အခွိနတ်ှကေ အကုနမြှနသ်ညဟြု ကြှနမ် ထငမြိသည်။ ခငန်ှင်းဝဆေိုတဲ့ ကြှနမြဟာ အခုဆို သမီးတဈယောကအြမေ မုဆိုးမဖြစ်လို့နပေါပြီ။ လှနခြဲ့သော (၁၅) နှစ်ကြောကြ အဖြစ်အပကြတ်ှကေ အခုထိတိုင် မေ့လို့မရနိုငသ်ေး။
ငယင်ယရြှယရြှယန်ဲ့ ယောကြွားတဈယောကကြို အားကိုးလကထြပမြိခဲ့ကာမှ ထိုယောကြြားနဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းတို့၏ ခွယလြှယအြသုံးခခွှင်းကို သိလွှကန်ဲ့ ခံခဲ့ရတယ်။ ရုန်းမထွကန်ိုငတ်ဲ့ ကာမနှံထဲမှာ ( ၅ ) နှစ်ကြောလြောကြ သူတို့အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့အတူ နဈမှှုပန်မေိခဲ့တယ်။
လငယ်ောကြွား ကိုမင်းအောငရြဲ့ မှေးစားအမေ ဒေါခြွိုသကရြီရဲ့ အစီအစဉတ်ှအတေိုင်း မသိလိုကြ မသိဘာသာ လွှောကန်မေိခဲ့တယ်။ ဒီလိုပဲ ကိုမင်းအောင် ဇာတသ်ှင်းလို့ရတဲ့ ကာမသားကောင် မိန်းကလေးတွအတွေကလြည်း အကြိုးအမှတရြပြနပြါသေးတယ်။ ကမွနဲ့ ကိုမင်းအောငဟြာ နှစ်ဦးသဘောတူ နားလညမြှုတွနေဲ့ လကတ်ှဲမဖြုတခြဲ့ကြပါဘူး။
ကမွ ဘယလြောကပြဲ ဘယလြိုယောကြွားမွိုးကို ကုန်းကုန်း ကမွသားအိမထြဲသို့ သူတို့လရည် အဝငမြခံခဲ့ပါဘူး။ အလိုးခံသကြ ရင့လြာတာနဲ့အလွောကြ ယောကြွားတဈယောကြ လရညထြှကခြါနီး ပြုလုပတ်ဲ့ အပြုအမူတွကေို နားလညခြဲ့ပါတယ်။
ဒါကြောင့ြ ဆေးထိုးဆေးသောကလြုပစြရာ မလိုအောင် သူတို့တွလည်ေး စိတကြွနပေအြောင် လရတွကေေို ပါးစပထြဲ မွိုခပြေးတာမွိုး၊ နို့ တွပေေါြ ဂွင်းတိုကထြုတခြိုင်းတာမွိုး၊ ဗိုကပြေါြ၊ ဖငပြေါြ၊ မကြန်ှာပေါြ အစုံတငပြှီး ပန်းထုတတ်ာမွိုးတွကေို လုပခြဲ့ပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကမွမှာ မိခငစြိတရြှိပါတယ်။ ကိုမင်းအောငကြို ဖြင့ဟြတိုငပြငရြင်း ကမွတို့နှစ်ဦးရဲ့ ရငသ်ှေးလေး တဈယောကြ ရယူဖို့ ဆုံးဖြတကြှပါတယ်။
ဒေါခြွိုသကရြီကိုလည်း ကမွက တိုးတိုးတိတတ်ိတ် ခွင့ပြနပြှီး အသှေးအသား ခန်ဓာကိုယ် ရင်းစားတဲ့ အလုပမြှ ရှောငဖြယခြဲ့သလို ကိုမင်းအောငကြလည်း သူ၏မှေးစားအမထေံမှ လှတလြပခြှင့ြ တောင်းခံခဲ့ကြပါတယ်။ ကမွတို့ဆီမှ အကြိုးအမှတလြည်း ကောင်းကောင်းရပြီးဖြစ်တဲ့ ဒေါခြွိုသကရြီက သဘောတူကြညဖြှူစွာနဲ့ပဲ ခွင့ပြှုခဲ့ပါ တယ်။ ဒါပမယေ့ြ နောကဆြုံးအနနေဲ့ တဈခုတောင်းဆိုပါတယ်။
အဲ့ဒါကတော့ မှိုသိပထြားတဲ့ တဈဦးစီ၏ အကြောင်းအရင်းတွကေို ဖြင့ဟြပြီး စိတလြှတကြိုယလြှတ် လိငဆြကဆြံကြဖို့နဲ့ ထိုလိငဆြကဆြံမှုကို ကမွနဲ့ ကိုမင်းအောငတ်င် မဟုတဘြဲ သူမပါ ပါဝငဖြို့ တောင်းဆိုခဲ့တာပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။
ဆန်းပြားတဲ့ ကာမစပယ်ှကမြှုကို နှစ်ခွိုကတ်ဲ့ ဒေါခြွိုသကရြီရဲ့ ဆန်ဒအတိုင်း ကမွနဲ့ ကိုမင်းအောငဟြာ သုံးယောကတ်ှဲ လိငဆြကဆြံမှု ပြုလုပခြဲ့ကြပြီး နောကဆြုံး ကိုမင်းအောငရြဲ့ သုတရြညတ်ှေ ကမွ စောကခြေါင်းသားအိမထြဲ ပန်းထည့စြကော ကမွတို့ မွှောလြင့တ်ောင့တ်ခဲ့ကြတဲ့ ရငသ်ှေးလေးတဈယောကကြို အရယူခဲ့ကြပါတယ်။
ပြောရြှှငစြရာ မိသားစုဘဝလေးကို ကိုမင်းအောငန်ဲ့ ကမွရငသ်ှေးလေးနဲ့အတူ ဖြတကြွောခြဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကံကောင်းခွင်းတွေ ရရှိတာမှ မကြာသေး ကံကြမျမာဆိုးက ဝငရြောကခြဲ့ပါတယ်။ ကိုမင်းအောငကြ ကမွသမီး မသင်ေး (၈) နှစ် သမီးအရှယမြှာပဲ ဆုံးပါးသှားခဲ့ပါတယရြှင်။
ကိုမင်းအောင် မရှိတော့ပမယေ့ြ ကနွရြှိနတေဲ့ စည်းစိမြဥဈစာတွကေ ကမွနဲ့ သမီးကို ပြည့ပြှည့ဝြဝ အထောကအြပံ့ပေးနိုငခြဲ့တာကြောင့ြ မပူမပငန်ဲ့ ကလေးတဈယောကအြမေ မုဆိုးမဘဝကို အေးဆေးစွာ လွှောကလြှမ်းနိုငခြဲ့ခွင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အခုဆို မသင်ေးတောင် အပျိုကြီးဖားဖားဖြစ်ကာ အမလေို တောင့တ်င်းတဲ့ ခန်ဓာကိုယလြေး ယနဲ့ လှပကာ လောကကြီးအလယရြောကလြို့လာခဲ့ပပြေီ။
အတိတကြ ပတဝြန်းကငွြ အသိုင်းအဝိုင်း ဆှမွေိုးသင်ျဂဟအားလုံးတို့နဲ့ ဝေးရာ နယမြှို့လေးတဈမှို့တွင် အခွခနွေေ ထိုငခြဲ့ကြတဲ့ ကမွတို့ မိသားစုဟာ ကိုမင်းအောင် ဆုံးပြီးနောကပျိုင်းတွငလြည်း ထိုမှို့လေး၌ပင် ဆကလြကန်ထေိုငခြဲ့ပါတယ်။
