အောစာအုပ်

ခစြျသှေးကြှခြိန်

အခန်း (၁)
ဤအတွေ့

အင်းလွားကနရြပြငေကြို ကြောခိုင်းကာ ဆောကလြုပထြားသည့ြ မာလာမှိုငဂြဟောနှင့ြ နှင်းဆီမှိုငဂြဟော တိုကန်ှဈလုံးမှာ အထကတ်န်းလှှာဟု ခေါဆြိုအပသ်ည့ြ ပစ်စည်ဥဈစာ ခမွြးသာကြှယဝြသူများနထေိုငရြာ စံအိမဂြဟောများပမေို့ ခတ်မေီလှပကာ နချင်ေ့စြဖြယ် သာယာလှပပါပသည်ေ။

မာလာမှိုငဂြဟောတွင် အတွင်းဝန် လူပျိုကြီး ဦးကြောမြင်း နှင့ြ တူဖြစ်သူ ကြောင်းသာ မောငဝြင်းနိုင် တို့ နှစ်ဦးသာ နထေိုငလြကြရြှိပြီး အိမတ်ှင် အစခေံနှင့ြ ထမင်းခကြရြနအြတွကြ အသကသ်ုံးဆယကြွောကြွောရြှိ ကရငအြမွိုးသမီးတဈယောကန်ှင့ြ မာလီအလုပန်ှင့ြ တိုကစြောင့အြဖြစ်ကိုမူ ဝလရောလူမွိုး မနဂြလာဆိုသော ကုလားကို ခိုင်းစောထား၏။

နှင်းဆီမှိုငဂြဟောတွင် အငှိမ်းစာအရာရှိ ဦးသန်းဝေ နှင့ြ ဇနီးဒေါခြငမြေ အပြင် သမီးဖြစ်သူ မှီးကောငပြေါကအြရှယ် မောလြီနှင့ြ ဦးသန်းဝေ၏နှမ အပျိုကြီး မနှင်းဝတေို့ နထေိုငလြကြရြှိသည်။ အထကတ်န်းလှှာ အရာရှိကြီးများဖြစ်ကြသည့အြလွောကြ မာလာမှိုငန်ှင့ြ နှင်းဆီမှိုငဂြဟောတို့တွင် နထေိုငကြှသူများမှာ တဈဦးနှင့တ်ဈဦး ခငမြငကြှကာ တဘကန်ှင့တ်ဘကြ လှတလြပစြှာ ဝငထြှကသ်ှားလာကြလေ၏။

လူပျိုကြီး ဦးကြောမြင်းသည် တဘကခြှံမှ အပျိုကြီး မနှင်းဝကေို ပိုးပန်းလကြြ ရှိသကဲ့သို့ သူမကလည်း သူ့အား မတ်ေတာသကဝြငလြကြြ ရှိသောလြည်း နှစ်ဦးသားမှာ မိမိတို့ သိကျခာကို စောင့ထြိန်းနရသေဖြင့ြ ပြင့လြင်းရင်းနှီးခွင်း မရှိနိုငကြှပေ။ ဦးကြောမြင်းသည် မိမိကိုယတ်ိုင် အခစွရြေးကို ပြင့လြင်းစွာ ဖြငဟြရန် မဝန့မြရဲ ဖြစ်နသဖြေင့ြ ညနေ ကြောင်းက ပြနလြာမည့ြ မောငဝြင်းနိုငအြား စောင့မြွှောန်ေ၏။ သူ၏အကြံမှာ တူဖြစ်သူအား မတ်ေတာစာပေးခိုင်းရနဖြစ်၏။

ယင်းကဲ့သို့ စောင့စြားနခေိုကြ မောငဝြင်းနိုင် ကြောင်းမှ ပြနရြောကလြာ၏။ အဝတအြစား လဲလှယပြှီး၍ ပြနထြှကလြာသော ဝင်းနိုငအြား ဦးကြောမြင်း လှမ်းခေါလြိုကလြသည်ေ။

‘မောငဝြင်းနိုင်… ဟိုဘကတ်ိုကကြို သှားခွစမြေး၊ ဟိုအပျိုကြီး မနှင်းဝကေို ဟောဒီစာ သှားပေးစမ်းပါ၊ စာပေးတာကို ဘယသ်ူမှ မမှငစြနေဲ့.. ကြားလား’

ကြောမြင်းက စာတဈစောငကြို လှမ်းပေးရင်း မှာကြားလသည်ေ။

‘ဟဲ… ဟဲ အနကြယလြည်း သိပမြရိုးတော့ဘူး’

‘တယ်.. ဒီကောငလြေး… သှားပေးမှာ ပေးတာမဟုတဘြူး.. စာပေးပြီး ပြနစြာပါယူခဲ့ ကြားလား’

ဦးကြောမြင်းက မာနမြဲသလို လုပလြိုကသ်ဖြင့ြ ဝင်းနိုငသ်ည် တိုကထြဲမှ ပြေးထွကလြာကာ တဘကခြှံထဲသို့ ဝငလြာခဲ့လေ၏။ ခွံဝင်းထဲသို့ ရောကလြာသော ဝင်းနိုငသ်ည် တိုကတ်ှင်းတွင် ဆိတည်ိမလြကြရြှိသဖြင့ြ လူများမရှိကြလသလေောဟု တွေးမိ၏။ တိုကရြှေ့သံတံခါးကြီးများမှ အတွင်းဘကမြှ ပိတထြားသဖြင့ြ တိုကအြနအထေားကို ကောင်းစွားကြှမ်းကငွသ်ော ဝင်းနိုငသ်ည် တိုကအြနောကဖြကသ်ို့ လှည့လြာခဲ့လသည်ေ။

တိုကြ၏ အနောကတ်ှငရြှိသော သံတံခါးတဈခုမှာ စေ့ထားသဖြင့ြ ဝင်းနိုငသ်ည် အသာအယာ တွန်းဖြင့ကြာ ဝငလြာသည်။ တိုကခြမ်းအတွင်းသို့ ရောကလြာသော ဝင်းနိုငသ်ည် အိမသ်ာနှင့ြ ကပလြကြရြှိသည့ြ ရချိုးခန်းမှ ရကသွေံကြားသဖြင့ြ မညသ်ူများ ရချိုးနသနေည်းဟု သိလိုသဖြင့ြ အပေါကမြှ ချောင်းကြည့်လြိုကြ၏။ သူ၏ရှေ့မှောကမြှ မှင်းကြင်းကြောင့ြ သူ၏နှလုံးသှေးမှာ ရပဆြိုင်းသှားပြီဟူ၍ပင် သူက ထငမြိလသည်ေ။

ရပန်ေးမှ တဖြဲဖြဲကနွသေော ရဖြေားများအောကြ၌ နတမြိမယတ်ဈဦးပမာ ကိုယခြန်ဓာဗလာကငွြးလကြြ ရချိုးနသညေ့ြ အပျိုကြီး မနှင်းဝပငေဖြစ်၏။ သူမသည် တံခါးပေါကကြို ကြောခိုင်းကာ မတတ်တရြပန်သဖြေင့ြ သူမ၏ အသားအရညမြှာ ဝင်းဝါလကြြ ကိုယခြန်ဓာမှာ ခါးသေးရငခြွီ ပဒုမျမနီအလား ဖြစ်နေ၏။ တံခါးပေါကမြှရပကြာ အညှို့ခံနရသေူပမာ ငေးစိုကကြှည့န်မေိသော ဝင်းနိုငသ်ည် မနှင်းဝေ၏ ကြီးမားလှသည့ြ တငပြါးကြီးနှင့ြ ၎င်းင်းင်း၏အလယမြှ အကြဲကြောင်း ဖင်းကြားကို ကြည့်ရြင်း သူ၏ရမျမကဇြောအဟုနမြှာ ပြနထြင်၍လာခွပြေီ။

သူသည် အသကအြရှယအြားဖြင့ြ ၁၈ နှစ်သာလွှင် ဖြစ်သောလြည်း သူ၏ရှေ့မှောကမြှ ယမင်းရုပသ်ည် သူ၏ကိုယခြန်ဓာအတွင်းရှိ တဈထောငသ်ော အကြောများကို ထွန့ထြှန့လြူး သှကသ်ှကခြါအောင် ရငတ်ှင်းလှိုကမြော ရမျမကကြှှစသည်ေ မဟုတလြော။ ကာမရာဂတည်းဟူသော ဘီလူးကြီးသည် သူ၏လညဂြုတကြို ခွစီးကာ သူ့အားအသူတရာနကသ်ော အမှောငတ်ိုကအြတွင်းသို့ သယဆြောင်၍ သှားပါပြီကော။ တဈထောင့င်ါးရာတည်းဟူသော အငအြားအစွမ်းကို သူကဲ့သို့ လူငယတ်ဈယောကသ်ည် အဘယမြှာ တွန်းလှနန်ိုငပြါမညန်ည်း။

ထို့ကြောင့ြ သူသည် သူ၏ ရှေ့မှောကမြှ သံလိုကဓြာတပြမာ ဆှဲဆောငလြကြရြှိသည့ြ မနှင်းဝေ၏ အနီးသို့ တဖြေးဖြေးကပသ်ှားပြီး အနောကဖြကမြှ သိမ်းကြုံး၍ ဖကလြိုကရြာ သူမက အလန့တ်ကြား အောမြိပြီး လှည့ကြှည့လြိုကြ၏။

‘ဟင်.. ဝင်း.. ဝင်းနိုင်.. ဒါ.. ဒါဘာလုပတ်ာလဲ.. ထွကြ… ထွကြ’

သူမက ထဈထဈငေ့ါငေ့ါပြောရင်း သူမ၏ တုတခြိုငသ်ော ပေါငရြင်းဂွဆုံမှ စောကဖြုတခြုံးပြငကြှီးကို လကဝြါးနှစ်ဖကဖြှင့ြ အုပထြားလေ၏။

‘အို… မထွကဘြူး.. အနတ်ီ့ကို ကြှနတ်ောြ ခစွမြယ်.. ကြှနတ်ောြ့စိတကြို မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူးဗွ… ခစွမြှာဘဲ.. ခစွမြှာဘဲ’

ဟု ပြောကာ သူသည် မနှင်းဝေ၏ ကိုယလြုံးကြီးကို သိမ်းကြုံးပြေ့ဖကပြှီး သူမ၏ နှုတခြမ်းပါးများကို ပြုတလြုမတတ် ငုံခဲ့နလသေည်ေ။ ဖိုသတ်တဝါဆိုလငွြ ယငဖြိုမှ မသန်းရလအေောင် မိမိကိုယ် မိမိ ထိန်းသိမ်းနထေိုငလြာခဲ့သော အပျိုကြီး မနှင်းဝမှော လူသရမ်းလေး ဝင်းနိုငကြ သူမ၏ နှုတခြမ်းကို စုပယ်ူနလရေော သူမသည် တမွိုးတမညသ်ော ခံစားခကြန်ှင့အြတူ ရငတ်ှင်းမှ ဖိုလှိုကမြောဟိုကလြာ၏။

သူမ၏ ပေါငရြင်းဂွဆုံမှ စောကဖြုတခြုံကို အုပထြားသော လကဖြမိုးပေါတ်ှင် ဝင်းနိုင်၏ လုံခညွအြတွင်းမှ လိငတ်နမြှာလည်း မာတောငစြှာ ထိကပန်သညေကြို တွေ့ထိနရသေဖြင့ြ သူ၏ရငထြဲဝယ် မရိုးမရှဖြစ်လာ၏။

‘ဝင်းနိုင်… ဖယလြို့ပြောတာ မရဘူးလာ… လူကြီးတွေ မကြန်ှာကြောင့န်ောြ… ငါအောလြိုကရြမလား..’

