ဖိုးတုတအြခုအသကြ ၂၅ နှစ်ရှိပြီ။ ဖိုးတုတ် ၁၄ နှစ်သားတွင် သူ့အဖဆေုံးပြီး သူ့အမေ မုဆိုးမ ဖြစ်သည်။ ရှာတွင် ဖိုးတုတ် လယသ်ူရင်းငှားဘဝဖြင့ြ ဝမ်းရေး ကြောင်းနခေဲ့ရပြီး ဖိုးတုတ် သူရင်းငှားလုပရြသည့ြ လယကြလည်း မစန်းကြည်၏ မိဘများလယတ်ှင် ဖြစ်သည်။
ဖိုးတုတ် အသကြ ၁၈ နှစ်လောကတ်ှင် ကိုဘအေးနှင့ြ မစန်းကြည် ညားခဲ့ပြီး သူတို့ လငမြယား ကောင်းမှုကြောင့ြ နစရော တဲလေးရခဲ့ရုံမွှမက ကိုဘအေးက သူတို့သားအမိအတွကြ ဝမ်းစာစပါးထည့ပြေးထားပြီး တဈနှစ်ပတလြုံး လယအြလုပ်၊ ခွံအလုပဖြှင့ြ အလုပမြပြတအြောင် ပေးထားလတေော့ ဖိုးတုတတ်ို့သားအမိ အတောလြေး ချောငခြွောငလြညလြည် နနေိုငလြာခဲ့ပသည်ေ။
လူပျိုပေါကအြရှယထြဲက မစန်းကြညန်ှင့ြ လကပြှန်းတနှီး နခေဲ့ရသော ဖိုးတုတတ်ဈယောကြ လူကနပမေေဲ့ လီးကမနပေေ။ မစန်းကြညကြိုမှင်၍ လီးတောငခြဲ့ရသော အကြိမအြရအတွေကကြ မနည်းတော့ပေ။ အခွိနကြာလကလည်း နှစ်ရှညလြများ ကြာလာခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ မစန်းကြညကြို ချောင်းချောင်းကြည့်ြ၍ ဂွင်းတိုကခြဲ့တာလဲ များလှပပြေီ။ မှငဖြန် တွေ့ဖနမြွားလွှင် ရိုးသညဆြိုသော စကားက ဖိုးတုတအြတွကတ်ော့ မမှနပြေ။
မှငဖြနတ်ှေ့ဖနမြွားလာတော့ ဖိုးတုတ် မစန်းကြညကြို လိုးချင်စြိတကြ ပို၍ပင် သည်းထနလြာခဲ့ရပသည်ေ။ ဘယတ်ော့မှ အဖြထွကေလြိမ့မြည် မဟုတသ်ော မေးခွန်းကိုလည်း ဖိုးတုတ် ခဏခဏ မေးနမေိသည်။ အဲ့ဒါကတော့
“မစန်းကြညကြို ဘယလြိုရအောင် လိုးမလဲ”
ဆိုတာပင် ဖြစ်သည်။ ဖိုးတုတတ်ှင် ကောင်းသညလြို့ပဲ ပြောရမလား… မကောင်းဘူးဟုပင် ပြောရမလား မသိသည့ြ ညငတ်ဈခုရှိသည်။ မသှားနဲ့ဆိုလွှင် သှားသည်။ မလုပပြါနဲ့ ဆိုလွှင် ရအောငလြုပတ်တသ်ည့ြ ဖိုးတုတ်၏ ‘ညင်’ ပင် ဖြစ်လသည်ေ။ ဖိုးတုတ်၏ ဒီညငကြှောင့ဘြဲ ဒီဇာတလြမ်းလေး ပေါပြေါကလြာခဲ့ရသည် ဆိုပါစို့။
………………………………………………………
“ ဖိုးတုတရြေ….. ဖိုးတုတ်… ခဏလာဦး….. ”
“ လာပြီ….. အဈမ… ရေ…. ”
အိမရြှေ့ဖကမြှ ခေါသ်ံကြောင့ြ အိမန်ောကဖြေး နှားတင်းကုပထြဲတွင် နှားစာစင်းနသေော ဖိုးတုတ် အိမဘြကသ်ို့ ပြေးထွကလြာခဲ့သည်။ ဖိုးတုတ် အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ အိမပြေါကဝြတွငန်သေော မစန်းကြညကြို အဆငသ်င့ြ တွေ့လိုကရြသည်။
“ အဈမ…..ဘာခိုင်းမလို့လဲ….. ”
“ အောြ…..နင့ကြို..ငါမှာထားမလို့…..နင် ညနကြေ အဖြားလေးတို့တဲက နှားနို့သှားယူရင်….သံချောင်းတို့ တဲဖကကြ မသှားနဲ့….အဲဒီဖကကြ ပိုဝေးတယ် သိလား…”
“ ဟုတကြဲ့….အဈမ…..”
