“ပြှတပြှှတ် – အား– ပြှတဗြှဈ ဒုတ် – အမလေး ကိုရယ် – အင့် – အား– ကောင်းလိုကတ်ာ – အ– အ–”
“ကိုလည်း ကောင်းနပြေီ – ပြီးတော့မယ်”
အထညခြွုပသ်မလေး ဟမောကြောြ တဈယောကြ ခစွသ်ူမင်းမောင်၏ ရငခြှငအြောကမြှာ ပကလြကလြှန် ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကားပေးထားပြီး အလိုးခံရင်း အရသာ တွေ့နသည်ေ။ နယမြှတကလြာကာ အဆောငမြှာနပြေီး အထညခြွုပစြကရြုံဆင်းနသေော ဟမောကြောသ်ည် ငယရြှယသ်ူတို့သဘာဝ ခစွသ်ူထားမိရာမှ ခစွသ်ကတ်မ်း တဈလကြောကြွောလြောကမြှာပင် ပါကငအြဖြင့်ခံခဲ့ရသည်။
အသကြ ၁၈ နှစ် ပြည့်ပြီးစ ခန်ဓာကိုယ် ဖြံ့ထွားတောင့်တင်းသောလြည်း အပျိုစဈစဈလေးမို့ မင်းမောင်၏ ငါးလကမြခန့်သာရှိသော လီးဒဏကြိုပင် မကြရြညစြကလြကဖြှင့် ခံခဲ့ရသည်။ အခုတော့ ၂ လအတွင်းမှာ ဆယကြှိမခြန့် အလိုးခံပြီးခွိနမြှာတော့ လီးအရသာကို သိနပပြေေီ။
စကရြုံဟောင်းကြီးတဈခု၏ဘေး ခွုံကြယအြမှောငရြိပကြ မှကခြင်းပြငမြှာ အလိုးခံရင်း အရှိနတ်ကလြာခိုကြ ပြီးကာနီးပြီဖြစ်သော မင်းမောငကြ တရစပ် လိုးလတေော့သည်။ ထိုအခိုကမြှာပင် သူမတို့နှစ်ဦးအပေါြ လကန်ှိပဓြာတမြီးရောငမြွား ဖြာကလွာသည်။ မကြစြေ့လေးမှိတပြှီး အလိုးခံနသေော ဟမောကြောကြ မသိ။ မင်းမောငကြ သိသောလြည်း အလိုးကိုမရပပြဲ ဆကလြိုးနသည်ေ။
“ဟမော – ကိုလိုးတာ ခံလို့ကောင်းလားဟင်”
“ကောင်းတယကြိုရယ် အရမ်းကောင်းတယ် – လိုး – အ – လိုးစမ်းပါကိုရယ်– အားရပါးရလိုးစမ်းပါ- ဟင်– ဟင်– အို– ကို– လှှတ်– လှှတတ်ော့- လူ– လူ”
မကြလြုံးလေးဖြင့်လိုကခြွိနမြှာ ဓါတမြီးရောငမြွားကို မှငလြိုကရြသော ဟမောကြောကြ အလန့်တကြား ထဖို့ပြငသ်ောလြည်း မင်းမောငကြ မလှှတပြဲ အတင်းဖကြ၍ ခွုပထြားပြီး အခကြန်ှဈဆယခြန့် ထပဆြောင့်လိုးလိုကပြှီးမှ ဟမောကြောြ၏ စောကဖြုတထြဲကို လရတွေေ ပန်းထည့်လိုကသ်ည်။ လူချင်ြးကြာသှားသညန်ှင့် ဟမောကြောကြ ခေါင်းမမော့ရဲပဲ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို အတင်းပြနဝြတ် ခါးအထိလှနတ်ငထြားသော စကပလြေးကို ပြနဆြှဲဖုံးဖြင့် အလုပမြွားနခေိုကမြှာ သူမ လှုပရြှားမှုတွအေားလုံးက ဓါတမြီးရောငမြွား ဖြာကလွာစဉကြတည်းက ဗီဒီယိုမှတတ်မ်း အတငခြံလိုကရြပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ လူးလဲထပြီး မတတ်ပရြပတ်ော့မှ ဓါတမြီးရောငမြွား ပြောကကြှယသ်ှားပြီး နှစ်ယောကသ်ား ဓါးဖြင့် အထောကခြံလိုကရြသည်။