ဟု ထနမြာသော သူမ၏ လသေံမှာ တောင်းပနန်သကေဲ့သို့ ပြော့ပြောင်းလှ၏။

‘မဖယဘြူးဗွာ… မဖယဘြူး… အောရြုံမကလို့ ကနွော့ကြို သတပြဈချင်လြဲသတ်’

‘ဝင်းနိုင်… မင်းပြောလို့ မရတော့ဘူးလားကြယ်.. ဟင်’

သူမက ရမျမကဇြောတကကြှှလာသည့တ်ိုင် တူသားအရှယလြေးနှင့ြ လှနလြှနကြှူးကြူး ဖြစ်ခဲ့သောြ မိမိသာလွှင် တရားခံ ဖြစ်တော့မညကြို တွေးမိသဖြင့ြ ဒေါသနှင့ြ အံကလေးကြိတ်၍ ပြောလေ၏။

‘ဒီအခွကမွှေတော့ မရုန်းပါနဲ့တော့ အနတ်ီရယ်.. ကနွော့ကို ခစွခြှင့ပြေးပါတော့.. နောြ’

ဝင်းနိုငသ်ည် သူမ၏ လကမြွားကို ဖယရြှားပစ်လိုကသ်ဖြင့ြ သူမ၏ ဖူးယောငကြားစွင့န်သေော စောကဖြုတကြှီးမှာ အကြင်းသား ပေါထြှကလြာပပြေီ။ သူ၏ရှေ့တွင် အခန့သ်င့ရြောကန်သညေ့ြ ဖူးယောငကြားစွင့န်သေော စောကဖြုတခြုံအကြဲကြောင်းတွင် သူ၏ လိငတ်နဒြဈဖြားကို တေ့ကာ ခါးကော့လကြြ ညှောင့လြိုး၍ နလသေည်ေ။

သူမ၏ စောကခြေါင်းဝမှာ အောကဖြကသ်ို့ အနည်းငယ် ရောကန်သဖြေင့ြ သူညှောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း သူ့ဒဈဖြားက သူမ၏ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းတလွှောကြ ချောြ၍ချောြ၍ ထွကသ်ှားသဖြင့ြ စောကစြေ့ပြူးပြူးကြီးကို ကလိပေးနသလေိုဖြစ်ရကာ သူမသညလြည်း ကာမဆန်ဒတကကြှှလာရာ ပေါငတ်နကြှီးများကို တဖြေးဖြေးကားမှန်းမသိ ကား၍ ပေးလာမိလတေော့သည်။

‘ဟင်း… ဟင်း… ယားအောင် ဘယလြိုလုပန်တောလဲ ဝင်းနိုင်’

ဟု သူမက ရမျမကဒြသလေေးဖြင့ြ မေးလိုကြ၏။

‘ဟုတတ်ယ် အနတ်ီ.. ဘယလြိုဖြစ်နလေဲ မသိဘူး.. အထဲမဝင်းဘူးဗွ’

‘လုပလြဲလုပခြငွသ်ေးတယ်.. စောကဖြစ်လဲ မရှိဘူး ဒီနရောကို လုပတ်ောမြူပါရှင့ြ’

မနှင်းဝကေ သူမလကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဝင်းနိုင်၏ လိငတ်နကြို ထိန်းကိုငပြေးကာ သူမပေါငန်ှဈချောင်းအား ခပကြားကားရပလြကြြ စောကခြေါင်းဝသို့ ဒဈဖြားတေ့ပေးလိုကြ၏။ ဝင်းနိုငကြလည်း သူမခိုင်းသလို ခါးကော့၍ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့လြိုးလိုကရြာ…

‘ဖောကျ.. ဖြိ ဖြိ..ဖတ်..’

ဟူသော အပျိုကြီး၏ အမှေးထူကြီးကို သူ၏လိငတ်နကြ ဖောကခြှဲ၍ သူမ၏ စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ ဝငသ်ှားသံများနှင့အြတူ

‘အမလေး.. ကြှတကြွှတ်.. နာလိုကတ်ာ ဖြေးဖြေးလုပရြောပေ့ါ.. သနောကလွေးရဲ့..ဟင်း…’

ဟူသော သူမအသံက ထွကပြေါလြာ၏။

‘မသိဘူးလဗွော.. အနတ်ီက လုပတ်ော့ဆိုလို့ လုပရြတာဘဲ’

ဝင်းနိုငကြ နာကငွသ်ှား၍ ရှုံ့မဲ့နသေော သူမ၏ နှုတခြမ်းပါးကို တပြှတပြှှတစြုပပြေးရင်း သူ၏ခါးကို ကော့၍ ရှေ့တိုးနောကင်င် ဆောင့ကြာ ကော့ကာဖြင့ြ လိုးညှောင့ပြေးနလရေော..

‘ဖြတ်. ဖစြျ… ဖစြျ… ဖြတ်… ပြှတ်.. ရှတ်.. ရှတ်… ဘှတ်.. ဗစြျ… ဖတ်’

ဟူသော အသံများက စီးခကြဝြါးခကြည်ီညီ ပေါထြှကလြာ၏။

လူ့လောက ကာမစည်းစိမကြို တဈကြိမတ်ဈခါမွှ ခံစားဖူးခွင်း မရှိခဲ့ကြသည့ြ အပျိုကြီးနှင့ြ လူပျိုရိုင်းတို့မှာ တဈဦးကို တဈဦး တင်းကြပစြှာ ပြေ့ဖကရြင်း စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ လိငတ်နဝြငထြှကန်သညေကြို ရှေ့တိုးနောကင်င် သေးတိမကြာဖြင့ြ ပီတိလှိုကဖြို အမှိုကအြရသာ တွေ့နကြပေပြေီ။

မနှင်းဝမှော သူမစောကခြေါင်းအတွင်းရှိ နူးညံ့သော အသားနု အသားဆိုငလြေးများကို ဝင်းနိုင်၏ လိငတ်နကြှီးက တဖစွဖြစွမြှညသ်ံနှင့အြတူ ထိုးစိုကြ၍ ဝငလြာတိုင်း ရိုးတွင်းခဉွဆြီစိမ့အြောင် တင်းကြပသ်ည့ြ အရသာကိုလည်း တဖြေးဖြေး ခံစားလာရလေ၏။ သူ၏ လိငတ်နကြ အပြငသ်ို့ ပြနန်ှုတလြိုကတ်ိုင်း သူမ၏ ရငတ်ှင်း၌ ဟာတာတာကြီး ဖြစ်သှားသဖြင့ြ သူမသည် ဝင်းနိုငအြား သိမ်းကြုံး၍ ဖကထြားမိ၏။

ဝင်းနိုငမြှာလည်း သူ၏လိငတ်နကြ စောကခြေါင်းအတွင်းသား နုနုလေးများကို တင်းကြပစြှာ ပြတတ်ိုကြ၍ ဝငသ်ှားပြီး သူ၏ဒဈက သားအိမအြတွင်းသို့ စိုကဝြင်းသှားလတေိုင်း သူ၏ရငတ်ှင်းဝယ် ဘဝငခြိုကအြောင် အကြိုကတ်ှေ့၍ နလသေည်ေ။

‘ဝင်းနိုင် နာနာလုပစြမ်းပါ.. င့ါရငထြဲ ဘယလြိုဖြစ်လာပြီလဲ မသိဘူး… အား.. ကြှတ်.. ကြှတ်.. ကြှတ်..အင်း အင်း’

ဆန်ဒပြင်းပြသော အသံများမှာ သူမထံမှ ထွကပြေါလြာကာ..

‘ပြှတ်.. စွပ်.. စွပ်.. ဖတ်.. ရှတ်.. ဗစြျ.. ဗစြျ.. ဘှတ်.. ဖြတ်..ဖတ်’

အထကပြါ တေးသံစုံများ အဆုံးတွင် ဝင်းနိုင်၏ လိငတ်နထြိပဖြွားမှ ပူနှေးသော သုတရြညမြွားသည် သူမ၏ သားအိမအြတွင်းသို့ ပြှနတ်နမြှ ရလှေှတလြိုကသ်လို ပန်းထုတ်၍ ကာမဆန်ဒပြည့ဝြသှားသကဲ့သို့ သူမကလည်း သားအိမဝြကို ရှုံ့ခွီပြခွီပြုလုပကြာဖြင့ြ သုတရြညမြွားကို သားအိမအြတွင်းသို့ စုပယ်ူလကြြ ကာမအထွဋအြထိပသ်ို့ ရောကရြှိသှားရလတေော့သည်။

ဝင်းနိုငသ်ည် သူမစောကခြေါင်းအတွင်း၌ နဈမှှုပန်သညေ့ြ လိငတ်နကြှီးကို ဆှဲနှုတလြိုကရြာ ‘ပြှတ်’ ကနဲ မှညသ်ံနှင့အြတူ အပြငထြှကလြာသဖြင့ြ သူ၏ လုံခွီကို ကောကယ်ူဝတလြိုကြ၏။

‘ဝင်းနိုင်… မင်းဟာ တောတ်ောရြကစြကြ ယုတမြာတဲ့ ကောငလြေး.. ငါတသကလြုံး မှဲ့တပေါကြ မစွန်းအောင် နလောခဲ့တာ အခုတော့လေ အခုတော့ အဟင့ြ.. ဟီး.. ဟီး’

ဟု ပြောပြောဆိုဆို သူမက ငိုခလွိုကလြေ၏။

‘ကနွောြ.. ကနွောြ… လှနကြွူးမိတာကို တောင်းပနပြါတယ် အနတ်ီရယ်…ကနွောဟြာ ယုတမြာတဲ့စိတန်ဲ့ လှနကြွူးမိတာ မဟုတပြါဘူး.. အတွေ့ကို မရှောငန်ိုငလြို့ပါ… ဒီကိုလာတာလဲ အနကြယကြ အနတ်ီ့ကို စာပေးခိုင်းလိုကလြို့ပါ… ကနွော့ကြို စိတဆြိုးသလား.. ရော့.. အနတ်ီတို့စာ..’