“ အေး…..အဲဒါဘဲ…..သှားတော့……”
ဖိုးတုတ် မစန်းကြညကြို ခေါင်းငှိမ့ပြှပြီး အိမန်ောကဖြကြ နှားစာစဉြးရာသို့ ပြနလြာခဲ့သည်။ အဖြားလေးတို့တဲမှာ နှားမ သားကသွဖြင့ြ နှားနို့ရသည်။ နေ့တိုင်း နှားနို့ ငှကပြွောဖူး တဈပုလင်းကို ဘအေးသောကဖြို့ ဖိုးတုတ် သှားသှားယူရသည်။
ဖိုးတုတ် သံချောင်းတို့တဲမှ နေ့တိုင်းဖြတ်၍ သှားနကြေ။ ဖိုးတုတ် စဉြးစားမိသညကြ သံချောင်းတို့ တဲဖကမြှ သှားလွှငပျို၍နီးသည်။ ငါ့ကို အဈမစန်းကြညကြ ဘာလို့ပိုဝေးတယလြို့ ပြောရတာလဲဟု ဖိုးတုတစြဉြးစား၍မရ။ သချောတာကတော့ သူ့ကို အဈမစန်းကြညကြ သံချောင်းတို့တဲဖကကြ မသှားစချင်ေတ်ာကတော့ သချောနပြေီ။
ညနစေောင်းတော့ ဖိုးတုတ် အဖြားလေးတို့တဲတွင် နှားနို့ယူရန် ထွကလြာခဲ့သည်။ သံချောင်းတို့တဲကို လှမ်းမှငလြိုကရြသော အခွိနတ်ှင် မစန်းကြည် မှာထားတာကို ဖိုးတုတသ်ှားပြီး သတိရလိုကလြသည်ေ။ မစန်းကြည် ပြောထားသည့အြတိုင်း သံချောင်း၏ တဲဖကမြှ မသှားဘဲ ကြင်းထဲကနပတေပြှီး သှားရမလားဟု ဖိုးတုတ် စဉြးစားလိုကလြသည်ေ။ ဒီမှာတင် သူ့ရဲ့ ညဉကြပေါလြာသည်။ သံချောင်းတို့ တဲရှိရာဖကသ်ို့ တည့တ်ည့မြတမြတပြင် လွှောကလြာခဲ့လသည်ေ။
သံချောင်း၏ တဲမရောကမြှီ ဝါးနှစ်ပြနလြောကတ်ှင် ပဉွထြောငအြိမတ်ဈလုံးလောကြ မှင့သ်ော ကောကရြိုးပုံကြီး တဈခုရှိသည်။ ထိုကောကရြိုးပုံ အနီးသို့အရောကြ သံချောင်းခွလှမြေး တုံ့သှားသည်။ မစန်းကြည် တဈယောကြ သံချောင်း၏ တဲထဲသို့ ခိုးကြောငခြိုးဝှကြ ဝငသ်ှားတာကို မှငလြိုကရြ၍ဖြစ်သည်။ ဖိုးတုတ် ကောကရြိုးပုံကြီးဘေး ပြေးကပလြိုကပြှီး ကောကရြိုးပုံကြီးကို ပတကြာ အပြေးအလှှားဖြင့ြ သံချောင်း၏ တဲဘေးသို့ ဝင်၍ ကပလြိုကသ်ည်။
မှောငရြီပျိုးစ အခွိနဆြိုတော့ ဖိုးတုတအြတွကြ တပန်းသာ သှားလသည်ေ။ တဲဘေးသို့ ကပမြိလွှင် ကာထားသော ခပကြှဲကြဲထရံကြားမှ အထဲသို့ ချောင်းကြည့်ြ လိုကမြိသည်။ ဖိုးတုတ် မကြလြုံးတွေ ပြာဝသှေားသည်။ မစန်းကြညကြ သံချောင်း၏ ရငခြှငထြဲသို့ ရောကန်ပြေီး မစန်းကြည်၏ အင်ျကြီကြယသ်ီးများအား သံချောင်းက ဖြုတပြေးနသည်ေ။
သံချောင်းဖြုတပြေး၍ အင်ျကြီကြယသ်ီးများ ပြုတအြသှား မစန်းကြညကြ သူမအင်ျကြီကို သူမဘာသာ ခွှတလြိုကလြသည်ေ။ အင်ျကြီကြှတသ်ှားတော့ အထဲမှ ဘောလြီအင်ျကြီ တဈထညတ်ည်းနှင့ြ မစန်းကြည်၏ ကိုယလြုံးက ဖြူစငသ်န့ရြှင်းနသည်ေ။ ဘောလြီအင်ျကြီထဲမှ ရုန်းကနထြှကမြတတ် ဖြစ်နသေော နို့အုံသား ဖြေးဖြေးအိအိကြီးတွကေို စိုကကြှည့န်သေော သံချောင်း၏ မကြန်ှာကို မစန်းကြည် ကြည့်လြိုကသ်ော အကြည့်ကြ ဖိုးတုတစြိတထြဲ မချင့်မြရဲကြီး ဖြစ်သှားရလသည်ေ။
သံချောင်းက မစန်းကြည်၏ ဘောလြီအင်ျကြီကို မခွှတတ်ော့ဘဲ အပေါသ်ို့ လှနတ်ငကြာ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆှဲဖောလြိုကလြသည်ေ။ ကလေးတဈယောကသ်ာ မှေးဖူးသေးသော မစန်းကြည်၏ နို့ကြီးတွကေ မို့မောကဖြောင်းတင်းပြီး ကော့ခွှနတ်ကန်လသေည်ေ။ သံချောင်းက နို့အုံတင်းတင်း အိအိကြီးတွကေို လကဖြဝါးနှင့အြုပကြာ ပြတသ်ပဆြုပခြွပေေးလိုကပြှီး ခေါင်းကိုငုံ့၍ တပြှတပြှှှတန်ှင့ြ စို့နလတေေော့သည်။
ဖိုးတုတကြ အနီးလေးမို့ အသံတွပေါ ကြားနရလေသည်ေ။ မစန်းကြညကြ ခေါင်းကြီးကို နောကလြှနမြော့ထားပြီး မကြလြုံးကို စုံမှိတကြာ ခံနရှောသည်။ သံချောင်း၏ လကတ်ဈဖကကြလည်း မစန်းကြည်၏ နောကကြွောကို သိုင်းဖကထြားသည်။
“ အဟင့ျ…..အဟင့ျ…..ယားတယ်……”
သံချောင်း ဘယလြိုလုပလြိုကသ်ညမြသိ။ မစန်းကြည်၏ ခါးကြီးကော့၍ တွန့လြိမကြာ ပြောလိုကလြသည်ေ။
“ ဟို….တနေ့ညက လုပရြတာ အားမရဘူးကြာ…..ဒီနေ့တော့ အားရအောင် လုပတ်ော့မယန်ောြ…..”
နို့စို့တာ အားရသှားသညထြင်၏။ ခတ်ေတရပလြိုကပြှီး မစန်းကြညကြို သူ့ရငခြှငထြဲ ဆှဲပြေ့ကာ ပြောလိုကသ်ည်။ မစန်းကြည်၏ လကတ်ဖကကြလည်း သံချောင်း၏ခါးကို သိုင်းဖကထြားလသည်ေ။
“ အဲဒီညက….ဟိုအကောင်…..သချင်ြေးဆိုး…..နိုးလာလို့ပေါ့…..”
မစန်းကြည် လငင်ယကြွနပေအြောငဘြဲ ပြောတာလား တကယစြိတပြါ၍ ပြောသလားတော့မသိ။ ကိုဘအေးကို ဒီလိုပြောသည့အြတွကြ ဖိုးတုတ် ဒေါသထောင်းကနဲ ထွကသ်ှားသည်။ ဒါပမေဲ့ သူ့ဒေါသကို တခဏအတွင်း ကာမစိတကြ အနိုငယ်ူသှားသည်။ ဒီလိုလိုးတာကို အနီးကပကြှည့ခြှင့ရြတဲ့ အခွင့အြရေးကမလှယ်။ ပြီးတော့ အလိုးခံမည့သ်ူက သူနဲ့လကပြှန်းတတီးနခေဲ့ပြီး လှသော တောင့သ်ော သူသဘောကနွသညေ့ြ မစန်းကြည် ဖြစ်နသေောကြောင့ြ တဏှာစိတကြ ပို၍ထလာရတော့သည်။
“ အဲဒီညက…..တအားလိုးလို့ ကောင်းတယကြှာ…မင်းစောကဖြုတကြှီးကို အားရပါးရ လိုးရအောင် အိမကြ ကောငမြကို မလိုးဘဲ စုထားလိုကရြတာ….ဟင်း..”