“ဟိုကောင်– ရုတရြုတမြလုပန်ဲ့နောြ နှစ်ယောကလြုံး အသကပြွောကသ်ှားမယ်”
“မလုပကြှပါနဲ့ရှင်– မလုပကြှပါနဲ့– ညီမတို့ လူကောင်းတွပေါ ညီမတို့ကို ပြနလြှှတပြေးပါနောြ”
“ကောငမ်– နင့်ပါးစပပြိတထြား အသံထွကတ်ာနဲ ဓါးစာမိမယ်”
ဟမောကြောခြငမြွာ ကြောကစြိတကြှောင့် တဆတဆြတတ်ုနကြာ မကြရြညတ်ှေ ကလွာသည်။ သူမ၏ မကြစြေ့နှင့် ပါးစပကြို အဝတစြည်းခံလိုကရြပြီး
“ဟေ့ကောငတ်ှေ– ဒီကောင့်ကိုပါ အဝတစြည်းလိုကြ”
ဟူသော ပြောသံကြားလိုကရြပြီး
“အသကမြသချင်ေရြင် ကောင်းကောင်းလိုကခြဲ့”
ဟုဆိုကာ ဆှဲခေါရြာသို့ လိုကလြာခဲ့ရသော ဟမောကြောခြငမြွာ သူမလို မကြစြေ့အဝတစြည်းမခံရပဲ စီးကရကသ်ောကလြာသော မင်းမောငကြို မှငခြှင့်မရရှာ။ ကြံရာပါများ၏ လကတ်ှင်းသို့ ကဆွင်းသှားရပြီ ဖြစ်ကြောင်းလည်း သူမကိုယသ်ူမ မရိပမြိသေး။
စကရြုံဟောင်းကြီး၏ ခွံစည်းရိုး ဘေးတံခါးကိုဖြင့်ကာ ခွံထဲမှာ ဆယမြိနဈခန့်ကြာအောင် ဟိုဒီလှည့်ပတ် လွှောကခြေါသ်ှားနစဉြေ မင်းမောငကြတော့ ကြိုတငစြီစဉထြားရာ အခန်းထဲရောကသ်ှားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောကမြှ ဟမောကြောကြို ထိုအခန်းထဲခေါလြာပြီး မင်းမောင်၏ လကန်ှဈဘကကြို ကြိုးတုပပြှီးမှ ဟမောကြောကြို စည်းထားသော အဝတမြွား ဖြညပြေးလိုကသ်ည်။
မီးရောငတ်ှေ ထိနန်သေော အခန်းထဲမှာ ဟမောကြောြ ရုတတ်ရကြ ဘာမှမမှငရြပဲ မကြတ်ောငလြေး ပုတခြတပြုတခြတလြုပပြှီးမှ ကြည့်လိုကသ်ောအခါ ခစွသ်ူမင်းမောငမြှာ အခန်းထောင့်တွင် ကြိုးတုပလြကြသ်ားဖြင့် ထိုငန်ပြေီး မှနမြာနှစ်ယောကြ ကုလားတဈယောကတ်ို့ကို တွေ့လိုကရြသည်။ နှစ်ယောကအြိပ် ကုတငအြရှယ် ကြပပြစွကြှီးတဈလုံးကိုလည်း တွေ့ရသည်။ သူမ ဘာဖြစ်တော့မည် ဘယလြိုတွေ ကြုံရတော့မညဆြိုတာ သိလိုကပြှီမို့ ထိတလြန့်ကြောကရြှံ့စွာနှင့်ပင် သူမတို့ကို ပြနလြှှတပြေးဖို့ တောင်းပနရြင်း ကြပပြစွကြှီးဆီကို ဆှဲခေါခြံလိုကရြသည်။
“မလုပကြှပါနဲ့ အဈကိုတို့ရယ်- ညီမ တောင်းပနပြါတယ်- အဟင့်ဟင့် – ညီမ မိန်းမကောင်းပါရှင် မလုပကြှပါနဲ့ အီးဟီးဟီး”
“မိန်းမကောင်းလေးမို့ လိုးချင်တ်ာဟ”
“အို”
“ငါတို့လိုးတာ အေးအေးဆေးဆေး အလိုးမခံရင် ဟောဒီမှာ နငတ်ို့နှစ်ယောကြ လိုးနတေဲ့ပုံတွေ နငတ်ို့စကရြုံရှေ့မှာ သှားဖြန့်ပစ်လိုကရြမလား”
ဟမောကြောြ ရှကစြိတတ်ှနှင်ေ့အတူ ကြောငအြမ်းအမ်း ဖြစ်သှားရသည်။
