အောစာအုပ်

အငုံအဖူးလေးမို့

ကြုပန်ာမယကြ သာဟန် ပါ..။ နတောက မှဈဝကြှန်းပေါဒြသကေ ဇရကကြုန်း ဆိုတဲ့ ရှာကြီးမှာပါ…။ ဇရကကြုန်းရှာက ဒေးဒရဲ နယထြဲမှာပါ…။ ကြုပအြသကကြ အခုဆို ၄၅ နှစ်ထဲ ရောကန်ပေါပြီ…။ ဒါပမယေ့ြ ငယင်ယထြဲက လယအြလုပ် ၊ချောင်းအလုပတ်ှကေို လုပခြဲ့တဲ့လူဆိုတော့ ခန်ဓာကိုယကြ တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်း ရှိပါတယ်..။

ပြီးတော့ အရကကြို စွဲစွဲမှဲမှဲ မသောကတ်တပြဲ တခါတရံမှ အနည်းငယသ်ာ မသောကမြဖြစ်တော့မှသောကတ်တတ်ော့ အခုခွိနထြိ တောရြုံလူငယတ်ှတေောင် ကြုပရြဲ့ သနမြှနမြှုကို မမှီပါဘူး…။ အသားအရောငကြတော့ ခပည်ိုညိုပါ…။ အရပကြ ပုတဲ့ အရှယအြစားထဲ မပါပါဘူး…။

အဲ…. တဈခုပြောဖို့ ကနွသ်ေးတယ်…။ အဲဒါက ကြုပကြို တဈရှာလုံးက လကမြှနသ်ာဟနလြို့ ခေါတ်ဲ့ဟာပါဘဲ…။ တဈခွားတော့ မထငန်ဲ့…။ ကြုပဒြီအသကအြရှယထြိ ဘယသ်ူနဲ့မှ ရနမြဖြစ်ဖူးပါဘူး…။ ကြုပရြဲ့ နာမညအြရှေ့မှာ လကမြှန် ဆိုတဲ့ ဂုဏထြူးကြီး ထည့ပြှီး ခေါတ်ာက မိန်းမကိဈစနဲ့ ပတသ်ကလြို့ပါ..။ ရမယဆြိုရင် ကြုပကြ သှကတ်ယလြေ…။ ကြုပကြ ကြမ်းမစား ၊ ဆေးလိပမြသောကြ ၊ အရကမြသောကပြမယေ့ြ အဲဒီမိန်းမတော့ ကြိုကတ်ယလြေ..။

ကြိုကတ်ယဆြိုပမယေ့ြ ဒီအသကအြရှယထြိ တဈခါမှ ဖာမခဖြူးပါဘူး..။ အပျိုလေး ၊ အပျိုကြီး ၊ တဈခုလပ် ၊ မုဆိုးမ ၊ ဆိုတဲ့ မိန်းမအမွိုးအစားတွနေဲ့ ကငွလြညခြဲ့တာပါ..။ နောကတ်ဈခုက ကြုပအြခုခွိနထြိ လငကြှီးငုတတ်ုတန်ဲ့ မိန်းမမွိုးကို တဈခါမှ မပြဈမှားခဲ့ဖူးပါဘူး..။ မိန်းမတွေ ဒီလောကမြွားနတောပဲဗွာ..။သူများမယား ဘာလို့များ သှားခွိနန်မှောလည်း ဗွာ..။

နောကပြှီး ကြုပကြ ချောချောလှလှ တောင့တ်ောင့ြ လေးတွမှေ ကိုငခြငွတ်ာဗွ…။ မိန်းမဆို ပြီးရော ဆိုတဲ့စိတ် ကြုပမြှာ မရှိပါဘူး..။ နောကပြှီးတော့ မိန်းမတဈယောကကြို ကြည့်လြိုကလြို့ မရနိုငတ်ဲ့အခွအနေမွေိုးရှိရင် ကြုပဘြယလြောကပြဲ စိတဝြငစြားနပေါစေ ကြုပမြကြိုးစားပါဘူး..။ အခွိနကြုနတ်ယ်..။ အလုပရြှုပတ်ယ်…။

စာသငတ်ဲ့လူ ရဒေီယိုပြငတ်ဲ့လူ နာရီပြငတ်ဲ့လူတွဟော ပြငပြါများပြီး လုပပြါများလာရင် ဘယအြလုပပြဲဖြစ်ဖြစ် ကြှမ်းကငွလြာပါတယ်…။ ဒီလိုပဲ ကြုပကြလည်း ၁၈ နှစ်သားကစပြီး မိန်းမတွနေဲ့ ကငွလြညခြဲ့တော့ ဒီကိဈစမှာ ကြှမ်းကငွတ်ယပြေါ့…… ဗွာ…။

မိန်းမတဈယောကကြို ကြုပတ်ဈခါကြည့်လြိုကရြင် အဲဒီမိန်းမ ကြုပလြုပလြို့ ရမရ တဈခါတည်း ကြုပသ်ိတယ်..။ ကြှားတာ မဟုတဘြူး ။ တကယပြှောတာ…။ ဒီဟာလေး ကြုပန်ည်းနည်း ပြောဦးမယ်..။ ခငဗြွားတို့လည်း နည်းလမ်းလေး ရတာပေါ့…။

မိန်းမတဈယောကကြို ကြုပကြှည့ရြင် ပတဝြန်းကငွကြ မသိအောင် အကြည့်ခြံရတဲ့ မိန်းမပဲ သိအောငကြှည့တ်ယ်..။ ချောင်းကြည့်တ်ာ မဟုတဘြူးနောြ…။ ပြောငကြှည့တ်ာ….။ ကြည့်တ်ာကလည်း မိန်းမတဈယောကရြဲ့ အဓိက နရောဖြစ်တဲ့ နို့နရော ၊ တငသ်ားကြီးတွေ နရောနဲ့ ပေါငခြှကြား နရောတွကေို မရှကမြကြောကြ အာသာငမ်းငမ်းနဲ့ စိုကပြှီးတော့ကို ကြည့်ပြဈလိုကတ်ာ…။

ဒီလိုအခွိနမြှာ အကြည့်ခြံရတဲ့ မိန်းမက မကြန်ှာပကြပြှီး ထသှားမယ် ၊ လှည့ထြှကသ်ှားမယ် ၊ မဲ့ပြမယဆြိုရင် ကြုပ် အဲဒီမိန်းမကို ဆကပြှီး မကြိုးစားတော့ပါဘူး..။ အဲ.. စောစောကလို ကြုပကြှည့လြိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာ မကြန်ှာလေးရဲပြီး ခေါင်းငုံ့ပြီး ဆကရြပန်မယ်ေ ၊ ဆကပြှီး ထိုငန်မယ်ေ ၊ ဆကပြှီး အကြည့်ခြံနမယ်ေ ၊ နောကြ ထွီခနဲ တံတွေးထွေးမယ် ဆိုရင် အဲဒီမိန်းမ ကြုပလြုပလြို့ ရပြီ..။ ဒါပမယေ့ြ ကြာမယ်..။ အခွိနပြေးရမယ်.. ။ သူက ကြုပကြို လကခြံချင်ပြမယေ့ြ မူနမယ်ေ..။ ကြာကြာအခွိနဆြှဲပြီးမှ ပေးမယ့သ်ူပါ..။

နောကတ်ဈမွိုးက ကြုပကြှည့လြိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာ မခွိပြုံးတဲ့ မကြန်ှာနဲ့ ခကြခြငွြးပြနကြှည့တ်ာမွိုး..။ ရှှငပြှတဲ့ မကြန်ှာနဲ့ ကြုပကြို စကားတဈခုခု လှမ်းပြောတာမွိုး ၊ ကြုပကြှည့န်တောကို သိလဲသိရောမကြလြှှာလေးခထွားပြီး ကြုပလြည်း မကြစြေ့လှှဲလိုကရြော ကြုပကြို စိတဝြငစြားတဲ့ မကြလြုံးနဲ့ တဈခကြလြောကြ မကြလြုံးဝင့ပြှီး ကြည့်လြိုကတ်ာမွိုးတွဆေိုရင် အခုထလုပ် အခုဖြစ်တယ်..။