“ ကမွကလည်း အားရပါးရ ခံမလို့ဘဲ…. ဟိုအကောင် နိုးလာတော့ ဘယန်ှယ့လြုပမြလဲ… ”
“ အေး….ဟုတတ်ယ်… ”
“ ဒါပမေဲ့….တောကြ…အဲဒီညက…ပြီးပါတယ်…..ကမွကသာ တိုးလို့တန်းလန်းကြီး ကနွရြဈခဲ့တာ…ကမွဖြင့ြ တညလုံး အိပလြို့ကိုမပြောဘြူး….အဲဒါနဲ့….လကန်ှဈချောင်း ထိုးထည့ပြှီး…အာသာပြအေောင် လုပလြိုကရြတယ်……”
“ အေးပါကြာ…..အဲဒီညက……အကြှေးဆပခြငွလြို့…..မင်းကို ဒီနေ့ ခွိန်းလိုကတ်ာပါ…”
သံချောင်းက ပါးစပကြလဲပြော လကကြလည်း ထဘီအောကကြိုလွိုပြီး စောကဖြုတကြှီးကို နှိုကန်ပေုံရသည်။
“ တော့ြ……မိန်းမက….ကမွနဲ့ဖြစ်နတော….မရိပမြိဘူးလား…..”
“ ဘယလြို ရိပမြိမှာလဲ…ဒီကောငမြက ငတုံးမဘဲဟာ……”
ဖိုးတုတ် သံချောင်း၏မိန်းမ ‘ခငန်ှဲ့’ ကိုပြေးမှငယ်ောငမြိလိုကသ်ည်။ ခငန်ှဲ့ဆိုတာကလည်း အသားလေးညိုတာက လှဲလို့ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ မစန်းကြညန်ှင့ြ တန်းတူလှသည်။
“ စောကဖြုတထြဲ မနှိုကန်ဲ့တောြ….. စောကစြေ့ကို နာနာလေး ပြတပြေးစမ်းပါ…. အဲ…အဲ… ဟုတပြီ…. နာနာ… အမလေး…. အား… ဟင်း… ဟင်း.. ပြတ်…… ပြတ်…. ဟုတပြှီ….. ရှီး….ကြှတ်….. ကြှတ်……..”
သံချောင်းက မစန်းကြညစြကားအတိုင်း စောကစြေ့ကို ပြတပြေးလိုကပြုံရသည်။ မစန်းကြည် တကိုယလြုံး တွန့လြိမကြော့လနန်ပြေီး တဆတဆြတ် လူးသှားသည်။ သံချောင်းက သူ့လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဖကထြားသော မစန်းကြည်၏ ကိုယလြုံးကြီးကို အောကသ်ို့လှဲသိပလြိုကပြှီး ဘေးစောင်းယှဉလြကြြ ပါးစပကြ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တဈလှည့စြီ စို့ပေးရင်း လကကြ စောကစြေ့ပြူးပြူးကြီးကို ဆကလြကြ၍ ပြတပြေးနသည်ေ။
“ အား…. ဟင်း….. အမလေး….. အ….. အား….. ဟင်း……. ရှီး…. အ… အား.. တအားကောင်းတာဘဲ….. ပြတ်…. ပြတ်….. နာ…. နာလေး…. အစေ့လေးကို… လှိမ့ပြှီး….. ပြတပြေးစမ်းပါ…… အမလေး……..”
ထဘီကဖုံးထားသဖြင့ြ စောကဖြုတကြှီးကို မမှငရြသေးပါ။ သို့သောြ ဒူးနှစ်ချောင်းထောငပြှီး တကိုယလြုံး တွန့လြိမကြော့ပြနန်သညေ့အြတွကြ ထဘီက ပေါငရြင်းထိ လှနပြှီး လွှောကသွှားသည်။ မစန်းကြည်၏ ပေါငတ်ံဖြေးဖြေး တုတတ်ုတကြှီးကို မှငလြိုကရြတော့ ဖိုးတုတ် တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးမှှေးညှင်းတွေ တဖနွြးဖနွြးထပြီး ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်းခုနကြာ အာခေါငတ်ှေ ချောကလြာတော့သည်။ မစန်းကြည် မကြန်ှာတဈခုလုံး ရှုံ့မဲ့နပြေီး ပါးစပမြှ တကြှတကြွှတ် စုပသ်ပန်သည်ေ။ မစန်းကြည်၏ လကတ်ှကေ သံချောင်း၏လီးကြီးကို ပုဆိုးပေါမြှ စမ်း၍တင်းနအေောင် ဆုပကြိုငထြားသည်။
“ အား…… အား……. အမလေး….. လေး……အား…… ရှီး….. လုပ်… လုပတ်ော့… ရပြီ…… အား…. အင်း……”
ဒီတော့မှ သံချောင်းက လှဲအိပန်ရောမှ ထထိုငကြာ မစန်းကြည်၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြားကို ဒူးထောကြ၍ ဝငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ သူ့ပုဆိုးကိုခေါင်းမှ လှန်၍ ခွှတလြိုကပြှီး မစန်းကြည်၏ ဒူးနှစ်လုံးကို ပင့တ်ငကြာ ရငဘြတဆြီသို့ ဖိကပလြိုကလြသည်ေ။ သံချောင်း၏လီးကြီးက ချောကလြကမြခန့ြ ရှညသ်ည်။ လချောင်းတဈခုလုံး အညိုရောငသ်န်းနပြေီး ဒဈကြီးက တင်းပြောငပြှဲအာ၍နသည်ေ။