“အဲ့လို– အဟင့်ဟင့်– အဲ့လိုတော့ မလုပကြှပါနဲ့– အို— အို – လှှတ်– လှှတပြါရှင်– နှမချင်ြးစာနာကြပါ အဈကိုတို့ရယ်– အို–”
သူမ တောင်းပနသ်ောလြည်း ယောကြွားသုံးယောကြ၏ ဝိုင်းဝန်းခွုပန်ှောငဆြှဲခေါခြှင်းကို မရုန်းကနန်ိုငတ်ော့ပဲ ကြပပြစွကြှီးပေါမြှာ ပကလြကကြလေး ဖြစ်သှားရသည်။ နှစ်ယောကကြ သူမလကန်ှဈဘကကြို ဖိထားပြီး ကနွတ်ဈယောကကြ ဟမောကြောြ၏ ခါးမှ စကပလြေးကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ခွနှစ်ေချောင်း ရမ်းခါရုံမှလှဲ၍ ဘာမှမတတန်ိုငတ်ော့ပဲ ထမီဆှဲခွှတခြံလိုကရြသည်။ သူမကို ဝိုင်းလိုးကြတော့မညဟြူသော အသိက ထိတလြန့်ကြောကရြှံ့ခွင်းနှင့်အတူ ရှကစြိတတ်ှပေါ ဝငလြာသောလြည်း ဘာမှမတတန်ိုငတ်ော့ပြီ။
ပြည့်တင်းသော ပေါငတ်ံရှညကြှီးများအတိုင်း အတွင်းခံဘောင်းဘီ ပန်းရောငလြေးက လွှောကသွှားပြနခြှပြေီ။ ဖောင်းမို့စေ့ကပပြှီး အမှေးပါးပါးလေး ဖုံးလှှမ်းနသေော စောကဖြုတကြှီးကို မှငတ်ှေ့သှားကြတော့ သူတို့လကတ်ှေ ပို၍ သနမြာလာကြသည်။ မင်းမောငန်ှင့် သူတို့သုံးယောကကြ မိမိတို့ဖန်၍ရလာသော ကောငမြလေးတွကေို ဒီလိုပင် ဝိုင်းဝန်းဖကြဆြီးနကြသေော လူယုတမြာတွေ ဖြစ်သည်။ ဒီကြပပြစွကြှီးပေါမြှာ မကြရြညစြကလြကဖြှင့် ဘဝပကြခြဲ့ရသော မိန်းမကောင်းလေးတွေ မနည်းတော့ပြီ။
ဘဂမွြးက သူ့ကိုယပြေါကြ အဝတအြစားတွေ အကုနခြွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးခဲ့သည့် လတုန်းက သူ့ကောငမြလေး ယုယုနှယကြို ဝိုင်း၍ အမဲဖကြခြဲ့ကြသညမြို့ ယခု အသဈတဈယောကကြို သူအရင် လိုးခွင့်ရခွင်း ဖြစ်သည်။ နောကအြသဈတဈယောကြ ဆိုလငွတ်ော့ မင်းမောငကြ စလိုးခွင့်ရမည်။ ဒါက သူတို့ သဘောတူပြီးသား။
ဘဂမွြး၏ ပေါငကြှားမှ ထောငမြတန်သေော လီးချောင်းကြီးကို မှငလြိုကရြသော ဟမောကြောခြငမြွာ ရငထြဲမှာ ဒိန်းကနဲပင် ဖြစ်သှားရသည်။ အရှညကြ ခုနဈလကမြနီးပါးရှိပြီး သူမ လကကြောကဝြတခြန့်တုတသ်ည့် လီးချောင်းကြီးဖြင့် သူမ စောကဖြုတထြဲကို ထိုးသှင်းခံရပတေော့မည်။
“လကတ်ှခွေုပထြားတာ လှှတပြေးလိုကပြါကြာ– မုဒိမ်းကငွြ့သလိုတော့ မလိုးချင်ပြါဘူး– ကဲ– အလိုးခံဖို့ နငသ်ဘောမတူရင် အဝတတ်ှေ ပြနဝြတပြှီး ထွကသ်ှားလို့ရတယန်ောြ– ဘယလြိုလဲ”
ရှေ့တိုးထမ်းပိုး နောကဆြုတလြှည်းတုတ် ဖြစ်နသေော ဟမောကြောခြငမြွာ မကြရြညမြွား စီးကလွာရုံကလှဲ၍ ဘာမှမတတန်ိုငတ်ော့ပေ။ အောကပျိုင်း ဗလာကငွြးနသေော ပေါငကြှီးနဈလုံးကိုစေ့ကာ မကြန်ှာကို လကဝြါးကလေးဖြင့်အုပ်၍ ငိုရှိုကန်ရေုံသာ တတန်ိုငတ်ော့သည်။