သမီးဖြစ်သူရဲ့ အရှကတ်ရား ကမွရဲ့ဂုဏသ်ိကျခာအဆင့အြတန်းတို့အတွကြ အတိတကြ ဖောကလြှဲဖောကပြှနလြုပခြဲ့သော ကမွရဲ့ ကာမစိတရြိုင်းတွကေို ခွိုးနှိမပြှီး မသင်ေး (၁၀) တန်းနှစ်အရောကမြှာပဲ တညင်ှိမန်တေဲ့ ရပြငေကြို ဂယကထြသှားစတေဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ဈခု စတငဖြစ်ပေါလြာခဲ့ပါတော့တယ်။
မသင်ေးကို အထူးစာသငဝြိုင်းဘောဒြါကို ကြောင်းအိပကြွောင်းစား ပို့ထားသဖြင့ြ အိမမြှာ ကမွတဈယောကတ်ည်း အထီးကနွလြို့နရပေါတယ်။ ရကရြှညကြွောင်းပိတရြကမြှသာ အိမပြှနလြို့ရတဲ့ သမီးဖြစ်သူ မသင်ေးနဲ့အတူ နထေိုငခြှင့ရြပါတယ်။ တဈယောကတ်ည်းရှိနတောများတဲ့ အခွိနတ်ှမှော ကမွရဲ့ အတွေးအာရုံတွဟော အတိတကြ သှေးသားရင်းပြီး လုပခြဲ့တဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ှဆေီ တဈခါတဈခေါကြ အလညရြောကမြိတတပြါတယ်။
နယမြှို့လေးမို့ ထငတ်ိုင်း သောင်းကနွြးခွင့မြရ။ ရနကြုနမြှာဆိုရငဖြှင့ြ တဈနရောမှာ စားကကြဖြှင့ပြှီး ကြိုကကြုန်းလုပန်ိုငသ်ေးသည်။ နောကကြှောင်းရှင်းတဲ့ လိငဆြကဆြံမှုမွိုးကိုသာ ကမွလိုချင်သ်ည်။ ဒီနယမြှို့လေးမှာ ကမွကို ကမ်းလှမ်းသူတွရှေိပါသည်။ မုဆိုးမ တောင့တ်ောင့ဖြှောင့ဖြှောင့လြေးကို လိုချင်သ်ူတွကေ တဈပုံတဈပင်။
အသကအြရှယကြလည်း (၃၀) ကြောန်ပြေီ။ သမီးကလည်း အရှယရြောကန်ပြေီ ဖြစ်သဖြင့ြ နောကအြိမထြောငတ်ော့ မထူထောငခြငွတ်ာ အမှန်။ ဖြစ်နိုငရြင် ကာမဆကဆြံချင်သ်ောစိတဖြစ်နခွေိန် အရနသ်င့ြ လိုးပေးနိုငတ်ဲ့ ကမွ ကုန်းချင်တ်ဲ့ အခွိန် လိုးပေးနိုငတ်ဲ့ လူတဈယောကလြောကတ်ော့ လိုချင်န်မေိပါတယ်။
ဆန်ဒတွေ အကောငအြထညဖြောခြှင့ြ မရနိုငသ်ည့ြ အခွအနေမှောတော့ တဈဦးတည်း ကာမစိတဖြှနည်ေးဖြင့သ်ာ အတိတကြ သောင်းကနွြးခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပတ်ှကေို ပြနတ်ှေးရင်း ကိုယ့စြောကဖြုတကြို ကိုယ့လြကဖြှင့ြ နှိုကဆြှပြီး အာသာဖြေ နရပေါတော့တယ်။
ဒေါခြွိုသကရြီ လိပစြာပေးလိုကသ်ော နရောမှာ သမိုင်းဘကတ်ှင် ဖြစ်နေ၏။ ဘူတာမှ လမ်းလွှောကရြင်း ခငလြေး အေးအေးဆေးဆေးပင် သှားရမယ့န်ရောကို လာခဲ့၏။ ဒေါခြွိုသကရြီတို့နှင့ြ အဆကအြသှယလြုပပြှီး ဖာခေါခြသွော လူတိုင်းက တကယ့ြ ဒိတဒြိတကြှဲတွခညွြေးဖြစ်သည်။ ငှကေို ရလေိုသုံးနိုငတ်ဲ့ သူဌေးတွေ သူဌေးသားတွဆေိုတော့ သူတို့ဆကဆြံချင်တ်ဲ့ မိန်းမကို ဆကသ်ှယခြေါယ်ူကာ စိတကြှိုကလြိုးကြသည်။
တဈဦးချင်ြး ဆကဆြံရသလို တဈခါတဈရံလည်း အဖြဲ့နှင့ြ ဆကဆြံရတတသ်ည်။ ဒေါခြွိုသကရြီက ဘာမှမပြောလိုကသ်ဖြင့ြ ဒီနေ့ ခငလြေး တွေ့ရမယ့ြ လူမွိုးက ဘယသ်ူမှန်းမသိရ။ မကြာခငမြှာပဲ လိပစြာပါ အိမရြှငကြို ရှာတွေ့ခဲ့ရတော့သည်။
ကယွဝြန်းသော ခွံကြီးထဲတွင် သဈပငကြှီးများက အုပဆြိုင်းနေ၏။ ရှေးပဉွထြောငန်ှဈထပအြိမ် အမွိုးအစားဖြစ်ပြီး အပြငပျိုင်းအမှငကြတော့ အတောလြေး ညှိုးနှမ်းနေ၏။ ခွံတံခါး အဆငသ်င့ြ ဖြင့ထြားသဖြင့ြ ခငလြေး အိမထြဲသို့ တိုကရြိုကပြင် ဝငလြာခဲ့သည်။
” ကြှီ…”
ဆီထိုးပေးခွင်းမရှိသဖြင့ြ ကြှန်းတံခါးမကြီးက အသံပေးပြီး ပြင့သ်ှား၏။ တံခါးကို အသာတွန်းဖြင့ပြှီး ဝငလြာသော ခငလြေး အလှနပြင် အံ့သှမိသှားသည်။ အပြငပျိုင်း အမှငန်ှင့ြ အိမအြတွင်းပိုင်းက အလှနပြင် ကြာခွားလှ၏။ ပရိဘောဂပစ်စည်းများမှာ သဈလှငတ်ောကပ် အရောငလြကန်ေ၏။
” မင်း ရောကလြာပြီလား…. ထိုငလြေ…. ဘာတွေ ငေးနတောလဲ….”
အိမပြေါထြပ် လှကေားထိပမြှ လူတဈယောကြ ဆင်းလာကာ ခငလြေးကို စကားလှမ်းပြောပြီး ကြှန်းဆကတ်ီခုံတွင် ဝငထြိုင်၏။ အသကအြရှယ် ခန့မြှန်းလို့မရအောင် ထိုလူ၏ပုံစံက ထူးခွားနသည်ေ။
ပိနပြိနရြှညရြှညန်ှင့ြ ခါးကိုင်းကိုင်း ဖြစ်နသေော ထိုလူ့ပုံစံက ဆေးသမားလိုပင်။ မတတ်ပရြပန်သေော ခငလြေး၏ တောင့တ်င်းသော ခန်ဓာကိုယအြခွိုးအစားများကို ထိုလူက သချောကြည့်ရြှုနေ၏။ မှေးစင်းသော မကြလြုံးပေါကမြွားမှာ အခိုးအငှေ့ပငထြှကတ်ော့မယောင် ခငလြေးကို ငမ်းနသည်ေ။
” လာထိုငလြေ….”
ထိုလူ၏ ဖိတခြေါမြှုကြောင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငခြုံတွင် ခငလြေး ဝငထြိုင်၏။
” မင်းက တောတ်ောြ တောင့တ်ာပဲ…. မခွိုသကကြို ပေးရတာ တနမြယ့ပြုံပါ….”
အနတ်ီခွိုလို့ ခငလြေးတို့ ခေါဝြေါန်သေော အသုံးအနှုန်းနှင့ြ ကြဲပြားစွာ ထိုလူက ခေါဝြေါသ်ုံးစွဲ၏။ ခငလြေးထကြ အသကကြှီးပမည်ေ။
” ငါ့ နာမည်…. ဘစိုးပါ… မင်းက ခငန်ှင်းဝနေောြ….”
” ဟုတကြဲ့….”