ဒါပမယေ့ြ တဈခုတော့ ရှိတာပေါ့..။ လူမှင် လူသိလို့တော့ မရဘူး..။ ဆိတကြှယရြာ ရဖို့လိုတယ်…။ လူသာသိလို့ကတော့ ၃ နှစ်လောကြ ကြိုကခြဲ့ နခေဲ့တဲ့ ရည်းစားဖြစ်နပေါစေ ၊ ပါးရိုကခြံရရင် ခံရ မခံရရငထြပြေးပြီး တောတ်ောန်ဲ့ အတွေ့ခံမှာ မဟုတတ်ော့ဘူး..။ မိန်းမတွေ စိတကြ အဲဒီလိုမွိုး ရှိတယ်..။ လူမသိဘို့ အဓိကကတွယ်..။

ဒီနည်းလမ်းတွကေ ကြုပအြတွကတ်ော့ ပုံသနည်ေး တဈခုလို အခုအသကအြရှယထြိ မှနခြဲ့တယ်..။ ခငဗြွားတို့ အတွကတ်ော့ မပြောတတဘြူး..။ ဒါတွကေို ကြုပကြပြောတော့ ခငဗြွားတို့က ကြုပကြို မိန်းမ ဘယန်ှဈယောကြ ယူဖူးလို့လဲလို့ မေးလိမ့မြယ်..။ ကြုပအြခုခွိနထြိ ဘယမြိန်းမကိုမှ မယူဖူးဘူး…။ ယူထားပြီး အပငပြန်းခံ လုပကြွှေးရလောကအြောင် မိန်းမတွကေို အထငမြကြီးလို့ပဲ…။

ကြုပကြို လိုချင်လြို့ စွဲလန်းလို့ အတူနချင်ေတ်ဲ့ မိန်းမတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်..။ ကြုပကြလည်း မိန်းမတွရေဲ့ အထာကို ကြှမ်းတော့ သူတို့စွဲအောင် လုပန်ိုငတ်ယလြေ..။ နောကပြှီး ကြုပကြကနွြးမာတယ်..။ သနစြှမ်းတယမြို့လား..။ နောကပြှီး စိတရြှညတ်ယ် ။ ဒီတော့ သူတို့လိုတာကို ပြည့ဝြအောင် ဖြည့ဆြည်းပေးနိုငတ်ာပေါ့ဗွာ..။

ကြုပကြ အတညတ်ကြ မိန်းမယူမထားတော့ အိမထြောငမြရှိဘူး.. ဗွာ ။ နောကြ ကြုပကြ ဇရကကြုန်းဇာတိ မဟုတဘြူး..။ သလပခြှာကနေ ကြုပတ်ို့မိသားစုက ဇရကကြုန်းကို ပြောင်းလာကြတာ..။ မိသားစုဆိုပမေဲ့ များများစားစားတော့ မဟုတပြါဘူး..။ အဖရယ်ေ အမရယ်ေ ကြုပရြယ် သုံးယောကထြဲပါ..။

အမကေ ကြုပ် ၁၃ နှစ်သားမှာ ဆုံးသှားပြီး အဖကတေော့ ကြုပ် အသကြ ၂၀ အရောကမြှာ ဘုန်းကြီးဝတသ်ှားတယ်..။ ပြီးတော့ ဇာတိဖြစ်တဲ့ သလပခြှာရှာကို ကြှသှားပြီး သီတင်းသုံးနတယ်ေ..။ ဒီတော့ဇရကကြုန်းရှာမှာ ကြုပတ်ဈယောကတ်ည်း ကနွခြဲ့တယ်..။ တဈကောကကြှှကပြေါ့… ဗွာ..။

ကြုပကြ တဈယောကတ်ည်းသမား ဆိုတော့ ကြုပသ်ူငယခြငွြး ဖိုးခတို့အိမမြှာ နတယ်ေ..။ သူငယခြငွြးဆိုတာက ကြုပလြမ်းလွှောကတ်တစြ အရှယကြတည်းက အတူနခေဲ့တဲ့ သူငယခြငွြးနောြ..။ ဖိုးခကလည်း သလပခြှာရှာသားပဲ..။ ဇရကကြုန်းရောကတ်ော့ တဈအိမတ်ည်း အတူနကြတော..။ အဲဒီမှာ ကြုပန်တယ်ေ..။

အိမကြတော့ ကြုပအြဖေ ဆောကပြေးခဲ့တဲ့ အိမပြါ..။ ပြီးတော့ ကြုပကြ အလုပကြို မပငွြးဘူး..။ ရသမွှ အကုန် ဖိုးခကို ပေးတယ်..။ ဒီတော့ သူတို့မိသားစုက ကြုပမြှကြုပဖြစ်ပြီး ဖိုးခနဲ့ကလည်း ညီအဈကိုလို ဖြစ်နတေော့ အဲဒီမှာ ကြုပကြမှဲနတောပေါ့…။

ဖိုးခတို့မှာ ဖိုးခအမေ ဒေါရြှှရယ်ေ ၊ ဖိုးခမိန်းမ မတုတရြယ် ၊ ဖိုးခရဲ့သမီး ခငပြှုံးနဲ့ ခငမြုန်းရယ်..၊ ဒါပဲရှိတယ်…။ အားလုံးက ကြုပကြို ခငကြှပါတယ်..။ အဲ… ကြုပအြကြောင်း ပြောနရတောနဲ့ ကြုပပြှောချင်တ်ဲ့ စကားဆီ တောတ်ောန်ဲ့ မရောကတ်ော့ဘူး..။ပြောချင်တ်ာက ကြုပ် ၁၈ နှစ်သား ပထမဆုံး မိန်းမလုပဖြူးခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းပါပဲ…။ ဆကပြှီးနားထောငကြှပါဦး…. နောြ….။

…………………………………………………….

တဈနေ့တော့ ညနစော စားပြီး ပငွြးတာနဲ့ ကြုပ် ရှာထဲ လွှောကလြာခဲ့တယ်..။ အခွိနကြ မှောငရြီပျိုးနတေဲ့အခွိန် … တဈနရော အရောကမြှာ ….

“သာဟန်…. နင် ဘယသ်ှားမလို့တုန်း….“

ကြုပလြှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကြုပသ်ူငယခြငွြး ခငန်ှဲ့ဆိုတဲ့ ကောငမြပေါ့..။ သူက ခွံဝမှာ ရပန်တယ်ေ..။ ကြုပတ်ို့ရှာက ရှာကြီး…. အိမတ်ိုင်းနီးပါး ခွံနဲ့ ဝန်းနဲ့ နကြတော…။

“ငါလည်း…. ပငွြးတာနဲ့ ထွကလြာတာဟ…“

“ဒါဆို… အိမထြဲဝင်ဦးဟာ….. ငါပြောစရာရှိလို့….“

“အေး…….“

ကြုပလြည်း ခွံထဲကို ခငန်ှဲ့ နောကကြနေ ဝငလြိုကသ်ှားတယ်..။ ကြုပကြ လူပျိုဖြစ်နပြေီဆိုတော့ ရှေ့ကသှားတဲ့ ခငန်ှဲ့ကို နောကကြနေ ကြည့်မြိတယ်..။ သူ့တငပြါးကြီးတွကေ အိပဲ့ အိပဲ့နဲ့အသည်းယားစရာကြီး….. ဟီး ဟီး…..။ သူ့တငပြါးကြီးတွေ လှုပန်တော ကြည့်ပြှီး ကြုပစြိတထြဲမှာ တဈမွိုးကြီးဗွာ…..။

