အောစာအုပ်

သိပျခစြျတာပဲ မောင်လေးရယ်

မနေ့ညက တဈညလုံးလိုလို ဖောငစြီးလကဖြှဲ့ကိဈစ ပြီးမှောကရြေးအတွကြ မကြညရြှိနန်ှင့ြ ကာမဆကဆြံခွင်းအလုပကြို ပြုလုပခြဲ့ရာ မိုးလင်းခါနီးမှ ကိဈစပြတတ်ော့သည်။ နံနကြ(၄)နာရီ ခွဲပြီး လမ်းမှာတိုငပြငခြဲ့ကြသည်။ ည(၁၁)နာရီ ကြ တွေ့ကြမည့အြကြောင်း ။ မကြညရြှိနကြလည်း သူ့ယောကြွားကို အရကမြူးအောင် တိုကထြားမညဖြစ်ကြောင်း ၊ မနေ့ညကလို အားရပါးရ နှစ်ပါးသှားကြမညဖြစ်ကြောင်း … စသညဖြှင့ြ စုံစိနပေါတော့သည်။

ထွန်းထွန်းက လမ်းခွဲခါနီးတွင် လူနှစ်ယောကဖြကစြာ မနကြညွြးပငကြှီးကို ကြယ်၍ မကြညရြှိနကြို ဖကန်မ်းသည်။ ပြီးတော့ ပေါငကြှားက စောကဖြုတကြှီးကိုလည်း ထမီလှန်၍ ကုတထြည့လြိုကသ်ေးသည်။ မကြညရြှိနကြလည်း အားကမွခံ ထွန်းထွန်းပေါငကြှားက လီးတနကြှီးကို ပုဆိုးပင့လြှန်၍ ဆှဲညှဈလိုကသ်ည်။ လီးတနကြှီးက ငိုကဆြင်းနသေောလြည်း ပြည့ပြှည့တ်င်းတင်း နှေးနှေးတောင့တ်ောင့ကြှီး ဖြစ်နသည်ေ။ နှစ်ယောကသ်ား (၅)မိနဈလောကြ အခစွပြလူးပြီးနောကြ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

မကြညရြှိနကြလည်း သူ့ယောကြွားရှိရာ ဖဲဝိုင်းသို့ လာလမ်းအတိုင်း ဣဒျနှမပေကြြ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ ထွန်းထွန်းကမူ ရှာလမ်းအတိုင်း အနောကဖြကသ်ို့ ထွကလြာခဲ့ပြီး စာသငကြွောင်းကိုပတခြါ တောငဘြကမြှ ပတဝြငခြဲ့ပြီး ဗီဒီယို ဝငကြှည့န်ေ၏။ မကြညရြှိနကြ ကာမပါရမီ ဖြည့သ်ဖြင့ြ လကဖြှဲ့အစီအစဉြ အောငမြှငခြဲ့သညမြို့ ထွန်းထွန်းတဈယောကြ အကြနပေကြှီး ကြနပေန်ပေါတော့သည်။

ထို့နောကြ သူကိုယတ်ိုင် ဖောစြပထြားသော ကာမအားတိုးဆေးကို စားသည်။ ထိုဆေးကို စားပြီး တဈရေးကောင်းကောင်း အိပလြိုကလြွှင် ကာမအားတွေ ပြနလြညပြှည့ဖြှိုး တိုးပြားလာသည်။ ကာမဆေးစားပြီးသောအခါ မုံညင်းဆီ၊ ခွေးလှေးယားမှဈ၊ နှမ်းလုံးကြိုငမြှဈ၊ ဘူးသီးအနှစ်တို့ဖြင့ြ ဖောစြပထြားသော လိမ်းဆေးဆီဖြင့ြ သူ့လီးတနကြှီးကို ကကြနွန ပြတလြိမ်းဆုတန်ယန်ပြေီး တဈခွိုးတည်း အိပလြိုကပြါတော့သည်။

မကြညရြှိနတ်ို့လငမြယားလည်း စတုဒီသာ အဝအပြဲ စားသောကပြှီး ဖဲဝိုင်းက နိုငလြာသော ငှမွေားကို လှယအြိတန်ှင့ြ ထည့ကြာ အိမပြှနလြာခဲ့ကြသည်။ လငမြယားနှစ်ယောကစြလုံး အူမှူးနကြေ၏။ ကိုပေါစိနကြ သူ့မိန်းမကို ကြကြဥနှစ်လုံးယူခဲ့ပြီး အိမပြေါထြပ် တကခြဲ့ဖို့မှာရင်း ရှှလေိမျမောြ (၂) ပုလင်းယူကာ အပေါထြပ် တကလြသည်ေ။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ စားပြဲပေါတ်ှင် ရှှလေိမျမောန်ှဈလုံးကို တငလြိုကသ်ည်။ ယောကြွားပတ် လကပြတန်ာရီ အကောင်းစားတဈလုံး စားပြဲပေါတ်ှင် ရောကန်ေ၏။ ကိုပေါစိန် အံ့သှသှားသည်။

“..တောကြ….ကောငမ် ညက အိမသ်ာဆိုပြီး ထွကသ်ှားလိုကတ်ာ ပြနမြလာတော့ဘူး..၊ သူ ပိုကဆြံလာပေးတော့ အတောခြေါယ်ူရတယ်၊ ဘယကြောငန်ဲ့များ နောကမြီးလင်းနမှန်ေး မသိဘူး…”

ဟု ရငတ်ှင်းမှာလည်း သံသယတွနေဲ့ ဗလောငဆြူလာသည်။ သူကိုယတ်ိုငကြလည်း မကြညရြှိနကြို သူ့အရငယ်ောကြွားလကထြဲက ကလီကမာနှင့ြ လုယူခဲ့ရသညမြို့ (၃)ကြောင်းပြောင်းသော ရှင်၊ (၃)လငပြှောင်းသော မိန်းမသည် ကလီကမာ ဉာဏန်ီ၊ဉာဏန်ကြ များတတကြှောင်း လောကနီတိထဲမှာ ငယစြဉကြ သငယ်ူခဲ့ဖူး၏။

“တောကျ…ဖလေိုးမ…မသာမတော့ သိကြရောပေါ့ကြာ..ဟင်း…”

ထိုစဉြ မကြညရြှိနကြ ကြကြဥနှစ်လုံးကိုင်၍ အခန်းထဲဝငလြာသည်။ ကိုပေါစိနကြ မကြညရြှိနကြို မီးဝင်းဝင်းတောကသ်ော မကြလြုံးတို့ဖြင့ြ စိမ်းစိမ်းကြီး ကြည့်ကြာ…

“ ဟေ့ကောငမ်…ငါ့ကို လုံးဝမညာနဲ့… ဒါ ဘယကြ လငင်ယ့ပြဈစည်းလဲ..အမှနအြတိုင်း ပြောစမ်း…၊ မနေ့ညက အိမသ်ာဆိုပြီးတော့ လငင်ယန်ဲ့ နောကမြီးလင်းနတောပေါ့.. ဟုတလြား…”

မကြညရြှိနကြ နာရီကို ဆတခြနဲ လှမ်းယူလိုကရြင်း …

“ ဒီမှာ …ကိုပေါစိန်… ကြုပ် ဘာကောငမြလဲ ဆိုတာ တောသ်ိတယ်..နောြ…၊ ဘဝကံမကောင်းခဲ့လို့ လငတ်ှထညေလြဲ ပြောင်းခဲ့ပမယေ့ြ တောန်ဲ့ညားခဲ့ပြီးနောကပျိုင်း ကြုပ် ဘယတ်ုန်းက ဖောကပြှနဘြူးလို့လဲ…၊ ဘာမှ မမေးမမှန်းဘဲနဲ့ ကိုယထြငရြာတွေ စွပပြှောမနနေဲ့…”

“ ဟာ..ဘာမေးမှန်းနစရော လိုသလဲကြ.. ဒီအခန်းထဲမှာ ယောကြွားပတန်ာရီကြီး ရောကန်တော နငလြငင်ယန်ဲ့ နောကဇြာတခြင်း နောကမြီးလင်းနတော ထငရြှားနတောပဲ..၊ အဲလိုဆို ပြောလကြော..၊ ဒီနာရီက ဘယလြိုလုပပြှီး ဒီအခန်းထဲ ရောကန်တောလဲ… တောကြ…. ဟာ…. ပြောလေ.. ဒီနာရီက ဘယလြိုလုပ်…….”

“ ပံ့သကူ ကောကရြတာ တောရြေ……”

“ ဟင်…ဘယလြိုလုပရြတာလဲ…”

“ မနေ့ညက အိမပြှနလြာရင်း ရခဲ့တာ…”

မကြညရြှိနကြ မာကြောကြှတဆြတသ်ော အသံဖြင့ြ ပြော၏။ ထို့နောကြ ဆကပြှောပြနသ်ည်။

“ အိမမြရောကခြင်.. သေးပေါကခြငွလြို့ မအောင့န်ိုငတ်ာနဲ့ ခငမြှင့န်ှယတ်ို့ ခွံစည်းရိုးနား သေးထိုငပြေါကန်တော…၊ မကြစြိရှေ့မှာ လရောငဟြပပြှီး ဝင်းဝင်းလကလြကြ ပစ်စည်းလေးမို့ ကောကကြှည့လြိုကတ်ာ.. အဲဒီ နာရီဖြစ်နတောပဲ..”

