⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️
ကြှနတ်ော့ြ အမကေ ကြောင်းဆရာမပါ။ အသကကြ ၄၀ ။ အမအလေုပလြုပရြာ စာသငရြာကြောင်းကတော့ မှလတေပျိုင်းက ဖြံ့ဖြိုးပြီး မှို့ကြီးတဈမှို့ကပေါ့။
အမေ့နာမညကြ ဆရာမဒေါသ်ကထြား၊ တဈကြောင်းလုံး တဈမှို့လုံး သိတယ်။ အမကေ မုဆိုးမပါ။ အဖကေ လှနခြဲ့တဲ့ ၆ နှစ်လောကကြတည်းက ဆုံးပါးသှားလို့ အမကေ ငယင်ယရြှယရြှယန်ဲ့ မုဆိုးမ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီတော့ အိမမြှာက ကနွောန်ဲ့ အမေ နှစ်ယောကထြဲပေါ့။
တခွားအမွိုးတွကလေား.. ရှိပါ့..။ ဒါပမယေ့ြ.. မေ့သလောကရြှိမှ တဈခါတဈခါ ပေါပြေါလြာတတတ်ယ်။ အမကေ အသကအြတနရြပြီ ဆိုပမယေ့ြ ကြည့်ရြတာ အပျိုရှူံးတုန်း။ တောတ်ောကြှီးကို လှတုန်းလို့ ဆိုရမယ်။ ဒါ့အပြင် ကောင်းလိုကြ လှလိုကတ်ဲ့ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ ရှိသေး။ အသားဖြူတာကလည်း ပြောမနနေဲ့ ဖြေးဥနတောပဲ ခငဗြွ။
အဲ… တဈခု ဝနခြံရမယဆြိုရငတ်ော့ ကနွောအြိမမြှာ ရှိနရင်ေ အမရခွေေိုးတာကို ခဏခဏ ချောင်းကြည့်ဖြစ်တာကိုပါပဲ။ နယမြှို့က တောရြုံတနရြုံ အိမဆြိုတော့လဲ မှို့ကြီးက ပတကြားအိမကြှီးတွလေို လုံလုံခွုံခွုံ ဘယရြှိပါ့မလဲ။
ဒီတော့ ကနွောတ်ို့အိမကြ ရချိုးခန်းက ချောင်းကြည့်ရြငရြနိုငတ်ဲ့ နရောလေးတွတေော့ ရှိနတောပေါ့။ ရကေို အပြငထြှကမြခွိုးပဲ ရချိုးခန်းလေး သတသ်တမြှတမြှတန်ဲ့ ဆိုတော့လည်း အဟုတကြှီးပေါ့။ အဲ့တော့ အမကေ သူ့ရချိုးခန်း လုံလှပြီဆိုပြီး ရလေဲထမီနဲ့တောင် မခွိုးပဲ ခွှတခြွိုးတာ။ ခွှတခြွိုးမှလည်း တဈကိုယလြုံး စိတရြှိလကရြှိ သန့ရြှင်းရေး လုပန်ိုငမြှာလေ။
သူကတော့ တဈအိမထြဲမှာ သားအမိ ၂ ယောကထြဲ အပြငလြူမှ မရှိတာ စိတခြလွကခြပြေါ့။ သားကတော့ သူ့ကို ပြနခြွောင်းမယလြို့ ဘယထြငပြါ့မလဲ။ ဒါပမယေ့ြ သူမထငတ်ဲ့ ကနွောဆြိုတဲ့ သကောင့သ်ားက ချောင်းတာကြာလှပြီ။ သိချင်မြှငခြငွြ သှေးသားကြှတုန်း လူပျိုပေါကကြိုး ခငဗြွ။ ကြည့်လြို့လှယတ်ာ ဒါပဲရှိတာပဲလေ။
ကနွောြ အမအပေေါင်းကို အကြံပေးချင်တ်ာကတော့ ဘယအြမမှေ ကိုယ့သ်ားဆိုပြီး စိတခြမွထားကြနဲ့နောြ။ သှေးသားပြောင်းလာရင် ဒီလိုပဲ။ အနည်းဆုံး အချောင်းတော့ခံရမယ်။
အဲ့ဒါနဲ့ အမရခွေေိုးတိုင်း ချောင်းချောင်းကြည့်လြို့ အမနေို့ကြီးတွေ အဖုတအြုံကြီးတွကေို မကြစြိထဲ စွဲနပြေီး၊ စိတကြူးထဲ သယလြာပြီးတော့ ခွုပတ်ည်းလို့မရနိုငပြဲ ဂွင်းထုထုပစ်ရတာကလည်း အမြဲတမ်းလိုလို။ စိတထြဲမှာ အမေ့စောကဖြုတကြှီးကို ကိုယ့လြီးကြီးနဲ့ ကောင်းကောင်း ဗှင်းနရတေယလြို့ပေါ့။ ခန်ဓာကိုယတ်ှင်းက ရဓောတတ်ှေ ဆုံးရှူံးရတာလည်း နေ့တိုင်းပါပဲ။
အိမမြှာနတေဲ့အခွိနတ်ှမှောလည်း မနကြ ကြောင်းမသှားခငန်ဲ့ ညနေ ကြောင်းကပြနလြာစအခွိနတ်ှမှော ကြောင်းဝတစြုံနဲ့ အမေ့ကို တစေ့တစောင်း ခိုးကြည့်ရြတာ အလုပတ်ဈခု။ ဆရာမဝတစြုံက ရငဖြုံးအင်ျကြီနဲ့ လုံလုံခွုံခွုံဆိုပမယေ့ြ၊ တင်းတင်းကြပကြှပ် ဆန့ဆြန့ရြန့ရြန့ြ ဝတထြားခွိနမြှာ အမေ့ဘောဒြီရှိတန်ဲ့ဆို နို့နရောကနို့၊ ဖငန်ရောကဖင်၊ ကြကကြှကကြှင်းကြင်းကြီးပြူးကားနတောလေ။ ပြီးတော့ ဆှဲဆောငမြှုအရှိဆုံးက အဖြူအစိမ်းကာလာစပ် အရောငပြေါ့။
အခုမှ တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါကလြာတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ တခွို့လူတွကေ ကြောင်းဝတစြုံကို ဖီးလကြှတယဆြိုတာကိုလေ။ အဲ့လိုနဲ့ အမလဈေတိုင်း ခိုးရှိုးနတော။ အမေ့ဖငကြားကားကြီးမှငတ်ိုင်း ကနွော့မြှာ တွယခြငွလြိုကတ်ာ စောကကြွိုးနဲ။
အမေ ကနွော့ကြို စကားစပမြိရင်းနဲ့ တဈခါတဈလေ ကြောင်းက ဆယကြွောသ်ကကြွောင်းသား ခပကြဲကဲတွအကြေောင်း ပြောပြောပြဘူးတယ်။ သူသငရြတဲ့ အတန်းတွကေ ကြောင်းသားတွပေါပဲ။ သူပြောတဲ့ ကြောင်းသားတွကေ ကြောင်းက ပြူနာကောငလြေးတွပေေါ့။ လဈရငလြဈသလို အမေ့ဖငကြှီးတွေ၊ နို့ကြီးတွကေို ခိုးကြည့်တ်ယတ်ဲ့။ အင်ျကြီနဲ့ ထမီကြားက ခါးသားဗိုကသ်ားဖြေးဖြေး ပေါန်တောကို ခိုးကြည့်တ်ယ်။ ပြီးတော့ မကြလြုံးတွကေ မသိမ်းတတကြှဘူး။ တဈခါတလေ ပေါတ်ငကြှီး သူခိုးဖမ်းမိတော့ အမနေဲ့ တွေ့တော့တာပေါ့။ မိရငတ်ော့ အမကေ မညှာဘူး၊ မှတလြောကသ်ားလောကြ ဒဏပြေးတာပဲတဲ့။
ကနွောြ အဲ့ဒီကောငလြေးတွကေို အပြဈမဆိုချင်ပြါဘူး။ အမကလေည်း အမပေဲ၊ ကြည့်ခြငွစြရာ၊ ပြဈမှားချင်စြရာကြီး။ သူတို့မပြောနဲ့ သားအရင်းဖြစ်တဲ့ ကနွောတ်ောင် လဈရငလြဈသလို ခိုးရှိုးနတောပါဆို။ အရညထြုတရြတာ ခဏခဏ၊ လူတောင် ပြော့ဖတဖြတ် ဖြစ်ချင်န်ပြေီ….။
အဲ့ဒီတဈညနကပေေါ့….၊
ကနွောလြည်း အမစောသငတ်ဲ့ ကြောင်းဘကရြှိရာကို ခွညေောင်းလကဆြန့ြ အပငွြးပြေ လွှောကခြဲ့မိတယ်။ မှို့တဈဖကထြိပမြှာဆိုတော့ မိနဈ ၂၀ လောကြ လွှောကရြတာပေါ့။ လမ်းမှာ ကြောင်းသားတွေ တွေ့ရတော့ နာရီကြည့်မြိတယ်။ အခုလေးတင် ကြောင်းလှှတလြိုကပြှီပဲ။ အမကေ ပြနလြာတာ မတွေ့သေးဘူး၊ ကြည့်ရြတာ ကြောင်းထဲမှာပဲ အလုပလြကကြနွတ်ှေ ဖြတန်ပေုံရတယ်။ အမှတခြှဈတာတို့ ဘာတို့ပေါ့။
ဒီတော့ ကနွောလြည်း အမေ့ကို ခဏလောကြ ဝငတ်ှေ့မယလြို့၊ အတူအိမပြှနလြို့ရရငလြည်း ပြနမြယဆြိုတဲ့ စိတကြူးနဲ့ ကြောင်းထဲဝငသ်ှားတယ်။ ကနွောြ ရောကဖြူးတဲ့ အမေ့အလုပခြန်းထဲ သှားကြည့်တ်ော့ အမေ့ကို မတွေ.ရဘူး။ အခန်းက သော့ပိတမြထားသေးတော့ အမေ မပြနသ်ေးတာ သချောတယ်။ ဒါနဲ့ ကနွောလြည်း အမဘယေန်ရောမှာရှိမလဲလို့ လွှောကပြှီး ရှာကြည့်မြိတယ်။
ကြောင်းနောကဘြကြ ထောင့ခြွိုးတဈကြေ့ကတွော့ လူစကားပြောသံတွေ ကြားလိုကရြတယ်။ တွေ့ပါပြီ အမကေ ကြောင်းနောကဘြကြ ကြောင်းသားအိမသ်ာတဈခုရှေ့မှာ ကြောင်းသားတဈစုကို ရပပြှီး ဆူနတောကို တွေ့ရတယ်။
ကြောင်းနောကဘြကကြ ဒီအိမသ်ာနရောက တောတ်ောကြှီးကို တိတဆြိတခြှောကကြပတ်ဲ့ နရောပါ။ ကြောင်းသား အပအတေတွကေေ ဒီနရောမွိုးလာလာပြီး ဆေးလိပသ်ောကလြိုကြ၊ ဆေးရှူလိုကြ၊ W ဆေးပြားတွခလွေိုကန်ဲ့၊ စတဲခကြှလေ့ရှိတယလြေ။ အခု ကြောင်းဆင်းခွိနတ်ောင် မပြနန်ိုငကြှသေးဘူး၊ အမကေ ကြောင်းနောကဘြကြ ပတအြကြည့်ြ၊ တွေ့ကြပြီပေါ့။
ကနွောြ ဖြေးဖြေးချင်ြး အသာပုန်းပြီး အနားရောကန်ိုငသ်မွှရောကအြောင် ကပသ်ှားတယ်။ ဒါမှ အသံတွေ ပီပီသသ ကြားရမှာ။ ဘာတွမွေား ဖြစ်နကြသေလဲ စပစြုချင်တ်ယလြေ။
“ဟင်.. အသုံးမကတွဲ့ အလနတေောတွေ..၊ နငတ်ို့ လူဖြစ်လာတာ ဆနကြုနမြှလေေးတွပေဲ၊ အိမရြှိ အသိုကရြှိတာ မပြနကြှဘူး၊ ဘာကြောင်းဝင်းထဲလာပြီး ဆေးရှူနကြတောလဲ။ ဒါစာသငကြွောင်း၊ နငတ်ို့ အလလေိုကဖြို့နရော မဟုတဘြူး”
အမကေ အထကတ်န်းကြောင်းသား (၉-၁၀ တန်းထငတ်ယ်) ၃ ယောကလြောကကြို ရပပြှီး ဆူဆဲနတောကို တွေ့ရတယ်။
“ဆရာမ.. ကနွောတ်ို့ ဘာမှမလုပဘြူးနောြ… အိမသ်ာလာတကကြှတာ။ ဆရာမမှာ ဘာအထောကအြထားရှိလို့ ကနွောတ်ို့ကို လာဆဲနရတောလဲ”
အသားမဲမဲနဲ့ ကောငလြေးက အမေ့ကို ပြနပြှောနတောကို တွေ့ရတယ်။ ကြည့်ရြတာ ဒီကောငကြ သူတို့ဂရု(ပ်)ရဲ့ ဂိုဏြးခေါင်းဆောငထြငတ်ယ်။
“ဘာ.. အထောကအြထား မရှိရမှာလဲ၊ ဒီမှာ ဒီဆေးလိပတ်ို အစီခံအသဈတွကေ ဘာလဲ…?။ အခုတင် သောကထြားတာ၊ ကြမ်းပြငပြေါမြှာကို ဖြေးလို့၊ မင်းတို့ငါ့ကို ဘာမှလာငှင်းမနနေဲ့၊ ငါဆရာမလုပလြာတာ အံတိုနပြေီ၊ မှငတ်ာနဲ့သိတယ်..”
အမကေ အဲ့ဒီအဖြဲ့ကို ခဏကြာအောင် ဆကဆြူနတယ်ေ။
“တောပြှီ… တောပြှီ… မင်းတို့ကို ဒီအတိုင်းထားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး..၊ တခွားကြောင်းသားတွပေါ ပကြစြီးကုနမြယ်။ မင်းတို့လို လူဆိုး အပအတေတွကေတေော့ ကြောင်းက အကုန် မောင်းထုတမြှရတော့မယ်။ ငါမင်းတို့ မိဘတွခေေါတ်ှေ့ပြီး ဒီအကြောင်းပြောမှ ဖြစ်တော့မယ်..”