ဟု ဝင်းနိုငကြ ပြောရင်း စာလှမ်းပေးလိုကြ၏။

‘အောြ… ဦးလေးတောသ်ူက အဒေါလြောင်းဆီကို စာပေးခိုင်းလိုကတ်ာ.. အခုတော့.. မင်းကလကြဦးအောင် လုပတ်ယ်.. ဟင့ြ.. တယတ်ောတ်ယ်… နောကပြှီး လူကိုလဲ မယားလုပလြိုကသ်ေးရဲ့.. ခေါတ်ော့ အနတ်ီတဲ့… အနတ်ီ မဟုတဘြူး.. မယား.. မယား.. သိပြီလား’

သူမက ဒေါမာနပြါပါနှင့ြ ကြိမ်းမောင်းနသဖြေင့ြ ဝင်းနိုငသ်ည် တိုကခြန်းထဲမှ အပြေးအလှှား ထွကလြာခဲ့ရလတေော့သည်။

အခန်း (၂)
ဆောငကြှာမှိုငမြှာ မောရသူ

လူပျိုကြီး ဦးကြောမြင်းသည် ရုံးပိတရြကြ ဖြစ်သဖြင့ြ အိပခြန်းအတွင်းဝယ် လှဲလွောင်းကာ စာဖတန်သေောအခွိန် အတနကြှာသညအြထိ စာဖတန်သဖြေင့ြ သူ့ခေါင်းတွင် ညီးစီစီဖြစ်လာသဖြင့ြ သူသည် စာအုပကြို ပိတကြာ ပြတင်းပေါကကြ လှမ်းမွှောြ၍ အင်းလွားကန် ရပြငေတ်ဖကသ်ို့ ကြည့်လြိုကရြာ ကမ်းစပတ်နရောတွင် ရကေူးဝတစြုံများနှင့ြ ရကေူးရင်း ပြေးလှှားကစားနသညေ့ြ မောငဝြင်းနိုငန်ှင့ြ တဖကခြှံမှ မှီးကောငပြေါကမြကလေး မောလြီတို့ကို တွေ့ရလသည်ေ။

အပျို လူပျိုပေါကြ ဖြစ်ကြသူများ မှူးတူးပြောပြါးစွာ ဆော့ကစားနကြသေညကြို ကြည့်ရြင်း ဦးကြောမြင်းသည် မိမိမှာ ၎င်းင်းင်းတို့ကဲ့သို့ ဆော့ကစားလိုသည့ြ လူငယစြိတပြင် ဖြစ်ပေါလြာလသည်ေ။ လူငယန်ှဈဦး ပြောရြှှငန်သညေကြို ကြည့်န်သညေ့ြ ဦးကြောမြင်း၏ မကြလြုံးအစုံသည် အမှတမြထင် နောကဖြေးရှိ အစခေံ တန်းလွားဆီသို့ ရောကသ်ှားရာ သူ၏ မကြလြုံးများသည် ပြူး၍သှားရနတေော့သည်။

အဘယကြှောင့ဆြိုသောြ အိမစြေ ကရငအြမွိုးသမီးအား မာလီကုလား မနဂြလာက လကတ်ဖကကြိုဆှဲကာ သူ၏ အိပခြန်းလေးအတွင်းသို့ ဆှဲခေါန်ခွင်ေးကြောင့ဖြစ်၏။ မာလီကုလား၏ အပြုအမှုသည် အကယ်၍ တဖကမြိန်းမသား၏ စိတဆြန်ဒအား ဆန့ကြငွပြှုမူခွင်း ဖြစ်ပါက အခွိနမြှီ ဟန့တ်ားနိုငရြနအြတွကြ ဦးကြောမြင်းသည် သူ့အိပခြန်းမှထွကကြာ အစခေံတန်းလွားဘကသ်ို့ အပြေးအလှှား လာခဲ့လသည်ေ။

အစခေံတန်းလွားအနီးသို့ ခဉွြးကပလြာသော ဦးကြောမြင်းသည် အိမခြန်းအတွင်းရှိ သူတို့နှစ်ဦး၏ အခွအနေကေို ဦးစွာအကဲခတရြန် လိုအပသ်ဖြင့ြ အိမဘြေး ပြတင်းပေါကြ အကြားမှ ချောင်းမှောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ကရငအြမွိုးသမီး နောမြူရာသည် မနဂြလာ့ ရငခြှငထြဲ၌ ရောကန်ပြေီး သူမပါးပြငကြို နှုတခြမ်းမှေး စိုစိုထွကန်သေော နှာခေါင်းကြီးဖြင့ြ နမ်းနလသေည်ေ။

‘နင့ြ နှုတခြမ်းမှှေးတွကေ ယားပါတယဝြေ’

ဟု နောမြူရာက သူမလကဖြဝါးဖြင့ြ မန့ဂြလာ့ မကြန်ှာကို ဖေးကာရင်း ပြောလိုကသ်ည်။

‘အဈမ မခွိုကဘြူးနောြ.. ခနွောမြလုပဘြူး.. မခေါင်းဘူးနောြ.. ပြောပါ’

ဟု မနဂြလာက ပြောဆိုပြီး သူမအား ရငခြှငထြဲမှ ကြပပြှဈပေါသ်ို့ လှဲသိပလြိုကလြသည်ေ။ ကြပပြှဈပေါတ်ှင် တငပြါးလှှဲထိုငန်သညေ့ြ မာလီက ပကလြကစြင်းစင်းဖြစ်နသေော နောမြူရာ ကိုယခြန်ဓာပေါသ်ို့ အင်ျကြီနှင့ြ ဘောလြီကို ခွှတလြိုကရြာ ကြီးမားလှန်းသော မွှဈစို့ကြီးပမာ နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာ အထင်းသာ ပေါထြှကလြာလတေော့သည်။

မာလီသည် သူ၏ရှေ့မှောကတ်ှင် အထင်းသာပေါထြှကလြာသည့ြ နို့အုံတဘကကြို လကဖြဝါးဖြင့ြ ခပရြှရှဆုပခြွနရေင်ေး ကနွန်ို့အုံတဘကမြှ နို့သီးခေါင်းလေးကို ငုံ၍ တပြှတပြှှတစြို့ပေးနသည်ေ။

‘အေး… အေး… ကောင်းတယဝြေ့.. ကောင်းတယ်’

‘အာ.. ဒီထကခြေါင်းတာ ခနွောြ လုပပြမယ်ေ.. ခညွ့ပြါ’

လို့ပြောရင်း မာလီက သူမကိုယခြန်ဓာအောကရြှိ ထမီကို ဂွင်းလုံးဆှဲခွှတလြိုကြ၏။

ကရငအြမွိုးသမီးတဈယောကြ ဖြစ်သဖြင့ြ နောမြူရာ့ပေါငလြုံးကြီးများမှာ ဝင်းလဲ့တုတန်ှဈပြီး ပေါငရြင်းဂွဆုံမှာ မဲနကသ်ော အမှှေးများဖြင့ြ ဖုံးအုပန်ရော သူမစောကဖြုတပြှငကြို ကောင်းစွာ မမှငရြပေ။

‘အာမ… အမှှေးရှိဒဲနောြ အားကြီးညဈပတတ်ယ်၊ ကိဈစမရှိဘူး.. ခနွောြ ရေးစေးမယ်’

မာလီကုလားသည် အခန်းဒေါင့တ်နရောရှိ တန်းတခုပေါမြှ သူ့မုတဆြိတရြိတသ်ော ဓားနှင့ြ ရအေိုးမှ ရခတ်ေ၍ ကြပပြှဈဆီသို့ ပြနလြာခဲ့လသည်ေ။ အခွိနအြနည်းငယအြတွင်းမှာ မာလီက သူမစောကမြှှေးများကို သုတသ်ငရြှင်းလင်းလိုကရြာ ဝင်းဝါမို့မောကြ၍ ကားစွင့န်သေော စောကဖြုတခြုံးပြငကြှီးကိုကြည့်ကြာ မာလီက သှားရတမှေားမှားကလွာပသည်ေ။

‘အရေး.. အဈမစောကဖြုတ်.. အားကြီးလတယ်.. ခနွောြ သူ့ကိုအများကြီး ခွိလာပြီ’

မာလီသည် သှားရတမှေားမှားနှင့ြ ပြောဆိုရင်း ဖောင်းမို့နသေော စောကဖြုတကြှီးကို အငမ်းမရ နမ်းရှုံ့နသဖြေင့ြ သူမကလည်း ပေါငတ်ုတတ်ုတကြှီးများအား ခပကြားကား လုပပြေးလိုကြ၏။

‘အား.. အဈမ ရှောကဖြုတန်ောြ.. အားကြီးကြီးဘဲ.. ဖြူလဲဖြူတယ်.. ဘင်ျဂလားက ခနွော့မြိန်းမ ရှောကဖြုတန်ောြ… အားကြီးမဲတယ်… မမ ရှောကဖြုတကြို အားကြီးခွိတယ်.. ခွိတယ်’

မာလီက သူမပေါငတ်နကြှီးများကို အစွမ်းကုနဆြှဲ၍ကားပြီး သူမပေါငကြှားတွင် ဝငထြိုငလြိုကြ၏။ သူမကလည်း ဒူးထောငပြေါငကြားပြီး ဖြဲရဲပေးလိုကသ်ဖြင့ြ စောငခြေါင်းအတွင်းသားနီရဲရဲတို့မှာ အထင်းသာ ပေါလြှငလြာရာ မာလီက ထမင်းရအေိုး ခွေးယကသ်လိုပင် တပြတပြှတ် ယကပြေးလိုကသ်ဖြင့ြ…

‘အိုး.. ကောင်းတယဝြေ့.. ငါ့ယောကြွား အဖိုးကြီးဟာ.. ဒီလိုတဈခါမှ လုပမြပေးဘူး.. နငင့်ါကို သိပခြစွသ်လား… ဟင်း.. ဟင်း.. ယားတယ်.. ယားတယ်.. ငါသိပယ်ားတာဘဲ’

သူမသည် တငပြါးကြီးနှစ်လုံးကို ကော့၍ ကော့၍ ပေးလာသဖြင့ြ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းထိပမြှ စောကစြေ့ ပြူးပြူးနီရဲရဲကြီးက ငေ့ါကနဲ့ ငေ့ါကနဲ ပေါထြှကလြာခွင်းအား မာလီက နှုတခြမ်းထူကြီးကြားညှပ်၍ စုပပြေးလိုကပြှနသ်ဖြင့ြ