ဒီတော့မှ ထွန်းထွန်း ပံ့သကူ ပစ်ထားသော နာရီမှန်း သဘောပေါကလြိုကသ်ည်။

ခငမြှင့န်ှယဆြိုတာ … တဈရှာလုံးရှိ အပျိုချော (၁၀) ဦးတွင် နံပါတ် (၁) စာရင်းဝငဖြစ်သည်။ မိဘကလည်း ပိုကဆြံရှိသည်။ ဧကန်တ ထွန်းထွန်းတဈယောကြ ခငမြှင့န်ှယကြို ပိုးချင်လြို့ ခွံနားလာပစ်ထားပုံ ရသည်။ အခုမှ ကိုပေါစိန် စိတထြဲက အလုံးကြီး ကသွှားတော့၏။ သို့သောြ နည်းနည်းပါးပါး ထပတ်ှန့လြိုကသ်ေး၏။

“ ပံ့သကူ ရထားမှန်း ဘာလို့ညက ငါ့ကို မပြောတာလဲ..”

မကြညရြှိနကြ မကြစြောင်းထိုးရင်း….

“ စောကမြှငကြပလြို့… မပြောတာ…”

ဟုတသ်ား…သူ့မိန်းမ သူ့ကို မကြနပေမြှန်း ညထဲက သိသည်။ လီးအစာ စားချင်န်တော သူမကြှေးနိုငခြဲ့။ ဖဲဇောတွေ ကပန်ခေဲ့သည်။ မိန်းမထကြ ဖဲကိုခစွကြှောင်း စကားနာထိုးခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့ြ မိန်းမကြနပေအြောင် စောကဖြုတကြိုတောင် ယကပြေးခဲ့ရသေးသည်။

“ လာပါ…မိန်းမရာ… ငါမှားပါတယ်…”

မကြညရြှိနကြ မသှားဘဲ ပရပေန်သည်ေ။ ထိုသို့ ပကပေန်လေေ ကိုပေါစိနစြိတတ်ှကေ ပို၍ထကြှလာလဖြစ်ေသည်။

“ လာပါ…မိန်းမရ… ညက အကြှေးကို အတိုးနဲ့ ဆပပြါ့မယ်..၊ ”

ကိုပေါစိနတ်ဈယောကြ ကာမရာဂ သှေးလှုံ့ဆောမြှုကြောင့ြ ငယမြူပြနကြာ မှူးကြှနသည်ေ။ မကြညရြှိနကြလည်း ရပမြှဲရပန်သည်ေ။ ညက မကြညရြှိန် သူ့ကို အားရပါးရ လိုးပေးသှားသော ထွန်းထွန်း၏ ဧရာမလီးကြီးကို မှငယ်ောငမြိရင်း မကြန်ှာမှာ သှေးရောငလြှှမ်းလာသည်။ အမှနအြားဖြင့ြ သူ့ယောကြွား ပို၍ မရိုးမရှ ဖြစ်လာအောင် တမငသ်ကသ်ကြ ဆှနခွင်ေးဖြစ်သည်။ သို့မှသာ အရကဒြဏန်ှင့ြ တဈခွိုးထဲ အိပပြွောသ်ှားမည်..။ ဒီတော့မှ မကြညရြှိနန်ှင့ြ ထွန်းထွန်း သူတို့နှစ်ယောကြ ထငတ်ိုင်းကြဲ လို့ရမည် မဟုတပြါလား..။

“ လာပါဆိုကြာ… မိန်းမကလဲ…”

“ သှား….မလာဘူး…၊ အခုမှ လာချော့မနနေဲ့….ဟှန်း…”

မကြညရြှိနကြ ကိုပေါစိနန်ား ကပမြလာဘဲ အခန်းထောင့ရြှိ ဘီရိုနားသှားပြီး အဝတအြစားလဲလိုကသ်ည်။ ညက ဝတထြားခဲ့သော ထမီကို အရငလြဲ၏။ ထို့နောကြ ကြောပေးလွှကြ အနအထေားဖြင့ြ အပေါအြင်ျကြီကို ခွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ အတွင်းခံဘောလြီကို လကန်ောကပြဈ၍ခွှတသ်ည်။ ထမီ ရငမြရှားဘဲ ကိုယအြထကပျိုင်းကို သညအြတိုင်း ဖောပြှထား၏။

ဖြံ့ဖြိုးစွင့ကြားသော ဖငသ်ားဆိုင် ထွားထွားကားကားကြီးနှင့ြ ကြောပြငဖြှေးဖြေးနုနုကြီးကို ကြည့်ကြာ ကိုပေါစိန် စိတတ်ှေ ပို၍ပို၍ ထကြှလာ၏။ ငနဲက ငါးခူပြုံး ပြုံးကာ ကြကြဥတဈလုံးကို အစိမ်းလိုကြ ဖောကသ်ောကလြိုကပြှီး ရှှလေိမျမောပြုလင်းကို ပါးစပဖြှင့ြ တေ့ကာ မော့ခလွိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ .. နောကတ်ဈခွီ ထပမြော့ပြန်၏။ ပုဆိုးအင်ျကြီများ ခွှတ်၍ ကိုယတ်ုံးလုံးကြီးဖြင့ြ သူ့ကို ကြောပေးကာ လွှောပြှီးသား အတွင်းခံ အင်ျကြီဝတန်သေော မကြညရြှိနထြံ သှားသည်။ ခွသေံကြားသောလြည်း မကြညရြှိနကြ လုံးဝလှည့မြကြည့်ြ..။

ကိုပေါစိနကြ အတွင်းခံအင်ျကြီ နောကပြှနဝြတန်သေော မကြညရြှိနလြကကြို ဆှဲဖယလြိုကပြှီး ဘရာစီယာကို ခွှတယ်ူလိုကကြာ ကုတငဖြကဆြီလှှင့ပြဈလိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ နုထွတဝြင်းမှတန်သေော နို့အုံပြည့ပြှည့တ်င်းတင်းကြီးကို ခပကြှမ်းကြမ်း ဆုတခြွပေေးလိုကသ်ည်။

“ ဖယစြမ်းပါ…. အခုမှ….”

မကြညရြှိနကြ ထမီကို လှမ်းဆှဲသောလြည်း မမှီတော့..။ ထမီက ကြမ်းပြငပြေါြ ကြင်းလုံးကြှတကြသွှား၏။ ကိုပေါစိန် ပေါငကြှားက လီးကြီးမှာလည်း ထောငမြတစြ ပြုလာသည်။ ထွန်းထွန်းလောကတ်ော့ မကြီး..။

ကိုပေါစိနကြ တဏှာရာဂ အားကြီးလှသောလြည်း လီးတနကြတော့ အရှည် ၅ လကမြခွဲသာ ..လူစငမြှီရုံမွှသာ ရှိ၏။ အတုတကြ ၄ လကမြခွဲခန့ရြှိ၏။ လီးတနကြှီး အရောငအြဆင်းက ညိုမဲမဲ အရောငဖြစ်ပြီး .. ဒဈကြီးက လနပြှဲနသည်ေ။ အသကအြရှယကြလည်း စကားပြောလာပြီမို့.. လီးတနကြှီးကို ကြည့်ရြသညမြှာ မှဲချောကခြှောကြ နိုငလြှသည်။ ထွန်းထွန်းလီးနှင့ြ ယှဉလြိုကလြွှင် ကိုပေါစိနလြီးမှာ သားအရှယမြွှသာ ရှိတော့သည်။

တဖြေးဖြေး စိတပြါ စိတထြလာဟနဖြှင့ြ လီးကြီးကို ခပတ်င်းတင်းဆုပလြကြြ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဂွင်းတိုကပြေးသည်။ ကိုပေါစိနကြ လရညထြှကမြှန်၏။ ဂွင်း ခပပြှင်းပြင်း တိုကပြေးခွင်းဖြင့ြ စောကဖြုတထြဲ လိုးသောအခါ လေးငါးခကြလြောကဆြောင့ရြုံနှင့ြ လရညထြှကတ်ော့မညကြို သိထားသည်။ နောကတ်ဈခွီ လုပခြိုင်းမည်..။ ပြီးတော့ ထလာအောင် ဂွင်းတိုကပြေးမည်..၊ မကြာခင် သုတရြတွေေ ထွကစြမည်ေ..။ ဤသို့ဖြင့ြ ကိုပေါစိန်၏ အားအငဗြလတွကေို ခွိနဲ့သှားစမည်ေ။ သို့မှသာ အရကရြှိနဖြှင့ြ ကုလားသကေုလားမော အိပပြွောသ်ှားမည်။

မကြညရြှိန် သတကြှင်းထဲကို ကိုပေါစိန် တည့တ်ည့ကြှီး ဝငလြာပါတော့သည်။ သို့သောြ မကြညရြှိန် ထငထြားသလိုတော့ မဟုတ်..။ ထကြှလာသော ကာမစိတကြို ရှှလေိမျမောပြင့မြှှောကလြိုကသ်ည့အြတွကြ ကိုပေါစိန် ရာဂဘီလူး ဝငပြူးတာ ခံရပါတော့သည်။