ဖိုးတုတကြှည့ရြင်း သံချောင်း၏လီးနှင့ြ သူ့လီးကို နှိုင်းယှဉကြှည့န်မေိသည်။ သူ့လီးက သံချောင်း၏ လီးထကြ အရှညကြ လကသ်ုံးလုံးလောကပျိုပြီး လုံးပတကြ နှစ်ဆလောကြ ပိုကြီးသည်။ သူ့ကို ဖိုးတုတလြို့ နာမညပြေးထားတာဘဲ ကြည့်လြေ။ အခု သူ့လီးက ပုဆိုးထဲတွင် ထောငမြတ်၍နသည်ေ။ သံချောင်းက မစန်းကြည်၏ ထဘီကို ခါးစပထြိရောကအြောင် ပင့လြှနလြိုကသ်ည့အြတွကြ မို့အဈ တင်းဖောင်းနသေော ဆီးခုံဖြေးဖြေး ဝင်းဝင်းကြီးနှင့စြောကမြှှေးအုံမဲမဲကြီးကို မှငလြိုကရြသည်။ စောကဖြုတကြှီးက အောကပျိုင်းဘကြ ရောကန်သညေမြို့ မှငခြှင့မြသာသေးပေ။
သံချောင်းက သူ့လီးကြီးကို လကမြှကိုငပြှီး စောကဖြုတထြဲ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ လီးကြီးက လွှောကနဲဝငသ်ှားပုံရပြီး စောကဖြုတကြှီးက ဘယမြွှကြီးပြီး ဘယလြောကပြှဲနမလေဲဟု ဖိုးတုတ် တွေးမိလိုကသ်ည်။ မစန်းကြညမြှာ သံချောင်းက သူမစောကစြေ့ကို ပြတပြေးထားသဖြင့ြ တဟင်းဟင်းနဲ့ စိတတ်ှကြှနေသည်ေ။
မိန်းမတွအဖေို့ ကာမကိဈစတွင် စောကစြေ့၏ အရေးပါပုံကို ဖိုးတုတ် နဂိုကထဲကပင် သိထားပြီးဖြစ်သည်။ အခုလို မစန်းကြညတ်ဈယောကြ သံချောင်းကို လငင်ယထြား၍ ပကပြကစြကစြကကြှီးဖြစ်နသညေကြို ဖိုးတုတတ်ှေ့လိုကရြတော့ မစန်းကြညအြား ဖိုးတုတ် မထိရဲ မတို့ရဲလောကအြောင် ဖြစ်နသညေ့ကြှားက အတားအဆီးကြီးက ကြိုးပကြပြွောကကြှယ် သှားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သံချောင်းက မစန်းကြည့်ြ၏ ကိုယပြေါတ်ှင် လကန်ှဈဖကကြို ကြောခြှထားလိုကပြှီး ဆောင့ြ၍ ဆောင့ြ၍ လိုးပါတော့သည်
“ ဖြတ်……. ဖြတ်…… ပလှတ်…… ဖြတ်…… ဖြတ်……..”
တဖြေးဖြေး ဆောင့ခြကြတ်ှကေ မှနဆြနသ်ှကလြကလြာသည်။ မစန်းကြညကြလည်း သံချောင်း၏ခါးကြီးကို တင်းနအေောင် ဖကထြားပြီး သူမဖငဆြုံထွားထွားကြီးကို ကြှကာ ကြှကာ ကော့၍ ကော့၍ ခံနလသေည်ေ။
“ ဖြတ်….ပလှတ်……ဗွဈ…..ဖြတ်…..ဇွတ်…….”
မစန်းကြည်၏ ပေါငန်ှဈချောင်းက ဘေးသို့ဖြဲကားထားပြီး ဒူးနှစ်ချောင်းက အပေါသ်ို့ထောငကြာ ဆောင့တ်ိုင်း ဆောင့တ်ိုင်း ရမ်းခါနသည်ေ။ သံချောင်းက ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့ပြေးရင်း သူ့ကိုယလြုံးကြီးကို မစန်းကြည်၏ ဗိုကပြေါြ မှောကခြလွိုကပြှီး နို့သီးဖြားလေးတွကေို ပါးစပဖြှင့ြ တပြှတပြှှတစြုပ်၍ သှားနှင့ြ မနာကငွအြောင် ခပဆြတဆြတ် ကိုကပြေးလိုကလြသည်ေ။
ဒီအနအထေားအရ သံချောင်းက ရှေ့သို့အားပြုထားလတေော့ သူ့လီးက မစန်းကြည်၏ စောကခြေါင်းထဲ တဆုံးမဝငဘြဲ မထိတထိ ပြတည်ှောင့ပြေးနသလေို ဖြစ်နရကော မစန်းကြညမြှာ အားမလို အားမရဖြင့ြ သူမ၏ ဖငဆြုံကြီးကို အစွမ်းကုန် မှှောကြ၍ မကြလြုံးစုံမှိတ် အံကိုကြိတကြာ ကော့ကော့ပြီး ထိုးပေးနသည်ေ။
“ ဗွဈ….ပလှတ်…. အင်း…. ဟင်း….. ပလှတ်…. ဖြတ်….. ကြှတ်… ကြှတ်…..”
ကနွြးကနွြးမာမာ သနသ်နစြှမ်းစွမ်း ကိုဘအေးလို ယောကြြားရှိလကြန်ှင့ြ ဒီလိုကမှင်းနသညေမြှာ မစန်းကြည် တောတ်ောတ်ဏှာကြီးကြောင်း ဖိုးတုတ် တွေးလိုကမြိသည်။
“ ဖြတ်….. ဖြတ်….. ပလှတ်….. ဗွဈ….. ဖြတ်…. အား…. အား…. အီး.. ရှီး.. ကြှတ်… ကြှတ်…… ကြှတ်….. ဆောင့ျ… နာ..နာ.. ဆောင့ျ…. အီး…..”
မစန်းကြည် စိတတ်ှထလောပြီး အောကမြှနေ၍ အသကုန် ကော့၍ ကော့၍ ပင့ပြင့ပြှီး ပြနဆြောင့လြတေော့ သံချောင်းလည်း နို့စို့နရောမှ ကိုယ့ကြိုပြနမြတလြိုကပြှီး အားရပါးရ ဆောင့လြိုးပါတော့သည်။
“ ဖြတ်…ဖြတ်….. ပလှတ်….. ဗွဈ….. အား….. အား…. အမလေး….”
သံချောင်း၏ ဆောင့ခြကြကြှောင့ြ တဲလေးမှာ တသိမ့သ်ိမ့ြ ဖြစ်နရလေသည်ေ။
“ ဖြတ်… ဖြတ်…. ပလှတ်…. ဇွတ်….. အမလေး….. အား…. အား…..”