‘အား.. ကြှတ်.. ကြှတ်.. ကောင်းတယ်.. ကောင်းတယ်…ငါယားလှပြီဟယ်… င့ါကိုတကလြုပပြါတော့.. အဟင့ြ.. အဟင့ြ’

‘ဘှတ်… ပြှတ်.. ဖြိ.. ဖြိ..ဖတ်’

ဟူသော မာလီ၏ ကြီးမားတုတခြိုငသ်ည့ြ လိငတ်နကြ သူမစောကခြေါင်းအတွင်းသို့ မခွိမဆန့ြ ဝငသ်ှားသည့ြ အသံများက ဆကတ်ိုကြ ထွကပြေါလြာလသည်ေ။

‘အမပြောဒနောြ… နာရငအြောကခြံမယ်… ဒါချောင့ြ ခနွောလြုပတ်ာ’

ဟုမာလီက ရှုံ့မဲ့ငိုကြှေးနသေော ကရငမြအားကြည့်ကြာ ပြောလိုကြ၏။

‘နင့ြ မှင်းလီးလောကြ ကြီးတာကြီးနဲ့ တအားလိုးတာ ခံနိုငမြလားဟဲ့ ခွေးကုလားရဲ့’

‘အမ.. နာဒနောြ ခါဏဘဲ… တောကြှာ ခေါင်းမယ် ကြည့်ပြါ အဈမရဲ့’

မာလီက သူမစောကစြေ့ ပြူးပြူးကြီးကို လကခြွောင်းများဖြင့ြ ခပရြှရှပြတကြလိပေးရင်း သူ၏ လိငတ်နကြို အသာအယာ စောကခြေါင်းအတွင်းမှ ဆှဲနှုတန်ေ၏။ မာလီက လိငတ်န် ဒဈအရင်းသာပေါခြါနီးတွင် ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြနထြိုးထည့်လိုကသ်လို အသှင်းအနှုတ် အလိုးအညှောင့တ်ို့ကို မှနမြှနပြှုလုပပြေးနရော

‘ပြှတ်… ရှှတ်.. ရှှတ်.. ပစြျ.. ဘှတ်..ဖတ်..စွိ… စွပ်…စွပ်’

ဟူသော အသံများ ထွကပြေါန်စဉြေ နောမြူရာသည် နာကငွဝြဒနော ကင်းစငပြွောကကြှယလြကြြ ကာမစည်းစိမအြရသာကို တဖိန်းဖိန်း တွေ့ရှိခံစားလာရသဖြင့ြ….

‘အေး… အေး.. ငါမနာတော့ဘူး.. ကောင်းလာပြီ… ဆောင့တ်ော့လေ’

သူမက ခွင့ပြှုသည့တ်ိုငအြောင် မာလီက လိငတ်နကြို အဆုံးထိုးမသှင်းဘဲ မှှနှေောကကြလောြ၍ လိုးနသညေသ်ာမက သူမဆန်ဒကို ပိုမိုတကကြှှစပြနေသ်ည်။

‘ကောင်းလိုကတ်ာဟယ်.. နင့လြီးကို အဆုံးထိုးပြီး တအား ဆောင့ပြေးစမ်းပါ.. ငါပြီးတော့မယ်’

ထိုသို့ သူမက ပြောလိုကသ်ဖြင့ြ မာလီသည် လိငတ်နကြှီးကို သူမ စောကခြေါင်းထဲသို့ အဆုံးထိုးထည့ပြှီး သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပကြိုငလြကြြ အစွမ်းကုန် ဆောင့လြိုးနရော…

‘ဘှတ်.. ဗစြျ.. ဗစြျ…ဖတ်.. ရှှတ်… ပြှတ်.. ဖြတ်… စွိ… ရှတ်.. ဖြတ်’

ဟူသော အသံများက တဈခန်းလုံး လှှမ်းမိုးသှားလသည်ေ။

‘အိုး.. ကောင်းလိုကတ်ာဟယ် ငါပြီး ပြီးပြီ’

သူမသည် တငပြါးကြီးနှစ်လုံးကို ကော့၍ မှှောကပြေးရင်း ကာမသရဖူကို ဆောင်းသှားပပြေီ။ နောမြူရာသည် သူမလိုအငဆြန်ဒ ပြည့ဝြသှားသောလြည်း မာလီက မပြီးသေးဘဲ လိငတ်နမြှာ သံမဏိချောင်းလို မာတောငလြွှကပြင် ရှိသေးရာ မာလီက သူ၏ လိငတ်နကြို ဆှဲနှုတလြိုကသ်ဖြင့ြ ‘ဖြပ်’ ဟူသော အသံနှင့ြ စောငခြေါင်းအပြငသ်ို့ ပြနထြှကလြာရလသည်ေ။

‘ကဲ.. အဈမ ပြီးပြီနောြ.. ခနွောြ မပြီးသေးဘူ.. ဒီလို လုပပြေးပါ’

ဟုပြောကာ မာလီက သူမအား ဒူးနှစ်လုံးကို ခပကြားကားထောငစြလွှကြေ ရှေ့သို့ ခပင်ိုကင်ိုကြ ကုန်းခိုင်းလိုကြ၏။

‘မာလီရယ်.. နင့လြီးကြီးနဲ့ ဒီလို နှားတကန်ည်းလိုးရင် ငါသရေောပေါ့ဟယ်’

ဟု သူမက ညီးညီးညူညူ ပြောလိုကျ၏။

‘အိုးဟို.. မထပေါဘူး အာမရဲ့.. အဈမရှောကပြတန်ောြ.. သိပခြွီးတာဘဲ.. ဒီလိုလုပတ်နောြ.. ခနွော့ ဂွေးစိတောင် အထဲဝငတ်ှားမယ်.. ခေါင်းခေါင်းခံတယန်ောြ ခနွောြ အမွိုးမွိုး လိုးပေးမယ်’

သူမသည် မာလီပြောသလို ဒူးထောကြ၍ ဖငပျိုင်းကို ထောငပြေးထားသဖြင့ြ ဖငကြှားမှ ပြူးပြဲစူထွကန်သေော စောငခြေါင်းဝကို မာလီက အားပါးတရ ကုန်းနမ်းလိုကပြှီး သူ၏လိငတ်နကြို စောကခြေါင်းဝသို့တေ့ကာ ခါးကုန်းလိုကသ်ည်။ မာလီက လိငတ်နကြှီးကို တဝကသ်ာသာမွှ ထိုးသှင်းလိုကရြာ ‘ဘှတ်.. ရှှတ်… ရှှတ်..’ ဟူသော စောကခြေါင်းအတွင်းမှ လအေံသံနှင့အြတူ လိငတ်နကြှီးသည် စောကခြေါင်းအထဲသို့ နဈမှှုပသ်ှားလသည်ေ။

‘မာလီရေ … ဖြေးဖြေးနောြ… အဲဒီလိုလိုးရင် သားအိမ် အောင့တ်ယ်’

‘ရှိတခြအွဈမ.. ခနွောြ ကောင်းကောင်းသိတယ်’

မနဂြလားသည် သူ၏လိငတ်နကြှီးကို လကန်ှင့ဆြုပကြိုငထြားသကဲ့သို့ သူမ၏လစောကခြေါင်းသားများကလည်း တင်းကြပစြှာ စုပပြေးထားသဖြင့ြ မာလီက တခကြခြငွြး မှနမြှနဆြောင့လြိုးပေးနရော…

‘ဘှတ်.. ရှှတ်.. ရှတ်.. ရှတ်.. ဖြပ်.. ဖစြျ… ဖစြျ.. ဖတ်.. စွိ.. ဖြတ်.. ဖြတ်..’

ထိုတေးသံစုံများ ထွကပြေါလြာသလို..

‘အင်း… အင်းး.. ကောင်းလိုကတ်ာ မာလီရယ်.. မင်းဟာ တောတ်ောြ အလိုးကငွလြညတ်ဲ့ ကုလားဘဲ.. ကြှတ်.. ကြှတ်.. နာနာဆောငလြိုကပြါ’

ဟု သူမက ပြောလိုကသ်ဖြင့ြ မာလီက အခကြန်ှဈဆယခြန့ြ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့လြိုးပေးလိုကပြှနသ်ည်။

‘အဟင့ြ.. အဟင့ြ.. ကောင်းတယ်.. ငါမနာဘူး… လိုးလိုး.. နငကြှိုကသ်လို လိုးစမ်း’

သူမက တောင်းတလှန်းသဖြင့ြ မာလီက သူမ၏ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆှဲရင်း သူ၏ ဖငပျိုင်းကို မှှောကကြှှလကြြ စကသ်နပေပြဈသလို ဒလကြမ်း ထိုးဆောင့ြ လိုးညှောင့ပြေးလိုကလြရော

‘ဘှတ်.. ရှှတ်.. ရှတ်.. ရှတ်.. ဖြပ်.. ဖစြျ… ဖစြျ.. ဖတ်.. စွိ.. ဖြတ်… အင့ျ… အင့ျ..’

အသံများနှင့အြတူ

‘အမလေး…လေး အောင့တ်ယ်.. အောင့တ်ယ်… ဟယ်.. မထူးပါဘူး.. နာနာကြီးသာ ဆောင့လြိုးစမ်းဟယ်… ဒီလောကတ်ောင် အောင့ခြငွလြှတဲ့ သားအိမ်… အင့ြ… အင့ြ… အှတ်… အှတ်….’

ဟု အသံများက သူမ၏ နှုတမြွားမှ ပေါထြှကလြာပြီး မကြာမီမှာပင်..

