အောစာအုပ်

ပြောတော့ဖြင့ြ အပျိုကြီး ဖငလြှနကြှည့တ်ော့ ဘောရိုကရြာတွခညွြေးပဲ

အခန်း ( ၁ )

🎸🎸 တွံ … တွံ … ဒငဒြင်… ဒန် တန့ြ ဒန် 🎸🎸 တွံ ဒင် … တွံဒင် 🎶🎶🎶

အဖိတန်ေ့ ညတိုင်း မောငပြွော့ တဈယောကြ အပျိုကြီး မခငစြမ်း အိမရြှေ့ လမ်းတဖကမြှ အုတခြုံလေးပေါြ ရငတ်ှင်းခံစား ခကြမြွား သီဆိုဖြောဖြှရန်ေ ရောကရြှိနေ၏။

” ဝုတ် ဝုတ် … ဂရား … ဂဲ … ဝုတ် ဝုတ် ”

ပထမဆုံး ဆန့ကြငွြ ဆန်ဒပြနသညေကြ ရပကြှကအြခစွတ်ောြ ခွေးညိုကြီး ဖြစ်သည်။

” ဟာ … ဒီခွေး သှားစမ်း … ဝှီးးး … ဖေါကျ … ဂိန် ဂိန် … အီ … ဂိန် ဂိန် ”

မောငပြွော့ ဂီတာကြိုးညှိသညန်ှင် ခွေးညိုကြီးမှာ နားမဒိန်းကငွ့တ်ော့မညမြှန်း သိ၍ ထိုးဟောငရြာ မောငပြွော့ BFF ဖြစ်သူ ငသကမြှ လေးဂွနှင် ပစ်ကာ မောင်းထုတပြဈ၏။ ငသကမြှာ ခသေူမဟုတပြေ။ မူးပြီး လမ်းဘေး ခဏခဏ အိပရြာ ရဲက မှောငရြိပခြိုမှုနှင့ြ အမှုလိုတိုင်း အခွုပထြဲ ထည့န်ကြေ လူတဈယောကြ ဖြစ်သည်။

🎶🎶 အပျိုကြီး … တကယ် လုပမြှာလား …

ပြောစမ်းပါ 🎶🎶🎶 ဒန့ျ ဒန့ျ …

🎶🎶🎶 ရညရြှယတ်ဲ့ မင်း အကြောင်းကို

👙👙👙👙👙👙

မောငပြွော့ သီဆိုလိုကသ်ညန်ှင့ြ အနီးပတဝြန်းကငွမြှ လူကြီး လူငယ် ကလေးအားလုံး ခပလြှမ်းလှမ်းသို့ တိမ်းရှောငသ်ှားတော့သည်။ သို့သောြ ကြုံနကြမေို့ မောငပြွော့ လုံးဝ ဂရုမစိုကပြဲ အသံမှင့ကြာ အောဆြို လိုကပြှန်၏။

” ကြှီ … ဒုန်း ဝုန်း … ကြှိ ဒုန်း ”

အပျိုကြီး မခငစြမ်းရဲ့ ဘေးအိမမြှ ဒေါပြုမတဈယောကြ အိမတ်ံခါးအား ပေါတ်င် ဆောင့ပြိတကြာ မောငပြွော့တို့ဘကြ မကြလြုံးဆှပြေီး တဈခကြကြှည့လြိုကသ်ည်။ အပျိုကြီး မခငစြမ်းမှာ မောငပြွော့ အသံကြားလိုကသ်ညန်ှင့ြ မှနတ်ငခြုံရှေ့ သနပခြါး အမှနလြူးကာ ပဲကြှေးရန် ထမိနလြဲလိုကတ်ော့၏။

” အမလေး တောပြါသေးရဲ့ … ခိခိ ”

ထမိနလြဲပြီး မှနရြှေ့ ကိုယတ်ဈပတလြှည့ရြာ ဖငကြှား တည့တ်ည့ြ၌ လကဝြါးခန့ြ အပြဲကြီးကြောင့ြ ဖငလြေး အေးကနဲ့ ဖြစ်သှားရပြနသ်ည်။ ပြတင်းပေါကဖြကြ ခေါင်းလေး စောင်းကြည့်ကြာ မောငပြွော့များ မှငသ်ှား မလားဟု စိုးရိမကြာ ရှကပြှုံးလေးနှင့ြ တခိခိ ရယမြိတော့သည်။ ထိုစဉြ မောငပြွော့ သူငယခြငွြး ငသကကြပါ ဝငဆြိုလိုကသ်ဖြင့ြ ကီးကြောငရြုံသာမကာ သီချင်ြးပါ ဘဝ ပကြသ်ှားရရှာ၏။

” ဝှီး … ဒေါကြ … အ … ဖေါကဖြေါကြ … အမလေး ”

ဘယကြ ပစ်လိုကမြှန်း မသိသော လောကစြာလုံးများ ကရွောကလြာသဖြင့ြ ဂီတာ ခဏ ရပကြာ ဆေးလိပ် မီးညှိ သောကန်ကြသေည်။ ငသကမြှ ခေါင်းလေး လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ အုပကြာ အခွနထေကြေည့ရြင်း မကြစြပစ်ပြလိုကပြှန်၏။ အခွနေေ ငှိမသ်ှားကြောင်း သိရသညန်ှင့ြ မောငပြွော့ တဈယောကြ ဒုတိယအကြိမမြှောကြ ဂီတသံစဉမြွား တီးခတကြာ သီချင်ြးပါ ပြောင်းဆိုလိုကသ်ည်။

🎶🎶🎶 မမက … ဒန့ဒြန့ြ

သိပခြစွဖြို့ ကောင်းတယ် … ဒန့ဒြန့ြ

ညာညာ ပြီးလဲ … ခစွတ်တပြါတယ် 🎶🎶

🎺🎺🎺🎺🎺

ထိုခွိန် အပျိုကြီးမစမ်းမှာ ထမိနအြကြဲအား ရှေ့ပို့ကာ ပြငဝြတပြှီး ပြတင်းပေါကန်ား မတတ်ပရြပလြကြြ ဖငသ်ား စိုငကြှီးအား လကဖြှင့ြ ပြတကြာ မောငပြွော့ဆီ စိုကကြှည့လြိုကသ်ည်။ အပျိုကြီး ကြည့်န်သညေကြို မှငလြိုကသ်ည် နှင့ြ မောငပြွော့ တဈယောကြ အဆိုတခွား အတီးတခွား ကြူးရင့န်ရင်ေး ထိုငန်သေော အုတခြုံလေး ပေါမြှ ထရပကြာ ဂီတာအား ဟနပြါပါ တီးပြနပြန်ေ၏။ ဂီတာကြိုး ၂ ချောင်း ပြတမြှ တေးသှားများနှင့အြတူ အဆိုပါ ရပရြင်း မစမ်းအား လကပြှနှုတဆြကလြိုကတ်ော့သည်။

…………………………………………………………..

မခငစြမ်းတဈယောကြ မောငပြွော့ ပြနသ်ှားခွိန် အိမအြောကထြပ် ဆင်းလာကာ သေးပေါကရြန် အိမသ်ာနား ဓာတမြီးလေးဖြင့ြ လွှောကလြာခဲ့တော့သည်။ သေးက မပေါကလြို့ မဖြစ် အိပယ်ာထဲ လှဲလိုကသ်ညန်ှင့ြ လူက မထခွင် ဆီးပုံးက တင်းနတတ်ေ၏။ အိမသ်ာနား ရောကသ်ညန်ှင့ြ ဓါတမြီး ဂွိုင်းကြား ညှပကြာ ဘေးဘီ ကြည့်ရြင်း ထမိန် အောကန်ားစ မကာ ထိုငခြလွိုကတ်ော့သည်။

ထိုအခွိန် အိမသ်ာထဲ၌ အောကထြပမြှ အိမင်ှား ကိုသာလောင် အီးပါနေ၏။ အပျိုကြီး မခငစြမ်း လွှောကလြာကတည်းက သေးလာပေါကတ်ော့မညမြှန်း သိရှိနသည်ေ။

လီးအား ၅ ခကြြ ၆ ခကြခြန့ြ ဂွင်းထုရင်း မကြလြုံးမိတကြာ အိမသ်ာ ဂလန့အြား ဖြုတထြားလိုကြ၏။ မခငစြမ်း ဆှဲဖြင့သ်ညန်ှင့ြ လီးအား တန်းမှငရြန် ပြငဆြင်းထားသည်။

သို့သောြ မခငစြမ်းမှာ အိမသ်ာထဲ မပေါကပြဲ အိမသ်ာ တံခါးရှေ့ ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ဖြှင့ြ ထမိနကြိုလှန် ထိုငခြွ လိုကတ်ော့၏။ ထမိနလြှနလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဖြူဖြေးနသေော ဖငကြှီး ကော့ထွကန်သညေကြို အိမသ်ာ တံခါးကြားမှ ကန့လြန့ဖြကြြ မှငလြိုကရြသည်။ အိပသ်ာမှာ ခွတနေတ်ို ထရံကာ သှပမြိုး ဖြစ်ကာ တံခါးမှထရံကပစြများ ပေါကပြှဲနသဖြေင့ြ သှပပြှား အသေးတဈခပြအြား ညှပကြာထားရပြန်၏။

မခငစြမ်း မှာ အပျိုကြီးတို့ အစဉအြလာ အတိုင်း ကပစြီးနဲကာ အောကထြပမြှ အိမင်ှား ကိုသာလောငအြား ပြငဆြငစြရာရှိလငွြ ကိုယ့ပျိုကဆြံနှင့ကြိုယ် ပြငန်ကြရေန် စာခွုပထြဲ တဈခါထဲ ထည့ခြွုပထြားသည်။ ကိုသာလောငမြှာ ကလေး ၂ ယောကြ အဖဖြစ်ေပြီး အိမစြပြောင်းလာ ကတည်းက မခငစြမ်းအား ဖြုတရြန် အမွိုးမွိုး ကြိုးစားနတတ်ေ၏။

မယားဖြစ်သူ ညှှန့ရြီ သိလငွြ လငမြယားကြဲမည် စိုးသဖြင့ြ မသိမသာ အထာပြကာ လှုပရြှားနသည်ေ။ အခုလည်း မခငစြမ်း ခွိုင်းကြားမှ ဓတမြီးမှာ ရှေ့စိုကကြနွသဖြေင့ြ ပေါငဂြှလေးထဲမှ စောကမြှှေးအုံ တခွမ်းအား ဘေးတစောင်း မှငန်ရသေည်။ အိမသ်ာတံခါး အပေါကလြေးမှ အနီးကပ် ချောင်းကြည့်ရြာ တရှီးရှီး တရှဈရှဈဖြင့ြ သေးထွကသ်ံ ကြားနရေ၏။

” ဘူ … ဘတဈ … တဈတဈ ”

” အမလေး … လူလူ ”

ကြည့်ကြောင်းနစဉြေ ကိုသာလောင် ဖငဝြမှ မမွှောလြင့ပြဲ အီးပေါကမြိရာ မခင်းစမ်း တဈယောကြ သေးတန့ကြာ ထရပရြင်း အိမထြဲ ဝငပြှေးသှားတော့သည်။

…………………………………………………..

နောကြ ၂ ရကခြန့ြ အပျိုကြီး မခငစြမ်း အိမ် အပေါထြပ် မောငပြွော့ ရောကရြှိနေ၏။ မခငစြမ်းမှာ အောကထြပမြှာ အိမင်ှား မိသားစု ၂ စုလုံး ရှာပြနကြသွဖြင့ြ တဈအိမလြုံး လူရှင်းနရော မနကပျိုင်း ဈေးဝယထြှကစြဉြ မောငပြွော့အား တိတတ်ိတလြေး ခွိန်းထားခဲ့သည်။

” ပြပါဦး … အစမ်းကလည်း … ဒီလို အခွင့ရြေးက ရဖို့ မလှယဘြူး ”

” အိုရြ … ကိုပြော့ ကလည်း … စကားပြောဖို့ ခေါတ်ာကို … ရောကကြတည်းက ဒါပဲ … ပူဆာနတော … ၂ ခါ ပြပြီးသားကို ”

” ဟုတပြါတယ် … အစမ်းရယ် … အစမ်း စောကဖြုတကြှီးက … လှလှန်းလို့ … ကြည့်မြဝလို့ပါ ”

မခငစြမ်း တဈယောကြ ကုတငစြောင်း ထိုငန်စဉြေ မောငပြွော့မှာ မခငစြမ်း ရှေ့တည့တ်ည့ြ ပေါငကြှားထဲ ဒူးတုတထြိုငကြာ ပူဆာနတေော့၏။

” ခကတ်ော့တာပဲ … ပြီးရင် ကိုပြော့ ဟာလည်း ပြနပြှ … အင့ြ ကြည့်ြ ”

မခငစြမ်းမှာ မကြဝြန်းရှဲကြီးများနှင့ြ မောငပြွော့အား စိုကကြှည့ကြာ ထမိနအြောကန်ားစအား ပေါငရြင်းထိ လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။

” အားပါး … ကြှတကြွှတ် … လှလိုကတ်ဲ့ … စောကဖြုတကြှီး … အစိက တောတ်ောကြှီးမှာပဲနောြ … အစမ်း ”

” အိုရြ … ပုံမှနပြါ … ကိုပြော့ ကလည်း ”

” ဟုတလြို့လား ”

” ဟုတပြါတယတ်ယဆြို … မယုံဘူးမလား … အင့ြ ကြည့်ြ ”

မခငစြမ်း ကာမစိတ် ထကြှစရန်ေ မောငပြွော့ တဈယောကြ စကားလုံးများဖြင့ြ လမ်းကြောင်းနေ၏။ မောငပြွော့ ဆငတ်ဲ့ အကြကထြဲ မခငစြမ်း မှာလည်း မသိချင်ယ်ောငဆြောငကြာ ဝငလြာတော့သည်။ သူမကိုယတ်ိုငလြည်း ရာဂစိတ် ကြီးသူမို့ မောငပြွော့အား စောကဖြုတကြှီး ဖြဲပြလိုကပြှန်၏။

” အင်း … အစိက ပုံမှနပြါပဲ … ဒါပမယေ့ြ မထောငသ်ေးလို့ပါ ”

” ဟင် … အစိက … ကိုပြော့တို့ ယောင်ျကြား တွလေို … မထောငဘြူးလေ ”

မောငပြွော့ ရမျမကသ်ှေး ကြှယသ်ော စကားများ ကြောင့ြ မခငစြမ်း တဈယောကြ စောကပြတထြဲမှ တဆဈဆဈနှင့ြ အကောငလြေးများ တိုးဝငလြာသလို ခံစားနရရှောသည်။

” ထောငတ်ာပေါ့ … အစမ်းကလည်း … ကိုပြော့ ပြမယ် … ပကလြကြ လှနပြှီး ပေါငဖြှဲထား ”

” ဒါဆိုလဲ … ပြပြ ”

မခငစြမ်း တဈယောကြ ရှဲ့သလို ခနဲ့သလိုနှင့ြ ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနကြာ ဒူးထောငပြေါငကြား အနအထေားဖြင့ြ စောကဖြုတကြှီး ဖြဲပြလိုကတ်ော့၏။ ပြတင်းပေါကမြှ ဝငရြောကလြာသော နရေောငကြှောင့ြ ပေါငတ်န် ဖြေးဖြေး တုတတ်ုတ် ၂ ဖကတ်ှင် သေးစီးကြောင်းကြီး ထွကပြေါလြာပြနသ်ည်။

” ကြည့်န်ောြ … အစမ်း ”

မောငပြွော့ မှာ ကြမ်းပြငပြေါြ ထရပကြာ ပုဆိုး ခွှတခြရွင်း လီးတန်းလန်းဖြင့ြ ကုတငပြေါြ တကလြာလိုကြ၏။

” ဟင် … ကိုပြော့ … ဘာ ဘာ … ဘာလုပ် လုပ် … ”

မခငစြမ်း စကား မဆုံးခင် မောငပြွော့မှာ ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကြ ထိုငရြင်း လီးထိပဖြှင့် စောကပြတအြုံကြီး ထိပမြှ အစိလေးအား ထိုးကလောြ ပစ်သည်။

” ဇွိ … ပလောကျ … အ … အမေ့ … အဟင့ျ ”

ခေါင်းပြူထွကန်သေော စောငစြိထိပမြှ အဆံလေးအား တည့တ်ည့ြ ထိုးကလောမြိရာ မခငစြမ်း ဖငကြှီး ကြှတကြ လာပြီး ဘုတကြနဲ့ ကုတငပြေါြ ပြနကြွ သှား ရှာသည်။

” ဟော … အစိ တောငလြာပြီ … အစမ်းရဲ့ … ခစွစြရာလေး … ကြည့်ြ ကြည့်ြ ”

” ဟမ် ”

မောငပြွော့ စကား အဆုံး အပျိုကြီး မခငစြမ်း ခေါင်း ထောင် ကြည့်လြိုကတ်ော့သည်။ သို့သောြ သူမ စောကစြိအား မဟုတပြေ။ မောငပြွော့ ပေါငကြှားမှ မဲပြီး ဘယဘြကကြောကန်သေော လီးကြီးဆီ အကြည့်ြ ရောကန်ေ၏။ မောငပြွော့မှာ လူသာ ပိနခြငွပြိန် ပြော့ချင်ပြွော့မည်။ လီး မပိနပြါ မပြော့ပါ။

အခုလည်း ဒဈကြီးကားထွကန်ပြေီး လီးတဝကြ မရှိတရှိ လောကမြှ ကောကန်ကော လီး အရညပြှား တလွှောကြ အကြောများ ထောငထြနေ၏။ သူ့လီးနှင့ြ အလိုးခံရသည့ြ မိန်းမတိုင်း လီးက ကောကန်သဖြေင့ြ ဒဈဖြင့ြ စောကဖြုတ် အတွင်းသားများ ခွိတဆြှဲ ခံရကာ ပထမ နာကငွကြာ အောမြည်။ နောကပျိုင်း လီးအရသာ တွေ့သညန်ှင့ြ ဆောင့ပြါ လိုးပါ တဆာဆာ အောကြာ တောင်းတတတကြှောင်း မောငပြွော့ အတွအကြေုံအရ သိရှိနေ၏။

……………………………………………………

ရပကြှကကြထိနအြတွကြ ည ၈ နာရီ ဓမျမာရုံသို့ လာရန် အစည်းဝေး ဖိတစြာလာဖိတစြဉြ အောသ်ံ ညည်းသံ များကြောင့ြ ရပကြှကလြူကြီး ဦးကြညမြောင် တဈယောကြ အိမထြဲ ရောကမြှ ခွလှမြေးများ ရပတ်န့ြ သှားရ၏။ သချော အားစိုကြ နားထောငရြင် အသံလာရာ အိမ် အပေါထြပသ်ို့ လှကေား အတိုင်း ခွဖြနေင်းကာ တကလြာခဲ့သည်။

” အမလေးးး … လုပတ်တ် လိုကတ်ာ … ကိုပြော့ရယ် … အစမ်း … အူတွေ အသည်းတွေ … ဗှောင်းဆန် နပေါပြီ … အ အား အားးး … ရှီးးးးးး ”

ညည်းသံများကြောင့ြ အိမအြပေါထြပ် ရောကသ်ညန်ှင့ြ အခန်းကာထားတဲ့ ပဉွခြပြန်ှဈခုကြားက ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့သည်။ အခန်းထဲ ကုတငစြောင်းတွင် အပျိုကြီး မခငစြမ်းမှာ လေးဖကထြောကြ အနထေားဖြင့ြ ဖငကြုန်းပေးရာ မောငပြွော့မှ ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောကြ ထိုငရြင်း စောကပြတ် ကုန်းယကပြေးနေ၏။ ခဏအကြာ မတတ်ပရြပပြှီး နောကမြှ ဆှဲလိုးရာ တအားအားဖြင့ြ မခငစြမ်း ညည်းသံ ပြနထြှကလြာပြီး ခေါင်းလေး လနတ်ကြ သှားသညကြို မှငန်ရသေည်။

” အီးးး … အမလေး … ဘှတ် … အ အ … စောကဖြုတတ်ော့ … ပြဲပြီ ထငတ်ယ် … ကိုပြော့ရဲ့ … အဟင့ြ ဟင့ြ … အီးဟီး ”

ကြည့်န်ရင်ေး ဦးကြညမြောငမြှာ ပုဆိုး အောကကြ လီးကြီး ထောငထြှကလြာသဖြင့ြ ညာလကဖြှင့ြ အုပကြိုငကြာ ဘယလြကဖြှင့ြ ပဉွပြှားအား မတတ်ပရြပလြကြြ အနထေားဖြင့ြ ထောကထြား လိုကရြ၏။ မောငပြွော့မှာ မခငစြမ်းအား နောကမြှ ဆှဲလိုးလိုကြ အဖုတအြား ကုန်းယကလြိုကန်ှင့ြ ၂ ယောကသ်ား ကာမ စည်းစိမလြေး အမိအရ ယူနကြသေည်။

မောငပြွော့ တဈယောကြ စလိုး ကတည်းက မခငစြမ်းအား အပျို မဟုတမြှန်း ရိပမြိသဖြင့ြ အားမနာတမ်း ပစ်လိုးနတေော့၏။ အပျိုကြီး မခငစြမ်း မှာလည်း မောငပြွော့၏ အားပါသော လိုးခကြမြွားအား ဖငကြှီး ကော့ကာ တောင့ခြံနသည်ေ။

…………………………………………………….

အခန်း ( ၂ )

” ကောင်းလိုကတ်ာ … အစမ်းရယ် … လိုးချင်န်တော ကြာပြီ … အခုမ ဆန်ဒ ပြည့တ်ော့တယ် ”

” သှား … လူဆိုး … ဘယခြွိနထြဲက … ပစ်မှားနမှန်ေး မသိဘူး ဟှန့ြ ”

” အဖြပေေးကတည်းက … အစမ်း ကို လိုးချင်န်တော … ဘယလြို ပြောလိုးရမလဲ … မစဉြးစား တတလြို့ … ဒီလောကြ အခွိနတ်ှေ ကြာသှားတာပါ … ဒါနဲ့ … လိုးပေးတာ ကောင်းလားဟင် ”

” ကောင်းမကောင်းတော့ မသိဘူး … အစမ်း ဟာထဲ … ကိုပြော့ လီးကြီးက … ပြည့ကြပြန်တော … ဘယလြို အရသာလေး မှန်းလဲ … မပြောပြတတဘြူး ”

ဦးကြညမြောင် တဈယောကြ ချောင်းကြည့်ရြင်း လီးအား ၅ ခကြြ ၆ ခကြခြန့ြ ပုဆိုး အပြငမြှ ဆုပကြိုင် ပြတရြာ လရညမြွား တဖြောဖြော ပုဆိုးထဲ ထွကကြွ လာတော့သည်။ မှငကြှင်းအား အကြည့်လြှဲကာ အိမအြောကထြပ် ပြနဆြင်းလာပြီး ထွကခြှာသှား၏။ မောငပြွော့နှင့ြ အပျိုကြီး မခငစြမ်းတို့ နှစ်ယောကသ်ား စကားပြောရင်း တဈယောကဟြာ တဈယောကြ ပြတသ်ပရြင်း ထပဆြှနကြပြေန်၏။ မခငစြမ်း နို့ကြီး ၂ လုံးအား တဈလှည့စြီ ဖိစို့ပေးရာ မခငစြမ်းကလည်း မောငပြွော့ လီးကြီးအား ဂွင်းပြန် တိုကပြေးနတေော့သည်။

” ခိခိ … ကိုပြော့ လီးကြီးက … လကထြဲ ပြနမြာလာပြီ … လိုးနိုငသ်ေးလား ”

မောငပြွော့မှာ မခငစြမ်းဘေး ပကလြကအြနထေားဖြင့ြ လီးကြီးမှာ အပေါသ်ို့ ထောငလြကြရြှိ၏။ မခငစြမ်းမှာ သူမ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထနသေော လီးကြီးအား အထကအြောကြ ပြတသ်ပပြေးနတေော့သည်။

မောငပြွော့ လကတ်ဈဖကကြလည်း မခငစြမ်း ပေါငကြှားမှ စောကပြတလြေးအား ပြတသ်ပပြေးရင်း လကခြလယ် ထိုးသှင်းကာ မှှပေေးနပြန်ေ၏။

” ရှီးးးးး အ အားးးး … ကိုပြော့ရယ် ”

” အစမ်း … ကိုပြော့ လီးကြီးကို … အားရရဲ့လား ”

” အိုရျ … ဘာတွေ မေးမှန်းလည်း မသိဘူး … ကိုပြော့ ကလည်း ”

” ခုလေးပဲ … လိုးပေးထားတာ … ပြောပါဦး ”

” ဟင့ျ အင် … သိဘူးလို့ဆို ”

” ပြောပြပါဆို … အစမ်းကလည်း … မခစွဘြူးလား ”

” ခစွလြို့ လိုကလြွောတာပေါ့ … ကိုပြော့ ကလည်း …ကိုပြော့ လီးကြီးကို အားရပါသတဲ့ရှင် … ကဲကြနပေပြှီလား … ဟှန့ြ ”