မကြညရြှိနကြို ကုတငပြေါသ်ို့ ပြေ့တငလြိုကပြှီး ကုတငစြောင်းတွင် ထိုငစြသည်ေ။ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို တွဲလောင်းခထွားပြီး ဘေးသို့ ကားထားလိုကသ်ည်။ ကိုပေါစိန် ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ဒူးထောကထြိုငလြိုကပြှီး ဖောင်းဖုတင်းမောကန်သေော စောကဖြုတကြှီးကို အသအချော ကြည့်လြိုကသ်ည်။ အရကအြရှိနကြှောင့ြ စောကဖြုတကြှီး ကြည့်ရြသညကြိုက မှူးထူး ပြောရြှှငစြရာကြီး ဖြစ်နပေါတော့သည်။

ကိုပေါစိနကြ အညိုရောငသ်မ်းနသေော စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းနှစ်လှှာကို လကန်ှင့ဖြှဲလိုကသ်ည်။ ထိုအခါ နီရဲရှှဲစိုသော စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုတွကေ ပြူးတဈထွကလြာ၏။ စောကရြညကြှညတ်ို့ဖြင့ြ တောကပြနသည်ေ။ ကိုပေါစိနကြ သူ့မကြန်ှာကို စောကဖြုတကြှီးအနားသို့ တိုးကပပြှီး လွှာဖြားဖြင့ြ ပြတဆြှဲလိုကလြသည်ေ။ စောစောက ဟနတ်ဈလုံးပနတ်ဈလုံးဖြင့ြ ခါးမတထြားသော မကြညရြှိနတ်ဈယောကြ ကြမ်းရှပူနှေးသော လွှာအတွေ့ကြောင့ြ တဈကိုယလြုံး ရှိန်းဖိန်းတကသ်ှားပြီး လကန်ှဈဖကကြို နောကသ်ို့ထောကလြွှကြ ရငမြော့ ခါးကော့လွှကြ ခံပေးလိုကသ်ည်။ စောစောကမူ .. မကြညရြှိန် အမှနတ်ကယ် ဖီးမတကသ်ေး..။ ထွန်းထွန်းလီးအတွေ့က အကြီးအကယွလြှှမ်းမိုးနသဖြေင့ြ ညရေးညတာအတွကြ စီမံစိတကြူးလကြြ အေးစကစြကသ်ာ ရှိနခေဲ့သည်။

ကြမ်းရှသော လွှာဖြားနှေးနှေးကြီးက စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုတွကေို ပြတဆြှဲမှှဆှေ ယကပြေးလိုကသ်ောအခါ တဈကိုယလြုံးရှိ ကာမအကြောမှနသ်မွှကို ပုတခြတလြှုပန်ှိုးလိုကသ်လို ဖြစ်သှားသည်။ မကြညရြှိန် မကြန်ှာတဈခုလုံး ရှုံ့မဲ့နပြေီး ခန်ဓာကိုယကြလည်း တီကောငဆြားနှင့အြတို့ခံရသလို တွန့လြိမကြော့ပြံနသည်ေ။

“ ပစြျ… ဗွဈ… ဘှတ်… ဘှတ်… ပလပ်…. ပလပ်…. ပြတ်……..”

” အား… အား… ရှီး… ကြှတ်.. အာ… အား…. ကြှတ်… ကြှတ်…. အား… အာ့… ကြှတ်….”

မကြညရြှိန် တဈကိုယလြုံး တွန့လြိမလြူးခါလွှကြ အသည်းအသန် ညည်းညူနပေါတော့သည်။ နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာလည်း တင်းကားနသည်ေ။ စောကခြေါင်းဝပတလြညရြှိ အတွင်းသားနုနုတွကေို ရှလူးခနဲ စုပယ်ူထည့လြိုကသ်ည်။

“ အမလေး…. အား….. အမလေး.. လေး… အား ရှီး…. အမေ့.. အီးဟီး… အမရေေ… ကြှတ်…. ကြှတ်… ကောင်း… ကောင်းလိုကတ်ာ… တအားပဲ… အင်း.. ဟင်း..”

ကိုပေါစိနကြ စောကဖြုတကြှီး အလညလြောကတ်ှင် ဖြဲထားသော သူ့လကန်ှဈဖကကြို စောကဖြုတအြကြဲကြောင်း ထိပန်ားဆီသို့ ပို့လိုကပြှီး အသအချော ဖြဲကြည့်လြိုကသ်ည်။ ထိုအခါ … နီညိုရောငသ်န်းနသေော စောကစြိငုတကြှီးက ပြူတင်းထွကလြာသည်။ ထို ပြူတင်းထွကလြာသော စောကစြိကြီးကို ကိုပေါစိနကြ လွှာဖြားထိပဖြှင့ြ တို့ထိကလိလိုကသ်ည်။ တဈကိုယလြုံးရှိ အကြောမှနသ်မွှလည်း တဖြိုးဖြိုး တဖငွြးဖငွြး နှင့ြ လှုပခြတသ်ှားသည်။

ကိုပေါစိနကြ စောကစြိညိုပြူးပြူးကြီးကို ခွိုခဉွစြုပသ်လို တပြှတပြှှတဖြှင့ြ စုတပြေးလိုကရြာ မကြညရြှိနတ်ဈကိုယလြုံး ငါးရံ့ပြာလူးသကဲ့သို့ ဆတစြလူးခါသှားလတေော့သည်။ နှုတကြလည်း တအီးအီး တအင်းအင်းဖြင့ြ ညည်းညူလကြြ ခေါင်းကိုနောကလြှနမြော့ပြီး ပါးစပကြှီး ဟထား၏။ နို့အုံမို့မို့ကြီး နှစ်မှှာမှာလည်း ဖားဖိုထိုးသလို နိမ့ခြွီမှင့ခြွီ လှုပရြှားနသည်ေ။ ဤအခွအနေရေောကလြွှင် သူ့မိန်းမ ပြီးတော့မညကြို ကိုပေါစိနကြ သိနေ၏။ ထို့ကြောင့ြ ကာမမိန်းခလုပသ်ဖြယဖြစ်နသေော စောကစြိငုတပြှူးပြူးကြီးကို ပါးစပဖြှင့ြ စုတ်၊ လွှာဖြင့လြည်း တဆတဆြတ် လှုပဆြှပေးလကြြ ရှိသည်။

“ ပြှတ်…. ပြှတ်… ပလပ်… ပလတ်…. ဖြတ်… ပြလဈ… ပြှတ်… ပြှတ်… ရှလှတ်….ဖြတ်…ဖြတ်.. စွပ်… စွကျ..”

“အီးဟီး… အီး အီး… အင့ြ… အ….. ကြှတ်… အမလေး.. အီးဟူး…. ဟင့ြ အင်… အ…… အမေ့… အမလေး…ဟီးဟီး…. ပြီး… ပြီးတော့မယ်… ဟင်း ဟင်း…. ဟင်း…. လုပ်……. လုပတ်ော့… အား…. ရှီး…… အား……”

မကြညရြှိနတ်ဈယောကြ ကုတငပြေါြ လှနကြသွှားသည်။ ကိုပေါစိန် လီးတနမြဲမဲကြီးမှာလည်း အကြောတွေ အပျိုင်းပျိုင်းထကာ မာကြောသထကြ မာကြောလာသည်။ ကိုပေါစိန် မတတ်တထြရပလြိုကပြှီး မကြညရြှိန်၏ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဖြဲကာ ရငဘြတဆြီ တွန်းဖိလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ သူ့လီးတနထြိပဖြူးကြီးဖြင့ြ စောကစြိကြီးကို ပြတထြိုးလိုကသ်ည်။

“ အား… အာ… အမေ့… အား…. အမလေး… ကြှတ်…. ရှီး အီး… အား.. ကြှတ်… အား…….”

မကြညရြှိန် စောကဖြုတကြှီးမှာ ပြင့ကြနပြေါကကြှဲထွကတ်ော့မတတ် ယားကြှလှိုကတ်ကလြာပါသည်။ ကိုပေါစိနကြ လီးတနကြှီးကို လကန်ှင့ြ အသအချောကိုင်၍ စောကစြိကြီးကို ဖိထိုးလိုကပြှီး လီးတနကြှီးကို အောကသ်ို့ ဖိနှိပခြလွိုကသ်ည်။

“ ဖြတ်….ဖြတ်..ပလှတ်…..ပလှတ်……”

လီးတနကြှီးက အရှိနအြဟုနဖြှင့ြ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲ နဈဝငသ်ှားတော့သည်။ ခါတိုင်းထကြ အနည်းငယခြွောငခြွိခွိ ဖြစ်နသညေကြို ကိုပေါစိန် သတိထားမိ၏။ သို့သောြ ဘာမွှ မေးမှန်းမနတေော့..။ အိမဝြိုင်းထဲမှာ ခရမ်းပင် ၁၀ ပငခြန့ရြှိသည်။ အမြဲတန်း အသီးသီးနသည်ေ။ ယခငကြလည်း သူလိုးတာ အားမရတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အလိုးခံချင်ပြါလကြြ မလိုးဖြစ်လွှငဖြစ်စေ၊ ခရမ်းသီးနှင့ြ အာသာဖြနကြေေ ဖြစ်၏။ ယခုလည်း မနေ့ညက ခရမ်းသီးနှင့ြ အာသာဖြထေားပုံရသညဟြု ထငမြိသည်။

“ ဗှတ်…. ဖြတ်… ပြှတ်…. ပလှတ်…. ဖြတ်…. စွပ်… ဖြတ်… အ… အ…. ဟင့ျ.. အင့ျ… အမေ့… အမလေး…. အား… အား……..”