ပြောပြီးတာနဲ့ အမလည်ေး အိမသ်ာရှေ့က ပြနလြှည့ထြှကလြာတာ တွေ့တယ်။ အဲ့ဒီအခိုကအြတန့မြှာပဲ ကြောင်းသားဆိုး ၃ ယောကအြဖြဲ့က ရုတခြညွြးပြေးထွကလြာပြီး၊ အမေ့ကို ဝိုင်းခွုပလြိုကပြှီးတော့ အိမသ်ာခန်းထဲ ပြနဆြှဲခေါသ်ှားတယ်။
အဲ့ဒီ ၃ ယောကကြ ၉-၁၀ တန်း ကြောင်းသားတွဆေိုပမယေ့ြ ငယင်ယလြေးတွေ မဟုတကြှဘူး။ အနည်းဆုံး အသကြ ၁၈ နှစ်လောကစြီ ရှိနကြပြေီ။ ကြည့်ရြတာ ကြောင်းမှာ ခုနဈဆှေး ရှဈဆှေးတွေ၊ တဈတန်းကို ၂ ခါလောကြ ထိုငခြဲ့သလား မသိဘူး။ အကောငကြှီးကြီးတွေ။ ၃ ယောကအြားနဲ့ဆိုတော့ အမေ အိမသ်ာထဲကို ကန့လြန့ကြန့လြန့န်ဲ့ ပါသှားတယ်။
ကြောင်းအိမသ်ာခန်းက လုံးချင်ြးလေးတွေ မဟုတဘြူး။ အဆောကအြဦးတဈခု၊ အမိုးတဈခုထဲမှာ ၄-၅ ခန်း တွဲအိမသ်ာတွေ၊ တွဲရကြ အိမသ်ာခန်းတွရေဲ့ ရှေ့ကဟောထဲမှာ ယောကြွားလေးတွေ မတတ်ပသ်ေးပေါကတ်ဲ့နရော။ ၃ ယောကထြဲက အရပမြှင့မြှင့ြ ပိနပြိနတ်ဈယောကရြဲ့ ပုံစံက ဆေးဘဲရုပမြှန်း သိသာတယ်။ သူက အမေ့ပါးစပကြို လကဖြဝါးတဈဘကန်ဲ့ အတင်းအုပပြှီး ပိတထြားတယ်။
“ခငဗြွားကြီးက သိပတ်ောတ်ယန်ောြ..၊ အကဲခတတ်ဲ့နရောမှာရော၊ ကြုပတ်ို့ကို ဆဲတဲ့နရောမှာရော…၊ ဟုတတ်ယ်.. ငါတို့က လူဆိုး အပအတေတွေေ၊ အခု ခငဗြွားကြီး အဲ့ဒီလူဆိုး အပအတေတွကေေ ဘာကောင်းလဲဆိုတာ သိရတော့မယ်”
ငမဲက ပါးစပကြလည်းပြောရင်း လကကြလည်း အမေ့ဗိုကကြို အားပါပါ ခပပြှင်းပြင်း လကသ်ီးနဲ့ တဈခကြြ ထိုးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ အမေ့ကို ပြင့န်တေဲ့ အိမသ်ာခန်းတဈခန်းထဲ ဆှဲသှင်းသှားပြီး အာလုံးဝငလြိုကသ်ှားကြတယ်။ သူတို့တွေ တံခါးပိတလြိုကသ်ံကြားမှ ကနွောလြည်း သတိဝငလြာတော့တာ။
ကနွောလြည်း တောတ်ောကြှီး ထိတလြန့သ်ှားပြီး ခွမကေိုငမြိ လကမြကိုငမြိ ဖြစ်နတော ဘာလုပရြကောင်းမလဲ ခကြခြငွြး မဆုံးဖြတန်ိုငဘြူး။ သူများတွကေို အောဟြဈပြီး အကူအညီတောင်းရအောငကြလည်း ညနသေိပစြောင်းပြီး လူခွတေောင် အတောတ်ိတန်ပြေီ။ နောကပြှီး အိမသ်ာကလည်း ကြောင်းနောကဘြကြ အစွနဆြုံး ခွံစည်းရိုး တောစပန်ားမှာ၊ ကြောင်းကလည်း လူနအေိမခြှမနေီး၊ မှို့စွနမြှာ။
ကနွောလြည်း အိမသ်ာအဆောကအြဦထဲ ဝငလြိုကသ်ှားတယ်။ ဘယသ်ူမှ မတွေ့တော့ဘူး။ အိမသ်ာတဈခန်းထဲဝငပြှီး တံခါးပိတလြိုကပြှီလေ။ ဒါနဲ့ ကနွောလြည်း အဲဒီအခန်းနဲ့ကပရြကြ အိမသ်ာခန်းထဲကို ကနွောြ အမှနရြှိုဝငလြိုကပြှီး ဟိုဘကခြန်းက အခွအနေကေို ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။
အိမသ်ာခန်း ၂ ခန်းကြားကနံရံက ဘိလပမြှနေဲ့ လုပထြားတဲ့ ဘလောကတ်ုံးတွနေဲ့ ကာထားတာလေ။ အပေါဆြုံးအတုံးက လဝငေအြောင်။ အခု အမကေ ကြောင်းစိမ်းထမီ ကြှတသ်ှားတော့ အပေါပျိုင်းမှာ ခပကြှပကြှပ် အဖြူရောင် အင်ျကြီရငဖြုံးတဈထညန်ဲ့ အောကပျိုင်းမှာ ပေါငဖြှေးဖြေးကြီးတွကြေားမှာ ညပန်တေဲ့ ပငတ်ီပါးလေးပဲ ကနွတ်ော့တယ်။ အပေါဖြှူအောကဖြှေး အဖြူရောင် မင်းသမီးကြီးပေါ့။ အခု ဟိုငတိ ၃ ကောင် မကြလြုံးတွေ ကြှတထြှကကြတွော့မတတ် အမေ့ကို ကြည့်န်ကြတောများ သှားရညတ်မှားမှားနဲ့။
“ဟားးး ရဆေေးငါးကြီးပါလားကြ၊ ဟေ့… ဒီဟာမကြီး အင်ျကြီပါဆှဲခွှတပြဈကြာ”
ငမဲက ပြောတယ်။
“ဟဲ့..ဟဲ့..မလုပန်ဲ့..နင်..နငတ်ို့ ငါ့ကိုဘာလုပကြှမလို့လဲ.. ဖယကြှ.. ဖယကြှ.. ငါ့ကိုလှှတစြမ်း..”
အမကေ ကြိုးစားအားတင်းပြီး သူတို့ကို ဟောကတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ အသံက အားမရှိဘူး။ ဟိုကြ.. သတေော့မှာပဲ၊ ကနွော့အြမေ မဒိန်းအကငွ့ခြံရတော့မှာလား..။
ဒါပမယေ့ြ ထူးဆန်းနတောက အဲ့ဒီအခွိနတ်ုန်းက၊ ကနွော့မြှာ ကိုယတ်ိုငဝြငကြယဖြို့၊ ဒါမှမဟုတ် အပြငထြှကြ၊ လူသူတဈယောကယ်ောကကြိုရှာပြီး လာကယဖြို့၊ အောဟြဈအကူအညီတောင်းဖို့ အတွေးတဈစုံတဈရာမှ ခေါင်းထဲမှာ ပေါမြလာတာပဲ၊ ဖြစ်နေ မှငန်ရတောကိုပဲ ကြောငကြှည့န်မေိတယ်။ တဈခုခုက ကနွော့ကြို ဘာမှမလုပန်ိုငအြောင် ထိန်းခွုပထြားသလိုပဲ။
စိတထြဲမှာ ဖြစ်နတောက ဒီကောငတ်ှအဖြေဲ့ ငါ့အမကေို ဘာများဆကလြုပကြှမလဲ သိချင်ြ၊ ကြည့်ခြငွစြိတပြဲ ရှိတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ကနွောအြသံမထွကပြဲ ဆကခြွောင်းကြည့်န်မေိတယ်။ အဲ့ဒီကောငတ်ှေ ကနွော့အြမေ ဒေါသ်ကထြားကို အဝတအြစားတွကေုနအြောင် ဆှဲခွှတပြဈလိုကကြှပြီ။ အမေ့အင်ျကြီလကစြ တဈဘကတ်ောင် ပြဲသှားသေးတယ်။ အောကကြပငတ်ီ အဖြူလေးလဲ ဆှဲခွှတခြတွာခံလိုကရြပြီ။
အခုအမကေ မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်းနဲ့ပေါ့။ အမေ့လကတ်ှကေ ခွုပထြားခံရတော့ ဘာမှမတတန်ိုငဘြူး၊ ကိုယလြုံးတီးကြီးနဲ့ ဟိုကောငတ်ှေ မကြစြိအရသာခံနတောကို မခွိတငကြဲ ခံနရရှောတယ်..။ အမေ့မကြန်ှာက ထိတလြန့ကြှောကရြှံ့မှုနဲ့ ညိုနတောကော၊ ရှကလြှန်းလို့ နီနတောကော၊ ဒွေးရောယှကတ်င် ဖြစ်နတယေလြေ။
“အိုးးး ဟိုးး ဟိုးး ဖြေးဥနတောပဲ၊ တကယ်၊ စောကရြမ်းမိုကတ်ယကြှာ..၊ ခငဗြွားကြီး အသကြ ၄၀ ကြောဆြိုတာရော ဟုတရြဲ့လား၊ နို့ကြီးက တင်းအိနတောပဲ၊ ကြီးလိုကပြုံကလဲ လကန်ဲ့တဈပြည့ပြဲ… ဟား ဟား ဟား…”
ငမဲက အားရပါးရကြီး ပြောလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ဆကပြှီး..
“ဟေ့ကောငတ်ှေ ဒီဟာမကြီး.. ငါအရငလြုပမြယကြှာ။ မငတ်ို့တွကတေန်းစီ..”
ငမဲကပြောရင်းနဲ့ တပျိုငထြဲလိုလိုပဲ အိမသ်ာအိုးထိုငထြားတဲ့ အတွင်းဘကြ နံရံနားရောကအြောင် ဝငသ်ှားပြီး အမေ့ဘကြ မကြန်ှာပြနလြှည့လြိုကတ်ယ်။
အမေ့မှာတော့ ငပိနကြ အမေ့ဘယလြကမြောင်းကို ခွုပထြားတဲ့ အနအထေားမှာ ကုန်းကုန်းကြကြနဲ့ ရပန်ရတေယ်။ အဲ့ကောငလြကကြလည်း အမေ့နို့ဖြူဖြူ တင်းတင်းကြီးတွကေို အားပါးတရ နယန်ပြေီး နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ညှဈပေးနတယ်ေ။ နောကတ်ဈဘကမြှာလည်း ငပြားက အမေ့ညာလကမြောင်းကို ခွုပထြားပြီး အမေ့စောကဖြုတကြှီးထဲ လကန်ှိုကန်တယ်ေ။
ငမဲက သူ့ကြောင်းစိမ်းပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ယဆြိုရငပြဲ လီးကြီးက ငေါကတ်ောကကြှီး ပေါလြာတယ်။ ဒီကောင် အောကခြံဘောင်းဘီလည်း ဝတမြထားဘူး။ လီးကလည်း သူအသားရောငန်ဲ့ တူတူပဲ၊ မဲမဲကြီး။ ဒဈကလဲ ကော့ကော့ကြီး၊ လီးဆိုဒကြလည်း သူ့အသကန်ဲ့စာရင် ထွားတယခြေါရြမယ်၊ ၆”x၆” (အရှည်၆”၊ လုံးပတ်၆”) လောကရြှိမယ်။
“လှှတကြှစမ်း၊ ခွေးတိရဈဆာနကြောငတ်ှေ.. နငတ်ို့ငါ့ကို ဘာလုပမြလို့လဲ.. လှှတ်… ခွေးကောငတ်ှေ.. လှှတ်..”
ကနွော့အြမကေ အသဲအသန် အားထုတပြှီး ရုန်းကနန်လေိုကတ်ာ သူတို့တွေ ခွုပထြားတာတောင် မနိုငတ်ော့ပဲ လှတထြှကသ်ှားတော့မတတပြဲ။ အဲ့ဒီလို ရုန်းရင်းဆနခြတ် ဖြစ်နတေုန်း ငပိန့လြကထြဲမှာ မောင်းခဓွားတဈချောင်း၊ ဘယကြနဘယေလြို ဆှဲထုတလြာတယတ်ော့ မသိဘူး၊ အမေ့လညပြင်းကို သူ့လကမြောင်းနဲ့ သိုင်းဆှဲပြီး ဓားနဲ့တေ့ထောကထြားတယ်။
“မလှုပန်ဲ့နောြ… ကောငမြကြီး၊ နငရြုန်းရငပြဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယီးတီးယားတား လုပရြငပြဲဖြစ်ဖြစ်၊ လညပြင်းပြတသ်ှားမယ် သိလား စောကဆြရာမရဲ့၊ တကယမြလုပဘြူး အောင်းမေ့လို့လား”
ကနွော့အြမေ မကြလြုံးပြူးသှားပြီး ခွှေးစီးတွေ ပြနလြာတယ်။ ဓားဦးခွှနခြှနကြ သူ့လညပြင်းကို ထောကန်တောလေ။
“မင်းတို့တဈတွေ ဘာလိုချင်လြို့လဲ၊ ငါ့ကိုလှှတပြေးပါ၊ မင်းတို့မိဘတွကေို မတိုငန်ဲ့ဆို မတိုငတ်ော့ဘူး၊ ဘယသ်ူ့မှလဲ မပြောပါဘူး၊ လှှတပြေးပါ…”
အမကေ တောင်းပနန်တယ်ေ။
“ဟေးးး ဒါဆို ဘယလြိုလုပရြမလဲ၊ အင်းး.. ရတယလြေ၊ လှှတပြေးရမှာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ ခငဗြွားကြီး ကြုပတ်ို့ ၃ ယောကန်ဲ့ အရငန်တပြှညတ်ကြ ပြောပြှီးမှပေါ့၊ ဒီအခွအနေရေောကမြှ ဖရီးလှှတပြေးလို့ ဘယရြမလဲ ဟား ဟားဟား”
“ဟား..ဟား..ဟား..”
ငပြားပြောလို့ပြီးတာနဲ့ သုံးယောကသ်ား ဝိုင်းရယကြှတယ်။
“ကောငမြကြီး..အခုကစပြီး.. နင်.. ငါတို့ခိုင်းတဲ့အတိုင်း အကုနလြိုကန်ာရမယ်၊ မဟုတရြငတ်ော့ သဖေို့သာပြငထြားပတေော့”
ငပိနကြပြောရင်း ဓားကို လညပြင်းမှာ ပိုဖိလိုကပြှီး..
“ပြောထားတာ မှတမြိတယန်ောြ.. လုံးဝ ဂဂွီဂဂွောငလြုပဖြို့ မကြိုးစားနဲ့”
ထပပြှီး ဖိဟောကလြိုကတ်ယ်။ ပြောပြီးတာနဲ့ သူ့ဓားကို ပြနခြှာပေးလိုကတ်ယ်။ ကနွော့အြမကတေော့ ရှော့ရပြီး မလှုပရြဲတော့ပဲ တောင့တ်ောင့ကြှီး ငှိမလြို့၊ ဟိုကောငတ်ှအဖြေဲ့ တဈကိုယလြုံး စိတကြှိုကည်ှဈလိုကြ၊ နယလြိုကြ၊ ဝိုင်းနှိုကန်ကြတောကို ခံပေးနရရှောတယ်။ ငမဲက အမေ့ဆံပငတ်ှကေို ဆှဲစုကိုငလြို့ ခေါင်းကိုနှိမပြှီး သူ့လီးမဲမဲကြီးနဲ့ အမေ့မကြန်ှာတပြငလြုံး လိုကထြိုး၊ လိုကပြှတန်တယ်ေ။ သူ့လီးကြီးက အစွမ်းကုန် မာတောငတ်ကန်ပြေီ။
“ဟား ဟား ဘယလြိုနလေဲ! မင်းတပည့ရြဲ့လီးက မှှေးလားကြ.. ဟကဟြကြ.. ကိုယ့ခြစွခြစွြ ဆရာမလှလှကြီးရယ် ပါးစပန်ဲနဲလောကြ ဟပါဦးဗွ..”