‘ဟ.. ဟ.. မှနမြှနလြုပပြါ.. ငါပြီးတော့မယဟြဲ့… အင့ြ… အင့ြ.. အား……’

သူမ၏ ရမျမကတ်ေးအဆုံးတွင် မာလီ၏ လိငတ်နကြှီးမှ သုတရြညမြွားက သူမ သားအိမတ်ှင်းသို့ ပန်းထုတလြိုကရြာ နှစ်ဦးသာမှာ ထပလြကြသ်ာ လဲကသွှားလေ၏။ အခွိနအြတနကြှာမွှ အပန်းဖြကြပြေီးသောအခါ၌ မာလီက သူ၏လိငတ်နကြှီးကို စောကခြေါင်းအတွင်းမှ ‘ဘှတ်’ ကနဲမှညအြောင် ဆှဲနှုတလြိုကပြှီး မတတ်ပရြပလြိုကြ၏။ ဝမ်းလွားမှောကရြင်း အမောဖြနသေညေ့ြ သူမကလည်း ထထိုငလြိုကကြာ ရှေ့တည့တ်ည့တ်ှင် မတတ်ပရြပန်သေော မာလီ၏ ခပပြွော့ပြော့ ဖြစ်နသညေ့ြ လိငတ်နကြှီးကို လကန်ှင့ြ လှမ်းကိုငရြင်း…

‘အို.. ကြည့်စြမ်း.. နင့လြီးမှာ သှေးတွပေါလား.. င့ါသားအိမ် ကြဲသှားပြီ… ဒါပမေဲ့ ဒီဟာကြီးက ငါ့ရဲ့ အနှစ်နှစ်အလလက တောင့တ်ခဲ့တဲ့ ဆန်ဒကို ပြည့ဝြခဲ့တဲ့ အခစွတ်ောကြှီးဘဲ.. နောြ.. နောြ.. ဒါလငရြယ်’

သူမသည် သုတရြညန်ှင့ြ သှေးများ ပကနွေန်သေော မာလီ၏ လိငတ်နကြှီးကို ပါးစပအြတွင်းသှင်း၍ တပြှတပြှှတ် စုပပြေးလိုကသ်ဖြင့ြ နူးညံ့သော အတွေ့ကြောင့ြ လိငတ်နကြှီးမှာ မာတောငလြာပြနသ်ဖြင့ြ သူမက ပါးစပအြတွင်းမှ ခွှတလြိုကရြလသည်ေ။

‘ဒီနေ့တော့ ဒီလောကန်ဲ့ တောတ်ော့နောြ… မနကဖြှနကြစပြီး .. နင့်သ်ဘောရှိဘဲ.. တောြ တောကြှာ လူတွသေိလို့ ငါ့လင် အဖိုးကြီက နှောင့ယ်ှကန်ေဦးမယ်.. ကဲ.. ငါသှားတော့မယ်။’

သူမတို့က အဝတအြစားများ ကောကယ်ူဝတန်ခေိုကြ ပြတင်းပေါကမြှ ချောင်းကြည့်န်သေော ဦးကြောမြင်းသည် မှင်းကြင်းအတွေ့ကြောင့ြ တကိုယလြုံးပူထူပြီး ဆောငကြှာမှိုငအြတွင်းဝယ် မောဟိုကန်တေော့သည်။

အခန်း (၃)
ဒဏရြာမဲ့ ဝဒနော

လူပျိုကြီး ဦးကြောမြင်းမှာ သူကိုယတ်ိုင် မှငတ်ှေ့လိုကရြသည့ြ မှငကြှင်းအား မေ့ပြောကပြဈရန် အတနတ်န် ကြိုးစားပါသောလြည်း အဘယသ်ို့မွှ မေ့ပြောကပြှဈ၍ မရနိုငလြောကအြောင် ဖြစ်နေ၏။ သူ၏ရငတ်ှင်းဝယ် တမှေ့မှေ့ ခံစားနရသေည် ဝဒနောတဈရပကြို အဘယကြဲ့သို့ ကုစားရပါမညန်ည်းဟူ၍ နည်းလမ်းရှာဖြကြညေ့မြိပါ၏။

သူသည် ငှရှငေကြှေးရှင် တဈဦးပမေို့ ကြေးစာပြည့တ်နဆြာများဖြင့ြ သူ့ရငတ်ှင်းမှ ဝဒနောကို ကုစားပစ်နိုငကြှောင်းသိပါ၏။ သို့ရာတွင် သူသည် ထိုဝါဒကို ရှံမုန်းသူဖြစ်သဖြင့ြ အခွားနည်းဖြင့သ်ာ သူ၏ရငတ်ှင်းမှ ဝဒနောကို ကုစားရပမည်ေ။ သူသည် အပျိုကြီး မနှင်းဝထေံမှ ခစွတ်ုန့ပြှနသ်ဝဏလြှှာကို စောင့စြားမွှောလြင့သ်ောလြည်း အကြိုးအကြောင်း အဆိုးအကောင်းပင် မသိရ၍ စိတပြကြန်မေိ၏။

ယနေ့သည် စနနေေ့ဖြစ်၍ ရုံးမှအိမသ်ို့ အခွိနစြောစောကပင် ပြနလြည်းရောကသ်ဖြင့ြ သူသည် အညောင်းဖြရင်ေး အိပခြန်းအတွင်းဝယ် လဲလွောင်းနရောမှ အတနကြှာ၍ ငိုကမြည်းစပြုလာ၏။ သူသည် အဘယမြွှကြာအောင့ြ ငိုကမြည်းနသညေကြို မသိရသောလြည်း တဈစုံတဈယောကကြ သူအိပစြကန်သညေ့ြ ဘေးတွငထြိုငကြာ သူ့ရငဘြတအြား ပုတလြိုကရြာ သူသည် မကြလြုံးများ ဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ဖြင့ြ တဖကတ်ိုကမြှ မှီးကောငပြေါကမြလေး မောလြီကို ဂါဝနပြှာလေးနှင့ြ သူ့အားနှိုးနသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။

‘အနကြယ်.. အနကြယ်… ဘာဖြစ်လို့ နေ့ခင်းကြီးမှာ အိပန်တောလဲ.. ထစမ်းပါဦး.. ဒီနေ့ ညကရွင် ကိုဝင်းနိုငန်ဲ့ မောလြီကို ပစ်ခွာလိုကပြှရမယ်… ဟင်.. ပြောစမ်းပါ အနကြယရြယ်.. ပြမယမြဟုတလြား..’

ဟု သူမက ညုတုတု ပလီပလာ အခယာဖြင့ြ လူပျိုကြီးအား ပြတတ်ီးပြတတ်ာဖြင့ြ ခွှဲလိုကလြသည်ေ။

‘ဟာကြာ.. မောလြီကလဲ.. ဒီနေ့ အနကြယ် နမကေောင်းလို့ ရုံးကတောင် စောစောပြနလြာခဲ့တာ.. ကဲ မင်းကြည့်ခြငွရြင်.. ဝင်းနိုငန်ဲ့ သှားပေ့ါ’

လူပျိုကြီးမှာ သူ၏အနီးတွင် ပူးပူးကပကြပဖြှင့ြ တွတတ်ီးတွတတ်ာ လုပန်သေော မှီးကောငပြေါကမြလေး မောလြီ အနားမှ မှနမြှနထြှကသ်ှားရန် ပြောလိုကြ၏။ ယင်းကဲ့သို့ ပြောလိုကကြာမှပင် မောလြီမှ နှုတခြမ်းလေး စူထားရုံသာမကဘဲ မကြန်ှာလေးအို၍ အလိုမကြ ဖြစ်သှားလေး၏။

‘ဟင်း.. ဒါနဲ့များ.. အနကြယကြ မောလြီကို ကိုဝင်းနိုငထြကတ်ောင် ခစွသ်လေး.. ဘာလေးနဲ့.. ပစ်ခွာလေးတောင် လိုကမြပြနိုငလြောကအြောင် ဖြစ်နတောက မခစွလြို့ပေါ့.. တကယလြို့များ.. အနတ်ီနှင်းကသာ လိုကပြှခိုင်းရင် ဒီလိုတောငင်ှင်းမှာ မဟုတဘြူး’

ဟု သူမက စကားနာထိုးကာ လူပျိုကြီးအား သူမအဒေါဖြှင့ြ ပတသ်တ်၍ ကလိပေးလိုကသ်ည်။

‘ဟဲ့… ဟဲ့.. သူငယမ်… မင်းစကား ဟိုတဈယောကကြှားသှားလို့ ခကကြုနပြါဦးမယ်’

ဟု ဦးကြောမြင်းက ဟန့တ်ားသောလြည်း အခွအနေမှော ဆိုးဝါးလာပြန်၏။ သူမက ထိုငရြာမှထပြီး ဟနမြူပါပါဖြင့ြ ရငလြေးမော့ တငလြေးကော့ကာ ခပကြှော့ကြော့ ခါးထောကရြင်း…

‘ဟား… ဟား… အနကြယကြ မောလြီကိုများ သူငယမြတဲ့.. ရီချင်လြိုကတ်ာ.. ကမွဟာ နှပခြွီးတွဲလောင်းနဲ့ ပူတူတူးလေး မဟုတတ်ော့ဘူး.. ကမွဟာ မငယတ်ော့ဘူး အနကြယ်… ကြောင်းမှာဆိုရင် မောလြီဟာ ပေါပြှူလာ အဖြစ်ဆုံးဘဲ.. ဟုတပြါတယလြေ… ခတ်မေမှီတဲ့ အနကြယဟြာ.. ဒါကြောင့လြဲ အခုထကထြိ မိန်းမမရနိုငဘြဲ လူပျိုကြီး ဖြစ်နတောပေ့ါ.. ဟီ…ဟိ’

သူမက ရယမြောလိုကသ်လို နှုတဆြှံ့အနသေူ တဈဦးပမာ သူမ၏ ကြော့ရှင်းသော ကိုယခြန်ဓာအစိတအြပိုင်းတို့ကို ငေးစိုကကြှည့ရြှုနသေော လူပျိုကြီး၏ ဘေးတွင် ပြနလြည် ဝငထြိုကလြိုကပြှန်၏။ ဣထိယတည်းဟူသော မိန်းမများဖြင့ြ ပူးပူးကပကြပ် နထေိုငခြဲ့ခွင်းမရှိသော လူပျိုကြီးခငမြွာ မနူးမနပအြရှယ် မှီးကောငပြေါကမြလေး မောလြီက ပူးပူးကပကြပ် အပလီ အခရာဖြင့ြ တီတီတာ ခွှဲလိုကသ်ဖြင့ြ သူ၏ သတိပညာဟူသည့ြ ခွှန်းသည် မုနယ်ိုလာသည့ြ စိတဆြငရြိုင်းကို ခွှနအြုပ်၍ မရနိုငလြောကအြောင် ဖြစ်လာပပြေီ။

သို့သောြ သူသည် တူမအရှယ်၊ သမီးအရှယလြေးအပေါြ ဖောကပြှားလာသည့ြ စိတအြား အနိုငန်ိုငထြိန်းခွုပကြာ သူမ သူ့အနီးမှ အမှနဆြုံး ထွကခြှာသှားစလေိုသော သဘောဖြင့ြ ပြောလိုကသ်ညမြှာ..

‘အေး.. အေး… သှား.. သှားတော့ မောလြီ.. အနကြယ်…’

ဟု ထဈထဈငေ့ါငေ့ါဖြင့ြ ပြောကြားနစဉေပြင် မောလြီသည် မညကြဲ့သို့ သဘောပေါကသ်ှားသညမြသိ၊ သူ၏ ရငဘြတပြေါသ်ို့ သူမ၏ မကြန်ှာလေးမှောကကြာ ရှိုကြ၍ ရှိုကြ၍ ငိုကြှေးရင်..