အခကြပြေါင်း (၂၀) လောကြ ဆောင့ပြှီးသောအခါ သံခွင်ေးတဈယောကြ အားကနဲ အားကနဲ ပါးစပကြ အသံထွကရြင်း မကြန်ှာတဈခုလုံး ရှုံ့မဲ့၍ ဆတကြနဲဆတကြနဲ တွန့တ်ှန့သ်ှားသည်။ သံချောင်းခါးကို တင်းနအေောင် ဖကထြားသော မစန်းကြည် လကန်ှဈဖကကြလည်း ပြကသွှေားတော့သည်။
သံချောင်းက မစန်းကြည်၏ နို့အုံကြီးပေါသ်ို့ မကြန်ှာအပကြာ မှောကြ၍ မှိန်းနပေါသည်။ အတောကြှာကြာ မှိန်းနပြေီးမှ သံချောင်းက ကုန်းထလိုကပြှီး သူ့လီးကြီး ကိုဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်။ လီးကြီးက ပြော့ပြော့ငိုကင်ိုကကြှီး ဖြစ်နသည်ေ။ သံချောင်းက မစန်းကြညကြို ပြေ့ထူလိုကသ်ည်။
“ ဘယန်ဲ့လဲ…… ကြနပေတ်ယမြို့လား……”
မစန်းကြညကြ ခေါင်းငှိမ့ပြှရင်း သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဘောလြီအင်ျကြီကို ပြနဆြှဲခွ၍ ဖုံးလိုကပြှီး အပေါအြင်ျကြီကိုဝတကြာ ကြယသ်ီးတွေ ပြနတ်ပလြိုကသ်ည်။ သံချောင်းကလည်း သူ့ပုဆိုးကို ပြနဝြတသ်ည်။ မစန်းကြညကြ ဖငပြှောငကြှီးနှင့ြ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုကပြှီး ပေါငန်ှဈဖကကြားကာ ခါးမှထဘီ အောကန်ားစကို ဆှဲ၍ စောကပြတကြို သုတသ်ည်။
ဖိုးတုတ် ကြည့်ခြငွန်သေော မစန်းကြည်၏ စောကပြတကြှီးကို တဲ့တဲ့ကြီး တွေ့လိုကရြတော့ သူတို့လိုးတာ ကြည့်ပြှီး တဈခွိနလြုံး တောငမြတန်သညေ့ြ လီးကြီးက တဆတဆြတ် ဖြစ်သှားသည်။ စောကဖြုတကြှီးက နဲတာကြီး မဟုတ်။ ဒီလိုစောကဖြုတမြွိုးမှ သူ့လီးနှင့ြ ကိုကည်ီမညဟြု ဖိုးတုတ် တွေးလိုကမြိသည်။စောကဖြုတအြုံကြီးက ဖြူဝင်းဖောင်းမို့နပြေီး နှုတခြမ်းသား ထူထူကြီးတွကေ အညိုရောငသ်မ်းနသည်ေ။
မစန်းကြညကြ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ခုကိုဖြဲပြီး သုတသ်ောအခါတွငတ်ော့ အတွင်းသားနုနုတွကေ နီရဲနပြေီး စောကရြညတ်ှဖြငေ့ြ စိုရှှဲကာ အရောငလြကန်သည်ေ။ ထိပမြှ ဇီးကင်းလောကရြှိသော စောကစြေ့မှာ ထောငန်သည်ေ။ ဖိုးတုတ် ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့ဘဲ ပုဆိုးကို အောကမြှမတငကြာ တဆတဆြတ် တုနန်သေော သူ့လီးကို လကဖြှင့ကြိုင်၍ ခပသ်ှကသ်ှကကြှီး ဂွင်းတိုကပြဈလိုကတ်ော့ ခဏအတွင်းမှာပင် လရတွေေ ပန်းထွကကြုနတ်ော့သည်။
ထိုအခွိနမြှာပင် စောကရြညမြွား သုတပြှီးတော့ မစန်းကြညကြ ထဘီကို ခါးမှဖြခွေ၍ ပြနဝြတလြိုကသ်ည်။
“ မနကဖြှန် လာဦးမလား….စန်းကြည်… ”
“ ဟင့အြင်း…..သနဘြကခြါ ညကမွှ ခါတိုင်းလိုဘဲ ရှငလြာခဲ့… အိမကြကောင် မှို့တကပြှီး ရစေုပစြကြ သှားဝယမြလို့……”
“ ဒါဆို ဟနကြတွာပေါ့….”
“ သမီးလေးကိုလည်း အမတေို့အိမကြို ပို့ထားမယ်….. ဒါမှ တောန်ဲ့ကမွ စိတရြှိတိုင်း ပြောန်ိုငမြှာ…. အဲ… တဈခုတော့ရှိတယ်… ရှင်… သန်းခေါငကြွောမြှလာ… ဒီအခွိနဆြို ဖိုးတုတတ်ို့ သားအမိလည်း အိပန်ပြေီ….. သိလား……”
နားနှင့ဆြတဆြတ် ကြားလိုကရြသော ဖိုးတုတ် ပြုံးလိုကမြိသည်။ ပြောပြီးသညန်ှင့ြ သံချောင်းနဲ့ မစန်းကြည် တဈယောကကြို တဈယောကြ ပြေ့ဖကန်မ်းလိုကကြှလသည်ေ။ ဖိုးတုတလြည်း သံချောင်း၏ တဲဘေးမှ ခွကေိုဖြနင်းပြီး ထွကလြာခဲ့သည်။
မစန်းကြည် ကိုဘအေးကို ယူခဲ့တာက မိဘများသဘောတူ ပေးစား၍ ယူခဲ့ရခွင်းဖြစ်သည်။ အမှနတ်ော့ သံချောင်းက မစန်းကြည်၏ ရည်းစားဦးသာ ဖြစ်လသည်ေ။ ဒါကြောင့လြဲ ကိုဘအေးနှင့ြ လကထြပပြှီးသည့တ်ိုငအြောင် မစန်းကြညကြ သံချောင်းနှင့ြ တိတတ်ိတပြုန်း တွေ့နကြခွေင်း ဖြစ်လသည်ေ။
“ အဈမရေ……အဈမ……”
“ ဟဲ့….ဘာတုန်း….ဖိုးတုတ်….”
ညနခင်ေး ရချိုးကာ သနပခြါးလိမ်းနသေော မစန်းကြညကြ အိမရြှေ့မှ ဖိုးတုတ်၏ အသံကြား၍ ပြနထြူးလိုကရြင်း အိမရြှေ့သို့ လှည့ကြှည့လြိုကမြိရာ အိမပြေါသ်ို့ တကလြာပြီး သူမထဘီရငလြွားဖြင့ြ သနပခြါးလိမ်းနရောသို့ ရဲရဲတင်းတင်း ဖိုးတုတ် ရောကလြာသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။ မစန်းကြည် ထိုင်၍ ထဘီရငလြွားဖြင့ြ သနပခြါးလိမ်းနရော အနီးသို့ ရောကလြွှင် ဖိုးတုတကြ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ရဲတင်း၍ အခွိုးပြောင်းနသေော ဖိုးတုတကြို မစန်းကြည် အံ့သှနမေိသည်။
“ ဘာ…ပြော…မလို့လဲ…..ဖိုးတုတ်…..”
“ ကန်ောျ…..နှားနို့ သှားယူမလို့……”
ပြောလဲပြော ဖိုးတုတ်၏ မကြလြုံးက ရဆေေးငါးကြီးလို ဖြူဖြေးလှပနသေော မစန်းကြညကြို ပြောငပြှောငတ်င်းတင်း စားတော့ဝါးတော့မတတ် ကြည့်န်သည်ေ။
“ ဒါများ…သှားယူပေါ့ဟယ်….နှားနို့နေ့တိုင်း သှားယူနကဘွေဲဟာ….”