” မင်းနဲ့ ငါ အလုပမြစခင် ညှိနှိုင်းစရာလေးတွေ အရငည်ှိနှိုင်းရအောင်….”
” ရှင်… ဟုတကြဲ့…”
ထိုသူက ခငလြေး နားမလညဖြစ်သှားရအောငပြှော၏။ ဘာများညှိနှိုင်းမှာလဲဆိုတာ ခငလြေး စိတဝြငစြားသှားသည်။
” မင်းနဲ့ ငါ ကာမဆကဆြံခွင်း မလုပခြငမြှာ မင်းကို ကြိုပြောထားတာပါ….။ ဒီလို… မင်းကိုငါ စိတကြှိုကဆြှမယ်…. နှူးမယ်….။ ပြီးရင် အပေါကစြုံအောငလြည်း ခမွယ်…. ဖြစ်ရဲ့လား….”
” ရှင်… ဟုတ်… ဟုတကြဲ့….”
ခငလြေး နည်းနည်းတော့ ဖြုံသှားသည်။ လူကိုကြည့်တ်ော့ ဗလံလေး…။ ဘယလြိုများ သောင်းကနွြးမှာပါလိမ့ြ….။ ခငလြေး ဒီလိုပြောဆိုပြီးမှ လိငဆြကဆြံခွင်းပြုတဲ့လူ မကြုံဖူးသေးပါ။ တဈဦးနဲ့ တဈဦး လိုးရင် ဆောရြင်းနဲ့မှ နည်းပေါင်းစုံနဲ့ ဆကဆြံဖြစ်ကြတာများသည်။ ကိုဘစိုး ဆိုတဲ့လူကတော့ ခငလြေးကို ကြိုပြီးအသိပေးကာ သူလုပခြငွတ်ာတွကေို တဈခါတည်း သဘောတူညီခကြြ ရယူထား၏။
” ကဲ… ဒါဆိုလည်း တို့တွေ အိမထြဲသှားကြရအောင်….”
ဘစိုး ဦးဆောငကြာ အိမအြောကထြပရြှိ အခန်းတဈခုထဲသို့ ခငလြေးကို ခေါဆြောငလြာခဲ့တော့သည်။ ထိုအခန်းထဲသို့ ရောကမြိတယဆြိုရငပြဲ ခငလြေးတဈကိုယလြုံး ဖိန်းကနဲ ရှိန်းကနဲ ဖြစ်သှားရလတေော့သည်။ ကုတငခြှရင်ေးတွင် စားပြဲ တဈလုံးရှိပြီး ထိုစားပြဲပေါတ်ှင် ဆန်းပြားသော တိုလီမိုလီပစ်စည်းပေါင်းစုံရှိနေ၏။ အပေါမြကြန်ှာကကြတ်ှင် အိပယ်ာကို ကောင်းစွာမှငန်ိုငသ်ော မှနတ်ဈခပြကြိုလည်း ကပထြားသေးပြန်၏။
ကြည့်ရြတာ လိငဆြကဆြံမှုပြုလုပရြန် အထူးမှန်းမံထားသော အခန်းပငဖြစ်နိုငပြသည်ေ။ ခငလြေး အတောသ်ဘောကသွှားသည်။ အပြငန်ဲ့ အတွင်းကြဲပြားပုံက ထငမြှတမြှားလောကသ်ည်။ အိမအြပြငဘြကကြ စုတခြွာသလောကြ အိမထြဲက အတောကြို သဈလှငန်သည်ေ။ ပိုကဆြံအတောတ်တန်ိုငသ်ူပင်။ အခန်းရဲ့ အပြငအြဆငကြပင် ခငလြေးစိတကြို အတောလြှုပရြှားနစသေည်ေ။
ဘစိုးက ဆိုဖာဆကတ်ီပေါတ်ှင် ထိုငရြင်း မိုးတိုးမတတ်ပဖြှင့ြ ရပကြာ စပစြုနသေော ခငလြေးကို အဝတတ်ှစပြေီး ခွှတခြိုင်းလတေော့သည်။
” မင်းတောတ်ောကြို လှတာပဲ ခငလြေး…။ ဒါကြောင့လြည်း မခွိုသကကြ ရှယလြှှတလြိုကမြယပြှောတာကိုး….။ ကဲ… ဒီမှာလာထိုင်….”
ဘစိုးက သူ၏ခွရင်ေးတွင် ခငလြေးကို ထိုငစြလေိုကသ်ည်။ ဝတလြဈစလဈခန်ဓာကိုယန်ဲ့ ခငလြေးတဈယောကြ ဘစိုး၏ ခွရင်ေးကြမ်းပြငတ်ှင် ကြုံ့ကြုံ့လေး ထိုငကြာနသည်ေ။ ဘစိုးက သူ၏ ပုဆိုးကို ဖြလွေော့လိုကကြာ မတောင့တ်တောင့ြ ဖြစ်နသေောသူ၏ လီးကြီးကို ဖောလြိုကြ၏။ ထို့နောကြ ခငလြေး၏ လကတ်ဈဖကကြို ဆှဲယူကာ လီးကို ကိုငထြားစလေိုကသ်ည်။
ခငလြေး ဘာဆကလြုပရြမလဲဆိုတာ သိလိုကသ်ည်။ ဘစိုး၏ လီးကို သူမလကခြွောင်း သှယသ်ှယလြေးများဖြင့ြ ဖြဖြရှရှလေး ကိုငပြှီး ဂွင်းတိုကပြေးလိုကသ်ည်။ ဒဈအောကခြှကေိုလည်း လကမြလေးဖြင့ြ အသာပင် ဂွင်းတိုကပြေးလိုကသ်ည်။ အိမရြဲ့ အပြငပြန်းက စုတခြွာနသလေောကြ အိမအြတွင်းက လနထြှကန်သည်ေ။
ဘစိုး၏ လူပုံညှကည်ှကကြို ကြည့်ပြှီး အထငမြကြီးမိခဲ့တဲ့ ခငလြေး အခုတော့ ဖြားသှားရ၏။ လူနဲ့လီးက ဘယလြိုမှ မလိုကဖြကြ….။ လကသ်ုံးလုံးလောကြ တုတန်သေော လုံးပတန်ှင့ြ ထွာဆိုငမြမှီသော အရှညကြ တောတ်ောကြို ရငဖြိုသှားရသည်။ နဲနဲနောနော ရှညလြာတာ မဟုတ်။ လီးသူခိုး ဖြစ်နသည်ေ။ မတောငခြငကြ သေးသယောငရြှိသောလြည်း ခငလြေး၏ ကိုငတ်ှယ် ပြတသ်ပပြေးမှုဖြင့ြ ပမှေီဒေါကမြှီ လီးအဖြစ် တောငမြတန်သည်ေ။ ဒဈကြီးကလည်း တဈလကမြလောကထြိရှိကာ ကားထွကန်သေေး၏။
ဒီလီးမွိုးက သားအိမကြို ကောင်းကောင်းဒုကျခပေးတဲ့ လီးမွိုးပငဖြစ်သည်။ ဆောင့လြိုးခံလိုကလြို့ကတော့ အခကြတ်ိုင်းထိမယ့ြ လီးမွိုး။ ခငလြေး လီးကို တင်းတင်းဆုပကြိုငရြင်း ထုပေးနမေိသည်။ ဒါပမယေ့ြ စိတကြ အားမရ ဖြစ်လာသည်။ တံတွေးတွေ မှိုခနွမေိသည်။ နှုတခြမ်းအစုံကို လွှာဖြင့ြ သပန်မေိသည်။ ဒါကို ဘစိုးက ရိပမြိကာ ခငလြေးကို အခွင့ပြေးလိုကတ်ော့၏။
” ခငလြေး…. စုပခြငွန်ရင်ေ…. စုပလြေ….”