မကြညရြှိနန်ှုတဖြွားမှလည်း တအင့အြင့ြ အသံတွေ ထွကရြင်း သူ့ဖငဆြုံကြီးကို ကော့ကော့ပြီး ခံသည်။ ထွန်းထွန်းလီးကြီးကို ခံထားရသော စောကဖြုတမြို့ အားရပါးရတော့ မရှိလှ..။ သို့သောြ စောကဖြုတကြို ပယပြယန်ယန်ယကြှီး အယကခြံထားရသည့အြတွကြ ပြီးလုပြီးခင် ဖြစ်နရကေား ကြနပေဖြှယရြာတော့ ရှိလှသည်။

အခကြြ နှစ်ဆယလြောကြ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့အြပြီးတွင် ကိုပေါစိန် လရညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနသ်ညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ ပငပြန်းမောဟိုကကြာ မကြညရြှိနကြိုယလြုံးပေါြ မှောကကြသွှားသည်။ မကြညရြှိနကြလည်း ကာမဆန်ဒ အထွတအြထိပရြောကြ၍ စောကရြညပြူတွေ ပန်းထွကကြာ ပြီးဆုံးသှားသည်။

နှစ်ယောကသ်ား အတနကြှာစွာ မှိန်းနကြရောမှ ကိုယခြငွြးခွာလိုကကြှပြီး ကုတငပြေါတ်ှင် တူနှစ်ကိုယယ်ှဉတ်ှဲလကြြ အိပလြိုကကြှရာ မကြာခင် နှစ်ခွိုကစြှာ အိပပြွောသ်ှားကြလတေော့သည်..။

“ သား…လေး… သားလေး… ထတော့လေ.. ..”

နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကကြှီး အိပကြောင်းနစဉြေ သူ့အမကေ လှုပန်ှိုးလိုကသ်ည့အြတွကြ ထွန်းထွန်းတဈယောကြ နိုးလာသည်။

“ ဘာ…..ဘာဖြစ်လို့လဲ…မမေေ….”

“ အောကမြှာ တငရြီမ ရောကန်တယ်ေ… အထညတ်ှေ ညတွင်းချင်ြး ပို့ရမယလြို့ လူကြုံနဲ့မှာလိုကလြို့… ကနေ့ည (၁၁) နာရီ ရထားအမှီ ရှာထောငဘြူတာက စောင့ပြှီး တငပြေးရမှာတဲ့… သူ့မောငကြ ညက အရကမြူးလှန်းပြီး အရကန်ာကနွလေို့ မင်းလိုကပျို့ပေးဖို့ အပူကပန်တယ်ေ…”

“ ဟာ….ဒုက်ခပါဘဲ..ဗြာ…”

တဈခါတဈရံ မတငရြီမ၏ အာရုံကို စိတန်ှင့မြှန်း၍ သူ့ပေါငကြှားက မောတ်ာကို အာသာပြေ ဆော့ကစားဖူးသည်။ ညနဆှမြေးခွိုင့ြ သှားပို့လွှငလြည်း သူစားချင်တ်ာကို လူတွမသေိအောင် ခိုးခိုးကြှေးရုံမွှမက ပိုယူလာတတသ်ေး၏။

မတငရြီမက စကခြွုပဆြိုငဖြှင့ထြားသည်။ တဈရှာလုံး သူတဈဦးထဲသာ ရှိသဖြင့ြ လကမြလညအြောင် ခွုပရြသည်။ ပညာသင် အကူခဖြင့ြ ၁၄နှစ် ၁၅နှစ်ဝန်းကငွြ ကောငမြလေး ၅ ယောကခြန့ြ ရှိသည်။ သူမ၏ လုံးကြီးပေါကလြှ ရုပရြညဖြှင့ြ ယောကြွားမယူသညကြို ထွန်းထွန်းလည်း စိတဝြငစြားလွှကရြှိလသည်ေ။ အပျိုကြီးရော အစဈဟုတပြါရဲ့လားဟု တဈခါတဈခါ သံသယဖြစ်မိသည်။

ရှာမှာသာ ခပတ်ညတ်ညန်ှင့ြ အပျိုကြီးဟနဆြောငပြှီး မှို့တကပြှီး ကုန်းနလွှင်ေ ဘယသ်ူသိနိုငတ်ာမှတလြို့..။ စကခြွုပဆြိုငပျိုငရြှငမြို့ မှို့နှင့ကြင်းကြာသူ မဟုတ်..။ ကင်းကြာလို့လည်း မရ..။ ဒီပညာကိုပင် မှို့က သငယ်ူခဲ့ရသည် မဟုတလြား..။ ထို့ကြောင့ြ မကြစြိကြီးနားကြီး ခတ်မေီသူဟု ဆိုရသည်။ ပြီးတော့ သှဇာထကမြှကသ်ော အပျိုခေါင်း..။ ရှာမှာ နာရေး၊ သာရေး၊ ရှိလွှင် တကတ်ကကြှှကြှ ဆောငရြှကလြုပကြိုငလြေ့ရှိ၏။ ဒီအသကအြရှယန်ှင့ြ စာဖတဝြါသနာပါသူဟူ၍ တဈရှာလုံးတွင် မတငရြီမတဈယောကသ်ာ ရှိပုံရ၏။

ထွန်းထွန်းက ဘာစကားမှ မတုံ့ပြနဘြဲ ငူငူငိုငင်ိုငကြှီး ထိုငန်သဖြေင့ြ သူ့အမကေ…

“ဟဲ့….ထတော့လေ… မကြန်ှာသဈ ရချိုးပြီးတော့ လိုကပျို့လိုကြ.. ကြားလား…၊ တငရြီမကိုလည်း နှုတဆြကလြိုကြဦး…၊ ကဲပါ… လာလာ အခုလိုကခြဲ့…”

ထွန်းထွန်းတဈယောကြ သူ့အမနေောကကြ မှုနကြုတကြုတဖြှင့ြ လိုကလြာသည်။ ည ၁၁ နာရီ မကြညရြှိနန်ှင့ြ ခွိန်းထားသော ကိဈစသာ မရှိခဲ့လွှင် ထွန်းထွန်း ကြကြနေပေန်ပ် လိုကပျို့ပေးမည်။ အခုတော့ ကာမဓါတစြာကို အဟန့ခြံလိုကရြသဖြင့ြ ကြှဲမှီးတိုနသည်ေ။ ကိုရငလြူထွကပြှီး ကတည်းက မတငရြီမနှင့ြ မတွေ့ရသညမြှာ ဒီနေ့အထိဖြစ်၏။ ကိုရငဘြဝက စားအိမသ်ောကအြိမ်၊ သူ့ကိုယ်၌ကလည်း မတငရြီမကို တကယ့ကြို နှစ်နှစ်ကာကာ ခငပြါသည်။

ခငမြငရြုံမွှမက မတငရြီမ၏ တောင့တ်ောင့ဖြှောင့ဖြှောင့ြ လုံးကြီးပေါကလြှ ရုပရြညကြိုပင် လူပျိုသှေးလေးဝငလြာတော့ စိတဝြငတ်စား တပမြကခြဲ့ဖူးသည်။ မတငရြီမ ရုပပြုံလှှာကို စိတထြဲကမှန်း၍ စိတကြူးယဉြ ဖောကပြှနခြဲ့ဖူးသည်။ ခကန်သညေကြ မကြညရြှိနပြေါြ စွဲလန်းစိတ်..။ ပထမဆုံး လိုးခဲ့ဖူးသည့စြောကဖြုတမြို့ ရိုးတွင်းခဉွဆြီအထိပါ စွဲနပေုံရသည်။ ပြီးတော့ မနေ့ညကမို့ ဖြစ်ရပကြ ပူပူနှေးနှေးကြီး ရှိသေး၏။

“ ထွန်း…. နနေိုငလြှတဲ့ ငါးပိခကြြ..၊ လူထွကပြှီးကထဲက မတွေ့ရတာ၊ ..အိမတ်ောင် လာဖောမြရဘူး..၊ ဘာလဲ.. ထမင်းခိုးစားရတဲ့ဒုကျခ လှတသ်ှားလို့ နငကြ ပုနကြနတ်ာပေါ့ လေ…. ဟုတလြား…”

“မဟုတပြါဘူး…မမရဲ့… ကြောင်းက ခဏယူလာတဲ့ ရှေးဟောင်းစာပထေဲက ဆေးနည်းနဲ့ ဗဒငေပြညာ မန်တာနလြကဖြှဲ့ စီရငခြန်းတွေ ကူးနရလေို့ပါ….”

ထွန်းထွန်းအမေ မကြညကြှညကြ သူတို့နှစ်ယောကြ အခွီအခွ ပြောနကြသေညကြို ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်ရြင်း သဘောကြ ကြနပေန်ေ၏။

“ အခု…လေးနာရီ ထိုးပြီးဆိုတော့ ငါးမတတ်င်းလောကြ သှားမယလြေ…မမ..”