ငမဲက အမေ့ကို အမိန့ပြေးနတယ်ေ။ ဒါပမယေ့ြ အမကေ ပါးစပမြဟပေးပဲ ပခေံနတယ်ေ။ ငပိနကြ စိတမြရှညတ်ော့ဘူး ဆံပငဆြှဲလို့ အမေ့ခေါင်းကို ဆှဲမော့လိုကပြှီး ဓားကို အမေ့မကြန်ှာပေါဝြဲလို့…
“ဟေးး စောကဆြရာမ မိသကထြား..၊ ငါနောကထြပတ်ဈကြိမ် ထပမြပြောတော့ဘူးနောြ၊ ငါတို့ ကောင်းကောင်းပြောတာ နားမထောငရြင် တကယလြုပလြိုကတ်ော့မှာ၊ နင့ကြို အရငသ်တပြှီးမှ လိုးလဲရတယဆြိုတာ သိထားဦး”
“ဟေးး မှနမြှနလြေးကြာ..ငါလုပခြငွလြှပြီ”
ငပြားက ဝငပြှောတယ်…၊ ပြောပြောဆိုဆို အမေ့ကို လကလြှှတပြှီး သူဝတထြားတဲ့ ကြောင်းစိမ်းပုဆိုး၊ အင်ျကြီတွကေို အကုနခြွှတခြလွိုကပြှနတ်ယ်။ ငပိနကြ ဓားကိုဖယပြေးလိုကပြမယေ့ြ အမေ့လကတ်ှကေိုတော့ ခွုပထြားတုန်းပဲ။
“ကဲ.. နဲနဲလောကြ ပါးစပကြယွကြယွြ ဟစမ်း အခစွကြှီး၊ ငါ့လီးနဲနဲ သှင်းလို့ရအောင်”
ကနွော့အြမေ ငှင်းလို့မရတော့ဘူး၊ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပါးစပဟြပေးလိုကရြတယ်။ နှုတခြမ်းလေးတွေ တဖြည်းဖြည်းဟသှားပြီး နဲနဲပါးစပပြေါကလြေး ကယွလြာတာနဲ့ ငမဲက သူ့လီးကိုကိုငပြှီး အမေ့ပါးစပထြဲကို ထိုးထည့လြိုကတ်ော့တယ်။
ကနွော့မြှာလည်း အမကေ ငမဲရဲ့လီးကြီးကို ပါးစပထြဲ တဆုံးအထိ ငုံစုပသ်ှင်းပေးထားခံနရတောကို မှငတ်ော့၊ လိငစြိတတ်ှေ တအားကြှလာရတယ်။ ကနွောြ အံ့သှမိတာက အမေ့ကို မဒိန်းကငွ့န်တော မှငန်ရတောတောင် စိတဆြိုးရမယ့အြစား ရာဂသှေးတွပေဲ ပြကပြှကဆြူလာတော့တယ်။
အမေ့ပါးစပထြဲကို ငမဲက လီးမဲမဲကြီး ထည့်လိုးပေးနတေဲ့အခွိနမြှာပဲ ကနွောလြည်း ကိုယ့လြီးကို ဆှဲထုတပြှီး သူတို့လှုပရြှားမှုနဲ့အညီ ဂွင်းလိုကတ်ိုကန်မေိတယလြေ။ ငမဲက လီးကို အမေ့ပါးစပထြဲ ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကြ အခကြမြှနမြှန် ညှောင့ပြေးနခွေိနမြှာ အမေ့တံတွေးတွနေဲ့ သူ့လီးမဲမဲကြီးက ရှှဲပြောငလြို့လာတယ်။
ငပြားကိုလည်း ကြည့်ြဦး… ဒီကောငကြလည်း သူ့ အင်ျကြီ ပုဆိုးတွကေို အကုနခြွှတပြဈပြီး သူ့လီးနဲ့ ကနွော့အြမေ တဈကိုယလြုံးအနှံ့ လိုကထြိုး၊ လိုကပြှတဆြှဲနတယ်ေ။ နောကဆြုံး သူ့လီးက အမေ့ပေါငလြုံး ဖြံ့ဖြံ့ဖြေးဖြေးကြီတွဆေီ ရောကသ်ှားပြီး တဗှင်းဗှင်းနဲ့ ပြတထြိုးနတေော့တာ။
“အိုး..ဟိုး..ပေါငကြှီးတွေ ခွထေောကတ်ှကေ ဖြေးအိနတောပဲ၊ ထိလိုကတ်ာနဲ့တင် လီးဆိမ့လြိုကတ်ာကြာ.. ငါ့ဆရာမက.. ဟင်းးး”
တခွိနထြဲမှာပဲ ငပိနကြ အောကကြိုလွှော့ခထွိုငလြိုကပြှီး အမေ့ပေါငကြှားထဲ ဝငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတာနဲ့ အမေ့စောကပြတကြှီးကို မကြန်ှာအပလြို့ အားရပါးရ ကုန်းလကြတ်ော့တာပဲ..။
“အမယလြေး.. စောကဖြုတကြှီးက ခွိုပြီး မှှေးနတောပဲကြာ၊ ပစ်စည်းကလည်း ပိရိလိုကတ်ာ၊ ဒီဆရာမလှလှကြီးက လငရြဖူးတာ၊ အလိုးခံခဲ့ရဖူးတာ သချောရဲ့လား၊ အပျိုကြီးများလား”
ငပိနကြ မှတခြကြခြတွယ်။ ငပိနကြ ကနွော့အြမကေို ဘာဂွာကောင်းကောင်း ပေးနတေုနမြှာပဲ၊ ငမဲက အမေ့ကို ပုလှမှေုတခြိုင်းရင်း၊ ပါးစပကြိုလိုးရင်းနဲ့ ဖီလငအြပြည့န်ဲ့ ညည်းနတယ်ေ။
“အားး ရှီး.. ကောင်းလိုကြ၊ အရသာရှိလိုကတ်ာ၊ ဆရာမရယ်၊ ဘယ့န်ှယလြဲ ငါ့လီးကရော အရသာရှိရဲ့လား.. ဟာ့ ဟာ့”
ကနွော့အြမဆရောမ ဒေါသ်ကထြား အခုဖြစ်နပေုံကိုလဲ ကြည့်ပြါဦး။ ပိုဇရှငေကြ မတတ်ပအြနအထေား၊ ခပကြှကြနဲ့၊ ပေါငကြှီးကားပြီးတော့ပေါ့။ ခေါင်းကို အနှိမခြံထားရလို့ ခါးကြီးကိုင်းပြီး လီးစုပန်ရတေယ်၊ ဘေးဖကမြှာကတော့ တဈယောကကြ ခန်ဓာကိုယအြနှံ့ လီးနဲ့လိုကပြှတ်၊ လိုကထြိုးနပြေီး၊ နောကတ်ဈယောကကြတော့ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး ဘာဂွာမှုတန်လရေေဲ့။ ကနွောသ်တိထားမိတာကတော့ ကနွော့အြမေ စောကဖြုတအြလကြခြံရပြီးတဲ့ နောကပျိုင်းကစလို့ နဲနဲထွန့ထြှန့လြူးလာတယ်။ သတိလှတပြှီးတော့ လညခြွောင်းထဲက ညည်းသံလေးတွေ စထွကလြာပြီလေ။
“ဟေး.. မင်းငါနဲ့ နရောလဲလို့ မရသေးဘူးလား၊ ကြာလှပြီကြ”
ငပိနကြ ပြောရင်းနဲ့ တပျိုငထြဲလိုလို ထရပလြိုကပြှီး၊ ငမဲကို ဘေးတိုကြ တွန်းလိုကတ်ယ်။
“အေး..အေးပါကြာ လဲမယဆြို လဲတာပေါ့၊ ငါလိုချင်န်တေဲ့နရော ရပြီပေါ့”
ငပိနကြ ငမဲနရော ဝငရြပလြိုကတ်ော့ ငမဲက အမေ့နောကဘြကြ ပတလြွှောကသ်ှားတယ်။ အမကေ မတတ်ပအြနအထေားက လီးကုန်းစုပန်တေော့ ဖငကြုန်းထားသလို ဖြစ်နတောပေါ့။ ငပိနတ်ဈယောကထြဲ သူ့အဝတအြစားတွကေို မခွှတရြသေးဘူး။
ဒါကြောင့ြ ငမဲနရော အစားဝငတ်ဲ့ ငပိနကြ သူ့လုံခညွကြို လွှောခပြှီး လီးကိုဆှဲထုတလြို့ အမေ့ပါးစပန်ား တိုးလိုကတ်ယ်။ ငပိန့လြီးက လူသာပိနတ်ာ လီးမပိနဘြူး။ သူ့အရပအြမောင်းဒေါငန်ဲ့ လိုကအြောင် ရှညရြှညန်ဲ့ ခပထြှားထွားပဲ၊ တောငန်တောများ အကြောတွဖေောင်းပြီး အပျိုင်းပျိုင်း ဖြစ်နတယ်ေ။ ဒဈဖူးကြီးက နီရဲလို့။ အရညကြှညတ်ှထေိပကြစိမ့လြို့ ဝင်းပြောငန်တယ်ေ။
“ကဲ.. နင့တ်ပည့ြ ဒီတဈယောကရြဲ့ လီးအရသာကိုလည်း မှည်းစမ်းကြည့်ပြါဦး ဆရာမမိသကထြားရယ်… ကကြနွနလေးလကြပြှီး သန့ရြှင်းရေးလေး လုပပြေးစမ်းပါ”
ငပိနကြ ပါးစပကြလည်းပြော လကြ ၂ ဘကကြလည်း အမေ့ရဲ့ခေါင်းကို ဆံပငဆြှဲလို့ ထိန်းကိုငထြားတယ်။ ပြီးတော့ သူ့လီးကြီးကို အမေ့ပါးစပထြဲ ထိုးထည့လြိုကတ်ယ်။ ဒီတဈခါတော့ သှေးပူစဖြစ်နပေုံရတဲ့ ကနွော့အြမကေ အငှင်းအဆန် သိပမြရှိတော့ဘူး။ အသာပဲ အလိုကသ်င့ြ ပါးစပဟြပြီး ငုံစုပလြိုကတ်ယလြေ။ ငပိနကြောင် အမေ့ပါးစပထြဲ လီးကိုထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကန်ဲ့ အားရပါးရ ညှောင့န်လရေေဲ့။
“ဟိုးးး ရှီးးး ဆရာမလီးစုပပြေးတာ ခံရတာ ကောင်းလိုကတ်ာကြာ ငါ့လခွီး.. အားးးဟားးး”
အဲ့ဒီအခွိနမြှာ ငမဲက အမေ့ဖငကြှီးနောကြ ရောကန်ပြေီ၊ ကနွော့အြမေ့ ဖငကြုန်းကုန်းကြီး နောကကြိုပြူးထွကန်တေဲ့ စောကဖြုတကြှဲကြောင်းကြီးတဈလွှောကြ သူ့လီးကြီးကို ပြတဆြှဲ လူးလှိမ့န်ပြေီ။ အမကေ ဘယလြောကပြဲ စိတကြသဘောတူ ကြညဖြှူမှု မရှိပမယေ့ြ၊ တွေ့ကြုံနရတေဲ့ အခွအနေကေ ခန်ဓာကိုယသ်ှေးသားကို တိုကရြိုကလြှုံ့ဆောန်တေော့ စောကပြတထြဲက အရညတ်ှေ တစိမ့စြိမ့န်ဲ့ ထွကလြာနပြေီ။
အမေ သူတို့ကိုကြည့်န်တေဲ့ မကြလြုံးတွကတေော့ အခု သူတို့လုပန်တောတွကေို ရပပြေးဖို့ တောင်းပနန်သလေိုပါပဲ။ ဒါပမယေ့ြ အမကေ စကားပြောဖို့ အခွင့အြရေး မရဘူး။ ပါးစပထြဲမှာ ငပိနရြဲ့လီးက အချောင်းလိုကဆြို့ထားပြီး မရပတ်မ်း ညှောင့န်တယေလြေ။
ငမဲက အမေ့ဖငန်ောကမြှာ နရောတကြ ဖြစ်သှားတော့၊ သူ့ဒဈမဲမဲကြီးကို အမေ့စောကဖြုတမြှောင်းကြီးကြား ပြတဆြှဲပြီး စိမ့ထြှကလြာတဲ့ စောကရြညကြှညတ်ှကေို ဒဈမှာလူးပြီး ချောဆီလိမ်းလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့မှ စောကခြေါင်းဝမှာ တည့တ်ည့ခြွိနပြှီး…
“ကဲ..ခပြှီဟေ့ မသကထြားရေ၊ နင် ငါ့လီးအရသာကို ဆိမ့န်အေောင် ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားရမယ် သိလား၊ နောကမြှ စွဲသှားပြီ မလုပန်ဲ့..”
ပြီးတော့ သူ့လီးကြီးကို တခွီထဲ ဆောင့ထြိုးသှင်းလိုကတ်ာ အရင်းမှုပလြုလုပဲ။ ငမဲလီးဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ဲ့ဒဏကြှောင့ြ အမေ သိသိသာသာကြီး ဆတကြနဲ့ တွန့်သှားတယ်၊ ပါးစပကြလည်း ဝူးဝူးဝါးဝါးနဲ့ အသံထွကလြာတယ်။ လီးတဈဆုံး ဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ာ နာမှာပေါ့၊ အောမြလို့လုပပြမယေ့ြ ငပိန့လြီးကလည်း ပါးစပထြဲ ဆို့ထားတော့ အသံမပီတော့ဘူးပေါ့။
“စဈ… ရှီးးးး… နင့စြောကဖြုတကြှီးက ကြပပြှီး စီးနတောပဲဝေ့… ငါ့လီးကို ညှဈပေးထားတာများ.. အား.. လားလား..၊ နငလြည်း စိတတ်ှလောနပြေီ မဟုတလြား၊၊ စောကရြတွေေ ဒီလောကထြှကလြာတာ ကြည့်ြဦး..”