တကယလြည်း ခငလြေး လီးစုပခြငွန်တောပါ။ ထိုလီးမွိုးကို အားရပါးရ စုပခြငွန်မေိတာ။ ဘစိုး စုပခြိုင်းတဲ့စကားပင် မဆုံးသေး ခငလြေး လီးကို ဆှဲငုံစုပပြဈလိုကတ်ော့သည်။
” ပြှတ်….ပြှတ်…”
” အ…ဟား….ကြှတ်…ကြှတ်….”
ခငလြေး၏ ခပကြှမ်းကြမ်း ကြှမ်းကငွစြှာ စုပပြေးမှုကို ဘစိုး ကောင်းကောင်းကြီး အရသာခံစားသှားရသည်။ ခငလြေးကလည်း လူနဲ့မလိုကဖြကအြောင် ကြီးမားရှညလြွားလှသော လီးကို မကမြောနမေိရာ အငမ်းမရစုပသ်ည်။ ခငလြေးက လီးစုပ် ပြုစုပေးလိုကမြှုကြောင့ြ ဘစိုး သှကလြကလြာသည်။ ခွရင်ေးတွင် ထိုငန်သေော ဝတလြဈစလဈကိုယလြုံးလေးနှင့ြ ခငလြေးအား ဆှဲထူမယူလိုကပြှီး သူ့နရော၌ ထိုငစြလေိုကသ်ည်။
ထို့နောကြ ခငလြေး၏ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဆိုဖာ၏ လကတ်န်း၌ တဈဖကတ်ဈခကြစြီဖြဲကာ တငပြေးထားလိုကလြသည်ေ။ ဆိုဖာ ဆကတ်ီကုလားထိုငတ်ှင် ခငလြေးကြောမှီကာ ပေါငန်ှဈဖကြ ဖြဲကားပေးထားရသော အနအထေားဖြစ်သှားရသည်။
ခငလြေးဖြစ်နတေဲ့ အနအထေားက ခကြခြငွြး တကခြခွငွစြရာကောင်းနသည်ေ။ ဒါပမယေ့ြ ဘစိုးက ခငလြေးကို တကမြခသွေးဘဲ သူ၏ပုဆိုးနှင့ြ အင်ျကြီကို ခွှတလြိုကြ၏။ ထို့နောကြ ကုတငခြှရင်ေးဘကရြှိ စားပြဲလေးပေါမြှ ပစ်စည်းများထဲမှ အခွို့ကိုသှားယူလာသည်။
” ဟင့ြ…. အဈကို…. ဒီမှာ ခငလြေး ပုံစံကိုလည်း ကြည့်ပြါဦး… လုပတ်ော့လေ…”
ခငလြေးက ညုတုတုဖြင့ြ လှမ်းပြောကာ အလိုးခံရဖို့ တိုကတ်ှန်းနေ၏။
” လုပမြှာပေါ့ ခငလြေးရယ်….။ မင်းကို ဒီထကပျိုပြီး ထူးခွားတဲ့ အရသာတွေ ခံစားစချင်ေလြို့ပါ….”
ဘစိုးက သူကိုငလြာသော ပစ်စည်းအခွို့ကို ဆိုဖာခွရင်ေးတွင် ခလွိုကသ်လို သူကပါ အောကခြှတွင်ေ အကအွန ဝငထြိုင်၏။ ထို့နောကြ သူ၏ပစ်စည်းလကန်ကအြခွို့ဖြင့ြ ခငလြေးကို စတငတ်ိုကခြိုကလြတေော့သည်။ ဘစိုးယူလာသော ပစ်စည်းလေးများက အသဈအဆန်းလေးတွဖြစ်ေ၏။ ထိုပစ်စည်းလေးများကို လိငဆြကဆြံမှုပြုနသေော နရောတွင် အသုံးပြုရန် ဖနတ်ီး စီစဉြ ပြုလုပထြားခွင်း ဖြစ်သည်။
ပေါငန်ှဈဖကကြ ဆိုဖာလကတ်န်းကိုဖြဲကာ ခွတငထြားရသဖြင့ြ ခငလြေး စောကဖြုတကြှီးက ပြဲအာနသည်ေ။ ပြောငန်အေောင် ရိတထြားသော အမှှေးတွေ ရှိမနသဖြေင့ြ စောကဖြုတအြုံကြီးက ဖြေးဖြူဖောင်းတင်းနသည်ေ။
ဘစိုးက သူ့လကထြဲမှာ ပန်းခွီစုတတ်ံလို အချောင်းကလေးဖြင့ြ ခငလြေး စောကစြေ့ပြူးပြူးလေးကို ထိုးတိုကြ ပြတဆြှဲပစ်လိုကသ်ည်။ ထိုစုတတ်ံလို အချောင်းထိပကြ အမှှေးလေးတွကေ ခငလြေးစောကစြေ့ကို အကအွန ပြတတ်ိုကခြှယမြှုန်းလိုကသ်လို ဖြစ်သှားရတော့သည်။
” အ… ဟား… အဈကို… ဘာလုပတ်ာလဲ… ဟင့ြ… ယားတယ်…. အိုး… ရှီး… အ… ဟင့ြ….”
ဘစိုးက နောကထြပကြိရိယာတဈခုကို လှမ်းယူလိုကပြှနသ်ည်။ စောကစြေ့ကို ပြတတ်ိုကန်တောကတော့ မရပသ်ေး။ ခငလြေးမှာ ထူးခွားသော အတွေ့အာရုံကြောင့ြ မခွိမဆန့ခြံစားနရသေည်။
နောကပြဈစည်းလေးတဈခုက လကမြခန့ရြှိသော အတံလေးဖြစ်ပြီး ခလုတလြေးတဈခုပါဝငသ်ည်။ ထိုအတံလေးကို ခငလြေး၏ ပြဲအာစိုရှှဲနသေော စောကခြေါင်းထဲသို့ အသာအယာသှင်းကာ ခလုတကြို နှိပလြိုကလြတေော့သည်။ တိုးညှင်းတဲ့ မောတ်ာလညပြတသ်ံလေးတွေ ထွကပြေါလြာကာ ခငလြေး၏ စောကခြေါင်းထဲမှ အတံလေးက မှတန်အေောင် လညန်တေော့သည်။
” အား…. ဟား… ဟင့ျ… အိုး… ရှီး…. အိုး… အမရေေ…. အား….”
ခငလြေး ကော့တကသ်ှားကာ သူမဖငဆြုံကြီး မှောကကြှှတကလြာ၏။ ကိရိယာလေးတွကေ သူမကို အထူးဒုကျခပေးနတေော့သည်။ ခငလြေး၏ လကမြွားက ဆောကတ်ညရြာမဲ့ဖြစ်ကာ သူမ၏ နို့တွကေို ပြနလြညဖြစွည်ှဈရင်း ခံစားနရသေော ဝဒနောထူးကို ပြပြေောကလြို ပြပြေောကင်ှား လုပဆြောငန်မေိသညအြထိ လူးပြံနတေော့သည်။
” အင့ြ… ဟင့ြ…. အိုး… အဈကို…. ကမွ… အင်း… ဟင့ြ… ရှီး… အ… ကမွ… မရတော့ဘူး…. အား…. ထွကကြုနပြှီ… အား…”
ခငလြေး အလိုးမခံရသေးပဲ ဘစိုး၏ နှူးဆှမှုဖြင့ြ တဈခွီပြီးသှားရတော့သည်။ ကြုံဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ ယောကြွားတိုင်းရဲ့ နှူးဆှမှုမွိုးကို ခငလြေး ခံနိုငရြညရြှိခဲ့သည်။ လိုးဆောင့မြှုဒဏကြိုလည်း တကည်ီလကည်ီ ခံခဲ့ဖူးသည်။
အခု ဘစိုးရဲ့ နှူးဆှမှုက ရူးလောကအြောင် ကောင်းစကော အထွတအြထိပကြို ခဏလေးနဲ့ ရောကသ်ှားခဲ့ရသည်။ စောကဖြုတထြဲက လညန်တေဲ့ အချောင်းလေးရဲ့ ပြတတ်ိုကမြှုအရှိန် စောကစြေ့မှ ယားယံစူးရှတဲ့ အထိအတွေ့တွကေ ခငလြေးကို ကာမအထွတအြထိပရြောကအြောင် ပို့ဆောငပြေးခဲ့ကြသည်။
ခငလြေး ပြီးသှားတဲ့အပြီးက အတောကြိုပြင်း၏။ လိုးနခေံနရင်ေး ပြီးသှားတာမွိုးမဟုတဘြဲ ပြတတ်ိုကထြိတွေ့မှုလေးကနလောတဲ့ ကာမဖီလငကြို မထိန်းထားနိုငတ်ော့သဖြင့ြ တရှိနထြိုးထွကလြာတဲ့ မီးသတပျိုကကြရလေို စောကရြညတ်ှေ ဝေါကနဲ သှနထြုတကြာ ပြီးသှားခွင်းမွိုးပင် ဖြစ်သည်။
အတောလြေးကို မွော့သှားရသော ခငလြေး ရငအြစုံက လှိုကလြှိုကပြှီး မောနသညေအြထိပင် ဖြစ်နေ၏။ ခငလြေးရဲ့ ဆန်ဒတွေ အခုလို ပြီးမှောကသ်ှားပုံကို ကြည့်ပြှီး ဘစိုး သဘောတွကနွေေ၏။
” ဟင်း…. ဟင်း…. မင်း အတောကြို ဏှာထနတ်ာပဲ… မိုကတ်ယ်…. ငါက ဒီလို မိန်းမမွိုးမှ ဖြုတခြငွတ်ာ….”