“ကဲ– အလိုးခံဖို့ သဘောတူတယဆြိုရင် ငါတကလြိုးတော့မယန်ောြ”
ကြမ်းတမ်းလှန်းလှသော တဈတဈခွခွ စကားလုံးများသည် ဟမောကြောြ၏ နားအတွင်းသို့ သံရညပြူများ စီးဝငလြာသလိုပင်။ ဘဂမွြးက ဟမောကြောြ၏ အင်ျကြီလေးကိုပါ ဆှဲခွှတသ်ည်။ သူတို့အလိုကြ လိုကလြွောရတော့မညမြို့ အခွှတခြံလိုကရြသည်။ သူမ၏ ခန်ဓာကိုယကြို ဝတလြဈစားလဈ မှငသ်ှားကြခွပြေီ။ ရှကလြှန်းလှသောလြည်း ဘာမှမတတန်ိုင်။
နို့အုံကြီးတွကေို စပြီး အနယခြံလိုကရြတော့ ဟမောကြောြ တွန့်လိမသ်ှားရသည်။ ပယပြယန်ယန်ယ် ဆုပန်ယခြွမှပြေီးမှ ဟမောကြောြ၏ ဖြူဖြေးပြည့်တင်းသော ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကိုကားကာ စောကဖြုတကြို လီးဖြင့်တေ့လိုကရြာ သူမခန်ဓာကိုယလြေး တဆတဆြတ် တုနလြာသည်။ သူမ အလိုးခံရပတေော့မညဟြူသော အတွေးမဆုံးခင် ဘဂမွြး၏ လီးကြီးက ဟမောကြောြ၏ စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ ဝငလြာခွပြေီ။
“ဗှဈ- အ- ဗှဈဗှဈဗှဈ– အားအား– ဗှဈပြှတပြှှတဗြှဈ– အား– သပေါပြီ– နာတယ်– အရမ်းနာတယ်– အဟင့်ဟင့်– ဖြေးဖြေးသှင်းပါရှင်– သပြေီ– အား”
သူမစကားကို ဂရုမစိုကပြဲ ခပကြှမ်းကြမ်း ထိုးသှင်းပစ်လိုကသ်ည်။ ကဉွြးမှောင်းနဆေဲ စောကဖြုတကြ လီးအသှင်းကြမ်းတာကို မခံနိုင်။ ကြဲထွကလြုမတတ် တင်းကပြန်သည်ေ။ စောကဖြုတထြဲ လီးတဆုံး သှင်းပြီးသညန်ှင့် ဘဂမွြးက အနားပငမြပေးတော့ပဲ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို စုံကိုငကြာ ဆောင့်ဆောင့်လိုးလတေော့သည်။
လီးဒဈကြီး ကနွရြုံမွှအထိ ဆှဲထုတကြာ အရှိနဖြှင့် ပြနဆြောင့်သှင်းလိုကသ်ည်။ စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုလေးတွကေို ပြတတ်ိုကကြာ ပြှတကြနဲ အရှိနဖြှင့် ဆောင့်ဝငလြာသော လီးချောင်းကြီးသည် သားအိမကြို ဒုတကြနဲ ပစ်ဆောင့်ထည့်လိုကြ၍ အောင့်သှားပြီး ဟမောကြောခြငမြွာ အင့်ကနဲပင် ငှီးလိုကမြိသည်။ မေးကလေးမော့ ရငကြလေးကော့သှားသော ဟမောကြောကြိုကြည့်ကာ ဘဂမွြးက ပို၍ ရမျမကထြနလြာပြီး ဆကတ်ိုကပြင် ဆောင့်ဆောင့် လိုးလတေော့သည်။
ကနွတ်ဲ့သူတွကလေည်း ဟမောကြောကြို လိုးဖို့ လီးတပြငပြှငန်ှင့် အသင့်ဖြစ်နကြပြေီမို့ ဘဂမွြးက အခွိနမြဆှဲပဲ အားရပါးရ လိုးနတေော့သည်။