ပြောပြောဆိုဆို ငမဲလည်း ကနွော့အြမေ စောကပြတကြှီးကို နောကကြနေ ခပကြှမ်းကြမ်း၊ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့လြိုးတော့တယ်။
ကနွော့အြမေ ဖငဖြှေးဖြေးကြီးကြား ဒီကောင့လြီးမဲမဲကြီး တဖတဖြတန်ဲ့ ဝငန်ပေုံကြည့်ရြင်း ကနွော့လြီးကလည်း မတရား ဇွတတ်ောငန်တေော့တာ။ လကကြလည်း ခပသ်ှကသ်ှကြ လိုကထြုနတယ်ေ။ ကြည့်ရြင်းတောင် မနာလိုချင်တ်ော့ဘူး၊ သူ့နရောမှာ ကိုယသ်ာဖြစ်ပြီး ဝငဆြောင့လြိုကခြငွတ်ော့တာ။
အမေ့ရဲ့ ဖငဆြုံကြီးနဲ့ ငမဲရဲ့ပေါင်၊ ဆီးစပတ်ို့ အချင်ြးချင်ြးရိုကလြို့ ထွကလြာတဲ့ အသံတွကေ တဖတဖြတ်..။ မကြာခငမြှာပဲ နောကကြဆောင့လြို့ ဝငထြှကန်တေဲ့ လီးမဲမဲကြီးပေါမြှာ ဖြူဖြူစီးစီး အနှစ်တွကပေပြှီး ပါလာရာကနေ ဖြေးဖြေးများလာတယ်။ ကနွော့အြမခန်ေဓာကိုယကြှီးက အခုရှေ့နောကြ လှန်းထိုးသလို အစုနအြဆန် တုနခြါနပြေီ။
ငပိနကြ အခု ကိုငထြားတဲ့ အမေ့ခေါင်းကို လှှတလြိုကပြှီ။ နောကကြနေ ငမဲ ပစ်ပစ်ဆောင့န်တေဲ့ အရှိနန်ဲ့ ရှေ့ကိုထိုးထိုးလာတဲ့ အမေ့ပါးစပကြ၊ ငပိန့လြီးကို အားမသုံးရပဲ အောတ်ိုစုပပြေးပြီးသား ဖြစ်နပြေီလေ။ ငပြားကလည်း သူ့လီးနဲ့ အမေ့တဈကိုယလြုံး ဟိုပြတ် ဒီထိုးလုပန်ရောကထတဲ့ပြီး အမေ့နို့အုံ ဖြူဖြူဖြေးဖြေးကြီးကို အငမ်းမရ ဝငစြို့တယ်။ အဲ့ဒီအခွိနလြေးမှာ ငပိနရြဲ့လီးက အမေ့ပါးစပကြ ခဏကြှတထြှကတ်ုန်း…..
“အားးး ကြှတ် ကြှတ် ကြှတ်.. စဈ.. အင်းး အိုးးး”
လီးကြှတတ်ာနဲ့ အမေ့ပါးစပကြ ညည်းသံလေးတွေ လှှတကြနဲ ကြှကလွောတယ်။ ကြည့်ရြတာ ကနွော့အြမလည်ေး အတောကြောင်းနပေုံရပြီ။
ငပိနကြ အမေ့ပါးစပဝြ လီးတေ့ပြီး နောကတ်ဈကြိမ် ပြနထြည့လြိုကပြှနရြော…၊ ငမဲကလည်း အမေ့ဖငန်ောကကြနေ အရှိနမြပကြြ ခပပြှင်းပြင်း ဆကဆြောင့န်ဆေဲပဲ။ အမေ့တဈကိုယလြုံးလဲ ဆနစြကကြ ဇကာကြီးလိုပဲ၊ လေးဘကရြမ်းပြီး တုနခြါနတေော့တာ။
“အားးးး ရှီးး ဖာ့ခြ.. ဒီဆရာမလိုးရတာ၊ မှိနလြိုကတ်ာကြာ..၊ လီးအရသာအပြည့ပြဲ…။ မိသကထြား.. မင်း.. လှလဲလှ… လိုးလို့လည်း ကောင်းလိုကတ်ာ။ စောကဖြုတကြလဲစီး၊ အသားကုနပြဲဟေ့၊ အပျိုစောကဖြုတတ်ောင် ရှူံးမယထြငတ်ယ် အူးးး”
“ဖြတ် ဖြတ် ဖြတ် ဖတ် ဗွဈ..ဒုတ်..ဒုတ်…”
မှငကြှင်းကတော့ ကနွောြ့စိတတ်ှေ၊ အသှေးအသားတွကေို တအားဆူလောငစြတယ်ေ။ သုတပျိုး ဦးဏှောကရြောကတ်ယဆြိုတာ ဒါမွိုးလား မသိဘူး၊ သှေးတွအကေုန် ဆနတ်ကလြာတော့တာ။ ကနွော့လြကကြ လီးကိုဆော့ရင်း မကြလြုံးတွကလေည်း သူတို့တွရေဲ့ လှုပရြှားမှုအားလုံးကို မကြတ်ောငမြခတစြတမ်း ကြည့်န်မေိတယ်။
“မရတော့ဘူးကြာ.. လခွီး.. ငါတော့ တအားထနန်ပြေီ အသားကုနပြဲ..”
ငပိနကြောငကြ ကနွော့အြမပေါးစပထြဲက လီးကိုဆှဲထုတရြင်းက ထအောတ်ယ်။
“ငမဲ.. ငါ့ကို စောကဖြုတတ်ဈလှည့ြ ပေးလိုးပါဦးဟ၊ တခွိနလြုံး မင်းခညွြးပဲ”
“အေးပါကြာ.. ငါလည်း အပေါကပြှောင်းချင်န်တောနဲ့ အတောပြဲ”
ငမဲက လိုးတာရပပြှီး သူ့လီးခွှတပြေးလိုကတ်ော့၊ ငပိနကြ အမေ့ကို ဆှဲထူပြီး မတတ်ပရြပ် အနအထေား ပြောင်းခိုင်းတယ်။
ညာခွတဈေချောင်းထဲနဲ့ ရပခြိုင်းပြီးမှ ဘယခြှကေို ငပိနကြ သူ့ပခုံးပေါြ ထမ်းတငလြိုကတ်ယ်။ ဟနခြကြမြညီတော့လို့ အမယေိုငသ်ှားပြီး မလဲနိုငအြောငလြို့ အမေ့မှာ ကိုယကြိုနဲနဲစောင်းပြီး လကတ်ဈဘကန်ဲ့ နံရံကိုတွန်းပြီး အားပြုထားရတယလြေ။ ငပိနကြ အနအထေားရတာနဲ့ သူ့လီးကို အမေ့စောကဖြုတထြဲ ဆောင့သ်ှင်းလိုကပြှနရြော။
“အမယလြေး..လေး..အားးး ကြှတ်..ကြှတ်”
အမေ့ဖြစ်ညှဈအောသ်ံက ထွကလြာတယ်။ ငပိန့လြီးက တောတ်ောရြှညလြို့ သားအိမဝြ သှားဆောင့သ်လား မသိဘူး။ ငပိနကြတော့ ဘာမှစိတမြဝငစြားတော့ဘူး၊ အားရပါးရပဲ ဆကဆြောင့လြိုးနတယ်ေ။
“အားးးးးး ရှီးးးး..ငါလိုးတဲ့မှ.. ဒီဆရာမစောကပြတ်၊ ဒီကောငမြကြီး စောကပြတကြ လိုးရတာ ဆိမ့န်တောပဲ၊ ကြပလြဲကြပ်၊ ငါ့လီးကိုလည်း ဆှဲစုပထြားလိုကတ်ာ၊ မွှော့ကြီးလားဟ..”
အဲဒီလို ငပိနကြောင်းနခွေိနမြှာ၊ ငမဲကလည်း အငှိမမြနပြနေဘြူး၊ သူ့လကန်ဲ့ အမေ့ဖငကြိုဖြဲပြီး လကခြလယန်ဲ့ ဖငဝြထဲ ကလိုင်းရင်း ထိုးထည့န်တယေလြေ။
“အားးး အမယလြေး.. နင်.. နင်.. ငါ့ကို ဘာလုပန်တောလဲ..”
အမေ့အသံတွကေ မညီမညာ၊ ပြတပြှတတ်ောင်းတောင်းနဲ့ ထွကလြာတယ်။ ကြည့်ြဦးလေ ငပိနကြ တဖန်းဖန်း အသံတွထွကေအြောငတ်ောင် အားနဲ့ တရစပ် ဆောင့လြိုးနတေော့ တဈကိုယလြုံးဟာ မောတ်ာတပထြားသလို ဒီလောကတ်ုနခြါနတော ဘယပြီပီသသ ထွကလြာတော့မှာလဲ။
“ငါ.. ဆရာမဆိုတာရဲ့ ဖငကြို လိုးကြည့်ခြငွလြို့လေ၊ ငါ့လီးလည်း အရသာရှိ နင့ဖြငလြည်း အရသာရှိစရလေိမ့မြပေါ့”
ပြောပြီးတာနဲ့ ငမဲက သူ့လီးမဲမဲကြီးကို ကနွော့အြမေ ဖငပြေါကဝြမှာ သချောတေ့ခွိနပြှီး ဖြေးဖြေးချင်ြး၊ ဒါပမယေ့ြ အားပါပါ ခပဖြိဖိ ထိုးသှင်းနတယ်ေ။ လချောင်းကြီးကို နှဲ့နှဲ့သှင်းနတော တရှေ့ရှေ့ တအိအိနဲ့ ဝငသ်ှားပြီး ခဏအကြာမှာတော့ လီးတဈချောင်းလုံး ဖငထြဲမှာ ပြောကသ်ှားပါလရေော။
“အားးးး အမယလြေး… ငါ့ဖင်.. ငါ့ဖင်.. ကုနပြါပြီ..၊ နင့ဟြာကြီးနဲ့ ငါ့ဖငထြဲ ဘာလို့လာထိုးနရတောလဲ၊ အိုးး ကြတ်.. ကြှတ်.. သပေါပြီတောြ..”
ကနွော့အြမေ စူးစူးဝါးဝါး ထအောတ်ယ်။ ကြည့်ရြတာ နာလည်းနာ၊ ဖငထြဲကလည်း တဈခါမှ မခံစားရဘူးတဲ့ အရသာကောင်းကောင်းကို ရောယှကပြှီး ခံစားနရပေုံပဲ။
“ဒီကောငမြကြီး သိပအြသံထွကတ်ာပဲ၊ လာ.. လာခဲ့စမ်း အဲ့ဒီပါးစပ်”
ငပြားက သူ့လီးနဲ့ အမေ့ပါးစပထြဲ ဝငထြိုးပြီး တဇတဇြတန်ဲ့ ညှောင့လြိုးတော့တယ်။ ငမဲကလည်း ဖငထြဲတဆုံးဝငန်တေဲ့ လီးကို စလှုပရြှားပြီး တကြိကြိနဲ့ ဆောင့ပြှီ။
“အိုးးး ရှဈ..ဖငတ်ှေ၊ နို့တွေ၊ ခါးပေါတ်ာလေးလောကြ ခိုးကြည့်မြိတာကို စောကပြှူနာရှာတဲ့ ကောငမြကြီး၊ ဆူချင်ဆြဲချင်တ်ဲ့ စောကပြါးစပကြို အခု ငါ့လီးနဲ့ ထိုးတာကို ခံနရပြေီလား၊ အားရလိုကတ်ာကြာ အူးးးး ရှီးးး”
ငပြားက ပါးစပကြလည်းပြော၊ လီးကလည်း အမေ့ပါးစပကြို လိုးနတေဲ့ အရှိနမြှှင့လြိုကတ်ယ်။
“အိုးးး” “ရှီးးးးး”
“အားးး”
“ဖတ်:::ဖတ်…ဖတ်…ကြှိ ကြှိ..ဗွဈ..ဗွဈ..”
ကြောင်းသားငတကေောင် ၃ ကောငရြဲ့ တရှူးရှူး တအားအား ညည်းသံတွေ၊ ကနွော့အြမရေဲ့ ရှေ့ပေါကြ၊ နောကပြေါကြ၊ ပါးစပပြေါကတ်ှကေို အကရြှငအြပြည့န်ဲ့ တပျိုငထြဲ လိုးနဆေောန်လေို့ ထွကန်တေဲ့ တကြှိကြှိ၊ တဖတဖြတ် အသံတွကေ စည်းခကြကြကြ။
အမေ့တကိုယလြုံးကလည်း ကနွောကြှည့ဘြူးတဲ့ မဒိန်းအောကားထဲက မငသ်မီးလို အဖကဖြကကြ ဝိုင်းသမနကြတေော့ ဝရုန်းသုန်းကား ဆတဆြတကြို ခါနတောပဲ၊ တကိုယလြုံးလည်း ခွှေးသီးခွှေးပေါကတ်ှနေဲ့..။ ဒါပမယေ့ြ အခုလကရြှိ အခွအနေကေို ကြည့်ရြတာ အမေ့မှာ အဲ့ဒီကြုံတွေ့နရတေဲ့ အကြမ်းပတမ်း အခွအနေနေဲ့ အသားကသွှားပြီး သာယာနပေုံ ကောင်းနပေုံရတယ်။
ကနွောလြည်း ဂွင်းထုနတော လရည် ၂ ကြိမလြောကြ ထွကပြှီးပြီ၊ ထွကလြည်း ခကြခြငွြးထပတ်ောငတ်ာပဲ၊ မှငန်ရတေဲ့ မှငကြှင်းက ခငဗြွားတို့ပဲ စဉြးစားကြည့်ကြှဗွာ။
“အားးး… ရှီးးး မရတော့ဘူးဟေ့.. ငါပြီးတော့မယကြှ၊ ထွကလြာကုနပြှီ..”
ငမဲက ထအောလြိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာပဲ…
“စဈ…ရှီးးး အိုးးး ငါလည်းထွကပြှီဟ..၊ ဆရာမမိသကထြား စောကပြတကြ စောကရြမ်းကောင်း၊ လီးလည်းစုတပြှတ်၊ လရညတ်ှလည်ေး ခန်းကုနပြှီ၊ ဟူးးး”
ငပိန့ဆြီက အသံကလဲ ဆကတ်ိုကထြှကလြာတယ်။ တဆကထြဲမှာပဲ ငပြားက..
“အားးးယား ယား… ငါလဲပြီးပြီဟေ့၊ ငါကတော့ နင့ပြါးစပထြဲ အကုနည်ှဈခလွိုကမြယ်၊ စောကဆြရာမရေ..”