မခငစြမ်း စကားအဆုံး ကိုပြော့မှာ ကိုယတ်စောင်း လှည့ရြင်း နို့အုံနှစ်လုံးအား ဘယပြှနည်ာပြန် ဆှဲစို့ ပစ်သည်။ လကကြလည်း အငှိမအြနပေဲ စောကဖြုတထြဲ ထုတခြွီသှင်းခွီ ပြုလုပကြာ တဈခကြတ်ဈခကြြ စောကစြိလေးအား ဖိခွပေေး၏။ မခငစြမ်းကလည်း ကိုယတ်စောင်း ဖြစ်နသေော ကိုပြော့ လီးကြီးအား ဂွင်းထုပေးနရော စောကစြိလေး ခွခေံရသညန်ှင့ြ ရမျမကစြိတမြွား ထကြှလာကာ ဂွင်းတိုကြ မပေးနိုငတ်ော့ပဲ လီးအား တင်းကြပစြှာ ဆုပကြိုငထြားတော့သည်။ မခငစြမ်း ပေါငတ်နကြှီးများ စုလိုကကြားလိုကန်ှင့ြ စောကပြတအြုံကြီး တင်းပြောငကြာ အရညမြွား စောကခြေါင်းဝထဲ အိုငထြှကလြာ၏။

” အ အားးး .…… အစမ်း မနနေိုငတ်ော့ဘူး … ကိုပြော့ရယ် … အဟင့ြ ”

ခပတ်ိုးတိုး ညည်းသံလေးကြောင့ြ ကိုပြော့ နို့သီး ခေါင်းလေး စုပန်ရောမှ ရပကြာ စောကစြိလေးအား ခွနသေေော လကကြ အဖုတထြဲ နောကဆြုံးအနဖြငေ့ြ အထုတအြသှင်း ၁၀ ခကြခြန့ြ လုပကြာ ထထိုငလြိုကြ၏။ မခငစြမ်းကလည်း ဆုပကြိုငထြားသော လီးအား ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လှှတပြေးလိုကရြာ လကမြှ လှတသ်ှားသော မောငပြွော့ လီးကြီးမှာ အကြော ပျိုင်းပျိုင်းထလကြြ တဆကဆြကြ တုနခြါနပြန်ေ၏။

မခငစြမ်းမှာ သူမ ပေါငကြှားထဲ မောငပြွော့ ဒူးထောကြ နရော ယူလိုကရြာ ဒုတိယ အခွီ လိုးတော့မညမြှန်း သိ၍ ရငတ်ှေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုနလြာတော့သည်။ မောငပြွော့ လီးကြီးအား ကြည့်ကြာ လိုးဖို့ အဆငပြှရန်ေ ဒူးထောင် ပေါငကြား ပေးလိုကြ ပြန်၏။ အရညရြှှဲနသေော စောကဖြုတကြှီးအား ဒဈထိပန်ှင့ြ ဖိပြတခြံရသဖြင့ြ မခငစြမ်း ခါးလေး ကော့တကြ လာသည်။

” အင်း … ဟုတတ်ယ် … ကိုပြော့ … လီးကြီးကို … အစမ်း စောကဖြုတထြဲ သှင်းပြီး လိုးပါတော့ … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

ခါးထပကြော့ကာ စောကပြတထြဲ လီးဝငရြန် ကြိုးစား လိုကပြှနသ်ည်။

” အားးး … အမလေးးးး ရှီးးးး … ရှီးးးးး ”

မခငစြမ်း အဖုတထြဲ လီးတဝကလြောကြ ဝငရြာ အမလေး တရင်း မောငပြွော့လီးကြီးရဲ့ အရသာအား သိရှိနသဖြေင့ြ အံကြိတ် အလိုးခံ နလေိုကြ၏။ တဖြည်းဖြည်း လီးဝငလြီးထွကြ ကောင်းလာရာ အဖုတအြတွင်းသားများက လီးအား ဆောင့လြိုးစရန်ေ တောင့တ်လာသည်။ လီးအား အဖုတထြဲ အဆုံးထိ ဆောင့လြိုးရာ မခငစြမ်း မကြလြုံးများ စင်းကြ လာတော့၏။

” အမယလြေး … ကိုပြော့ရယ် … ဆောင့ဆြောင့ြ … အစမ်း … ခံလို့ ကောင်းလာပြီ ”

” ဆောင့ပြါတယ် … အစမ်းရဲ့ … လိုးရတာ … ကောင်းလိုကတ်ာ ”

စကားတပြောပြောနှင့ြ လိုးကရွာ မခငစြမ်း အောဟြဈ ညည်းငှူသံလေးများ ဆူညံလာပြီး ခဏအကြာ ၂ ယောကသ်ား ဒုတိယအခွီ အထွဋထြိပ် ရောကသ်ှားတော့သည်။

၃ လခန့ြ အကြာ မောငပြွော့ တဈယောကြ မခငစြမ်းအား လကထြပ် ယူနိုငရြန် ဖားကန့ဘြကြ ကြောကတ်ူး ထွကသ်ှား၏။

…………………………………………………

” ခငစြမ်းရေ … ပြီးပြီလား ”

” ဟုတ် … ဒေါမြိုး … ကမွက ပြီးတာကြာပေါ့ ”

” အေး … လာဟေ့ … မိတုတတ်ို့ ဖြူမတို … ပတခြေါြ ရအောင် ”

ဒေါမြိုး အောသ်ံကြောင့ြ မခငစြမ်း တဈယောကြ အဝတစြား အိတလြေး ကိုငကြာ အိမပြေါမြှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ရပကြှကထြဲ မရှမ်းမ မင်ျဂလာဆောငရြာ မူဆယသ်ို့ ၂ ညအိပ် သှားကြမညဖြစ်သည်။ မရှမ်းမ အမွိုးသားမှာ မူဆယဈြေးတွင် အထညလြိပမြွား ရောင်းခသွူ တဈယောကဖြစ်၏။ ဒီရပကြှကလြေးထဲ မင်ျဂလာဆှမ်းကပကြာ မူဆယတ်ှင် မင်ျဂလာ အခန်းနား ကငွြးပမညမြို့ မရှမ်းမနှင့အြတူ ရပကြှကသ်ူ ရပကြှကသ်ားများ ရှှပြေ မွိုးပြ လိုကပြါကြသည်။ မရှမ်းမ သတို့သားလောင်းမှ သူတို့ မင်ျဂလာပြဲသို့ လိုကခြငွတ်ဲ့သူ လိုကပြါရန် မှနလြုံ အိတစြပတ် ကားကြီး တစီး ငှားပေးထား၏။

🎵ရငမြှာခံစား🎵

🎺🎺 သူမမှငန်ိုငပြေ

🎧ငါ့ရဲ့ အသဲထဲက … အတွင်းကြေ 💋🎶🎶

🎸🎸🎸🎸

လမ်းမကြီးပေါြ မှနလြုံကားကြီးပေါမြှ ကောန်ီရဲ့ သီချင်ြးသံ ခပမြှူးမှူးလေး လှင့ပြှန့န်ေ၏။ မခငစြမ်းတို့ ရပကြှကြ သူ ရပကြှကသ်ားများ မူဆယမြှို့၌ ကငွြးပမည် ဖြစ်သော မရှမ်းမ မင်ျဂလာဆောငသ်ို့ လိုကပြါ လာကြတော့သည်။

” ဝုန်း … ဒလိန်း … ဝုန်း ဂြိမ်း ”

ပုံမှနလြေး မောင်းနရင်ေး ခွိုင့တ်ဈခုပေါြ နင်းမိရာ ဘုရားဖူးကားကြီး ဝုန်းခနဲ မှောကတ်ကသ်ှားကာ ပြနအြကတွှင် ကားထဲ ဆူညံ့စွာ အောဟြဈ နကြေ သည်။

” အမလေး … ဖြားဖြား ”

” သပေါပြီ တောျ ”

” ဟဲ့ … ကားဆရာ … မအလေိုး … ဘယလြိုမောင်းနတောလဲ … ငါတို့များ နင့မြယားတွေ ထငန်တောလား ”

” စောကဖြုတကြှီး ပြဲ ”

ကြောကစြိတန်ဲ့ဒေါသစိတ် ဒွနတ်ှဲကာ ယောငသ်ူကယောင် ကားသမားအား ဆဲသူကဆဲဖြင့ြ ဆူညံနရော မခငစြမ်း တဈယောကသ်ာ ရငခြုနန်ရေ၏။ ကားမှှောကတ်ကြ သှားသညန်ှင့ြ မခငစြမ်း ဖငကြှီး လပေေါဝြဲသှားကာ ပြနအြကတွှင် ညာလကကြ ဘေးနား အတူထိုငန်သေော ဦးကြညမြောင် ပေါငကြှား ထောကမြိသှားတော့၏။

ရပကြှကလြူကြီး ဦးကြညမြောငမြှာ အသကြ ၄၅ ခန့ြ ခပဝြဝ အရပပြုပုနှင့ြ မကြစြိတဈဖကြ မကောင်းသော သူတဈယောကြ ဖြစ်သည်။ အပျိုကြီး မခငစြမ်းအား စိတဝြငစြားကာ မောငပြွော့နှင့ြ မခငစြမ်း ခစွရြညလြူးခွိန် အမှတတ်မဲ့ မှငတ်ှေ့ခဲ့သည့ြ နောကပျိုင်း မခငစြမ်းအား လုပခြငွစြိတမြွား တဖြားဖြား ဖြစ်ပေါန်တေော့၏။ မောငပြွော့ ရှိနစဉြေ ဆန်ဒများ မွိုသိပကြာ ရှောငန်ရင်ေး မောငပြွော့ ဖားကန့ြ တကသ်ှား သညန်ှင့ြ ပြနကြပန်တေော့သည်။

အခုလည်း ပေါငကြှားထဲ ရောကလြာသော မခငစြမ်း လကမြောင်းကို ကိုငကြာ ရလာသည့ြ အခွင့အြရေးကို အမိအရယူရင်း ကိုယလြုံး အိအိလေးအား ဖကထြားလိုကသ်ည်။ ကားပေါြ တဈယောကြ တဈပေါကဆြူညံနကော ကားနောကဆြုံးခုံ ထိုငန်သေော သူမတို့ နှစ်ဦးအား ဘယသ်ူမှ သတိမထားမိတော့ပေ။

” အမလေး … ရငကြို တုနသ်ှားတာပဲ ”

” ကနွောရြှိပါတယ် … မခငစြမ်းရယ် … မကြောကပြါနဲ့ ”

ဦးကြညမြောငမြှာ မခငစြမ်းထကြ အသကကြှီး သောလြည်း အရပထြဲ လူတိုင်းခေါသ်လို မခငစြမ်း ဟုသာ ခေါြ၏။ ခပတ်င်းတင်း ဖကထြားရင်း ဂုတသ်ားလေးအား ရှှတကြနဲ့ နမ်းကာ အားပေးနှစ်သိမ့န်ပြနေသ်ည်။

” အိုးးး … လူကို တအားဖကထြားတာ … လှတ်ဦးလေ ”

ဦးကြညမြောင် အား မကြဝြန်းရှဲကြီးနှင့ြ စွကြညေ့ကြာ ပြောနတေော့၏။

” အင်းပါ … မခငစြမ်းရဲ့ … မခငစြမ်း လကလြဲ လှတပြါဦးဗွာ … ကြိန်းနပြေီ ”

” အိုရြ … ဆောရီးနောြ … ဟုတဟြုတ် ”

မခငစြမ်းတဈယောကြ မကြန်ှာ ပန်းရောငပြှေးသှားရသည်။ ခွိုင့စြောင့ပြှီး ကားပြနအြကြ ဦးကြညမြောင် ပေါငကြှား လကထြောကမြိကာ ပေါငကြှားငိုကဆြင်းနသေော လီးကြီးအား အမှတတ်မဲ့ ဖြင့ြ ဆုပကြိုငထြားမိနေ၏။ မခငစြမ်း လီးအား လှတလြိုကသ်ညန်ှင့ြ နှစ်ယောကသ်ား ငှိမသ်ကသ်ှားကာ ခဏအကြာ ဦးကြညမြောငမြှ မခငစြမ်း ညာလကအြား ဆှဲယူကာ ပေါငပြေါတ်ငပြေးလိုကပြှနသ်ည်။ မခငစြမ်း တဈယောကြ ပြတင်းပေါကမြှ အပြငဘြကြ တရိပရြိပ် ကနွရြဈနခေဲ့သော သဈပငမြွား လယကြှင်းများအား ကြည့်ကြာ ဦးကြညမြောင် ပေါငပြေါကြ လကအြား ပြနမြရုတတ်ော့ပေ။

ခဏအကြာ အရှိနဖြှင့ြ မောင်းနသေော ကားကြီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးရပသ်ှားတော့သည်။ ထမင်းစားနားရန် ကားအမိုးအောကြ ဆောင်းဘောကမြှ အသံ ပေါထြှကလြာ၏။ ကားပေါမြှ တဈယောကပြှီး တဈယောကြ ဆင်းရာ နောကဆြုံး ဦးကြညမြောငန်ှင့ြ မခငစြမ်းတို့ နှစ်ဦးသာ ကနွရြှိတော၏။

” ဦးကြညမြောင် … ထမင်းစား မဆင်းဘူးလား ”

မခငစြမ်း မှာ ဦးကြညမြောင် ပေါငပြုတရြင်း လှမ်းမေးလိုကြ ပြနသ်ည်။ သူမမှာ ပြတင်းပေါကဖြကြ ထိုငရြာ ကားအောကဆြင်းလငွြ ဦးကြညမြောင် ရှေ့က ဖြတရြမညမြို့ မေးလိုကခြငွြး ဖြစ်၏။

” ဗိုကသ်ိပမြဆာလို့ မခငစြမ်း … ကနွောြ မုန့တ်ှပေါလာတယ် ”

” ဒါဆို … ကမ် ဆင်းစားလိုကျဦးမယ် ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ ဦးကြညမြောင် ရှေ့မှ တိုးထွကရြာ ပိုကဆြံအိတကြ ရှေ့ထိုငခြုံနှင့ြ ခွိတမြိသှားသဖြင့ြ ပိုကဆြံအိတ် သိုင်းကြိုးလေး မပြတရြန် ဒူးညှတပြှီး အပေါဘြကြ လကဝြှေ့ရမ်း ဖြုတလြိုကသ်ည်။ သို့သောြ ပိုကဆြံအိတ် သိုင်းကြိုးလေးက မပြုတပြဲ ဦးကြညမြောငရြှေ့ ဒူးညှတမြိသဖြင့ြ ဖငကြှားတည့တ်ည့ြ ခပမြာမာ အရာကြီးနှင့ြ ထောကမြိတော့၏။

” အို့ … ဦးကြညမြောင် … ရှင့ဟြာကြီးက … တကတည်း … မပြောလိုကခြငွဘြူး ”

မခငစြမ်း ဖငဝြလီးထောကမြိသညန်ှင့ြ ညှတထြားသော ဒူးအား ပြနဆြန့ပြှီး ရှေ့ထိုငခြုံ ကြောမှီအား ခါးကုန်းကာ ခွိတမြိနသေော ပိုကဆြံအိတကြှိုးအား ဆှဲဖြုတပြှနသ်ည်။

” ရလား … မခငစြမ်း ”

ဦးကြညမြောငမြှာ သူ့ရှေ့ ဖငကြုန်းပေးသလို ဖြစ်နသေော မခငစြမ်း ဖငကြှားထဲ ထောငမြတန်သေော လီးထိပဖြှင့ြ တေ့ကာ ထရပလြိုကြ၏။ မခငစြမ်း ခါးလေး တွန့သ်ှားကာ ပါးစပမြှ မသဲမကြဲ အသံလေး ထွကပြေါလြာသည်။

” အမ့ျ ”

ဖငကြှားအောကြ အဖုတန်ရောအား ထောကမြိသဖြင့ြ မခငစြမ်းတဈယောကြ စိတထြဲ အားရကြနပြေ နသေောလြည်း ဟနဆြောငပြလီ နလေိုကြ၏။ မောငပြွော့ ဖားကန့ြ တကသ်ှား ကတည်းက မခငစြမ်း ကာမသုခလေး ပြောကဆြုံးနရော တောင့တ်နလကြေရြှိသည်။ ပိုကဆြံအိတ် ခုံစောင်းနှင့ြ ခွိတမြိနသညေကြို အခွင့ကြောင်းယူကာ တမငသ်ကသ်ကြ ဖနတ်ီးလိုကြ၏။ ထမင်းစား နားခွိနမြို့ ကားပေါြ လူတဈယောကမြှ မရှိတော့ပေ။

” အို အို … အဲဒါ ဘာ လုပ် … အ ရှီးးးး ”

မခငစြမ်းကိုယလြုံး တုနတ်ကြ သှားရ၏။ ရုတတ်ရကြ ဦးကြညမြောငမြှာ ခုံပေါပြှနထြိုငပြှီး မခငစြမ်း ထမိန် အောကန်ားစအား ခါးထိ လှနတ်ငကြာ ဖငပြေါကလြေးအား ယကပြေးလိုကြ၏။ ဖငဝြထဲ လွှာထိပလြေးက ထိုးစွ ပင့ယ်ကန်သဖြေင့ြ အူတွေ အသဲတွေ ပြောင်းပြန် ဖြစ်ကုနရြသည်။ မောငပြွော့ တဈခါမှ မလုပပြေးခဲ့သော သူမ ဖငဝြလေးအား ဦးကြညမြောင် မှ ယကပြေး ကလိပေးနသဖြေင့ြ တအီးအီး ညည်းနပြန်ေ၏။

” အ … အ … ယားတယ် … ဦးကြညမြောငရြဲ့ … တောြ တောြ … တောတ်ော့နောြ ”

ပြောပြီးသညန်ှင့ြ မခငစြမ်းမှာ ကိုယလြုံးလှည့ရြာ သူမ ပေါငဂြှကြားနှင့ြ ဦးကြညမြောငမြကြန်ာမှာ တတန်းထဲ ကရွောကသ်ှားတော့၏။ ဖငကြှီးမှာ ရှေ့ထိုငခြုံ ကြောမှီနှင့ြ ထောကကြာ နောကဆြုတမြရ။

ဦးကြညမြောငမြှာ ထမိနဆြှဲလှနရြင်း အဖုတကြိုသချောဖြဲပြီး စောကခြေါင်း အတွင်းသားလေးအား လွှာဖြင့ြ ပင့ယ်ကပြေးရာ စောကရြညမြွား ပြကကြနဲ့ ထွကကြလွာ၏။ အပေါဘြကြ ခေါင်းထောငလြာသော စောကစြိလေးအား နူတခြမ်းသားဖြင့ြ ဖိစုပပြဈရာ မခငစြမ်းတဈယောကြ မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ နောကကြွောဘကမြှ ထိုငခြုံပေါြ လကထြောကကြာ တအအ ညည်းနရပြေနသ်ည်။ မနကကြ ရချိုးထားသောလြည်း နေ့တဝကခြန့ြ ကားပေါြ ထိုငန်ရသေဖြင့ြ စောကခြွီးနံ့လေး ထွကစြပြုနေ၏။

” အ … အ … ဦးကြညမြောင် … အဟင့ြ ဟင့ြ … အမလေး … မရ တော့ … တော့ … အအ … ထွကပြှီ … ထွကပြှီ … အ … အားးးးး ”

မခငစြမ်း တဈယောကြ ဖငသ်ားကြီး ရှုံ့ကာ စောကရြညမြွား ပန်းထုတလြိုကရြရှာသည်။ စောကခြေါင်းထဲမှ ပန်းထွကလြာသော စောကရြညမြွားမှာ ထိုငယ်ကပြေးနသေော ဦးကြညမြောင် မေးစိနှင့ြ ရငဘြတအြား ပန်းမိသဖြင့ြ ဦးကြညမြောငမြှာ စောကပြတဝြလေးအား ပါးစပဖြှင့ြ တေ့စုပရြင်း ဝငလြာသမွှ အရညမြွားအား တဂွတဂြှတန်ှင့ြ မွိုခပြဈတော့၏။

” အိုရြ … မရှံဘူးလား … ဦးကြညမြောငရြယ် … ကမွတော့ ငရဲကြီးတော့မှာပဲ … ဟင့ဟြင့ြ ”

………………………………………..

အခန်း ( ၃ )

ဦးကြညမြောင် အနည်းငယ် မောသှားကာ နှုတခြမ်းဒေါင့ကြ ပကပေန်သေော စောကရြညမြွားအား လွှာဖြင့ြ သပခြရွင်း ဖေါင်းကြှနသေော မခငစြမ်း စောကဖြုတကြှီးအား စိုကကြှည့န်သည်ေ။ မခငစြမ်း တဈယောကြ သူမအရညတ်ှေ မှိုခနွသေော ဦးကြညမြောငအြား ကြည့်ရြင်း အားနာနေ၏။ ထိုစဉြ ထမင်းစားပြီး ကားပေါြ ပြနတ်ကလြာသော လူသံများ ကြားလိုကရြသဖြင့ြ လူချင်ြးခွဲကာ မခငစြမ်းမှာ သူမ ထိုငခြုံပေါြ ခပတ်ညတ်ည် ပြနထြိုငန်တေော့သည်။

ကားကြီး ဆကလြကထြှကခြှာလာရာ လမ်းဘေး တောတောငမြွား ခွိုင့ဝြမ်းများ တဖြည်းဖြည်း ကနွရြဈကာ နောငခြွို့မှို့အနီး ရောကရြှိလာ၏။ ကားခေါငမြိုး မကြန်ှာခကြပြေါမြှ ဖလကတ်ီဗှီ အပြားလေးတွင် ဇတကြား ပြသလကြရြှိသည်။ တနကေုန် ထိုငလြာ ရသညမြို့ အိပသ်ူကအိပ် ဇတကြား ကြည့်သ်ူက ကြည့်န်ှင့ြ ဇတကြား ပြီးဆုံးသှားသညန်ှင့ြ သီချင်ြး ဖြင့ပြေးထားပြန်၏။

ထိုခွိန် ဦးကြညမြောငတ်ဈယောကြ ထိုငလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ အံကြီးကြိတကြာ မကြန်ှာ ရှုံ့မဲ့နရှောသည်။ စောငအြပါးလေးအား ကိုယတ်ပိုင်း ခွုံထားရာ ပေါငကြှားထဲမှ နိမ့လြိုကမြှင့လြိုကဖြှင့ြ စောငလြေးမှာ လူးလှန့န်ေ၏။

” အ အ … မခငစြမ်းရာ ”

ရှေ့ခုံမှ အိပပြွောန်သေော လူ ၂ ယောကြ ကြားသှားမည် စိုးရိမသ်ဖြင့ြ ခပတ်ိုးတိုး ကြိတည်ည်းနရသေည်။ စောငအြပါးလေးအောကြ ခန်ဓာကိုယ် ဘေးတိုကြ အနထေားနှင့ြ ခါးညှတကြာ မခငစြမ်း တဈယောကြ ခေါင်းတိုးဝငရြင်း တပြှတပြှှတန်ှင့ြ ဦးကြညမြောင် လီးအား ကုန်းစုပပြေးနေ၏။ သူမအဖုတအြား ယကပြေးထားသဖြင့ြ အခွင့ရြေး ရသညန်ှင့ြ ဦးကြညမြောင် လီးအား ပြနစြုပပြေးလိုကသ်ည်။

စစုပပြေးစဉြ လီးဆီမှ လခွီးနံ့များ သူမ နှာခေါင်းထဲ တိုးဝငလြာရာ ပျို့တကလြာခဲ့သောလြည်း အသကအြောင့ြ စုပရြင်း ထိုအနံ့များ ယဉလြာကာ မကမြကြ မောမော စုပန်တေော့သည်။

ဦးကြညမြောင် တဈယောကြ လီးတနတ်လွှောကြ ကငွတ်ကလြာပြီး စောငအြပြငမြှ မခငစြမ်း ခေါင်းအား တွန်းဖယရြာ မခငစြမ်းမှာလည်း လီးအရသာ တွေ့နသဖြေင့ြ ဖယမြပေးပေ လီးထိပအြား သှားလေးဖြင့ြ ဖိကိုကထြား၏။

” မခငစြမ်း … ဖယ် ဖယ် … ထွကြ … ဟာ … မရ မရ … အီး အီး အိ့ ”

လီးတဈချောင်းလုံး ယားတကလြာစဉြ ဒဈဖူးအား သှားဖြင့ြ ကိုကခြံရကာ ပြနလြှတလြိုကစြဉြ ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ မခငစြမ်း ပါးစပထြဲ လရညပြစွပြစွမြွား ပန်းထုတလြိုကရြသည်။ ပါးစပမြှ ညည်းသံထွကမြှာ စိုးသဖြင့ြ သူ့လကမြောင်း သူ ဖိကိုကကြာ တအိ့အိ့နဲ့ ဖြစ်နရှော၏။

” အု … ဝု … ဖလု … ဝေါ ဝေါ့ ”

မခငစြမ်းမှာလည်း လီးစုပပြေးရင် သူမ လွှာစွမ်းကြောင့ြ ဦးကြညမြောင် မခံမရပန်ိုငဖြစ်ကာ ခေါင်းအား တွန်းဖယသ်ညထြငကြာ လီးထိပအြား မနာတနာလေး ကိုကရြင်း ပကပေန်ရော ပါးစပထြဲ လရညမြွား ဝငလြာမှ အခွနအေေား သဘောပေါကသ်ှားရတော့၏။ ခကြခြငွြး ခေါင်းမော့ပစ်ရာ မမှီတော့ပေ။

ဦးကြညမြောင် ကလည်း လရညထြှကသ်ညန်ှင့ြ ယောငပြှီး မခငစြမ်း ခေါင်းအား ဖိခရွင်း လီးအရင်းထိ ကပထြားလိုကသ်ည်။ လရညကြုနမြှ လှတပြေးရာ မခငစြမ်းတဈယောကြ တဝေါ့ဝေါ့ နှင့ြ သီးနရှောတော့၏။ စောငခြှုံထဲမှ ခေါင်းတိုးထွကရြာ ရှေ့ခုံမှ လူတဈယောကြ လှည့ကြှညန်သဖြေင့ြ ခါးမတကြာ ပါးစပအြား လကဝြါးဖြင့ြ အုပရြင်း ရငကြပြသ်လိုလိုနှင့ြ ချောင်းဆိုးပြနပြနေသ်ည်။

