အောစာအုပ်

ဘုံဓလေ့ ကြုံတွေ့ရ သူသူငါ

ကာမဂုဏြ ခံစားခွင်းနှင့ြ ပတသ်ကြ၍ သောကလြသေောကလြေ ငတမြပြေ ဟူသော စကားရှိသည်..။ ကာမဂုဏြ ခံစားရခွင်းသည် ပငလြယရြေ (သို့) ဆားငံရကေို သောကရြခွင်းနှင့ြ တူသညဆြို၏ ..။ ရငတေတ်ိုင်း ဆားငံရကေို သောကမြိ၏ ။ သောကတ်ိုင်းသောကတ်ိုင်း ပိုပို ငတလြာသည်..။

အကြငလြူသားသည် ကာမရာဂစိတတ်ှေ ထကြှတိုင်း ကာမဂုဏခြံစား၏ ..။ ခံစားတိုင်း ခံစားတိုင်း နောကမြဆုတသ်ည့အြပြင် တိုး၍ တိုး၍ ခံစားချင်သ်ည်..။ ခံစားခွင့ရြအောငလြည်း အမြဲတမ်း ကြံဆနသည်ေ..။ ဤစကြာဝဠာကြီးသည် အတိုကဓြါတ် ၊ အခံဓါတ် (တနည်း ) ဖိုဓါတ်+ မဓါတ် တို့နှင့ြ ဖြဲ့စည်းထားသည်..။ အပေးအယူ ၊ အတုန့အြပြန် သဘာဝတွနှငေ့ြ ဖြဲ့စည်းထားသည်..။

ကာမနှစ်မွိုး ရှိသည်..။ ဝတ်ထုကာမ ၊ ကိလသော ကာမ ဟူ၍ ဖြစ်သည်..။ ဝတ်ထုကာမ ဟူသည် ခံစားစရာ အာရုံများ ဖြစ်သည်..။ ကိလသော ကာမဟူသည် ထိုအာရုံများကို ခံစားတတသ်ော တဏှာရာဂ ဖြစ်သည်..။ တဏှာရာဂဆိုသညမြှာ ပညာရှိ ပညာမဲ့ မရှေး လှှမ်းမိုးနှိပစြကန်ိုငသ်ည်..။ ရဟန ျတာ ဖြစ်မှသာ တဏှာစကကြှင်းမှ အရှင်းလှတမြှောကန်ိုငသ်ည်..။

ဖိုဓါတသ်ဘာဝဖြင့ြ ဖြဲ့စည်းထားသော ယောကြွားတိုင်း မဓါတသ်ဘာဝဖြင့ြ ဖြဲ့စည်းထားသော မိန်းမတို့ကို တပမြကန်ှဈသကတ်တသ်ည်..။ ထို့အတူ မိန်းမတို့သညလြည်း ဆန့ကြငွဘြကယ်ောကြွားတို့ကို တပမြကန်ှဈသကကြှကုနသ်ညသ်ာ…။

ဤသို့ အပြနပြှနအြလှနလြှန် တပမြကကြှခွင်းသည် လူအပါအဝင် သကရြှိသတ်တလောကကြီး၏ အလှနရြိုးစင်းသော ဓမျမတာဖြစ်စဉတ်ဈခုမွှသာ ဖြစ်သည်..။ ဤလောကကြီး၌ ဖိုနဲ့မ ရှိနသမွှေ ဖိုမဇာတလြမ်းတွေ ရှိနမညေသ်ာ…။ ယဉကြွေးမှုဟူသော ဝတရြုံလှှာတွမညေမြွှပင် ဖုံးလှှမ်းကြယကြာထားပါစေ..။ အဆုံးမှာတော့ မိန်းမနှင့ြ ယောကြွားတို့သည် သှေးသားကူးလူး ရမျမကဓြါတတ်ှေ မှူးကြသညသ်ာ…။

ဤကဲ့သို့သော ကာမဇာတလြမ်းမွိုးတွေ အတိတကြလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်..။ ယခုလည်း ရှိနဆေဲ..။ နောငလြည်း မုခွ ရှိနလေိမ့အြုံးမည်..။ အိမထြောငရြေးဖောကပြှနမြှု ဟူသော လငင်ယန်ေ ၊ နောကမြီးလင်း ၊ ကြိုကလြငွကြုန်းသော ဖြစ်ရပမြွားသည် ယခုမှ အဆန်းတကယွြ ပေါပြေါကလြာသည် မဟုတ်…။

အတီတ အတီတေ ဟိုးရှေးပဝသဏေီကထဲက ရှိခဲ့သည်.. ။ ပဒုမ ပေါငတ်ို ဇာတကြို ကြည့်ြ..။ မိမိအပေါြ အလှနကြှငန်ာသော လငယ်ောကြြားကို ကြောလြှှား၍ ခွလကေအြင်ျဂါ မစုံသော အရုပဆြိုးဆိုး တာတလေံ ပေါငတ်ိုထံ မိမိကိုယကြို အပန်ှံ၍ ဖောကပြှနကြှညန်ူး သှေးသားဆော့မှူးခဲ့ကြသည် မဟုတပြါလော….။

သူတောကြောင်း ၊ ရသေ့ နှင့ြ မိဖုရား ၊ အခစွန်ှဈပါးသှား ဇာတခြင်းကြတာလည်း ဤတဏှာကာမကြောင့ပြင် မဟုတပြါလား…။

ပညတ် ၊ ပရမတတ်ှေ ကို လှိုငလြှိုငကြှီး အသုံးခပြှီး ကာမသမာပတတ်ှေ ဝငစြားလေ့ရှိကြသော အရည်းကြီးနှယဝြင် ပုဂျဂိုလြှ အကြောင်း ကြားဖူးသည်..။ အလှန် ဝေးလံ ခေါငသ်ီသော ပြညစြှနန်ယဖြွားက ဖြစ်ရပတ်ဈခု ဖြစ်သည်..။ ဒသခေံတိုင်းရင်းသားတွကေ ဗဟုသုတ အသိဉာဏြ ခေါင်းပါးပြီး အလှနရြိုးအကြသည်..။

ပြငပြလောကနှင့ြ အဆကအြသှယ် ကင်းကြာသော နရောလည်း ဖြစ်သည်.. ။ အရည်းကြီးနှယဝြင် ပုဂျဂိုလကြ အလှနပြါးနပသ်ည်..။ ဗဟုသုတ ကြှယဝြသည်..။ လူတွကေို စည်းရုံးလှည့ဖြွားသည့န်ရောမှာ မှောအြောငထြားသလား အောကမြေ့ရအောင် စွမ်းလှသည်..။ လူတွေ၏ သဘောမနောအကြော အထာတွကေိုလည်း နောကြနသေည်ေ..။ တဏှာရာဂသည် အလှနဆြိုးသည်..။ ဓမျမကိုတောင် လကကြိုငဒြုတအြဖြစ် အသုံးခနွိုငစြှမ်း ရှိသည်..။ ဃနာနို့ဆှမ်း ကပလြှူရနဆြိုပြီး အရှယလြည်းကောင်း ၊ သှေးသားလည်း ဆူဖြိုး ၊ အလှအင်ျဂါရပတ်ှလည်ေး တရိပရြိပ် တိုးပြားနဆေဲ ဖြစ်သည့ြ သားဖြားပြီး မိခင် အမွိုးသမီးတွဆေီက နို့ရညတ်ှကေို သူကိုယတ်ိုင် ညှဈယူသည် ဆိုသည်..။ ထိုစဉြ သကဆြိုငရြာ လငယ်ောကြြားတွကေို ရကသေိုဏြး စီးဖြန်းစရန်ေ ဆယမြိုငပြတလြည် သဘာဝရအေိုငကြှီးအလယ်၌ သဈဖောငန်ှင့ြ ပို့ထားသည်..။

ဤအခိုကဝြယ် ဉာဏန်ီဉာဏန်ကြ အလှနကြှှယသ်ော အရည်းကြီးနှယဝြင် ပုဂျဂိုလကြ ချောပေ့လှပေ့ တောင့ပြေ့ ဖြောင့ပြေ့ဆိုသော သားသညမြအတေို့၏ တင်းရင်းဝင်းဝါ နို့အုံမှှာကြီးတွကေို ဆှဲ၍ဆှဲ၍ နို့ရညတ်ှေ ညှဈယူလသည်ေ..။ ထိုနို့ရညတ်ှကေို ကာမအားတိုးဆေးအတွကြ အသုံးခသွည် ဆို၏ ..။ ၁၅ ရကတ်ဈကြိမ် ကာမသမာပတ် ဝငစြားလေ့ ရှိသည်.။ တဈကြိမဝြငစြားလငွြ ၃ ရကခြန့ကြှာသည်..။

ထိုပုဂျဂိုလ် ကာမသမာပတ် ဝငစြားတော့မညဆြိုလငွြ ကသိုဏြးအာရုံအဖြစ် စပါယရြှယခြေါယ်ူထားသော အမွိုးသမီးများကို ကရမကဟြူသော နံ့သာရဖြငေ့ြ ရချိုးစသည်ေ..။ အစွမ်းထကသ်ော ဆေးမှဈတို့ဖြင့ြ ခကြထြားသော အရကန်ှင့ြ ပြားရည် တဈခွကစြီ တိုကသ်ည်..။ အဝတအြစားမှနသ်မွှ အကုနခြွှတထြားရသည်..။

ထို့နောကြ ကတ်တီပါ တွေ ကာရံထားသော အခန်းထဲသို့ ဝငကြာ ဝတလြဈစလဈ တငပြလျလင် ခွထေိုငန်သေော ထိုပုဂျဂို ရှေ့မှောကတ်ှင် ခေါင်းပြု၍ ပကလြကအြိပပြေးရသည်..။