“အားးးးးး ပြီးပြီ တကယထြှကကြုနပြှီ.. အိုးးးးးးးးး အားးး ရှီးးးး”
ငမဲက သံရှညကြှီး ဆှဲအောခြလွိုကပြှီး အမေ့ဖငဖြှူဖြူကြီးထဲကို လီးတဆုံး နှစ်ထားတယ်။ သူ့ပေါငခြှံနဲ့ အမေ့ဖငကြှီးကို တသားထဲဖြစ်အောင် အတင်းဆှဲပြီး ဖိကပထြားရင်း လူကလည်း အကြောတွေ တဆတဆြတဖြစ်အောင် တုနရြင်း သူ့လရညတ်ှကေို အမေ့ဖငခြေါင်းထဲ ညှဈညှဈခနွတယ်ေ။
“အားးးး ဟား ဟား.. မိသကထြားရေ ရော့ယူလိုကတ်ော့၊ ငါ့မွိုးရညတ်ှေ အဲဒီမှာ ထွကလြာပြီ…”
ငပိနကြလည်း အတူတူပဲ၊ အမေ့ဆီးစပန်ဲ့ သူ့ဥကြီးတွေ ပိနအေောင် ကပထြားပြီး အမေ့စောကပြေါကကြှီးထဲ လရညတ်ှေ ညှဈခနွတယ်ေ။
ကနွောကြှည့န်ရင်ေး စောကပြေါကထြဲက လရညဖြှူဖြူပစွပြစွတ်ှေ တအိအိနဲ့ လွှံကထွှကလြာတာ တွေ့နရတေယ်။ ငပြားကလည်း အမေ့ပါးစပထြဲက လီးမခွှတပြဲ သူ့လရညတ်ှကေို ညှဈခနွရင်ေး ကိုယတ်ှပေုခုံးတွကေ အကြောဆှဲသလို တထွန့ထြှန့န်ဲ့..။ အမေ့ပါးစပ် နှုတခြမထြောင့တ်ှကနေလည်ေး ငပြားရဲ့ လရညတ်ှေ တဈစကစြီ အနကြလွာတယ်။
“ဟေးးး… ထွေးမထုတန်ဲ့လေ၊ နင် ငါ့လရညတ်ှေ တဈစကမြကနွြ ကုနအြောင် မှိုခရွမယန်ောြ.. ဒါပဲ”
ငပြားကပြောရင်း သူ့လီးကို အမေ့ပါးစပထြဲက ဆှဲထုတလြိုကပြှီး သူ့လရညတ်ှကေို အမကေုနအြောင် မှိုပြီးတဲ့အထိ စောင့ကြှည့န်တယ်ေ။
“ဟား ဟား ဟား ဘယလြိုလဲကြ၊ ငါ့လရညတ်ှကေ အရသာရှိရဲ့လား ဆရာမကြီးရဲ့”
အမကတေော့ နှုတခြမ်းကို လွှာနဲ့သပန်ရင်ေးက မော့ကြည့်န်တယ်ေ။ ကနွောြ အမေ့ကို နားမလညန်ိုငတ်ော့ဘူး။ စောစောပိုင်းက အလိုမတူကြောင်း သိသိသာသာကြီးပြပြီး အတင်းရုန်းကနန်ပမေယေ့ြ၊ အခုတော့လည်း လရညတ်ှကေို နှုတခြမ်းပါးနားသပပြှီး အရသာခံနလရေေဲ့။ မိန်းမတွဟော လရညသ်ောကမြိရင် ဒီလိုပဲလား။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ ကနွတ်ဲ့ ၂ ကောငကြလည်း အမေ့စောကဖြုတန်ဲ့ ဖငထြဲက သူတို့လီးတွကေို တပျိုငထြဲလိုလို အသီးသီး ဆှဲခွှတလြိုကကြှတော့..
“ပလှတ်… ပလောကျ..ဖြတ်..”
ဖငကြှားနဲ့ အဖုတကြှားက အံထွကစြီးကလွာတဲ့ ပစွခြွှဲခွှဲ အဖြူရညစြီးကြောင်းတွကေ ရှေ့တဈကြောင်း၊ နောကတ်ဈကြောင်း၊ ပေါင် ၂ ခွာင်းရဲ့ ဘေးသားတွကနေေ တအိအိ ယိုစီးကလွာတယ်။ ငတသေုံးကောငကြ သူတို့ရဲ့ အဝတအြစားတွကေို ကမန်းကတန်း ပြနယ်ူဝတကြှရင်းနဲ့.. အမေ့ကို ဖြဲချောကန်ကြတေယ်။
“ဟေ့… မိသကထြား၊ နငအြခုဖြစ်တဲ့ အကြောင်းတွကေို ဘယသ်ူ့ကိုမှ လွှောကမြပြော၊ လွှောကမြတိုငရြဘူးနောြ၊ ငါတို့ဆေးခတွဲ့ အကြောင်းကိုရောပဲ။ မဟုတရြငတ်ော့ နင့ဘြဝမှာ ခေါင်းမဖောန်ိုငအြောင် စောကရြှကကြှဲပြီသာမှတ်။ ကြောငသ်ားတွေ ဝိုင်းလိုးခံရသော ဆရာမလို့ အှနလြိုင်းမှာ နာမညမြကြီးချင်ရြငပြေါ့။ ငါတို့က ထောငကြမွှာလဲ မကြောကတ်ော့ဘူး၊ တဈတကစြားလဲ ကြကသ်ှန်၊ နှစ်တကစြားလဲ ကြကသ်ှနပြဲ၊ နားလညလြား”
တဈယောကကြ အမေ့ခေါင်းက ဆံပငကြိုဆှဲ မကြန်ှာကို ဆှဲမော့ပြီး ခွိမ်းချောကစြကား ပြောနရင်ေးက တွန်းပစ်လိုကလြို့ အမအေိမသ်ာကြမ်းပြငပြေါြ ခွခွလေေေး ကသွှားတယ်။ ကနွော့အြမေ ဖြေးဖြေးချင်ြး ခေါင်းငှိမ့ပြှရုံလှဲလို့ တခွားလမ်းရှေးစရာ မရှိဘူး။
“ဟား ဟား ဟား ဟား အဲ့လိုလိမျမာမှပေါ့၊ ဝူးးး ဒီဆရာမ စောကဖြုတလြိုးရတာ စောကရြမ်း လီးကို မှိနန်တောပဲ၊ ဟား ဟား ဟား ဟား..”
ငပိနကြ သဘောကပြှီး အားရပါးရ ရယန်တယ်ေ။ ပြီးတာနဲ့ ငတေ ၃ ယောကအြဖြဲ့လည်း အိမသ်ာတံခါးဖြင့ပြှီး စကျကန့ပျိုင်းအတွင်း လဈသှားကြတော့တယ်။ ငပြားကတော့ ခွှတထြားတဲ့ အမေ့အတွင်းခံပငတ်ီကို ပြနမြပေးတော့ပဲ တဈခါထဲမသှားသေးတာ။
ကနွောကြတော့ ဒီကောငတ်ှနေဲ့ အတူတူလောကပြဲ နောကဆြုံးအကြိမ် လရညတ်ှပန်ေးပြီး ပြီးသှားတာ။ ကနွောခြွောင်းကြည့်တ်ဲ့ အခန်းက အိမသ်ာနံရံမှာ ပပြလေို့။
အမကတေော့ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ လကလြေးထောကြ ထိုငကြနွခြဲ့ရင်း မောဟိုကြ နှမ်းနယမြှုတွကေိုပြအေောင် ငှိမန်သလေားပဲ။ ကနွောလြည်း ကိုယ့လြီးကို ပြနသ်ိမ်းပြီး၊ တဖကခြန်းကနေ အသံမကြားရအောင် ဒိုငရြှိုလေး ပြနထြှကြ၊ အမေ့ထကြ အရငအြိမကြို သုတသ်ုတလြေး ပြနခြဲ့ပြီး၊ အိမကြပဲ စောင့န်လေိုကတ်ော့တယ်။
အခွိနတ်ောတ်ောလြေးကြာတော့မှ အမအေိမထြဲ ပြနဝြငလြာတာ တွေ့ရတယ်။ မိုးတောငခြွုပန်ပြေီလေ။ အမကေ ဘာမှမပြောပဲ ခပဆြိတဆြိတန်ဲ့ပဲ အိမပြေါထြပကြ သူ့အခန်းဆီ တကသ်ှားတယ်။ လှကေားတဈဝကလြောကအြရောကြ ကနွောကြ အမေ့ကို လှမ်းမေးလိုကတ်ယ်။
“အမေ.. ဘာဖြစ်လို့ နောကကြတွာလဲ။ ဆာပြီ အမရေဲ့”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး သားရဲ့… အလုပလြကကြနွတ်ှေ ဖြတန်လေို့ပါ”
အမကေ အရငန်ေ့တွကေ ပုံစံအတိုင်း ကြိုးစားပြီး ခပပြှုံးပြုံးပဲ ဖြတယ်ေ။ ကနွောြ တဈစုံတဈခုကို ထဲထဲဝငဝြင် သိလာတယဆြိုတာကိုတော့ သူရိပမြိပုံမပေါဘြူး။
“ဒီနေ့သား မာမားထုပတ်ှေ ပြုတသ်ောကလြိုကြဦး သားရယ်။ အမတေော့.. တောတ်ောလြေး ပန်းလာလို့ နားချင်ပြှီ၊ သှားအိပလြိုကြဦးမယ်”
ပြောရင်းနဲ့ အပေါထြပ် ဆကတ်ကပြှီး သူ့အခန်းထဲ ဝငသ်ှားလရေဲ့။ အမေ ဘာတွပန်ေးလာတယဆြိုတာ သားသိတာပေါ့ အမရယ်ေ…… ကနွောလြည်း တကယဗြိုကဆြာနတောပါ။
အမကေ အခန်းထဲ တိတတ်ိတဆြိတဆြိတပြဲ တကသ်ှားတော့ ကနွောလြည်း မီးဖိုခန်းထဲဝငသ်ှားပြီး အမပြေောသလို မာမား ၂ ထုပပြဲ ဖောကပြှီး ပြုတသ်ောကလြိုကတ်ယ်။ ဗိုကဝြတော့မှ သတိထားမိတယ်။ အမေ ရလည်ေးဆင်းမခွိုး၊ ဘာမှလည်း မစား၊ တီဗှီလည်း ဆင်းမကြည့်ြ၊ အခန်းအောင်းပြီး ငှိမန်လေိုကတ်ာ။
နောကထြပ် ၁ နာရီလောကကြှာတော့ ကနွောြ စိတပြူလာမိတယ်။ အမဘောများ ဖြစ်နသလေဲ၊ ဒီနေ့ညနေ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်ဆိုးကြောင့ြ ရှကပြှီး ကိုယ့ကြိုယကြို တဈဆုံးတဈစများ လုပပြဈလိုကလြမလေား ခေါင်းထဲပေါလြာတာနဲ့ ဒိတကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး အပေါထြပကြ အမေ့အခန်းဆီ ပြေးတကလြာမိတော့တယ်။ အခန်းရှေ့ရောကတ်ော့ အခန်းတံခါးပိတထြားတယ်။
“အမေ..အမေ..”
အခန်းရှေ့က ကနွောခြေါတ်ော့ ဘာထူးသံမှ မကြားရဘူး၊ တိတဆြိတန်တေုန်းပဲ။ ကနွောလြည်း ပိုပူသှားပြီး တံခါးကိုတွန်းကြည့်တ်ော့ စေ့ရုံစေ့ထားတာပဲ။ တံခါးဟသှားတော့ အမေ့ကို ကုတငပြေါမြှာ တွေ့လိုကရြတယ်။ မှောကရြကကြလေး။ သချောကြည့်မြိတော့ ကိုယလြုံးလေးခါလို့ တသိမ့သ်ိမ့န်ဲ့..။ ရှိုကသ်ံလေးသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုကရြတယ်။ အမေ အဝတအြစားတွလည်ေး မလဲရသေးဘူး။ အခုထိ ကြောင်းဝတစြုံလေးနဲ့…၊ ကနွောြ အမေ့နားကပသ်ှားပြီး…
“အမေ..အမေ..”
ပုခုံးလေးလှုပပြှီး မေးတော့မှ မှောကရြကကြနေ စောင်းပြီးလှည့ကြှည့လြာတော့..
“အမေ..ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ နမကေောင်းလို့လား၊ ဟင်.. အမေ ဘယလြိုဖြစ်လာတာလဲ! ဒဏရြာဒဏခြကြတ်ှနေဲပါလား..”
“အဟင့ြ..အင့ဟြင့ဟြင့ြ….ဟီးး..”
မေးလိုကတ်ော့မှ အမငေိုတော့တယ်။
“ဘာတွဖြစ်ေလာလို့လဲ အမေ၊ သားကို ပြောပြပါဦး..”
အမှနတ်ော့ ကနွောြ အစအဆုံးသိပြီးသား မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး မေးရတာပေါ့။ မေးလေ အမကေ ပိုငိုလပေဲ။ ကနွောြ အမေ့ကိုကြည့်ပြှီး အရမ်းသနားသှားတယ်။ အမှနတ်ော့ ကနွော့အြပြဈ။ ကနွောဝြငကြယန်ိုငခြှင့ရြှိရဲ့သားနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီအတိုင်း ကြည့်န်မေိခဲ့သလဲ မသိဘူး။
ကိုယ့အြမေ ကိုယ့မြကြစြိရှေ့မှာ မဒိန်းအကငွ့ခြံနရတောတောင်၊ ငှိမပြှီး မကြစြိအရသာခံကြည့်ခြဲ့တဲ့အပြင်၊ စိတပြါလကပြါ ဂွင်းတောငထြုခဲ့မိသေး။ ကနွော့ကြို ကနွောတ်ောင် နားမလညန်ိုငတ်ော့ဘူး။ အခု အမရှေိုကကြှီးတငငင်ိုနမှေ သနားရကောင်းမှန်း သိတော့တယ်။
“အမေ..တိတပြါဦး အမရယ်ေ၊ အမကေ အကြိုးအကြောင်း ဘာမှပြောမပြတော့ သား ဘာသိမှာလဲ၊ အမေ့ကို ဘယသ်ူက ဘာလုပလြဲပြော..”
အမကေ ရှိုကရြင်း..
“အဟင့ြ..အင့ြ ဟင့ြ.. ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး သားရယ်.. သှား.. အိပတ်ော့..”
“အမေ.. ဒီလောကတ်ောင် ဒဏရြာတွနေဲ့ ဖူးယောငန်တော၊ ဘာမှမဖြစ်ရမှာလဲ၊ သားကို အမှနအြတိုင်းပြောပြ..”
“အဟင့ျ ဟင့ျ..အမေ့..အမေ့ကို…”
အတင်းမေးမှ အမကေ အကြောင်းစုံ ပြောပြတော့တယ်။ ကနွောလြည်း အခုမှ သူခိုးပြေးမှ ထိုးကြင်းထချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး..
“တောကြ.. ဒီခွေးမသားတွကြော… မခံဘူး.. ဒီကောငတ်ှကေို စခန်းသှားတိုငပြှီး အမှုဖြင့မြယ်..”
“မလုပန်ဲ့…မဖြစ်ဘူး..မဖြစ်ဘူး သား..”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ အမရေ၊ ဒီလောကတ်ောင် အဓမျမကငွ့သ်ှားတာ..”