ဘစိုးက ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ပြော၏။ ထို့နောကြ ခငလြေး စောကခြေါင်းထဲက မောတ်ာပါသော အချောင်းလေးကို ထုတယ်ူလိုကသ်ည်။ တဝီဝီအသံပေးလကြြ ထိုပစ်စည်းလေးက မှတန်အေောင် လညန်ဆေဲပင်။
စောကစြိကို ပြတပြေးနသေော စုတတ်ံ လေးကို ဘစိုးက ကြမ်းပြငသ်ို့ခထွားလိုကြ၏။ အခွားပစ်စည်းလေးတဈခုကို ကောကကြိုငလြိုကပြှနသ်ည်။ ဘစိုး ကိုငလြိုကသ်ော အရာမှာ ဝကအြူချောင်းလို အထုံးထုံးလေးတွပေါသော ပိုးကြိုးတဈစပငဖြစ်သည်။ ဘစိုး၏ လကတ်ဈဖကတ်ှင် တဝီဝီ မှညန်သေော မောတ်ာတံလေးနှင့ြ ကနွတ်ဈဖကတ်ှငတ်ော့ ပိုးကြိုးအထုံးရှညလြေးကို ကိုငထြားတာဖြစ်သည်။
” ခငလြေး… နောကတ်ဈမွိုး စမ်းကြည့်ရြအောငန်ောြ…”
” ဟုတကြဲ့…”
ခငလြေး လသေံက တကကြှှနပပြေေီ။ လီးကိုမှငကြတည်းက ရှထနတေဲ့ စောကဖြုတကြှီးက လကမြသာသာရှိတဲ့ အတံလေးကြောင့ြ တဈခွီပြီးသှားခဲ့ပြီ။ အခုဘာတွေ နောကထြပဆြန်းသဈတဲ့ ကာမအာရုံကို ခံစားရဦးမလဲဆိုတာ တွေးရင်းဖြင့ပြင် စိတပြှနထြလာရသည်။
ဘစိုးက ကုတငပြေါမြှ စာအုပတ်ဈအုပသ်ာသာရှိသော ခေါင်းအုံးအထူလေးကို သှားယူလိုကပြှီး ခငလြေး၏ ကြောဘကဆြိုဖာမှာ ခါးအောကမြှ ခုခံပေးထားရင်း အနအထေား ပြောင်းပေးလိုကသ်ည်။ ခငလြေး၏ ဖငလြုံးကြီးက ကော့၍ ပိုကားလာတော့သည်။
” ခငလြေး…. မင်း… ဖငခြံဖူးတယ် မဟုတလြား….”
ဘစိုး မေးလိုကပြုံက ပြတသ်ည်။ ခငလြေးကလည်း အမူမပို ခပရြှင်းရှင်းပင် ပြနဖြှသည်ေ။
” ဟုတကြဲ့…. ကမွ ဖငအြခခွံဖူးပါတယ်….”
” အိုကေ… အဆငပြှတောပေါ့….”
ဘစိုးက မှောကတ်ကန်သေော ခငလြေး၏ ဖငသ်ားအောကမြှ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ကိုငထြားသော ပိုးကြိုးထုံးလေးကို ဖငဝြ၌တေ့ကာထားသည်။ ပိုးကြိုးထုံးလေး၏ ထိပမြှာ အဖုထုံးအသေးစားလေးရှိနပြေီး တဈခုချင်ြး တဈခုချင်ြး အထုံးကြီးကြီးလာသော ဘစိုး၏ ကိရိယာတဈခုပငဖြစ်သည်။ ထိုအထုံးလေးကို ဖငဝြ၌တေ့ထားပြီး ကနွတ်ဈဖကြ၌ ကိုငထြားသော မောတ်ာချောင်းလေးဖြင့ြ တိုကကြာ ဖငထြဲသို့ သှင်းလတေော့သည်။
” အင်း… ဟင်း…. အ… ဟာ…. အ… ကြှတ်…. ကြှတ်… အဈကိုရယ်…. ခငလြေးကို ရူးအောင် လုပန်တောလား…. အား….. အား… အင့ြ… ဟင့ြ…. အို….”
ခငလြေး နှုတမြှ အသံမွိုးစုံထွကလြို့နသည်ေ။ ပိုးကြိုးလေးက မောတ်ာတံနှင့ြ ထိုးတိုကသ်ှင်းမှုကြောင့ြ ဖငထြဲသို့ တဈထုံးခွင်း တဈထုံးခွင်း အသေးမှအကြီး တဖြည်းဖြည်း ဝငရြောကန်တေော့၏။
မောတ်ာတံ၏ လညပြတမြှုကြောင့ြ စအိုဝလေးက ယားယံမှုဖြင့ြ စူပြစူပြဖြစ်နခွင်ေးက ပိုးကြိုးအထုံးကို ဆှဲသှင်းနသလေို ဖြစ်နပြနေသ်ေးသည်။ ဖငစြအိုအတွင်းသားတွကေို ပိုးကြိုး၏ နူးညံ့အိစကသ်ော အတွေ့ဖြင့ြ ပြတတ်ိုကမြှှနှေောကန်ေ၏။ ခငလြေး အတောကြို ခံစားရခကန်တေော့သည်။
တဈသကမြှာ တဈခါမှ မကြုံဖူး မခံစားဖူးသော ကာမအရသာထူးကို ပြည့ပြှည့ဝြဝ ခံစားနရသေည်။ ရငထြဲမှာ တုနရြီလှိုကမြောပြီး စောကဖြုတကြှီးက ဖောင်းကားတင်းထွကန်ကော အရညတ်ှေ ဒလဟော ကဆွင်းစိမ့ထြှကန်သည်ေ။ ခငလြေး အလှနအြမင်း ရှထနပပြေေီ။
” အ… အား… အမလေး… အဈကိုရေ…. အား… ခငလြေး… မနတတေတ်ော့ဘူး…. တကခြပြါတော့… ကမွကို တကလြိုးပါ တော့ရှင်… ရှင် ကြိုကသ်လိုလိုးစမ်းပါ… လိုးပေးပါ… ရှင့ြ လီးကို ကမွစောကဖြုတထြဲ ပစ်ဆောင့ပြှီးလိုးပေးပါတော့… အ… အား.. …”
ဘစိုး စိတတ်ိုင်းကသွှား၏။ ခငလြေးကို အရှကကြုနရြမျမကထြနအြောင် နှိုးဆှပေးနရခွေင်းက အလုပဖြစ်နေ၏။ သာမနထြကြ ပိုလှနကြဲသော တဏှာစိတပြှင်းထနမြှုမွိုးရောကအြောင် ခငလြေးကို နှူးဆှပြီးမှ သူကလည်း ကိုငခြငွန်တောဖြစ်ရာ အခုအခွအနေကေ ခငလြေးကို လိုးဖို့ အခွိနကြောင်းဖြစ်နပပြေေီ။
” ခငလြေး…. ကုတငပြေါကြိုလာခဲ့….”