“ မဟုတဘြူး….အဈမရ……ဒီနေ့ ကိုသံချောင်းတို့ တဲဖကကြို သှားလို့ရပြီလားလို့….မေးမလို့……”
မစန်းကြည်၏ မကြန်ှာရဲသှားသညကြို ဖိုးတုတ် သသခွေောခွာ အနီးကပတ်ှေ့လိုကရြသည်။
“ နင်….သှားချင်တ်ဲ့ ဆီကသာ…. သှားခွေ…..”
မခွိုမခဉွမြကြန်ှာနှင့ြ ဖိုးတုတကြ မစန်းကြညကြို ကြည့်ပြှီး ထရပလြိုကသ်ည်။
“ ဒါဆိုလဲ သှားတော့မယဗြွာ……”
ဖိုးတုတ် အိမရြှေ့ဘကသ်ို့ တဈလှမ်းချင်ြး လှမ်းထွကခြဲ့သည်။ ဖိုးတုတ်၏ ထူးခွားသော ပုံစံနှင့ြ စကားတို့က သူမနှင့သ်ံချောင်းတို့ အကြောင်းများ သိသှားပြီလားဟု မစန်းကြည် တွေးမိလိုကသ်ည်။ အိုဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လိုရမယရြ တဈခုခုလုပရြမညဟြု မစန်းကြည် တွေးလိုကသ်ည်။
“ ဖိုးတုတ်…..ခဏ…လာဦး…..”
ဖိုးတုတ် ပြနလြှည့လြာသည်။ အနားရောကတ်ော့
“ ထိုငပြါဦး ဟ….”
ဖိုးတုတ် ထိုငခြလွိုကသ်ညန်ှင့ြ မစန်းကြညကြ စကားဆကသ်ည်။
“ နငန်ဲ့ငါနဲ့က မောငန်ှမတွလေို နခေဲ့တာဆိုတော့ ငါမရှကပြါဘူးဟာ….”
ဖိုးတုတကြ ဘာလဲဟူသော အတွေးဖြင့ြ သူမကို ငေးကြည့်န်မေိသည်။
“ တခွားမဟုတပြါဘူးဟာ…… ဒီမှာ ငါ့နို့သီးကို ဘာကောငကြိုကသ်ှားလဲ မသိဘူး… ကြည့်ပြေးစမ်းပါဦး……”
ပြောလဲပြော မစန်းကြညကြ ထဘီကို ခါးထိဖြညခြလွိုကသ်ည်။ ဆူဖြိုးလှသော နို့ကြီးနှစ်လုံးနှစ်လုံး ဝင်းကနဲ ထွကပြေါလြာသညန်ှင့ြ ဖိုးတုတရြငထြဲ ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သှားသည်။
“ သချောကြည့်စြမ်းပါ……ဖိုးတုတရြ…..”
“ ကြည့်ြ…. ကြည့်န်ပေါတယ်….အဈမရ……”
ဖိုးတုတအြသံက တုနန်သည်ေ။ ပြီးတော့ လညခြွောင်းတွကလေည်း ချောကန်သည်ေ။
“ ဘာတွေ့လဲ….ဟ…..”
“ ဘာမှမတွေ့ဘူး…. အဈမ…. ကြှနတ်ောမြသိဘူး… အမေ့ကို ခေါပြှကြည့်ပြါလား..”
“ အောြ….အေး……ဒါဆို…နငသ်ှားတော့….”
ဖိုးတုတ် လေးလေးလံလံဖြင့ြ မတတ်ပထြရပသ်ည်။
“ အောျ…….ဖိုးတုတ်…..”
“ ဘာ…ဘာလဲ….အဈမ…..”
မစန်းကြညဘြကသ်ို့ ဖိုးတုတကြ သမငလြှညပြှန် လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည်။
“ ဟို….အိမရြှေ့က ဘီဒိုပေါမြှာ ငါးရာတန် တဈရှကရြှိတယ်… ယူသှားပြီး နငသ်ုံးချင်ရြာသုံး… ငါမုန့ဘြိုးပေးတာ….”
“ ဟုတကြဲ့…အဈမ…..”
ဖိုးတုတအြိမမြှ ထွကသ်ှားတော့မှ မစန်းကြည် သကပြှင်းခပြှီး သနပခြါး ဆကလြိမ်းဖြစ်တော့သည်။ ဒီည သံချောင်းနှင့ြ ခွိန်းထားသော ညဖြစ်၍ မစန်းကြညတ်ဈယောကြ အရငန်ေ့များနဲ့မတူ သနပခြါးကို ခွဆေုံးခေါင်းဆုံးလိမ်းကာ အလှပြငန်မေိခွင်းသာ ဖြစ်ပါလတေော့သည်။
………………………………………………….
ဖိုးတုတ် အလာတုန်းက ကြည့်တ်ော့ သံချောင်းတို့တဲတွင် ဘယသ်ူမှမရှိ။ အဖြားလေးတို့တဲမှ အပြနကြမွှ တဲရှေ့တွင် သံချောင်း ထင်းဖြတန်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ဖိုးတုတ် လကထြဲမှ နှားနို့ပုလင်းကို ကိုငကြာ သံချောင်း၏ အနီး ထင်းတုံးတဈခုပေါတ်ှင် ထိုငခြလွိုကသ်ည်။
“ ဖိုးတုတ်… နှားနို့လာယူတာလား….”
“ ဟုတတ်ယ်….. ကိုသံချောင်းရာ… နေ့ရှိသရှေ့ ယူနရတောဘဲ….”
“ မစန်းကြညတ်ို့ လငမြယားက မင်းတို့သားအမိအပေါြ ကောင်းပါတယကြှာ…..”
သံချောင်းက ထင်းတဈချောင်းကို သူ့ရှေ့သို့ လှမ်းဆှဲရင်း ပြောလိုကသ်ည်။
“ အမှနကြ ကြုပ် ဒီနေ့နှားနို့ လာယူစရာ မလိုဘူးဗွ…. အဈကိုဘအေးက မှို့တကမြှာ”
ပြောလဲပြော သံချောင်းမကြန်ှာကို ဖိုးတုတကြလှမ်း၍ အကဲခတလြိုကသ်ည်။ ဖိုးတုတ်၏ စကားအဆုံး ထင်းချောင်းကိုခုတရြန် ရှယထြားသော ဓားမကို သံချောင်းက ဆကြ၍မခုတတ်ော့ဘဲ ဘေးသို့ခလွိုကကြာ ဖိုးတုတမြကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်သ်ည်။
“ နို့…. ဘအေးက မှို့မတကဘြူးလား…. မနကကြဘဲ ပဲ့ဆိပဆြင်းသှားတာ ငါတွေ့လိုကပြါတယ်….”