” တအားဆိုးတာပဲ … အနတ်ောင် အနခြငွတ်ယ် … ရှု့ရှု့ ”

မကြရြညလြညကြာ နှာခေါင်း တရှုံ့ရှုံ့ဖြင့ြ ဦးကြညမြောငအြား မကြလြုံးဆှကြညေ့ရြင်း ကြိတပြှောနေ၏။

” တောင်းပနပြါတယ် … မခငစြမ်းရယ် … စိတလြှတပြှီး … မထိန်းနိုငတ်ော့တာ ”

…………………………………………………

အပူရှိနလြွော့ကာ မှနေီနံ့ သင်းသင်းဖြင့ြ လနေုအေးများ တိုကခြတန်သေောလြည်း မခငစြမ်းတဈယောကြ ပါးစပထြဲ လရညန်ံ့ ညှီစို့စို့ ကြောင့ြ အနရခေကန်ပြန်ေ၏။ နောငခြွိုမှို့ အဝငတ်ှင် သနတေသ်ံများ ကြားလိုကရြပြီး ကားတန်းကြီး ပိတမြိသှားသည်။ မခငစြမ်းတို့ တသိုကြ ရှေ့ဆကမြရ ပြနလြှည့ြ မရနှင့ြ ကားထဲ ထိုငန်ရေ၏။

ပစ်သံ ခတသ်ံများ ငှိမသ်ှားသောလြည်း ဘယသ်ူမှ ကားပေါမြှ မဆင်းရဲကြပေ။ ကုနကြားများ လိုင်းကားများ အိမစြီးကား များ အစီး ၂၀ ခန့ြ လမ်းဘေး တန်းစီရပကြာ ငှိမသ်ကန်ကြသေည်။ ဦးကြညမြောငန်ှင့ြ မခငစြမ်းမှာ နေ့လညစြာ မစားလိုကရြသဖြင့ြ အသင့ပြါလာသော ပါမုန့မြွားအား စားကာ ရအဝေ သောကန်ရေ၏။

” မခငစြမ်း ”

” ဘာလဲ ”

” အပေါ့ပါး … သှားခင်ျ သှားလေ ”

ဦးကြညမြောင် စကားကြောင့ြ မခငစြမ်း ကားနောကြ ခန်းမှ ကားရှေ့မှနသ်ို့ လှမ်းကြည့်လြိုကြ၏။ အမှောငထြု ကြီးစိုးလာသဖြင့ြ ကားကြီး ကားငယ် အသှယသ်ှယမြှ လူကြီး လူငယမြွား ကုန်းကုန်း ကုန်းကုန်းနှင့ြ လမ်းဘေး ခွုံပုတမြွားထဲ အပေါ့အပါး သှားနသညေကြို မှငလြိုကရြသည်။

” အင်း… သေးပေါကခြငွတ်ာ ကြာပြီ … အခွအနေကေ ဘာမှန်း မသိလို့ ”

” သနတေသ်ံ တွတေော့ မကြားရတော့ပါဘူး … သူများတွလည်ေး … ကားပေါကြ ဆင်းနကြပေါပြီ ”

ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတသ်ည်။ ကားပေါြ ထိုငန်ကြသေော လူများ အရဲစွန့ကြာ အညှောင်းပြေ အညာပြေ ခဏ လမ်းထွကလြွှောကရြင်း အပေါ့ပါး သှားနကြေ၏။

” အင်း … ဦးကြညမြောင် … ခဏလိုကခြဲ့ ”

စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ၂ ယောကသ်ား ကားရှေ့ခန်း တံခါးနား လွှောကလြာကြ၏။

” အပေါ့ … သှားမလို့ … ဘယသ်ူ လိုကြဦးမလဲ ”

တကားလုံး ဘုရားစာ ရှတသ်ူရှတ် စောငခြေါင်းမှှီးခွုံကာ အိပခြငွယ်ောင် ဆောငသ်ူကဆောင် ငှိမန်ကြသေည်။

” ခငစြမ်းရေ … ခဏ … ငါလိုကမြယအြေ ”

ကားရှေ့ပေါကတ်ံခါး ရောကခြါနီး တဈကားလုံး ငှိမန်ရောမှ အသံထွကပြေါလြာရာ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဒေါပြုမ ဖြစ်နေ၏။ ပေါငကြှား လကန်ှင့ြ ဖိကာမကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့နရင်ေး မခငစြမ်းတို့နားလေး လွှောကလြာခဲ့၏။

” ဒုတ် … အမေ့ … စောကပြတကြှီး ပြဲ ”

ကားကြီးမှာ နောကဖြွားဆုံး ကြသဖြင့ြ ဘေးပတဝြန်းကငွအြား မကြစြိကစားရင်း ကြောကကြှောကြ လန့လြန့န်ှင့ြ လွှောကလြာခဲ့ကြသည်။ ဒေါပြုမတဈယောကြ မှစေိုငခြဲ တဈခုအား ခလုပတ်ိုကမြိရာ ဟနခြကြပြကြကြာ ပါးစပကြ ယောငရြင်း လဲမလို ဖြစ်သှားခဲ့ပြနသ်ည်။

” ရလား … ဒေါပြု ”

” ကြညမြောင် … ဖုန်းပါလား ”

” ဟုတ် … ဖုန်းလိုင်း မမိဘူး … ဗြ ”

” ဖုန်း မီးထွန်းခိုင်း မလို့ပါဟာ … ဟိုးနား ခွုံလေးထဲ … ငါနဲ့ ခငစြမ်း … အပေါ့သှားမလို့ ”

ဒေါပြုမ စကားကြောင့ြ ဦးကြညမြောငမြှာ အိတထြောငထြဲမှ ဖုန်းအား ထုတကြာ ဖုန်းမီး ဖြင့လြိုကတ်ော့သည်။ ဖုန်းမီး ပြင့သ်ညန်ှင့ြ ရှေ့မှ လွှောကန်သေော မခငစြမ်း၏ ဖငကြှီးမှာ ယမ်းခါလွှောကန်သဖြေင့ြ ဦးကြညမြောင် တဈယောကြ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်း ဖြစ်နရေ၏။

မခငစြမ်း ကိုယလြုံးမှာ ပုခုံးကယွကြာ ခါးသေးကဉွြးလေးဖြင့ြ ခါးအောကြ ဝိုင်းစကြ ကော့ထွကန်သေော ဖငသ်ားစိုင် ၂ ဖကမြှာ လမ်းလွှောကတ်ိုင်း တုနခြါနသည်ေ။ ဦးကြညမြောငတ်ဈယောကြ နောကမြှ ကြည့်ရြင်း အသကအြန်တရယ် ကြားထဲ ရောကန်သညေကြို မေ့လွော့ကာ ပုဆိုးကြားမှ လီးက ထောငမြတလြာရ၏။

” ရပြီ ရပြီ … ဒီနားပဲ … ရှုးပေါကလြိုကမြယ်… ကြညမြောင် … ဖုန်းမီးကို အောကစြိုကထြားလိုကြ … တောကြှာ သူပုနတ်ှေ မှငလြို့ … သနတေန်ဲ့ အပစ်ခံနရမေယ် ”

ပြောပြောဆိုဆို ဒေါပြုမ မှာ မရှကန်ိုငတ်ော့ပဲ ထမိန် ခါးထိ ဆှဲတငကြာ တရှဈရှဈ နှင့ြ ပေါကခြတွော့သည်။

” ရှဈရှဈ … ရှဈရှဈ … ဘူ … … ဘရဈ တဈတဈ … ဗှတ် ”

ဒေါပြုမမှာ ၃ ယောကထြဲ အသကကြှီးဆုံးမို့ ဘယသ်ူ့မှ ဂရုမစိုကပြဲ သေးပေါကရြင်း အီးထပပြေါကကြာ ဗှတကြနဲ့ ပြဲသိမ်းအီး ပေါကပြှီးမှ ဖငပြေါမြှ ဂွှတတ်ကန်သေော ဝဲများအား ဗှိကနဲ့ ကုတလြိုကြ၏။ မခငစြမ်းမှာလည်း ဦးကြညမြောငအြား ကြောပေးရင်း ပါတိတထြမိန် အောကန်ားစလေးအား ခါးထိတငပြှီး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီအား ပေါငလြယဆြှဲခရွင်း အောင့ထြားသော သေးများ ပန်းထုတပြဈ၏။

ဦးကြညမြောငမြှာ ဖုန်းမီး အောကစြိုကခြရွင်း မခငစြမ်း နောကကြွောဘကြ ခွေ ၅လှမ်း အကြာတွင် သေးထိုငပြေါကလြိုကသ်ည်။ ပါတိတထြမိန် ပန်းပြင့ရြိုကြ အစိမ်းရောငလြေးအောကြ ဖငသ်ားစိုင် ဖြေးဖြေး ကြီးအား ကြည့်ရြင်း နေ့လညကြ ယကပြေး ထားသညကြို အမှတရြနမေိသည်။

ဒေါပြုမ ပါမလာလငွြ ခွုံထဲ ဆှဲလိုးပစ်ရန် စဉြးစားနေ၏။ မခငစြမ်း သေးပေါကပြှီး ထရပရြင်း ပေါငလြယမြှ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီအား ခါးပေါြ ပြနဆြှဲတငရြာ ခါးအညှတ် ဖငကြှားထဲမှ စောကမြှှေး အုံအောကြ အဖုတလြေးအား ဖကြကြနဲ့ မှငလြိုကြ ရပြနသ်ည်။

ကားပေါရြောကသ်ညန်ှင့ြ မခငစြမ်းတဈယောကြ ရောကရြာပေါကရြာ စဉြးစားနရင်ေး ထိုငခြုံအား ကြောမှီကာ မှေးနလေိုကသ်ည်။ မှေးနရင်ေး တဖတဖြတန်ှင့ြ အသားချင်ြး ပြတတ်ိုကသ်ံ ခပတ်ိုးတိုး ကြားရသဖြင့ြ မကြလြုံး အားယူ ဖြင့ကြှည့လြိုကရြာ ဘေးနား ဦးကြညမြောငမြှာ စောငခြှုံထားရင်း ဂွင်းတိုကန်သညေကြို မှငလြိုကရြ၏။ မခငစြမ်းမှာ သရေေး ရှငရြေး ဒုကျခရောကန်စဉြေ ဦးကြညမြောင် အပြုမူကြောင့ြ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

” ဒေါကဒြေါကြ … ဒေါကဒြေါကြ ”

ထိုစဉြ ကားတံခါး ခေါကသ်ံ ပေါထြှကလြာသဖြင့ြ ကားပေါရြှိ လူများ၏ တီးတိုး စကားသံများ တိတဆြိတသ်ှားကာ လူအားလုံး ငှိမကြသွှား၏။ ဦးကြညမြောငမြှာလည်း ဂွင်းထုနရင်ေး အသံလာရာ ကားတံခါးဆီ ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။ ကားတံခါး ပြငလြာပြီး တောတွင်း ဝတစြုံများနှင့ြ မကြန်ှာထား တင်းတင်း လူ ၃ ယောကြ သနတေမြွားဖြင့ြ ကားပေါြ တကလြာကာ ခွိနရြှယထြားသညကြို တွေ့လိုကရြ၏။

” အထဲက … လူ ဘယ် ၂ ယောကလြဲ … အပြငထြှကကြှစမ်း ”

သနတေကြိုင် လူ ၂ ယောကြ နောကမြှ ဗမာစကား မပီတပီဖြင့ြ အသံတဈသံ ထွကပြေါလြာပြန်၏။ လူအားလုံး ဆင်းသှားကြပြီး နောကဆြုံးခုံမှ မခငစြမ်းတို့ ကားအပြငထြှကစြဉြ ကားအနီး လူ ၁၀ ယောကခြန့ြ သနတေမြွား ကိုငဆြောငထြားသညကြို ထပမြံမှငတ်ှေ့ လိုကရြပြန်၏။

” မင်းတို့က … လငမြယားလား ”

နူတခြမ်းမှှေးထူထူ ကတုံးနှင် ခန်ဓာကိုယ် ထွားထွား လူကြီးမှ လှမ်းမေးနေ၏။

” မဟုတပြါဘူး … သူက … ကမွ အသိပါ ”

မခငစြမ်းမှာ လူအုပရြှေ့ မေးခံရသဖြင့ြ ပြာပြာသလဲ ပြနဖြှလေိုကသ်ည်။ ရှင်းပြမှ ပိုဆိုးသှားတော့၏။သနတ်ေ ကိုငထြားသော လူ ၂ ဦးက မခငစြမ်းအား ဂတုံးကြီး အမိန့ဖြှင့ြ ကားလမ်းတောငဘြကြ လွှိုလေးထဲ ခေါလြာခဲ့တော့သည်။ မခငစြမ်း နှငအြတူ လူ ၈ ယောကြ နောငခြွိုမှို့အနီး ကားလမ်းပေါတ်ှင် တနဆြာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးခံလိုကရြ၏။

လွှိုလေးထဲ ဆင်းလာပြီး အခွုပကြား ပုံစံ လဝငေပြေါကြ တံခါး အသေးလေးပါသော ကားနောကခြန်းထဲ ရောကရြှိလာရာ အနအထေားက လှတလြှတလြပလြပတ်ော့မဟုတ် လကန်ောကပြှန် ကြိုးတုတ် ထားခံရပြီး သူမနှငအြတူ ယောင်ျကြား ၃ ဦး မိန်းကလေး ၅ ဦး အားလုံး ၉ ယောကတ်ိတိ ခွုပခြံထားရ၏။

ကားအမိုး မကြန်ှာခကြတ်ှင် မီးလုံး အကြညတ်ဈလုံး ထွန်းပေးထားသဖြင့ြ လင်းထိနန်သည်ေ။ ကားစထွကပြှီး ခဏအကြာ တဝုန်းဝုန်း တဒုန်းဒုန်းဖြင့ြ လူးလိမ့ကြာ ကားနောကခြန်းရှိ လူအားလုံး တကြှတကြွှတဖြှင့ြ စုပသ်ပ် နရသေည်။ တောတွင်းလမ်းမို့ ကားခွိုင့ြ ဆောင့တ်ိုင်း လူများ ဟိုဘကလြိမ့လြိုကြ ဒီဘကလြိမ့ြ လိုကဖြှင့ြ လိုကပြါနကြရေသည်။

” ဒုန်း … ဂလုန်း … ဝုန်း … ”

” အှပ် … ခွပ် … အားးး ”

” အမလေး … သပေါပြီ ”

” အ … အမလေး … အဟင့ျ ဟင့ျ ”

ကားနောကခြန်း အခင်းမပါသော အသားကြမ်းပြငတ်ှင် လူအားလုံး မှှောကတ်ကသ်ှားကာ ပြနအြကြ တဈယောကြ နှင့ြ တဈယောကြ တိုကမြိကာ အောဟြဈနကြေ၏။ မိန်းကလေး ၅ ဦးထဲမှ ဒူးဖုံးစကပ် ဝတထြားသော အသကြ ၂၀ ကြောြ မိန်းမလှလေးမှာ စကပအြောကန်ားစလေး ခါးထိ လှနတ်ကကြာ ဖငသ်ားဖြေးဖြေးလေးအား ဖုံးအုပထြားသော အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အနီရဲလေး ပေါထြှကန်သည်ေ။

သူမ ဖငန်ောကတ်ှင် လကပြှနကြှိုးတုတ် ထားလကြြ အသကြ ၅၀ ခန့ြ လူကြီးတဈဦးမကြန်ှာနှင့ြ ကပလြကြြ ရှိသည်။ မခငစြမ်း ကားနောကခြန်း အလယလြောကတ်ှင် ကြေးကြေးလေး ပြနကြလွာရာ ကားဘောဒြီ ဘေးနား ခွိတတ်ဈခုဖြင့ြ ထမိနအြနားစ ခွိတမြိပြီး ပါတိတထြမိနလြေးမှာ ပေါငလြညထြိ လှနန်ပြန်ေ၏။

သူမခွရင်ေးဘကတ်ှင် လူငယတ်ဈဦးမှာ ခန်ဓာကိုယ် ဘေးတစောင်း အနထေားဖြင့ြ ရောကရြှိနပြေီး ခွတဖေကမြှာ သူမဖငအြား ထိကပန်သည်ေ။ သကတ်ူရှယတ်ူ နဖူး ပြောငပြှောင် မကြမြှနန်ှင့လြူမှာ နောကကြွောဘကြ ဖငပြှနခြေါင်းပြန် အနထေား နှင့ြ ရှိနေ၏။ သူတို့ ၂ ဦးမှာလည်း လကပြှန် ကြိုး တုတထြားလကြပြင်။

လူငယ်၏ မကြလြုံး အစုံမှာ သူမ ပေါငဂြှထဲ စိုကကြှည့န်ေ၏။ မခငစြမ်းမှာလည်း ခပကြှေးကြေး လဲလကြြ အနထေားဖြင့ြ ပေါငဂြှလေး မမှငစြရန်ေ ဒူးကြေးကြုံ့ရာ ပိုဆိုးသှားတော့သည်။ ထမိနအြနားစမှာ ကားဘောဒြီ ကြမ်းပြငန်ှင့ြ ညှပပြှီး တင်းခံနရော ဖငတ်ဝကခြန့ြ ပေါလြာပြီး ဖငကြှားထဲ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီအောကြ စောကဖြုတလြေး ပြူးပြသလို ဖြစ်သှားရ၏။

ရှကစြိတန်ှင့ြ အတူ မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာပြနသ်ည်။ ထိုစဉြ သူမနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြး အနထေားမှ အသကြ ၅၀ ခန့ြ လူကြီးမှာ သူ့မကြန်ှာရှေ့ အသကြ ၂၀ ကြောြ မိန်းမလှလေး၏ ဖငဝြနား တိုးကပကြာ လွှာထိပလြေးဖြင့ြ ပေါငရြင်းအား ဖိယကန်သညေကြို မှငလြိုကရြ၏။ ဒုကျခရောကန်သေူ အချင်ြးချင်ြး အခွင်းအရေး ယူနသဖြေင့ြ စိတထြဲ အတောခြဉွသ်ှားရသည်။ မိန်းမလှလေးမှာ ဖငကြှားလေး အယကခြံရ သဖြင့ြ တစောင်းလဲနလကြြေ အနထေားနှင့ြ ခါးလေး ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တုနန်ရှော၏။

…………………………………………

အခန်း ( ၄ )

ရှကလြည်းရှကြ လူသိမှာ စိုးသဖြင့ြ ကြိတခြံ နပေုံလေးက မိန်းမချင်ြး ကိုယခြငွြးစာနမေိသည်။ ခဏအကြာ မိန်းမလှလေး ပေါငကြှားထဲ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ ဂွကြားလေးမှ အရညလြေးများ စီးကလွာတော့၏။ မခငစြမ်း တဈယောကြ ကြည့်ရြင်း စိတလြူပရြှား သှားစဉြ သူမပေါငကြှားထဲ အသားစိုင် တဈခု ထိကပလြာသဖြင့ြ အောကဖြကြ ငုံ့ကြည့်လြိုကမြိသည်။ ခွရင်ေးဘကြ လူငယလြေး၏ ခွမထေိပလြေးမှာ စောကပြတအြုံ လေးအား မထိတထိဖြင့ြ ပြတစြှနသညေကြို မှငန်ရေ၏။

နောကကြွောဘကမြှ လူ၏ ပေါငဂြှမှ ခပန်ှေးနှေး အသားစိုငထြိပကြလည်း ဂုတသ်ား ဖြေးဖြေးလေးအား ဖိထောကလြာပြနသ်ည်။ စောကပြတအြား ခွမနှေင့ြ ထိုးကလိခံရရင်း ဂုတသ်ားလေးအား လီးဖြင့ြ ထောကခြံနရကော စိတထြဲ တဖိန်းဖိန်း တရှိန်းရှိန်းနှင့ြ မကြန်ှာလေး ရဲတွတန်တေော့၏။ နှုတခြမ်းများ ချောကသ်ှေ့လာကာ ရငတေသ်လို ခံစားလာရပြနသ်ည်။ ဘယန်ရော ရောကလြို့ ရောကမြှန်း မသိ အတူ ဖမ်းဆီးခံရသော ယောင်ျကြား များကလည်း ရာဂစိတ် ကြီးမားနရော တွေးရင်း ဝမ်းနည်းလာတော့၏။

” ရေ … ရေ … ရပေေးကြပါ ”

” ရေ … ရေ ”

ထိုစဉြ မခငစြမ်း ခေါင်းရင်းဘကမြှ မိန်းမတဈယောကြ ရတေောင်းသံ ထွကပြေါလြာသည်။ ထိုအသံကြောင့ြ သူမ အဖုတလြေးအား ခွမဖြေင့ြ ကလိနသေော လူငယ်၏ ခွထေောကြ ပြနရြုပသ်ှားကာ ဂုတသ်ားလေးအား လီးဖြင့ြ ဖိထောကထြားသော နောကကြွောဘကမြှ လူလည်း ခွာသှားတော့၏။ မခငစြမ်းလည်း ရလာသည့ြ အခွင့ရြေး လကလြှတ် မခံပဲ ရောယောငပြှီး ရေ တောင်းလိုကတ်ော့သည်။

” ရပေေးပါ ရှင် … ရေ ရေ … ရပေေးကြပါ ”

အားယူပြီး အောလြိုကသ်ဖြင့ြ ခဏအကြာ ကားထိုးရပကြာ ကားနောကဖြုံးတံခါး ပြင့လြာပြီး မကြန်ှာ ဓါးခုတရြာနှင့ြ လူတဈယောကြ ပေါလြာ၏။

” ဘာလို့ … အောဟြဈ နတောလဲ … ဒါ ဘုရားဖူး ထွကန်တော … မဟုတဖြူး … နငတ်ို့ကို တနဆြာခံလုပဖြို့ ဖမ်းခေါလြာတာ ”

” ဟုတ် ဟုတ် … ရေ … ရပေေးပါ … ရဆောလို့ပါရှင် ”

မခငစြမ်း ကြောငန်စဉြေ ခေါင်းရင်းဘကမြှ မိန်းမ အသံ ထွကပြေါလြာပြနသ်ည်။

” ဘာဖြစ်တာလဲ … ငမိုး ”

” ဟားဟား … ဟောဒီက … မိန်းမချောလေးတွကေ … ရဆောလို့တဲ့ ”

မကြန်ှာ ဓါးခုတရြာနှင့ြ ငမိုးဆိုတဲ့ လူမှာ တဟားဟား အောရြယရြင်း နောကမြှ ထပရြောကလြာသော သူအား ရှင်းပြနေ၏။ ခဏအကြာ နောကမြှ ရောကလြာသော သူမှ ပလပစြတဈ ဂါလံပုံးနှင့ြ ဝါကငွ့ကြငွ့ြ ရပေုံးတဈပုံး ယူလာကာ ကားပေါတ်ကခြလွာသည်။ ရပေုံးကိုဆှဲကာ အဖုံးဖြင့ရြင်း တလှည့စြီ ပါးစပထြဲ လောင်းခပြေးနေ၏။

” ပါးစပဟြ … ကောငမ် … မူမနနေဲ့ … ငါတို့ တောထဲမှာ ချောင်းရပေဲရမယ် … နငတ်ို့ မှို့ပေါလြို … ရသနေ့ြ … ဘာညာ … မရှိဘူး ”

မခငစြမ်း အလှည့တ်ှင် ပါးစပပြေါြ ရလေောင်းခကြာ လကကြနွရြမွေားကို အဖုံးပိတကြာ ပြနယ်ူသှား တော့သည်။ ခဏအကြာ တဝုန်းဝုန်း တဒုန်းဒုန်းဖြင့ြ မောင်းနှငန်ရော ကားနောကခြန်းမှ လူများ တကြှတကြွှတဖြှင့ြ စုပသ်ပ် လိုကပြါခဲ့ရတော့၏။

……………………………………………

” ဖြန်း … ဖြန်း … သူတောင်းစား … မကြလြုံး ဖောကပြဈ လိုကမြယ် … ဘာမှတန်လေဲ ”

တောတွင်းတနရော ဝါးရုံပငမြွား၏ အလယတ်ည့တ်ည့ြ မိုးကာစများ ကာထားသော တဲကြီး တဈလုံးရှေ့ ဘေးတိုကြ တန်းစီပြီး မခငစြမ်းတို့ ဒူးထောကြ ထိုငန်ရော နဖူးပြောငပြှောင် မကြမြှနန်ှင့ြ လူအား အသကြ ၂၅ နှစ်ခန့ြ နန်းသူဇာ ဆိုသော မိန်းမချောလေးက ပါး ၂ ခကြြ ဆင့ရြိုကကြာ ကြိမ်းမောင်းနသည်ေ။ မကြမြှနန်ှင့လြူမှာ သူရှေ့ မတတ်ပလြာရပသ်ော နန်းသူဇာ၏ ဘောင်းဘီတို ဂွကြားလေးအား မော့ကြည့်မြိသဖြင့ြ ပါးရိုကခြံရကာ မကြမြှန် ပြုတကြသွှားတော့၏။ နန်းသူဇာမှာ သူပုနခြေါင်းဆောင် စိုင်းနောင်၏ မယား ၃ ယောကထြဲမှ အခစွဆြုံး မယားချော လေးမို့ ဒီစခန်းတွင် ထငတ်ိုင်းကြဲနသည်ေ။