“ အေးအေး…”

“ကဲ.. သားကလည်း ရချိုးတော့…ထမင်းစားပြီး လိုကပျို့လိုကတ်ော့…”

“ ထမင်းလည်း အိမကြမွှစား မောငလြေးကြိုကတ်ဲ့ အမဲသားနှပန်ဲ့ ပဲကုလားဟင်း ခကြထြားတယ်…”

ကိုရငဘြဝထဲက သူစားချင်တ်ာ ခကြခြိုင်းနကမွေို့ မတငရြီမက သိနသည်ေ။

“ ကဲ…ရချိုးပြီး လာခဲ့တော့နောြ… မင်းအတွကြ အင်ျကြီသုံးထညလြည်း ခွုပထြားတယ်၊ တနဆြောငတ်ိုင် လကဆြောငပြေါ့..၊ ကဲကဲ.. မမကြည် ကမွ သှားတော့မယ် ရချိုးပြီးရငသ်ာ ဒီငါးပိခကြကြို လှှတလြိုကတ်ော့…”

နာရီက အဖိုးတနသ်ည့တ်ိုင် လုံးဝမနှမှောပါ..။ ဒီနာရီမွိုး အလုံးပေါင်းများစွာ ဝယယ်ူနိုငပြါသည်။ အဓိကပြူနာက မကြညရြှိနတ်ို့ လငမြယားအခန်းထဲမှာ နာရီမေ့ထားခဲ့တဲ့ ကိဈစပါ..။ လူမှုအတွေ့အကြုံ နည်းပါးသေးသည့ြ ထွန်းထွန်းတဈယောကြ အသဲအသန် ကြောကန်မေိသည်။ သူများ မယားကြာခိုတဲ့ ကြာကူလီအကောငဟြု လူသိထငရြှား ဖြစ်သှားမှာ သမတေတ် ကြောကြ၏။ စောစောကထဲက မတငရြီမနှင့ြ လကဖြှဲ့ကိဈစ စီရငခြှင့ရြလွှင် ဘာပြူနာမှ ဖြစ်မညမြဟုတ်..။ မတငရြီမက ငှင်းခဲ့လငွလြည်း ဤကိဈစမှ ဖြစ်မှောကအြောင် မလုပရြလွှငလြည်း အဆိပသ်ောကပြှီး သပစ်ေမယဟြု ချောကလြွှင် ရကိုရမည်..။ အခုတော့ လှနကြုနပြှီ..။

ထွန်းထွန်းတဈယောကြ လှည်းမောင်းထွကလြာခဲ့သည်။ မကြညရြှိနတ်ို့ အိမန်ားအရောကတ်ှင် သူ့ယောကြွား ကိုပေါစိနကြ အားရဝမ်းသာစွာဖြင့ြ ..

“ ဟကောငကြှီး … ဘယလြဲဟ… မောငရြငဖြှကထြားတဲ့ နာရီ ပံ့သကူက မောငရြင့အြဈမ မကြညရြှိန် ရလာသဟေ့..၊ ကြံကြံဖနဖြနကြှာ.. ခငမြှင့န်ှယတ်ို့အိမန်ား သှားဖြကရြတယလြို့….၊ ဟား..ဟား…. အခုတော့ ရစချင်ေတ်ာက တဈယောကြ ရတာက တဈယောကြ ဖြစ်နပြေီ…”

“ ဒါနဲ့….မင်းက ဘယလြဲ….”

ထိုစဉြ မကြညရြှိနတ်ဈယောကြ ထဘီတိုတို ဝတကြာ ရငရြှားကြီးဖြင့ြ ထွကလြာ၏။ ည ၁၁ နာရီ နောဟြူသော အသိပေးသော အကြည့်မြွားဖြင့ြ ထွန်းထွန်းကို ကြည့်န်သည်ေ။

ထွန်းထွန်းကလည်း မနေ့ညက သူအားရပါးရ လိုးထားခဲ့သော ပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတကြှီးဆီ မှန်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ခွသလေုံးသား ဝင်းဝင်းတုတတ်ုတကြှီးတွဆေီ… ပြီးတော့မှ ရငရြှားထားသော ထမီအတွင်းမှ တင်းရင်းမို့မောကြ ဖောင်းကားနသေော နို့အုံကြီးနှစ်မှှာတွင် အဆုံးသတသ်ှား၏။ ထွန်းထွန်းက ကိုပေါစိန် အမေးကို မကြညရြှိနပြါ တဈခါတည်း သိရအောင် ဖြလေိုကသ်ည်။

“ မတငရြီမကို ရှာထောငဘြူတာ လိုကပျို့ခိုင်းလို့ပါဗွာ..၊ ည ၁၁ နာရီ ရထားအမှီ အထညတ်ှေ တငပြေးရမှာမို့တဲ့…၊ အမလေး…..သူက ရှညပြှီး လိုကပျို့ခိုင်းတာ..”

ထွန်းထွန်း တကယ် မကြနပေသ်ံကြီးနှင့ြ ပြောလိုကြ၏။ ဘာကြောင့ြ မကြမနေပ် ဖြစ်နသညေကြိုကား မကြညရြှိနသ်ာ သိ၏။ မကြညရြှိနလြည်း ည ၁၁ နာရီ စီမံကိန်းကြီး ပကြသ်ှားပြီမို့ ရငထြဲဟာသှားသည်။ ထို့နောကြ နှုတဆြကဖြောတ်ောင် မရတော့..။ ထွန်းထွန်း စိတထြဲ မကောင်းလှစွာဖြင့ြ….

“ ကဲ….ကိုရီပေါစိန် ကနွောြ သှားမယဗြွာ….”

“ အေးအေး…ပံ့သကူ ဖြကတ်ဲ့ ကုသိုလကြှောင့ြ လိုရာဆန်ဒတွေ ပြည့ဝြပါစေ ကြာ…ဟား ဟား….”

ကိုပေါစိန် တဟားဟား ရယမြောရင်း ကနွရြဈခဲ့သည်။ နဝငေရြီတရော အခွိနမြို့ တကယလြည်း ကြောကစြရာ ကောင်းသည်။ နနှင်းနံ့လိုလို အနံ့လည်း ရ၏။ မတငရြီမက နှာခေါင်းကို တရှုံ့ရှုံ့ လုပရြင်း ကြောကရြှံ့သော အသံဖြင့ြ…

“ မောင်….မောငလြေး… ရ…ရလား…”

“ ဘာရတာလဲ မမရ…အရင်းမရှိ အဖြားမရှိနဲ့…”

“ ဟို…ဟို…နနှင်း ….နနှင်းနံ့လေ….”

ဟုတသ်ည်…ထွန်းထွန်းလည်း ရ၏။ ထွန်းထွန်းက မကြောကြ..၊ တဈဆသရေဲ ရှိသညဟြု ယုံကြညပြါသည်။ ပြီးတော့ သူရထားသော တဈဆသရေဲနိုင် ဂါထာမန်တာနတ်ှကေိုလည်း ယုံကြည်၏။ ထွန်းထွန်းက မတငရြီမ၏ စိုကကြားပြည့တ်င်းလကြြ ရှိသော ဖငဆြုံကြီးကို ကိလသောရောင် တလကလြကတ်ောကန်သေော မကြလြုံးတို့ဖြင့ြ စူးစူးစိုကစြိုကကြှည့ခြါ စကားတွေ ဖောငဖြှဲ့လာခဲ့သည်။

“ အမလေးတော့…. သောကပြလုတတ်ုတ်…..”

မတငရြီမ တဈကိုယလြုံး ထွန်းထွန်း ရငခြှငထြဲ ဗှုန်းကနဲ ရောကလြာသည်။ နှားတွကလေည်း လန့ပြှီး နောကသ်ို့လှည့မြည် အပြု..၊ ရငခြှငထြဲရောကန်သေော မတငရြီမကို ယောငရြမ်း၍ ဖကလြိုကလြသည်ေ။ နှေးထွေးအိစကသ်ော အတွေ့က ထွန်းထွန်းတဈကိုယလြုံး ဖြတသ်န်းသှား၏။ အတနကြှာသညအြထိ ဖကထြားမိရာ… ..

” ဟှန်း….ဖကထြားတာလဲ လှှတပြါဦး…. အရိုးတွေ ကြကေုနတ်ော့မယ်…”

ဒီတော့မှ ထွန်းထွန်းလည်း သတိဝငကြာ လှှတပြေးလိုကြ၏။ ရှာထောငဘြူတာ ရောကတ်ော့ ည ၉ နာရီခွဲပြီ..။ ရထားလာဖို့ တဈနာရီခွဲလောကြ စောင့ရြဦးမည်..။ လှည်းပေါတ်ှင် မတငရြီမ၏ နှေးနှေးအိအိ ပြည့ပြှည့တ်င်းတင်း ကိုယလြုံးကြီးကို တင်းနအေောင် ဖကခြဲ့ရခွင်း၊ မနေ့ညကလည်း မကြညရြှိန်၏ စောကဖြုတကြှီးကို စိတတ်ိုင်းကြ လိုးခဲ့ရခွင်း…. စသညတ်ို့ကြောင့ြ ထွန်းထွန်း စိတတ်ှမှော ရမျမကလြှိုင်းတွကေ တမဟုတခြငွြး ထကြှလာသည်။ သို့သောြ အခွအနေချင်ြေးက မတူပေ။

မတငရြီမဆိုတာက အဈမအရင်းလို ဖြစ်နရော.. နည်းနည်းတော့ ဟန့န်သည်ေ။ လှည်းပေါမြှာ ဖကခြဲ့ရသညဆြိုတာကလည်း တမငသ်ကသ်ကြ ဖကခြှင့ရြ၍မဟုတ်..။ မတငရြီမ ကိုယတ်ိုငကြှောကလြန့ပြှီး သူ့ရငခြှငထြဲ ဇွတတ်ိုးဝငခြဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ ပစ်စည်းတွေ ခအွပြီး ခုံတန်းပေါြ ထိုငန်ကြစေဉြ မတငရြီက….