“ပညတအြလို အသားပို ၊ ပရမတအြလို နို့သီး“

ဟု ကြိမဖြနမြွားစွာ နှုတကြ ရှတဆြိုရင်း မိန်းမ၏ နို့ကို ဖြဖြရှရှလေး ဆုပခြွပေေးပါတော့သည်..။ ထိုကဲ့သို့ အထပထြပ် အဖနဖြန် ကြိမဖြနမြွားစွာ ပြုလုပပြှီးနောကြ ကာမဘာဝနာ အထွတအြထိပသ်ို့ ရောကသ်ောအခါ မဂစြခန်းသို့ တကလြှမ်းတော့မည် ဆိုပြီး အဆိုပါ မိန်းမ၏ ပေါငကြှားက မဂပြေါကထြဲသို့ သူ၏ ပေါငကြှားက မဂတ်ံကြီးကို ထိုးသှင်းကာ ကာမသမာပတကြို အထပထြပ် ဝငစြားတော့သည် ဆို၏…။

ထိုကဲ့သို့ တဈနေ့လငွြ သုံးယောကန်ှုန်းဖြင့ြ သုံးရကတ်ိုငတ်ိုင် ကာမသမာပတကြို မပြတ် ဝငစြားလေ့ရှိသည်..။ သူ၏ သမာပတအြကများကို ဒသခေံခေါင်းဆောငမြွားအား စွန့ကြွဲပေးသနားတောမြူသည် ..။ ထိုဒသခေံ ခေါင်းဆောငဆြိုသူများမှာလည်း သူပြောသမွှ ယုံ ၊ သူလုပသ်မွှ အဟုတထြငန်သေော လူနုံလူအ လူ့ဗာလတွသော ဖြစ်ကြသည်..။

ဤသို…ဤသို့သော အဖြစ်အပကြတ်ို့ကား အရင်းစဈ အနှစ်ခွုပလြိုကလြငွြ ကိလသော ကာမဟူသော တဏှာရာဂ ၏ စနကတ်ို့သာ ဖြစ်ပါတော့သတည်…။ ။

————————–

ဖိုးခွေးတဈယောကြ ဟိုစာဒီစာ ဖတပြှီး သူ့ကိုယသ်ူ ကမျဘာ့အဆင့မြှီ တောသားဟု ထငမြှတထြားသည်..။ သူ့အသကကြ အခုမှ ၁၈ နှစ်ကြောရြုံသာ ရှိသေးသည်..။ သူ့ကိုယသ်ူ အထငကြှီးမညဆြိုက ကြီးလောကသ်ည်..။ ဖိုးခွကေ ဉာဏကြောင်းသည်..။ ၈ တန်းအထိ နဖေူးသည်..။ အတန်းတိုင်း ပထမ ရသည်။ အသကြ ၁၃ နှစ် ၈ တန်းရောကသ်ည့န်ှဈတွင် တမူးဖကသ်ို့ အရောင်းအဝယန်ှင့ြ သှားသော သူ့မိဘနှစ်ပါးမှာ ကားမှောကြ၍ ကြယလြှနသ်ှားကြသည်..။ တဈဦးတည်းသော သားမို့ ကနွရြှိနသေော ပစ်စည်းအရပရြပကြို သူ့အဖညေီမ အဒေါဖြစ်သူ မနုဝကေ ထိန်းသိမ်းစောင့ရြှောကကြာ အမှစေားအမှခေံ အဖြစ် တရားဝင် မှေးစားလိုကသ်ည်..။

မနုဝကေ အသကြ ၃၅ နှစ်ခန့ရြှိ အပျိုကြီး တဈယောကဖြစ်သည်..။ လယ်ဧကပေါင်းများစွာ ပိုငဆြိုငသ်ည့ြ တောသူဋျဌေးမဟု ပြောနိုငသ်ည်.. သို့သောြ ဇိမန်ှင့မြနေ..။ အလုပကြို သူမကိုယတ်ိုင် ကြီးကြပစြီမံ လုပကြိုငသ်ည်..။

ရကလြညဆြှမ်းကြှေးပြီး နောကတ်ဈရကမြှာပင် ဖိုးခွေးမိဘပိုင် အိမန်ှင့ြ လှည်းနှား လယယ်ာများကို အားလုံးရောင်းခပြှီး ဖိုးခွေးနာမညန်ှင့ြ ဘဏအြပထြားလိုကြ၏..။ စုစုပေါင်း ၁၅ သိန်းကြောလြောကရြှိ၏..။ ၁၃ နှစ်ရောကသ်ညအြထိ ရှငမြပြုရသေးသော ဖိုးခွေးကိုလည်း အလှနကြှီးကယွခြမ်းနားစွာ ရှငပြှုပေးသည်..။

ထိုစဉမြှ စ၍ ဖိုးခွေးတဈယောကြ ကိုရငဘြဝမှာ ပြောမြှေ့၍ လူမထွကတ်ော့..။ ၈ တန်းကြောင်းသားဘဝကတော့ ထွကလြိုကရြသည်..။ မှတဉြာဏြ ၊ သဘောဉာဏြ ၊ စဉြးစားဉာဏြ အလှနကြောင်းသော ဖိုးခွေးတဈယောကြ ရှငသ်ာမဏေ ဘဝဖြင့ြ ပထမငယ် ၊ ပထမလတ် ၊ ပထမကြီး ၊ နှစ်ချင်ြးပေါကြ အောငသ်ည်..။

အဒေါဖြစ်သူ မနုဝတဈေယောကြ ပြောတ်ပြုံးပြုံး ပီတိတွေ ဖုံးကာ တူတောမြောင် ကိုရင်၏ ဂုဏပြှုပြဲကို ခွိမ့ခြှိမ့သ်ဲ ကငွြးပပြနသ်ည်..။ ဤအဝတဖြှင့ြ မှဲသှားလငွြ ဝမ်းသာကြနပေပြါသည်..။ လူဝတကြှောငဘြဝရောကလြာလငွလြည်း စားဝတန်ရေေးအတွကြ ပူစရာ မလိုပဲကိုး…။

မနုဝတဈေယောကြ စီးပြားရေး ၊ လူမှုရေး ၊ ကုသိုလရြေးတို့ဖြင့ြ အခွိနကြုနလြကြရြှိရာ အိမထြောငရြေးကိဈစကိုပင် သတိမရတော့လောကအြောင် ရှိနပေါတော့သည်..။ ကိုရငဖြိုးခွေးတဈယောကြ အကြီးတန်း အောငပြှီး ဓမျမာစရိယတန်း မဖြသေေးပဲ မှို့ကြောင်းမှ ရှာကြောင်းသို့ ပြောင်းလာသည်..။ ရှာမှာ အေးအေးဆေးဆေးနေ၍ စာကကြမြညဟြူသော စိတကြူဖြင့ြ လာခဲ့ရာ….. တဈနေ့၌ ရှေးဟောင်းသိမကြှီးအတွင်းရှိ ရှှပေိန်းခွ ဗီရိုကြီးအတွင်းက ပစောထုတန်ှင့ြ ရှေးဟောင်း စာအုပတ်ှကေို ရှာဖြတွေေ့ရှိသှားသည်..။

ဗဟုသုတ ဉာဏဓြါတခြံရှိသူ နှင့ြ စာအုပစြာပဆေိုသညမြှာ ခဉွသ်ီးနှင့ြ ဆားကဲ့သို့ အလှနလြိုကဖြကသ်ည်..။ မှို့ကြောင်းမှာ နစဉေကြလည်း စာမေးပြဲ အတွကသ်ာမက အခွားအခွားသော မဂျဂဇင်း ဝတ်ထုများကိုလည်း အားလပရြကမြွားမှာ ဖတခြဲ့သည်..။ စာဖတဝြါသနာ ကြီးသောလြည်း စည်းကမ်းတကြ နတတေသ်ူဖြစ်၍ စာမေးပြဲလည်း တဈနှစ်တဈတန်း အောငခြဲ့သညသ်ာ…။ စာတောသ်ော ကိုရငမြို့ ရှာကြောင်းမှာလည်း သူ့လကသ်ူ့ခွသော ဖြစ်သည်..။

ကိုရင် ဖိုးခွေးတဈယောကြ စာအုပဗြီရိုထဲမှ စာအုပတ်ှေ အပြငသ်ို့ထုတ်၏..။ တဈအုပခြငွြး ဖတကြှည့ရြာ လောကီကမွြး ၊ ဆေးကမွြး ၊ သွှတ်တရကမွြး စာအုပတ်ှကေို သီးခွားဖယထြားလိုကသ်ည်..။ ထိုနေ့မှစ၍ အခွိနယ်ူကာ ဖတပြါတော့သည်..။ ဣတ်ထိဗီဇ ၊ ဣတ်ထိသွှတ်တရ ကမွြးက ကိုရငဖြိုးခွေးစိတကြို အကြီးအကယွြ ပြောင်းလဲစခေဲ့သည်..။ အရှယကြလည်း သှေးသားလှုပရြှားသည့ြ လူပျိုပေါကြ အရှယ် ၊ နရောကလည်း လူသူကင်းဝေးသည့ြ နရော…။ တွေးသမွှ ကြံသမွှ ဖတမြိသမွှတွကလေည်း ရမျမကဆြန်ဒကို လှုပဆြှသော ကာမဝိတကကြို တိုးပြားစကြေောင်း စာ….။

ဘာမွှမကြာပါ..။ ကိုရငဖြိုးခွေးတဈယောကြ လူထွကခြငွကြှောင်းသူ့အဒေါြ အပျိုကြီးကို ပြောကြားပါတော့သည်..။ အဒေါလြုပသ်ူက ပထမတော့ တားကြည့်ပြါသေးသည်… မရ…။ မရမှန်းသိတော့ ဆကမြတားတော့. ကြကြနေပေန်ပ် ခွင့ပြှုလိုကသ်ည်..။

ဖိုးခွေးတဈယောကြ အသံတွေ ပြောင်းလာသည်..။ လူကောငကြလည်း ထွားလာသည်..။ မကြန်ှာမှာလည်း ဝကခြှံဖုလေးတွေ ပေါကလြာသည်..။ လူပျိုပေါကအြရှယ် ကိုရငဖြိုးခွေး ဘာကြောင့ြ လူထွကခြငွသ်လဲဆိုတာ တွေးမိပြီး အပျိုကြီး မနုဝေ ပြုံးမိလိုကသ်ည်..။

“မနကဖြန် ကနွောလြည်း တောလိုကခြဲ့မယ်….”