‘အန်.. အနကြယဟြာ.. မောလြီကို နှငလြှှတတ်ယပြေ့ါလေ… အဟင့ြ.. အဟင့ြ.. မောလြီကတော့.. အနကြယကြို ခစွလြှန်း ခငလြှန်းလို့ လာပြီး တပူတတတ်ာပါ.. အနကြယကြ အခုတော့ ကမွကို မခစွတ်ော့ဘူး.. မုန်းနပြေီပေ့ါလေ… အဟင့ြ.. အဟင့ြ..’

ဟု သူမက သူ့ရငအြုပကြယွကြှီးအား ကုပဖြဲ့ရင် အခဲမကြေ ပြောလိုကြ၏။

‘မောြ.. မောလြီ.. မင်း.. အနကြယကြိုတော့ အထငမြလှဲစချင်ေဘြူး.. အနကြယဟြာ.. မင်းကို ခစွလြှန်းလို့ .. နဈမှန်းမှာစိုးလို့ ပြောနတောပါ’

ဟု သူက ရှင်းလင်း ပြောပြပါသောလြည်း သူမက လကမြခံပေ။

‘တောပြါ အနကြယရြယ်… မောလြီကို ခစွတ်ယဆြိုရင် အခုလို နှငထြုတမြလားလို့… မောလြီခစွသ်လို မခစွလြို့သာ အခုလို.. အဟင့ြ.. အဟင့ြ’

ဟု ငိုရှိုကပြှောဆိုရင်း သူ၏ ရငအြုပကြယွကြှီးတွင် မကြန်ှာအပထြားရာ သူ့အားမောြ၍ ကြည့်လြိုကြ၏။ သူ၏စိတကြို အတနတ်န် ခွိုးနှိမန်ရသေော ဦးကြောမြင်းသည် သတိပညာအလင်းရောငအြား ရမျမကဆြန်ဒတည်းဟူသည့ြ အမိုကမြှောကကြ ဝါးမွိုသှားပပြေီ။ သူ၏ ကိုယခြန်ဓာအတွင်းရှိ သှေးများမှာ ပြကပြှကဆြူလာသလို အသဲနှလုံးသားမှ တောင့တ်ခဲ့သော ရမျမကဇြောကလည်း သူ့အား အနိုငယ်ူသှားပါပြီကော။

‘မောြ… မောလြီ.. မင်းကို အနကြယခြစွြ.. ခစွလြှပါတယကြှယ်.. ဟင်.. ဟင်း.. အခုတော့ အနကြယ် မှိုသိပမြထားနိုငတ်ော့ဘူး.. ရငဖြှင့တ်ော့မယ်.. မင်းကို ငါဘယလြောကြ ခစွသ်လဲဆိုရင်’

ထိုသို့သာ ပြောနိုငပြှီး ဦးကြောမြင်းသည် သူ၏ မကြန်ှာအနီးတွင် ရဈဝဲနသညေ့ြ သူမ၏ လှမကြန်ှာလေးကို သနမြာသော လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ဆှဲယူကာ နှုတခြမ်းအစုံကို အငမ်းမရ စုပပြဈလိုကြ၏။ ထိုမွှသာမက ရုတတ်ရကြ နှုတခြမ်းအစုပခြံလိုကရြ၍ ကြောကရြုပမြာ ညိမသ်ကစြှာ မှငသ်ကမြိနသေော သူမ၏ ပြည့ဖြှိုးတောင်းတင့ြ လုံးကစွန်သည်ေ ခန်ဓာကိုယလြေးကို သူ၏ဘေးသို့ ကပလြကြသ်ာ ဆှဲယူလိုကပြှီး သူ့ခန်ဓာကိုယကြှီးဖြင့ြ ဖိထားမိ၏။

‘ဟင်.. အယ်.. အနကြယ်… ဘယလြိုလုပန်တောလဲ… ဖယ်.. ဖယပြါ.. မတောပြါဘူး’

သူမ နှုတခြမ်းလေးများအား ဦးကြောမြင်း၏ နှုတခြမ်းအကြားမှ လှှတထြှကလြာသညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ တောင်းပနရြင်းက ရုန်းကနရြန် ကြိုးစားလသည်ေ။

‘အဲဒီလို ဖြစ်မှာစိုးလို့.. အနကြယ် တောင်းပနခြဲ့တာကို မင်း နားမထောငခြဲ့ဘူး.. အခုတော့.. အနကြယ် စိတကြို မခွုပတ်ည်းနိုငတ်ော့ဘူး’

ဦးကြောမြင်းသည် ရမျမကသ်ားကောင်းဖြစ်၍ ကာမဘီလူးကြီးပမာ သူမနှုတခြမ်းအစုံ ပြင့ဖြူးငုံကို ထပမြံစုပယ်ူပြီး ဂါဝနအြောကမြှ လကလြွှိုသှင်းကာ ပေါငရြင်းဂွဆုံတွင် ဖုံးအုပဝြတဆြငထြားသည် စပစြမိုငန်ာခေါြ ဘောင်းဘီကြပကြလေးကို အောကဘြကဆြီသို့ တွန်း၍ တွန်း၍ ခွှတလြကြရြှိလသည်ေ။ သူမ၏ ဘောင်းဘီကြပလြေးသည် တစစနှင့ြ လိပ်၍ အောကဘြကသ်ို့ လွှောကလွာရာ မကြာမီပင် တုတခြိုငလြှသော ပေါငရြင်းသာမှာ ဗလာကငွြးကာ မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း ဖြစ်သှားလကြြ ချောမှတမြို့မောကန်သေော အသားကို ဦးကြောမြင်း လကဖြဝါးက အုပကြိုငမြိလကြသ်ား ဖြစ်၍ သှားလသည်ေ။

သူသည် မို့မောကစြှင့ကြားဖူးယောငန်သေော ဖားခုံညှင်းလေးကို လကဖြဝါးနှင့ြ ပြတသ်ပပြေးနသကေဲ့သို့ သူ၏ လကည်ှိုးကလည်း အကြဲကြောင်းနှင့ြ စောကစြေ့တို့ကို မထိတထိ ကလိပေးလိုကရြာ သူမသည် တကိုယလြုံး ထွန့ထြှန့လြူးပြီး နတပြူးသလို ဖြစ်လာပပြေီ။ ဦးကြောမြင်းသည် သူ၏ခါးမှ လုံခညွကြို ခွမနှေင့ြ ညှပ်၍ အောကဖြကသ်ို့ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ဖြင့ြ သူ၏ လိငတ်နကြှီးမှာ သူမစောကဖြုတခြုံးလေးနှင့ြ ခွိနသ်ားကိုကစြှာပင် တည့မြတ်၍ နလသေည်ေ။

သူသည် စောကဖြုတကြို ပြတန်သောလကဖြှင့ြ လိငတ်နကြှီးကို ဆုပကြိုငကြာ သူမ၏ စောကခြေါင်းတလွှောကကြို ပြတတ်ိုကပြေးနပြနေသ်ဖြင့ြ သူမသည် ခါးလေးကို ကော့၍ ကော့၍ တကလြာမိ၏။ ဦးကြောမြင်းသည် ပြတထြှကလြုမတတ် စုပယ်ူထားသော မောလြီနှုတခြမ်းအစုံကို လှှတပြေးလိုကကြာ သူ၏လိငတ်န် ဒဈပြဲကြီးနှင့ြ ကာမသိုကန်န်း ခလုတဖြစ်သည့ြ စောကစြေ့ပြူးပြူးလေးကို ထိုးဆှကလိပေးနေ၏။

‘အနကြယ်… ဖယပြါ အနကြယရြယ်.. မောလြီကို သနားရင် လှှတပြါ’

ဟု မညသ်ို့မွှ ရုန်းကန်၍ မရနိုငကြှောင်း သိသဖြင့ြ အသနား ခံလိုကြ၏။

‘အခု အခွအနေကတွေော့မှ မလှှတန်ိုငတ်ော့ဘူးကြယ်.. အနကြယ် မင်းကို ခစွလြဲခစွတ်ယ်.. ပြီးတော့ စိတလြဲ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး မောလြီ.. အနကြယကြို ခစွခြှငပြေးပါတော့နောြ’

ဦးကြောမြင်းက ထိုသို့ပြောပြီး လိငတ်နဒြဈပြဲကြီးကို စောကဖြုတ် အကြဲကြောင်းတလွှောကြ အပြနအြလှန် ပြတတ်ိုကပြေးရင်း နှုတခြမ်းအစုံကို စုပလြိုကပြှနသ်ည်။ မညမြွှပင် သဘောတူ ကြညဖြှူခွင်း မရှိခဲ့သော မောလြီသည် ဦးကြောမြင်း၏ လိငတ်နဒြဈဖြားက မညသ်ည့ဆြန့ကြငွဘြကြ လိငသ်တ်တ၏ ကိုငတ်ှယခြှင်းကို မခံခဲ့ရဘူးသည့ြ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းနှင့ြ ရသာဖူးခေါြ စောကစြေ့ပြူးလေးကိုပါ ထိထိမိမိ ကလိပေးနသေောကြောင့ြ သူမသည် မခွိတရိ ဖြစ်လာ၏။ တဖနတ်ုနလြည်း သူက သူမနှုတခြမ်းအစုံကို စုပယ်ူ၍ နပြနေသ်ောကြောင့ြ ဘဝငဖြိုလှိုကြ ရငတ်ှင်းခိုကအြောင် မကြလြုံးများမှေးမှိတလြာအောင် နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ ခံစားနရပြေီ မဟုတလြော။

သူမ ငှိမသ်ကသ်ှားသညန်ှင့တ်ပျိုငန်ကြ ဦးကြောမြင်းသည် နှုတခြမ်းအစုံကိုလှှတပြှီး သူမပေါငန်ှဈလုံးကြား၌ ထိုငလြိုကပြှီး လုံးကစွသ်ော ပေါငန်ှဈလုံးအား သူ့ပုခုံးတဖကတ်ခကြြ ထမ်းတငလြိုကရြာ သူမခွထေောကမြွားမှာ ဘေးသို့ကား၍ တဈတီးတူးပုံစံ ဖြစ်သှားလေ၏။ မို့မောကကြားစွင့န်သညေ့ြ မုန့ပြေါင်းသဏျဍာနရြှိ စောကဖြုတခြုံးပြငလြေးမှာ အလညမြှ ဟတတ်တကြှဲသှားကာ နီရဲသော စောကခြေါင်းဝနှင့ြ စောကစြေ့တို့မှာ အကြင်းသား အလင်းသား ပေါထြှကလြာပပြေီ။

ဦးကြောမြင်းသည် ပြင့အြာလာသော စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းတလွှောကန်ှင့ြ စောကစြေ့နီကြောငကြှောငတ်ို့ကို သူ၏ဒဈဖြားဖြင့ြ အထကအြောကြ အပြနအြလှန် ထိုးဆှကလိ၍ ပေးလိုကရြာ မောလြီသည် တငပြါးနှစ်လုံးအား ကော့ကော့ပေးလာလကြြ တလူးလူး တလှန့လြှန့ဖြှင့ြ ရမျမကဇြောမှာ ဒီရအလေား တသိမ့သ်ိမ့ြ တကလြာခဲ့ရသည်။

‘အနကြယ်… ယားတယ်… ယားတယ်’

ဟု မပြင့တ်ပြင့ြ လသေံလေးဖြင့ြ ပြောကြားလိုကြ၏။ သို့တိုငအြောင် သူက သူမ၏ စောကစြေ့လေးကိုသာ ဖိ၍ ဖိ၍ ကလိပေးနပြနေသ်ဖြင့ြ သူမက မအောင့န်ိုင့သ်ည့အြခါတွင်..