ဘစိုးက ကုတငရြှိရာသို့ လွှောကလြှမ်းသှားပြီး ကုတငပြေါတ်ှင် တုံးလုံးလှဲကာ ခငလြေးကို လှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။ ခငလြေးလည်း အလိုးခံချင်န်ပြေီဖြစ်သဖြင့ြ ကမန်းကတန်းပင် ဆိုဖာပေါမြှထကာ ကုတငရြှိရာသို့ လှမ်းလာခဲ့တော့သည်။
” ငါ့ကို အပေါကြနေ တကဆြောင့ပြေး ခငလြေး…. နင့အြကြိုကြ တကဆြောင့ပြတေော့….”
ဘစိုး… စကားဆုံးတာနဲ့ ခငလြေးက ဘစိုးကို ခွကာထိုငပြှီး လီးကိုကိုငကြာ သူမစောကဖြုတဝြကိုတေ့ပြီး တဈခကြတ်ည်း ဆောင့ခြလွိုကလြတေော့သည်။
” ဗွဈ… ဘှတ်… ပလှတ်….”
ဘစိုးလီးက ခငလြေး စောကဖြုတထြဲသို့ တန်းမတစြှာ ဝငရြောကသ်ှားလတေော့သည်။ ခငလြေး အစွမ်းကုန် အားထည့ပြှီး ဆောင့ခြလွိုးနသည်ေ။
စောကဖြုတထြဲ နင့န်င့န်ဲနဲဝငန်တေဲ့လီးက မတတ်ောငန်ကော သူမဆောင့ခြမွှုကြောင့ြ လီးဒဈထိပ် ဖူးက သားအိမကြို တဒုတဒြုတန်ဲ့ တိုကန်ေ၏။ ခငလြေး နာရကောင်းမှန်းမသိပါ။ သူမရဲ့ တဏှာရာဂစိတတ်ှကေ အမှင့ဆြုံး ရောကန်သည်ေ။ ခငလြေး၏ တကဆြောင့န်မှေုကြောင့ြ ခငလြေးနို့တွကေ ပရမ်းပတာ အထကအြောကြ တုနခြါနကြေ၏။
” ပြှတ်…ဗွဈ…ဖြတ်…ဖတ်…ဖတ်…”
” အ… အား… ဟား… အား… ရှီး… အင့ြ… အင်း… ထိလိုကတ်ာ အဈကို.. ရယ်… ဟင့ြ… ဟင့ြ….”
ခငလြေး အတောကြို ကြမ်းနသည်ေ။
” မင်းဒီလောကတ်ောင် စိတထြနရင်ေ အောကကြခံပေး ခငလြေး… နင့ကြို ငါ တကလြိုးပေးမယ်….”
ဘစိုးက ခငလြေးကိုယကြို တွန်းလှဲပစ်လိုကပြှီး အပေါမြှခွကာ အလငွအြမှနပြဲ စောကဖြုတထြဲ လီးပြနထြည့သ်ည်။ ထို့ နောကြ ဝငန်သေောလီးကို ဒဈပေါသ်ညအြထိ ဆှဲခွှတသ်ည်။ ခငလြေး၏ တငပြါးဆုံက လီးခွှတလြိုကခြှင်းကြောင့ြ ကြှတ် ထွကသ်ှားမှာ စိုးရိမမြှုဖြင့ြ မှောကကြှှလာသည်။
” ဗှဈ… ဗှှတ်… ဒုတ်… အား… ဟား… ဟား… ဟီး… ကြှတ်… ကြှတ်… ထိ.. လိုကတ်ာ အဈကိုရယ်….”
ခငလြေးမကြလြုံးထဲ မီးဝင်းဝင်းတောကသ်ှားရသည်။ ဘစိုးက ခငလြေးရဲ့ခါးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ အားပြုကိုငပြှီး ဒဈထိပဖြွားပေါန်သေော လီးကို ခငလြေးစောကဖြုတထြဲ တဈခကြတ်ည်းဖြင့ြ အားနဲ့ဆောင့လြိုးလိုကခြှင်းကြောင့ြ ဖြစ်သည်။
ဘစိုး လီးက ရှညလြွားလှသဖြင့ြ ခငလြေးသားအိမကြို ဝငဆြောင့သ်ည်။ အောင့သ်ကသ်ော ဝဒနောက ခငလြေး ဖီလငရြသှား၏။
” ပြှတ်… ဗှဈ… ပလှတ်… ဖတ်… ဒုတ်… ဘှတ်… ဖတ်… အင့ြ… အင့ြ… ဟင့ြ… ရှီး… ထိတယ်… ဆောင့ြ… ဆောင့ြ….. အား… ကြှတ်… ထိလိုကတ်ာ…. နင့န်တောပဲ…. အ… ဆောင့ြ….”
ဘစိုး၏ ဆောင့လြိုးခကြတ်ှကေ နှေးလိုကမြှနလြိုကပြမယေ့ြ တဈခကြလြေးမှမနား…။ တဈခကြလြေးမှ အားမလွော့သှား။ ခငလြေး ဘစိုးကို အထငသ်ေးခဲ့သမွှ အခုမှ အလူးအလဲ ခံနရတေော့သည်။ တောတ်ောကြို လုပန်ိုငတ်ဲ့ လီးပိုငရြှငလြို့လည်း အသိအမှတပြှုရပသည်ေ။ ခငလြေး အောကမြှ အလိုးခံနရင်ေး ဆန်ဒတွပြေီးမှောကရြတာ ဘယန်ှဈကြိမမြှန်းပင် မသိတော့။
ဘစိုးက ဆေးဝါးအကူအညီ ရယူထားပုံရသည်။ အခုထိ သုတရြညမြလှှတသ်ေး လီးကတင်းတုန်း တောင့တ်ုန်း။ သူမစောကဖြုတထြဲကို အရှိနပြှင်းပြင်းနဲ့ ဆောင့ခြလွိုးပေးနတေုန်းပငဖြစ်သည်။ ဘစိုးက ခငလြေးကို ပကလြကအြနအထေားဖြင့ပြင် ပုံစံမွိုးစုံ ဖြင့ြ ဆကဆြံသည်။
ခငလြေးကတော့ ဘစိုးပြုသမွှကို နုရတော့သည့ဘြဝ။ အကောင်းလှနပြှီး မွော့ချင်ခြငွတ်ောင် ဖြစ်နပြေီ။ တဈသကမြှာ မထငမြှတထြားသော ကာမစည်းစိမမြွိုးကို ခငလြေး ခံစားရရှိခွင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။
ကိုဘစိုးနဲ့ ဖြစ်ပကြခြဲ့တဲ့ ခပမြိုကမြိုကြ လိုးပြဲလေးအကြောင်း ကမွတွေးတော မှငယ်ောငရြင်း နေ့လညခြင်းကို လှနမြှောကကြာ အထီးကနွည်တွကေို ဖြတကြွောခြဲ့ရသည်။
” မမေေ…”
” ဟင်… သမီး… မသင်ေး… ဒီနေ့ ဘောဒြါပိတလြို့လား….”