“သားရယ်.. ပြနစြဉြးစားဦး၊ ဆရာမကို ကိုယ့ကြွောင်းသားက မဒိန်းပြနကြငွ့တ်ာ ခံလိုကရြတယလြို့ လူတကာသိသှားရင် မမေေ ဘယလြိုပတဝြန်းကငွကြို မကြန်ှာပြမလဲ လူတောထဲတိုးဝံ့တော့မလဲ။ ဒီအကြောင်း သတင်းတွထေဲပါ အှနလြိုင်းပေါတ်ကသ်ှားရင် အမေ ကိုယ့်ကိုယကြို သတသ်ဖေို့ပဲ ရှိတော့တယ်”
ကနွောြ ငှိမသ်ှားရတယ်။
“ပြီးတော့ ဒီကောငတ်ှကေ အောကတ်န်းစား သမထေူး၊ နမထေူးတွေ၊ သူတို့ကို ရဲတိုင် အမှုဖြင့လြို့ ချောင်းပြီး ပြနသ်တရြငခြံရဦးမှာ။ လကထြဲမှာ လကန်ကတ်ှကေ အမြဲဆောငထြားတာ”
ကနွောြ တသိမ့သ်ိမ့ရြှိုကန်တေဲ့ မမေေ့ကို ပခုံးလေးဖကပြှီး အားပေးရတယ်။ နဖူးလေး ဖြဖြလေးတဈခကြြ နမ်းပေးလိုကတ်ော့.. အမကေ ငှိမခြံနတယ်ေ။
“ကဲ..အမေ ဒဏရြာတွကေ ဒီတိုင်းထားလို့ မဖြစ်ဘူး၊ ကြည့်ပြါဦး ပြနလြာထဲက ဘယလြောကကြှာပြီလဲ.. ဒီတိုင်းထားပြီး ငိုပဲနတော။ ဆေးခန်းသှားပြမလား။ သားလိုကပျို့ပေးမယ်”
“ဟယ်၊ ဘယဖြစ်မလဲ၊ မဖြစ်ဘူးလေ၊ ဆရာဝနကြ ဘာဖြစ်လာလဲမေးရင် ဖြရခေကတ်ယ်။ ဆရာဝနကြို လိမလြို့မရဘူးနောြ၊ လူထိုးကြိတထြားတဲ့ ဒဏရြာဆိုတာ ကြည့်တ်ာနဲ့သိမှာ”
“ဒါဆို သားပဲ အမေ့ကို ဆေးထည့ပြေးမယလြေ”
“အေးလေ အဲဒီလိုပဲ လုပရြတော့မှာပေါ့”
“အမေ ရချိုးလို့ မနိုငရြငလြဲ၊ ရပတေအြရငတ်ိုကရြအောငန်ောြ၊ တကိုယလြုံးလည်း ညဈပတန်တော”
ကနွောြ အိမအြောကထြပဆြင်းပြီး ဇလုံထဲ ရနှေေးနဲ့ ရအေေးစပပြှီး မှေးပြပုဝါအသေးလေး စိမယ်ူခဲ့လို့ အမေ့အခန်း ပြနတ်ကလြာခဲ့တယ်။
“အမေ.. သား ရပတေတ်ိုကပြေးမယန်ောြ အင်ျကြီခွှတရြအောင်”
“အမေ့ဘာသာခွှတမြယ် သား”
အမကေ သူ့ရငဖြုံးအင်ျကြီကြယသ်ီးလေးတွေ ဖြုတန်တေော့ ကနွောလြည်း အလိုကတ်သိပဲ၊ ပုဝါလေးကို ဇလုံထဲ ရနှစ်ေလိုကြ ညှဈလိုကန်ဲ့လုပရြင်း မကြလြုံးလှှဲနလေိုကရြတယ်။ အမကေ ဘရာစီယာမခွှတပြဲ ဘရာပေါကြထပလြို့ ထမီကို ရငလြွားလိုကတ်ယ်။ အခု အမေ့ပခုံးသားလုံးလုံးလေးတွကေို အနီးကပ် မှငန်ရပြေီ။ ထမီရငလြွားအစပမြှာက ဝင်းနတေဲ့ ရငည်ှန့န်ှဈမှှှာ..။
ကနွောကြ အမေ့မကြန်ှာလေးတွေ၊ နားရှကန်ဲ့ မေးဖြားလေးတွေ၊ လညပြင်းနဲ့ ရငလြွားအထကပျိုင်းက ပခုံးသားလေးတွကေိုပဲ ရပတေတ်ိုကန်ိုငတ်ယ်၊ ကနွတ်ဲ့တဈကိုယလြုံးက၊ ရငလြွားထားတဲ့ ထမီအောကမြှာ။
“အမကလေည်း အခုအတိုင်းဆို မကြန်ှာနဲ့ ပခုံးလကမြောင်းတွပေဲ သနရြှင်းရေးလုပလြို့ရမှာပေါ့၊ တကိုယလြုံးအနှံ့ ထိခိုကထြားတာ ဆေးပစ်၊ သုတပြဈရဦးမယလြေ။ ရငလြွားကြီး ဖြုတလြိုကပြါလား”
ကနွော့စြကားကြောင့ြ အမေ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး..
“ဟဲ့ ..ငါအကုနပြေါကြုနမြှာပေါ့”
“ဟာ.. အမကလေဲ၊ ဘယသ်ူတွကေ လာကြည့်မြှာမှတလြို့၊ ဒီမှာ သားပဲရှိတာပဲဟာ၊ သားက အမေ့သားလေ၊ ကိုယ့သ်ားပဲ ပြနရြှကန်သေေးတယ်”
“ဟဲ့ နငကြ ကလေးမဟုတတ်ော့ဘူးဟဲ့..”
အမေ့မကြန်ှာ နဲနဲနီနတယ်ေ။
“အမကလေဲ ခကလြိုကထြာ၊ ကိုယ့သ်ားအရင်းပဲဟာ လိုအပလြို့လုပတ်ာပဲလေ၊ ဆရာဝနတ်ှကြေ ခွှတပြှဖို့မရှကဘြူး၊ ဘောလြီမခွှတန်ဲ့ပေါ့ အမရေဲ့”
“ကဲ..ကဲ..စကားမများနဲ့ ခွှတပြှီ..”
အမကေ ထမီရငလြွားကို ခါးအထိ လွှောခလွိုကပြှီး ခါးမှာပြနပြတထြားလိုကတ်ယ်။ အိုး..ဟို.. ထမီကြှတလြဲသှားရော.. ဘရာစီယာက ‘မ’တငပြေးထားပမယေ့လြည်း အမေ့နို့ကြီး ၂ လုံးက မထိန်းနိုငမြသိမ်းနိုင် တုနတ်ုနတ်ုနတ်ုနန်ဲ့ ပျိုဆင်းလာတယ်။ ကြီးလိုကတ်ဲ့ နို့ကြီးတွေ..၊ အရငခြွောင်းကြည့်ဘြူးတာရော၊ ညနကေ ဟိုကောငတ်ှေ ကိုငတ်ာရော တွေ့ဘူးပမယေ့ြ အခုဟာက အနီးကပ်၊ မကြလြုံးနဲ့ တဈထွာပဲကြာတယလြေ၊ ဘရာနဲ့ ထိန်းထားတာဆိုပမယေ့ြ အပေါပျိုင်းတဈဝကကြ ဝင်းထွတပြှူးပြီး အနထြှကန်တော။
ကနွောကြ လှတလြပသ်ှားပြီဖြစ်တဲ့ အမေ့ကြောသားတွေ၊ ဗိုကသ်ားတွေ၊ ကိုယလြုံးပတခြွာလည် ရစေိုဝတန်ဲ့ လိုကသ်ုတပြှီးတော့မှ နောကဆြုံး ဘရာအထကကြ တဈပိုင်းပြူနတေဲ့ ရငည်ှန့ဝြင်းဝင်းကြီးတွဆေီ တုနယ်ငန်တေဲ့ လကတ်ှနေဲ့…၊ အမေ့အသားဝင်းဝင်းလေးတွေ အနီးကပ် ထိတွေ့ရတော့ လကတ်ှကေ တကယပြဲ တုနလြာတာပါ။ အမေ့အသကရြှူသံတွကလေည်း ပြင်းလာတာကို ကနွောြ သတိထားမိလာတယ်။ အမကေ တုနရြငန်တေဲ့ ကနွော့လြကတ်ှကေို ကြည့်ပြှီး..
“ရပတေတ်ိုကခြံနရတေဲ့လူက မခမွြးရပဲ၊ နငကြ ခမွြးနပြေီလား”
“အာ မဟုတပြါဘူး အမရေ”
ကနွောရြှကသ်ှားတယ်၊ အမကေ ပြုံးစိစိနဲ့ ကနွော့လြကတ်ှေ ဘာကြောင့တ်ုနန်တယေဆြိုတာ အမေ့စိတထြဲက ဖတမြိနပြေီ။
အမေ့မကြန်ှာကလည်း ရဲတွတတ်ှတလြေး၊ ကနွောသ်ိလိုကပြှီ အမလေေ မရှောငသ်ာတဲ့ အခွအနေကြေားမှာ စိတကြစားစပြုပြီ၊ သားဖြစ်ပမယေ့ြ ရငအြုံပေါကြ ယောကြွားတဈယောကရြဲ့ အတွေ့အထိ၊ ကနွော့အြထင် မမှားဘူးဆိုရငတ်ော့ ညနကေ ဟို ၃ ကောင် အမေ့ကို အတင်းကြံနကြတေုန်း ခရီးတဝကမြှာ အမေ့တုန့ပြှနမြှုတွကေ လကခြံလိုကလြွောမှုတွေ ဖြစ်လာတာက သိသာလှတယ်၊ လူကမလိုချင်ပြမယေ့ြ သှေးသားတုန့ပြှနမြှုက လှနဆြနန်ိုငပြုံမရဘူး၊ အဲဒီအခွိနကြစပြီး အမေ့သှေးသား နိုးကြားမှုလယဗြယကြ တကလြာပြီ ထငတ်ယလြေ။
အပေါပျိုင်းပြီးတော့ အမကေ ခွဆင်ေးထိုငပြှီး ထမီကို ပေါငရြင်းအထိ ဆှဲတငပြေးလိုကတ်ော့ ခွသလေုံးတွေ၊ ပေါငတ်ှကေို ရပတေဝြတန်ဲ့ သုတပြေးရပြနတ်ယ်၊ အမေ့ပေါငတ်ှကေ ပြည့ပြှည့တ်ဈတဈ ဖြေးဖြေးကြီးတွေ၊ ပေါငရြင်းရောကတ်ော့ အဝတဖြတကြို ဆုပထြားတဲ့ လကခြွောင်းတွကေ အမေ့ဆီးစပပြေါငခြှံကို ထိထိမိမိကြီး သှားထိမိတော့ ပေါငသ်ားတွထကြေ ပိုပြီးနူးညံ့တဲ့ အထိအတွေ့တဈခု၊ ဟိုကြ.. အမေ့မှာ အတွင်းခံပငတ်ီမှ မဝတထြားတာ၊ ဟုတသ်ားပဲ၊ ညနကေ ငပြားကောငကြ ခွှတယ်ူသှားတာပဲ။
ကနွော့ရြငတ်ှေ ဒိန်းကနဲ အကြီးအကယွြ ဆောင့ခြုနတ်ယ်၊ ကနွော့လြကတ်ှကေို အမှနပြဲ ပြနရြုတမြိတယ်၊ ဒါပမယေ့ြ ကနွော့ပြေါငကြှားတဈနရောက နှေးကနဲနဲ့ တဈစုံတဈခုက ထောငထြလာတာကို သတိထားမိလိုကပြှီ၊ အမေ့မှာလည်း ဆတကြနဲ တွန့်သှားပြီး မကြန်ှာကြီးက သိသိသာသာကြီး ရဲတကသ်ှားတယ်။
ကနွောလြည်း စိတတ်ှကေိုငှိမအြောင် ပြနစြုစည်းပြီးမှ အိမတ်ှင်းသုံး ဆေးအိတကြိုဖြင့ပြှီး၊ ဟို ၃ ကောင် အကြမ်းပတမ်းရမ်းထားလို့ ဖြစ်နတေဲ့ လကမြောင်းနဲ့ ရငည်ှန့ကြ အစင်းကြောင်းတွကေို အရကပြှနန်ဲ့ ပြတပြေးတော့…
“အမလေး ဖြေးဖြေး… စပတ်ယ်”
“ခဏအောင့ခြံလိုကပြါ အမရယ်ေ။ ဒါမှပိုးသမှော”
အနာပိုးသတပြှီးမှ ဖြေးဖြေးလေး ဂယွြ (gel) ဆေးတောင့ထြဲက ဆေးညှဈပြီး လိမ်းပေးရတယ်။
“အမရယ်ေ.. ဗိုကန်ဲ့ပေါငတ်ှမှော အညိုအမဲတွစွေဲလို့။ ဒီအတိုင်းထားလို့ မရဘူး ဒဏကြှအေောင် ကြပထြုပထြိုးပေးမှ၊ နို့မိုဆို အမအရေမ်းခံရလိမ့မြယ်”
“အေးလေ ကောင်းသားပဲ..”
ကနွောလြည်း ရနှေေးဓာတဗြူး သှားယူလာပြီး အဝတတ်ဈခုနဲ့ ကြပထြုပထြိုးဖို့ပြငရြတယ်။ လကမြောင်းနဲ့ ပေါငကြအညိုအမဲတွေ ကြပထြုပထြိုးပေးရတယ်၊ ငမဲလကသ်ီးနဲ့ အထိုးခံထားရတဲ့ ဗိုကသ်ားကလည်း ညိုမဲနတယ်ေ။
ရငအြုံနို့အုံသားအပေါန်ားမှာ ဟိုကောငတ်ှေ အားရပါးရ စုပထြားလို့ အနီကြကကြှီးတွနေဲ့..။ ကနွောြ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ပေါငသ်ားဒဏရြာတွကေို စမ်းကြည့်န်ှိပကြှည့ပြှီး ကနွလြကတ်ဈဖကန်ဲ့ ကြပထြုပကြိုကိုငပြှီး ကပပြေးရတဲ့အခါ အမေ့မှာ သိသိသာသာကြီးပဲ ကြကသ်ီးမှေးညင်းလေးတွေ ထောငထြလာတော့တယ်။ ကနွော့မြှာလည်း အောကကြလီးက အတောတ်ောငန်ပြေီ။
နာပြီးတင်းနတေဲ့ ပေါငသ်ားတွကေို cool gel လိမ်းပေးပြီး ဖြဖြလေးနှိပပြေး၊ အသားထဲစိမ့ဝြငအြောင် အထပထြပ် ပြတပြေးရတော့ အမေ့မှာ တဈခကြတ်ဈခကြြ တွန့ကြနဲဖြစ်သှားပြီး မကြလြုံးလေး မှေးစင်းသှားတယ်၊ ကနွောလြည်း စိတတ်ှလှတေစြပြုပြီ။ ဆေးလိမ်းရင်း အမေ့ပေါငသ်ားတွေ၊ ဗိုကသ်ားတွကေို တမငအြရသာခံ ပြတပြေးနမေိပြီလေ။
၆ နှစ်ကြောြ ပြတန်ရတေဲ့ ယောကကြွားအရသာ..၊ အုပစြုဖြဲ့ မဒိန်းကငွ့ခြံရတော့ အကြောတွေ အနှိုးခံရသလို၊ ခံချင်စြိတတ်ှကေ ထိန်းမနိုငသ်ိမ်းမရ ကာမရာဂစိတတ်ှနေိုးကြှ။ ပေါငပြှတပြေးရင်း နို့ကို ဆေးလိမ်းပေးရင်း အမသကေထြားတဈယောကမြှာလည်း စိတတ်ှကြှပြေီး ယားလာရပြီထငတ်ာပဲ။
ကနွောလြည်း ပြတသ်ပပြေးရင်း မဣတ်ထိလိငရြဲ့ အတွေ့အထိကြောင့ြ မိန်းမူးနပြေီ။ အိပမြကခြဲ့ဘူး စိတကြူးယဉခြဲ့၊ ချောင်းကြည့်ခြဲ့ဘူးတဲ့ အမေ။ အခုက အတွင်းသားတွကေို ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပပြေးနရတေော့ လီးကအောကမြှာ အစွမ်းကုနတ်ောငန်ပြေီ။ စိတကြို အတင်းထိန်းပြီး အာရုံလှှဲပမယေ့ြ နှိပကြှပလြို့မရဘူး။
“အင်း ဟင်း”
အမေ့ဆီက ညည်းသံတိုးတိုးလေး ထွကလြာတယ်။ ကနွောြ ဆေးဝငအြောင် အမေ့ပေါငတ်ှင်းသားလေးတွကေို ဖိဖိပြတပြေးပြီး အာရုံက အဲ့ဒီရောကန်တေုန်း၊ မလုံမလဲစိတတ်ဈခုကို ခံစားလာရတာနဲ့ မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ အမကေ ကနွော့ပြုဆိုးအောကကြ ထိုးထိုးထောငထြောငကြှီးကို သတိထားမိပြီး စိုကကြှည့န်တော တွေ့ရတယ်။ အမေ့ပါးစပဟြဟလေးက မပြင့တ်ပြင့ြ၊ ရိပကြနဲ လွှာဖြားလေးက နှုတခြမ်းကို တဈခကြပြှတသ်ှားတယ်၊ အမသကေထြားစိတတ်ှေ ဖောကပြှနန်ပြေီလား။
ကနွောြ ဖုံးကြယဖြို့၊ ပုဆိုးသိမ်းဖို့လည်း မကြိုးစားတော့ဘူး။ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ် လှှတထြားလိုကတ်ော့တယ်။ အမေ့စိတကြို ရိပမြိလိုကတ်ဲ့ ကနွောြ၊ လကတ်ှကေ ပိုပြီးသှကလြာတယ်၊ ကနွောြ့စိတကြသှားတာ ဒီလောကမြဟုတဘြူး၊ လကတ်ှကေ အလိုလိုသှားနတော။
ကနွောြ အမေ့နို့အုံကြီးအပေါပျိုင်းက အနီကြကကြှီးတွပေေါကြို ကမ်းစောဆြီ ၂ စကလြောကခြပြှီး ပြတပြေးတယ်၊ အသားထဲဆီဝငအြောင် ဖိပြတန်ယပြေးတယ်၊ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရိုးရိုးနယတ်ာ မဟုတတ်ော့ဘူး။ နို့အုံကြီးတဈခုလုံး လကန်ဲ့အုပပြှီး ဆုပန်ယပြဈလိုကပြှီ၊ ဒါဆေးလိမ်းတဲ့ အဆင့ထြကြ ကြောလြာပြီလေ။
“အင်း..ဟင်းး သားးး ဆေးလိမ်းတာကလည်း ဘယလြိုကြီးလဲကြာ..”