“ မောငလြေး… ဆာရင် တဈခုခု စားလေ…၊ မမလည်း ဘာမှ မစားခဲ့ဘူး…. ခေါကဆြှဲကြောြ စားမလား….”

“ အင်း…….ကောင်းသားဘဲ…”

ဘူတာအတွင်းရှိ စားသောကဆြိုငဘြကြ ထွကခြဲ့ကြသည်။ ခေါကဆြှဲကြောြ ၂ ပြဲမှာ၍ ထိုငန်ကြစေဉြ….

“ မမ……”

“ ဟင်….ဘာလဲ…ပြော……”

“ ကနွောြ… အရကသ်ောကခြငွတ်ယ်….”

“ ဘယဖြစ်မလဲ… မူးကုနမြှ မပြနန်ိုငဘြဲ ဖြစ်နမယ်ေ….”

“ ဟာ…ရပါတယ် မမရ…မနေ့ညကတောင် သောကသ်ေးတာပဲ..လုပပြါနောြ… တအားကြီး မမူးစရပေါဘူး…”

“ သဘော သဘော… သိပတ်ော့ မများစနေဲ့…”

မတငရြီမ သဘောမတွေ့သော မကြန်ှာထားဖြင့ြ ခွင့ပြှုလိုကသ်ည်။ မတငရြီမ ကိုယတ်ိုငကြလည်း ထွန်းထွန်း အရကသ်ောကဖြစ်အောင် ပရိယာယ် ဆှယဖြို့ စိတကြူးရှိထားသည်။ ထွန်းထွန်းက မတငရြီမဆီက ငှေ ၅၀ တောင်းခဲ့ပြီး ကောငတ်ာဆီ ထွကခြဲ့သည်။ အရကပြုလင်းကြီး ထောငထြားလငွြ အမှငမြတောသ်ည့အြတွကြ ရဗေူးထဲ ထည့ခြဲ့ခွင်း ဖြစ်၏။ ထို့နောကြ ခေါကဆြှဲကြောရြလွှင် လာပို့ဖို့ မှာခဲ့ပြီး ခန်းဆီးကာထားသော အခန်းလေးထဲ ဝငခြဲ့ကြသည်။ မတငရြီမကိုပါ ချော့တိုကခြငွြ၍ အခန်းထဲ ဝငခြဲ့ကြခွင်းဖြစ်သည်။ ထွန်းထွန်းက ဖနခြှကန်ှဈခွကထြဲ အရကထြည့ရြင်း …

“ ရော့…..မမလဲ သောကျ…”

“ အို…ကြံကြီးစညရြာ…မသောကခြငွပြါဘူး….”

“ ကဲ…မသောကခြငွန်ဗွော…၊ ကြုပကြတော့ အပြန် သရဲ ကြောကတ်ယ်..၊ အရကြ နဲ့ ရဲဆေးတငထြားမှ ဖြစ်မှာ..၊ သရဲဆိုတဲ့အကောငကြ သိပပြါးတာ.. ကြောကတ်ဲ့လူကို ဖြဲချောကတ်တတ်ယ်..၊ မကြောကတ်ဲ့လူဆိုရင် အနားတောင် မကပရြဲဘူး…”

ထွန်းထွန်းက ခွကထြဲထည့ထြားသော အရကကြို တဈခါတည်း မော့ခလွိုကသ်ည်။

“ ဟား…….. ကောင်းလိုကတ်ာ… ခွိုမှ ရှိန်းဖိန်း သှားတာပဲ..”

“ကဲဟယ်…ဒီလောကတ်ောင် ရှိလှတာ…”

မတငရြီ သူ့အတွကြ ငှဲ့ထားသော အရကခြှကကြို တဈခါတည်း မော့သောကခြလွိုကသ်ည်။ ရငထြဲပူဆင်းသှားသောလြည်း တရုတဝြီစကီက အဝငမြဆိုးလှပါ..။ ခွိုမှှေး သင်းပြံ့သော ရနံ့လေး ရှိ၏။

“ ရော့….ထပထြည့ြဦး…”

မတငရြီမက အသံခပမြာမာနှင့ြ ပြောသည်။ ထွန်းထွန်းက ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ခပပြှုံးပြုံး မကြန်ှာထားဖြင့ြ ထပထြည့ပြေးလိုကသ်ည်။ မတငရြီမကလည်း စောစောကလို တရှိနထြိုး မော့ခလွိုကပြှနသ်ည်။ တဈကိုယလြုံး နှေး ထွေးရှိန်းမှပြီး လန်းဆန်းသှားသည်။

“ကဲ… ဘယန်ှယ့လြဲ…မမ…”

“ အဟင်း..ဟင်း….မဆိုးပါဘူး…. ”

ထို့နောကြ ထွန်းထွန်းတဈယောကြ မတငရြီမကို ရှေ့ထားပြီး မိန်းမတဈယောကကြို ပေါတ်ငကြှီး နှာဘူးထပြနသည်ေ။ ထိုသို့ နှာဘူးထပြခွင်းမှာ မတငရြီမစိတကြို ဆှပေးနခွင်ေး ဖြစ်၏။ တရုတမြကလည်း အအိုဖြစ်သည့တ်ိုင် ရူပါဖြောင့သ်ော ထွန်းထွန်းကို ကြာတွပစ်ေနေ၏။ မတငရြီမ ဒေါပြလာသည်။

“ အင့ြ……ထပတ်ည့စြမ်း…”

အသံခပမြာမာဖြင့ြ အရကခြှကကြို ထွန်းထွန်း ရှေ့တိုးပေးလိုကသ်ည်။

“ ဟာ…ဖြစ်ပါ့မလား…မမရဲ့…”

“ ဟေ့…လွှာမရှညန်ဲ့ နငန်ဲ့ငါနဲ့ ညားလာတာ တဈနှစ်တောင် ကြောပြှီ… ဘယတ်ုန်းကများ ငါ့စကား နားမထောငဘြူးလို့လဲ…”

တရုတမြက မတငရြီမ စကားကို သဘောကစွှာ ပြုံးကြည့်န်သည်ေ။ ငယင်ယခြွောချော ကောငလြေးတဈယောကကြို အပိုငယ်ူထားနိုငသ်ည့အြတွကြ အားကနွပေုံ ရသည်။

“ ဟုတသ်ားပဲ.. မောငလြေးကလည်း ကိုယ့မြိန်းမစကား နားထောငလြိုကလြေ…၊ လိုရင် ရှိသေးတယ်… အဟင်းဟင်း… သနားထိုကပြါတယ်… မမရဲ့.. မောငလြေးက လူချောလေးဘဲ.. ကဲ.. လိုတာရှိရင် မှာလိုကန်ောြ…”

စားသောကြ ငှရှင်ေးပြီး ပြနထြှကလြာခဲ့ကြ၏။ မကြာမီ ရထားဆိုကလြာသည်။ ရထားပေါြ ပစ်စည်းအပန်ှံတငပြေးပြီးနောကြ (၁၁) နာရီခွဲလောကြ လှည်းနှင့ြ ထွကလြာခဲ့ကြသည်။ လကကြနွအြရကမြွား ထည့ယ်ူလာသညကြိုတော့ မတငရြီမ မသိ..။ ထွန်းထွန်းက သူ့အကြံနှင့ြ သူမို့ စကားမပြော။

ဤသို့ဖြင့ြ သူတို့ လှည်းသည် တိုးခွဲ့ကြကသ်ဈကို ကြောလြာခဲ့သည်။ ထွန်းထွန်းက ရံတိုငတ်ှင် ခွိတထြားသော လှယအြိတအြတွင်းမှ ဝီစကီ ပုလင်းကို ထုတကြာ ပါးစပန်ှင့ြ တေ့မော့လိုကသ်ည်။

“ အင့ြ…. ငါ့မိန်းမ… ရော့… အခမွြးပြေ သောကလြိုကြ….”