“ပငပြန်းမှာပေါ့… ဟဲ့… အိမမြှာပဲ နခေဲ့….”

“ဟာ….ဒေါဒြေါကြလည်း ယောကြွားပဲဗွ…. ပန်း ပန်း….”

တူအရီးနှစ်ယောကြ ထမင်းစားရင်း အခွီအခွ စကားပြောနကြသေည်..။ မနုဝကေ ကိုရငလြူထွကြ တူတောမြောငကြို ပငပြန်းမညစြိုး၍ တောမလိုကစြချင်ြေ..။ ဖိုးခွေးကလည်း အိမထြဲ အောင်းမနလေို..။ နောကဆြုံးတော့ ဖိုးခွေးအလိုကြ လိုကလြွောလိုကရြ၏…။

ဖိုးခွေးတဈယောကြ ထမင်းစားရင်း လညဟြိုကအြင်ျကြီအတွင်းက တင်းရင်း ဝင်းဝါနသေော အဒေါဖြစ်သူ၏ နို့ကြီးနှစ်မှှာကို အမှတတ်မဲ့ ကြည့်လြိုကမြိသည်..။ ရငတ်ှခေုန်၍ မကြန်ှာတဈခုလုံး ရှိန်းခနဲ ဖြစ်သှားသည်..။

မနုဝေ အသကကြ အခုမှ ၃၅ နှစ်သာ ရှိသေး၏..။ ဆူဖြိုးတောင့တ်င်း ကစွလြစွသ်နစြှမ်းသော ခန်ဓာကိုယကြ ယောကြွားသားတို့ အာရုံကို လှုပကြိုငဖြမ်းစားနိုငစြှမ်း အပြည့ရြှိသည်..။ အဒေါပြင် ဖြစ်လင့ကြစား အတူမနရသေညမြှာ ၅ နှစ်ခန့ြ ရှိခဲ့ပြီ…။ ဖိုးခွေး လူပျိုပေါကြ အရှယတ်ှင် သှေးသားက လှုပရြှားတတလြာပြီမို့ စိတအြာရုံက အဒေါြ၏ တပမြကစြရာ ခန်ဓာကိုယကြို မသိမသာ ခိုးခိုးကြည့်ရြင်း ကိလသော တဏှာဓါတတ်ှေ အထပထြပ် ရဈပတခြဲ့ရသည်..။

ဖိုးခွေး လူထွကပြှီး တဈလပြည့မြှောကြ ယနေ့အခွိနထြိ အပြငမြထွကဖြစ်သေး…။ ရှယတ်ူ သူငယခြငွြးတွနှငေ့ြ မပေါင်းတတသ်ေးပဲ ဖြစ်နသည်ေ..။ စာမေးပြဲတွေ အောငထြားသဖြင့ြ တဈရှာလုံးက ဂုဏပြှုခံထားရသူ ပီပီ ယခုလို လူထွကလြာသည့အြခါ အပြင် မထွကဝြံ့တာလည်းပါသည်..။ ဒီတော့ ဘယမြှ မထွကဖြစ်ပဲ အိမမြှာပဲ အောင်း၍ စာဖတန်သည်ေ..။

အဒေါတ်ောသှားခိုကြ အိမမြှာ ဖိုးခွေးတဈယောကထြဲ ဖတသ်ည့စြာက ကြောင်းကယူလာသည့ြ…. ဣတ်ထိဗီဇ ၊ ဣတ်ထိ သွှတ်တရ ကမွြး..။ စားလိုကအြိပလြိုကြ ၊ စာဖတလြိုကြ ၊ တွေးချင်ရြာ တွေးလိုကန်ှင့ြ အတောလြေး ဟုတန်သည်ေ..။ အဒေါဖြစ်သူက အောကထြပမြှာ နသည်ေ..။ တဈအိမလြုံးမှ ဖိုးခွေးရယ် ၊ သူ့အဒေါြ မနုဝရယ်ေ ၊ ပြီးတော့ မနုဝရေဲ့ သူငယခြငွြးလို့ ပြောရမလား ၊ အလုပသ်မားလို့ ပြောရမလား ၊ မနန်ဂွောလို့ ပြောရမလား မသိတဲ့ အသကြ ၄၀ အရှယလြောကရြှိတဲ့ မစန်းရီဆိုတဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ၊ တဈအိမလြုံး ဤသုံးယောကသ်ာ ရှိသည်..။

မစန်းရီက ဤရှာသူ မဟုတ်…။ အရောင်းအဝယ် ကိဈစနှင့ြ ဗန်းမောသ်ှားရာမှ ခငမြင် ရင်းနှီးလာခဲ့သူဖြစ်သည်..။ ဘယန်ေ့ ဘယရြကကြ ရောကလြာမှန်း မသိသောလြည်း ဖိုးခွေး ကိုရငဘြဝနှင့ြ မန်တ‌လေးမှာ စာသငန်စဉြေ ရောကလြာတာ ဖြစ်မည်…။ မစန်းရီ ၏ နောကကြှောင်းရာဇဝငကြို အသအချော မသိရသေးသောလြည်း သားသမီး မရသည့ြ နှစ်လငကြှာ နှစ်ခုလပ် ဆိုတာလောကတ်ော့ ဖိုးခွေး သိထားသည်..။

မစန်းရီက ရှမ်းကချင်ြ ကပြား ၊ တိုင်းရင်းသူ ဖြစ်သည်..။ ထို့ကြောင့ြ သဈစာရှိသည်..။ ကြေးဇူးသိ၏..။ အခွင့အြရေး မယူ ။ တာဝနကြွသည်ေ..။ ပြင့လြင်းပြတသ်ားသည်..။

ဖိုးခွေး သူအဒေါြ အပေါသ်ာ မဟုတ်.. မစန်းရီ အပေါမြှာလည်း စိတကြူးနှင့ြ ဖောကပြှနန်ခေဲ့သည်..။ နှစ်ယောကစြလုံး တောင့တ်ောင့ြ ဖြောင့ဖြှောင့ကြှီးတွေ.. ဖြစ်သည်..။ အဖုအထဈ အမို့အမောကတ်ှနှငေ့ြ ပြည့စြုံကြသည်..။ နှစ်ယောကယ်ှဉမြိလငွြ အဒေါဖြစ်သူအပေါြ ပို၍ တိမ်းညှှတမြိသည်..။ အဒေါ့ြ အသားအရကေ ဝါညိုရောင် အသားလတ်..။ မစန်းရီ အသားအရကေ ကချင်ြ ရှမ်း အစပမြို့ အသားနီစပ် ။ အဒေါကြ ခါးသှယပြှီး တငဆြုံကြီးသည်..။ မစန်းရီက ခါးအနည်းငယ် တုတပြှီး တငဆြုံကြီးသည်..။ အဒေါ့တ်ငဆြုံက ဝိုကထြှားဖြိုးကောကသ်ည်..။ မစန်းရီတငဆြုံက ကြီးထွားသညမြှနသ်ောလြည်း ကောကခြွိတမြနပေဲ လုံးပြားပြား သဏျဍာန်… ဖြစ်သည်..။ ဟိုမုန်းဓါတအြားတွေ အလှနကြောင်းသော လူပျိုသိုး ဖိုးခွေးအဖို့ နှစ်ယောကလြုံး လိုးချင်စြရာတွသော ဖြစ်၏..။

လှနခြဲ့သော ရကတ်ှကေ အဒေါဖြစ်သူ၏ အခန်းကို လွှို့ဝှကြ ထောကလြှမ်းကြည့်ရြာ လီးအတု ဟုထငရြသော တဈပခနေ့ြ အသားတဈချောင်း တွေ့ရသည်..။ လုံးပတကြ ၅ လကမြခန့ြ ရှိသည်… ။ အသားချောင်း ပတပြတလြညကြို သိုးမှှေးထိုးသော ခညွမြွားဖြင့ြ စီထပရြဈပတ် ထားသည်..။ ထိပန်ှဈဖကကြ အနည်းငယ် ဖုသညဖြစ်ရာ ဒဈဆံ သဘောမွိုး ဖြစ်သည်..။ စေးပစွသ်ော ကောသ်ုတထြားသည့ပြုံဖြစ်ရာ ဖိုးခွေးက စပစြပစြုစု နမ်းကြည့်ြ၏..။ ညှီသိုးသိုး အောကသ်ကသ်ကြ အနံ့တဈမွိုး ထွကန်သည်ေ..။

အရှယန်ှင့ြ မမွှအောင် ဗဟုသုတ ကြှယဝြနသေော ဖိုးခွေးတဈယောကြ ဘာဆိုတာ ရိပမြိလိုကသ်ည်..။ သူ့အဒေါန်ှင့ြ မစန်းရီတို့ ဘာကြောင့ြ ဤမွှ ရင်းနှီးကြကြောင်း သဘောပေါကသ်ှားသည်..။