“လာ ထိုင်….. သာဟန်…..“

ကြုပကြ ကြမ်းပြငပြေါြ ထိုငခြလွိုကတ်ယ်…။

“နင့ြ အိမကြလူတွေ ဘယသ်ှားကြလဲ…..“

“အဈမတို့ လငမြယားက ခွံထဲ သှားကြတယ်….၊ ဟိုမှာ သရကတ်ှေ ခူးပြီး အုပန်တယ်ေ…..“

သူတို့ခွံက ရှာအစွနမြှာပါ…။ အတောလြေး ဝေးတယ်..။

“အဖြားလေးရော… ခငန်ှဲ့…..“

“အမကေ သူ့ညီမနဲ့ ဒေးဒရဲ လိုကသ်ှားတာ နှစ်ရကြ ရှိပြီ….“

စကားသာ ပြောနတယ်ေ…။ ခငန်ှဲ့ မကြလြုံးတွကေ အရငလြို မဟုတပြဲ စူးရှပြောငလြကတ်ဲ့ အကြည့်တ်ှနေဲ့ ကြုပကြို ကြည့်န်တယ်ေ..။ ပြီးတော့ သူ့မကြန်ှာက တဈမွိုးပဲ…။

“နငင်ါ့ကို ဘာပြောမလို့တုန်း…..“

“ပြော….. ပြောပါ့မယ်…..“

ခကြခြငွြးပဲ ခငန်ှဲ့အသံက ငိုသံပါလာတယ်..။ ပြီးတော့ သူက ကြုပန်ဲ့ လူလုံးချင်ြး ထိအောင် တိုးကပပြှီး ထိုငလြိုကတ်ယ်..။

“နင့ြ….. နင့သ်ူငယခြငွြး ကြောသ်ိန်းလေ…. ငါ့… ငါ့ကို ရကစြကသ်ှားတယ်…. ဟင့ြ… ဟင့ြ…. ဟင့ြ……….“

ပြောလဲပြော ငိုလဲငို ခငန်ှဲ့ဟာ ကြုပကြို ဖကပြှီး ငိုတော့တာပဲ….။ ကြောသ်ိန်းနဲ့ သူနဲ့ ကြိုကန်တော ကြုပသ်ိတယ်…။ အခု ကြောသ်ိန်းက အနောကပျိုင်းက ဒေါဘြုမသမီးကို ခိုးပြေးသှားပြီလေ…။

“ခငန်ှဲ့ကလဲ….ဟာ…. မငိုပါနဲ့….. သူကမှ ကိုယ့ကြို မခငတ်ာ… ဂငွြးစိမ်းနဲ့ မိတသ်လငပြဲပေါ့….. နငကြလဲ….“

“ဟင့ျ… ဟင့ျ… ငါအရမ်း ဝမ်းနည်းတယ်……“

ခငန်ှဲ့က ကြုပကြိုယလြုံးကြီးကို အတင်းတိုးဖကပြှီး ကြုပရြငဘြတမြှာ မကြန်ှာအပပြှီး ငိုနတယ်ေ..။ အဲ… သူ့လကတ်ဈဖကကြ ကြုပပြေါငပြေါြ တငထြားတဲ့ ကြုပလြကကြို လာကိုငတ်ယ်…။ ကိုငတ်ာက ကြုပလြကဖြမိုးကို သူ့လကဖြဝါးနဲ့ အုပပြှီး ကိုငတ်ာ…။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ ပေါငပြေါြ တငထြားတဲ့ ကြုပလြကဖြွားက ကြုပပြေါငရြင်းခွကြားပေါမြှာ ရောကန်တော…..။

သူက ကြုပလြကဖြမိုးကို အုပကြိုငလြိုကပြှီး ဆုပလြိုကတ်ော့ သူ့လကခြွောင်းလေးတွကေ ကြုပလြကရြဲ့ အောကဖြကကြို ကြေးဝငသ်ှားပြီး ပုဆိုးထဲက ကြုပရြှှပန်ေးကြီးထိပကြို သှားထိတယ်…။

“ဟင့ဟြင့ြ…. သာဟနရြယ်…. ငါ… ဘယလြိုလုပရြမလဲ….. အဟင့ြ…. ဟင့ြ…..“

သူ့ကိုယလြုံးလေးက တသိမ့သ်ိမ့ြ ဖြစ်နရောက သူ့လကခြွောင်းထိပတ်ှကလေည်း ကြုပရြှှပန်ေးကို ထလိုကထြိုးလိုကန်ဲ့ တို့တို့နသလေို ဖြစ်လာတယ်..။ တဈကိုယလြုံး သနပခြါးနံ့ မှှေးနတေဲ့ ခငန်ှဲ့က ကြုပကြို သူ့ကိုယလြုံးအိအိကြီးနဲ့ တဈသားတည်း ဖြစ်အောင် အတင်းဖကထြားပြီး ကြုပရြှှပန်ေးထိပကြိုလည်း သူ့လကခြွောင်းထိပတ်ှနေဲ့ လာလာပြီး ထိထိနတယ်ေ။ ဒီတော့ဗွာ…. ကြုပ် ရှှပန်ေးကြီးက ထောင်းခနဲ ထလာတော့တာပေါ့ ဗွာ….။

“အမလေး…… ဘာကြီးလဲ…..“

ခငန်ှဲ့က ရုတတ်ရကြ ကြုပကြို ဖကထြားရာကနေ ခွာလိုကပြှီး တဈပျိုငန်ကထြဲ ပေါငကြှားထဲက ကြုပလြကကြို ဆှဲမ၊ တဆကထြဲ ထောငထြလာတဲ့ ကြုပဟြာကြီးကို သူ့လကန်ဲ့ ဖမ်းဆုပပြဈလိုကပြှနရြော….။ စောစောက ဝမ်းနည်းပကလြကြ ဖြစ်နတေဲ့ ခငန်ှဲ့ဟာ ခကြခြငွြးပဲ သှကလြကဖြှတလြတသ်ှားပါတယ်..။

“ဘာ….. ဘာလဲ…“

ပြောလဲပြော ကြုပဟြာကြီးကို ဆုပ် ဆုပပြေးတော့ ပိုပြီးထလာ ကြီးလာတာပေါ့…။

“ငါ့….. ငါ့.. ရှှပန်ေးကြီးလေ.. ဟာ….“

“ဟယ်…. အကြီးကြီးပဲ….. ပြစမ်း……“

“မလုပန်ဲ့…..“

သူက ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတမြယ် အလုပ် ၊ ကြုပကြလည်း ပုဆိုးကို အတင်း ဖိထားမိတယ်….။

“နငကြလဲဟာ ငါတို့က သူငယခြငွြးတွပေဲ… မရှကပြါနဲ့…၊ ငါမမှငဖြူးလို့ပါ….“

ခငန်ှဲ့က ကြုပမြကြန်ှာကိုကြည့်ပြှီး တောင်းတောင်းပနပြန် ပြောရင်း သူ့လကကြ ကြုပရြဲ့ ငေါထွကန်တေဲ့ ဟာကြီးကို သူ့လကန်ဲ့ ပုဆိုးပေါကြနေ အုပကြိုငပြှီး ဆုပလြိုကတ်ယ်..။ ပြီးတော့ စောစောကလို ဖြဖြလေး ဆုပဆြုပပြေးနပြနေတ်ယ်..။

ကြုပရြဲ့ ရှှပန်ေးကြီးသာ ထောငထြလာတာ မဟုတပြဲ ကြုပရြဲ့ စိတတ်ှလည်ေး အတောထြလာပြီ..။ ပြီးတော့ ကြုပကြ မိန်းမသာ မလုပဖြူးသေးတာ..၊ ကာလသားကြီးတွပြေောတဲ့ မိန်းမအကြောင်းတွေ နားနဲ့မဆန့အြောင် ကြားဖူးခဲ့ပြီး ကာလသားကြီးတွေ အိမတ်ကတ်ော့ အဖောလြိုကပြှီး ခဏခဏ ချောင်းဖူးတယ်..။ နောကြ ရခါစလငမြယားတွေ တခွားလငမြယားတွကေိုလည်း သူငယခြငွြးတွနေဲ့ အတူတူလိုကပြှီး ချောင်းဖူးတယ်..။ ဒီတော့ ကြုပလြည်း ဘယခြပေါ့မလဲ…။