‘အိုး… အနကြယရြယ်… ကမွ ယားလှပါပြီ.. မနနေိုငတ်ော့ဘူး.. တောပြါတော့’

ဟု ခါးကလေးကော့၍ ပြောပြနသ်ောကြောင့ြ သူမရမျမကဇြောကြှလာပြီကို ဦးကြောမြင်းက သဘောပေါကလြာမိ၏။ ရမျမကဇြော ထနပြှင်းလာသောကြောင့ြ တုတခြိုငကြစွလြဈသော ပေါငလြုံးကြီးများကို ကား၍ ကား၍ ပေးလာရာ မောလြီ၏ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းမှာ အစွမ်းကုန် ပြဲအာ၍နသဖြေင့ြ ဦးကြောငမြင်းသည် လိငတ်နဒြဈဖြားအား စောကခြေါင်းဝတွင် တေ့လိုကပြှီး ဖငပျိုင်းကို အသာကြှ၍ အားကုနဆြောင့ခြလွိုကရြာ..

‘ဗစြျ… ဗစြျ… ဗစြျ… ဖြိ.. ဖြိ.. ဗြိ.. ဖတ်…’

ဟူသော သူ၏လိငတ်နကြှီက ကာမရာဂ စပရြှကလြမ်းကြောင်းပင် ကောင်းစွာမပြင့သ်ေးသည့ြ မှီးကောငပြေါကမြလေး၏ စောကခြေါင်းနှင့ြ အပျိုမှေးကို ခွဲဖောကြ၍ ဝငသ်ှားသံနှင့အြတူ..

‘အိုး.. မာမီ’

ဟု တဈခွန်းသာ အောန်ိုငပြှီး မောလြီမှာ သတိလဈသလို ဖြစ်သှားလသည်ေ။ မောလြီတဈယောကြ မခွိမဆန့ြ ခံလိုကရြသည့ြ ဝဒနောကြောင့ြ တဈခုခုဖြစ်သှားပြီလောဟူသည့ြ စိုးရိမစြိတဖြှင့ြ ဦးကြောမြင်းသည် အယောငယ်ောငအြမှားမှားဖြင့ြ စောကခြေါင်းထဲတွင် သပရြိုကထြည့ထြားသလို ကြပ့်တည်းစွာ နဈမှုပန်သေော ၆ လကမြခန့ရြှိ လိငတ်နကြှီးကို အတင်းဆှဲနှုတလြိုကရြာ ‘ဂွိ.. ပြှတ်…’ ဟူသော အသံကြီးနှင့အြတူ စောကခြေါင်းအတွင်းမှ ပြနထြှကလြာ၏။

‘အား.. ကြှတ်.. ကြှတ်.. ကြှတ်.. နာတယ်… နာတယ်… အမလေးနောြ.. ကမွ သပေါတော့မယ်.. ဟီး…. ဟီး… ဖယ်.. ဖယပြါ အနကြယ်.. ကမွ မခံနိုငတ်ော့ဘူး’

ဟု နာကငွဝြဒနောကြောင့ြ ငိုကြှေးရှိုကင်ငကြာ ပြောလိုကလြသည်ေ။

‘ငိုမနပေါနဲ့ မောလြီရယ်.. ခဏကြာရင် .. နာတာပြောကသ်ှားမှာပါ.. နောြ.. ခဏလေး အောင့ခြံလိုကပြါ’

ထိုသို့ ဦးကြောငမြင်းက ပြောပြီး စောကစြေ့ကလေးကို လကခြွောင်းများဖြင့ြ ကလိပေးရင်း အပျိုမှေးပေါကသ်ှားသဖြင့ြ သှေးများထွကန်သေော စောကခြေါင်းဝသို့ သူ၏ဒဈပြဲကြီးကို တေ့ကာ တဖြေးဖြေး ထိုး၍ ထိုး၍ သှင်းလိုကပြှနလြသည်ေ။

‘အို.. နာပါတယဆြိုမှ ပြောလို့မရတော့ဘူးလား.. ဒီမှာ အောကကြနာလို့ သတေော့မယ်.. သူကအပေါကြလုပတ်ုန်း.. တောပြါတော့.. အနကြယရြယ်’

ဟု သူမက တောင်းပနရြှာ၏။

‘ခဏလေး နာတာကို အောင့ခြံစမ်းပါ.. နောြ.. တောတ်ောကြှာ.. အနာပြောကသ်ှားရင်.. မင်းကောင်းလာမှာပါ မောလြီရာ’

ပြောပြောဆိုဆို ဦးကြောမြင်းသည် သူ၏လိငတ်နကြှီးကို စောကခြေါင်းထဲသို့ အခကြန်ှဈဆယခြန့ြ ဖြေးဖြေး ညငသ်ာစွာ အသှင်းအနှုတ် လုပပြေးလိုကရြာ…

‘ဖြတ်.. ဖစြျ…ဖတ်.. ပြှတ်… စွပ်.. စွပ်.. ဘှတ်… ရှှတ်… ရှတ်’

အသံများက စီးဝါးခကြအြညီ ထွကပြေါလြာသဖြင့ြ မောလြီမှာလည်း ထွန့ထြှန့လြူး ဖြစ်လာရာမှ နာကငွမြှုကို အောင့အြီးမွိုသိပကြာ တဖြေးဖြေး ငှိမကြသွှား၏။ မောလြီတဈယောကြ သူ၏လိငတ်န် အရှိနအြဝါကို ခံနိုငရြညရြှိလာမှန်းသိသဖြင့ြ ဦးကြောမြင်းသည် အထိုးအဆောင့ြ အလိုးအညှောင့တ်ို့ကို သှကလြာပပြေီ။ သူ၏ တုတခြိုငရြှညလြွားသော လိငတ်နကြှီးက သူမ၏ ကဉွြးမှောင်းလှသော စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ ထိုးစိုကကြာ ဝငသ်ှားတိုင်း စောကဖြုတ် နှုတခြမ်းသားတို့မှာ လိငတ်နန်ှင့အြတူ အထဲသို့ ခွကဝြငသ်ှားပြီး အပြငသ်ို့ ဆှဲနှုတလြိုကလြွှငလြည်း စောကဖြုတတ်ပြငလြုံးမှာ ကြှ၍ပါလာလေ၏။

သူ၏လိငတ်နကြှီးသည် မှီးကောငပြေါကမြလေး၏ စောကခြေါင်းအတွင်းဝယ် မခွိမဆန့ြ ထိုးစိုကန်ရေုံသာမက စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသာများမှ အထဈအရဈမရှိဘဲ တင်းကြပလြှသဖြင့ြ ဦးကြောမြင်းအဖို့ အရသာထူးကို တွေ့နရလေေ၏။

‘မောလြီ.. နာသေးလား အခစွရြယ် ပြောပါဦး’

ဟု သူမ၏ စောကစြေ့လေးကို လကည်ှိုးနှင့ြ လကမြညှပကြာ ဆှဲယူရင်း မေးလိုကြ၏။

‘မမေးနဲ့… သူတောတ်ောြ ရကစြကတ်ယ်… မောလြီကို သမလေောကြ နာအောင် လုပရြကတ်ယ်’

ဟုပြောကာ သူမသည် စိတဆြိုးဟန် မကြန်ှာထားဖြင့ြ ပြောဆိုလိုကသ်ောလြည်း သူမ၏ နှုတခြမ်းများကို မဲ့ပြုံးလေး ပြုံးနပသေည်ေ။

‘ဒါကတော့.. မင်းက အပျိုထွတထြှတလြေးဆိုတော့ လုပလြုပခြငွြး နာတာပေါ့ကြယ်.. ဟော.. အခုတော့.. နာသေးလာ… အနကြယ် အပေါကြ လုပပြေးတာ ဇိမမြရှိဘူးလား.. ကဲ.. ပြောစမ်းပါဦး’

ဟုပြောကာ လိငတ်နကြှီးအား စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ ကလောလြိုးပေးရင်း မေးလိုကပြှနလြသည်ေ။

‘သိဘူး… နားရှကစြရာတွေ ပြောနတယ်ေ.. အစကတော့.. အရှကအြကြောကကြှီးတဲ့ လူလိုဘဲ.. အခုတော့.. တောတ်ောည်ဈပတတ်ယ်’

‘ကဲ.. မင်းမနာတော့ဘူးဆိုရင်.. အနကြယ် အားရပါးရ လုပခြငွတ်ယကြှယ်’

ဦးကြောမြင်းက မောလြီ၏ စောကခြေါင်းအတွင်း၌ နဈမှှုပန်သေော လိငတ်နကြှီးကို ပြနလြညဆြှဲနှုတပြှီး သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို တင်းကြပစြှာ ဆုပကြိုငကြာ မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့ြ၍ ဆောင့ြ၍ လိုးလိုကရြာ..

‘ပြှတ်.. ဖစြျ… ဖစြျ… ဖစြျ… ဘှတ်.. ဗစြျ… ဗစြျ… ပြှတ်.. ဖတ်.. ဖတ်.. စွပ်.. စွိ.. ‘

ဟူသော အသံများက အခန်းအတွင်းဝယ် ကယွလြောငစြှား ထွကပြေါလြာသံနှင့အြတူ

‘လုပ်… လုပ်.. နာနာလုပ်… ဟီး.. ဟီး.. ကမွ အဖုတထြဲ တမွိုးကြီး အင့ြ.. အင့ြ..’