“ဘှတပြှှတဒြုတ်– အား– အင့်– ဗှဈဒုတ်– အားသပေါပြီ– အင့် ဖြေးဖြေး– ပြှတပြှှတဗြှဈ– အား– အား”
ကြီးထွားရှညလြွားသော လီးချောင်းကြီးဖြင့် အားရပါးရ ဆောင့်ဆောင့်လိုးနလရေော မတတသ်ာ၍ လိုကလြွောကာ အလိုးခံနရခွေင်း ဖြစ်သောလြည်း စောကဖြုတကြတော့ သူ့သဘာဝအတိုင်း အရသာတွေ့နသည်ေ။ ခုနက မင်းမောငန်ှင့် အလိုးခံစဉတ်ုန်းက မပြီးသေးသော အရသာက အရှိနပြှနတ်ကလြာသည်။ လီးကြီးကြီးဖြင့် အလိုးကြမ်းတာက အရသာပိုရှိကြောင်း သူမသိလာသည်။
စောကဖြုတထြဲမှာ ခံစားနရသေော အရသာက တကိုယလြုံးသို့ ပြံ့နှံ့သှားသလို ခံစားလိုကရြပြီး ဟမောကြောြ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကကြာ ပြီးသှားခိုကမြှာပင် ဘဂမွြးကလည်း စိတရြှိလကရြှိလိုးရင်း ဟမောကြောြ့ စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ လရတွေေ ပန်းထည့်လိုကလြသည်ေ။ လီးကြှတထြှကသ်ှားပြီးနောကြ အာသာလည်းပြေ ဆန်ဒလည်း ပြည့်သှားပြီ ဖြစ်သော ဟမောကြောခြငမြွာ ဝမ်းနည်းစိတ် ရှကစြိတတ်ှေ ဝငလြာပြနတ်ော့သည်။ ထိုအခိုကမြှာပင် သူမခန်ဓာကိုပေါြ နောကတ်ဈယောကကြ တကခြှလာပြနသ်ည်။
သုကရြညတ်ှေ ရှှဲနသေော စောကဖြုတထြဲကို မင်းဒင်၏ လီးချောင်းကြီး ထိုးသှင်းပြနခြွပြေီ။ ပေါငကြှီးနှစ်လုံး စေ့ထားတာကို တကခြှပြီး မရမက ထိုးသှင်းခံလိုကရြတော့ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားတွေ ကြဲမတတ် ခံစားလိုငရြသည်။ ဘဂမွြး၏ လီးလောကြ မတုတသ်ောလြည်း စူးကနဲ ခံစားလိုကရြတာ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ။ လီးအသှင်းအထုတတ်ိုင်းမှာ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွကေို ပြတတ်ိုကြ ကြိတခြွနမှေေုက နားထဲမှာ တထဈထဈ တဗှဈဗှဈနဲ့ ကြားနရသေညဟြု ထငမြိသည်။ ရမျမကစြိတ် အရှိနကြသွှားပြီမို့ အရသာမရှိပဲ နာကငွမြှုကိုသာ ခံစားရသဖြင့် ဟမောကြောြ ငှီးငှူရှိုကင်ိုရင်း အလိုးခံနရသေည်။
မင်းဒငလြိုးတာကို အလိုးခံပေးနရင်ေး ထူးဆန်းသော အထိအတွေ့နောကကြို စောကဖြုတကြ လိုကပြါလာမိစဉြ
“အား– အား– ကောင်းလိုကတ်ဲ့ စောကဖြုတကြှီး- အား”
ဟု အောဟြဈရင်း မင်းဒငကြ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆောင့်ဆောင့်လိုးလိုကကြာ လရတွေေ ပန်းထည့်လိုကပြှနသ်ည်။ မင်းဒငဆြင်းသှားတော့ ဟမောကြောခြငမြွာ ဆံ့တငံ့ငံ့ဖြင့် ဟာတာတာ ဖြစ်နခေိုကြ မာမှတကြ ဟမောကြောြ၏ ခွသလေုံးလေးတွကေို သူ့ပုခုန်းနှစ်ဘကပြေါြ ထမ်းတငလြိုကပြှီး ဒဈကြီးပြဲလနန်သည်ေ့ လီးမဲမဲတုတတ်ုတကြှီးကို ဟမောကြောြ၏ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲ ထိုးသှင်းလိုကပြှနရြာ