“လုပပြါ သာဟနရြာ… ငါကြည့်ခြငွလြို့ပါ…. ခဏလေးပါ….၊ ဘယသ်ူမှလဲ ရှိတာမှ မဟုတတ်ာ…“

ကြုပရြငထြဲမှာလဲ မောမောကြီးနဲ့ဗွာ…။ ကြုပခြှောကန်တေဲ့ လညခြွောင်းကို တံတွေးမွိုခပြှီး စိုသှားအောင် လုပလြိုကရြတယ်..။ ပြီးမှ မော့ပြီး ပြောနတေဲ့ ခငန်ှဲ့ရဲ့ မကြန်ှာကို ငုံ့ပြီးစိုကကြှည့လြိုကတ်ယ်..။

“ကဲ ကဲ… ဒါလောကဖြစ်နရင်ေ … ငါ့ဟာလည်း ပြမယ်…. နငကြလည်း နင့ဟြာကိုပြ… ဘယ့န်ှယလြဲ….“

“အာ…… နငကြလဲ……“

ကြုပတ်ို့က ၁၂ နှစ် ၁၃ နှစ် ကလေးတွေ မဟုတတ်ော့ပါဘူး…။ သိသိကြီးနဲ့ ဖြစ်နကြတောပါ…။

“နင့ဘြကကြတွော့ နငကြသိပသ်ိတာပဲ…. ဒါဆို ငါလည်း မပြတော့ဘူး…..“

“ကဲ….. လာဟာ… အိမရြှေ့ကြီးမှာ …. မကောင်းဘူး… အထဲသှားမယ်….“

ခငန်ှဲ့က ခေါကကြာလိုကကြာနဲ့ ကာထားတဲ့ အခန်းထဲကို ထပြီးဝငသ်ှားတော့ ကြုပလြည်း နောကကြလိုကခြဲ့ပါတယ်…။ သူဝငသ်ှားတဲ့ အခန်းက သူ့အဈမလငမြယား အိပတ်ဲ့ အခန်းပါ…။ အထဲမှာ မှေ့ယာထူထူကြီးနဲ့ အိပယ်ာကြီးက အခန့သ်ား…..။ အိမအြပြငမြှာက မှောငန်ပမေယေ့ြ အထဲမှာက မှနအြိမလြေး ထွန်းထားတော့ လင်းလင်းရှင်းရှင်း ရှိနပေါတယ်..။

အခန်းထဲလည်း ရောကရြော ခငန်ှဲ့က ကြုပဘြကလြှည့ပြှီး ရပလြိုကတ်ယ်..။ သူနဲ့ ကြုပကြ နှစ်တောငလြောကြ လကတ်ဈကမ်းလောကပြဲ ကြာတာ..။ သူက ကြုပကြို ကြည့်န်ရောက သူမကြလြုံးက ကြုပအြောကဖြကပျိုင်းကို ရောကသ်ှားတယ်..။ ကြုပလြည်း မထူးတော့ဘူးဆိုတဲ့သဘောနဲ့ ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ော့တယ်…။

“ဟယ်….. နည်းတာကြီး မဟုတဘြူး…..“

ပြောလည်းပြော သူက ကြုပရြှေ့တိုးလိုကပြှီး လကကြ ကြုပရြဲ့ တောငမြတန်တေဲ့ လီးကြီးကို လှမ်းကိုငလြိုကတ်ော့တာပါပဲ…။ ပြီးတော့ ဖြဖြလေး ကိုငထြားရာကနေ လကည်ှိုးလကမြကို ကြင်းလေးလိုလုပပြှီး ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပပြေးတယ်…။ ကြုပလြီးကြီးက ပိုကြီးပြီး ပိုမာလာတာပေါ့…။ တဈခါ ခငန်ှဲ့က ထိပဖြွားထိရှိနတေဲ့ ကြုပလြီးရဲ့ အရညခြှံကို ဆှဲခလွိုကတ်ာ ကြုပဒြဈကြီး ပေါလြာတော့တာပဲ…။

“နင်…… နငန်ဲ့ရတဲ့ မိန်းမက…. ကံကောင်းတာပဲ….“

တိုးတိုးလေး ညည်းသလို ပြောလိုကတ်ဲ့ ခငန်ှဲ့ရဲ့ အသံလေးဟာ တုနန်ပေါတယ်…။ အသံသာမဟုတပြဲ သူ့တဈကိုယလြုံးဟာလည်း တုနရြငန်ပေါတယ်…။

“ကဲ….. နင် ဟိုဖကလြှည့န်ေ…. ငါက လှည့ကြှည့ဆြိုမှ လှည့န်ောြ……“

ကြုပလြည်း သူပြောတဲ့အတိုင်း နောကကြို လှည့န်လေိုကပြါတယ်…။ ခဏနတေဲ့အခါမှာတော့ ……

“ရပြီ….. ဒီဖကလြှည့တ်ော့……“

ဆိုတဲ့ အသံတိုးတိုးလေးကို ကြားလိုကရြတော့ ကြုပလြည်း နောကကြို လှည့ကြှည့လြိုကတ်ယ်…။

ဟာဗွာ… ကိုယလြုံးတီးနဲ့လေ….ခေါင်းလေးငုံ့လို့…ပေါငကြှားမှာ အမှှေးမဲမဲလေးတွကြေောင့ြ သူ့ဟာကိုတော့ ရှင်းလင်းအောင် သချောမတွေ့ရပမယေ့ြ သူ့အပေါပျိုင်းက နို့နှစ်လုံးကတော့ ကြုပလြကသ်ီးဆုပလြောကတ်ောင် ရှိပြီး မာတင်းပြီး ကလေးအမတွလေေို ပြော့တွဲမနပေဲ နို့သီးတွကေ ကော့ထောငတ်ကန်တော တွေ့ရပါတယ်…။ သူ့တဈကိုယလြုံးကိုလည်း တွေ့လိုကရြော ကြုပဘြယလြို ဖြစ်သှားမှန်း မသိလိုကဖြူး…။ လကတ်ဈကမ်းက သူ့ကိုဆှဲပြီး တအားကြုံးဖကပြဈလိုကတ်ာပေါ့….။ သူကလည်း ကြုပကြို ပြနဖြကထြားတယ်…လေ….။

“သာ…. သာဟန်…. နင်…. ကိုငကြှည့ြဦးလေ…….“

ကြုပလြဲ သူ့ကိုယပြေါမြှာ ဖကထြားတဲ့ ကြုပလြကတ်ဈဖကကြို ဖြုတပြှီး သူ့ပေါငကြှားကို ထိုးနှိုကပြှီးကိုငလြိုကပြါတယ်…။ သူက ပေါငကြားပေးတယ်…။ ဘာတွလည်ေး မသိဘူး ပေါငကြှားမှာ ရှှဲရှှဲစိုနပြေီး သူ့အဖုတကြ ကြုပလြကန်ဲ့တောင် မဆန့ဘြူး…၊ အိပြီး ဘယလြိုပြောရမလဲတောင် မသိဘူး… ကိုငလြို့ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ…..။ ကြုပကြလည်း သူ့အဖုတကြို ကိုငကြောင်းကောင်းနဲ့ ကိုငပြှီး ဆုပလြိုကြ ပြတလြိုကြ လုပတ်ာပေါ့…။

ဒီအခွိနမြှာပဲ သူက ကြုပကြို ဖကထြားလကြကြနေ ဘေးကမှေ့ယာကြီးပေါြ ထိုငခြလွိုကတ်ော့ ကြုပလြည်း သူနဲ့အတူ ထိုငလြကြသ်ား ကသွှားတာပေါ့…။ ကြုပလြကကြတော့ သူ့အဖုတကြို မလှှတဘြူး…။ ဘာမှန်းမသိတဲ့ အရညတ်ှကေ ပိုပိုပြီး များ များလာတယ်…။ ပြီးတော့ သူ့အဖုတကြှီးကလည်း ကြုပလြကထြဲမှာတင် ဖောင်းကြှတကလြာပြီး ပိုကြီးလာတယ်…။