ခေါင်းဆောငမြှာ နန်းသူဇာ၏ တပမြကဖြှယ် ကိုယလြုံးနှင့ြ မကြန်ှာချောချောလေးကြောင့ြ ဖူးဖူးမူတကြာ အခစွပျို၍ လုပခြငွရြာ လုပခြှင့ပြေးထား၏။ နန်းသူဇာမှာ တောထဲ မှိုခွိူး မွှဈခွိုး ဘဝနှင့ြ ပငပြန်းဆင်းရဲစွာ နလောခဲရာ သူပုန် ခေါင်းဆောင်၏ မယားဖြစ်သော အနထေားတွင် အလှဂုဏြ မှောကကြာ ခေါင်းဆောင်၏ အရငမြယား ၂ ယောကကြိုပင် ဂရုမစိုကပြေ။

လကအြောကြ ငယသ်ားများ အပေါတ်ှငလြည်း စိတအြခန့ြ မသင့လြငွြ ကြမ်းတမ်းစွာ အပစ်ပေးတတသ်ဖြင့ြ နန်းသူဇာအား တဈစခန်းလုံး ကြောကရြှံ့နရေ၏။ မခငစြမ်းကိုယတ်ိုင် မကြလြုံးချင်ြး ဆုံမိခွိန် စူးရှသော နန်းသူဇာ မကြဝြန်းအောကြ စိတထြဲ ဒိန်းကနဲ့ တုနလြှုပကြာ မကြလြှှာခပြဈရသည်။ ဖမ်းထား သော လူများ အခန်းခွဲရာ မခငစြမ်းမှာ နန်းသူဇာတို့ လငမြယား အိပသ်ော အိပခြန်းနှင့ြ ကပလြကြြ အခန်းတွင် နထေိုငရြ၏။

” ဘှတ် … အ အားးး … ဗစြျ … အ… ရှီးးး ရှီးးးး ”

မခငစြမ်း တဖကခြန်းမှ အသားချင်ြး ရိုကခြတသ်ံများ ကြားနရသေည်။ ကြိတမြှိတ် အိပတ်ော့လည်း အိပမြရ။

” ဗစြျ … ဗစြျ … အ အမလေးးး … ရှီးးးးး … အအ … ဘှတ် ဘှတ် ”

အားကနဲ့ အသံ စူးစူးလေးကြောင့ြ မခငစြမ်း တဈယောကြ ကာထားသော ထရံ ပေါကလြေးထဲမှ ချောင်းကြည့်ြ လိုကြ၏။

” အအ … အဟင့ြ ဟင့ြ … ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးစိုင်းရယ် … ဆောင့ပြါ … အင်း ဟုတတ်ယ် … နာနာလိုး ပေး ”

” ရှီးးးးး … အားးးးးး အ … ကောင်းတာ … နန်းလေးရယ် … ကင်းထောကန်ရတောနဲ့ … မလိုးရတာ ကြာတော့ … တအားလိုးကောင်းတာ … အင့ြ … စီးကြပ် နတောပဲ ”

ဦးစိုင်းနောငမြှာ အသကြ ၄၇ ထဲ ရောကရြှိနကော သမီးအရှယ် နောကဆြုံး ယူထားသော မယားချောလေး နန်းသူဇာအား ပိုးစိုးပကစြကြ ဆှဲလိုးနေ၏။

” အဟင့ြ … အ … အမလေး … ကောင်းလိုကတ်ာ ”

မခငစြမ်း တဖကခြန်းမှ ဦးစိုင်းနောငတ်ို့ လင်းမယား လိုးသံများ အတိုင်းသား မှငန်ေ ကြားနရေ၏။ ရာဂစိတ် အားသနကြာ ပိုးစိုးပကစြကြ ညည်းငှူ ပြောဆိုလိုးနကြသေညကြို ကြည့်ရြင်း ခါးအောကပျိုင်း တဆဈဆဈနှင့ြ ခံစားလာရသည်။ လတတ်လော ဦးကြညမြောင်၏ လီးအား စုပပြေးခဲ့ပုံများနှင့ြ ဖားကန့တ်ကသ်ှားသော မောငပြွော့နှင့ြ ခစွရြညလြူးခဲ့ပုံများ ပြနမြှငယ်ောင် တွေးမိကာ ခံစားမှုက ပြင်းထနလြာ၏။

” ဦးစိုင်း … ဟိုဘကခြန်းက တဈယောကတ်ော့ … နန်းတို့ … လိုးတာ ကြားပြီး … ခံချင်န်မှော ”

” ဂတုံး ပြောတာ အပျိုကြီးတဲ့ … မူဆယဘြကြ မင်ျဂလာဆောင် အလာ … နောငခြွိုမှာ တနဆြာခံ ဖမ်းလာတာ … တိုကပြှဲပြီး ပြနလြှတပြေးရမှာပါ ”

” ဟှန်း … ဦးစိုင်းနောြ … သူသိအောင် … တအားလိုးပြနတော မဟုတလြား … နန်း သိတယန်ောြ … အရငဆြို … ဒီလာကမြလိုးပါဘူး … အဲဒီ … အပျိုကြီးကို … ဖြုတခြငွန်တောမလား ”

” ဟာ … နန်းကလည်းကြာ … မဟုတတ်ာ ပြောတော့မယ် … ဦးစိုင်းတို့က အဖြဲ့အစည်းအတွကြ … ငှရှော ပေးနတောလေ … မရောရဘူး ”

” အံမယ် … အပျိုကြီးကသာ … ခံရင် … ဦးစိုင်း တကလြိုးမှာ … မှငယ်ောငသ်ေးတယ် … ခိခိ ”

” ကြညဖြှူရငတ်ော့ … စားရမှာပေါ့ … နန်းကလည်း ”

ဦးစိုင်းနောငမြှာ စခန်းထဲ မခငစြမ်း စရောကကြတည်းက တင်းမှောကန်သေော ရငသ်ားများနှင့ြ ကော့ထွကန်သေော ဖငသ်ားစိုငကြှီးအား ကြည့်ကြာ စိတဝြငစြားနမေိသည်။ သူတို့ လငမြယားခန်းနှင့ြ ကပလြကြြ ဘေးခန်းအား သချော နရောပေးကာ နန်းသူဇာအား ကော့ပြံနအေောင် စောကပြတယ်ကပြေးပြီး ထိထိမိမိလေး လိုးပြလိုကြ၏။ မခငစြမ်း စိတအြား စမ်းကြည့်န်သည်ေ။ အခွအနေေ ကောင်းကြောင်း သချော ဖေါကပြေးထားသော ထရံပေါကလြေးမှ မခငစြမ်း မကြလြုံးလေးက သကသ်ခေံနေ၏။

” အဆငပြှရင်ေ … ဦးစိုငလြိုးပေးလိုကလြေ … နန်း ကြနပေပြါတယ် … ပြီးတော့ … ဦးစိုင်း လီးကြီးနဲ့ အဲဒီ အပျိုကြီးကို … ကော့ပြံနအေောင် လိုးတာ … ကြည့်ခြငွမြိတယ် ”

” တကယန်ောြ … နန်းလေး … ပြီးတော့မှ … စိတမြဆိုးရဘူးနောြ ”

ဦးစိုင်းနောငမြှာ လိုးပြီးခါစ စောကပြတ် လေးအား နိုကစြှနသလေို နန်းသူဇာမှာလည်း လီးကြီးအား စုလိုကြ ဖြဲလိုကဖြှင့ြ တတွတတ်ှတ် ပြောဆိုနသေော လငမြယား အားကြည့်ကြာ မခငစြမ်း တဈယောကြ ကြကသ်ီးများ ထလာတော့၏။

…………………………………………………

နောကရြကမြနကြ မခငစြမ်းအား မနကစြာ ကောကည်ှင်း ပေါင်းနှင့ြ ဆတသ်ားချောကဖြုတ် လာကြှေးနေ၏။

” ဒါ … မမ … အဝတစြားအိတမြလား ”

” ဟုတ် ဟုတ် … ဟုတကြဲ့ရှင့ြ ”

” ခခြြ … ကမွကို … မကြောကပြါနဲ့ … မမရယ် ”

” ဟုတ် ဟုတ် ”

မခငစြမ်းမှာ အလိုကထြိုကသ်ာ ပြောနရသေည်။ သူမရှေ့ မကြမြှနန်ှင့ြ ထိပပြှောငအြား ခေါင်းလညထြှကအြောင် ရိုကပြဈသည့ြ နန်းသူဇာအား ရှိန်းနရှော၏။

” ရချိုး အဝတစြားလဲထား … ရချိုးကနကြ … တဲရဲ့ အနောကဖြကမြှာ … ခဏနေ မမကို … တောထဲက … အလှအပတွေ … လိုကပြှပေးမယ် ”

နန်းသူဇာ ထွကသ်ှားပြီး ခဏအကြာ မခငစြမ်း ရချိုးရန် အပေါအြင်ျကြီခွှတပြှီး ဘရာစီယာအား လကန်ောကပြှန် ခွိတဖြှုတကြာ လကတ်ဖကြ ဆီကနေ တဖကခြငွြး ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ဘရာစီယာ ကြှတသ်ှားသညန်ှင့ြ နို့ ၂ လုံးက ဘှားကနဲ့ ပေါထြှကလြာ၏။ ထိုအခွိန် ဦးစိုင်းနောငမြှာ သူတို့လငမြယားခန်းထဲမှ မခငစြမ်း အခန်းထဲ အသာလေး ချောင်းကြည့်န်သည်ေ။

မခငစြမ်း တဈယောကြ ထမိနရြငလြွားရင်း ပေါငကြှား လကဖြှင့ပြှတကြာ လကထြိပလြေးအား နမ်းကြည့်လြိုကပြှန်၏။ တဲအပြငဘြကြ ထွကကြာ ပတဝြန်းကငွအြား မကြစြိ ကစားကြည့်သ်ည်။

တဲအနောကဖြကြ ကြေ့လွှောကလြာစဉြ ဝါးရုံပငမြွားနှင့ြ ကာရံထားသော အသားစညကြနတ်ဈခု တွေ့လိုကရြ၏။ ဝါးရုံပငကြှားမှ ဝငသ်ှားကာ အသားရစညေကြနန်ား အရောကြ တာယာဖြင့ြ ပြုလုပထြားသော ရပေုံးအား ယူ၍ ရတဈေပုံးခပကြာ မကြန်ှာအရငသ်ဈလိုကြ၏။ ပြီးမှ ပုံးလေးဖြင့ြ ၁၅ ပုံးလောကြ တဈပုံးပြီးတဈပုံး ခပခြွိုးနသည်ေ။ ဘေးနား အရံသင့ရြှိသော ဆပပြှာခဲအား ယူကာ မကြန်ှာအား စတိုကလြိုကတ်ော့၏။

မကြန်ှာ ဆပပြှာတိုကရြင်း မကြလြုံးက အငှိမမြနေ နရောစိမ်းမို့ သတိထားကာ ကိုယတ်ပတ် လှည့ကြှည့လြိုကပြှနသ်ည်။ လူရိပ် လူယောင် မမှငတ်ာမို့ လညပြင်းအား တိုကရြင်း ရငလြွားထားသော ထမိနအြား ဖြညကြာ ဘယလြကဖြှင့ြ ထမိနအြနားစအား ကိုငပြှီး ညာလကကြ နို့အုံ ၂ ဖကအြား ဆပပြှာဖြင့ြ ပြတသ်ပ် တိုကလြိုကြ၏။

ဟိုကြည့်ြ ဒီကြည့်ဖြှင့ြ ဖငထြိုငခြကြာ ထမိနအြား ခါးထိ လွှောခရွင်း ဗိုကသ်ားနှင့ြ ဆီးခုံးအား ထပမြံတိုကခြွှတန်သည်ေ။ တဆကထြဲ ပေါငခြှံလေး ဖြဲကာ စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်းနှင့ြ အစိလေးပါ ပြတသ်ပ် ဆေးကြောလိုကြ၏။ အားလုံးပြီးမှ ထမိနရြငပြှနလြွားကာ ရတဗှေမ်းဗှမ်း ခွိုးပြီး သူမ တဲလေးထဲ ပြနဝြငလြာတော့သည်။ ရချိုးကနန်ှင့ြ မကြစြောင်းထိုး သူမ တဲနှင့ြ ကပလြကြြ တဲထဲမှ တခွိနလြုံး ချောင်းကြည့်ြ နသေော ဦးစိုင်းနောငအြား သတိမထားမိခဲ့ပေ။

………………………………………………….

ရချိုးပြီး တောထဲ လိုကလြံပြသပေးရာ မခငစြမ်း မှာ နန်းသူဇာ နောကမြှ ဖငကြှီး တရမ်းရမ်းဖြင့ြ လိုကပြါ ကြည့်ရြှု့နရှောသည်။

” ဒီ ရှု့ခင်းတွကေ … မမတို့ မှို့ပေါြ တွေ့ဖို့ … မလှယဘြူး ”

” ဟုတပ် … သဈရိပ် ဝါးရိပတ်ှနေဲ့ … စိတထြဲ အေးခမွြးသှားတာပဲ ”

မခငစြမ်း တဈယောကြ လောလောဆယ် သူပုန် စခန်းထဲ စားကောင်း သောကကြောင်းရန် ဖောရှော လိုကန်တေော့၏။ ဒီကြားထဲ သှားရင်းလာရင်း နန်းသူဇာ လကမြွားက ဖငသ်ားစိုငအြား ပြတသ်ပ် စကားပြောနသဖြေင့ြ စိတထြဲ မရိုးမယှ ဖြစ်နရပြေနသ်ည်။ တဲသို့ ပြနရြောကပြှီး ညပိုင်း ညစာစားရန် နန်းသူဇာ လာခေါသ်ဖြင့ြ သူမတို့လငမြယား အခန်းထဲ ရောကရြှိလာရ၏။ အိပခြန်းထဲ ပရိဘောဂ ပစ်စည်း က ဘာမှမရှိ။ နန်းသူဇာ အလှပြငရြန် မှနတ်ဈခပြြ ထံရံအား ထောငထြားကာ သံသတ်ေတာ အနကကြှီး ၂ လုံး၏ တောငဘြကြ ထရံကပလြကြြ လငမြယား အိပသ်ော မှှေ့ယာနှင့ြ စောင် ခွငထြောင် ခေါင်းအုံးများသာ ရှိသည်။

” ကဲ … ထမင်း မစားခင် … အညှောင်းပြေ အညာပြလေေး … ဝိုငသ်ောကလြိုကြဦး … မမ ”

စားပြဲခုံ အဝိုင်းလေးပေါြ ထမင်း ပန်းကနမြွားနှင့ြ ဝိုငပြုလင်း ၃ လုံး ခထွားရာ နန်းသူဇာမှ ခွကမြွားထဲ ဝိုငမြွား လောင်းထည့န်ေ၏။ ၃ ယောကသ်ား ဖိုခနှောကြ ဆိုင် ထိုငရြင်း ဦးစိုင်းနောငမြှာ ကြမ်းပြငပြေါြ အိကား ထွကန်သေော မခငစြမ်း ဖငကြှီးအား ခိုးကြည့်န်သည်ေ။

ဦးစိုင်းနောငမြှာ စကားမပြောပဲ ဝိုင် တဈခွကပြှီး တဈခွကြ သောကန်စဉြေ နန်းသူဇာနှင့ြ မခငစြမ်း တို့ ၂ ဦး မနကပျိုင်း တောထဲ လွှောကကြှည့စြဉြ မှငသ်မွှ မှငကြှင်းများအား စားမှုပပြှနန်ကြေ၏။ မခငစြမ်းတဈယောကြ မသောကတ်တ် သောကတ်တန်ှင့ြ သောကရြာ ပထမ တဈခွကတ်ှင် ရငထြဲ ပူဆင်းသှားပြီး ခွိုမွှမွှလေးမို့ ဆကတ်ိုကြ သောကရြင်း တဈပုလင်း ကုနခြါနီး မကြလြုံးများ ရီဝလောကာ ရယခြငွသ်လို ငိုချင်သ်လို ဖြစ်လာရသည်။

ခန်ဓာကိုယထြဲမှ သှေးကြောများ စူးကနဲ့ ဖြစ်လာလိုကြ ယားတကလြာလိုကန်ှင့ြ ဖောမြပြနိုငသ်ော ဝဒနောလေး ခံစားနရရှောသည်။ အမှနတ်ော့ မခငစြမ်း သောကမြည့ြ ဝိုငပြုလင်းထဲ နန်းသူဇာမှာ သူမ တခါတလေ သုံးသော စိတကြှှဆေး ကြိုခတထြားခွင်းကြောင့ြ ဖြစ်သည်။

” ဦးစိုင်း … အပျိုကြီး ကြည့်လြိုကြ … အဆငသ်င့ြ ဖြစ်နပြေီ ”

” အင်း … နန်းလေးက … ပျိုးထားလေ ”

မခငစြမ်းတဈယောကြ ရငထြဲ တလှပလြှပဖြှင့ြ စကားသံများ ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြြ အရာရာ ဝဝေါးနရေ၏။

……………………………………………

အခန်း ( ၅ )

ခန်ဓာကိုယအြား အုပကြိုင် ပြတသ်ပပြှီး အဝတစြားများ ခွှတခြံရစဉြ အလိုကသ်င့ြ နပေေးရင်း အထိအတွေ့ နောကြ လိုကပြါမိနသည်ေ။

” မမ … အင့ျ … ”

ပကလြကအြနထေားနှင့ြ မခငစြမ်း မကြန်ှာပေါြ နန်းသူဇာတဈယောကြ တကခြှကာ စောကပြတလြေးနှင့ြ ပါးစပအြား တေ့ပေးလိုကြ၏။ မခငစြမ်းတဈယောကြ နန်းသူဇာ၏ စောကဖြုတလြေးမှ ညှီစို့စို့ အရသာကြောင့ြ အမခြငွန်မေိသည်။ သို့သောြ အလိုအလွောကြ လွှာဖြားလေးဖြင့ြ စောကပြတလြေး ဖြဲကာ ကြိတမြှိတ် ယကပြေးနေ၏။

မခငစြမ်း ပင့ယ်ကတ်ိုင်း နန်းသူဇာ နဖူးကြောများ ကြုံ့လာကာ တအီးအီး ညည်းနရပြေနသ်ည်။ နန်းသူဇာ နို့အုံလေး နိမ့လြိုကြ မှင့လြိုကန်ှင့ြ အသကရြှူသံများ ပြင်းထနလြာရ၏။ ဘေးမှ လီးကြီးအား ပြတသ်ပန်သေော ဦးစိုင်းနောငကြိုယတ်ိုင် မယားချောလေး နန်းသူဇာ၏ ခံစားမှု့ကြောင့ြ စိတလြှုပရြှား နတေော့သည်။ နန်းသူဇာ၏ လကန်ှဈဖကမြှာ မခငစြမ်း ဆံနှယမြွားအား ခပတ်င်းတင်း ဆှဲဆုပကြိုငရြင်း သူမ နှုတခြမ်းသားများ ပြတလြုမတတ် ကိုကထြားပြန်၏။

နန်းသူဇာတဈယောကြ အဖုတအြား အယကခြံရင်း အစိလေးအား လွှာထိပဖြှင့ြ ထိမိရာ ဖငသ်ားများ တုနခြါလာ၏။ ခဏအကြာ လညပြင်းသား အပြော့လေးပေါြ အကြောစိမ်းများ ထောငလြာကာ တအားအား ညည်းရင်း မခငစြမ်း မကြန်ှာအား သူမ ပေါငကြှားထဲ မလှတတ်မ်း ဆှဲကပထြားတော့သည်။ မကြန်ှာအား ဆှဲကပထြားရာမှ ခွာပေးလိုကခြွိန် မခငစြမ်း ပါးစပထြဲမှ စောကရြညမြွား ပြနအြမ် စီးကြ လာ၏။

မခငစြမ်း တဖြည်းဖြည်း ဆေးရှိနလြွော့ကာ အသိစိတ် တခွို့တဝကြ ပြနကြပလြာစဉြ ကိုယလြုံးတီး အနအထေားဖြင့ြ ပကလြကအြနအထေား လှဲခခွံရပြနသ်ည်။ ဦးစိုင်းနောငမြှာ မခငစြမ်း ဒူးကောကကြှေးထဲ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ပင့ကြိုငကြာ ပေါငတ်နန်ှဈဖကြ ဖြဲမှှောကရြင်း ဒူးထောကလြကြြ အနအထေားနှင့ြ ဖိတွန်းလိုကြ၏။ မခငစြမ်း၏ ပေါငကြှားမှ စောကပြတကြှီး ပြဲလာကာ ဖငကြှီးမှာ ကြမ်းပြငပြေါြ အိကားနတေော့သည်။

နန်းသူဇာမှာ မခငစြမ်း မကြန်ှာအနှံ့ စောကပြတဖြှင့ြ ဖိပြတကြာ ဦးစိုင်းနောင် လီးကြီးအား ၅ ခကြြ ၆ ခကြခြန့ြ ဂွင်းတိုကပြေးရင်း မခငစြမ်း စောကဖြုတထြဲ လီးထိပ် တေ့ပေးလိုကြ၏။

” ဗစြျ … ဇွိ … အ … အ ”

လီးကြီးမှာ မခငစြမ်း စောကပြတထြဲ တရဈချင်ြး တိုးဝငသ်ှားရာ အ ကနဲ ညည်းရင်း ရငဘြတကြှီး ကော့တကလြာသည်။ ပုံမှနလြေး လိုးရင်း ခါးအားဖြင့ြ ကြိတလြှည့ရြာ မခငစြမ်း မကြဖြှူလနမြတတ် ခံစားရပြီး စောကခြေါင်း ပေါကထြဲမှ စောကရြညမြွား လီးအရညပြှား ဘေးမှ လွှံထွကကြာ ဖငဝြကြားထဲ စီးကလွာ၏။

” ရှီးးးး … အ … ဗှိ … ဗှကြ ပလှပ် … အ အားးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … လိုးလိုး … ပလှပ် … အင့ြ ………… အားးး အားးးးးး ”

မခငစြမ်းမှာ ဦးစိုင်းနောင် လီးအရသာကြောင့ြ ညည်းတွားနရော နန်းသူဇာမှ ပါးစပအြား စောကပြတအြုံဖြင့ြ ထပပြှတန်သဖြေင့ြ ညည်းသံလေးများ ပကြတ်ောင်း ပကြတ်ောင်း ထွကပြေါလြာသည်။ ထိုခွိန် မခငစြမ်း စောကပြတမြှ စီးကလွာသော စောငရြညမြွားက ဖငကြှားထဲ ဖြတသ်ှားရာ ဖငဝြလေး နှေးကနဲ့ ဖြစ်သှားပြီး ခါကော့ထိုးကာ ဦးစိုင်းနောင် လီးအား စောကခြေါင်း အတွင်းသားများနှင့ြ ညှဈထားလိုကပြှနသ်ည်။

” အားးးးး … ပြီးတောမယ် … ပြီးတော့မယ် … ဆောင့လြိုးပေး … အ အားးးး … ဆောင့လြိုးပါရှင် … အဟင့ြ ဟင့ြ … ဆောင့ြ ဆောင့ြ … အားးးးးးးးး ”

မခငစြမ်း မရှကမြကြောကြ ဖငကြှီး ကော့ထိုးကာ တောင်းဆိုနသည်ေ။ ရမျမကစြိတ် ငယထြိပ် တကန်သညေမြို့ စကားသံများ တုနရြီလာ၏။ ဦးစိုင်းနောငမြှာလည်း မယားချော စောကပြတအြုံလေးအောကြ မခငစြမ်း ပါးစပလြေးမှ တုနတ်ုနရြီရီဖြင့ြ တောင်းဆိုနသဖြေင့ြ မီးပြင့မြတတ် ဆောင့လြိုးပစ်သည်။

နန်းသူဇာမှာ မခငစြမ်း မကြန်ှာပေါြ ဒူးထောကြ ခွထားလကြဖြှင့ြ လငဖြစ်သူ ဦးစိုင်းနောင်၏ ကာမစိတ် ထကြှနပေုံကို ကြည့်ရြင်း သူ့စောကပြတလြေး လိုးပေးသလို ခံစားလာရကာ ဒုတိယအကြိမ် စောကရြညမြွား ပန်းထွကလြာပြန်၏။ မခငစြမ်း စောကဖြုတအြား မီးပြင့မြတတ် အလိုးခံရင်း မကြန်ှာပေါြ စောကရြညန်ှေးနှေးလေး ပန်းခံရကာ အရသာ ထူးကဲနတေော့သည်။ အထွတအြထိပ် ရောကခြါနီးမို့ အကြောအချင်မြွား တင်းလာကာ စောကခြေါင်းထဲ တဘှတဘြှတ် ဝငထြှကန်သေော လီးအား ညှဈရင်း စောကရြညမြွား ပန်းထုတပြဈ၏။

” အားးးး အားးးး … ထွကြ ထွကြ … ထွကကြုနပြှီ … အမလေးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာရှင် … အမလေး … ကောင်းလိုကတ်ာ ”

ခပကြယွကြယွြ အောဟြဈညည်းတွားရင်း ခန်ဓာကိုယ် တွန့လြိမကြာ ကော့ပြံနသည်ေ။ စောကဖြုတထြဲမှ ပန်းထွကလြာသော အရညမြွားက လီးတနအြား နှေးကနဲ့ ဖြစ်ကာ ဦးစိုင်းနောငလြည်း အခကြြ ၃၀ ခန့ြ မနားတမ်း ဖိလိုးရင်း လရညမြွား ပန်းထည့လြိုကတ်ော့၏။ ဦးစိုင်းနောငမြှာ လရညကြုနသ်ညန်ှင့ြ မခငစြမ်းအား ဒူးထောကလြိုးနရောမှ ကိုယလြုံး နောကဆြုတကြာ ထရပပြှီး ဘေးနား ပကလြကလြှန် လှဲခလွိုကသ်ည်။ လီးကြီးမှာ စောကဖြုတထြဲမှ ကြှတထြှကလြာကာ တဆကဆြကြ တုနခြါနေ၏။ လီးကြှတထြှကြ သှားသညန်ှင့ြ မခငစြမ်း စောကပြတထြဲ ဟာသှားကာ ဦးစိုင်းနောင် လရညမြွား စိမ့ထြှကလြာတော့သည်။