ကနွောြ ပြနမြဖြဘေူး၊ အဖြအစေား ကနွော့လြကတ်ှကေ ဘရာစီယာ cup ထဲ လွှိုဝငသ်ှားတယ်။
“အို..သားးး ဟင့ျ..”
အမေ့ညည်းသံ ထပထြှကလြာတယ်၊ ကနွော့လြကတ်ှကေ အမေ့နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို စမ်းမိပြီလေ။ နို့သီးလေးတွကေ မာတောငန်ပေါပကောလား။ သှားပြီ.. ကနွောြ နို့သီးလေးတွကေို ဖိခွပေေးနမေိပြီ။ အမပေါးစပလြေးဟ၊ မကြန်ှာလေးမော့သှားတယ်။
ကနွောြ မထူးဇာတခြင်းပြီ..၊ လကတ်ှကေို နောကပျို့ပြီး ကြောက အမေ့ဘရာစီယာခွိတတ်ှကေို ဖြုတပြဈလိုကတ်ယ်။ ခွိတပြှုတသ်ှားတော့ ဘရာကြိုးတွကေ ပုခုံး ၂ ဘကကြနေ လွှောကသွှားပြီ။ လှတထြှကပြှီး အိကလွာတဲ့ နို့ကြီး ၂ လုံးကို လကဖြဝါးတွနေဲ့ ပင့ထြိမ်းထားလိုကပြှီးမှ အားရပါးရ နယလြိုကတ်ယ်၊ အခုမှ အမကေ သတိဝငလြာပြီး…
“အို.. သားး ဟားး ဘာလုပတ်ာလဲ လှှတ်..လှှတ်..”
အမကေ ကိုယကြိုတွန့်လိမရြုန်းပြီး ကနွော့လြကတ်ှကေို ဆှဲဖယဖြို့ ကြိုးစားတယ်။ ကနွောကြ နို့ကို မကြန်ှာအပပြှီး နို့သီးခေါင်းတွကေို ဆှဲစို့ပစ်လိုကတ်ော့..
“အားး သား.. သားး မလုပန်ဲ့၊ မကောင်းဘူး၊ ငရဲကြီးလိမ့မြယ်၊ ဒါ.. သားမမလေေေ”
ကနွောြ နားမထောငဘြူး၊ ဖိစို့လိုကြ၊ လွှာနဲ့နို့သီးခေါင်းကို လှိမ့လြိုကန်ဲ လုပပြဈလိုကတ်ာ..
“အားးး အဟင့ျ ဟင့ျ..အင့ျ..”
ကနွော့လြကတ်ှကေ အောကပျိုင်းရောကသ်ှားပြီး အမေ့ခါးက ထမီကို ဖြခလွေိုကတ်ယ်။ အမကေ အထကဆြငစြကို အတင်းဆုပဆြှဲထားပမယေ့ြ ကနွောြ အတင်းဆှဲခလွို့ ပေါငလြယရြောကသ်ှားပြီ။ အမေ့ပေါငကြှားထဲ ကနွော့လြကတ်ှေ ရောကသ်ှားပြီး အဖုတကြို ကိုငမြိတာနဲ့ အစိလေးကို စမ်းမိပြီး လကမြလကည်ှိုးညှပပြှီး ခွပေေးလိုကတ်ယ်၊ လကခြလယကြ စောကခြေါင်းထဲ ဝငသ်ှားတယ်၊ အမေ့စောကဖြုတကြ စောကရြညတ်ှေ ရှှဲနပြေီလေ။
အပေါပျိုင်းက နို့ကိုအဆကမြပြတ် စို့ပြီး၊ လကခြလယကြ စောကခြေါင်းထဲ အကြိမ် ၂၀၊ ၃၀ လောကြ ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကြ လုပပြေးလိုကတ်ာ အမပြေော့ကသွှားပြီ။ နို့ကြီးတွကေို ကော့ကော့ပေးပြီး၊ ဖငကြလည်း ရမ်းလာတယ်။
ကနွောအြခု အမေ့ကို လုပလြိုရပြီဆိုတာ သိလိုကပြှီ။ ကနွောကြ ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ော့ လီးကြီးက ထနကြနဲ ထောငထြှကလြာတယ်၊ အမေ့လကကြလေးကို အသာဆှဲပြီး လီးကြီးပေါတ်ငလြိုကပြှီးတော့ လကကြလေးကို အုပကြိုငပြေးတော့ အမေ အယောငယ်ောငအြမှားမှားနဲ့ တင်းတင်းဆုပထြားတယလြေ။ ကနွော့လြီးနှေးနှေးကြီးက အမေ့လကဖြဝါးထဲမှာ တဇတဇြတ် ခုနန်တယ်ေ။
ကနွောြ အမေ့လကသ်ီးဆုပကြလေးကို ဆုပကြိုငပြှီးတော့ ရှေ့ထိုးနောကင်င် လုပပြေးတော့ အမကလေည်း လိုကလြှုပတ်ယ်။ ခဏအကြာ ကနွော့လြကကြို လှှတလြိုကတ်ော့ အမကေ အရှိနန်ဲ့ဆကပြှီး ဂွင်းထုပေးနတယ်ေ။ ကနွော့ကြနွလြကတ်ဈဘကကြလဲ စောကပြတကြို ဆကပြှီး ကလိုင်းနတေုန်းပဲ။ သားအမိ ၂ ယောကလြုံး စကားမပြောဖြစ်ကြဘူး၊ လုပလြကစြ အလုပတ်ှကေို အရှိနန်ဲ့ ဆကလြှုပရြှားနမေိကြတယ်။
၅ မိနဈသာသာကြာလောကတ်ော့ ကနွောြ အမေ့လကလြေးတွကေို ဆှဲထူလို့ ထထိုငခြိုင်းပြီး၊ ကနွောကြ မတတ်ပရြပလြို့ အမေ့ခေါင်းကိုဆှဲပြီး ကနွော့လြီးဘကြ ပို့လိုကတ်ယ်၊ အဲ့ဒီတော့မှ အမကေ အကြောကအြကန်..
“အို.. ဘာလုပတ်ာလဲ သား..၊ မလုပဘြူး၊ မလုပဘြူး… အမမလေုပန်ိုငဘြူး၊ ငရဲတွေ ငအုံတွေ ကြီးကုနပြါတော့မယ်”
“ငရဲက ကြီးပြီးလောကပြါပြီ အမရယ်ေ၊ မထူးတော့ပါဘူး၊ သားကို နည်းနည်းလောကြ လုပပြေးစမ်းပါလား”
ကနွောြ အမေ့ခေါင်းကို ဆှဲနှိမပြှီး၊ လီးကို အမေ့ပါးစပဝြ ထိုးပို့ပေးတော့ အမပေါးစပကြို အတင်းစေ့ထားတယ်။ ခေါင်းကိုလည်း အတင်းခါနတယ်ေ။
“မကောင်းဘူး.. မလုပန်ဲ့သားးး အာ့..”
အမေ စကားတဈခွန်းအဟ၊ ပါးစပပြှင့သ်ှားတာနဲ့ ကနွောြ အခွင့အြရေးကို လကလြှတမြခံ ကနွော့ဒြဈဖူးကြီးကို အမေ့ပါးစပထြဲ ထိုးသှင်းလိုကရြော။
“အှမ်းးး အှန်းးး”
အမေ အသံဗလုံးဗထွေးနဲ့ အတင်းထွေးထုတဖြို့ ကြိုးစားပမယေ့ြ ကနွောကြ ခေါင်းကို အတင်းဆှဲဖိထားတော့ ထုတလြို့မရဘူး။ ကနွောြ လီးကို အမေ့ခေါင်းကိုကိုငပြှီး ပါးစပထြဲ တဖြည်းဖြည်း ဖိသှင်းတာ လေးပုံသုံးပုံလောကြ ဝငသ်ှားပြီ။ လီးက အမေ့ပါးစပထြဲ အပြည့ြ။
ကနွော့လြီးကလား..? သချောတာပေါ့ ဟိုခွာတိတတ်ှထကြေ ကြီးတာပေါ့၊ ဟိုကောငတ်ှကေ အခုမှ လူပျိုပေါကြ လှနရြောကြှံရောရှိလှ ၁၈ နှစ်သာသာတွေ၊ ကနွောကြ ၂၂ နှစ်ရှိပြီ၊ ဂိုကကြှီးဆိုကကြှီး ဖြစ်နပြေီ။ တကယတ်ောငရြင် ၇ လကမြလောကြ ရှိတယ်၊ လုံးပတကြ လဈပိုပုလင်းလောကြ။ အမေ့ပါးစပထြဲ လီးကို တဖြည်းဖြည်းချော့သှင်းပြီး နှေးနှေးလေး ညှောင့သ်ှင်းနရောကနေ အရှိနတ်ငလြာလိုကတ်ယ်။
မကြာပါဘူး အမေ ကနွော့လြီးကို စိတပြါလကပြါ စုပပြေးနပြေီ။ ကနွောြ အမေ့ခေါင်းကို ကိုငထြားရာကနေ လှှတပြေးလိုကတ်ော့ အမကေ သူ့လကလြေးနဲ့ပဲ လီးအရင်းကို ထိန်းကိုငပြှီး တပြှတပြှှတန်ဲ့ ပုလှမှေုတန်တေော့တာ။ အခုမှ အမမှေုတတ်ာ အတောကြွှမ်းမှန်း သိရတော့တယ်။
မဖြစ်ဘူး ကနွောြ ကြာကြာနရင်ေ ထွကတ်ော့မယ်။ အမေ့ကို လိုးဖြစ်အောင် လိုးမှရမယလြေ။ ကနွောြ အမေ့ခေါင်းကို အသာကိုကပြှနတ်ှန်းပြီး လီးကိုဆှဲခွှတလြိုကတ်ော့ အမကေ အခုမှ အာသာမပြတေဲ့ပုံစံမွိုးနဲ့ လီးကို အတင်းဆုပထြားတာက မလှှတသ်ေးဘူး။
“အင်း ဟင့ျ အု ဖြစ်..”
ကနွောြ အမေ့မကြန်ှာလေးကို ဆှဲမော့ပြီး နှုတခြမ်းဝိုင်းဝိုင်းလေးကို ဆှဲစုပန်မ်းလိုကတ်ယ်။ ကနွော့လြွှာကို အမေ့ပါးစပထြဲ ထိုးသှင်းလိုကတ်ော့ အမကေ အငမ်းမရ လွှာချင်ြးလိမ်းပြီး တုန့ပြှနန်မ်းလာတယ်။ ကနွော့ကြွောကိုလည်း သိုင်းဖကပြှီး အတင်းကုပထြားတယ်။
အခုကနွောြ အမေ့ကိုဖကပြှီး ကုတငပြေါြ ပကလြကအြနအထေား လှဲခပြေးလိုကပြှီ။ အမေ့အပေါမြှာ ကနွောကြ အလိုကသ်င့လြေးပဲ ပါသှားပြီး ဆကန်မ်းနတယ်ေ။ ကနွော့လြကတ်ှကေ အမေ့ပေါငခြှံကြား ထပရြောကသ်ှားပြနပြှီ။ စောကခြေါင်းထဲ လကထြည့ပြှီး ထပကြလိုင်းလိုကပြှနတ်ော့ ပစွပြစွရြှှဲရှှဲ စီးထန်းထန်းနဲ့..။ ကနွောြ လကခြလယ်၊ လကည်ှိုး ၂ ချောင်းပူးပြီး စောကခြေါင်းထဲ သှကသ်ှကလြေး တဆတဆြတ် နှိုကလြိုးပေးလိုကတ်ာ။
“အား.. အားဟာ့ အမယလြေးးးး တောပြါတော့ မ.. မရတော့ဘူး”
အမကေ ထအောပြှီး ညည်းတယ်။ ကနွောလြည်း အစွမ်းကုနတ်ောငန်တေဲ့ လီးကြီးကို အမေ့စောကပြတဝြ စမ်းပြီး တေ့ခွိနလြိုကတ်ော့ အမသေိလိုကပြှီ နောကဆြုံး သတိပေးလိုကတ်ဲ့ အသိတရားကြောင့ြ
“သားး..သားးးး မဖြစ်ဘူး.. တို့တွေ အဲဒါလုပလြို့ မဖြစ်ဘူး၊ အခုတောင် အများကြီး မှားပြီးနပြေီ။ အဲ့ဒါလုပလြိုကရြင် တို့တွသေားအမိဘ၀ ဘယတ်ော့မှ ပြနရြမှာ မဟုတတ်ော့ဘူး။ မလုပန်ဲ့.. သား.. နောကဆြုတလြိုကြ”
ကနွောြ စောကပြတဝြတည့တ်ည့စြမ်းမိပြီ၊ ဒဈကြီးတေ့ပြီး ဖိခအွလိုကမြှာ..
“အားးး မလုပန်ဲ့… ဆှဲထုတ်၊ ပြနဆြှဲထုတလြိုကြ.. ဖယ် ဖယ်..”
အမေ အတင်းတွန့လြိမပြှီး ရုန်းတယ်။ ဒီအခွိနရြောကမြှတော့ ကနွောဘြယလြိုမှ နောကဆြုတလြို့ မရတော့ဘူး။ အမေ့ကိုယကြို အတင်းဖိထား၊ အောန်တေဲ့ အမေ့ပါးစပကြိုလည်း အတင်းဆှဲဖိပြီး စုပန်မ်းပြီး ခပကြှမ်းကြမ်းပဲ ဖငကြိုကြှလို့ လှုပရြှားလိုကတ်ော့..