ခဏလေး ထိုငလြကြန်ပြေီးတော့မှ သူက ကြုပကြို ဖကလြကြကြနေ မှေ့ယာကြီးပေါကြို ပကလြကလြှနခြလွိုကတ်ော့ ကြုပလြည်း သူ့အပေါြ မှောကရြကပြါသှားရပါတယ်….။ ခငန်ှဲ့က ပကလြကလြဲဖြစ်သှားရော သူ့မကြလြုံးနှစ်လုံးကို မှိတပြဈလိုကတ်ယ်..။ ကြုပလြဲ အသိစိတပြွောကသ်ှားပြီး သူ့နို့နှစ်လုံးကို တဈလုံးပြီး တဈလုံး စို့ပစ်လိုကတ်ယ်…။ ကြုပတ်ို့နှစ်ယောကလြုံး အသကရြှူသံတွေ တရှူးရှူးနဲ့ပေါ့ဗွာ….။

ခငန်ှဲ့က နို့စို့ခံရင်းကနေ ကြုပကြို အောကကြနေ ခွထားသလို ဖြစ်နတေဲ့ သူ့ပေါငန်ှဈလုံးကို ဆှဲထောငလြိုကပြှီး ကားပေးလိုကတ်ယ်…။ ကြုပလြည်း မှငဖြူးကြားဖူးထားတဲ့ အတွေ့အကြုံတွကေ နည်းတာမှ မဟုတတ်ာ….၊ မှောကရြကကြနေ ဒူးထောကလြိုကပြှီး တောငမြတန်တေဲ့ ကြုပလြီးကြီးနဲ့ သူ့ပေါငကြှားကို ထိုးတော့တာပေါ့…။ ကြုပမြကြန်ှာကတော့ သူ့ရငဘြတပြေါမြှာ နို့စို့မပကြဖြူးပေါ့…။

လကတ်ှေ့မလုပဖြူးတဲ့ ကြုပရြဲ့လီးက တွင်းဝငမြဖြောင့ပြဲ ဟိုထိုးဒီထိုးနဲ့ ခငန်ှဲ့ရဲ့ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းကြီးတွေ ပေါငခြှံတွနေဲ့ အကြဲကြောင်းထိပကြ ပုလဲပုတီးစေ့လောကရြှိတဲ့ အစိကိုပါ ထိုးမိနတောပေါ့…။ ခငန်ှဲ့ တရှူးရှူး တရှဲရှဲနဲ့ လူးလူးလှန့လြှန့ြ ဖြစ်နပေါတယ်…။ ပြီးတော့ …..

“နည်းနည်း…. ကြှလိုကျဦး……“

မောသံလေးနဲ့ ပြောလိုကတ်ော့ ကြုပကြ ကိုယလြုံးကို ကြှလိုကတ်ော့ လီးက သူ့အဖုတန်ဲ့ ကြာသှားတယ်…။ အဲဒီမှာတင် သူ့လကန်ှဈဖကဟြာ သူ့ပေါငကြှားထဲ ရောကလြာပြီး တဈဖကကြ ကြုပလြီးကို ကိုငတ်ယ်…၊ တဈဖကကြ သူ့စောကပြတကြို ဖြဲပေးတယ်….။ ကြုပ် ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ အဖုတထြဲက အသားလေးတွကေ ရဲနတောများ… ဗွာ…။ အဲသလို ဖြဲပြီးတာနဲ့ တခွားလကတ်ဈဖကန်ဲ့ ကိုငထြားတဲ့ ကြုပလြီးကြီးကို သူ့စောကပြတဝြမှာ တေ့ပေးလိုကတ်ယ်..။

“သှင်း…. သှင်းတော့…..“

“ဗွဈ….. ဗွဈ….. ဖောကျ…. ဒုတ်… အ…. အား….. အမလေး…… အား…………. အား…“

သှင်းတော့ဆိုတာနဲ့ စိတမြထိန်းနိုငတ်ဲ့ ကြုပဟြာ တအားဆောင့ထြိုးခလွိုကတ်ာ လီးကတဆုံး ဝငသ်ှားတယ်…။ ခငန်ှဲ့မှာတော့ အလန့တ်ကြားနဲ့ အောရြင်း တဈကိုယလြုံး ဆတဆြတခြါနတယ်ေ..။ ကြုပလြဲ ဘာလုပရြမှန်း မသိတော့ လီးတဆုံးသှင်းထားပြီး ငှိမန်မေိတယ်…။

ခငန်ှဲ့က သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကြုပလြကကြို လှမ်းဆှဲပြီး သူ့ကိုယပြေါြ ဆှဲခတွယ်..။ ကြုပလြဲ သူ့ကိုယပြေါကြို ရောကသ်ှားပြီး ခငန်ှဲ့ရငဘြတကြို မကြန်ှာအပမြိတာနဲ့ နို့နှစ်လုံးကို ပြနစြို့ပစ်လိုကတ်ယ်…။ ထိုခဏအတွင်းမှာပဲ ခငန်ှဲ့ရဲ့ ဆတဆြတခြါနတေဲ့ ကိုယလြုံးဟာ ငှိမကြသွှားပြီး သူ့လညခြွောင်းထဲက တအင်းအင်းနဲ့ ငှီးသံ ထွကန်တယ်ေ…။

ပြီးတော့ စောကပြတထြဲကို တဆုံးဝငန်တေဲ့ ကြုပလြီးကြီးကို သူ့အဖုတအြတွင်းသားတွကေ လှုပစြိလှုပစြိနဲ့ ဖိဖိနတယ်ေ…။ ကြုပလြည်း မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး…။ လီးကို ဆှဲထုတပြှီး ပြနသ်ှင်းကာ လိုးတော့တာပါပဲ…။

“ဗွဈ…. ဖြတ်…… ဖတ်…… ဇွိ……. အင်… အင်း……. ဟင်…. ဗွဈ….. ဗွဈ………. ဖြတ်…… ပလှတ်…… အား….အ…..“

ခငန်ှဲ့ဟာ မကြလြုံးမပြင့တ်ော့ပါဘူး….။ တအင်းအင်းနဲ့ ငှီးပြီး ကြုပဆြောင့ခြကြတ်ှကြေောင့ြ သူ့ကိုယလြုံးလေးဟာ တလှုပလြှုပ် ဖြစ်နတေော့တာပေါ့….။ ကြုပလြဲ မှောကရြကကြနေ ဆောင့ရြတာ အားမရတော့ဘူး…။ ဒါနဲ့ ကြုပကြိုယကြို ခငန်ှဲ့အပေါကြနေ ခွာပြီးထလိုကရြာက လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ခငန်ှဲ့ နို့နှစ်လုံးကို ဆှဲဆှဲပြီး စိတရြှိတိုင်း ဆောင့လြိုးပစ်လိုကပြါတယ်…။

လိုးရင်းကနေ ခငန်ှဲ့ စောကပြတထြဲ ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ ဖြစ်နတေဲ့ ကြုပလြီးကြီးကို ငုံ့ငုံ့ကြည့်မြိတယ်…။ သူ့အထဲက အရညတ်ှဟော ရှှဲခနဲ ရှှဲခနဲ ထွကထြှကကြလွာလိုကတ်ာ…. မနည်းပါဘူးဗွာ….။ အောကကြမှေ့ယာ အိပယ်ာခင်းတောင် ရှှဲနပြေီ…။ နောကပြှီး ခငန်ှဲ့ကလည်း လညပြင်းကြောတွေ ထောငသ်ှားအောင် တအီးအီးနဲ့ ဖြစ်သှားပြီး သူ့ခေါင်းလေး ခါရမ်းသှားတာလည်း မကြာခဏပါဘဲ…..။

( နောကြ အတွေ့အကြုံ ရလာမှ စဉြးစားမိတာ ခငန်ှဲ့ ခဏခဏ ပြီးနတောကိုး…..) ။

“ပလှတ်…. ဗွဈ…. ဒုတ်….. ဖြတ်……. အမလေး…. သာဟန်… ရယ်….. အ… အ…….. ဗွဈ…… အ….. ဒုတ်…… အီး……“

ကြုပတ်အားဆောင့လြိုးနတေဲ့ သူ့စောကပြတတ်ော့ မသိဘူး….၊ ကြုပကြိုငန်တေဲ့ ခငန်ှဲ့နို့နှစ်လုံးကတော့ ရဲရဲနီလာတော့တာပဲ…. ဗွ….။ စပြီးလီးဝငတ်ဲ့ အ ခွိနကြနေ တွကရြင် ကြမ်းတဈယာညကလြောကြ ကြာတဲ့ အခွိနမြှာတော့ ကြုပလြည်း ဘယလြိုဖြစ်တယ် မပြောတတဘြူး…။ ဆောင့အြားတွေ တဖြေးဖြေး လွော့လာပြီး တဈကိုယလြုံး ကတုနကြရင် ဖြစ်လာရာက ဆတခြနဲ ဆတခြနဲ ကြုပခြါးက ကော့ကော့သှားပြီး လီးထိပကြ အရညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနပြါလရေော…..။ ကောင်းလိုကတ်ာ… ကြုပဖြှင့ြ ခငန်ှဲ့ကို ကုန်းဖကပြှီး အားရပါးရ နမ်းပစ်လိုကတ်ော့တယ်….။

……………………………………………………..