မသင်ေးနဲ့ ကမွဟာ သားအမိဆိုပမယေ့ြ သူငယခြငွြးပေါင်း ပေါင်းသင်းကာ ပြောဆိုဆကဆြံခဲ့ကြတာဖြစ်သည်။ ထိုအခွအနေမှောတောင် မသင်ေးတဈယောကြ အပြဈကြီးကြီးမားမား အပြဈကြူးလှနထြားမှန်း သိရှိလိုကြ၏။
” ကဲ… မသင်ေး… မမေေ့ကို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ပြောစမ်း… ဘာဖြစ်လာတာလဲ…”
ကမွက လမ်းဖြင့ြ စကားလမ်းကြောင်း ပေးလိုကသ်ဖြင့ြ မသင်ေးက အနည်းငယ် ရဲတင်းသှားပုံဖြင့ြ အိမရြှေ့တံခါး အကြယသ်ို့သှားကာ လူတဈယောကကြို လကဆြှဲခေါလြာတော့သည်။
” ကိုကို… ဒါ… မသင်ေး မမေေ…။ မမေေ… မသင်ေးနဲ့ ကိုကို ခိုးပြေးပြီးကြပြီ… မမေေ…”
” ဟင်…”
တဈလုံးပဲ ကမွ အသံထွကန်ိုငတ်ော့သည်။ ရှင်းသည်။ မသင်ေးပြောပုံက ရှင်းသည်။ ဘောဒြါမှာ ခဏအလုပဝြငတ်ဲ့ ဂိုကဆြရာလေးနဲ့ ခစွကြှိုကပြှီး မသင်ေးတို့ ခိုးပြေးကြသည်။ နောကတ်ဈနေ့ အမလေုပတ်ဲ့သူဆီလာသည်။ ကမွ ဘာမှ မတတန်ိုငတ်ော့။
နောကဆြုံး သမီးနဲ့ သမကကြို အိမပြေါြ ခေါတ်ငထြားရတော့တဲ့အဖြစ် ရောကသ်ှားခဲ့သည်။ ဖြိုးကိုမောင် လို့ ခေါတ်ဲ့ ကောငလြေးက သမီးထကြ ( ၅ ) နှစ်လောကတ်ော့ ကြီးသည်။ ရုပရြည် သန့သ်န့ပြွံ့ပြံ့နဲ့ လူရညသ်န့ပြုံစံလေးပါ။ ထို့နေ့က တဈဦးတည်းသော ခစွသ်မီးလေးနဲ့ တဈကောငကြှှကြ သမကလြေးတို့ကို သဘောတူကြညဖြှူစွာနဲ့ပဲ လကခြံကာ သူတို့ ဘဝရှေ့ရေးအတွကြ စီစဉထြိမ်းမှားလကထြပပြေးခဲ့ရတော့သည်။
အဲဒီမှာ ကမွအတွကြ အပြောင်းအလဲတွဖြစ်ေဖို့ လမ်းစပေါလြာခွင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းအရင်းက သမီးမသင်ေးတို့ လငမြယားကြောင့ပြေါ့ရှင်…။
” အိုး… ဟင်း… ဟင်း… ကိုကို… အား… နာနာစုပကြှာ… အစိကို… အ… ရှီး… မိုကတ်ယ်… အထဲကို… ယကြဦး… အ…”
အခွိနကြ ညဉ့ြဦးယံသို့တိုငခြဲ့ပြီ။ မသင်ေးတို့အကြောင်း တွေးတောရငမြောနရတေဲ့ ကမွအတွကြ အာရုံတွေ လန့ဖြတွသ်ှားရသည့အြသံက မသင်ေးတို့ လငမြယားအခန်းမှ ဖြစ်သည်။
ပဉွထြောငသ်ှပမြိုး အိမလြေးက အနည်းငယကြဉွြးမှောင်းသလိုရှိသောလြည်း အိပခြန်းနှစ်ခန်းနှင့ြ ဧည့ခြန်း၊ ဘုရားခန်း အစုံအလငဖြစ်အောင် ဖြဲ့စည်းထားသည်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အခန်း ဖြဲ့စည်းထားမှုကို သုံးပခွေဲခန့ြ အကယွအြဝန်းဖြင့ြ လူသှားလမ်းခွားထားသေးသည်။ ထိုအကြာအဝေးမှပင် မသင်ေး၏ ရမျမကြ ဇောထနစြှာ ညည်းညူသံက အတိုင်းသား ပေါထြှကန်သည်ေ။
ဆယကြွောကသ်ကကြလေးမို့ တဏှာကာမကိဈစကို စိတကြှှစအရှယ် မသင်ေးအဖို့ ဘာမှ မစဉြးစားတတသ်ေး။ သူမရဲ့အောင်ှီးသံက မိခငဖြစ်သူ ကမွ ခငလြေးကို အပန်ဲ့ဆှသလို ဖြစ်နတေော့သည်။ ညားခါစ လငမြယားနှစ်ယောကြ အလုပဖြစ်နကြပေုံပင်။
သမကဖြစ်သူ ဘယလြောကတ်ောင် ဆှနမှန်ေးမသိ။ ကမွရဲ့သမီး မသင်ေးရဲ့ ဏှာထနပြှီး ပြောနသေံတွကေ အရှကကြုနန်တေဲ့ စကားတွေ…။ ထိုအသံတွကေ ကမွရငမြှာ အပန်ဲ့ အဆှခံရသလို ဖြစ်နခွင်ေးက သမီးဖြစ်သူ ခံစားနရသေော ကာမဝဒနောရဲ့ အရသာကို စိတထြဲ ထပတ်ူခံစားကြည့်မြိစတော ကြောင့ြ ဖြစ်သည်။ တောြ၏ မတောြ၏ ကမွ မတွေးမိတော့။ မှနလြား မှားလားလည်း မစဉြးစား။ သမကန်ဲ့ သမီးတို့ရဲ့ အလုပဖြစ်နပေုံ လေးကို ကြည့်ခြငွလြာမိသည်။
အိပယ်ာမှ အသာအယာထကာ ခွဖြနေင်းရင်း မသင်ေးတို့ အိပခြန်းနား တိုးကပလြာမိသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ နလောခဲ့တဲ့ အိမလြေးမို့ မသင်ေးတို့ အခန်းထဲကို ဘယန်ရောကောင်းစွာ မှငန်ိုငမြလဲဆိုတာ ကမွ သိနသည်ေ။
အကယ်၍ သူတို့အမှတတ်မဲ့ ထွကလြာလွှငလြည်း ကမွကို မမှငန်ိုငအြောင် အခန်းပေါကဝြက မချောင်းတော့ဘဲ ဘေးဘကထြောင့ခြွိုး ဧည့ခြန်းနရောမှ ဟနသေော ပဉွကြှားမှပင် ချောင်းမညဟြု စိတကြူးကာ ဧည့ခြန်းဘကသ်ို့ အမှနလြာခဲ့သည်။ အကအွန နရောယူပြီးခွိနမြှာတော့ မသင်ေးတို့ အိပခြန်းထဲကို ကောင်းစွာ မှငန်ရပေတေော့သည်။
” ကိုကို… လာ ဒီမှာလှဲတော့လေ… မသင်ေးတော့ တဈခွီပြီးသှားပြီ… ကိုကို ဘာဂွာမှုတတ်ာ မိုကတ်ယ်… အရမ်းပဲ…”
” ဒါဆို ကိုကို့ကိုလည်း ပြနပြှုစုလကြော…”
မသင်ေး ခုနက စောကဖြုတအြယကခြံနပေုံရသည်။ တဈခွီတောင် ပြီးသှားပြီဆိုပဲ။ သမီးဖြစ်သူ၏ မောဟိုကသ်ံလေးက တုနတ်ုနရြီရီလေး ကြားနရသေည်။ ကမွ ပို၍ စိတဝြငစြားလာမိသည်။
ချောင်းကြည့်န်သေော ပဉွကြှားမှ မှငကြှင်းကတော့ ရှင်းလင်းပြတသ်ားလှသည်။ နှစ်ဦးစလုံး အဝတမြဲ့နကြေ၏။ သမီးဖြစ်သူမသင်ေး၏ ကိုယလြုံးဖြေးဖြေးလေးက ဝင်းထွကန်သည်ေ။ ဒီတဈနှစ်အတွင်း အတောထြှားလာသောကြောင့ြ သူမရဲ့ကောကကြှောင်းအလှက စွင့စြှင့ကြားကားလေး။
သမကဖြစ်သူ ဖြိုးကိုမောငရြဲ့ ခန်ဓာကိုယကြ ကစွလြစွလြှသည်။ အရမ်းကြီး ထွားကြိုင်းနတောမွိုးမဟုတ် ကြှကသ်ားများက အဖုဖု အထဈထဈတွေ။ သမကဖြစ်သူရဲ့ လီးကိုတော့ ကမွ ရှင်းလင်းစွာ မမှငရြသေးပေ။ ကုတငပြေါတ်ှင် ပကလြကလြှနန်သေော ဖြိုးကိုမောငရြဲ့ ခွရင်ေးဘကတ်ှင် သမီးမသင်ေးက ကြယ်၍ထိုငန်ေ၏။
” မသင်ေး… ဘေးဘကကြနေ လာစုပပြေးကြာ… ဒါမှ ကိုကို မသင်ေးရဲ့ စောကဖြုတကြို နှိုကလြို့ရမှာ…”
” ဟင့ြ… ကိုကိုကလည်း ခုနယကပြေးထားတာ အရညတ်ှေ ရှှဲနပြေီဟာကို…”
” လာပါကြာ… နှိုကခြငွသ်ေးလို့ပါ…”
မသင်ေးက နှုတခြမ်းလေးစူကာ ဖြိုးကိုမောင်၏ ဘေးသို့ ရှှေ့ထိုငပြှီး ခါးကိုကိုင်းကာ လီးတံကြီးပေါသ်ို့ အုပမြိုးလိုကလြတေော့၏။ ကမွရငထြဲ နင့န်အေောင် ပူဆင်းသှားပြီး သှေးသားတွေ ပူနှေးလာရသည်။ သမကဖြစ်သူရဲ့လီးက တုတခြိုငလြှပြီး ဒဈကြီးက သိသိသာသာ စွင့ကြားနေ၏။ ယောကြြားနဲ့ ဝေးကြာပြတလြပန်တော ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ကမွဟာ ဖြိုးကိုမောငရြဲ့ လီးကိုမှငမြိတော့ စိတကြ ထကြှလာရသည်။
” ပြှတ်….ပြှတ်…အှန်း…ဟှန်း…အု…အု…”
” အ… အား… ဟား… ရှီး… စုပစြမ်းကြာ… ပြင်းပြင်းလေး…. အား… ကောင်းလိုကတ်ာ…. မသင်ေးရယ်….”