“အားးးး မ..မလုပ်..အု..အင်း..အင်း”
“ဖောကျ ဖောကျ..ဗွဈ..စွိ ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်..”
လီးက စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား ထူထူကြီးတွကေို တိုးလှနပြှီး စောကခြေါင်းထဲ ထိုးခွဲဝငရြောကသ်ှားပြီ။ ကနွောြ ဖငကြှီးကြှကြှပြီး မမေေ့ကို ကုန်းလိုးတော့တယ်။ အမေ တဆတဆြတ် လူးနရောက ဖြေးဖြေးချင်ြး ငှိမသ်ှားတယ်။ ခဏကြာတော့ ဖငကြှီးကားသထကကြားပေးပြီး ကော့ကော့ပြီး လိုးခကြန်ဲ့အညီ ပင့ခြံပေးလာနပြေီလေ။
“အာ့ အာ့ ဟားး ဟင်း ဟင်း အင်းးးး”
အမေ့ကို နှုတခြမ်းစုပန်ရောကနေ လှှတပြေးလိုကတ်ော့ ပါးစပလြေးဟပြီး ငှကဖြွားတကသ်လို ညည်းလို့..၊
“ဗွှတ်..ဗွှတ်.. ဖတ် ဖတ် ဖတ်.. ဖောကျ ဇွိ..ဗွဈ..”
“အားးး ရှီးးး အမလေး ကောင်းလိုကတ်ာ အမရော”
“အင့ျ အင့ျ အင့ျ ရှူး…အားး အမလေး… မရတော့ဘူး အ.. အမေ ပြီး ပြီးပြီ”
“ရှီးးး အားးး ဟိုကျ ရော့..အူးးးး ဖာ့ချ..”
ကနွောြ့လီးထဲက အရညပြူတွေ ဖြန်းကနဲ ပန်းထုတပြှီး ကနွောလြည်း အမေ့ကိုယပြေါြ မှောကကြသွှားတယ်။ အမေ့မှာလည်း ဟကပြဲ့ ဟကပြဲ့နဲ့ အသကရြှူနပြေီး ကနွော့ြ ကြောကုန်းကို သိုင်းဖကပြှီး ငှိမန်တယ်ေ။
၅ မိနဈလောကြ မလှုပပြဲ ငှိမန်ကြပြေီး အမောပြလေောကမြှ၊ အမေ ကနွော့ကြို သူ့ကိုယပြေါကြ တွန်းထုတလြို့ ထထိုငလြိုကပြှီး…၊
“အဟင့ြ..ဟင့ြ..ကောငဆြိုးလေး၊ နငလြဲဘာထူးလဲ၊ ကိုယ့အြမကေို ပြနမြဒိန်းကငွ့တ်ယ်”
“ဒါဆိုအမကေ သားကိုရော စခန်းတိုင် အမှုဖြင့ခြငွလြို့လား”
“ဟယ်..ဖြစ်မလား..၊ ကိုယသ်ားအရင်းနဲ့ ဒီလိုဖြစ်တယဆြိုတာ အှနလြိုင်းပေါပြါသှား၊ လူတွသေိသှားရင် အမဘယေလြို ပတဝြန်းကငွကြို မကြန်ှာပြရမလဲ”
အမေ့အဖြကေ စောစောကအတိုင်း တဈပုံစံထဲပဲ။
“ဒါဆို အမေ ဒီလိုပဲ ငှိမခြံနမှောပေါ့..”
အမကေ မကြစြောင်းထိုးပြီး ကနွော့ပြေါငတ်ှင်းကြောကို ဆှဲလိမလြို့….
“ငှိမမြခံလို့ကောရမလား၊ ကိုယ့အြမကေို လုပန်တော သူများတွေ မှငစြချင်ေလြို့လား! ဒါဆိုအခု အောလြိုကမြယလြေ…”
“မအောလြိုကပြါနဲ့ အမရော၊ သူများတွေ မမှငပြဲ နှစ်ယောကထြဲ တိတတ်ိတကြှိတခြစွတ်ာပဲ ကောင်းပါတယ်။ မဟုတဘြူးလား”
“ဘာမဟုတတ်ာလဲ..သှား….”
“ဒါဆို ဟုတတ်ယပြေါ့..”
“သှားး မသိဘူးးးး”
“မသိရင် သိအောငလြုပဖြို့ ကြိုးစားပေါ့ အမရယ်ေ..”
“အို…ဟင့ျ”
ကနွောအြမေ့ကို ဆှဲဖကလြို့ မကြန်ှာလေးမော့ပြီး ကဈစငဆြှဲလိုကပြှနတ်ယ်။
“အို…အု..အု..ဖု”
“တောြ…တောတ်ော့…မကောင်းဘူးကြာ…၊ သား ပြနတ်ော့။ တို့တွေ ဆကမြလုပသ်င့တ်ော့ဘူး..”
“အမရယ်ေ၊ မငှင်းပါနဲ့တော့၊ အမေ့မှာလည်း ကင်းကြာနတောကြာလို့၊ အမလေိုလားနတော သားရိပမြိပါတယ်။ သား အမေ့ကို သာယာပြောရြှှငတ်ဲ့ဘဝလေး ဖနတ်ီးပေးပြီး ကြေးဇူးဆပခြငွတ်ယလြေ..”
“ဟင် ကိုယ့အြမကေို ကြေးဇူးဆပတ်ာကလဲ ဒီလိုကြီးလား..”
“အင်းပေါ့လို့ … အမကြညေန်ူးသှားစရမေယ့ြ ဟောဒီအမေ့နို့ဖိုး..”
ကနွောဆြကမြပြောဖြစ်တော့ဘူး၊ ပါးစပကြ အမေ့နို့အုံကြီးပေါြ ရောကသ်ှားပြီး ခွိုခွိုကြီးကို ငုံစို့လိုကမြိပြီလေ
“အားး သားးးး ဟင့ျ”
ကနွောတ်ို့ သားအမိ ၂ ယောကရြဲ့ ခစွပြှဲလေး အရှိနပြှနတ်ကလြာပြနပြှီ။ ကနွောြ ဒီတဈခါတော့ ဘာဂွာပါ မှုတပြဈလိုကတ်ယ်။ ကနွော့အြမေ သကထြားတဈယောကြ စိတလြိုလကရြနဲ့ ပေါငကြှီးဖြဲကားပေးပြီး သားအရင်းက လွှာကြှေးတဲ့ ဘာဂွာအရသာကို ကြကြနေပေန်ပ် မကမြကမြောမော ခံစားနတယေလြေ။
“အမေ သားထည့တ်ော့မယန်ောြ..”
“အှန်းး ဘာတွလောမေးနလေဲ မသိဘူး… လုပမြှာသာလုပ်.. အာ့ အမလေး အားဟင်း… သားရယ်”
အမကေ ပေါငလြေးခွငပြှီး ကနွော့ဖြငကြို ခွဖြေားလေး ၂ ဘကန်ဲ့ ခွခွိတထြားတယ်၊ လကြ၂ ဘကကြလည်း ကနွော့ကြွောကို သိုင်းဖကလြို့ လကသ်ည်းဖြားလေးတွနေဲ့ အသာလေး မနာအောင် ကုတခြှဈပေးနတယေလြေ။ ကနွောြ အခကြြ ၂၀ လောကြ ဆကတ်ိုကြ အထုတအြသှင်းလုပပြှီး အဝငအြထွကလြည်း ချောလာရော ခဏရပလြိုကပြှီး ခေါင်းအုံးတဈလုံးယူပြီး အမေ့ဖငအြောကထြည့လြို့ ခုလိုကတ်ော့ အမေ့ဖငကြှီးက ကြှတကလြာတယ်။
အဖုတကြှီးကလည်း ကော့ပြီး မှောကအြလာမှာ အမေ့ပေါင် ၂ ချောင်းကို ဆှဲစိပြီး ဒူးတွကေိုကြေးပြီး ရငဘြတပြေါြ တွန်းတငလြိုကတ်ာ ပေါငကြှီးတွကေ နို့အုံကြီးတွနေဲ့ ကပအြသှား ဟနတေဲ့ စောကပြတကြလည်း ညပပြှီးစိသှားပြီး ပြူးထွကအြလာ၊ ကနွော့ဒြဈကြီးကို ကပတ်ေ့ပြီး ပြနသ်ှင်းခလွိုကပြှနတ်ယ်။
“ဗွဈ..ဗွဈ..ဒုတ်”
“အားးး ရှီးးး ကြှတကြွှတ်…အမလေး..”
အဖုတကြိုပေါင် ၂ ချောင်းစိပြီးညှပထြားတော့ ညပပြှီး စီးကြပန်တောပဲ။ ကနွောြ အသားကုနကြှုံးပြီဗွာ..။
“ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်.. ဖြစ်..ဖြစ် ဖတ်..”
“အားဟား..အင့အြင့ြ..အိ..အိ အင်းး”
“အား ဟား ကောင်းလိုကတ်ာ အမေ.. အူးးး ကောင်းတယ် မိန်းမရေ..”
“အား..သားးး အင့ျ.. မောင်.. ဆောင့ျ ဆောင့ျ.. ယောကျြားရယ် ဆောင့ျ.. မိန်းမကိုမညှာနဲ့ နာနာလေး၊ အင်းးး အဲ့လို..”
ကနွောမြယုံနိုငဘြူး… လိုးလို့အရှိနတ်ကသ်ှားခွိနမြှာ အမေ့ကို အလိုလို မိန်းမလို့ ခေါမြိသှားပြီး၊ အမကလေည်း သူ့ကိုယသ်ူ မိန်းမဆိုတဲ့ နာမစြားကို လိုလိုလားလားသုံးပြီး ဆောင့ခြိုင်းနတေော့တာ။ အမေ့စောကခြေါင်း ကြှကသ်ားတွကေ ကနွောြ့လီးကို အတင်းညှဈဆှဲနတယ်ေ။ သှားပြီ၊ ကနွောမြရတော့ဘူး။
“အား ပြီးပြီ မိန်းမရေ ..အားးး ဖတခြြ ရှီးးး”
“သကလြည်း ပြီးပြီမောင်… အင့ြ အင့ြ ဟင်းးးးးး”
အမကေ သံရှညဆြှဲအောရြင်း စောကပြတကြို ကော့ထိုးပေးနတေုန်း၊ ကနွောြ အမေ့စောကပြတထြဲကို လရညတ်ှေ အသားကုန် ညှဈခပြန်းထုတပြဈလိုကမြိတယ်။ ခဏကြာ စိမထြားပြီးမှ ကနွောလြီးခွှတလြိုကတ်ော့ အမေ့စောကဖြုတထြဲက လရညဖြှူဖြူတွေ အနထြှကပြှီး စီးကလွာတယ်။
လရညစြီးကြောင်းက အဖုတဝြကနပြေီး အမေ့ရဲ့ ဖငဖြှေးဖြေးကြီးကြားက ဖြတစြီးပြီးမှ အိပရြာခင်းပေါြ တဈစကခြငွြး၊ တဈစကခြငွြး စီးကနွပြေီး စကျကန့်အနည်းငယ် အကြာမှာတော့ စီးကပတ်ဲ့ အဖြူကြကကြှီး ဖြစ်သှားတော့တယ်။
ခဏအကြာမှာ ကနွောန်ဲ့ မမတေေို့ ကြငစြဦးဇနီးမောငန်ှံ မင်ျဂလာဦးည ပထမအခွီဆှဲပြီးလို့ တဈဦးနဲ့တဈဦး ကြညန်ူးစွာ နှစ်သိမန်ကြသေလား .. အခု သူ့နာမညလြေး အဖြားဆှတပြှီး ‘သကြ’ တဲ့၊ ကနွော့ရြငထြဲ တလှပလြှပ် ကြညန်ူးသှားရတယ်။ အမကေ ကနွော့ကြို သူ့ယောကြွားလို တကယဆြကဆြံနတောလား။
“မောင့အြရညတ်ှေ သကအြထဲ ညှဈသှင်းလိုကတ်ာ အကုနဝြငကြုနပြှီ မောငရြဲ့။ သကကြ ရာသီသှေး မကုနသ်ေးဘူး၊ ဗိုကကြှီးမလားတောင် မသိဘူး။ အို အဲ့သလိုတော့ မဖြစ်ဘူး။ တောကြှာ ဗူးပေါသ်လို ပေါကြုနမြယ်၊ ပြီးတော့ မောင့ဟြာတဈမွိုးထဲဆို၊ သကကြ လိုချင်သ်ေးတယ်၊ ညနကေ ဟိုငယုတမြာလေးတွကလေည်း အထဲပြီးသှားတော့ လုံးဝမဖြစ်ဘူး၊ ယာယီတားဆေးအမှန် သောကလြိုကမြှပါ”
“ခဏကြာ မောငပြှေးဝယပြေးပါမယ် မိန်းမရယ်။ သကကြို သိပခြစွသ်ှားပြီကြာ”
“ယောကကြွားကိုလည်း ဒီကခစွတ်ယသ်ိလား။ ဟို လူယုတမြာကောငလြေးတွကေို မုန်းတယ် ရှံတယ်။ဒါပမယေ့ြ သူတို့ကို စိတမြဆိုးတော့ပါဘူး၊ သူတို့ကြောင့ြ သကရြဲ့ ငုပန်တောကြာပြီဖြစ်တဲ့ စိတဆြန်ဒတွကေို တဈခါပြနန်ိုးကြအောင် နှိုးပေးလိုကတ်ာပဲ။ ဒါကြောင့လြည်း မောင့အြယုအယတွအပေေါြ သာယာမှုရပြီး မောင့ရြဲ့အားရပါးရ ခစွတ်ာကို ခံယူခွင့ရြခဲ့တာ”
အခု.. ကနွော့ရြဲ့ မပြော့မမာ လီးကြီးက အမေ့လကဖြဝါးနုနုလေးရဲ့ လကသ်ီးဆုပထြဲမှာ..။
“သကကြို အမြဲမခွဲတမ်း ခစွရြမယန်ောြ.. မောင်..”
“ဟုတပြါပြီဗွာ မောငကြလည်း ဟောဒီ မောင့မြမေေ မိန်းမ သကလြေးကို မခွဲပါဘူး၊ မိန်းမလိုချင်တ်ဲ့ ကြညန်ူးပြောရြှှငမြှု၊ မိန်းမလိုချင်တ်ာကြီးကို မလပစြရအေောင် ဆကသ်ပေးမယ် သိလား”
“သှား.. ဘယသ်ူက လိုချင်တ်ယ် ပြောလို့လဲ… ”
“အားးးး ”
လကမြောင်းတဈဖကြ လိမဆြှဲခံရလို့ နာသှားတယ်။ မကြစြောင်းကြီးကြီး တဈခကြကြ ကနွော့ဘြဝကို အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲသှားစပြေီလေ။
မမဆေရောမ ပြီးပါပြီခငဗြွာ။
ဖတရြှုအားပေးသူများကို ကြေးဇူးတငစြှာဖြင့ြ..။
လမင်းကြီး
ရေးသားသူ – လမင်းကြီး