“ အဲဒါပေါ့…. သူလိုချင်တ်ဲ့ပစ်စည်း အမွိုးအစားက ဈေးတကန်လေို့ ငှမမှေီဘူးဆိုပြီး ပြနလြာတယ်…စောစောကမှ ပြနရြောကလြာတာ… လိုတဲ့ငှေ ထပယ်ူပြီး မနကမြိုးမလင်းမှီ ပြနသ်ှားမယ် ပြောတာဘဲဗွာ… ပဲ့ထောငလြေးတဈစီးရှိတော့ သှားချင်တ်ဲ့ အခွိန် ထသှားလို့ ရတာပေါ့ဗွာ….”
“ ဘအေးက… မနကဖြှနကြတွော့… စကဝြယပြှီး ခကြခြငွြးပြနလြာမှာလား…”
သံချောင်းက ကောငကြာငငကြာ အလောတကြီး မေးလိုကသ်ည်။ ပြုံးတော့မလို ဖြစ်သှားသော မကြန်ှာအား ဖိုးတုတအြမှနပြှငလြိုကရြသည်။
“ အဲဒါတော့ ကနွောမြသိဘူးဗွာ…. ကဲ… သှားမယ်….. ဗွာ… မိုးခွုပတ်ော့မယ်….”
ပြောလဲပြော ဖိုးတုတကြ ထ၍ပြနခြဲ့သည်။ သူ့ကိုကြောပေးကာ ထွကသ်ှားသော ဖိုးတုတ်၏ ကြောပြငကြိုကြည့်ရြင်း သံချောင်းမှာ ‘တောသ်ေးတာပေါ့’ ဟူသော အတွေးဖြင့ြ သကပြှင်းခရွင်း ကနွခြဲ့လတေော့သည်။
…………………………………………….
သံချောင်းကို သန်းခေါငကြွောမြှလာရန် ခွိန်းထားပြီး ဖြစ်သဖြင့ြ ညဦးပိုင်း တရေးရအောင် အိပထြားမညဟြု ဆုံးဖြတကြာ မစန်းကြည် ကြိတမြှိတ်၍ အိပသ်ည်။ အိပလြို့ကားမရ။ ဆုံကြရမည့အြရေး ကြုံလာတော့မည့ြ ကိဈစကို မွှောတ်ှေး၍ စိတတ်ှထကော အိပယ်ာပေါြ လူးလူးလှိမ့လြှိမ့ြ ဖြစ်နရလေသည်ေ။ မစန်းကြညတ်ဈယောကြ မကြာခဏလည်း ပေါငန်ှဈလုံးကြားထဲ လကထြည့ပြှီး စောကပြတကြှီးကို ပြတပြေးနမေိသည်။
ဒီလိုနှင့ြ သန်းခေါငကြှကတ်ှနသ်ံ ကြားလိုကရြသည်။ မစန်းကြည် အိပယ်ာပေါမြှ လူးလဲထလိုကပြှီး ဆံပငတ်ှကေို သပသ်ပရြပရြပပြှန်၍ ဖီးသငလြိုကသ်ည်။ အိမထြဲတွငကြ ဘကထြျထရီမီးလေး ထွန်းထားလိုကသ်ည်။ ထိုအခွိနမြှာပင်
“ ဒေါကျ…ဒေါကျ….ဒေါကျ….ဒေါကျ……”
အိမန်ောကဖြေးတံခါးကို ခေါကသ်ံ မစန်းကြည် ကြားလိုကရြသည်။ ဗှုံးကနဲ ဝမ်းသာသှားပြီး ထိုငရြာမှ ထရပလြိုကသ်ောလြည်း နရောမှ မရှှေ့ဖြစ်။ မစန်းကြည် စဉြးစားသည်။ ခါတိုင်း သံချောင်းလာလွှင် သူမအိပခြန်း ခေါင်းရင်းဘကမြှ နံရံကို တဈခကြြ နှစ်ခကြလြောကြ ခေါကလြိုကသ်ည်။ သူမက သိကြောင်း ချောင်းတဈခကြလြောကြ ဟန့်လိုကပြှီး အိမရြှေ့တံခါးကို သှားဖြင့ပြေးရသည်။
အခုတော့ ခေါင်းရင်းတံခါးကို မခေါကဘြဲ အိမန်ောကဖြေးတံခါးကို ခေါကလြာသည်။ မစန်းကြည် ထပ်၍ ခေါင်းရှုပခြံ မစဉြးစားတော့ဘဲ နောကဖြေးသို့လာကာ တံခါးကို ဖြင့ပြေးလိုကပြှီး စောစောထဲက စိတထြဲကလည်း ထနပြေီမို့ ဝငလြာသူကို ဆီး၍ ဖကလြိုကသ်ည့အြခါ ဝငလြာတဲ့သူကလည်း သူမကိုပြန်၍ ဖကလြိုကသ်ည်။ နောကဖြေးဘကတ်ှငကြ မီးအလင်းရောငကြ မရှိ။ ခွံရိပကြလည်း ရှိနတေော့ လူလုံးကြဲရုံလောကသ်ာ တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကကြ မှငရြလသည်ေ။
နှစ်ယောကသ်ား ဖကလြိုကကြှပြီးသညန်ှင့ြ အပြနအြလှန် နမ်းလိုကတ်ော့ ထောင်းကနဲ ကနထြလာသော လီးက မစန်းကြည်၏ ဗိုကကြို လာထောကသ်ည်။ မစန်းကြည် ရငထြဲ ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သှားသည်။ နဲနဲနောနော လီးကြီးမဟုတ်။ ကိုသံချောင်း ကြားဖူးနားဝနှင့ြ ဘာတွလေုပလြာလဲမသိ။ လီးက အရငကြထကြ နှစ်ပြနလြောကကြှီး နသည်ေ။
လီးအကြောင်း စဉြးစားမိပြီး လီးကလည်း ဗိုကကြို လာကပန်တေော့ စိတတ်ှကေ ပိုထလာကာ မစန်းကြည် တအားဖကပြှီး ဝငလြာသူကို နမ်းလိုကသ်ည်။ ဒီမှာတင်………
“ အထဲသှားရအောင်…..အဈမရာ……”
“ ဟင်…..ဟင်….နင်…..နင်….”