သမကကြ သမီးဖြစ်သူခေါင်းကို အုပကြိုငပြှီး ခါးကို ကော့ကာ လီးကိုပါးစပထြဲ ကော့ထိုးပေးနပေုံက အလူးအလဲ။ မသင်ေး ဘယလြောကတ်ောင် စုပပြေးနမှန်ေးမသိ။ ဖြိုးကိုမောငကြ ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဖငကြုန်းလီးစုပပြေးနသေော မသင်ေး၏ ဖငကြိုပြတလြိုကြ စောကဖြုတကြို နှိုကပြေးလိုကြ လုပပြေးနခွင်ေးကြောင့လြည်း မသင်ေးတဈယောကြ လီးကို မဲစုပပြေးနပေုံရသည်။
” ပြှတ်…ပြှတ်…အု…အှန်း….အု….”
မသင်ေးရဲ့ လီးစုပသ်ံ လီးနငသ်ံတွကေ ကမွကို စိတကြှှလာအောင် ဆှပေးနသည်ေ။ ခကြခြငွြးပဲ အခန်းထဲပြေးဝငပြှီး အလိုးခံချင်တ်ဲ့စိတကြို မနည်းထိန်းခွုပန်ရသေည်။ မသင်ေးကတော့ သဲသဲမဲမဲပင် လီးကိုစုပပြေးနေ၏။ အမတေူမို့လား မသိ။ မသင်ေးရဲ့ တဏှာစိတကြ ထနလြှန်းလှသည်။ သူ့ကိုကိုကို အစွမ်းကုန် ပြုစုပေးနေ၏။
ကမွ မကြလြုံးအစုံမှိတကြာ အခန်းထဲက သမီးနဲ့ သမကတ်ို့၏ ရမကသ်ှေးကြှနတေဲ့ အသံတွကေို ဖီလငယ်ူနရင်ေး စောကဖြုတန်ှိုကန်မေိသည်။ အခန်းထဲက အသံတွကေ တဈမွိုးပြီးတဈမွိုး ပြောင်းလဲနသည်ေ။ ချောင်းကြည့်န်ရောမှ အတွေးဖြင့ြ ဖီလငယ်ူနမေိသော ကမွစိတကြို ထိန်းကာ အခန်းထဲကို ပြနခြွောင်းမိပြနသ်ည်။
” အိုး…”
မှငကြှင်းက ကမွကို ဖြတရြိုကလြိုကသ်လို နင့သ်ှားသည်။ ဘယအြခွိနကြ ပုံစံပြောင်းပြီး လိုးနကြမှေန်းမသိ။ အသံကိုပဲ နားစွင့ြ ဖီလငယ်ူနတေဲ့ ကမွစိတတ်ှေ အလှနထြကြှလာရအောင် မှငကြှင်းက ပို့ ဆောငန်သည်ေ။ မသင်ေးက ဖငဗြူးတောင်းထောငထြားပြီး ဖြိုးကိုမောငကြ နောကမြှ ဒူးထောကြ၍ မသင်ေးရဲ့ခါးလေးကို စုံကိုငပြှီး ပစ်ပစ်ဆောင့လြိုးနသည်ေ။
” အား…. အမလေး…. အင်း…. ဟင်း…. အိုး… ကိုကို… ထိတယ်… ကိုကိုရယ်… အ… ဟာ… အား.. ဟာ… ဆောင့ြ… နာနာ ဆောင့လြိုး… အ… ဟား….”
မသင်ေး ဖငဆြုံကြီးက တုနခြါနသည်ေ။ ဖြိုးကိုမောငရြဲ့ ဆောင့လြိုးခကြကြှောင့ြ တငပြါးတွဟောလည်း တုနတ်ုနသ်ှားသည်။ သိပမြိုကတ်ဲ့ မှငကြှင်းပါပဲရှင်…။
သမကဖြစ်သူက တဈခါတဈခါ ခါးကိုကိုင်းပြီး မသင်ေးရဲ့ တွဲလှဲကနွတေဲ့ နို့အုံလေးကို ဖစွည်ှဈလိုကပြှနသ်ေးသည်။ ကမွရငထြဲ ကုလားဘုရားပြဲလှည့သ်လို တုနရြီနမေိပါသည်။ စောကဖြုတကြလည်း ရှထလာပြီ ဖြစ်သည်။ မရတော့။ သူတို့လိုးနကြတေဲ့မှငကြှင်းကို စွန့ခြှာမှ ဖြစ်ပတေော့မည်။ ကြာရင် အခန်းထဲပြေးဝငပြှီး သမီးနဲ့အပျိုင် အလိုးခံမိနပလေေိမ့မြည်။
သမကဖြစ်သူ ဖြိုးကိုမောငကြိုတော့ ကမွ ခိုကသ်ှားသည်။ အခွိနယ်ူကာ သိမ်းသှင်းပြီး ခိုးစားရပတေော့မည်။ အခုတော့ ထကြှနတေဲ့ စိတတ်ှေ ပြပြေောကစြခွင်ေးငှာ ရဆေေးပြီး အိပတ်ော့မညဟြု ဆုံးဖြတပြှီး အိမသ်ာဆီသို့ ထွကလြာခဲ့မိပါတော့သည်။
မသင်ေးရဲ့ယောကြွား ကမွရဲ့သမကလြေးကိုတော့ ရရှညေစြီမံကိန်းဆှဲကာ မှူဆှယဖြှားယောင်းပြီး ကမွရဲ့ ကာမဆန်ဒတွအတွေကြ အသုံးခရွပတေော့မည်။ ထိုဆုံးဖြတခြကြကြ ကြှနမြအတွကတ်ော့ မမှားလောကဘြူး ထငပြါတယ်…။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – ဂြူနီယာဝင်းထိန်