“အမလေး– အားအား– အီး– အင့်အင့်”
ကုလားတဈယောကကြ တကလြိုးတာကို ခံရလိမ့်မညဟြု ဘယတ်ုန်းကမှ မထငခြဲ့သော ဟမောကြောတ်ဈယောကြ ကုလားလီးကြီး၏ အလိုးကို ခံရလတေော့သည်။ သို့သောြ မင်းဒငန်ှင့် မပြီးခဲ့သော ရမျမကစြိတအြရှိနကြှောင့် ကုလားလီးရယ် ဘာရယ် စဉြးစားမနအေား။ စောကဖြုတန်ှင့်လီး ပြတတ်ိုကဝြငထြှကန်တောကိုသာ အာရုံရောကသ်ှားပြနသ်ည်။ မာမှတန်ှင့်သူမ လိုးနခေိုကမြှာ မင်းဒငကြ ဟမောကြောြ၏ ဖုန်းကိုဖြင့်ကာ ဖုန်းနံပါတ် အခွို့ကို ကူးယူနသည်ေ။
ဖဖေေ–09——–၊ မမေေ–09———– ဟူသော ဖုန်းနံပါတတ်ှလည်ေး ပါသှားသည်။ မာမှတလြိုးတာကို အလိုးခံရင်း ဟမောကြောြ နောကတ်ခွီ ထပပြှီးသှားသောလြည်း မာမှတကြ မပြီးသေးပဲ ဆကလြိုးနပြနေသ်ည်။ မာမှတလြရတွေေ သူမစောကဖြုတထြဲ ဝငသ်ှားပြီး လူချင်ြးကြာသှားသညန်ှင့် ဘဂမွြးက နောကတ်ဈကြိမ် တကလြိုးပြနသ်ည်။
ဘဂမွြးပြီးတော့ မင်းဒင်၊ မင်းဒငပြှီးပြနတ်ော့ မာမှတ်၊ သူတို့သုံးယောကြ၏ ချောကခြွီဆကတ်ိုကြ မညှာမတာ လိုးတာကို ခံလိုကရြသော ဟမောကြောခြငမြွာ ဘေးတစောင်း ကြေးကြေးလေးလှဲကာ တအိအိ ငိုရှိုကန်မေိသည်။ စောကဖြုတမြှာလည်း လီးဒဏတ်ှကြေောင့် ကြိမ်းစပန်သလေို နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာလည်း အကိုငခြံရ အနယခြံရလှန်းသဖြင့် နီရဲကာ ပူထူနလပြေေီ။ လူလည်း တကိုယလြုံး ကိုငရြိုကထြားသလိုဖြစ်ကာ မလှုပန်ိုငတ်ော့ပြီ။
ယောကြွားလေး လေးယောကဘြကကြို ကြောပေးကာ တစောင်းကြေးကြေးလေး လှဲနခွင်ေးကြောင့် ဝိုင်းစကဖြှံ့ထွား တင်းကားနသေော တငပြါးကြီးများ၏ တပမြကဖြှယ် အလှကြောင့် မင်းမောင် အလှည့်ကလွာသည်။ သူတို့အချင်ြးချင်ြး မကြရြိပပြှလိုကပြှီးနောကြ မင်းဒငကြ ဓါးမှှောငကြိုငကြာ ဟမောကြောြ၏ မကြန်ှာကို ခွိနရြှယလြိုကပြှီး
“ဟိုကောင်– ဒီကိုလာစမ်း– မင်းကောငမြလေးကို ဖငလြိုးစမ်း– ဖငမြလိုးရင် မင်းကောငမြလေးမကြန်ှာကို ဓါးစာကြှေးလိုကမြယန်ောြ”
“ဟာဗွာ- ခငဗြွားတို့ လုပခြငွရြာ လုပပြှီးပြီပဲ– ကြနပေပြါတော့ဗွာ– ကြှနတ်ောတ်ို့ ပြနပြါရစေ”
“ဒီကောင် စောကစြကားများနပြနေပြှီ”