မစန်းရီက အတွအကြေုံ ဗဟုသုတ စုံသည်..။
တရုတန်ယစြပတ်ို့ သူပုနစြခန်းသို့ မကြာမကြာ ရောကလြေ့ရှိရာ သူတွေ့ကြုံ ဖြတသ်န်းခဲ့ရသော ဗဟုသုတတွဖြငေ့ြ သူ့အဒေါကြို ပညာပေးနပေုံ ရသည်..။ အဒေါဖြစ်သူနှင့ြ မစန်းရီတို့၏ အတွင်းရေး လွှို့ဝှကခြကြမြွားကို သိလိုကရြ၍ ဖိုးခွေး တဈယောကြ အတောလြေး ကြနပေပြွောရြှှငသ်ှားသည်…။ ဆန်းကယွသ်ော ကာမရာဂ အတွေးများကလည်း တရိပရြိပ် တဖြားဖြား ထွကပြေါလြာသည်..။

ဖိုးခွေး လီးအတုကြီးကို သူ့နရောသူပြနထြားလိုကသ်ည်..။ ထို့နောကြ စားပြဲခုံ အံဆှဲကို ဆှဲဖြင့ပြှနသ်ည်..။ ဖိုးခွေး မကြလြုံးတွေ ပြူးကယွသ်ှားသည်..။ တိုင်းမဂျဂဇင်း ဆိုဒရြှိ စာအုပအြဖုံးပေါတ်ှင် မှငကြှင်းကယွြ ရိုကထြားသော ဧရာမ စောကဖြုတကြှီးနှင့ြ နှစ်လကမြခန့ြ အကြာလောကတ်ှင် ဧရာမ လီးထိပကြှီးက ရောကရြှိနပြေီး သုတရြညတ်ှေ စကလြကြ ထွကကြနွပေုံ ဖြစ်သည်..။ ရိုကခြကြကြ ကောင်းလှသဖြင့ြ သုတရြညစြကြ သုံးစကြ ကနွပေုံမှာ ပီပြငလြှသည်..။ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်ကြာဟု သဘောထားပြီး ဖိုးခွေး ထိုစာအုပကြို ယူလာခဲ့သည်..။

အပေါထြပ် သူ့အခန်းထဲ ရောကသ်ောအခါ တံခါးကို ဂကြထြိုးပိတလြိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့မှ စာအုပကြို အစအဆုံး ပြနကြှည့သ်ည်..။ ကြည့်ရြင်း ကြည့်ရြင်း ကာမရာဂ စိတတ်ှေ ထကြှလာပြီး သူ့ပေါငကြှားက လီးကြီးမှာ မတထြောငလြာတော့သည်..။ ဖိုးခွေးတဈယောကြ ဂွင်းတိုကပြှီး အရသာခံတတလြာသည့တ်ိုင် ယခုအခွိနထြိ ဒဈမလနသ်ေး..။ အရဖြေားထူသည့အြတွကကြှောင့လြား မသိ ။ ဂွင်းတိုကသ်ကြ ရလာသောလြည်း လီးက ယခုအခွိနထြိ မလနသ်ေး..။ ဖြဲလငွြ ပြဲနသညေ့တ်ိုင် မကြာခင် အရဖြေားက ပြနပြှန် ဖုံးသှားတတသ်ည်.. ။

တဈနရောတွင် တရုတမြနှင့ဆြငသ်ော မိန်းမတဈယောကကြ မတတ်တရြပပြေးနသေော ဘဲ၏ လီးကြီးကို ပါးစပဖြှင့ြ စုပပြေးနသည်ေ..။ ဘဲ၏ မကြန်ှာကိုတော့ မမှငရြ..။ ဘဲ၏ ပုံကို ခကြအြထကြ တဈထွာကြောကြွောလြောကန်ှင့ြ ဒူးခေါင်း အောကပျိုင်းလောကသ်ာ ရိုကပြှထားသည်..။ မိန်းမက ဘယဖြကလြကဖြှင့ြ တငပြါးကို ဖကထြားပြီး ညာလကဖြှင့ြ လီးတနကြှီးကို ဆုတကြိုငကြာ ဒဈပြဲကြီးကို ပါးစပဖြှင့ြ တေ့စုပန်ပေုံ ဖြစ်သည်..။ မကြန်ှာကလည်း ဖီလင် အပြတ် တကန်သေော မကြန်ှာမွိုး ..။ မကြန်ှာမှငရြတာနဲ့ တင် လီးတောငခြငွစြရာ မကြန်ှာထား မကြန်ှာပေါကပြုံမွိုး ဖြစ်သည်..။

ထိုပုံကို ကြည့်ရြင်း ကြည့်ရြင်း ဖိုးခွေး ပေါငကြှားထဲက လီးတနကြှီးမှာ ပို၍ ပို၍ တောငမြတလြာသည်..။ လီးတနကြှီး တဈခုလုံး သိသိသာသာ အကြောတွေ အရဖြေားတွေ တင်းမာလာသည်..။ ဖိုးခွေးက လီးတနကြှီးကို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုင်၍ ဆယခြကြခြန့ြ ဂွင်းတိုကပြဈလိုကသ်ည်..။ ဖိုးခွေး လချောင်းတဈလွှောကလြုံး ထူပူ ယားတကလြာသည်..။ ကြည့်လြကစြ ပုံကို ခဏရပထြား၍ စောစောကလို ဂွင်းတိုကပြှနသ်ည်..။ ဒီတဈခါ ရပမြပစ်ပဲ ဆကခြါဆကခြါ တိုကသ်ည်..။ အခကြြ ငါးဆယ် ကြောသ်ောအခါ လရညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနတ်ော့သည်..။

တဈကိုယလြုံး ဆတခြနဲ ဆတခြနဲ တုနခြါလကြြ လရညထြှကသ်ော အရသာကို အသအချော ခံစားနသည်ေ..။ အောကကြှမ်းပြငပြေါြ ပပြေ ပြန့ကြွဲနသေော လရတွကေေို ပုဆိုးအဟောင်းနှင့ြ သုတပြဈလိုကသ်ည်..။ အကင်းမသသေေးသော လီးကြီးကို လကဖြဝါးပေါြ တင်၍ စိတန်ှင့ြ မှန်းကာ တိုင်းထွာကြည့်သ်ည်..။ အရှိနအြနည်းငယ် လွော့သှားသောလြည်း လကဖြနောင် အရင်းဆီမှ လကခြလယထြိပထြိ ကြကတ်ိ ဖြစ်နသည်ေ..။ ပတေံနှင့ြ တိုင်းကြည့်သ်ောအခါ ရှဈ လကမြနည်းနည်း ကြောသ်ည်..။

သူ့ အဒေါန်ှင့ြ မစန်းရီတို့ ရသေ့စိတဖြှေ ကမငွြးကြောထထားသော လီးတုထကြ သူ့လီးတနကြှီးက ပိုရှည် ပိုတုတန်သည်ေ..။ ပြီးတော့ ဟိုဟာက အသကဝြိဉာဉြ ကင်းသော အဝိညာဏက လီးအတု ။ သူ့ပေါငကြှားထဲ ရှိနတောက အသှေးအသား အကြောများနှင့ြ ဖြဲစည်းထားသော ကာယဝိညာဉြ သဝိညာဏက လီးအစဈ…. အရသာပေးပုံမှာ မိုးနှင့ြ မှပမော အကြာကြီး ကြာခွားလှသည်..။

ဖိုးခွေး စာအုပကြို ပြနပြိတ်၍ ခေါင်းအုံးအောကသ်ို့ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်..။ လုပစြရာရှိတာလုပရြန် အောကထြပသ်ို့ ဆင်းခဲ့သည်..။ ထိုနေ့မှ စ၍ ယနေ့အခွိနထြိ သူ့အဒေါတ်ို့ တောသှားတိုင်း စာအုပကြှည့ြ ဖီလငတ်ကြ လီးတောင် ဂွင်းတိုကြ ဖြစ်နခေဲ့သည်..။

မနုဝတဈေယောကြ သူ့အံဆှဲထဲက ပြောကဆြုံးသှားသော အပြာပုံစာအုပကြို ကြိတ်၍ ရှာသည်..။ ယခုအခွိနထြိ မတွေ့သေး..။ တူတောမြောင် ဖိုးခွေးလကခြကြြ ဖြစ်မည်..။ ပေါတ်ငလြည်း မေးလို့မဖြစ်..။ ထို့ကြောင့ြ ခပတ်ညတ်ညန်ှင့ြ မသိချင်ယ်ောင် ဆောငန်သည်ေ..။ စိတထြဲကမူ ယောကယ်ကခြတ် ဗွာများလကြြ ရှိသည်..။ စိတကြလည်း နှစ်ခွ ဖြစ်နသည်ေ.။ ကြလည်ေး ကြနပေသ်ည်..။ ရှကလြည်း ရှကသ်ည်..။ ဤကိဈစအတွကြ မစန်းရီနှင့ြ တိုငပြငကြှည့သ်ည်..။

“ရီရေ…. ကိုယတ်ို့တော့ စောကရြှကတ်ော့ ကြဲပြီ..”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ… ဝရေဲ့….”

“ဟို…. အံဆှဲထဲက အပြာပုံတွပေါတဲ့ စာအုပကြှီး မရှိတော့ဘူး”

“ဟင်…. ဘယရြောကသ်ှားလို့လဲ….”

“ဟို…. လူပျိုသိုးလေး ဝငမြှှလေို့ တွေ့သှားတာနဲ့ တူတယ်…”

“အဟင်း… ဟင်း… ကောင်းတာပေါ့.. ဝရော….”

မစန်းရီက မခွိုမခဉွပြှုံးရင်း ပြောသည်..။

“ဟင်းနောြ… လူက စိတည်ဈလို့ သချင်ေစြောန်ံနပေါတယဆြိုမှ…. သူက ပြုံးစိစိနဲ့….”

“ဘာစိတည်ဈစရာ ရှိလဲ ဝရေဲ့…. ဘာဆန်းလို့လဲ.. သူလဲ ဗဟုသုတ ရှိသှားတာပေါ့….”

“အဲဒီကောငကြ မှေးစားသား တူအရင်းဟဲ့… ကောငမြရဲ့….”