လန့သ်ှားသော မစန်းကြညကြ ဖကထြားသညကြို လှှတပြေးလိုကမြလိုလုပပြှီးမှ ဘာကို သတိရသှားသညမြသိ။ လကကြို မလှှတဘြဲ ပြန်၍ဖကထြားလိုကသ်ည်။
“ ဟုတတ်ယ်….. အဈမ….. ကြှနတ်ောြ…… ဖိုးတုတ်….ဘဲ…”
ဖိုးတုတဆြိုတာ သဲသဲကြဲကြဲ သိလိုကရြတော့ ခွိန်းထားသော သံချောင်းရောကလြာလွှင် ဒုကျခဘဲဟု မစန်းကြည် တွေးလိုကမြိသည်။ ဒါပမေဲ့ ဖိုးတုတကြ သူ့စကားကို ဆကြ၍ပြောလိုကသ်ည်။
“ ကိုသံချောင်းလာမှာ …. မဟုတဘြူး…. အဈမ….”
ဒါဘဲပြောပြီး မစန်းကြညကြို အိမအြတွင်းဖကကြို ဆှဲခေါသ်ည်။ မစန်းကြည် စိတတ်ှေ ယောကယ်ကခြတရြင်း ဖိုးတုတဆြှဲခေါရြာသို့ လိုကပြါခဲ့ရသည်။ အိမအြတွင်းဖကြ မီးအလင်းရောငထြဲ ရောကသ်ညန်ှင့ြ ဖိုးတုတကြ သူဆှဲထားသော မစန်းကြညလြကကြို လှှတပြေးလိုကသ်ည်။
“ ဖိုးတုတ်… နင်….. နင်…. ဒါ.. ဒါ… ဘာလုပတ်ာလဲ….”
မစန်းကြည် မိန်းမသားပီပီ မူလိုကသ်ည်။
“ လုပမြနပေါနဲ့ အဈမရာ…. အကြောင်းသိတွဘေဲ…. ဒီမှာ ကြှနတ်ော့ဟြာလဲ ကြည့်ပြါဦး…”
ပြောလဲပြော ဖိုးတုတကြ သူ့ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။
“ ဟယ်….. နည်းတာကြီး မဟုတဘြူး……”
ဟုပြောကာ မစန်းကြညကြ လီးကြီးကို လှမ်း၍ ကိုငလြိုကသ်ည်။ မစန်းကြည် အရာအားလုံးကို မေ့၍ ဖိုးတုတ်၏ လီးပေါြ အာရုံရောကသ်ှားပြီး……
“ ကြည့်ပြါဦး….. နဲနဲနောနော မဟုတဘြူး….. ဖိုးတုတ်.. ရယ်……”
အံ့သှတကြီး ပြောရင်း လီးကြီးကို လိုကြ၍ဆုပပြေးနသည်ေ။
“ နင်…. နင်….. ကြီးတာတော့… အကြီးကြီးဘဲ….. ကြာရောကြာပါ့မလား…. ဟင်…”
တဖကကြ လီးကိုဆုပဆြုပပြေးရင်း ကနွလြကတ်ဈဖကကြ ဖိုးတုတ်၏ လကမြောင်းတဈဖကကြို လှမ်းကိုင်၍ မေးလိုကသ်ည်။
“ ပထမတော့ ဘယကြှာမလဲ…. နောကတ်ော့ ကြာလာမှာပေါ့….”
“ ကဲ…. ဖိုးတုတ်…. အိပယ်ာပေါလြှဲပြီး….. ပကလြကလြှနလြိုကြ……”
ဖိုးတုတကြ မစန်းကြည် ပြောသည့အြတိုင်း အိပယ်ာပေါြ လှဲခလွိုကပြှီး ပကလြကလြှနလြိုကတ်ော့ လီးကြီးက သဈငုတတ်ိုကြီးသဖြယ် ထောငမြတန်သည်ေ။ ဒါကြီးကို စိုကကြှည့န်ရင်ေးက မစန်းကြည် ကိုယပြေါမြှ အဝတအြစားတွကေို အကုနလြုံး ခွှတပြဈလိုကလြသည်ေ။ ပြီးတော့ မတတ်ပရြပလြွှကမြှပင် လှဲနသေော ဖိုးတုတကြို ခွပြီး ရပလြိုကရြာက တဖြေးဖြေး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငခြလွိုကသ်ည်။
လီးထိပန်ှင့ြ စောကပြတဝြ တေ့မိသညန်ှင့ြ မစန်းကြညကြ အားနှင့ဖြိ၍ ထပပြှီးထိုငခြလွိုကတ်ော့ လီးကြီးက တထဈထဈနှင့ြ ဝငသ်ှားပြီး မစန်းကြည်၏ မကြန်ှာက ရှုံကနဲ ရှုံကနဲ မဲ့မဲ့သှားသည်။ ပြီးတော့လည်း ထိုငခြနွသေော သူမ၏ ပေါငန်ှဈဖကကြလည်း တဖြေးဖြေး ကားကားပေးလာသည်။
နောကဆြုံး လီးတဆုံး ဝငသ်ှားခွိနတ်ှငတ်ော့ မစန်းကြည် တကိုယလြုံး ခွှေးတွပြနေန်ပြေီး တဆတဆြတ် တုနတ်ကန်သည်ေ။ မစန်းကြည် အံကို ကြိတ်၍ ဖငကြိုကြှပြီး ဆောင့လြိုးပေးသည်။ ဖိုးတုတကြ သူကိုငဖြူးချင်န်သေော မစန်းကြည်၏ ဖငကြှီး တွကေို လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ စုံကိုင်၍ ညှဈနသည်ေ။
“ ဖြတ်…. ပလှတ်…… ဖြတ်…. ဖြတ်….. ဟင်း…. ဟင်း….. ဖြတ်…. ဖြတ်……”
မစန်းကြညမြှာ စိတရြှိတိုင်း သှကသ်ှကကြှီး ဆောင့လြိုကခြငွပြမေဲ့ လီးကြီးက မဆန့မြပြဲကြီး ဖြစ်လတေော့ မသကသ်ာလှပေ။
“ ဆောင့ပြေးပါ အဈမရာ….. ကြှနတ်ောြ ထွကတ်ော့မယ်……”
နောကတ်ဈခွီမှဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ခံတော့မညဟြူသော အတွေးဖြင့ြ မစန်းကြည် မကြလြုံးကိုမှိတ် အံကိုကြိတပြှီး သှကသ်ှကလြေး ဖငကြှီးကို ကြှကြှပြီး ဆောင့ပြေးလိုကတ်ော့ရာ တခဏအတွင်းမှာပင် ဖိုးတုတတ်ဈယောကြ လရတွေေ ပန်းထွကကြုနပြါ လတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။ ။
ရေးသားသူ – ᠌᠌᠌ခမွြးမှေ့သာဇံ မောငမြောငန်ှံ