ကြုပန်ဲ့ ခငန်ှဲ့ဟာ အစရှိ အနောငန်ောင် ဆိုသလို နှစ်ရကခြှား သုံးရကခြှား လူလဈရင် လဈသလို လိုးခဲ့ကြတာပါပဲ…။ နောကြ ၃ လလောကြ ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကြုပ်.. သတင်းဆိုး တဈခု ကြားရပါတယ်…။ အဲဒါကတော့ ခငန်ှဲ့တဈယောကြ သူ့ခဲအိုနဲ့ လိုကပြှေးသှားပြီတဲ့……….။

တဈရှာလုံးကလည်း အံ့သှနကြတေယ်…။ ခငန်ှဲ့အဈမနဲ့ ခဲအိုက ရတာမှ တဈနှစ်တောင် မပြည့သ်ေးဘူး..။ အဲဒီမှာ စိတမြကောင်းစရာ ဖြစ်ရတာက ခငန်ှဲ့အဈမ ဗိုကတ်ဈလုံးနဲ့ ကနွန်ခေဲ့တာပါပဲ….။ အဲဒီတုန်းကတော့ ကြုပကြ ခငန်ှဲ့ကို တောတ်ောန်ှာကြီးတဲ့ ကောငမြလို့ ဆိုခဲ့တယ်…။

နောကအြတွေ့အကြုံများလာတော့ သသခွေောခွာ စဥြးစားကြည့်တ်ော့ ဘယန်ှယဗြွာ…. တဈအိမထြဲမှာနတေဲ့ အဈမနဲ့ ခဲအိုက ရခါစ ဘယလြောကတ်ောင် လိုးနလေဲမှ မသိတာ…၊ ဒါကို အနီးကပ် တွေ့မှငကြှားသိနရတေော့ ခငန်ှဲ့လည်း ခံစားကြည့်ခြငွမြှာပေါ့…။ ညီအဈမဆိုတာ ညီအဈကိုတွလေို မဟုတဘြူးဗွ…။ မိန်းမသားတွကေ စိတန်ုတယလြေ..။ အဈမ ခံစားနရတေော့ သူလည်း ခံစားချင်လြာမှာပေါ့…။

ဒါကြောင့ြ ရည်းစားထားတော့လဲ ကြောသ်ိန်းက သူထနတ်ာကိုကြည့်ပြှီး ကြောကပြှေးတော့ ကြုပကြို ခငန်ှဲ့က သူလိုတာ ဖြည့ဆြီးခိုင်းတယ်…။ ကြည့်ပြါလား… .သူ့အဈမခံတဲ့ အိပယ်ာပေါမြှာကို ခငန်ှဲ့က တကခြံပစ်တာ…။ ကြုပဆြိုတာက အပြငလြူဗွ…။ လူလဈမှ တွေ့ရတာ…။ လူလဈဦးတော့ ကြုပလြဲ အား သူလဲ အားဦးမှ အလုပဖြစ်မှာ..။ ဒီတော့ တဈအိမထြဲ အတူနေ နီးစပတ်ဲ့ သူ့ခဲအိုနဲ့ ဖြစ်တော့တာပေါ့…။

ကြုပသ်ာ ဝတ်ထု ရေးတတရြင် ခငန်ှဲ့ရယ်….။ ခငန်ှဲ့အဈမနဲ့ ခဲအိုရယ် ကြုပရြယကြို ဇာတလြမ်းတဈပုဒလြောကြ ရေးလိုကခြငွပြါတယ်….။

………………………………………………….

“သာဟနရြေ….. သာဟန်….. သာဟန် ရှိလား…..“

“ရှိတယ်…. လာပြီ……“

ခွံဝက ခေါသ်ံကြောင့ြ ကြုပဟြာ ထမင်းစားနရောက လကဆြေးပြီး ကမန်းကတန်း လကသ်ုတကြာ အိမပြေါမြှ ပြေးဆင်းခဲ့ပါတယ်…။

“အောြ….. ဘယသ်ူများတုန်းလို့… ဒွေးလေးပု ပါလား….“

“ဟုတတ်ယ်…. သာဟနရြေ….. ဝိုင်းစိန် ကြင်းထဲသှားလို့ ထမင်းပို့မဲ့လူ မရှိလို့… အစကတော့ ငါသှားပို့မလို့ပဲ… အခု မတငအြေး ဗိုကန်ာနလေို့ ငါမသှားနိုငတ်ော့ဘူး…၊ မယအြေးတို့အိမ် သှားရဦးမှာ…. နငသ်ှားပို့ပေးပါလား…..“

“ဟုတကြဲ့… ဒွေးလေးပု… ပေး ထမင်းခွိုင့ြ…. ဒါနဲ့ ဝိုင်းစိနကြ ကြင်းထဲကို တဈယောကထြဲ ဘာသှားလုပတ်ာလဲ…..“

“အိမမြှာ သူ့အဈကို မရှိဘူး…၊ မှို့တကသ်ှားတယ်.. လယထြဲမှာ သူရင်းငှါးတွေ နောကခြွေးခတွာကို အမတေို့ သားအမိ သှားကြည့်ပြေးပါဆိုလို့… ဟေ့…..“

ဒွေးလေးပု မကြမခေမွြး ပြောသည်…..။

“ကဲ…. ကြုပ် သှားတော့မယ်… နတေောင် အတောမြှင့န်ပြေီ… ဝိုင်းစိန် ဆာနရေော့မယ်…“

“အေး….. သှား သှား… နငအြလုပအြားရင် ညနေ ဝိုင်းစိန် ပြနမြှ ပြနလြာခဲ့…..“

“ဟုတကြဲ့ ဒွေးလေးပု…..“

ဒီလိုနဲ့ ကြုပ် ကြင်းထဲကို ထွကလြာခဲ့တယ်…။ တဲရောကတ်ော့ တဲပေါကြနေ ခွတွေဲလောင်းခပြှီး ထိုငန်တေဲ့ ဝိုင်းစိနကြ ပြေးထွကလြာတယ်…။ ပြီးတော့ ကြုပလြကထြဲက ထမင်းခွိုင့ကြို ဆှဲယူတယ်…။ ဝိုင်းစိနကြ ပါးကြကန်ဲ့ ဆံရဈဝိုင်းလေးနဲ့ လှနတယ်ေ…။

“အမကေ ဘာလို့ မလာတာလဲ..“

“မယအြေး ဗိုကန်ာလို့တဲ့.. ဟေ့…“

“ဟိဟိ.. ကိုသာဟန် ကြားထဲက အလုပရြှုပသ်ှားတာပေါ့… ဟိ….“

“ကဲပါ…. စားမှာ စားစမ်းပါ…. ဟာ….“

ကြုပလြည်း တဲဝက သောကရြအေိုးမှာ ရတဈေခွကြ ခပသ်ောကပြှီး တဲပေါတ်ကပြှီး တုံးလုံးလှဲနလေိုကတ်ယ်..။ ကြုပရြဲ့ ခွထေောကန်ား ဘေးဖကမြှာ ဝိုင်းစိနကြတော့ ထမင်းခွိုင့တ်ှေ ဖြုတပြှီး စားနလရေေဲ့..။ ထမင်းစားနတေဲ့ ဝိုင်းစိနကြို ကြည့်ပြှီး ကြုပစြိတတ်ှေ ဖောကပြှနလြာတယ်…။