“အမလေး… ပိုတောင် ကောင်းသေး… မှေးစားသားပါဆိုမှ.. ကိုယအြခွိနမြရှေး စားလို့ရအောင် မှေးထားတဲ့ သားပဲ… ဆန်းတာကလွို့.. အဟင်းဟင်း…”

“ပြောလေ….. ကဲလနေောျ…..”

မနုဝေ ရှကကြနကြနပြှီး မစန်းရီ ပေါငကြို လှမ်းဆိတသ်ည်..။

“အားလားလား… နာတယဟြဲ့.. ကောငမြရဲ့.. ဟုတတ်ာပြောတော့ ရှကမြနနေဲ့… လီးအတုကြီးနဲ့ ကမငွြးရတာထကစြာရင် ဒါကအစဈနောြ…. ဘယ့န်ှယ့လြဲ… စားလိုကရြမှာလား… လူပျိုဘဝက ခွှတပြေးလိုကရြမှာလား….”

မနုဝမကြေန်ှာ ကြကကြနဲ ပကြသ်ှားသည်..။ အမှနကြ မစန်းရီက စနောကလြိုကခြှင်းသာ ဖြစ်၏..။ သူ့ကြေးဇူးရှင် သခငမြအပေါြ ဘယသ်ောအခါမှ သဈစာဖောကမြည့သ်ူ မဟုတပြါ…။ သို့သောြ မနုဝေ၏ အတွင်းစိတကြို သိလိုကရြ၏..။

“အမလေး..ဟဲ့… စတာပါနောြ…. မိန်းမရဲ့… ဖြစ်နလေိုကတ်ာ…. သူများစားဖို့ မှေးထားတဲ့ သားကို… ကမွက ခွင့ပြှုခကြမြရပဲ ခိုးမစားပါဘူးနောြ…စိတခြွ… စိတခြွ….”

“အယ်….. ဘာတွေ လွှောကပြှောနတောလဲ…”

မနုဝမှော ရှကသ်ှေးကြောင့ြ မကြန်ှာကြီး တဈခုလုံး နီမှန်းသှားရသည်..။ နောကတ်ဈကြော့ ဆှဲဆိတရြန် လကကြိုအမှှောကြ မစန်းရီက ဖမ်းဆုပထြားလိုကသ်ည်..။

“စတာပါ ဝရယ်ေ…. တကထဲ…”

တောထဲက ပြနလြာပြီးနောကြ စာအုပပြွောကသ်ည့ကြိဈစနှင့ြ ပတသ်ကြ၍ နှစ်ယောကသ်ား အခန်းထဲတွင် တိုးတိုးတိတတ်ိတ် ကြိတတ်ိုငပြငန်ကြခွေင်း ဖြစ်သည်..။ ဖိုးခွေး စာအုပယ်ူသှားပြီးနောကြ ၃ ရကအြကြာမှ သိရခွင်း ဖြစ်သည်..။

ဖိုးခွေးမရှိခိုကြ သူ့အခန်းထဲ ဝငရြှာသည်..။ သနောလေးက အသိမ်းကောင်းလှသည်..။ လုံးဝမတွေ့..။ ပေါပြေါတ်ငတ်ငလြည်း မရှာရဲ…။ မသိမသာ ရှာရ၏..။ ရှာမတွေ့သည့အြဆုံး ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်ဟာ ဟု ဆုံးဖြတလြိုကတ်ော့သည်..။ ထိုနေ့မှ စ၍ ဖိုးခွေးကို သတိထား အကဲခတန်ရတေော့သည်..။ စောစောက ဖိုးခွေးပြောသော စကားကို ပြနလြညကြှားယောငမြိသည်..။

ဘာတဲ့….ယောကြွားပဲဗွာ…ပန်းပန်းတဲ့…။ ပြီးတော့ သူ့ရငသ်ားတွကေို အရောငတ်လကလြကြ ထွကန်သေော မကြလြုံးတို့ဖြင့ြ စူးစူးရဲရဲ ကြည့်န်ခေဲ့သည်..။ မနုဝကေ မသိချင်ယ်ောင် ဆောငန်လေိုကသ်ည်..။ သို့တိုင် ရငထြဲ ရှိန်းခနဲ ဖိန်းခနဲ နှေးသှားသည်..။ တူပင် ဖြစ်လင့ကြစား ကိလသော ဗို့အားပြင်းသော ရမျမကအြကြည့်တ်ှကေ မသတ်တဝါဖြစ်သော သူမရငကြို လှုပခြတစြခေဲ့သည်..။ ရမျမကသ်ှေးတို့ကို ပူနှေးစခေဲ့သည်..။ သူမကိုယတ်ိုင် ဤလညဟြိုကအြင်ျကြီကို တမငရြှေးဝတခြဲ့သည် မဟုတပြါလား..။

မစန်းရီက နှားနို့ညှဈနသဖြေင့ြ မနုဝနှငေ့ြ ဖိုးခွေး သူတို့နှစ်ယောကတ်ည်း ရှိသည်..။

“မင်း…. နကဖြနခြါ တကယလြိုကမြှာနောြ…..”

မနုဝကေ သချောအောင် ထပမြေးလိုကသ်ည်..။ အမှနတ်ော့ စကားဆကပြှတသ်ှား၍ ပြနခြေါခြှင်းသာ ဖြစ်သည်..။

“ဒေါဒြေါကြလဲ……ယောကြွားပါလို့ ဆိုနေ…..”

“အေးပါ…. အေးပါ.. ကောင်းပြီ… ပြီးကမွှ ပငပြန်းလို့ဆိုပြီး ယောကပြှား ဖြစ်မသှားနဲ့…..”

“အံမယ်….. စိနလြိုကစြမ်းပါဗွာ….. ဒီမယကြှည့ြ….”

ဖိုးခွေးက သူ့လကမြောင်းကို ကြေးပြ၏..။ ဖုထဈမာကြောသော ကြှကသ်ားဆိုငကြှီးက အကြောပျိုင်းပျိုင်းထလကြြ ရှိသည်…..။

“အဟင်း ဟင်း….. ကောင်းပါပြီ…. တောျ….”

မနုဝကေ ဣန်ဒွဆယေဟြန် လုပရြင်း ရီရီမောမော ပြောကာ စားပြီးသော ပန်းကနမြွားကို သိမ်းဆည်း သှားသည်..။ ဖိုးခွေးက အဒေါဖြစ်သူ၏ အိစကဖြှံ့ထွားလှသော တငဆြုံကားကားကော့ကော့ကြီးကို အငမ်းမရ ကြည့်ပြှီး ထလာခဲ့သည်..။ မနုဝတဈေယောကြ အခွိနမြဆှဲလိုတော့ပဲ မှေးစားသာ တူမောငန်ှင့ြ လငမြယားလုပတ်မ်း ကစားရန် အကြကခြွ ကြံစညန်ပေါတော့သည်..။

ညအိပယ်ာဝငခြါနီးတိုင်း ကနွြးမာရေးအတွကြ သူတို့ သုံးယောကြ နှားနို့တဈခွကစြီ သောကလြေ့ရှိကြသည်..။ နှားမလေး သုံးကောင် မှေးထားသည်..။ နှားမ သုံးကောငဆြီက အလှည့ကြွ ညှဈယူသည်..။ ထိုတာဝနကြို မစန်းရီက ယူထားသည်..။ ည နှားနို့သောကကြှလငွြ မစန်းရီ ခွကထြဲ အိပဆြေးခပထြားမညဟြု မနုဝေ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်..။ ဖိုးခွေး နှားနို့သောကပြှီး အပေါထြပ် တကမြည် ပြုစဉြ…

“ဟဲ့…. အိပတ်ော့မို့လား… အစောကြီး ရှိသေးတယ်….”

“စာဖတစြရာရှိလို့ ဒေါဒြေါြ… ဘာဖြစ်လို့လဲ….”

“ရငမြာတို့ဆိုငမြှာ ကြကြဥ သှားဝယခြိုင်းမလို့…”

“ရတယလြေ… သှားဝယလြိုကမြယ်…. ဒေါဒြေါြ…”

“ရော့ ရော့… ပိုကဆြံ .. ဆယလြုံး ဝယခြဲ့….”

ဖိုးခွေးက သူ့အဒေါထြံမှ ပိုကဆြံယူပြီး မရငမြာတို့ ဆိုငဖြကြ ထွကလြာခဲ့သည်..။ မရငမြာတို့ဆိုငကြ ရှာလညလြောကမြှာမို့ အနည်းငယလြှမ်း၏..။

“ကြကြဥ ဆယလြုံးလောကြ ပေးပါဗွို့….”

မရငမြာ တဈယောကြ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပိုကဆြံတွေ ရတွကေန်ရောမှ ဖတွခြနဲ မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်..။

“အယ်..တော့….. ဘယသ်ူများလဲလို့… ကိုရငလြူထွကြ ငါးပိခကြကြှီးပါလား…. အခုမှပဲ တွေ့ရတော့တယ်..။ အခုမှ စိမ်းကားသှားပြီပေါ့လေ….”

မရငမြာ ပြောလည်း ပြောစရာပင်..။ ကိုရငဘြဝတုန်းက စားအိမသ်ောကအြိမ်။ မန်တလေးရောကလြငွြ လည်း သူမဆီမှာပဲ တည်းသည်..။ ဘုရားဖူးအပါအဝင် ဈေးခွိုဈေးဝယတ်ာကအစ ကိုရငဖြိုးခွေးလိုကပျို့ရသည်..။ အဒေါဖြစ်သူထကပြင် တရင်းတနှီး ရှိလှသည်..။ မရငမြာတို့ဖကြ မရောကတ်ာက ကိုရငလြူထွကြ မောငဖြိုးခွေး တဈယောကြ ရှကန်သေောကြောင့ြ ဖြစ်၏..။ မရငမြာက မကြစြောင်းခွိုခွိုလေး ထိုးရင်း မဲ့ကာ ရှဲ့ကာ ပြော၏..။ အသံနှင့ြ ဟနပြန် အမူအယာထဲတွင် ဆှဲငငအြား ညှို့အားတွေ အပြည့ပြါသညဟြု ဖိုးခွေး စိတထြဲ ခံစားရသည်..။

“ကိုသိန်းထွန်းကလည်း ခဏခဏ ပြောနတော… အတောစြိမ်းတဲ့ ကိုရငဖြိုးခွေးတဲ့… သိရဲ့လား….”