ထိုစဉြ နန်းသူဇာ ထရပကြာ မခငစြမ်း ပေါငကြှားထဲ ဒူးတုတ် ထိုငရြင်း စောကခြေါင်းထဲမှ စီးကနွသေော လငတ်ောမြောင် ဦးစိုင်းနောင်၏ လရညမြွားအား စုပယ်ူမွိုခပြဈ၏။ ပူပူနှေးနှေး အလိုးခံထားရသော စောကပြတလြေးအား စုပယ်ူခံရစဉြ မခငစြမ်းတဈယောကြ လရညမြွားနှင့ြ လကကြနွြ စောကရြညမြွား ညှဈထုတကြာ ဖငကြှီး ကော့တကသ်ှားပြီး ခဏအကြာမှ ဘုံးကနဲ့ ကြမ်းပြငပြေါြ ပြနကြလွာတော့သည်။

ခဏအနားယူပြီးသညန်ှင့ြ ဦးစိုင်းနောငမြှာ မခငစြမ်း ဖငကြှီးအား တကမြကစြှာ ကြည့်ရြင်း လေးဖကြ ကုန်းခိုင်း လိုကပြှနသ်ည်။ ကုန်းပေးထားသော မခငစြမ်း စောကပြတထြဲ လီးထိပတ်ေ့ကာ ဆောင့လြိုးရင်း မယားဖြစ်သူ နန်းသူဇာအား အိပယ်ာဘေးနာ သတ်ေတာအနကအြား မေးဆကပြှလိုကြ၏။

နန်းသူဇာမှာ ထရပကြာ သတ်ေတာဖြင့ကြာ ဂယွဘြူး တဈဘူး ထုတယ်ူနသည်ေ။ ဦးစိုင်းနောငတ်ို့နား ပြနလြွှောကလြာပြီး သတ်ေတာထဲမှ ယူလာသော ဂယွဗြူး လေး အဖုံးဖြင့ကြာ မခငစြမ်း ဖငဝြလေးထဲ ညှဈခလွိုကြ၏။ တဆကထြဲ လကခြလယန်ဲ့ ဖငပြေါကြ လေးထဲ ထိုးကလိရာ မခငစြမ်းတဈယောကြ လညပြှနကြှည့ရြင်း နန်းသူဇာအား လှမ်းပြော နသည်ေ။

” ရှီးးးးးး … အား … ညီမရယ် … ဘယလြို လုပန်တောလည်း … ဖငဝြက ယားနပြေီ … ဟင့ြ ဟင့ြ ”

” ယားနရင်ေ … လိုးခိုင်းပေးမှာပေါ့ … မမရယ် ”

စကားဆုံးသညန်ှင့ြ နန်းသူဇာမှာ မခငစြမ်း စောကပြတထြဲမှ ဦးစိုင်းနောငလြီးအား ဆှဲထုတပြှီး ဖငပြေါကလြေးထဲ တေ့ပေးလိုကြ၏။

” ခဏလေး … ဖြစ်ပါ့မလား … ညီမရယ် … အဈမ ကြောကတ်ယ် … ဦးစိုင်းဟာက … အကြီးကြီး ”

ဖငဝြကို လီးဖြင့ြ တေ့ခွိန် မခငစြမ်း လန့ပြှီး နန်းသူဇာအား မေးနပြနေသ်ည်။ သို့သောြ ဦးစိုင်းနောငမြှာ နန်းသူဇာ အဖြအေားမစောင့ပြဲ မခငစြမ်း ခါးလေးအား လကဖြှင့ြ ထိန်းကိုငကြာ ဖငဝြလေး ဗစွကြနဲ့ နအေောင် လီးထိပကြို ဖိသှင်းပစ်၏။

” အားးးး … သပြေီ သပြေီ … အဟင့ြ ဟင့ြ … မရဘူး … နာတယ် … ပြနထြုတပြေးပါ … အမလေးးး ”

မခငစြမ်း ရုန်းနသေောလြည်း ဦးစိုင်းနောငမြှာ ထုတမြပေးပဲ လီးအရင်းထိ ဖိလိုးလိုကတ်ော့သည်။ မခငစြမ်း ဖငပြေါကမြှာ လီးတဈခါမှ မဝငဘြူးသဖြင့ြ ဦးစိုင်းနောင် လီးကြီး ဝငလြာရာ တဈဆို့ကြီး ဖြစ်ကာ နာကငွြ နရှောသည်။

” ဦးစိုင်း ခဏထုတပြှီး … အဖုတလြေး ပြနလြိုးလိုကြ … နန်း … မမဖငပြေါကလြေး … ကလိပေးမှ ရမယ် ”

နန်းသူဇာ စကားကြောင့ြ ဦးစိုင်းနောငမြှာ ဖငပြေါကထြဲမှ လီးအား ထုတကြာ စောကရြညအြိုငန်သေော အဖုတထြဲ ပြောင်းလိုးလိုကြ၏။ ထိုစဉြ နန်းသူဇာမှ မခငစြမ်း ဖငဝြလေးအား လွှာထိပလြေးဖြင့ြ ဝိုင်းပေးလိုကြ၏။ ခကြခြငွြး မခငစြမ်း မကြန်ှာလေး အမူယာ ပြောင်းသှားတော့သည်။ စောကဖြုတလြေး အလိုးခံရင်း ဖငဝြလေး အယကခြံရသဖြင့ြ ကာမအရသာ အသဈလေး ခံစားလာရသည်။ နန်းသူဇာမှာ မခငစြမ်း အမူယာကြည့်ကြာ ဖငပြေါကထြဲ လကခြလယလြေး ဖိသှင်းလိုကြ၏။

” စွတ် … အ … ရှီးးးးးးးးး ”

ဦးစိုင်းနောငကြလည်း အဖုတထြဲ တဈခကြခြငွြး လိုးပေးရာ နန်းသူဇာကလည်း လကခြလယလြေးအား ညငည်ငသ်ာသာလေး အသှင်းအထုတ် လုပပြေးနသည်ေ။ နန်းသူဇာမှာ လကခြလယ် အဖြောင့ြ ထိုးသှင်းရာမှ ခပကြှေးကြေး ပြောင်းသှင်းရာ မခငစြမ်း ဖငကြှီး ကော့တကလြာကာ တအီးအီး ညည်းပြနေ၏။

ထိုအခွိန် ဦးစိုင်းနောငမြှာ ဆကကြနဲ့ ဆှဲလိုးပစ်ရာ အဖုတထြဲဝငသ်ော လီးနှင့ြ ဖငပြေါကထြဲ ထိုးသှင်းထားသော နန်းသူဇာ၏ လကခြလယတ်ို့ ထိကပမြိတော့သည်။ စောကဖြုတအြား လီးဖြင့လြိုးကာ ဖငပြေါကအြား လကခြွောင်းလေးနှင့ြ လိုးပေးသလိုဖြစ်ကာ မခငစြမ်းတဈယောကြ အသဲခိုကြ သှားရတော့သည်။ ဖငကြှီးထောငကြာ တဈကိုယလြုံး တုနခြါလာ၏။

ဦးစိုင်းနောငမြှာလည်း အားထည့လြိုးသဖြင့ြ အဖုတထြဲ လီးဝငလြာတိုင်း ကော့ပြံသှားကာ ဖငပြေါကထြဲမှ နန်းသူဇာ လကခြလယအြား ညှဈလိုကသ်လို ဖြစ်နရသေည်။

” ဘှတ် … ဘှတ် … အ … ဘှတ် ဗစွြ … ဇွိ … ဗစွြ အ အ … အမလေး ကောင်းလိုကတ်ာ ”

မခငစြမ်း ကာမစိတမြွား ပြင်းထနလြာ၏။ ထိထိမိမိ ဆောင့အြလိုးခံချင်န်သည်ေ။ အဖုတထြဲ လိုးပေးသလို ဖငထြဲလည်း ခပကြှမ်းကြမ်း အလိုးခံချင်ြ သဖြင့ြ စဉြးစားရ ခကန်ပြန်ေ၏။ လကခြလယဖြှင့ြ ဖငပြေါကထြဲ လိုးပေးသည့ြ အရသာလေးလဲ မပကြစြလေိုပေ။ စောကခြေါင်းနှင့ြ ဖငပြေါကထြဲ တိုးဝငလြာသော လီးအရညပြှားနှင့ြ လကခြွောင်းလေးမှာ အဖုတန်ံရံများနှင့ြ ဖငအြတွင်း ကြှကသ်ားများအား ဖိညှပသ်လို ဖြစ်ရာ မခငစြမ်းတဈယောကြ အရှငလြတလြတ် နတပြှညရြောကန်တေော့သည်။ ဖငကြှီးနှဲ့ကာ ရမ်းကာဖြင့ြ ပါးစပမြှ အသံပေါင်းစုံ ညည်းကာ ကာမစည်းစိမလြေး ခံယူနေ၏။

” အားးးး အားးးး … ကောင်းလှန်းလို့ပါ … ဆောင့လြိုး ပေးပါရှင် …… အဟင့ြ ဟင့ြ … ပြီးတော့မယ် … ထငတ်ယ် … အားးးးး ဆောင့ဆြောင့ြ … အားးးးးးးး … ဟင့ြ ဟင့ြ ဟင့ြ ”

အငမ်းမရ တောင်းဆိုနရင်ေး ရမျမကစြိတမြွား တောကလြောငကြာ ရှိုကသ်ံများနှင့ြ တုနရြီနရှောသည်။ ထိုခွိန် နန်းသူဇာမှာ သူမလကခြွောင်းလေးအား ထုတပြှီး ဖငဝြထဲ ဦးစိုငန်ောငလြီးအား ပြောင်းထည့ပြေးလိုကတ်ော့၏။ ဖငပြေါကထြဲ လီးဝငလြာစဉြ မခငစြမ်းမှာ အထွဋထြိပ် ရောကလြုခွိနမြို့ အံကြိတခြံကာ နောကပြှန် ပြနဆြောင့ပြေးနသည်ေ။ ဦးစိုင်းနောင် ကိုယတ်ိုင် မခငစြမ်း ဖငအြတွင်း ကြှကသ်ားများ၏ ညှဈအား မခံနိုငပြဲ မေးကြောများ ထောငလြာကာ ဖငပြေါကထြဲ လရညမြွား ပန်းထုတပြဈရ၏။

” ဖငထြဲ … လရညတ်ှေ … ဝငကြုနပြှီ … အာ … ဟာ … အမလေးးးး … အ အားးးး ”

ရငခြေါင်းသံဖြင့ြ ညည်းရင်း ဖငသ်ားစိုငကြှီးများ တဆကဆြကြ တုနခြါနပြေီး လေးဘကထြောကြ အနထေားနှင့ြ စောကရြညမြွား တဗှန်းဗှန်း ပန်းထုတန်တေော့သည်။

နောကြ ၂ ရကထြိ ဦးစိုင်းနောငမြှာ မခငစြမ်းအား ဖငရြော အဖုတရြော စိတတ်ိုင်းကလွိုးပြီး အထူးအခွင့ရြေးပေးသည့ြ အနဖြငေ့ြ နောငခြွိုကားဂိတအြား ပြနပျို့ပေးလိုကြ၏။

……………………………………………………….

မခငစြမ်းတဈယောကြ အိမပြှနရြောကစြဉြ ရပကြှကထြဲမှ တဈဦးပြီးတဈဦး လာမေးကြရာ သူမ အလိုးခံရသညမြှ လှဲ၍ အားလုံး အမှနအြတိုင်း ပြောပြနသည်ေ။ ဦးကြညမြောငမြှာ မခငစြမ်း ပြနရြောကပြှီ ကြားသညန်ှင့ြ အရငဆြုံး ရောကလြာကာ တောတ်ောန်ှင့ြ မပြနပြဲ ညမိုးခွုပမြှ ပြနသ်ှားရှာ၏။

၅ ရကခြန့အြကြာ ရပကြှကြ ကထိန် အတွကြ အလှူခံ လုပအြားပေးလိုကရြာ ပြနရြောကသ်ညန်ှင့ြ ထုံးစံအတိုင်း နောကဖြေးဘကပြှေးကာ အိမသ်ာထဲ ဝငခြွိနမြရ ဆီးအောင့ထြားရသဖြင့ြ အိမသ်ာ ရှေ့တည့တ်ည့ြ ထမိနမြကာ တဗှန်းဗှန်းနှင့ြ သေးထိုငပြေါကန်တေော့၏။ ကိုသာလောင် အိမသ်ာထဲ ရှိနသညေကြို မခငစြမ်း မသိရှိပေ။

ကိုသာလောငမြှာ အိမအြောကထြပ် ရနှေေး သောကန်ရင်ေး မခငစြမ်း အိမရြှေ့ တံခါးခွိတ် ဖြုတန်သညေကြို မှငသ်ညန်ှင့ြ အိမသ်ာထဲဝငထြိုင် နလေိုကသ်ည်။ မခငစြမ်း အပြငကြ ပြနလြာတိုင်း သေးပေါကတ်တသ်ညကြို သိရှိထား၏။

” အိမသ်ာထဲ … လူရှိလား ”

သေးပေါကရြင်း အိမတ်ံခါး ညှပကြာထားသော အပေါကမြှ လူရိပမြှငသ်ဖြင့ြ ရှကရြှကန်ှင့ြ လှမ်းမေးလိုကသ်ည်။

“ဟုတ် မခငစြမ်း … ကနွောပြါ … ဗိုကရြဈနလေို့ ”

” ဟောတ်ောြ … ကိုသာလောငလြား … ကမွ … လူမရှိဘူး ထငလြို့ … ကနတ်ော့နောြ ”

အပြငမြှ ပြနလြာသညန်ှင် သေးပေါကခြငွလြှသဖြင့ြ အိမသ်ာတံခါး မခေါကမြိပဲ တံခါးရှေ့ ထိုငပြေါကရြာ အခုမှ မကြန်ှာလေးရဲကာ ရှကစြိတဖြှင့ြ ဝန်းထရံဘကြ လှည့လြိုကရြသည်။ အရေးထဲ အလိုကကြန်းဆိုး မသိသော စောကပြတကြ သေးကြော မပြတန်ိုင် သေးသဖြင့ြ စောကဖြုတအြား မကြမနေပ် ဖြစ်မိပြန်၏။

၂ ခကြခြန့ြ လကကြနွြ သေးအား ဖငရြှုံ့ညှဈကာ ထရပရြင်း အိမထြဲ ဝငလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ ကိုသာလောင် တဈယောကြ မခငစြမ်း စောကဖြုတအြား အနီးကပ် မှငလြိုကရြသဖြင့ြ ခကြခြငွြး မှန်းကာ ဂွင်းထုပစ်၏။ တအီးအီး ကြိတင်ှီးကာ ခဏလေးဖြင့ြ လီးထိပ် အပေါကမြှ လရညမြွား တဖြောဖြော ပန်းထွကလြာကာ အိမသ်ာ တံခါးအား စငကြုနတ်ော့သည်။

……………………………………

အခန်း ( ၆ )

နေ့ခင်းဘကြ တအီးအီး တအားအားနှင့ြ ခပတ်ိုးတိုး ညည်းသံလေးကြောင့ြ ကိုသာလောင် အပေါကြှမ်းပြငအြား ကြည့်ကြာ စူးစိုကန်ားထောငန်ေ၏။ မယားဖြစ်သူ ရှာပြန် သှားသညမြှာ ၂ ရကရြှိပြီမို့ ပေါငကြှားမှ လီးမှာ လူနိုးသည် နှင့ြ လီးနိုးနတတေသ်ည်။ အခုလည်း ပုဆိုးအထဲမှ ထောငမြတန်သေော လီးအား အုပကြိုင် ပြတသ်ပရြင်း ထထိုငလြိုကြ၏။ ရတဈေခွကြ ခပသ်ောကကြာ အိပခြန်း တံခါး ဖြင့လြိုကပြှနသ်ည်။

နောကဖြေး သေးပေါကရြန် အိမပြေါတ်ကသ်ော လှကေားကြေ့လေးမှ အဖြတ် မခငစြမ်း ဖိနပလြေး တွေ့နေ၏။ စိတကြူးပြောင်းကာ နောကဖြေးတံခါးဆီ မသှားပဲ ခွဖြနေင်းကာ အိမပြေါြ တကခြဲ့လိုကသ်ည်။ ခါတိုင်း မခငစြမ်း အိပခြွိန် ချောင်းကြည့်ကြာ ဂွင်းမှန်းထုနကြမေို့ အိပခြန်းဝနား ခပရြဲရဲ လွှောကလြာရာ တအီးအီး အသံလေးများ ပီပြငစြှာ ကြားလာရ၏။

ချောင်းနကြေ အပေါကလြေးမှ ချောင်းရာ မခငစြမ်း တဈယောကြ ကုတငပြေါြ ပကလြကအြနထေားဖြင့ြ ခွရင်ေးဘကမြှ တီဗှီအား စူးစိုကကြှည့ရြင်း ပေါငကြှားထဲ လကသ်ှင်း ပြတသ်ပန်ေ၏။ ဘေးတိုကအြနထေားမို့ မခငစြမ်း ကြည့်န်သေော တီဗှီအား ကနလြန့ဖြကြြ တစောင်းလေး မှငန်ရသေည်။ မခငစြမ်း တီဗှီကြည့်ရြင်း ဘယဖြကပြေါငတ်န် ကြေးကာ ကုတငကြှမ်းပြငအြား ခွဖြေား ထောကလြိုကြ၏။ ညာဘကလြကမြှ ပေါငကြှားထဲ အပြတမြပြတပြေ။ ကြည့်န်ရင်ေး ဘယဘြကလြကမြှာ ကြှလာပြီး အင်ျကြီအပြငမြှ နို့အုံများအား ပြတသ်ပ် ညှဈခွနပြေနေသ်ည်။

ကိုသာလောင် တီဗှီဘကြ အကြည့်ရြှေ့ရာ မကြလြုံး ပြူးလာတော့၏။ အသားဖြူဖြူ မိန်းမချောလေးအား အသကခြပကြှီးကြီး အဖိုးကြီးမှ အပေါမြှ ဖိလိုးနသညေ့ြ ဂပြနဖြူးကားအား မခငစြမ်း ကြည့်ရြင်း စောကပြတ် ပြတန်သညေကြို သဘောပေါကြ လာတော့သည်။ အသားကြမ်းပြငပြေါြ မှှေ့ယာအထူ ခင်းကာ ၂ ဦးလုံး ကိုယတ်ုံးလုံးနှင့ြ မိန်းမချောလေး နို့အုံအား စို့ရင်း ဆောင့လြိုးနေ၏။ ကငမြရာ အနီးကပ် ရိုကပြှသဖြင့ြ စောကပြတန်ီတာရဲလေးထဲ အဖိုးကြီး လီး ဝငထြှကန်သညေကြို ရှင်းလင်းစွာ မှငန်ရပြေနသ်ည်။

မိန်းမချောလေးမှာ လီးဝငန်သညေကြို အားမရဟနန်ှင့ြ ခါးကော့ပေးနသည်ေ။ မခငစြမ်းကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ထမိနအြောကန်ားစလေး ဗိုကပြေါရြောကန်ပြေီး သူမ ပေါကကြှားထဲမှ စောကဖြုတအြား ကော့ကာ လကခြလယ် နှင့ြ လကသ်ကြှယ် ၂ ချောင်းပူးကာ စောကခြေါင်းထဲ တဇွိဇွိနှင့ြ အသှင်းအထုတ် လုပန်ပြန်ေ၏။ ဘယလြကကြ နို့အုံညှဈကာ ညာလကမြှ အဖုတထြဲ ထိုးသှင်းကာ နူတခြမ်းများ တဆကဆြကြ တုနန်ရှောသည်။

” အ … အ ”

နောကတ်ဈခန်းတွင် မိန်းမချောလေးမှာ အဖိုးကြီး အပေါမြှ ခွလိုးရာ နို့အုံလေး ရမ်းခါနပြနေသ်ည်။ ကိုသာလောင် ခွလှမြေးများ မခငစြမ်း ကုတငန်ား အလိုလွောကြ လွှောကလြာခဲ့တော့၏။ မခငစြမ်း တကိုယလြုံး တွန့လြိမကြာ ရမျမကစြိတမြွား အမှင့ဆြုံး ရောကလြာစဉြ ပေါငကြှားထဲမှ သူမလကအြား တဈစုံ တဈယောကမြှ ဆှဲဖယလြိုကသ်ဖြင့ြ မကြလြုံးဖြင့ြ ကြည့်လြိုကတ်ော့သည်။

” ဟင် … ရှင် ရှင် … ကိုသာလောင် … ဘာလုပ် လုပ် …… ”

သူမစကားမဆုံးခင် ကိုသာလောငမြှာ စောကဖြုတအြား ကုန်းယကလြိုကသ်ည်။

” အာ … မလုပန်ဲ့ … ကြှတ် ”

မခငစြမ်း တားပမယေ့ြ မရတော့ပေ ကိုသာလောင့ြ လွှာက စောကဖြုတပြေါြ ထိထိမိမိနှင့ြ ဖိယကန်ေ၏။ ကုတငစြောင်း ဒူးတဖကြ ကြေးတငကြာ လကကြ နို့အုံများအား အင်ျကြီအပြငမြှ ညှဈခွပစ်ေသည်။ မခငစြမ်း ခေါင်းခါရမ်းရင်း ဇတကြားကြည့်ထြားသည့ြ အရှိနဖြှင့ြ အလိုအလွောကြ ဖငကြှီး ကော့ပေးရင်း ညည်းနရှော၏။

ကိုသာလောင် မကြန်ှာနီရဲ အဆီပြနန်ကော ကုတငပြေါတ်ကပြှီး မခငစြမ်းအားခွရင်း အင်ျကြီ ကြယသ်ီးဖြုတကြာ နို့သီးခေါင်းများ ဆှဲစို့တော့သည်။ မခငစြမ်း မထိန်းနိုငတ်ော့ပေ။ စောကဖြုတအြား ကိုသာလောင် ပုဆိုးထဲမှ လီးဖြင့ြ အမှှောင်းလိုကြ ထောကမြိကာ အရညမြွား ထွကကြလွာတော့၏။

အဖြစ်အပကြမြှာ မှနဆြနသ်ဖြင့ြ မခငစြမ်း မကြစြိမှိတကြာ တိုးတိုးလေး ညည်းနရှောသည်။ ကိုသာလောငမြှာ မခငစြမ်း တွန့လြိမ့ရြင်း အရညမြွား ပန်းထုတစြဉြ နောကဆြုတရြင်း စောကဖြုတအြား မကြတ်ောငမြခတဘြဲ ကြည့်န်ေ၏။ စောကခြေါင်းပေါကြ နီနီလေးထဲမှ သေးပန်းသလို စောကရြညမြွား ပန်းထွကန်ရော ကြည့်ရြင်း ပုဆိုးထခွှတကြာ လီးအား ကိုငဆြှနသည်ေ။

စောကမြှှေးအုံအောကြ အစိလေး ခေါင်းထောငန်ပြေီး အဖုတ် နှုတခြမ်းသား ၂ ဖကကြှား အရညလြဲ့ကာ အတွင်းသား နုနုလေးများ ပြစိပြစိဖြင့ြ လကကြနွအြရညမြွား ညှဈထုတရြင်း မခငစြမ်း မကြလြုံး ပြနပြှင့လြာ၏။ အမောပြမှေ အဖုတအြား ကိုသာလောင် ကြည့်န်မှောကို တွေးမိပြီး မကြလြုံးဖြင့ကြှည့ကြာ လကန်ှင့ြ အုပထြားလိုကသ်ည်။

” ဖုံးမနပေါနဲ့ … မခငစြမ်းရယ် ”

ကိုသာလောင့ြ စကားသံကြောင့ြ အကြည့်ရြှေ့ရာ ညာဘကြ ပေါငဘြေးနား ဒူးထောကလြကြြ အနအထေားနှင့ြ ဒဈကြီး ပြဲလနန်သေော လီးကြီးအား ကိုငဆြှနသညေကြို မှငလြိုကရြ၏။ မခငစြမ်း ကြည့်န်စဉြေ ကိုသာလောငမြှာ ပေါငကြှားထဲ နရောယူကာ မခငစြမ်းလကအြား ဆှဲဖယရြင်း လီးထိပန်ှင့ြ တေ့လိုကသ်ည်။

” ဟာ … မသင့တ်ောပြါဘူး … ရှငကြ မိန်းမ ရှိသားနဲ့ ”

” မိန်းမက … ရှာပြနသ်ှားလို့ပါ … မခငစြမ်းရယ် ”

လီးအား ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖိသှင်းရာ ဒဈဖူး ကြှံလာသညန်ှင့ြ မခငစြမ်း စောကဖြုတကြ အလိုအလွောကြ ညှဈထားမိ၏။

” အမလေး … ကြပလြိုကတ်ာ … ကြှတကြွှတ် ”

ညည်းနတေုန်း လီးအရင်းထိ ဆောင့လြိုးရာ နင့ကြနဲ့ ခံစားလိုကရြပြီး ကိုသာလောင့ြ လကမြောင်းအိုးအား လှမ်းဆှဲထားလိုကရြသည်။ ဒဈဖူးမှ စောကဖြုတ် အတွင်း သားများအား ပြတဆြှဲသည့ြ အထိအတွေ့ ကြောင့ြ ဇတကြားထဲမှ မှငကြှင်းများ မှငယ်ောငလြာမိသည်။ ခွဖြေားထောကြ ခါးကော့ပေးရာ ကိုသာလောင်၏ ဆောင့ခြကြမြွား တဘှတဘြှတန်ှင့ြ မှနဆြနလြာ၏။

” ရှီးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … မခငစြမ်းရယ် ”

” အမလေး … ဖြည်းဖြည်းနောျ … ကိုသာလောင် ”

” နာလို့လား ”

” အင်း … ရှင့ြ လီးက … တုတလြို့ ”

မခငစြမ်း စကားကြောင့ြ ကိုသာလောငမြှာ လီးအား ဆှဲထုတ်၍ ဒဈဖူးခနွထြားကာ လကဖြှင့ြ လီးအရင်းမှ ကိုင် မှှပေေးတော့သည်။ မခငစြမ်း ဇိမတ်ှေ့ကာ ခါးကော့လာမှ ကော့တကလြာသော စောကဖြုတအြား ဘှတကြနဲ့ ဘှတကြနဲ့ ဆီးခုံးချင်ြး ထိနအေောင် ဆောင့တ်ော့သည်။ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း ကုတငတ်ိုငမြွားပါ ခါရမ်းနပြေီး အခကြြ ၈၀ လောကတ်ှင် မခငစြမ်း စောကဖြုတမြှ ပြကကြနဲ့ ပြကကြနဲ့ အသံများမှညကြာ ပြီးသှားပြန်၏။

” မခငစြမ်း … လေးဖကြ ကုန်းပေးပါ့လား … ကနွောြ မပြီး သေးလို့ ”

” ဟမ် … ဘာလုပမြလို့လဲ … ဖငလြုပ် မလို့လား ”

” မဟုတပြါဘူး … အဖုတကြိုပဲ လုပမြှာပါ ”

မခငစြမ်း လေးဖကကြုန်းပေးရာ ဖင် ၂ ခွမ်း ကြားမှ အဖုတမြှာ စောကရြညမြွား ရှှဲနရော စောကမြှှေးများပါ စေးကပန်သည်ေ။ ကိုသာလောငမြှ နောကမြှ ဒူးထောကြ ခါးညှတရြင်း အဖုတန်ှုတခြမ်းသား ၂ ဖကအြား လကဖြှင့ဖြှဲကာ လွှာဖြင့ြ ထိုးယကပြေးလိုကတ်ော့၏။

” အ အားးးးး … ရှီးးးးးးးး ”

မခငစြမ်း ၂ ကြိမတ်ိတိ ပြီးထားရာ အံသှစရာပင် ရမျမကစြိတမြွား ကမွသှားပဲ ဖငကြှီးထောငပြေးရင်း လူးလှန့ြ ညည်းတွားနေ၏။ လွှာဖြင့ြ စောကဖြုတ် အတွင်းသားအား ထိုးစုပရြာ စောကရြည် အကြိ အခွှဲလေးများ ကိုသာလောင့လြွှာဖြား ကပပြါလာ၏။ ဒုတိအကြိမ် အဖုတ် ဘေးနှုတခြမ်းသား နှစ်ခုအား တဈဖကပြှီးတဈဖကြ ပါးစပထြဲ မှုပပြါလာအောင် စုပယ်ူလိုကရြာ မခငစြမ်းတဈယောကြ တကိုယလြုံး ဆကဆြကခြါ တွန့လြိမန်ပြနေသ်ည်။

” ရှီးးးးး … အားလားလား … ကိုသာလောငရြယ် … တအားပဲ … အင်းဟင်း ”

ကိုသာလောငမြှာ ထောငတ်ကလြာသော ဖငကြှီးအား ထိန်းကိုငရြင်း လွှာထိပဖြှင့ြ စောကစြိလေးအား မထိတထိ ဆှကာ ဝိုကယ်ကပြဈ၏။

” အာ … လိုးမှာဖြင့ျ … လိုးတော့လေ … အာ … ဟာ ”

မခငစြမ်းတဈယောကြ မထိန်းနိုငပြဲ လိုးပေးရန် တောင်းဆို နတေော့သည်။ မခငစြမ်း စကားအဆုံး ဖောင်းကြှနသေော အဖုတအြား နောကဆြုံးအကြိမ် လွှာအပြားလိုကြ ပင့ယ်ကကြာ ဒဈမှုပရြုံသာ ထည့ထြားပြီး အဖုတ် အကကြှဲကြောင်းအတိုင်း ပြတဆြှဲ လိုကသ်ည်။

” အဟင့ြ ဟင့ြ … ဘာလုပန်တောလဲ … လိုးပါဆို …မညဉြးပါနဲ့တော့ … ဟင့ဟြင့ြ ”

မခငစြမ်း ဖငကြှီးတွန့ကြာ အရှကအြကြောကြ မရှိတော့ပဲ အတင်းတောငဆြိုလိုကပြှန်၏။ ဒီတဈကြိမ် ကိုသာလောငမြှာ မခငစြမ်း ဆံပငမြွားအား ဘယလြကမြှ စုကိုငဆြှဲရင်း ညာလကမြှ ခါးအားဆှဲရင်း လီးတဈဆုံး ဆောင့လြိုး ပစ်တော့သည်။

” အမလေး … အ အားးးးးးးးး ”

အာခေါငခြှဈအောရြင်း ဆံပငကြို နောကလြှန် ဆှဲခံရသဖြင့ြ ခေါင်းလှနသ်ှားသလို ဖငပြါ ကော့တကသ်ှားရှာ၏။ ကိုသာလောငမြှာ အတွေ့ကြုံများသော အိမထြောငသ်ည် မို့ နူးနှပပြှီးသညန်ှင့ြ မညှာမတာ မနားတမ်း ဆှဲလိုးတော့သည်။ မခငစြမ်း ဖငကြှီးအား ညာလကဖြှင့ြ တဖြန်းဖြန်း ရိုကကြာ ပါးစပမြှ ကာမစိတ် တောကလြောငစြသေော စကားများ မေးမေး လိုးနပြန်ေ၏။

” ကောင်းလား … မခငစြမ်း ”

” ဟုတ် ”

” ဘယဟြာက … ကောင်းတာလဲ ”

” အောကကြ ”

” ဖြန်း ဖြန်း … အောကကြ ဘယဟြာလဲ ”

” အ … အ … အောကကြ … စောကဖြုတကြှီးပါ … ကိုသာလောငရြဲ့ … ဟင့ြ ဟင့ြ ”

” ဘာလို့ … ကောင်းတာလဲ … ဖြန်းဖြန်း ”

” ရှငလြီးကြီးနဲ့ … လိုးလို့ … အ အား … ”

မခငစြမ်း ဖငကြှီး တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသလို ကိုသာလောင့ြ ဆောင့ခြကြမြွားက မီးပြင့မြတတ် ပြင်းထနလြာ၏။ ဖငသ်ားများအား တဖြန်းဖြန်း ရိုကကြာ ဆံပငဆြှဲပြီး မညှာမတာ လိုးနသညေ့ြ ကိုသာလောင့ကြှောင့ြ ခံစားမှု အသဈများဖြင့ြ ရမျမကစြိတမြွား တောကလြောင် လာပြနသ်ည်။

” အမလေးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … အဖုတ် ကြဲချင်ြ ကြဲပါစေ … လိုးလိုး … အ အားးးး ”

မခငစြမ်း စကားကြောင့ြ ကိုသာလောငမြှာ မေးကြောများ ထောငလြာပြီး အားအကုန် ထည့ဆြောင့ကြာ နောကဆြုံးတဈခကြြ ဆောင့လြိုးပြီးသညန်ှင့ြ လရညမြွား ပန်းထွကလြာရ၏။ အဖုတထြဲ လီးတဈဆုံး စိမထြားပြီး ပြနဆြှဲမထုတသ်ေးပဲ ခါးအားဖြင့ြ ကြိတဝြိုကပြေးရာ မခငစြမ်းဆီမှ တတိယအကြိမ် စောကရြညမြွား ထွကကြာ လီးအရညပြှား တလွှောကြ နှေးကနဲ့ ခံစားမိတော့သည်။ ၂ ယောကသ်ား မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖကရြင်း အနားယူနကြေ၏။

” လိုးဦးမှာနောြ … မခငစြမ်း ”

” ရှင် … ဒီနေ့ တောတ်ော့လေ … ကိုသာလောငကြလည်း ”

” မခငစြမ်း … စောကပြတကြှီး မှငရြင် … မနနေိုငဘြူး … ဖြစ်နတော ”

” ကမွ … အားမရှိတော့ဘူး … ကိုသာလောငရြဲ့ … နောကရြကမြှ … လိုး ”

” တကယန်ောြ ”

” တကယပြေါ့ … ရှင့ြ မိန်းမ … ပြနမြလာမချင်ြး … လိုး ”

ကိုသာလောင် အခန်းထဲမှ ထွကသ်ှားသညန်ှင့ြ မခငစြမ်း နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောသ်ှားရာ ညနစေောင်းမှ နိုးလာခဲ့သည်။ ရချိုး သနပခြါးလူးကာ လိမ်းထိပ် မုန့ဟြင်းခါးဆိုငသ်ို့ ထွကလြာလိုကြ၏။

” ဟော … အပျိုကြီး … ရိုးရိုးပဲလား … ကြကျဥ ထည့ျဦးမလား ”

” ထည့မြှာပေါ့ … ကိုထွန်းကြောရြယ် … အကြောလြည်း … ပိုထည့ြ ”

မခငသ်န်းတို့ ရပကြှကထြိပ် ကိုထွန်းကြောြ မုန့ဟြင်းခါး ဆိုငလြေးမှာ ညနမှေ ည ၈ နာရီထိ လူမပြတပြေ။ စကားပြော ဖောရြှှကော လကယ်ာ ကောင်းလှသဖြင့ြ အမြဲတမ်း လူစညန်တတ်ေ၏။

” အပျိုကြီး … ရပြီဗွို့ … အကြောြ ပိုထည့ထြားတယ် … အငံလွှော့ထားတယ် … လိုရင် … ရှေ့မှာနောြ ”

ကိုထွန်းကြောမြှ မုန့ဟြင်းခါးပြငရြာ ပုံမှနသ်ာ ပြငပြေးတတသ်ည်။ ဆိုငရြှေ့ စားပြဲခုံ အရှညလြေးပေါတ်ှင် ငံပြာရညဗြူး ငရုတသ်ီး အကြမ်းမှုံ့ဗူးနှင့ြ သံပရာသီးစိတကြာ စားသုံးသူ စိတကြှိုကြ သုံးဆောငန်ိုငရြန် ပြငဆြငပြေးထား၏။

” ကိုထွန်းကြောြ … ကမွ … ဟင်းရညလြေး ပေးပါဦး ”

မခငစြမ်း အစပိတ် ဟင်းရည် အပိုတောင်းကာ တရှုးရှုး သောကပြှီး ပိုကဆြံရှင်းကာ ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ ရပကြှကထြဲ ပြနလြွှောကလြာရာ ဒေါင့ခြွိုးတဈခုတွင် နောကမြှ အသံတသံ ပေါထြှကလြာ၏။

” ဒီမှာ … ဒီမှာ … ခငစြမ်းလား မသိဘူး … လူမှား မှာစိုးလို့ ”

သူမနာမည် ပါနသဖြေင့ြ လှည့ကြှညရြာ သန့သ်န့ပြှန့ပြှန့ြ ဝတဆြငထြားသော လူတဈယောကြ အသကအြရှယ် မတိမ်းမယိမ်းမို့ သချော ကြည့်န်မေိသည်။ မခငစြမ်း မမှတမြိ။

” ဟာ … ဟုတပြါတယ် … နင် နင် … ခငစြမ်းပါ … ငါ စိုးကြောလြဟော … မမှတမြိဘူးလား … ခုနကတည်းက ငါသချော ကြည့်န်တော … တူပါတယလြို့ ”

တဖကလြူ စကားကြောင့ြ မခငစြမ်း စူးစိုကကြှည့ရြာ ငယရြုပ် ဖမ်းမိသှားတော့၏။

” ဟင် … မအဘေေး … စိုးကြောြ … ငါ့ မှတတ်ောင် မမှတမြိဘူး … ဝလိုကတ်ာ နငကြ ”

” အေး … ငါလည်း နင် အိမထြောငကြသွှား ကတည်းက … နယပြှနသ်ှားတာဟ … နငအြမွိုးသားက ဘယမြှာလဲ … ပြီးတော့ ဒီရပကြှကထြဲ နနတေောလား ”

” ပြောရငတ်ော့ … အရှညကြှီးပဲ … စိုးကြောရြာ … ငါ အမတေို့အိမလြေး ရောင်းပြီး … ဒီရှှေ့လာတာ ကြာပြီဟ … ဒါနဲ့ နငကြရော ဘာလာလုပတ်ာလဲ ”

” ငါ အိမင်ှား လာရှာတာဟ … နယမြပြနတ်ော့ဘူး … ဒီမှာပဲ … အခွခမွေလို့ ”

” အေးဆေး … စကားပြောရအောင် … ငါ့အိမ် လိုကခြဲ့လေ … ဒီနားလေးတင် ”

” နောကရြကမြှ … လာလညမြယဟြာ … အခု နင့အြိမ် လိုကကြှည့လြိုကမြယ် … ငါ လောလောဆယ် အသိတဈယောကြ … အိမ် … အလကား နနတေောမို့ … မိုးခွုပရြင် မကောင်းဘူး ”

” အံမယ် … ကိုကမြစားဘူး … မအဘေေးရယ် … ငါက ငယသ်ူငယခြငွြး ကြုံတုန်းမို့ … အိမ် အလညခြေါတ်ာ ”

မခငစြမ်းတဈယောကြ အရငရြပကြှကထြဲမှ ငယပြေါင်း စိုးကြောန်ှင့အြတူ အိမသ်ို့ ပြနလြာရာ ကိုသာလောငမြှာ ကြကကြှည့ြ ကြကကြှည့ြ လုပန်ရှော၏။ စကားအသှားလာ နားထောင်၍ သူငယခြငွြးမှန်း သိမှ အပြငထြှကသ်ှားတော့သည်။

………………………………………..

အခန်း ( ၇ )

” ငါ … သှားဦးမယ် … ခငစြမ်း … နကဖြနမြှ လာမယ် … ငါ့ဖို့လည်း … အိမင်ှား ရှာထားပေးဟာ … နင့အြိမကြ ငါနဲ့ အဆငပြှပေါတယ် … လကရြှိ အိမင်ှားတွေ ရှိနတော … ဂွကနွတော ”

” အေးပါဟဲ့ … ဒီရပကြှကထြဲ ငါ့ အသိတွေ … ပေါပါတယ် … ရှာထားပေးမယ် ”

စိုးကြောြ ပြနသ်ှားသညန်ှင့ြ မခငစြမ်းတဈယောကြ အိပခြန်းလေးထဲ ဝငလြာကာ ကုတငပြေါြ လှဲလိုကတ်ော့ ၏။ ဟိုတွေးဒီတွေးဖြင့ြ လူးလိမ့ရြင်း ဒီရပကြှကလြေးထဲ မရောကခြင် အတိတကြာလများအား ပြနစြဉြးစားနတေော့၏။

………………………………………………

” အမလေး … အ အားးး … မသင့တ်ောပြါဘူး … ဦးလေးထွန်း ရယ် ”

မခငစြမ်း လငန်ောကြ လိုကပြှေးထားသညမြှာ ၂ လ မပြည့သ်ေး လငတ်ောမြောင် မိုးအောငမြှာ ရည်းစား ဘဝကတည်းက အရကလြေး တမွှမွှနဲ့မို့ မိဘများ သဘောမတူသည့ြ ကြားမှ ခိုးရာ လိုကခြဲ့တော့၏။ လငဖြစ်သူ ဦးလေးအိမ် အရောကြ မင်ျဂလာဆှမ်း ကြှေးကာ ပေါင်းသင်းနထေိုငလြိုကသ်ည်။ အလုပအြကိုင် မယမြယရြရ မရှိသော မိုးအောငတ်ို့ လငမြယားအား ဦးထွန်းလူမှ စောင့ရြှောကထြား ရတော့၏။

မခငစြမ်းမှာလည်း ဖြစ်သမွှအကြောင်း အကောင်းပင် သဘောထားကာ နရရှောသည်။ အိမထြောင် ကခွါစ ၁ လလောကသ်ာ မိုးအောငမြှာ လိုးနိုငသ်ောလြည်း နောကပျိုင်း မူးပြနလြာလငွြ အခကြြ ၂၀ ခန့ြ လိုးပြီးသညန်ှင့ြ လရညထြှကကြာ လီးမှာ ပြော့ကသွှားတော့၏။ မခငစြမ်းတဈယောကြ ကာမမီးတောကလြေးအား ဖြစ်သလို ငှိမ်းရာ ခရမ်းသီးဖြင့ြ အာသာဖြေ နစဉြေ ဦးထွန်းလူနှင့ြ မိကာ စောကပြတ် အယကခြံနရေ၏။

ရှကရြှကန်ှင့ြ ကြောပေးကာ ဘေးတစောင်းကြေးလိုကမြှ ပိုဆိုးသှားသည်။ မခငစြမ်း ဖငကြှီးအား ကြည့်ကြာ ဦးထွန်းလူ ပေါငကြှားမှ လီးကြီး ထောငမြတလြာပြီး လိုးချင်စြိတမြွား ပြင်းထနလြာ၏။ ဖငသ်ားစိုငန်ောကမြှ ဒူးထောကကြာ လီးအား စောကရြညရြှှဲနသေော အဖုတလြေးအား ထိုးထဲ့လိုကသ်ည်။ စောကဖြုတမြှာ ကဉွြးနသဖြေင့ြ လီးထိပအြဝလေးတွင် တဈနရော ဖိထည့လြိုကသ်ဖြင့ြ တဗစွဗြစွန်ှင့ြ လီးတဝကခြန့ြ တိုးဝငသ်ှားတော့၏။

” အမလေး သပေါပြီ … အား အမေ့ … နာလိုကတ်ာ … ဖြေးဖြေးလုပပြါ … မခံနိုငဘြူး နာတယ် … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

” ခဏလေးပါ … ခငစြမ်းရယ် … အောင့ခြံလိုကြ … နည်းနည်းလေးပဲ နာမှာပါ … နောကတ်ော့ ကောင်းလာမှာပါကြယ် ”

ဦးထွန်းလူ ချော့ပြောရင်း ဖိလိုးရာ လီးကြီး အဆုံးထိ ဝငသ်ှားတော့၏။ ခငစြမ်း စောကပြတလြေးမှာ ကြပန်သဖြေင့ြ ဒဈပါ ကြိန်းလာခဲ့သည်။ ဦးထွန်းလူမှာလည်း မယားဖြစ်သူ ဆုံးသှားကတည်းက နောကြ အိမထြောင် မပြုပဲ တူတောမြောင် မိုးအောငအြား စောင့ရြှောကရြင်း ၁၀ နှစ်ကြောြ နလောခဲ့၏။

မလိုးရတာ နှစ်ခွီနသေောလြည်း တူတောမြောင်၏ မယားချောလေးအား မထငမြှတပြဲ လိုးခွင့ရြလိုကြ သဖြင့ြ အားရ ကြနပေန်တေော့သည်။ ဘေးတစောင်း အနထေားမှ လေးဖကြ ကုန်းခိုင်းပြီး လိုးရာ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း တုနခြါနသညေ့ြ မခငစြမ်း ဖငကြှီးအား ကြည့်ကြာ မနားတမ်း ဆှဲလိုးနေ၏။ မခငစြမ်း အံကြိတခြံနရင်ေး တအားအား ညည်းနရသေည်။

” အီး အီး … အမေ့ … အားးးး အ အ … အဟင့ျ ဟင့ျ … ဖြည်းဖြည်း … ဖြည်းဖြည်းလိုးပါ … ဦးလေးထွန်းရယ် ”

စောကဖြုတလြေးမှာ စီးစီးပိုငပျိုငန်ှင့ြ လိုးကောင်းနေ သည့ြ အပြင် မခငစြမ်းမှာ နာလှန်းသဖြင့ြ တကိုယလြုံး တုနခြါနရော ဦးထွန်းလူတဈယောကြ ကာမအရသာလေး ထူးကဲနတေော့သည်။

” ဘှတ် … ဘှတ် ဘှတ် … ဗစြျ … အားးးးး အမလေးးးး … အဟင့ျ ဟင့ျ … ဖြပ် ဖြပ် … ဘှတ် ”

ဦးထွန်းလူ ဆောင့လြိုးတိုင်း မခငစြမ်း ဖငကြှီးတဈခုလုံး တုနခြါပြီး မကြန်ှာလေးရှုံ့မဲ့နေ၏။

” အမေ့ … နာတယ် … အား သပေါပြီ … အရမ်းမဆောင့ပြါနဲ့ … သမီးနာလှပြီ … အားးးးး … အ အ စောကပြတလြေး … ကြဲပြီထငတ်ယ် … အဟင့ြ … စပလြဲစပ် … နာလဲနာ … အားးး … ဖြည်းဖြည်း မခံနိုငတ်ော့ဘူး … အဟင့ြ …… အီး ဟီးးး ”

မခငစြမ်း ငယသ်ံပါအောင် ညည်းကာ အောဟြဈနရတေော့သည်။ စောကပြတလြေးမှာ မခံနိုငရြှာပေ။ လငဖြစ်သူ မိုးအောငလြီးထကြ ကြီးမားတုတခြိုငသ်ော ဦးထွန်းလူ လီးအား အောဟြဈကာ အလိုးခံနရေ၏။ ဦးထွန်းလူ လီးဒဏကြှောင့ြ ပထမတဈခွီမှာပင် အားမရှိသလိုဖြစ်ကာ မွော့သှားရသည်။

နောကြ ၁ လ ခန့တ်ှင် မိဘအိမ် ပြနတ်ကန်ကော မိုးအောငန်ှင့ြ ကြာရှင်းလိုကတ်ော့သည်။ မိဘ ၂ ပါး သဆေုံးခွိန် အိမဝြိုင်းလေးအား ရောင်းခပြှီး ဒီရပကြှကလြေးထဲ အပျိုကြီးအမညခြံကာ နထေိုငလြာခဲ့၏။

………………………………………………..