ထိုငခြထွားတဲ့ ဝိုင်းစိနရြဲ့ တင်းပါးအိအိကြီးတွကေ ကားကားကြီး..။ ဘေးစောင်းမှငန်ရတေဲ့ သူ့ရငသ်ားတွကလေည်း ခပထြှားထွား..။ ကြုပကြ မိန်းမလုပဖြူးပြီး ပြတန်တော တဈလလောကြ ရှိသှားပြီ…။ ခငန်ှဲ့ သူ့ခဲအိုနဲ့ လိုကပြှေးသှားကတည်းက ပြတန်တော…။ ဒီတော့ … ကြုပသ်ှေးသားတွကေ လှလှ တောင့တ်ောင့ကြို တွေ့လိုကရြတော့ သှေးဆာလာတာပေါ့..။

ဝိုင်းစိနကြ ကြုပထြကြ နည်းနည်း ငယတ်ယ်…။ တောသူဆိုတော့ အလုပကြှမ်းလုပတ်ဲ့အခါ လုပရြပြီး ၊ အစားအသောကကြလည်း လတလြတဆြတဆြတ် အလွှံအပယဆြိုတော့ ခန်ဓာကိုယကြ ထွားကြိုင်းတာပေါ့…။

ဝိုင်းစိနကြို ကြည့်ရြင်း ကြုပလြီးကြီးက ပုဆိုးထဲမှာ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်း ဖြစ်နတယ်ေ..။ ကြုပကြှည့န်တောကို တွေ့နရတေဲ့ ဝိုင်းစိနကြ ကြကကြှည့ကြှကကြှည့လြုပပြှီး ပြုံးပြုံး ပြနတယ်ေ… ဗွ…။ ဆိတကြှယရြာ ရောကန်ကြတောကိုး…။

အဲ… ပြောဖို့ တဈခုကနွသ်ေးတယ်..။ ကြုပတ်ဲထဲ အဝငမြှာ လယထြဲကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ သူရင်းငှါးတွကေ တဈခေါလြောကမြှာရှိတဲ့ လယကြှကတ်ှထေဲမှာ နောကခြွေးတွေ ခနွကြတေယ်..။ ကြုပတ်ို့နဲ့ တောတ်ောလြှမ်းပါတယ်..။ ဒီတော့ ကြုပတ်ို့နှစ်ယောကစြလုံးအတွကြ ဆိတကြှယရြာ ဖြစ်နတောပေါ့…။

ဒီဆိတကြှယရြာ အခွအနေကြေောင့လြည်း ကြုပရြဲ့ သတ်တိတွဟော ပိုပြီး ရှိလာတာပေါ့..။ ဝိုင်းစိနကြ ထမင်းစားပြီးလို့ ခွိုင့တ်ှေ ပြနဆြင့ပြှီးတာနဲ့ ကြုပလြှဲနတေဲ့ အနားလာပြီး ထိုငတ်ယ်..။

“အဈကိုသာဟန် ပြနလြို့ရပြီ… အားနာလိုကတ်ာ.. အမတေို့များ အားလားမအားလား မသိဘူး…..“

“ငါက အားနတောပါဟ… ဒွေးလေးပုက ညနေ နငပြှနမြှ အတူပြနလြာဖို့ ငါ့ကို မှာလိုကတ်ယ်..“

“ဟာ… အမတေို့ကတော့ လုပလြိုကပြှနပြှီ….. တဈဖကသ်ား အားနာစရာ… ဒီမှာ ဘာကြောကစြရာ ရှိလို့လဲ….“

“အံမယ်… ကြောကစြရာ တကယ် မရှိဘူးလား…..“

ပြောလဲပြော ကြုပကြလှဲနရော ထထိုငလြိုကတ်ော့ ဝိုင်းစိနန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်သှားတယ်..။

“မရှိပါဘူး.. အကုနလြုံး တဈရှာထဲသားတွဘေဲ… အကြောင်းသိတွခညွြေးပဲ…. ဟာ…“

“ဒါဆို …. ငါ့ကိုရော မကြောကဘြူးလား….“

“အဟပ်…. အဈကို့ဆို ဝိုင်းစိနကြ ပိုတောင် မကြောကသ်ေး….. မကြောကသ်ေး…. အဟကြ…. ဟကြ…“

“မကြောကရြင်….. ကဲ… ကဲ…..“

“အိုး….. လှှတ်… လှှတ်….“

ကြုပကြ ဝိုင်းစိနကြို အတင်းဖကပြှီး နမ်းတယ်..။ သူက လှှတလြှှတဆြိုပြီး ရုန်းတယ်..။ ဘယရြမလဲယောကြြားအားနဲ့ ဆိုတော့ သူဘယရြုန်းနိုငမြလဲ…။

“လှှတ်….. လှှတပြါဆို….“

ဝိုင်းစိနကြို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ အားကုနဖြကထြားပြီး တဈဖကကြ သူ့နို့ကြီးတွကေို ကြုပလြကဖြဝါးနဲ့ အုပကြိုငပြှီး ညှဈတယ်…။ ဝိုင်းစိနကြ ဖငွအြင်ျကြီ ဝတထြားတဲ့အပြင် အထဲကပါ ဘောလြီအင်ျကြီရှိတော့ ပိုပြီး အားထည့ည်ှဈတယ်…။ သူ့တငသ်ားကြီးတွကေို တအားတအား လိုကည်ှဈပစ်တယ်…။

“လှှတ်… လှှတပြါအဈကိုရယ်… ဝိုင်းစိန် တောင်းပနပြါတယ်….“

မရပါဘူး…. ကြုပလြီးက အထဲမှာ အတောမြာတောငန်ပြေီ…။ ကြုပကြ နမ်းချင်တ်ိုင်း နမ်းပြီး ကိုငခြငွတ်ိုင်း ကိုငန်တေော့တာ….။

“ကြှတ်… ခကတ်ာပဲ….“

ခဏကြာတော့ ကြုပကြ သူ့ကိုလှှတပြေးလိုကတ်ယ်..။ ဝိုင်းစိနမြကြန်ှာတဈခုလုံး နီရဲနပြေီး ပါးနှစ်ဖကကြ ပါးကြကလြေးတွလည်ေး မရှိတော့ဘူး..။ မောနတယ်ေ…။

“ဟှန်း….. တောတ်ောဆြိုး….. ဒီမှာ ရငထြဲကို ဖိုးသိုးဖတသ်ပကြှီး… နရခေကလြိုကတ်ာ….“

ကြုပလြဲ အကြံရသှားတာနဲ့…

“ငါလည်း… နင့လြိုပါပဲဟ…. ဒီမှာ ကြည့်ပြါဦး…..“

ပြောလည်းပြော ကြုပကြ ပုဆိုးခါးပုံစကို ဆှဲဖြုတပြှီး ခွှတခြလွိုကတ်ယ်..။

“အို……“

တောငန်တေဲ့ ကြုပလြီးကြီးကိုလည်း မှငရြော ဝိုင်းစိန် မကြလြုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ကြည့်ပြှီး ကြကသ်သသှေေားတယ်…။ ကြုပလြီးက ခငန်ှဲ့ကို သုံးလလောကြ လိုးခဲ့လို့ အပေါအြရညခြှံက ထိပမြှာ မရှိတော့ပဲ နှီးတဈပြားလောကြ လနန်ပြေီ…။ ဝိုင်းစိန် ကြကသ်ေ သသှေားတဲ့ အခိုကမြှာပဲ ကြုပကြ သူ့ကို ပြနဖြကပြှီး ကြုပကြိုယန်ဲ့ဖိပြီး လှဲခတွယ်…။