“ကိုသိန်းထွန်း ရှိလား….”

“မရှိဘူး… မနေ့ကမှ မုံရှာဖကြ သနပခြါး သှားဝယတ်ယ်… ဆယ့င်ါး ရကလြောကကြှာမှာ … ညလာခဲ့ပါလား…. စကားပြောရအောင် … လကဖြကကြောင်းကောင်း သုပထြားလိုကမြယ်……”

ဖိုးခွေးက လကဖြကကြှိုကတ်တမြှန်း မရငမြာက သိ၏ ..။ ရှာလာလငွြ ဖြစ်စေ ၊ မန်တလေး ရောကလြငွြ ဖြစ်စေ လကဖြကသ်ုပကြွှေးရသည်..။

“လာ….ထိုင်ဦးလေ…..”

မရငမြာက ဆိုငပြေါလြာရန် လှမ်းခေါသ်ည်..။ ဘကျထရီ မီးရောငအြောကတ်ှင် မရငမြာတဈယောကြ သနပခြါး အဖြေးသားနှင့ြ အလှကြီး လှနသည်ေ..။ ဒီနေ့တဈနေ့လုံး မရိုးသားခဲ့သော ဖိုးခွေးတဈယောကြ မရိုးသောစိတဖြှင့ြ မရငမြာကို ကြည့်န်မေိပြနသ်ည်..။ ထိုမှ တဆင့ြ ရှှလေိမျမောြ ၊ ကြားကော အရကပြုလင်းများဆီသို့ မကြစြိရောကသ်ှား၏..။

“ဟောတော့…..ထိုငပြါဦးလို့…..ဆို…”

“မထိုငတ်ော့ဘူး….. မရငမြာ…. ရှှလေိမျမောြ တဈပုလင်း ပေးပါ….”

မရငမြာက ရှှလေိမျမောြ တဈပုလင်း ယူပေးလိုကသ်ည်..။

“ပိုကဆြံ မပေးနဲ့ အလကား ယူသှား…..”

မရငမြာက ကြကြဥဖိုးရော ရှှလေိမျမောဖြိုးပါ တဈပြားမှ မယူလိုကပြါ..။ ကြကြဥ ငါးလုံးပင် ပိုထည့ပြေးလိုကသ်ေးသည်..။

“ညလာမှာလား….. မှင့မြှင့ကြှညကြို ခေါထြားရမှာလား….”

“ဒေါဒြေါအြိပရြင် …. လာခဲ့မယ်…. လေ…. သိပမြိုးခွုပရြင် ဖြစ်ပါ့မလား….”

“အမလေး….. ကိုလူပျိုရဲ့…. သန်းခေါငကြွောလြာလာ…. ရတယ်… စောင့န်မယေန်ောြ…. တကယလြာခဲ့…..”

မရငမြာက မကြစြောင်းထိုးရင်း ပြောပြန်၏ ..။ ဒီတဈခါ မကြစြောင်းထဲတွင် ကြာမူတွေ သိသိသာသာ ပါလာသည်..။ ရမျမကအြခိုးအငှေ့တွေ ယှကသ်န်းနသည်ေ..။ မှင့မြှင့ကြှညဆြိုတာက မရငမြာ၏ ညီမ အငယဆြုံး ဖြစ်သည်..။ ကိုရငဘြဝထဲက စနနေောကန်ကဖြှေဈသည်..။ မရငမြာတို့နှင့ြ တဈအိမကြွောတ်ှင် သူ့အမတေို့နှင့ြ အတူနသည်ေ..။ ဖိုးခွေးနှင့ြ သကတ်ူရှယတ်ူ….။

“ကဲ…. သှားပြီနောျ…..”

“အင်း အင်း…. လာဖြစ်အောင် လာခဲ့နောြ….. စောင့န်မှော…သိလား…..”

“အင်း….ပါ…”

အပြန် ဖိုးခွေး မကြစြိထဲတွင် မှင့မြှင့ကြှည် ရုပလြှှာက မပေါလြာပဲ မရငမြာ၏ ရုပလြှှာကသာ စိုးမိုးနသည်ေ..။ ဖြူဝင်းသော အသားအရေ ၊ သနပခြါး အဖြေးသား မကြန်ှာ ၊ တင်းမို့နသေော နို့အုံနှစ်မှှာ ၊ ကြာမူပါသော မကြလြုံး ၊ ကလေးမှေးပြီးတာ မကြာသေး တဈသားမှေး တဈသှေးလှ နသလေား မပြောတတ်…။ မရငမြာတည်းဟူသော အအိုမ၏ ခန်ဓာကိုယကြ ဖိုးခွေး ကိလသော စိတကြို ပိုပြီး ထကြှစခေဲ့သညကြတော့ သချောသည်..။

ဖိုးခွေး ဝင်းတံခါး ဖြင့ြ၍ ဝငခြဲ့သည်…။ အိမထြဲ ရောကတ်ော့ အသံဗလံတွေ တိတဆြိတန်သည်ေ…။ စောစောကတော့ အသံပေးမညဟြု စိတကြူးမိသည်..။ တိတဆြိတပြုံက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနသညေ့အြတွကြ အသာလေး အဒေါ့အြခန်းဆီသို့ ခဉွြးကပခြဲ့သည်..။

“အင်း….. ရှီး….. ကြှတ် ကြှတ်….. အား …… အား… အ…”

အခန်းနား ရောကသ်ောအခါ အသံသဲ့သဲ့ ကြားရသည်..။ အခန်းက လွှာထိုးသားတွနှငေ့ြ ကာထားသဖြင့ြ လုံနသည်ေ.. ။ အသံတွသော ကြားနရသေည်..။ ချောင်းကြည့်စြရာ အပေါကကြ မရှိဖြစ်နသည်ေ..။

“အား….. ကြှတကြွှတ်….. အမလေး……. ကြှတကြွှတ်….. ပြတ်…. ဖလှတ်….. ပြကြ… ပြတ်… ပလပ်…………”

သူ့အဒေါတ်ဈယောကြ သူ့ကို ပထုတပြှီး ဘယအြကောငန်ှင့ြ ခွိန်းတွယန်ကြမှေန်း မသိ…။ ဖိုးခွေးရငထြဲ ဒေါသလှိုင်းတွေ ထနလြာသည်..။ အမှောငထြဲတွင် ကငွ့သ်ားရလာပြီမို့ ဝိုးတဝါး မှငလြာရသည်..။ စားပြဲခုံ ရှိရာသို့ သှား၏…။ ကြကြဥအိတန်ှင့ြ ရှှလေိမျမောြ ပုလင်းကို စားပြဲပေါြ တငသ်ည်…။ ရအေိုးစငမြှ ရတဈေခွကခြပယ်ူလာသည်…။ ကြကြဥတဈလုံး ဖောကသ်ောကပြှီး ၊ ရှှလေိမျမောြ ပုလင်းကို ဖြင့ကြာ ပါးစပန်ှင့ြ တေ့မော့ခသွည်..။ လိမျမောန်ံ့သင်းသော အရကပြှင်းတွကေ ရငထြဲ ပူဆင်းသှားသည်..။ ရတဈေဝကသ်ောကပြှီး အခန်းဆီသို့ ပြနလြာသည်…။

အပေါကတ်ှေ့လိုတွေ့ငှား အခန်းပတလြည် လှည့ရြှာသည်..။ ကံအားလွောစြှာ တံခါးက ဂကြထြိုးပိတထြားသည့တ်ိုင် အနည်းငယ် ဟနေ၏ ..။ ချောင်းကြည့်လြို့ ကောင်းကောင်း မှငရြသည်..။ အပြင်းစား အရကမြို့ တရိပရြိပ် တကန်သည်ေ…။ တဈကိုယလြုံး မှူးထူး ကြှနပြေီ…။ သတ်တိတွေ တကလြာသည်..။

ဖိုးခွေး ဟနသေော အပေါကကြနေ အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်..။ လားလား … မှငကြှင်းက ကြကသ်ီးထစရာ ကောင်းလှန်းလှသည်…။ ပါးစပဟြောင်းလောင်းနှင့ြ ဖိုးခွေး အားမလိုအားမရ ရှေ့သို့ အတင်းတိုးကပကြှည့သ်ည်…။

သူ့အဒေါန်ဲ့ မစန်းရီတို့မှာ အဝတမြဲ့ ကိုယလြုံးကြီးများနှင့ြ တဈယောကစြောကဖြုတကြို တဈယောကြ ယကပြေးနကြသေည်..။ သူ့အဒေါကြ မစန်းရီကိုယလြုံးပေါမြှ ခွ၍ မစန်းရီပေါငကြှားက စောကဖြုတကြှီးကို ယကပြေးနသလေို အောကကြ ပကလြကအြိပန်သေော မစန်းရီကလည်း သူမမကြန်ှာနားကပန်သေော သူ့အဒေါဖြငကြှားက စောကဖြုတကြှီးကို ယကပြေးနပေုံရသည်..။ ထူးခွားတာက သူ့အဒေါကြသာ မစန်းရီစောကဖြုတကြို ဆကယ်ကန်ပြေီး မစန်းရီက အိပပြွောသ်ှားပုံရသည်..။ လှုပရြှားမှု ကင်းမဲ့နသည်ေ..။

ဖိုးခွေး ချောင်းကြည့်န်စဉေမြှာပင် သူ့အဒေါကြ မစန်းရီးကိုယပြေါကြ ခွာလိုကပြှီး မစန်းရီဘေးတွင် ဒူးတုတထြိုငကြာ မစန်းရီလကမြောင်းကို လှုပ်၍ နှိုးသည်..။

“မစန်းရီ…. မစန်းရီ….. ကစြျ…. ဟဲ့ မစန်းရီ….”