ထွန်းထွန်း၏ မာနပြါသော အပြောကြောင့ြ မတငရြီမ မကြန်ှာ ပြုံးသှားသည်။ သို့သောြ နှုတကြမူ …

“ အောငမြယ်.. ဘာငါ့မိန်းမလဲ .. ဟင်း… ပေါငတ်ှင်းကြော ပြတသ်ှားအောင် ဆှဲလိမပြဈလိုကမြယ်…”

ပြောပြောဆိုဆို မတငရြီမ လကကြ ထွန်းထွန်းပေါငပြေါြ ရောကလြာသည်။ ထွန်းထွန်းက မတငရြီမလကကြို ဆှဲထားလိုကပြှီး ဘယဘြကလြကထြဲမှ ကြိုးများကို ဘယဖြကရြံတိုငတ်ှင် ခပလြွော့လွော့ ပတခြညွလြိုကသ်ည်။ အသားကပြှီးသော နှားတွမေို့ အနအထေားမပကြြ ပုံမှနအြတိုင်း သှား နကြေ၏။

ထွန်းထွန်းက မတငရြီမ ကိုယလြုံးကို သိမ်းကြုံးဖကလြိုကပြှီး ပါးပြငကြို အထပထြပန်မ်း၏။ သဘာဝ သနပခြါးနံ့ သင်းသင်းလေးက ထွန်းထွန်း၏ စိတကြို ကြှသထကကြှှလာအောင် မှှူဆှယကြလိနသည်ေ။ ပြည့တ်င်းဖောင်းအိသော ပါးပြငန်ုနုလေးကို နမ်းရသညမြှာ အရသာရှိလှသည်။ မတငရြီမက ဒူးတုတလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ အလိုကသ်င့ြ နလသေည်ေ။ ထွန်းထွန်း နမ်းသမွှ ကြနပေစြှာ ခံယူသည်။ ထွန်းထွန်းအသကရြှူသံတွကေ မှနဆြန် ပြင်းထနန်သည်ေ။

ထွန်းထွန်းက နမ်းလို့အားရသောအခါ ပါးကို ဆှဲမော့လိုကသ်ည်။ သူ့လွှာကို မတငရြီမ ပါးစပထြဲသို့ ထိုးသှင်းလိုကပြှီး မတငရြီမ လွှာကို စုပယ်ူလိုကပြှနသ်ည်။ မတငရြီမက လှိုကဖြိုမောလွှသော သကပြှင်းအသံကြီးကို ကြားလိုကရြသည်။ ရငအြစုံက ကော့တကသ်ှားပြီး ထွန်းထွန်း လီးတနကြှီးကို တင်းနအေောင် ညှဈဆုတထြားလိုကသ်ည်။ ထွန်းထွန်းက သူ့လကခြလယကြို ဟနသေော စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်းကြီးထဲသို့ ထိုးထည့လြိုကပြှီး အသှင်းအနှုတလြုပကြာ လှည့ပြတမြှှပေေး၏။

“ ပြဈ… ပလဈ… ပြဈ…. ပြိ….. ဗစြျ…. ဖြတ်…”

မတငရြီမက ရငအြစုံကို ကော့လွှကြ ထွန်းထွန်းကတော့ လှည်းပေါဖြစ်နသညေ့အြတွကြ လိုးကြင်းလိုးကြကကြို ကြံဆနေ၏။ နှားတွကေ ခပမြှနမြှန် သှားနေ၍ တောသ်ေး၏။ ထွန်းထွန်းလကကြ လှည်းကပကြှမ်းကို စမ်းကြည့်သ်ည်။ အခံမပါလွှင် မတငရြီမ နာမညစြိုး၍ ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောကမြစွာဖြင့ြ လှည်းပေါတ်ှင် ဂုံနီအိတန်ှဈလုံး ဆကခြင်းထားလွှကြ ရှိသည်..။ အခု မကြညရြှိနကြိုယစြား မတငရြီမကို လိုးရတော့မညမြို့ ထွန်းထွန်း စိတတ်ှေ မှူးကြှလကြြ ရှိသည်။

စောကဖြုတကြှီးကို အပီအပြင် နှိုကဆြှထားပြီး ဖြစ်ရာ ဖူးယောငခြုံးကြှလကြြ စောကရြတွလေည်ေး တစိမ့စြိမ့ြ ထွကလြကြြ ရှိနပေါတော့သည်။ ထွန်းထွန်းက မတငရြီမကို နောကလြှနခြလွိုကပြှီး ထမီကိုလှန်၍ ဒူးနှစ်ဖကကြို ပေါငန်ှဈလုံးပေါြ ကပထြားလိုကသ်ည်။ သူ့တဈကိုယလြုံး ထွန်းထွန်းလုပခြငွရြာလုပတ်ော့ဟု စိတဒြုန်းဒုန်း ပုံခထွားလိုကသ်ည်။ နှားတွကေ သှားနကလွေမ်းမို့ သူ့အလိုလို တရှေ့ရှေ့ သှားနကြသေည်။

“ မမ……”

“ ဟင်…….”

“ ဒါလေး ငုံထားလိုကန်ောြ….”

“ ဘာလဲ…အဲဒါက….”

“ သရဲနိုငလြကဖြှဲ့….”

အမှနကြ ပီယလကဖြှဲ့ဖြစ်သည်။ မတငရြီမလည်း အကြောကပြှေ၊ စကားကြောလည်း မရှညစြရန်ေ သရဲနိုငလြကဖြှဲ့ဟု ပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်၏။ လကဖြှဲ့ကိုယစြီငုံထားလိုကပြှီး မတငရြီမ ဖငကြှားတည့တ်ည့ြ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုကပြှီးနောကြ.. သူ့လီးတနတ်ုတတ်ုတကြှီးကို လကန်ှင့ြ အသအချောကိုင်၍ စောကဖြုတအြဝနှင့ြ တေ့ခွိနကြာ မှှင်း၍မှှင်း၍ သှင်းထည့လြိုကသ်ည်။

လငယ်ူသားမှေးဖူးခွင်း မရှိ၊ တဈကိုယတ်ည်းနေ အပျိုကြီး စောကဖြုတမြို့ တင်းတင်းကြပကြှပကြှီး နဈဝငသ်ှား၏။ သို့သောြ စောကရြညကြှညတ်ှကေ စိုအိနသဖြေင့ြ ခကခြကခြဲခဲကြီး မဟုတပြါ..။ လီးတနကြှီး၏ နူးညံ့ပူနှေး မာကြောသော အထိအတွေ့က သူမတဈကိုယလြုံးရှိ ရမျမကသ်ှေးတွကေို တလှိုကလြှိုကြ ဆူဝေ ပြကထြလာစေ၏။

“ မမ…ရလားဟင်….”

“ အင်း…..”

“ ဖြတ်…. စွပ်.. ဖြတ်….. ဗစြျ…. ဖြတ်…. အ….. အား…..အီး အင်း… အမလေး… အား.. ရှီး… ကြှတ် ကြှတ်….. အမလေး တော့….”

မတငရြီမ မကြန်ှာတဈခုလုံး ရှုံ့မဲ့သှားပြီး ခါးလည်း ကော့တကသ်ှား၏။ လီးဝငလြီးထွကကြလည်း အဆငပြှေ ချောမှေ့လာ၏။

“ မမ…နို့ကြီးတွေ ဖောပြေးစမ်းပါ… မောငလြေး စို့ချင်လြို့…..”

“ ဟင်း….တောတ်ောရြှုပ်….”

မတငရြီမက ထိုသို့ပြောရင်း သူ့အပေါအြင်ျကြီ ကြယသ်ီးများကို ဖြုတပြဈလိုကသ်ည်။ အတွင်းခံဘရာစီယာကို ဆှဲလိပ်၍ အပေါပြင့လြှနလြိုကသ်ည်။ နို့အုံတင်းတင်းအိအိကြီး နှစ်လုံးက လရောငအြောကတ်ှင် ဝင်းဝင်းစိုစို မို့မို့ဖောင်းဖောင်းကြီး ပေါလြာသည်။ ထွန်းထွန်းက စောကဖြုတကြှီးကို မှနမြှနသ်ှကသ်ှကကြှီး ဆောင့လြိုးနရောမှ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တဈပြနစြီ စို့ပေးလိုကြ၏။

“ ပြတ်…ပလပ်…..ပြှတ်……ပြှတ်…..”

“ အင့ြ…. အမေ့… အင့ြ…. အ……. အ…. ရှီး… ကြှတကြွှတ်…. အမေ့….. အင့ြ… အား…. နာတယ်… ကြှတကြွှတ်…. အ….”

နို့စို့သံ ၊ စောကဖြုတန်ှင့ြ လီးထိတွေ့သံ မတငရြီမနှုတကြ ညည်းသံတို့ဖြင့ြ လှည်းပေါမြှာ ဆူညံလွှကြ ရှိနပေါသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လီးနှင့ကြင်းကြာနခေဲ့ရသော အပျိုကြီး မတငရြီမခငမြွာ တဈစစ ကောင်းလာသည်။ အီစိမ့ရြှိန်းဖိန်းသော ကာမအရသာထူးကြီးကို ထိထိမိမိကြီး ခံစားရ၏။ တဈကိုယလြုံးရှိ ရမျမကသ်ှေးတွကလေည်း ပူနှေးထကြှလာသည်။ အသကရြှူသံတွကလေည်း တဈစတဈစ ပြင်းထနလြာ၏။ မတငရြီမလကန်ှဈဖကကြ ထွန်းထွန်းကြောပြငကြှီးကို သိုင်းဖကထြားရင်း ဖငဆြုံကြီးကို ဆောင့အြခနွှင့ြ အံကြ ကော့ကော့ခံသည်။

အပျိုကြီးအမညခြံထားသော မတငရြီမသည် လီးအတွေ့အကြုံ ရှိပြီးဖြစ်ပါသည်။ အသကြ ၂၀ ဝန်းကငွလြောကကြ သူ့အဒေါြ၏ယောကြွား ကိုဘထွားနှင့ြ ငှိစွန်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉကြ ကိုဘထွားမှာ အသကြ ၅၀ နီးပါး ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ တဈရှာလုံးက အားကိုးအားထား ပြုရသော အနှိပဆြရာ ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့က သူ့အဒေါြ တောသှားနသည်ေ။ ခါးကိုကြ၍ အနှိပခြံမိရာမှ ကာမအကြောတွကေိုပါ ဖြင့ပြေးပြီး သူမကို လိုးခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ သူမနှင့ြ လိုးပြီးတဈပတခြန့လြောကတ်ှင် ကိုဘထွား ပိုးထိ၍ ဆုံးသှားသည်။ မတငရြီမ ကြောကလြိုကသ်ည် ဖြစ်ခွင်း…။ အလိုးခံရစဉကြ ကောင်းခဲ့သော အရသာတွေ လှင့စြငသ်ညအြထိ အကြောကကြှီး ကြောကခြဲ့ရသည်။ ထို့နောကြ လီးမှနသ်မွှ ကြင်းရှောငခြဲ့သညမြှာ ယနေ့အခွိနထြိ ဖြစ်သည်။