“အိုအို…. မလုပန်ဲ့….. အဟင့ြ… ဟင့ြ…. ဟင့ြ……“

ဝိုင်းစိန် ငိုပါပြီ…။ ရုန်းတော့ မရုန်းတော့ဘူးဗွ..။ ဝိုင်းစိန် ပကလြကလြနသ်ှားတယဆြို ကြုပကြ သူ့အပေါြ တကခြှတော့တာဘဲ…။ ကြုပလြီးကြီးကတော့ သူ့ကိုယလြုံးလေးကို ဟိုထိုးဒီထိုးနဲ့ ဖြစ်နတယ်ေ….။ ခွမိတာနဲ့ ဗိုကကြှှပြီး စောစောက ရုန်းရင်းကနရြင်းနဲ့ လွော့ရဲရဲ ဖြစ်နတေဲ့ သူ့ထမီကို ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်..။ ဝိုင်းစိန် မကြလြုံး မှိတခြလွိုကတ်ယ်..။

ထမီကို အကုနခြွှတမြနတေော့ပါဘူး…။ ဒူးဆဈလောကအြထိပဲ ခွှတတ်ယ်…။ ကြုပ် ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ အမှှေးနုနုလေးတွနေဲ့ စောကပြတကြှီးက ဝင်းအိနတောဘဲ…။ ခငန်ှဲ့စောကပြတထြကြ ပိုပြီး လှတယ်…။ ကြုပကြ လကဝြါးနဲ့ အုပပြှီး ရှရှလေး ပြတပြေးလိုကတ်ယ်..။

“အဟင့ျ…. အဟင့ျ……..“

ဝိုင်းစိန် တဈတွန့တ်ှန့ြ ဖြစ်သှားရာက စေ့ထားတဲ့ ပေါငဖြှေးဖြေးကြီးနှစ်လုံးက ဟသှားတယ်..။ ဒီမှာတင် ကြုပကြ တောငန်တေဲ့ လီးကို စောကပြတဝြမှန်းပြီး တေ့ထောကလြိုကတ်ယ်…။ ဝိုင်းစိန် ဆတခြနဲ တုနသ်ှားတယ်…။ တေ့ပြီးတာနဲ့ ခငန်ှဲ့ကို စလိုးတုန်းကလို အတင်းဆောင့မြထည့ပြဲ လီးကို ဆတခြနဲ ခပဖြှေးဖြေး ဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ယ်..။

“အမေ့…..“

ဝိုင်းစိန် ခါးကော့တကသ်ှားတယ်…။ သူ့ဟာထဲမှာလည်း အရညတ်ှေ ရှှဲနတယ်ေ….။ လီးက ခေါင်းတဈခုလုံး ဝငသ်ှားတယ်..။ ကြုပကြ ဆကပြှီး ဖြေးဖြေးပဲ ဖိဖိသှင်းတယ်…။

“ဗွဈ… ဗွဈ…… ဗွဈ…… ဖြတ်….“

“အမလေး….. အမေ့…… အ…. အ… အမေ့…..“

ဝိုင်းစိနကြတော့ ခါးလေးကော့လိုကြ ရငလြေးကော့လိုကန်ဲ့ပေါ့…။ အသားလေးတွလည်ေး တဆတဆြတ် တုနန်တယ်ေ…။ လီးတဈဝကန်ီးပါးလောကြ ဝငသ်ှားပြီးတော့ အထဲမှာ ဘာခံနတယ်ေ မသိဘူး ၊ လီးက ဆကမြဝငဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ…။ ဒါနဲ့ ကြုပကြ လီးကို ခပဖြှေးဖြေး ဆှဲထုတပြှီး အားနည်းနည်းထည့ပြှီး ဆောင့ခြလွိုကတ်ယ်…။

“ဗွဈ… ဖြတ်…… ဖောကျ….. အမရေေ…… အား အား….. အ………..“

အားထည့တ်ာ နည်းနည်းများသှားပြီး လီးက တဆုံးဝငသ်ှားတယ်..။ အပျိုလေးမို့ အတောန်ာသှားပုံရတဲ့ ဝိုင်းစိနကြတော့ မကြန်ှာမဲ့ပြီး မကြရြညတ်ှေ သှငသ်ှငစြီးကပြှီး တဈကိုယလြုံး တုနန်တယ်ေ…။ စောကပြတထြဲ လီးတဆုံး ဝငသ်ှားပြီဆိုတော့ ကြုပလြည်း ဘယန်နေိုငတ်ော့မှာလဲ…၊ လီးကို ဆှဲဆှဲထုတပြှီး လိုးတော့တာပေါ့..။ အစမို့ ခပဖြှေးဖြေးပဲပေါ့…။

“ဗွဈ…. ဒုတ်…. ပလှတ်…. ဖြတ်…. ဇွိ….. အင့ျ…. အ…. အား… ဟင့ျ……“

တခဏအတွင်းမှာပဲ သူ့အထဲမှာ အရညတ်ှေ ရှှဲနဈလာပြီး.. ဝိုင်းစိနလြည်း ငိုတာရပသ်ှားတယ်…။ ပြီးတော့ သူ့လကတ်ဈဖကကြ ကြုပလြကမြောင်း တဈဖကကြို လှမ်းဆှဲပြီး တအားညှဈကိုငထြားတယ်…။ ပေါငန်ှဈဖကကြိုလည်း ပိုပြီး ကားပေးလာတယ်..။ ဝိုင်းစိနကြ သူ့ကိုယလြုံးလေး တသိမ့သ်ိမ့ြ တလှုပလြှုပ် ဖြစ်နတေဲ့ကြားက စင်းကနွတေဲ့ သူ့မကြလြုံးနှစ်လုံးကို ဖြတခြနဲ ဖြတခြနဲ ဖြင့ဖြှင့ပြှီး ကြုပကြိုကြည့်တ်ယ်…။ ဝိုင်းစိန် ခံနိုငပြှီဆိုတာနဲ့ ကြုပလြည်း စိတကြို လှှတပြေးပြီး ဆောင့လြိုးတော့တယ်…။

“ဗွဈ…. ဒုတ်….. ဖြတ်…. ပလပ်….. ဗွဈ…. အဟင့ျ…. အဟင့ျ…… အ.အ…… ဟင့ျ…… အင့ျ…“

ငယသ်ာငယတ်ယ်….၊ တောတ်ောသ်နတ်ဲ့ ကောငမြလေးဗွ…။ လိုးနတေဲ့ ကြုပလြီးကိုများ သူ့စောကပြတန်ဲ့ ဆှဲဆှဲညှဈလိုကတ်ာများ လီးကို တန့ခြနဲ တန့ခြနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားရတာပဲ…။ ဒီလိုညှဈတာက ကြုပကြို ကောင်းစချင်ေလြို့ ညှဈပေးတာလည်း ပါတယ်..။ ကာမအရသာကြောင့ြ ခန်ဓာကိုယ် တုံ့ပြနမြှုလည်း ပါတယပြေါ့…။

“ပလှတ်… ဗွဈ… ဇွတ်…… ဖြတ်….. ဒုတ်…… အင့ျ… ဟင့ျ… ဟင့ျ…..“

“ကောင်းလား.. ဝိုင်းစိန်….“

“အင်း….. ဟင့အြင်း… သိဘူး…..“

အသံလေးက ခရာတာတာလေး…။ ကြုပလြည်း အ တောကြောင်းလာတာကြောင့ြ ခပသ်ှကသ်ှကကြှီးကို ဆကတ်ိုကဆြောင့ပြှီး လိုးရာက သုတလြှှတလြိုကတ်ော့တယ်…။ သူလည်း ပျိုငတ်ူ ပြီးတယန်ဲ့ တူတယ်…။ ကြုပလြည်း သုတလြှှတလြိုကရြော…

“အမလေး…. အဈကို… အ……… အို… အမေ့…“

ဆိုပြီး ကော့ကော့တကသ်ှားရာက တွန့တ်ှန့သ်ှားပြီး တဈကိုယလြုံး ခါဆင်းသှားတော့တာပါဘဲဗွာ…။

ကြုပ် အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး ကနွသ်ေးတယ်…။ နောကကြှုံရင် ပြောပြဦးမယ်…။ အခုတော့ ဒီလောကန်ဲ့ပဲ ကြနပေတ်ော့ဗွာ…။

ပြီးပါပြီ။          ။

ရေးသားသူ – ခမွြးမှေ့သာဇံမောငမြောငန်ှံ