လှုပခြါရမ်းနသေော နို့အုံတင်းတင်းမို့မို့ကြီးက မီးရောငအြောကတ်ှင် ဝင်းပြောငန်သည်ေ..။ ဤမွှ လှုပန်ှိုးတာတောင် မစန်းရီက တုတတ်ုတမြွှမလှုပ်..။ နောကပြှီး သူ့အဒေါအြမူအယာက အိပပြွောသ်ှားသည့အြတွကြ စိတပြကြလြကပြကြြ ဖြစ်နပေုံမွိုး လုံးဝမဟုတပြဲ တကယအြိပမြအိပ် သချောသညထြကြ သချောအောင် စမ်းသပန်ပေုံမွိုးဖြစ်သည်..။

ဖိုးခွေးတဈယောကြ အဝတမြဲ့နသေော ကိုယလြုံးကြီးဖြင့ြ မစန်းရီကို လှုပလြှုပန်ှိုးနသေော သူ့အဒေါကြိုကြည့်ကြာ လီးတောငလြာသည်..။ လှုပလြှုပန်ှိုးလိုကတ်ိုင်း တင်းရင်းဝင်းပြောငသ်ော နို့အုံကြီးနှစ်မှှာက ရမ်းခါနသည်ေ..။ လကတ်ဈဖကကြ လှုပန်ှိုးရင်း ကနွလြကတ်ဈဖကကြ သူ့စောကဖြုတ် သူနှိုကန်သည်ေ..။

ဖိုးခွေးတဈယောကြ အရကအြရှိနရြော ရမျမကအြရှိနပြါ တရိပရြိပ် တကလြာပြီ..။ ကြောကစြိတမြှနသ်မွှ ကြာကသွှားပြီ…။ အရကကြလေးတမှမှ ရမျမကသ်ှေးကလည်းကြှ ကာမရာဂစိတတ်ှကလေည်း အရမ်းကာရော ထလာပြီမို့ ခပရြဲရဲပင် တံခါးကို ခေါကလြိုကသ်ည်..။

“ဒေါကဒြေါကြ… ဒေါကဒြေါကြ…. ဒေါကဒြေါကြ…”

တံခါးခေါကသ်ံကြားသဖြင့ြ သူ့အဒေါကြ ကပြာကယာ ထမီတဈထညကြို ကောကစြှပသ်ည်..။စောငပြါးတဈထညကြို ဆှဲယူ၍ မစန်းရီကိုယပြေါကြို လုံအောငဖြုံးလိုကြ၏။ ပြီးတော့ ကုတငပြေါကြ ကပြာကယာ ဆင်းလာသည်..။

ဖိုးခွေးတဈယောကြ အသံထွကပြှီး မရယမြိအောင် အတောလြေး မှိုသိပထြားရသည်..။ သူ့အဒေါြ တံခါးနားရောကလြာမှ နှစ်ပလေောကအြကြာ နောကသ်ို့ဆုတလြိုကသ်ည်..။

“ချောကြ…. မင်းကလဲ… ကြာလိုကတ်ာ… ရငမြာနဲ့များ ညားနသလေား အောကမြေ့ရတယ်…၊ ခိုင်းလိုကရြင် ဒီလိုခညွ့ပြဲ…..”

အခုမှ အိပယ်ာက ထလာရသော ပုံစံဖြင့ြ ဟောကြ ပြောပြောလိုကသ်ည်..။ ဖိုးခွေးက စိတထြဲမှ ကြိတရြယလြိုကမြိသည်..။ သူတို့ ထငသ်လို ကမငွြးကြောထနတော မသိတာမှတလြို့…။ ဖိုးခွေးက ဘာစကားမှ မပြောပဲ ပရပေန်သည်ေ..။

“ဘယမြှာလဲ ကြကြဥ….”

“ဟိုနားက စားပြဲပေါမြှာ…..”

ဖိုးခွေးက တမင် ခပဆြတဆြတ် ပြနပြှောသည်..။ သူ့အဒေါကြ မကြနပေသ်ော အမူအယာနှင့ြ သူ့ဘေးက ရှောငထြှကကြာ စားပြဲဆီသို့သှားသည်..။ ဖိုးခွေးကလည်း နောကကြ ကပလြိုကသ်ည်..။ စားပြဲနား အရောကတ်ှင် သူ့အဒေါကြို နောကကြနေ ကြုံးဖကလြိုကသ်ည်..။

“အိုအို…. ဒါ…. ဒါ ဘာလုပတ်ာလဲ ဟင်…. ခွေးမွိုး… ခွေးကငွ့ခြှေးကြံ ကြံတဲ့အကောင်…. ဖယ်… ဖယစြမ်း….”

မနုဝကေ ပါးစပကြလည်းပြော ရုန်းလည်း ရုန်းသည်..။ ဖိုးခွေးကလည်း တင်းသထကတ်င်းအောင် ကြုံးဖကထြားသည်..။

“ဖယ်….. ဖယလြို့ဆို…. ငါက နင့ကြို မှေးစားထားတဲ့ အမနေောြ….. ပြီးတော့ နင့အြဒေါအြရင်းခေါကခြေါကကြှီး…..”

မနုဝကေ အတင်းရုန်းသည်..။ ဖိုးခွေးကလည်း အတင်းဖကထြားသည်..။ သူ့ပေါငကြှားက ထောငမြတန်သေော လီးတနကြှီးက မနုဝဖငေကြှားကို ဖိထောကထြားသည်..။ မနုဝတဈေယောကြ ကြကသ်ီးတွေ တဖငွြးဖငွြး ထသှားသည်..။ ဖကန်ရင်ေးကပင် ရငလြွားထားသော ထမီကို ဆှဲခွှတသ်ည်..။ နဂိုကပင် ခပလြွော့လွော့ ဝတထြားသညမြို့ ထမီက အောကသ်ို့ ကြှတကြသွည်..။

မနုဝကေ လှမ်းအဆှဲ ဖိုးခွေးက နို့ကြီးတဈလုံးကို ထိထိမိမိ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်..။ ခပရြှရှလေး ဆုပခြွပေေးသည်..။ မနုဝေ၏ တောကလြောငစြပြုနသေော ကိလသော ရမျမကမြီးလွှံက ဟုန်းခနဲ ထတောကသ်ည်..။ ပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတကြှီးမှာလည်း လှိုကခြနဲ လှိုကခြနဲ ယားတကလြာကာ ဂုံညင်းဖားကြီးလို မာနတ်ှထေ၍ ဖောင်းကြှတကလြာသည်..။

“ဖိုးခွေး….. ဖယစြမ်းလို့ ဆို….၊ ဖယန်ောြ… ပြီးမှ ငါ့ကို အဆိုးမဆိုနဲ့….”

မနုဝေ ပါးစပကြသာ ဟနလြုပပြှောနရသေည်..။ ပေါငကြှားက စောကဖြုတကြှီးကမူ လီးနံ့ရ၍ အပြင်းအထန် လှုပကြှှလာသည်..။ ဝှကဖြဲမှနသ်မွှ အကုနသ်ိထားပြီးပြီမို့ မနုဝစကေားတွကေ သဲထဲရသှနေသ်လို လုံးဝ အရာမထငတ်ော့….။

“တောကြ….. ဖိုးခွေး….. ဖယစြမ်းပါဆို…. နငတ်ော့နောြ…… ငါလုပလြိုကတ်ော့မယ်….”

မနုဝကေ ထမီကုန်းကောကသ်ည့်ဟနန်ှင့ြ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကုန်းလိုကရြာ နောကသ်ို့ပြူးထွကလြာသော စောကဖြုတကြှီးက ဖိကပထြားသော လီးထိပကြှီးနှင့ြ အံကြ တေ့မိသှားသည်…။ အနည်းငယ် ထပကြုန်းလိုကရြာ စောကဖြုတအြခေါင်းထဲ ဒဈခေါင်း ဝငသ်ှားသည်…။

“စွပ်….. ဗွဈ…..”

“အင့ြ….. ဟင့ြ… ဖိုး…… ဖိုးခွေး…. အဒေါတ်ောင်းပနပြါတယ်… ကြာ…. ငါ… ငါက နင့မြှေးစားအမလေေ… ပြီး….. ပြီးတော့ နင့အြဖရေဲ့ ညီမအရင်း… နင့အြဒေါအြရင်းခေါကခြေါကြ… မလုပကြောင်းဘူးနောြ….. ငါ့သား…”

အလှနကြှီးမားနူးညံ့သော ဒဈဆံကြီးက စောကဖြုတအြဝထဲ နဈဝငလြာသည့အြတွကြ မနုဝတဈေကိုယလြုံးရှိ အကြောတွမှော ရှိန်းဖိန်းဆိမ့အြီသှားသည်..။ ကလေးမမှေးဖူးသေးသော စောကဖြုတမြို့ အဝကကဉွြးသည်။ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားတွကေ ထူထဲပြီး နူးညံ့သည်။

“သား….. သား…. မ… မလုပကြောင်းဘူးနောြ….. လူလေးက လိမျမာပါတယ်…. မလုပန်ဲ့နောြ….. အင့ြ….. ဟင့ြ….”

“ကောင်းပါတယ်… ဗြာ…..”

“ဟင့အြင်း… ဟင့အြင်း…… မလုပပြါနဲ့ကြာ….. နောြ…. နောြ…. လို့….”