ပြောရင်းနှင့် မင်းဒငလြကတ်ဈဖကကြ ဟမောကြောြ၏ ပေါငကြှားထဲသို့ ဝငလြာပြီး စောကမြှေး လေးငါးပငခြန့် ဆတကြနဲ ဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်။ စူးကနဲ နာကငွမြှုကြောင့် ဟမောကြောြ အောသ်ံလေး ထွကလြာသည်။ စောကမြှေးကို နှုတမြှတော့ မနာပဲနပေါ့မလား။ သုံးလေးကြိမခြန့် ဆကတ်ိုကြ အနှုတခြံလိုကရြပြီးသည့် နောကမြှာတော့ ဟမောကြောြ မခံနိုငတ်ော့ပြီမို့
“ကို— လာပါတော့ ကိုရယ်– ဟမော နာလှပြီ– အား- တောပြါတော့– လုပပြှပါ့မယရြှင်— အား– လာပါတော့ ကိုရယ်– အ”
ဒီတော့မှ မင်းမောငကြ
“ဟေ့လူတွေ – တောတ်ော့ဗွာ– ခငဗြွားတို့ ပြောသလို လုပပြေးမယ်”
“ဒီလိုမှပေါ့ကြ– ကဲ ဒီကောင့်ကို ကြိုးဖြညပြေးလိုကကြှာ”
ထို့နောကတ်ော့ မလှုပန်ိုငတ်ော့ပြီဖြစ်သော ဟမောကြောခြငမြွာ သူမခန်ဓာကိုယကြို ဝမ်းလွားမှောကပြေးလိုကရြတာကိုလည်း အလိုကသ်င့်ပါသှားရသည်။ သူမတငပြါးကြီးတွအပေေါြ မင်းမောငကြ တကခြှလိုကပြှီး စွင့်ကားနသေော တငပြါးကြီးနှစ်ဖကကြို လကဝြါးဖြင့် အုပကြိုငပြှီး ဖငကြို ဖြဲလိုကကြာ စောကဖြုတထြဲမှ ပြနစြီးကလွာသော သုတရြညတ်ှဖြင်ေ့ စိုရှှဲနသည်ေ့ စအိုဝလေးကို လီးဒဈကြီးဖြင့် တေ့ကာ ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။
“အ– အီးဟီးဟီး– အားအား”
ဟမောကြောခြငမြွာ နာသညဟြုပင် မအောန်ိုငတ်ော့ပဲ ငိုလတေော့သည်။ ဖငဝြမှာ မီးစဖြင့် ထိုးလိုကသ်လို ပူကနဲ စူးကနဲ ခံစားလိုကရြပြီး ဖငထြဲကို လီးဒဈကြီး ဝငလြာသည်။ အငတ်ာနကကြ အပြာကားတွမှော ကြည့်ခဲ့ဖူးသော ဖငလြိုးခွင်းကို လကတ်ှေ့ခံရလပြေီ။
မင်းမောငကြ ဝငသ်ှားသော လီးဒဈကြီးကို ပြနဆြှဲထုတကြာ စအိုဝလေးနှင့် လီးဒဈကြီးပေါသ်ို့ တံတွေးထွေးခကြာ ဖငထြဲ ပြနထြိုးသှင်းလိုကပြှနသ်ည်။ စီးကနဲ အိကနဲ လီးတဝကခြန့် ဝငသ်ှားပြီးနောကြ ပြနမြထုတတ်ော့ပဲ ဆကြ၍ ဖိသှင်းလိုကရြာ
“အီး– အဈအဈ– အာ့– အီးဟီးဟီး– ဟီး”
မခွိမဆံ့ နာကငွမြှုကြောင့် ဟမောကြောြ ရှိုကကြှီးတငင် ငိုလတေော့သည်။ နူးညံ့ အိစကန်ှေးထွေး ကဉွြးမှောင်းလှသော စအိုလေးထဲကို လီးတဈချောင်းလုံး တဆုံးသှင်းပြီးနောကြ မင်းမောငကြ ဟမောကြောြ၏ တငပြါးကြီးပေါြ ခွထိုငထြားရာမှ သူမ၏ ကြောပြငဖြှေးဖြေးလေးပေါြ မှောကခြလွိုကပြှီး သူ့ခွထေောကတ်ှကေိုလည်း ဆန့်ထုတလြိုကသ်ည်။ ထပလြကြသ်ားခွမိသှားပြီး ဖငထြဲမှာ လီးချောင်းကြီး တဈလဈကြီး အသှင်းခံထားသဖြင့် နာကငွမြှုနှင့်အတူ နရထေိုငရြခကန်သေော ဟမောကြောခြငမြွာ ဝမ်းလွားမှောကြ အနအထေား ဖြစ်နသေော သူမရငဘြတအြောကကြို မင်းမောင်၏ လကန်ှဈဖကြ ဝငလြာပြီး နို့တွကေို ဆုပန်ယကြာ စ၍ လိုးလတေော့သည်။