” မခငစြမ်း … မခငစြမ်း ”

” ရှင် … ကိုသာလောင် ”

အတိတကြာလလေးအား တွေးရင်း မှေးကနဲ့ အိပပြွောသ်ှားရာ အောကထြပမြှ ကိုသာလောင် အောသ်ံကြောင့ြ အသံပြနပြေးလိုကသ်ည်။

” အပြငကြ ပြနလြာတာ … ခေါကဆြှဲကြောြ ဝယလြာလို့ … စားဦးမလား ”

” တောပြှီ … ကိုသာလောငရြေ … ညနကေ မုန့ဟြင်းခါး သောကထြားတာ … ည မစားတော့ပါဘူး … ဝိတလြွှော့နတော ”

ကိုသာလောငအြား ပြနဖြှရင်ေ ကုတငပြေါမြှ ဆင်းကာ တီဗှီ ဖြင့ကြှည့လြိုကြ၏။ ၁၁ ထိုးလောကတ်ှင် မကြလြုံးများ လေးလံလာကာ တီဗှီပိတပြှီး တခွိုးတည်း အိပပြဈတော့သည်။ နောကရြကမြနကြ ရချိုးပြီးခါစ သနပခြါး သှေးခွိန် အိမရြှေ့မှ ခေါသ်ံ ကြားလိုကြ ရ၏။

” ခငစြမ်းရေ … ခငစြမ်း… ရှိလား … ငါပါဟ … စိုးကြောြ ”

” အေး … စိုးကြောြ လာဟေ့ … အိမပြေါသ်ာ တကခြဲ့ … ငါ သနပခြါး သှေးနတော ”

သနပခြါး လူးနရောမှ ထရပရြင်း ပြတင်းပေါကမြှ ပြနပြှောကာ ကြောကပြှငန်ား ပြနထြိုငရြင်း သနပခြါး ထပသ်ှေးနသည်ေ။ စိုးကြောြ အိမပြေါတ်ကစြဉြ အိပခြန်းထဲမှ ကြမ်းပြငပြေါြ တငပြလငခြှလကြြေ သနပခြါး သှေးနသေော မခငစြမ်းအား မှငလြိုကရြ၏။

” ခဏထိုင်ဦး … စိုးကြောြ … ငါ သနပခြါးလူးပြီး … ထွကလြာခဲ့မယ် ”

အခန်းရှေ့ ခွသေံကြားရသဖြင့ြ မခငစြမ်းမှာ လှည့မြကြည့်ပြဲ လှမ်းပြောလိုကသ်ည်။ သို့သောြ စိုးကြောမြှာ အခန်းဝမှ ခွလှမြေးများ မခွာနိုငအြောင် ဖြစ်နမေိ၏။ တပလြာသော နကောမကြမြှန် အနကအြား ခွှတကြာ ရှေ့တိုးကပ် ကြည့်လြိုကသ်ည်။ မခငစြမ်း ဖငကြှီးမှာ ကြမ်းပြငပြေါြ အိကားနပြေီး ရငလြွားထားသော ထမိနအြဟောင်းလေး အောကြ နို့အုံ ၂ ဖကကြ လကမြောင်းဝိုကပြှီး သနပခြါးသှေးတိုင်း လှုပခြါနပြနေသ်ည်။ မနေ့က လငဖြစ်သူ နှင့ြ ကြာရှင်းထားကြောင်း နောကထြပ် အိမထြောင် မပြုတော့ကြောင်း ပြောပြထားသဖြင့ြ စိုးကြောတ်ဈယောကြ ငယသ်ူငယခြငွြးမလေးအား စိတဖြှင့ြ ပစ်မှားနေ၏။

သနပခြါးလူးပြီး ထမိနလြဲရာ မခငသ်န်းမှာ စိုးကြောြ ဧညခြန်းဘကြ ထိုငစြောင့န်သည်ေ အထငဖြှင့ြ ထမိနအြား ခွရင်ေး ပုံခရွာ ဖငကြှီးမှာ ရချိုးပြီးစမို့ ဖြေးဥ ပြောငခြွောနသည်ေ။ ဖငသ်ားစိုငကြှီးများ ကားထွကန်ကော ဖငအြကကြှဲကြောင်းက ထင်းနေ၏။ စိုးကြောြ အကြည့်မြွား မလှဲနိုငပြဲ ပုဆိုးအောကမြှ လီးက ဆကကြနဲ့ ထောငလြာတော့သည်။ မခငစြမ်း အိပခြန်းထဲက မထွကခြင် ဧည့ခြန်းဘကြ ထိုငခြုံလေးပေါြ အမှနထြိုငလြိုကရြ၏။

” အံမယ် … မကြမြှနတ်ှနေဲ့ပါလား … ကဲ … ငါပြီးပြီ … နင် တဈယောကထြဲ နမှောဆို … ဒေါလြုံး အိမအြောကထြပ် … သှားကြည့်ရြအောင် အိမကြ ကဉွြးပမယေ့ြ … တဈယောကထြဲဆို … အဆငပြှမှောပါ ”

” အေး … ဒါနဲ့ … နင့အြိမ် အောကထြပကြ … အိမင်ှားတွရေော … ဘယတ်ော့ ပြည့မြှာလည်း ”

” ကိုသာလောငတ်ို့က … ၃ လ လောကြ လိုသေး တယဟြ … ဒီနှစ်ပြီး သူတို့က ထွကမြှာ … နငကြ အရေးကြီးနလေို့ … ငါလိုကရြှာပေးရတာ ”

” အေးဟာ … လောလောဆယ် … ၆ လစာ တငရြရင် … ကောင်းမယ် … နင့ြ အိမင်ှားတွေ ထွကမြှ … ငါ ဒီလာ နတေော့မယ် ”

” အေးပါ … ပြောကြည့်ကြှတာပေါ့ … လမ်းရောကမြှ တဈခုခု စားရအောင် … သှားစို့ ”

” အေးပါ ”

သို့သောြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငခြုံပေါထြိုငကြာ တတွတတ်ှတ် ပြောနသေော မခငစြမ်း ရငဖြုံးအင်ျကြီအောကကြ နို့အုံ့ကြီးအား ကြည့်ရြင်း စိုးကြောြ လီးမှာ ထိန်းမရအောင် တင်းမာနသဖြေင့ြ အထ ခကန်တေော့သည်။

” ဟဲ့ … ထလေ … စိုးကြောျ ”

” အေးပါဟ … ဟိုဟို ”

” လာပါဟာ … ငါ ဗိုကဆြာလှပြီ ”

မခငစြမ်းမှာ ပြောပြောဆိုဆို စိုးကြောြ လကမြောင်းအား ဆှဲထူလိုကသ်ဖြင့ြ စိုးကြောြ တဈယောကြ မကြန်ှာပူပူဖြင့ြ ထရပလြိုကရြ၏။

” ဟာ … မအပေေး … စောစောစီးစီး … ထနတော … ခိခိ ”

” ငါလာတုန်းက … မထဘူးဟ … ဒီရောကမြှ … ဟီးဟီး ”

” အံမယ် … ဒီရောကတ်ော့ ဘာလို့ … ဟမ် … နင် နင် … ငါ အဝတလြဲတာ … ချောင်းကြည့်တ်ာပေါ့ ”

” သချောကြည့်တ်ာ မဟုတပြါဘူးဟာ … အမှတတ်မဲ့ ကြည့်မြိတာပါ … နငကြလည်း အခုထိ … ငယင်ယကြ အတိုင်းပဲ ”

” တောတ်ော့ … မသာ … သှားစို့ … နင့ဟြာ … ငှိမအြောင် … လုပြဦး ”

၂ ယောကသ်ား ရပကြှကြ တောငဘြကခြှမ်း ဒေါလြုံးတို့အိမ် လွှောကလြာခဲ့ကြသည်။ ရောကသ်ည် နှင့ြ မခငစြမ်း အကြိုးကြောင်း ပြောပြရာ အဆငမြပြခေဲ့ပေ။

” ညည်းလည်း … အိမင်ှားစားနတောပဲ … ခငစြမ်းရယ် … အနည်းဆုံး ၁ နှစ်တော့ … ခွုပမြှပေါ့ ”

” အင်းပါ … ဒေါလြုံးရဲ့ … ကမွလည်း … လူရင်းမို့ ပြောကြည့်တ်ာပါ … သှားဦးမယ် ”

” အေးအေး ”

ဒေါလြုံးတို့အိမမြှ အပြန် လဖကရြညဆြိုငဘြကြ လွှောကလြာပြီး ရှမ်းခေါကဆြှဲနှင့ြ လကဖြကရြည် သောကကြာ မခငစြမ်းအိမ် ပြနလြာခဲ့ကြတော့၏။

” နပေါစတေော့ … ခငစြမ်းရာ … ငါ အခု နတေဲ့ … အိမကြို … ပြောကြည့်ြဦးမယ် … နင့ြ အိမကြ … နောကြ ၃ လ ဆို … ရပြီမလား ”

” ငါ့ အိမကြ … သချောပါတယ် စိုးကြောရြယ် … လောလောဆယသ်ာ … နင့ဟြာနင် … အဆငပြှေ တဲ့ဆီနေ ”

” ဒါဆို … ငါသှားပြီဟာ … နောကရြကြ အားတဲ့ခွိန် … လာခဲ့ဦးမယ် ”

” အေး … သှားတော့ စိုးကြောြ … ငါ လိုကမြပို့ တော့ဘူး ”

” ရပါတယဟြာ … နငတ်ို့ လမ်းထိပ် … ဆိုငကြယ် တကျကစီတွေ … ပေါပါတယ် ”

စိုးကြောြ ပြနသ်ှားသညန်ှင့ြ ကုတငပြေါြ မှေးနရော ခဏအကြာ အောကထြပမြှ လှကေားအတိုင်း တကလြာသော ခွသေံကြားလိုကရြသဖြင့ြ ပြုံးမိလိုကြ သည်။ မနေ့က ကိုသာလောင် တဈယောကြ ဆကရြန် ခွိန်းထားသညကြို အမှတရြကာ ကုတငပြေါမြှ ဆင်းရင်း အိပခြန်း တံခါးဘကြ ကြောပေးလိုကြ၏။

အောကထြပမြှ တကလြာသော ခွသေံမှာ သူမ အိပခြန်း တံခါးဝရှေ့ ရပသ်ှားတော့သည်။ အခန်းတံခါးဝသို့ လူရိပမြှငသ်ညန်ှင့ြ မသိဟန် ဆောငကြာ အပေါအြင်ျကြီအား ခွှတကြာ တံခါးဝဘကြ လှည့လြိုကြ၏။ ခွသေံပိုငရြှငမြှာ အသံမထွကြ ငှိမန်ပြနေသ်ည်။ ဘရာစီယာ ခွိတဖြှုတကြာ တံခါးဝဘကြ ကိုယလြုံးလှည့ရြာ လွှောကသွှားသော ဘရာစီယာ အောကြ နို့အုံကြီးများ ပေါလြာတော့၏။

ကိုယလြုံးအား ပြနလြှည့ကြာ ခါးပေါမြှ ထမိနအြား ဖြညကြာ အိပခြန်းထဲ တဈယောကထြဲ လှတလြှတလြပလြပဟြနဖြှင့ြ ခွရင်ေးပုံခပြဈပြနသ်ည်။ ရှေ့မှ ကုတငစြောင်းအား လကြ ၂ ဖကထြောကကြာ ခွရင်ေး ပုံထားသော ထမိနကြှင်းထဲမှ ခွတဈေဖကပြှီး တဈဖကြ ကြှထုတလြိုကြ၏။

ဖငသ်ားစိုင်၂ ခွမ်း အလယတ်ည့တ်ည့ြ ပေါငတ်န် ၂ ဖကြ ကြားမှ စောကမြှှေးအုံ မှာ ဖကြကြနဲ့ ပေါလြာတော့သည်။ ပြီးမှ ထမိနအြဟောင်း တဈထညအြား ယူကာ ရငလြွားရင်း ကုတငပြေါြ ဘေးတစောင်း လှဲပြီး အိပခြန်းဝအား ကြောပေးလိုကြ၏။ ပေါငတ်န် နောကဖြကြ အသားစိုငအြား ဝဲကုတသ်လို တဗငွြးဗငွြး ကုတကြာ ထမိနအြောကန်ားစ အား လကဖြှင့ြ ခွိတကြာ ဆှဲတငရြင်း ဖငတ်ဈခွမ်း ပေါလြာနသည်ေ။

” ကြှီ … ကြှိ … ရှပ် ရှပ် … ရှပ် ရှပ် ”

ထိုစဉြ အိပခြန်းတံခါးအား ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တွန်းဖြင့ြ ကာ သူမ ကုတငန်ား လွှောကလြာသော ခွသေံ ကြောင့ြ ဘေးတစောင်း ကြောပေးလှဲကာ ပေါငတ်န် အား ကုတန်သေော မခငစြမ်း လကကြလေး ရပသ်ှားတော့၏။ အိပခြန်း တံခါးဝမှ ခွသေံပိုငရြှငမြှာ ဝငလြာပြီး ဖငကြှားထဲ ယကပြေးနသည်ေ။

” အာ …… ဟာ … အဲဒါ ဖငပြေါကကြှီး … ကိုသာလောင် ရဲ့ … ယား တယ် ရှင့ြ … ဟင့ြ ဟင့ြ ”

ဘာစကားမှ ပြနမြပြောပဲ ဖိယကန်သဖြေင့ြ ခါးလှည့ြ ကာ ကိုယလြုံးစောင်းပြီး ကြညရြာ အံသှ ထိတလြန့ြ သှားတော့၏။

” ဟာ … နင် နင် … စိုး … စိုး … စိုး ကြောျ … ”

မခငစြမ်းမှာ ကိုသာလောင် မနေ့က ပြောထားသဖြင့ြ စိုးကြောြ ပြနသ်ှားသညန်ှင့ြ အိမပြေါတ်ကလြာသည် ထငကြာ မှူဆှယရြင်း အထာပေးနမေိသည်။ ထူးထူးခွားခွား ဖငပြေါကလြေး ယကန်သဖြေင့ြ မနနေိုငပြဲ လှည့ြ ကြညရြာ စိုးကြောြ ဖြစ်နသဖြေင့ြ ထထိုငလြိုကြ တော့သည်။

” ဟာ … နင် နင် … ဘယလြိုလုပ် ပြနရြောကလြာတာလဲ ”

” ဟို ဟို … ငါ မကြမြှန် မေ့ကနွခြဲ့လို့ … နငတ်ို့ လမ်းထိပ် ရောကမြှ … တဈခေါကြ ပြနလြာယူတာဟ … ဒီရောကတ်ော့ … နင့ြ အဝတစြားလဲတာ မှငပြှီး … စိတ် မထိန်းနိုငတ်ော့တာပါ ”

စိုးကြောမြှာလည်း ခိုးထုတခြိုးထညန်ှင့ြ မိသှားသဖြင့ြ မကြန်ှာငယလြေးနှင့ြ ရှင်းပြနရှော၏။

” ဒုကျခပါပဲဟာ … ငါက … ကိုသာလောငန်ဲ့ … ခွိန်း ထား … ထား .…… အဲ … ဟိုဟို … ကိုသာလောင် တကလြာရင် … မကောင်းဘူးပေါ့ဟာ ”

မခငစြမ်း တဈယောကြ စကားမှားသှားသဖြင့ြ ဖုံးဖုံး ဖိဖိလေး ပြနပြှောနသည်ေ။

” ဟင် … ဘယကြ … ကိုသာလောငလြဲ … ခငစြမ်းရ … နင် ပြောတော့ … လောလောဆယ် … အိမထြောင် မရှိဘူးဆို ”

” ကိုသာလောင် ဆိုတာ … ငါ့အိမ် အောကထြပကြ … အိမင်ှားလေးဟာ … တခါတခါ … သူက အိမပြေါြ … တကလြာတတလြို့ ”

” ငါ တကလြာတော့ … အောကထြပကြ … အိမတ်ံခါး … သော့ခတထြားတာဟ … လူမရှိပါဘူး … ခငစြမ်းရာ ”

” နငဖြယ် … စိုးကြောြ … ငါသှားကြည့်မြယ် ”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့ြ ကုတငပြေါမြှ ဆင်းကာ အိပခြန်း တံခါးဝဘကြ ထွကသ်ှားသော မခငစြမ်း ဖငကြှီးအား ကြည့်ြ၍ စိုးကြောတ်ဈယောကြ ကနွန်ရဈေသည်။

…………………………………………

(ဇာတသ်ိမ်း)

မခငစြမ်း အိမအြောကဆြင်းရာ လှကေားတဝကြ အရောကြ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လြိုကရြာ ကိုသာလောင့ြ အိပခြန်း တံခါးသော့ခတထြားသညကြို တွေ့၍ အိမပြေါပြှနတ်ကြ လာခဲ့တော့၏။ အိပခြန်းထဲ ပြနအြဝင် စိုးကြောမြှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် သိုင်းဖကကြာ မကြန်ှာအနံ့ နမ်းနပြနေသ်ည်။

” လှတဟြာ … စိုးကြောြ … ငါ ငါ … အထိအတွေ့ နောကြ … သာယာ တတပြမယေ့ြ … သူငယခြငွြးနဲ့တော့ ဆန်ဒ မရှိဘူး ”

” တဈခါထဲပါ … ခငစြမ်းရာ ”

” အို … လှတ် လှတ် … တောပြှီ တောပြှီ … နငလြည်း … ပြနတ်ော့ ”

မခငစြမ်း ပြောပြီးသညန်ှင့ြ လူချင်ြး တွန်းခွာကာ နောကဆြုတ် လိုကတ်ော့၏။ စိုးကြောမြှာ မချင့်မြရဲဖြင့ြ အခန်းပြငထြှကကြာ စားပြဲခုံ ပေါမြှ ကနွခြဲ့သော မကြမြှန် အနကလြေးအား ယူ၍ အိမအြောကြ ဆင်းသှား ရှာသည်။

” ဟူးးးးး ”

စိုးကြောြ အောကဆြင်း သှားသညန်ှင့ြ ကုတငပြေါြ လှဲခကြာ သကပြှင်း ရှညကြှီး မှုတထြုတ် ပစ်လိုကြ၏။ ကာမဆန်ဒများအား သူစိမ်းယောင်ျကြားများနှင့ြ အာသာဖြတတေသ်ောလြည်း အတွင်းသိ အဆင်းသိ ငယ် သူငယခြငွြးအား ငှင်းလှတ် လိုကမြိသည်။ ထိုကိဈစကြောင့လြားမသိ ကိုသာလောငတ်ို့ လငမြယား အိမပြှောင်း သှားပြီး ၁ လ ကြာသည့တ်ိုင် စိုးကြောတ်ဈယောကြ ပေါမြလာတော့ပေ။

…………………………………………………….

တဖြည်းဖြည်း အခွိနမြွား တရှေ့ရှေ့ ကုနဆြုံးလာရာ ရကမြှ လသို့ ကူးပြောင်းလာသည်။ မနကအြိပရြာ ထသညန်ှင့ြ မကြန်ှာသဈရင်း တဈစုံတဈခု တွေးမိကာ နှုတခြမ်းလေး ကြေးရင်း ပြုံးနမေိ၏။ ရပကြှကထြဲ ပြောင်းလာတာ မကြာသေးသော ဂစွတ်ူး ဆိုသည့ြ ကောငလြေးအား သတိထားမိလာ၏။ သှားရင်း လာရင်း စုံစမ်းကြည့်ရြာ မုန့ဟြင်းခါးရောင်းသော ကိုထွန်းကြောြ၏ တူတောမြောင် ဖြစ်ကြောင်းနှင့ြ သူမအား စိတဝြငစြား နကြေောင်း ရိုးတိုးရိပတ်ိတလြေး သိရှိလိုကသ်ည်။

သတင်း သချောသညန်ှင့ြ မခငစြမ်းတဈယောကြ ပြငပြှငဆြငဆြငလြေး ဝတကြာ ဂစွတ်ူး နှင့ြ မတောတ်ဆ ဆုံမိတိုင်း လိုအပသ်ညထြကြ ဖငကြှီးအား မသိမသာလေး လှုပခြတ် လွှောကပြှ နသည်ေ။

ကာမ အထိအတွေ့လေး ဝေးနသဖြေင့ြ ခပမြှနမြှန် ငှိစွန်းကာ တိတတ်ခိုး ဇာတလြမ်းလေး ခင်းချင်န်ေ၏။ ပြုံးပြ နှုတဆြကဖြှင့ြ နလောခဲ့ရာ အခွိနကြှာ လာသညန်ှင့အြမွှ ရင်းနှီးမှုလေး တိုးလာခဲ့သည်။ မခငစြမ်းမှာ ရာဂစိတ် အားသနသ်ောလြည်း ဇယားကပမြည့ြ လူများအား ရှောငလြှဲတတ်၏။

ကာမစည်းစိမလြေး အတူခံစားရင်း ကိုယ့်လမ်း ကိုယလြွှောကသ်ော ဘဝမွိုးအား သဘောကတွတသ်ည်။ အလိုးအဆောင့ြ လိုသလို ထိန်းခွုပလြိုးပေးတတသ်ော ကိုသာလောင် အိမမြပြောင်းခငအြထိ သူ့မိန်းမ မသိအောင် ခိုးစားဖူးသောလြည်း လူပျိုလီး မာမာထနထြနလြေးအား မှည်းစမ်းချင်န်ရှောသည်။ လငမြယူပဲ တိတတ်ိတပြုန်း အလိုးခံရသည့ြ အရသာမှာ ရငတ်ဖိုဖိုဖြင့ြ အထွဋထြိပ် ရောကြ သှားသဖြင့ြ စွဲလမ်း နှစ်ခွိုကြ လာမိတော့၏။

ဂစွတ်ူး မခငစြမ်း ဖငကြှီးကို ခိုးခိုးကြည့်တ်တပြမယေ့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ှေ့လငွြ ခပတ်ညတ်ည် လုပန်တတ်ေ၏။ ဒါကိုပဲ အပျိုကြီး မခငစြမ်း အူယား နေ သည်။ အခုလည်း ဒေါတ်ုတအြိမသ်ို့ မနကြ ၄ နာရီ ထလာကာ မုန့ဟြင်းခါး ဆှမ်းကပရြန် ကူခကြပြေးရင်း မခငစြမ်းတဈယောကြ ခုံပုလေးပေါြ ခဏထိုငန်စဉြေ မနကြ ဝလေီ ဝလင်ေး ဂစွတ်ူးမှာ ဓမျမာရုံမှ ကောဇြောများ ဆိုကကြားဖြင့ြ လာခပြေးနသည်ေ။

” ဂစွတ်ူး … ည ပြဲမသှားဘူးလား ”

” မကြည့်တ်ော့ပါဘူး အပျိုကြီးရာ … စငလြကမြှတကြ … ဈေးကြီးတယဗြွ ”

” ငါက ကြည့်ခြငွန်တောဟ … အဖေါမြရှိတာ ”

စကားပြောရင်း ဂစွတ်ူးမှာ ပေါငကြှားအား ကြည့်န်သဖြေင့ြ ပေါငတ်န် ၂ ဖကအြား မသိမသာ ဖြဲပြ လိုကသ်ည်။ ဂစွတ်ူး မကြလြုံးပြူးကာ ဆကမြကြည့်ပြဲ အကြည့်လြှှဲပစ်တော့၏။

” အပျိုကြီး … အဖေါြ မရှိရင် … ဟို ဟို …… ကြ နောြ လိုကခြဲ့ရမလား ”

မခငစြမ်းမှာ မောငပြွော့ ဖားကန့ြ တကသ်ှားကတည်းက စာမလာ သတင်းမကြားမို့ ကာမဆန်ဒလေး တောင့တ် ဆာလောငန်ခွေိန် အကြိုကတ်ှေ့သှားမိသည်။

” အေး … နင့ြ ဆိုကကြားနဲ့ … သှားမယလြေ … ပြီးတော့ … ငါ မုန့လြည်း ကြှေးမယ် … ပြဲပြီးမှ ပြနရြအောင် ”

” ဟုတ် … ဒါဆို ကနွောြ … ည ၈ နာရီ လောကြ … ထွကခြဲ့မယ် ”

” အရကျ … သောကျ မလာနဲ့ … နောျ ”

” အင်းပါ ”

ညနကတေည်းက မခငစြမ်းတဈယောကြ ရမေိုးခွိုး အလှပြငကြာ မှနရြှေ့မှ မခွာတော့ပေ။ တဖြည်းဖြည်း အမှောငထြု ကြီးစိုးလာရာ စိတကြူးဖြင့ြ ရငခြုနန်မေိ၏။

” ကလင် … လင် လင် ”

” လာပြီ … ဂစွတ်ူး ရေ ”

နူတခြမ်းနီ ဆိုးကာ နှုတခြမ်း ၂ ခုအား ဖိ၍ ညီအောင် ညှိရင်း ကောဖြီဖြောထြည့ြ ထားသော ဓါတဗြူးနှင့ြ အိပခြငွပြှေ စားရန် လကဖြကခြွိုင့အြား ကြိမခြှင်း အသေးလေးထဲ ထည့ယ်ူလိုကသ်ည်။ ပိုကဆြံအိတ် လေး လှယကြာ လှကေားအတိုင်း အပေါထြပမြှ အောကဆြင်း လိုကခြဲ့၏။ ဆိုကကြားနား ရောကသ်ညန်ှင့ြ ကြိမခြှင်းအား ဆိုကကြား နောကခြုံပေါြ တငကြာ လူက ရှေ့မှ တကလြိုကတ်ော့သည်။ ဂစွတ်ူးတဈယောကြ ရပကြှကြ အရှေ့ပေါကမြှ ထွကကြာ လမ်းမကြီးအတိုင်း နင်းလာခဲ့၏။

” ဂစွတ်ူး … နင့ြ အသကြ ဘယလြောကလြဲ ”

” ၂၄ နှစ် ကြောပြှီ … အပျိုကြီး ”

” အံမယ် … ငါ့ထကြ ၆ နှစ်တောင် ငယတ်ယ် … ဒါနဲ့ နင် … ရည်းစားတွေ ဘာတွေ … မထားဘူးလား … ခိခိ ”

” ကနွော့လြို … ဦးလေးအိမ် ကပန်တေဲ့ … တောသားကို … ဘယသ်ူ ကြိုကမြှာလည်း ဗွာ ”

” မယ့လြေး … ဟုတမြှလည်း … ပြောပါ … ဒေါမြိုး သမီး … မိဖြူနဲ့ … ငါ တွေ့ပါတယန်ောြ ”

မခငစြမ်းတဈယောကြ ဂစွတ်ူးအား အဈမေး နတေော့သည်။

” မဟုတပြါဘူး … အပျိုကြီးရာ … သူ ဈေးရောင်း ထွကရြင် … ကနွော့ြ ဆိုကကြားပဲ … အမြဲ ငှားစီး တာပါ ”

” တကယ် ”

” တကယပြေါ့ … ကနွောကြ မိဖြူလို … ပိနတ်ာတွေ … မကြိုကဖြူးဗွ … အပျိုကြီးတို့လို … တောင့တ်ောင့ြ ဖြောင့ဖြှောင့တ်ှေ ကြိုကတ်ာ ”

” အံမယ် … ဂစွတ်ူး နောြ … ဟှန့ြ ”

ဂစွတ်ူး ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုကပြမယေ့ြ မခငစြမ်းမှ မကြလြုံးရှဲကြီးဖြင့ြ မော့ကြှည့ြ ပြောနသဖြေင့ြ အနည်းငယ် ရှကကြာ ငှိမသ်ှားပြီး ဆိုကကြားအား ဖိနင်းနေ၏။ လမ်းမကြီးပေါြ ကား ဆိုငကြယ် တဈစီးစ နှစ်စီးစမှ လှဲ၍ လူရှင်းနကော လတဖြေူးဖြူး တိုကခြတန်သည်ေ။ အတောကြှာမှ ဂစွတ်ူးဆီမှ စကားသံ ထွကပြေါြ လာတော့၏။

” ကနွော့သ်ာ … ပြောနတော … အပျိုကြီးကြ … ရှိလို့လား ”

” အထငသ်ေးတာ … ဂစွတ်ူးရယ် … ငါ့ ရည်းစားက … ဖားကန့မြှာ … ကြောကသ်ှားတူးနတောဟ … အဆငပြှရင်ေ ပြနလြာပြီး … ငါနဲ့ … လကထြပမြှာ ”

” ဟင် … တကယလြား ”

” အေး … နင် … နင့ြဦးလေးအိမ် … မရောကခြင် … ၁ လ လောကကြ … ထွကသ်ှားတာပေါ့ ”

” အောြ … ဒါမို့ … အပျိုကြီးက … တခါတခါ … မှိုငန်တောကိုး ”

” ဟုတတ်ယဟြာ … ကိုပြော့ ရှိတုန်းကဆို … ဒီလို ပြဲသှားကြည့်ရြင် … မလှယဘြူး ”

” ဟမ် … ဘာဖြစ်လို့ ”

” ဘာဖြစ်ရ မလဲ … ဂစွတ်ူးရ … ပြဲခင်းထဲ … ပြဲထွကလြို့ မီးပိတတ်ာနဲ့ … ဖကန်မ်းတော့တာ … လကကြလည်း … အငှိမ် မနဘေူး … ခိခိ ”