ရည်းစားရှိခဲ့ဖူးသောလြည်း နမ်းရုံဖကရြုံ၊ နို့ကိုငရြုံမှလှဲ၍ အလိုးမခံခဲ့ရ..။ သူ့ရည်းစားက လိုးချင်ပြါသည်။ မတငရြီမကိုယ်၌က မင်ျဂလာဆောငပြှီးမှသာ လုပရြမညဟြု သံမဏိစည်းကမ်းကြီး ခမွှတထြားခဲ့သောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။

ဝါကြှတလြွှင် မင်ျဂလာဆောငဖြို့ ကြိတကြှံထားသောလြည်း ဝါတွင်းမှာပင် သူ့ရည်းစား တငည်ှန့ြ ပိုးထိ၍ ဆုံးပြနသ်ည်။ သူ့ရည်းစား တငည်ှန့မြှာ ထွန်းထွန်းအမေ၏ မောငအြငယဆြုံး ဖြစ်ရာ ထွန်းထွနရြဲ့ ဦးလေး ဖြစ်သည်။ ထွန်းထွန်း မမှေးခငကြ ဇာတလြမ်းများမို့ ထွန်းထွန်းကတော့ ဘာမှမသိပါ..။ အသကြ ၂၀ ဝန်းကငွကြ ဝိုးတိုးဝါးတားမွှသာ သိခဲ့ရသော လီးအရသာကို ယခုတော့ တနင့တ်ပိုး တဝတအီကြီး ခံစားနရပေါတော့သည်။

“ ဖြတ်…. ဖြတ်… ဖြတ်…. ပလှတ်… ဖြတ်…. ဖြတ်… ပလှတ်…. ဖြတ်…..”

“ အင့ျ… အမလေး… အီး အင့ျ… အား…. အမေ့… အင့ျ… အမလေး… အမေ့… အင်း.. အား… အ…”

မတငရြီမ လကအြစုံက ထွန်းထွန်းကြောပြငကြှီးကို တင်းကြပန်အေောင် ဖကလြာ၏။ ထွန်းထွန်း၏ ပြင်းထနသ်ော ဆောင့ခြကြတ်ှနေဲ့အညီ ဖငဆြုံကြောကြီးကို ရှုံ့၍ ရှုံ့၍ ကော့ကော့ခံသည်။

“ မမ….ကောင်းလား ဟင်…”

“ အင့ျ….. အမေ့… အင့ျ….. ရှီး… ကောင်း…. ကောင်း တယ်… အင်း… အ… ကြှတ်.. ကြှတ်…”

“ မောငလြေးကို တကယခြစွရြဲ့လား…”

“ နှစ်ကယ်… နှစ်ကယ်…… အ… အမေ့… အ…အင့ျ…..”

“ နောကလြဲ ခံမှာလား… ဟင်..”

“ အမေ့… အင့ျ… ကြှတ်… ကြှတ်… ခံ… ခံမှာပေါ့ လို့…”

“ မောငလြေး.. မမကို မှန်းမှန်းပြီး ဂွင်းတိုကရြတဲ့ ညတွေ မနည်းဘူးဗွ…သိလား… မမနဲ့ မောငလြေးက ဘာတောလြဲ ဟင်…”

“ သိဘူး….”

“ လငမြယား မဟုတဘြူးလား…”

“ ဟင့အြင်း…ဟုတဘြူး… အမေ့… အား… အား… ရှီး… ကြှတကြွှတ်…”

“ ဟို တရုတမြကို ပြောတော့ မောငလြေးက မမယောကြွား ဆို…”

ထွန်းထွန်းက အဆောင့လြည်း မပြတ်၊ နှုတကြလည်း တတွတတ်ှတ် မေးလကြြ ရှိသည်။ တအင့အြင့ြ တအီးအီး ညည်းညူနရသေည့ကြှား ထွန်းထွန်းမေးသမွှကို ဖြနရေသေညမြှာ ကာမစည်းစိမ် ပကြလြှသည်။ မတငရြီမ စောကဖြုတအြုံကြီးတဈခုလုံး ပြင့ကြနပြေါကကြှဲထွကမြတတ် ကောင်းလှန်းလှသည်။ စောကခြေါင်းအတွင်းမှာလည်း တလှုပလြှုပတ်ရှရှဖြင့ြ ယားယားကြှတကလြာသည်။

နှစ်ယောကသ်ား အားကြိုးမာနတ်ကြ လိုးနကြသေညမြှာ နာရီဝကကြွောလြာပြီ။ ယခုအခွိနထြိ မညသ်ူမှ မပြီးကြသေး..။ အနိုငမြခံ အရှုံးမပေး အပျိုငကြှဲနကြသေည်။

ထွန်းထွန်းက အားရပါးရကြီး ပစ်ပစ်ပြီး ဆောင့လြိုးနရောမှ သူ့လီးတနကြှီးကို ဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်။ ပြည့တ်င်းနင့န်အေောင် ခံလို့ကောင်းနစဉြေ လီးတနကြှီးကို ဆှဲနှုတလြိုကသ်ဖြင့ြ မတငရြီမရငထြဲ ဟာထွကသ်ှား၏။ စောကဖြုတကြှီးကလည်း ဒေါသူပုနထြကာ စူပြစူပြ ဖြစ်လွှကရြှိသည်။

ထွန်းထွန်းက ပကလြကအြနအထေားမှ ကိုယကြို တစောင်းပြငလြိုကြ၏။ ထို့နောကြ မတငရြီမ ညာဖကခြှထေောကကြို ကြေးလွှကြ ရငဘြတဆြီ တွန်းကပလြိုကပြှီး သူက မတငရြီမ၏ ဘယဖြကပြေါငတ်ံ တုတတ်ုတကြှီးအပေါြ ခွထိုငကြာ ခွဆုံအရင်းထိ တိုးကပလြိုကြ၏။ သူ့ညာလကဖြှင့ြ နို့အုံ၊ ဘယလြကဖြှင့ြ ပခုံးကို ခပတ်င်းတင်း ဆုတကြိုငလြကြြ လီးတနကြှီးကို စောကခြေါင်းထဲ တဈရဈချင်ြး ဖိသှင်းကာ ညှောင့ည်ှောင့ြ လိုးပြနပြါတော့သည်။

“ အီး.. ဟီး… အမလေး… အမလေး… အီး ဟင်း…. ကြှတကြွှတ်….”

“ကောင်း … ကောင်းလိုကတ်ာ မောင်… မောငလြေးရယ်… အမလေး… အမလေး… အင်း.. အင့ြ… အား… မမကို မညှာ မညှာနဲ့… ဆောင့ြ.. ဆောင့ြ .. အမေ့… အင့ြ… အား… နာနာ ဆောင့ြ… အမလေး….. ကြှတကြွှတ်… ဟုတပြှီ… ဟုတပြှီ… ဆောင့ြ… အင့ြ……. အ…. ”

ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပြင်းထနလြှသဖြင့ြ မီးပြင့မြတတ် ကောင်းလှန်းလှသည်။ တဈလှည်းလုံး လှုပခြါနသည်ေ။ အထွတအြထိပရြောကခြါနီးနပြေီမို့ ပြဲက ပိုကြမ်းလာပါသည်။ နှားတွကေ ဖြေးဖြေးမှနမြှန် သှားနရောမှ သူတို့ကို သတိပေးလသညေထြင်၍ ဒုန်းဆိုင်း၍ ပြေးကုနပြါတော့သည်။

“ ဒုန်း… ဒုန်း… ဒုတ်…. ဒလုပ်…. ကြှိ… ကလြိ…. ဒုတ်……… ဒုန်း….”

“ အင့ြ… အင့ြ….. အင့ြ… အမေ့… ကြှတ်.. ကြှတ်…. ကဲဟာ… အ… အမေ့… ရှီး… ကြှတကြွှတ်….”

မတငရြီမ အပေးတွကြမြေးလာသည်။ လူသူမနီးလှသည့ြ လှည်းလမ်းပေါတ်ှင် လှည်းသံ၊ လီးနှင့စြောကဖြုတ် ထိတွေ့သံတို့ဖြင့ြ ဆူညံလွှကြ ရှိနပေါတော့သည်။ မကြာခငမြှာပင် လှည်းပြေးနှုန်း ကသွှားသလို မတငရြီမနှင့ြ ထွန်းထွန်းတို့လည်း ကာမဆန်ဒတွေ ပြည့ဝြကာ ငှိမကြသွှားပါတော့သည်။

“ သိပခြစွတ်ာပဲ….မောင် လေး ရယ်……”

ထွန်းထွန်းနှုတကြ ဘာမှမပြော..။ သို့သောြ နှစ်ဆတိုး၍ ကြုံးဖကထြားလိုကပြါတော့သတည်း….။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – ခမွြးမှေ့သာဇံမောငမြောငန်ှံ