မနုဝေ၏ တောင်းပနသ်ံက ဖိုးခွေးရာဂစိတကြို ပို၍ ပြင်းထနထြကြှစသည်ေ…။ ဖိုးခွေးက ဖငကြိုကော့၍ အနည်းငယ် ထပထြိုးသှင်းလိုကသ်ည်။

“အီး… ကြှတကြွှတ်…. အမေ့… ရှီး….. အ.. အ…”

မနုဝကေ အားမလိုအားမရ ဖြစ်ကာ သူမဖငဆြုံကြီးကို နောကသ်ို့ ကောကကြာ ကော့ပေးလိုကမြိသည်…။ နှေးထွေးနူးညံ့သော စောကခြေါင်းအတွင်းသားတွကေို ကြပကြှပတ်ည်းတည်း ထိုးဖောကြ၍ လီးတနကြှီးက ဝငရြောကသ်ှားတော့သည်…။

ဖိုးခွေးလီးက ဘဝပေးကုသိုလအြရ အလှန့အြလှန် သနမြာထွားကြိုင်းလှသည်..။ အတုတ် ၆ လကမြခွဲ အရှညကြ ၇ လကမ် ကြောကြွောရြှိရာ မနုဝအဖေို့ နာကငွြ ဆိမ့ကြောင်းကြီး ဖြစ်နပေါတော့သည်…။

“ကောင်းလားဟင်… ဒေါဒြေါြ…”

“အင်း….. ကောင်း … ကောင်း…… ဟင့အြင်း….. ဟင့အြင်း… တောြ…. တောပြါတော့….. ကြှတကြွှတ်….. အီး…. အီး…”

ကောင်းသညဟြု နှုတမြှ ယောငထြှကသ်ှားပြီးမှ ဟင့အြင်းဟု ငှင်းဆနန်သည်ေ…။

“ငရဲ… ငရဲ….. ကြီးကုနလြိမ့မြယ်….. တောြ…. တောပြါတော့နောြ……. ဖိုးခွေးရာ…. အဒေါတ်ောင်းပနပြါတယ်…. တောတ်ော့ဟယ်… နောြ… နောြ……”

ဖိုးခွေးက နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငဆြှဲညှဈပြီး အသားကုန် ဆောင့သ်ှင်းထည့လြိုကသ်ည်..။

“အင့ျ… အ… အမေ့…. အား… ကြှတ်… ကြှတ်…. အ… အ… အမေ့.. ကြှတ်.. ကြှတ်… ရှီး…. အ…”

လီးအတွေ့က ပူရှိန်းကငွဆြိမ့သ်ှားစသလေို စောကဖြုတအြတွေ့ကလည်း အီဆိမ့ယ်ားကြှသှားစသည်ေ..။ ဖိုးခွေးက သူ့ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ဆုတ်၍ လီးကြီးကို ဆှဲနှုတသ်ည်..။ ပြီးတော့ ခပကြှမ်းကြမ်း ပြနသ်ှင်းသည်..။

“အာ့…. အ…. အ.. အင့ျ… ရှီး….. ကြှတ်… ကြှတ်…. အီး…..”

မနုဝေ စောကဖြုတအြတွင်းသာနုနုတွကေ လှုပလြှုပရြှရှဖြစ်ကာ လီးကြီးကို ညှဈပေးထားသလို ဖြစ်လာသည်..။ အရသာတွေ စုဝေးထုံးဖြဲ့ထားသော ဒဈဆံကြီးတဝိုကြ ပူရှိန်းယားကြှနသည်ေ..။ ခိုင်းနှိုင်းစရာ စကားလုံး ရှာမရအောင် ကောင်းလှန်းလှသည်..။

“ဒေါြ…. ဒေါ့ကြို…. သ… သနား.. ပါ.. ကြယ်… တောြ.. တောြ.. တော့ နောြ.. တောပြါတော့… ကြာ…”

ဖိုးခွေးက ခပကြှမ်းကြမ်း ခပရြမ်းရမ်း ၂၀ ခကြခြန့ြ ပစ်ပစ် ဆောင့လြိုကသ်ည်..။

“အမေ့… အာ့… အမလေး…. အမေ့….. အင့ြ…… အ.. ငါ… ငါက….. အင့ြ… နင့ြ အဒေါြ.. အင့ြ….. အမေ့…. အရင်း.. အရင်းကြီး….. ရှီး….. အ… အား… အင့ြ… ပြီး…. ပြီးတော့… အမေ့… အင့ြ…… မှေး… စား… အင့ြ… ဟင့ြ…. အမေ… မေ…. ရှီး… ကြှတကြွှတ်… အီး…”

“မှေးစားအမေ ဆိုတာနဲ့ ပတသ်ကလြို့တော့ အထူးမပြောချင်ပြါဘူး။ ဒါပမယေ့ြ… အဒေါကြ ကနွော့အဖရေဲ့ ညီမအရင်း မဟုတဖြူး…. အဖကေ မှေးစားသားပါ… အဒေါန်ဲ့ အဖကေ ဘာမှ မတောပြါဘူး…”

ဖိုးခွေးက ပြောလည်းပြော ဆောင့လြည်း ဆောင့ြ …။ တစစ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပြင်းထနလြာသည်..။ ပငကြိုအားအပြင် ကြကြဥနှင့ြ အရကတ်ို့ကပါ အားဖြည့ပြေးထားသဖြင့ြ ဖိုးခွေးလီးကြီးမှာ သံမဏိချောင်းကြီးကဲ့သို့ မာကြော တောင့တ်င်းနပြေီး ဆောင့ခြကြတ်ှကေ အံ့မခန်း ပြင်းထနလြှသည်..။

“အင့ျ.. အ… အမေ့…. အ.. ဖြတ်…. ရှီး…. အမေ့… ဗွဈ…. အမေ့… အာ.. အ.. အင့ျ…..”

အလိုးခံရသည့အြတွကြ အလှနအြကြူး အထူးပင် ကောင်းနသညေ့အြခိုကြ ဖိုးခွေးစကားကြောင့ြ မနုဝေ အကြီးအကယွြ အံ့အားသင့သ်ှားရသည်..။ သို့သောြ ဘာရယမြှန်း သဲသဲကြဲကြဲ မသိရသေး..။ အလိုးခံလို့ကောင်းနဆေဲတန်းလန်း သူမစိတတ်ှကေ ငယဘြဝဆီသို့ ပြေးထွကပြွံ့လှင့သ်ှားရသည်..။ သူ့အဈကို ဖိုးခွေးအဖေ အိမသ်ို့ရောကလြာပုံကို မှုံဝါးဝါး သတိရမိသည်..။

“ဒါက… သမီး အဈကိုနောြ… ဟိုးအဝေးကြီးက ပြနလြာတာ.. မှတထြားနောြ…. သမီးလေး…”

ဤသို့ သူမအဖနှငေ့ြ အမကေ တဖြဖြ ပြောကြသညကြို တရေးရေး သတိရမိသည်..။ မိဘတွရေဲ့ စကားက သူမစိတထြဲမှာ စွဲထင် တေးမှတသ်ှားခဲ့သည်..။

“ဖြတ်….. ဖြတ်… ဘှတ်… အမေ့…. အင့ျ… အ.. အ.. ရှီး…. ကြှတ်… ကြှတ်.. အ…. အင့ျ.. အိ.. အိ… အင့ျ… အမေ့……..”

အတိတအြကြောင်း ဖတွခြနဲ တွေးမိရာမှ ပြင်းထနလြှသော ဖိုးခွေး၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကြေောင့ြ ပစ်စုပျပနဆြီသို့ ပြနရြောကလြာသည်..။

“ရဲရဲကြီးသာခံ… ဒေါဒြေါရြေ့…… ဘာမှ ငရဲ မကြီး စရဘေူး… စိတခြွ….”

ဖိုးခွေး ပြောလည်းပြော ဆောင့လြည်းဆောင့ြ …၊ မနုဝကလေည်း အားကမွခံ သူမရဲ့ ဖငဆြုံထွားထွားမောကမြောကကြှီးကို ကော့ကော့ခံသည်..။

“အင့ြ… အင့ြ.. အ.. အမေ့… အင့ြ.. အင့ြ… အင့ဟြာ…. နင့ြ….. နင့ကြို ဘယသ်ူက… ပြော.. ပြော.. လို့လဲ……. အိအိ….အ..အ….အမေ့…”

ကော့ကော့ခံရင်း မနုဝကေ မေး၏ ..။

“အပေါထြပ် ဘီရိုထဲက ဘဘရဲ့ ဒိုငယ်ာရီထဲမှာ တွေ့တာ… ဗွ…”

ဖိုးခွေးက ပြောလည်းပြော ဆောင့လြည်း ဆောင့သ်ည်..။

“ပြီးရင်… ပြမယ်… အခုတော့… ဆကခြံဦး…. နောြ……”

“အင့ျ.. အင်း… အင်းပါ…… လိုးလိုး… လိုး.. နာနာဆောင့ျ… ပါ….. အမလေ…. အီး… အ…. အား…. ကောင်း… ကောင်းလိုကျ.. တာ… ကြယ်…. အ.. ရှီး… ကြှတ်.. ကြှတ်….. အား အား……..”

ဓါတလြိုကသ်လို လူက တုနခြါပြီး ဟပထြိုးလဲမတတ် ဖြစ်သှားသော မနုဝကေို ဆှဲထိန်းလိုကရြင်း အခကြြ သုံးဆယခြန့ြ တလကြမ်း ပစ်ဆောင့ရြင်း လရညပြူတွကေို ဗှင်းခနဲ ပန်းထည့လြိုကပြါတော့သတည်း……။

ပြီးပါပြီ။

ရသေားးသူ – ခမွြးမှေ့သာဇံမောငမြောငန်ှံ