” ဟာဗြာ … ဒါတော့ … ရည်းစားတွပေဲလေ ”

” အင်း … ငါပြောချင်တ်ာက … ဒီလိုဟ … နမ်းရင်း … ဟိုကိုင် ဒီကိုင် … လုပတ်တတ်ာ … ပြောတာ ”

ပြောရင်း မခင်းစမ်း တဈယောကြ သူမနို့အုံနှင့ြ ပေါငတ်နမြွားအား ပြတသ်ပပြှကာ ဂစွတ်ူး မကြလြုံးထဲ မှငအြောင် အမူအယာပါ လုပပြှနပြနေသ်ည်။

” နမ်းရင်း ပါးစပခြငွြး စုပပြှီး … ငါ့ ဖငတ်ှပေါ ညှဈသေးတာ … နာဘူးကတွယဟြ ”

မခငစြမ်း တဈယောကြ စိတပြါလကပြါ ပြောရင်း အမူယာတွပေါ လုပပြှနသဖြေင့ြ ဂစွတ်ူးမှာ နားထောငရြင်း ပေါငကြှားမှ လီးက ခုံးထနတေော့၏။

” နင် … တကယ် … ခစွသ်ူ မထားဖူးဘူး ပေါ့ ”

ဂစွတ်ူး ငှိမသ်ှားသဖြင့ြ မခငစြမ်းမှာ စကားပြနစြနပြနေသ်ည်။

” ဟာ … အပျိုကြီးကလည်း … တကယ် မထားဖူး တာပါ … ရှာမှာလည်း အခွိနပြှည့ြ … လယထြဲ ဆင်းနရတော … ဒီရောကတ်ော့လည်း … ဆိုကကြား ထွကန်င်းနတေော့ … ဘယခြွိန် ထားရမလဲ ”

” ခိခိ … အေးအေး … သနား စရာလေးပေါ့ ”

ပြောရင်း ဆိုကကြား နောကခြုံမှ ခွင်းတောင်းအား ပြုတကြမွည် စိုးသဖြင့ြ လကန်ောကပြှန် ဆှဲကပရြာ ဂစွတ်ူး ပေါငကြှားထဲ အကြည့်ြ ရောကရြှိသှာသည်။ ဂစွတ်ူးမှာ အတွင်းခံ မဝတတ်တသ်ဖြင့ြ ပေါငကြှားမှ လီးမှာ ထောငထြှကန်ေ၏။ မခငစြမ်း တဈယောကြ ခွင်းတောင်း ဆှဲကပသ်ော လကအြား ပြနရြုတကြာ ထောငန်သေော အရာကြီးအား ဆကကြနဲ့ ပုတကြှည့လြိုကသ်ည်။

” ဟဲ့ … နင် ဘာတွေ တွေးနတောလဲ … ဂစွတ်ူး ”

” ဘာ ဘာ … ဘာမှ … မတွေးပါဘူး ”

” မညာနဲ့ … နင် ငါ့ဖငကြို … ခိုးခိုးကြည့်ြ တတတ်ာ … ငါသိတယန်ောြ ”

” ဟာဗြာ ”

ဂစွတ်ူးမှာ မခငစြမ်း စကားလုံးများအောကြ ချောငပြိတမြိကာ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းဖြင့ြ လီးတောငန်ခွေိန် လီးထိပအြား ပုတခြံရသဖြင့ြ ဆိုကကြားနင်းရင်း ဖငကြှှ တကလြာကာ ထရပန်င်းနမေိ၏။ ထရပန်င်းမှ ပုဆိုးထဲက လီးမှာ ဆန့ထြှကလြာကာ ပိုဆိုးသှားတော့သည်။

” နင့ဟြာကြီးက … လူမှငမြကောင်းဘူး … ခဏ ရပလြိုကြ ”

မခငစြမ်း စကားကြောင့ြ ဂစွတ်ူးမှာ လမ်းဘေး သဈပငကြှီး တဈပငအြောကြ ထိုးရပလြိုကြ၏။

” ဟဲ့ … ရရဲ့လား … ပြဲခင်းထဲ … ရောကရြင် … ရှကစြရာ ကြီးဟာ ”

ဂစွတ်ူး တိုငပြတန်ေ၏။ မခငစြမ်း သူ့ရည်းစား မောငပြွော့ နှင့ြ အကြောင်းတွေ အမူယာနဲ့ ပြောက တည်းက လီးက တောငလြာကာ လီးထိပ် အပုတခြံ လိုကရြသဖြင့ြ စိတကြှှလာကာ ပြနမြကတွော့ပေ။

” ကဲ … လာလာ … နင့ဟြာကြီး … အရင် ငှိမသ်ှား အောင် လုပြဦး ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ မခငစြမ်းမှာ ဆိုကကြားရှေ့ခုံပေါြ ထိုငန်ရောမှ ဆင်းကာ သဈပင် နောကကြွောဘကြ လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။ ဂစွတ်ူး ကြောငကြှည့ြ နသဖြေင့ြ မခငစြမ်းက သဈပငအြကြယမြှ ခေါင်းထုတ် ကြည့်ကြာ လကယ်ပ် ခေါလြိုကပြှန်၏။ မခငစြမ်း အမူအယာကြောင့ြ ဂစွတ်ူး တဈယောကြ ဆိုကကြားပေါမြှ ဆင်းကာ သဈပငန်ား လွှောကလြာတော့သည်။

” လာ … ဒီနား ”

သဈပငန်ား ရောကလြာသော ဂစွတ်ူးအား သူမရှေ့ ဆှဲကပလြိုကပြှန်၏။ ပခုံးပေါလြကတ်ငကြာ အမှောငထြဲ စူးစိုကြ ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။ ခန်ဓာကိုယခြငွြး ကပသ်ှားသညန်ှင့ြ ဂစွတ်ူးပုဆိုးအတွင်းမှ လီးက မခငစြမ်း ဆီးခုံးအား ထောကမြိနေ၏။ မခငစြမ်း ကိုယတ်ိုင် ဒီအခွနမွေေိုး ပေါပြေါကလြာအောင် ပြဲကြည့်ရြန် အကြောင်းပြ ခေါလြာခဲ့သည်။

ဂစွတ်ူး ရငဘြတကြှီး တဒုတဒြုတန်ှင့ြ ခုနန်ကော လီးက မခငစြမ်း ဆီးခုံးအား ထောကရြင်း စိတရြိုင်းများ ဝငလြာတော့သည်။ ထမိနန်ှင့ြ ပုဆိုး ကြားခံထားပေ မယ့ြ နှစ်ယောကသ်ား အထိအတွေ့ကြောင့ြ အလိုလို မွောနကြေ၏။ မခငစြမ်းမှာ ရုတတ်ရကြ ဂစွတ်ူးခါးအား ဖကကြာ နှုတခြမ်းချင်ြး ဆှဲစုပလြိုကသ်ည်။

အတွေ့ကြုံ မရှိသေးသော ဂစွတ်ူးအား သူမ စိတကြှိုကြ ဂစွတ်ူးအား အရုပတ်ရုပလြို သဘောထားကာ ပါးစပထြဲ လွှာထည့မြှှကော ကြောပြငအြား ပြတသ်ပ် နပြန်ေ၏။ ဂစွတ်ူးလည်း မနနေိုငတ်ော့ပေ။ မခငစြမ်း ဖငကြှီးအား ညှဈကိုငပြှီး လီးထိပဖြှင့ြ ဆီးခုံးအား ဖိထိုး နတေော့သည်။ ဘာစကားမှ မပြောတော့ပဲ ရမျမကစြိတမြွား ထကြှကာ အပြနအြလှန် ပြတသ်ပ် နကြပြေန်၏။ ထိုစဉြ မခငစြမ်းမှာ ကိုယလြုံး နောကဆြုတကြာ ဆီးခုံး ထောကန်သေော လီးအား ဆုပကြိုင် လိုကသ်ည်။

လကထြဲ အုပကြိုငမြိသညန်ှင့ြ အမှောငထြဲ မကြလြုံးများ အရောငလြဲ့နေ၏။ မခငစြမ်း အတွေ့အကြုံအရ လကထြဲ တိုးနသေော ဂစွတ်ူး ပစ်စည်းမှာ အားရ ကြနပေမြိနသည်ေ။ ဂစွတ်ူး မနနေိုငတ်ော့ပေ။ မခငစြမ်း အင်ျကြီကြယသ်ီးများ ဆှဲဖြုတကြာ ဘောလြီ ပင့တ်ငပြီး နို့ ၂ လုံးအား အငမ်းမရ ဆှဲစို့တော့၏။

လကတ်ဖကကြလည်းထမိနအြပြငမြှ မခငစြမ်း ပေါငကြှားအား ထိုးနိုကန်ပြနေသ်ည်။ မခငစြမ်း လှတန်သေော လကတ်ဈဖကကြ ထမိနအြနားစအား ဆှဲတငကြာ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီအား ပေါငကြှားကပ် ပေးနေ၏။ အရိုင်းလေးမို့ မနိုကတ်တ် နိုကတ်တန်ှင့ြ စောကစြိအား လကထြိပလြေးများဖြင့ြ ကုတမြိရာ မခငစြမ်း အခံရ ခကလြာတော့သည်။

” အဟင့ြ ဟင့ြ … အာ … အဈမ … မနတတေတ်ော့ဘူး … တဈခုခုလုပဟြာ … ဂစွတ်ူး ”

မခငစြမ်း ဖငကြှီးရမ်းကာ လမ်းဘေး အပငအြောကြ တွင် အလိုးခံချင်န်ေ၏။ ဂစွတ်ူးအား ဂွင်းထုပေးပြီး အာသာဖြရေုံ စဉြးစားထားရာမှ မမွှောလြင့ပြဲ ကာမ စိတမြွား ပြင်းထနလြာရသည်။ ဂစွတ်ူး အတွေ့အကြုံ မရှိသောလြည်း ကြားဖူးသမွှ အောကားထဲကအတိုင်း လုပရြန် ပုဆိုးအား စလှယသ်ိုင်းကာ မခငစြမ်း ပေါငကြှား လီးအား ထိုးထည့တ်ော့၏။

” ပလှပ် … ဇိဇိ … ပလှပ် ”

” ဟဲ့ … ခဏ … မ ဝင် သေး ဘူး … ဂစွတ်ူးရဲ့ … အာ … နပေါဦးဆို ”

” ကောင်းတယ် … အပျိုကြီးရာ … အင့ျ … အ အားးးးးး ”

ဂစွတ်ူးတဈယောကြ ပေါငကြှားထဲ လီးထိပလြေး ညှပသ်ှားသညန်ှင့ြ အောကားထဲက အတိုင်း မခငစြမ်း ဖငကြှီး ဆှဲညှဈကာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ ဆောင့လြိုးနသည်ေ။ သို့သောြ လီးထိပမြှာ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ မဝငပြဲ အဖုတ် အကကြှဲကြောင်းထဲ ထိုးမိရာ တဇွိဇွိနှင့ြ အသံများ ထွကပြေါန်ပြန်ေ၏။ ဂစွတ်ူး ဖငန်ောကပြှနအြဆုတ် ဒဈဖူးမှာ အပေါထြိုးတကကြာ စောကစြိခေါင်းအား ခွိတဆြှဲမိရာ ဖငပြှနကြပလြငွြ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းအတိုင်း အောကဖြကြ ထိုးစိုကသ်ှားသည်။

” နေ … နေဦးဟ … ဂစွတ်ူးရ … အဈမပြမယ် … ဟာ … ထွကြ ထွကြ … ထွကကြုနပြှီ … ”

မခငစြမ်းတဈယောကြ အားမလို အားမရဖြစ်ကာ ဂစွတ်ူးလီးအား လကဖြှင့ထြိန်းကာ စောကခြေါင်း ပေါကလြေးထဲ တေ့ပေးစဉြ ဂစွတ်ူး ခါးလေး တဆကဆြကြ တုနကြာ လရညမြွား ပန်းထွကလြာတော့၏။

” အားးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … အပျိုကြီးရာ … ဟူးးးး ”

” နငကြသာ … ကောင်းနတော … လီးက … အထဲ မဝငဘြူးဟ … ကြှတ် ”

” ဗွာ … မဝငသ်ေးဘူး လား ”

” လီးသာ မဝငတ်ာ … လရညတ်ှကေ ပစွခြဲနတော ”

မခငစြမ်း လကတ်ှင် ပနသေေော လရညမြွားအား စလှယသ်ိုင်းထားသော ဂစွတ်ူး ပုဆိုးစနှင့ြ ယူသုတ် ရင်း သူမပေါငကြှားမှ စောကဖြုတကြှီးအား ဖိပြတ် သန့ရြှင်း လိုကတ်ော့သည်။ ၂ ယောကသ်ား ပြဲခင်း အရောကြ ပြဲကြည့်ရြာ မနကြ ၂ နာရီလောကြ အိမ် ပြနလြာခဲ့ကြ၏။ ထိုစဉြ ဘေးအိမ် ဒေါပြုမ အိမထြဲမှ ဘုရားလူကြီး ဦးစံမောင် ထွကလြာပြီး မခငစြမ်းနှင့ြ ဂစွတ်ူးအား မှငသ်ညန်ှင့ြ ပြနဝြငသ်ှားပြနသ်ည်။

” ဆိုကကြားကို … အိမပြှငပြဲထား … ဂစွတ်ူး … အိမတ်ံခါး … စိထားခဲ့လိုကြ … အဈမ သေးပေါကခြငွလြှပြီ ”

မခငစြမ်းနှင့ဂြစွတ်ူး အိမထြဲရောကမြှ ဦးစံမောင် တဈယောကြ ဒေါပြုမ အိမထြဲမှ ပြနထြှကလြာပြီး ရပကြှကြ ကြားလမ်းလေးထဲ တိတတ်ိတလြေး ထွကခြှာသှားတော့၏။ မခငစြမ်း ထုံးစံအတိုင်း နောကဖြေးဘကြ ပြေးကာ သေးပေါကပြှီးမှ အိမထြဲ ပြနဝြငလြာသည်။

အိမအြောကထြပ် ကြောငတ်ောင် တောငန်ှင့ြ ရပန်သေော ဂစွတ်ူးအား လကဆြှဲကာ အိမအြပေါထြပ် ခေါခြဲ့တော့၏။ အိပခြန်းထဲ ရောကသ်ညန်ှင့ြ အပေါအြင်ျကြီခွှတပြှီး ဘောလြီကြိုး ဖြုတရြာ နို့အုံကြီးနှစ်ခု အိကလွာသည်။

ထိုနောကြ ကုတငခြှရင်ေးဘကြ လွှောကကြာ ထမိနခြွှတရြင်း အတွင်းခံ ဘောင်းဘီပါ တဆကထြဲ ခွှတရြာ စွင့ကြားပြီး အိစကန်သေော မခငစြမ်း ဖငကြှီးအား မီးရောငအြောကြ ဂစွတ်ူး မှငန်ရသေည်။ ခါးညှတလြိုကသ်ဖြင့ြ ဖငကြှားမှ အမှှေးများ ဖုံးအုပန်သေော စောကဖြုတအြား ကြည့်ရြင်း ရငခြုနသ်ံ မှနလြာတော့၏။ မှငကြှင်းမှာ အခွိနမြကြာလှ။ မခငစြမ်းမှာ ဂစွတ်ူးအား တဈခကြြ လှည့ကြှည့ရြင်း ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှဲကာ ပေါငတ်န် ၂ ဖကြ ဖြဲထားလိုကသ်ည်။ ခဏလေး အတွင်း ဂစွတ်ူး ပုဆိုးအောကကြ လီးမှာ ထောငထြှကလြာ၏။

” ဟုတ် ”

” ခိခိ … ဂစွတ်ူးရယ် … နငကြ လိုးချင်တ်ာလဲ … ပြာလို့ … အလိုကတ်ာလဲ ခွာလို့ … ပုဆိုး ခွှတ်ဦးလေ … အဈမ ပေါငကြှား ဒူးထောကြ ထိုငလြိုကြ ”

ကုတငပြေါြ ကုန်းတကန်သေော ဂစွတ်ူးအား မခငစြမ်း ပြုံးကာ ပြောဆိုနေ၏။ ဂစွတ်ူး ကုတငပြေါြ ရောကသ်ညန်ှင့ြ ပုဆိုးအား ခေါင်းမှ ပင့ခြွှတကြာ မခငစြမ်း ပေါငကြှား ဒူးထောကြ နရောယူရင်း မကြန်ှာမှာ ခွှေးစေးများ ပြနန်တေော့သည်။ လူပျို နုနုထွတထြှတလြေး၏ လီးနှင့ြ အလိုးခံတော့မည် ဖြစ်သဖြင့ြ မခငစြမ်း ကိုယတ်ိုင် စိတကြှှနေ၏။

” အင်းဟင်း… ဟင်း ”

” အ … ရှီးးးးး ”

မခငစြမ်းမှာ သူမပေါငကြှား ဒူးထောကထြိုငလြိုကသ်ော ဂစွတ်ူးလီးအား ညာလကဖြှင့ြ ဆှဲယူကာ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ နှစ်ကာ စောကစြိထိပ် လေးအား ဖိပြတန်သည်ေ။ ဂစွတ်ူး ခါးလေး တွန့သ်ှားသလို မခငစြမ်း ပေါငတ်နမြွား ထောငလြာပြီး ခွဖြေားထောကကြာ နှစ်ဦးစလုံး ကာမ အထိအတွေ့အား ခံယူရင်း ညည်းနကြေ၏။ ဂစွတ်ူးမှာ မီးရောငအြောကြ မခငစြမ်း၏ မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း အလှအား ကြည့်ရြင်း စိတခြံစားမှု ပြင်းထနလြာရသည်။ လီးထပမြှာ စောကခြေါင်းပေါကလြေး တေ့မိသညန်ှင့ြ မခငစြမ်း မခိုင်းခင် ဖိလိုးပစ်တော့၏။ မခငစြမ်း ဂစွတ်ူးလီးအား လကမြှလှတကြာ ခေါင်းလေး မော့တကသ်ှားတော့သည်။

” အင့ြ … ဇွိ … အ … ဗစွြ … အားးး ကြှတကြွှတ် ”

လီးထိပဝြငသ်ညန်ှင့ြ ဂစွတ်ူး ခါးကော့ထိုးလိုကြ ပြနသ်ည်။

” အမလေး … နင့ြ လီးက … တုတလြိုကတ်ာဟာ … အင်းဟင်း ”

ခေါင်းမော့နရောမှ မခငစြမ်း အသံထွကြ ညည်းလိုကြ ရ၏။ လီးရညပြှား နုနုလေးက စောကပြတအြတွင်း သားများအား ပြတဆြှဲနရော မခငစြမ်းတဈယောကြ နာကငွန်သလေို နှင့ြ ဘဝကနွမေိသည်။ ဂစွတ်ူး လီးတဝကခြန့ြ ဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ မခငစြမ်း ကိုယပြေါြ မှောကခြလွိုကသ်ည်။ လီးစိုကလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ မခငစြမ်း မကြန်ှာဘေးနား လကထြောကလြိုကသ်ည်။ မကြလြုံးစင်းကာ ပါးစပလြေး ဟနသေော မခငစြမ်း မကြန်ှာလေးကြောင့ြ ရမျမကစြိတ် ပိုထလာပြန်၏။ ဖငကြှှကာ အားစိုကပြှီး ဆောင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။

” အ … အ … ဖြည်းဖြည်း … ဂစွတ်ူး ”

အရညရြှှဲနသေော မခငစြမ်း အဖုတထြဲ လီးအရင်းထိ ဝငသ်ှားသောလြည်း တင်းကြပန်သဖြေင့ြ သတိပေးနရေ၏။ မခငစြမ်း တားလိုကသ်ဖြင့ြ ခဏရပကြာ ပြီးမှ တဘှတဘြှတ် ဆောင့လြိုးနသည်ေ။

” ဘှတ် … အ … ဘှတ် ဘှတ် … အဟင့ြ … နာတာ … ဂစွတ်ူးရယ် … တအား မဆောင့န်ဲ့ဦး ”

မခငစြမ်း ဟနမြဆောငပြေ မကြစြိမကြန်ာ ပကြန်ေ ရ၏။ တဈခကြခြငွြး ခံနိုငသ်ောလြည်း ဆကတ်ိုကြ ဆောင့လြငွြ မခံနိုငတ်ော့ပေ။ ဂစွတ်ူး ဆောင့ခြကြြ အား လန့န်မေိသည်။ မခငစြမ်း မကြန်ှာပကြန်သဖြေင့ြ ဆောင့မြလိုးပဲ နို့သီး ခေါင်း ၂ ဖကအြား တဖကပြှီး တဖကြ စို့ကာ ပုံမှနလြေး လိုးနရှော၏။

” ရှီးးးးး … အားဟား … ရပြီ ဂစွတ်ူး … နဲနဲ … ဆောင့ကြှည့ြ ”

အခကြြ ၅၀ ကြောကြွောတ်ှင် အရညကြှညမြွား အိုငလြာကာ နာကငွမြှု လွော့လာသဖြင့ြ ဆောင့ခြိုင်း နသည်ေ။ မခငစြမ်း ကိုယတ်ိုင် ဂစွတ်ူး ကြောပြငအြား ခပတ်င်းတင်း ဖတရြင်း ခါးလေး မသိမသာ ကော့ရင်း စမ်းကြည့်လြိုကပြှနသ်ည်။ ထိုစဉြ ဂစွတ်ူး ဆောင့ခြကြမြွား မှနလြာကာ တဘှတဘြှတ် တအားအားနှင့ြ ၂ ယောကသ်ား တကည်ီလကည်ီ အပြနအြလှန် ဆောင့လြိုးနကြေ၏။

” အအ အအ … အားးးးး ရှီးးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … အပျိုကြီးရယ် ”

” အဟင့ျ ဟင့ျ … ကောင်းရင် လိုး … နာနာလေး … လိုးလေ … ဟင့ျ ”

” အာ … မရ တော့ … အ အားးးး … ထွကျ ပြီ … ဗြာ … အားဟား …… ရှီးးးးးး ”

” မရပန်ဲ့ ဦး … ဆကလြိုး … ဂစွတ်ူး … အားဟား ……………… ရှီးးးးးးး ”

လရညမြွား ပန်းထုတလြိုကသ်ည် နှင့ြ မခငစြမ်း စောကပြတမြှာ ဂစွတ်ူးလီးအား ပြနည်ှဈပေးရင်း ခဏအကြာမှ စောကရြညမြွား ညှဈထုတပြဈသည်။

” ဟူးးးးး … ရှီးးးးးး ရှီးးးးးးးး … အင်းဟင်း ”

တဟူးဟူး ညည်းရင်း မောဟိုကစြှာဖြင့ြ သူမ ကိုယပြေါြ မှောကလြကြဖြစ်နသေော ဂစွတ်ူးအား ကစွန်အေောင် ဖကထြားလိုကတ်ော့သည်။ ၂ ယောကသ်ား ဖကအြိပရြင်း မနကလြင်းခါနီး မခငစြမ်းတဈယောကြ ဂစွတ်ူးအား နိုးကာ တဈခွီ ထပလြိုးခိုင်းပြီး ပြနလြှတလြိုကြ၏။

…………………………………………………..

မနကလြင်းသညန်ှင့ြ အိမရြှေ့ အထွကြ ဘေးအိမမြှ ဒေါပြုမ မကြန်ှာ ပြုံးဖြီးကြီးဖြင့ြ မခငစြမ်းအား ကြည့်န်သည်ေ။

” ခငစြမ်းတို့များ … အားကလွိုကတ်ာအေ ”

” ဟောတောြ … အရင်းမရှိ အဖြားမရှိ … ဘာတုန်း … ဒေါပြုမရဲ့ ”

” မနကအြစောက … ခွေးဟောငသ်ံကြားလို့ … ထကြည့်တ်ာ … ညည်းအိမထြဲက … ဂစွတ်ူး ထွကလြာတာ … မှငပြါတယအြေ ”

” အမ် … ခိခိ … ဘာများလဲလို့ … ဒေါပြုမရယ် ”

” သိပါ့အေ … သိပါ့ … ခငစြမ်းတို့များ … ပြောတော့ဖြင့ြ … အပျိုကြီး … ဖငလြှနကြှည့တ်ော့ … ဘောရိုကရြာတွေ … ခခြြ ”

” မယ့လြေး … ကမွသာ … ပြောနတော … ဒေါပြုမ … ကတွော့ရော … သှေးဆုံးပမယေ့ြ ဂွေးမမုန်းသေးပါ မောင် … လုပန်တော မလား … ခိခိ ”

” ဟမ် ”

” ဟမ် … မနပေါနဲ့ … မနကြ ၂ ခကြထြိုးလောကြ … ကမွနဲ့ ဂစွတ်ူး … ပြဲက ပြနလြာတော့ … ဒေါပြုမ … အိမထြဲက … ဘုရားလူကြီး … ဦးစံမောင် … ထွကလြာတာ တွေ့ပါတယန်ောြ … ခိခိ ”

” ဟဲ့ … ကောငမ် … လွှောကမြဖြနဲ့ဦး … တောကြှာ … ငါ့ အသကကြှီးမှ … စောကရြှကြ ကြဲနပေါ့မယအြေ ”

” ခခြြ ခခြြ ခခြြ ”

ဖတမြိသမွှ ဟာသ စာစုလေးများ မှီညမ်း ရေးဖြဲ့သညကြို ရိုးသားစွာ ဝနခြံရင်း

စိတကြူးယဉြ အပြောြ ဇာတလြမ်းလေးအား ဒီမှာပဲ ရပန်ားရင်း စ/ဆုံး ဖတရြှု့ပေးသော စာဖတသ်ူများအား ကြေးဇူးတငရြှိပါသည်။

မောငခြှိမ့ြ

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