ကဉွြးမှောင်းကပြသ်ိပန်သေော စအိုလေးကို ပါကငဖြှင့်ပြီး ဖငလြိုးနရသေော အရသာကို မင်းမောငကြ နှစ်သကန်သလေောကြ ဟမောကြောခြငမြွာမှာတော့ နာတာရော အောင့်တာရော တင်းကပြန်တောရော ခံစားနရသေဖြင့် ဟနပြငမြဆောငန်ိုငပြဲ ငိုရှိုကန်ရလေတေော့သည်။ စအိုလေးကလည်းကပြြ စိတကြလည်း ထနသဖြေင့် ကြာကြာမထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ဟမောကြောြ၏ ဖငထြဲသို့ လရတွေေ ပန်းထည့်လိုကလြတေော့သည်။
ဖငလြိုးခံပြီးသှားသောလြည်း ဟမောကြောြ မလှုပန်ိုငသ်ေးပဲ မှောကလြကြသ်ားလေးဖြင့် တအငအြင် ငှီးငှူနဆေဲ။ စအိုထဲမှ ပြနထြှကလြာသော သုတရြညတ်ို့ကလည်း စီးကနွဆေဲ။ ဘဂမွြး စလိုးကတည်းက ဗီဒီယိုရိုကထြားခွင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောကမြှ အားတင်းကာ ထထိုငပြှီး အဝတတ်ှေ ပြနဝြတရြသည်။ ပကြေံနတောတွကေိုပင် ရသှေားမဆေးနိုင်။
ဟမောကြောြ၏ ပိုကဆြံအိတထြဲမှ ပိုကဆြံတွကေို မင်းဒငကြ ယူလိုကသ်ဖြင့် အဆောငလြခနှင့် ထမင်းဖိုး ပေးရမည့် ငှဖြစ်ေ၍ ပြနပြေးပါရန် တောင်းတော့မှ သူမလကထြဲ ငှတွေေ ထည့်ပေးသည်။ ဒါလည်း တမငလြုပခြှင်းသာ ဖြစ်လရော သူမကို ပိုကဆြံပေး၍ လိုးခွင်းဖြစ်ကြောင်း အကြကဆြငတ်ာကို နောကမြှ သိလိုကရြသည်။ မတတန်ိုငတ်ော့ပြီ။
ထို့နောကပျိုင်းမှာတော့ တနင်ျဂနှနေေ့တိုင်း ဟမောကြောြ အလိုးသှားခံပေးရတော့သည်။ သူတို့က အလကားတော့ မလိုးပါ။ မုန့်ဖိုးဟုဆိုကာ ငှအခွေို့ကို ပိုကဆြံအိတထြဲ ထည့်ပေးလိုကကြှသည်။ ဗီဒီယိုလည်း မရိုကတ်ော့။
ဟမောကြောလြည်း တဈလမပြည့်မှီ အပေါကစြုံ အကုနအြလိုးခံခဲ့ရပြီ။ ငါးပတမြှောကမြှာတော့ သူတို့မလိုးပဲ အသကလြေးဆယခြန့် လူတဈယောကန်ှင့် လှှတပြေးသည်။ သူမ၏ အရှကတ်ရားသည် သူတို့လကထြဲမှာမို့ မငှင်းသာပဲ အလိုးခံပေးခဲ့ရသည်။ ထိုအခါမွိုးမှာတော့ သူမကိုလည်း မုန့်ဖိုး ပိုပေးပါသည်။
နောကထြပ် နောကထြပတ်ှလည်ေး လူသဈတွေ ကြုံလာရသည်။ မထူးတော့ပြီမို့ ဟမောကြောလြည်း မထူးဇာတခြင်းရင်း ပြည့်တနဆြာဘဝသို့ မသိမသာမှ သိသိသာသာ ကရွောကသ်ှားရလတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။ ။
ရေးသားသူ – ဗလဂြူနီယာ
pdf စာအုပ် download ဆှဲရန် ဒီကို နှိပပြါ။