မောလြီ၏ ရမျမကတ်ေးသံအဆုံးတွင် ဦးကြောမြင်းက လိငတ်နကြှီးကို စောကခြေါင်းထဲသို့ အခကြသ်ုံးဆယခြန့ြ စကသ်နတေပြဈသလို ဒလကြမ်း လိုးဆောင့ပြေးနသည်ေ။ မကြာမီပင် သူ၏ဒဈဖြားမှ သုတရြမွေားက မောလြီ၏ သားအိမအြတွင်းသို့ ပန်းထည့လြိုကရြာ နှစ်ဦးသား လူ့လောကကြီးကို မေ့ပြောကသ်ှားမတတ် ကာမဆန်ဒကို ပြည့ပြှည့ြ၀၀ ခံစားသှားကြရလတေော့သည်။

‘ကဲ.. ဖယပြါတော့ အနကြယရြယ်… တောတ်ောကြှာ .. တဈယောကယ်ောကြ မှငသ်ှားပါဦးမယ်’

သူမကပြောရင်း စောကခြေါင်းအတွင်း၌ လိငတ်နန်ှဈမှုပကြာ မှေးနသညေ့ြ ဦးကြောမြင်း၏ ရင်းဘတကြို တွန်းရင်း ပြောလိုကြ၏။ ထိုအခါကမွှပင် ဦးကြောမြင်းက သူမစောကခြေါင်းအတွင်းမှ ‘ဘှကြ’ ကနဲမှညအြောင် လိငတ်နကြို ဆှဲနှုတလြိုကပြှီး သူမ၏ ကိုယခြန်ဓာပေါမြှ လှိမ့ဆြင်းသှား၏။ မောလြီကလည်း ဘောင်းဘီကြပလြေးကို ပြနဝြတ်၍ အခန်းအတွင်းမှ ထွကလြာရာ သူမ၏ စောကဖြုတထြဲမှ အောင့တ်ောင့တ်ောင့ဖြှင့ြ နာကငွမြှုကြောင့ြ ပေါငကြှတတဖြစ်နလသေည်ေ။

ဦးကြောမြင်းသည် သူမနှင့အြတူ ထွကလြာရင် သူမ၏ သိမင်ယသ်ော ခါးလေးကို လကတ်ဖကဖြှင့ြ သိုင်းဖကထြားရာမှ…

‘မောလြီ… ငါဟာမင်းရဲ့ ပန်းဦးကို ပနဆြငလြိုကတ်ဲ့ လူတဈယောကဘြဲ ဆိုတာကိုတော့.. မမေ့နဲ့နောြ.. ငါဟာ မင်းရဲ့ အခစွြဦးဘဲ’

‘အနကြယကြ ကမွရဲ့ ကာမကို အတင်းဓားမှတိုကယ်ူခဲ့သလို ယူခဲ့ရုံနဲ့.. အခစွြဦးလို့ မခေါန်ိုငပြါဘူး… ကမွက အခစွြဦး ရှိပြီးသားပါ’

ဟု မောလြီက မကြန်ှာထား တညတ်ညန်ှင့ြ ပြောလိုကြ၏။ ဦးကြောမြင်းသည် မောလြီ၏ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို တင်းကြပစြှာ ဆုပကြိုငကြာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြိုကပြှီး…

‘ဒီမှာ မောလြီ… မင်းပြောချင်ရြာပြော ငါဟာ မင်းရဲ့ အပျိုမှေးကို ထိုးဖောကခြှဲပြီး.. မင်းရဲ့ သားအိမထြဲမှာ .. ငါ့ရဲ့ သုတသ်ှေးတွေ ထည့ပြေးလိုကပြှီ.. ဒါဟာ.. ငါရဲ့ သန်ဓမွိုးစေ့တွကေို မင်းကိုယထြဲ ထည့ပြေးလိုကတ်ာဘဲ… အခုအခွအနေေ ရောကပြှီးမှ မင်းငါ့ကို မေ့ပစ်မယဆြိုရင် မင်းထိုကန်ဲ့ မင်းကံဘဲ’

‘မိန်းကလေးတဈယောကကြို… ကိုယပြှုချင်သ်လို ပြုပြီး အနကြယကြို ယူရမယဆြိုတာ.. တောတ်ောရြီစရာ ကောင်းနတယ်ေ.. ကိုယ့အြသကအြရှယမြှ ကိုယအြားနာတတဘြို့တော့ ကောင်းပါတယ်… ဖယပြါလေ.. ဒါတွဆကေပြှောနလေို.. အကြောင်းမထူးပါဘူး’

ဟုပြောကာ မောလြီသည် တိုကခြန်းအတွင်းမှ ထွကပြှီး တဖကခြှံသို့ ကူးသှားလေ၏။

တိုကခြန်းအတွင်းဝယ် ကနွရြဈခဲ့သော ဦးကြောမြင်းသည် ဧည့ခြန်းအတွင်းရှိ ပကလြကကြုလားထိုငပြေါြ ထိုကခြရွင်း စီးကရကတ်ဈလိပကြို မီးညှိကာ မှိန်းနေ၏။ သူ၏စိတတ်ှင်းဝယ် မှီးကောငပြေါကမြလေးနှင့အြတူ အဘယပြုံ ပြောမြှူးခဲ့ကြသညကြို စားမှုံ့ပြနန်ရော သူသည် တဈဆယကြွောြ ငါးနှစ်ပတလြည်း အပျိုထွတထြှတလြေး တဈဦးအား ဤကဲ့သို့ ပန်းဦးပနရြလိမမြညဟြု အဘယကြာလကမွှ စိတကြူး၍ပင် မရခဲ့ခွေ။ သို့သောြ ယနေ့ ခစွသ်ှေးကြှခွိနဝြယ် သူသည် အောငသ်အေောငသ်ား စားခဲ့ရပြီး မဟုတပြါလော။

အခန်း (၄)
ခစွသ်ော ခစွသ်ူရယ်

ယနေ့သညကြား တနင်ျဂနှနေေ့ဖြစ်သဖြင့ြ မောလြီသည် ရကေူးဝတစြုံဝတကြာ ခွံဝင်းအတွင်းရှိ လှဆေိပတ်ှင် ဆိုကကြပထြားသည့ြ နှစ်ယောကစြီးလှငယေကြို လှောပြှီး တဘကခြှံမှ လှဆေိပသ်ို့ ရောကလြာ၏။ လှဆေိပတ်ှင် ရကေူးဘောင်းဘီတိုလေးကို ဝတကြာစောင့န်သေူကား မောငဝြင်းနိုငပြတည်ေး။

မောလြီက လှေဦးကို ကမ်းကပပြေးလိုကသ်ောအခါ ဝင်းနိုငသ်ည် လှပေေါလြှမ်းတတကြာ ကမ်းမှခွာလိုကကြှ၏။ လှပေေါတ်ှင် ထိုငခြရွင်း ဝင်းနိုငသ်ည် မောလြီအား လညပြှနလြှဲ့ကာ ရကေူးဝတစြုံကို ကိုယပြေါတ်ှင် ခပြယ်ပတ်င်းကြပစြှာ ဝတထြားသဖြင့ြ မို့မောကစြှင့ကြားနသညေ့ြ ကိုယခြန်ဓာ၏ အစိတအြပိုင်းတို့ကို စူးစိုကကြှည့န်ေ၏။

‘မောလြီ.. မင်းဟာ တနေ့ထကတ်နေ့ အလှတွေ တိုးလာပါလားကြယ်’

‘တောစြမ်းပါ.. ကိုကိုနိုငရြာ… လွှာအရိုးမရှိတိုင်း.. ပလီပလာ ပြောဘို့ဘဲ တတတ်ယ်’

မောလြီက ဝင်းနိုငသ်ည် မိမိငယခြစွြဦးပင် ဖြစ်သောလြည်း သူ၏ရိုးအမှုကြောင့ြ ယခုအခါ မိမိမှာ အပျိုရညပြကြသ်ှားသညကြို တွေးမိကာ စိတလြည်းမကောင်း၊ ဒေါသလည်း ဖြစ်မိကာ ပြောလိုကြ၏။

‘ကိုယ့ြ ငယခြစွြဦးမို့.. ပလီပလာ ပြောတာကို စိတဆြိုးသလား ဟနန်ီရယ်’

‘သှားစမ်းပါ.. ကိုကိုနိုငဟြာ.. လူအ.. လူနဘဲ.. သိလား’

ဟု မောလြီက နှုတခြမ်းကလေးစူကာ ရနတ်ှေ့လိုကလြသည်ေ။

‘ဘာ… ဘ.. ကိုယ့ကြို လူအ… ဟုတလြား… ကဲ.. ပြောဦး.. ပြောဦ..’

ဟု ဆိုကာ ဝင်းနိုငသ်ည် လှငယေကြို တိမ်းမှောကမြသှားစရန်ေ လကဖြှင့ထြိမ်းကာ မောလြီ၏ ကိုယကြို ရှေ့သို့ ကိုင်းညှတလြာအောင် ဆှဲယူပြီး သူမ၏ နှုတခြမ်းပါးနှစ်လှှာကို ငုံခဲ့၍ ခပကြှမ်းကြမ်း စုပယ်ူလိုကြ၏။ မောလြီသည် ပူးကပန်သည်ေ ဝင်းနိုင်၏ မကြန်ှာကို တွန်းခွလိုကရြင်း…

‘တောပြါ.. အခုမှ.. လူတွေ မှငကြုနပြါ့မယ်’

ဟု သူမက ညုတုတု ပြောလိုကျ၏။

‘လူတွမှငေမြှာစိုးလို့.. မမှငကြှယရြာဆိုရင် သဘောရှိ ဟုတလြား မောလြီ.. ဟဲ..ဟဲ’

ဟု ဝင်းနိုငကြ ရှှတန်ောကန်ောကြ ပြောရင်း လှငယေကြို ခပသ်ှကသ်ှကြ လှောခြတန်သည်ေ။

‘တောစြမ်းပါ.. နောကဘြို့ဘဲတတတ်ယ်. နောကြဦး.. နောကြဦး…’

ဟုဆိုကာ မောလြီက ဝင်းနိုင်၏ ကြောပြငအြား လကသ်ီးဆုပလြေးဖြင့ြ ထုကာ တရိပရြိပပြှေးနသညေ့ြ လှငယေပြေါတ်ှင် လိုကပြါလာလေ၏။ မကြာမီပင် သူတို့နှစ်ဦး လှောခြတလြာသည့ြ လှကလေေးမှာ လူပြတလြကြရြှိသော ကြကကြွှန်းဘကသ်ို့ ရောကရြှိသှားလသည်ေ။

‘ကဲ မောလြီ.. လှဆေိုကပြှီ ကိုယတ်ို့ ဒီမှာ ရကေူးကြရအောင်’

ဟု ဝင်းနိုငကြ ပြောဆိုပြီး ကမ်းစပသ်ို့ ကပလြိုကလြသည်ေ။ သူတို့နှစ်ဦး ကမ်းပေါသ်ို့ ရောကသ်ှားသညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ အကြံသမား ဝင်းနိုငကြ မောလြီ၏ လကကြိုဆှဲကာ လူမမှငန်ိုငသ်ည် ခွုံကြယတ်ဈခုသို့ ခေါဆြောငလြာ၏။

‘ကိုကိုနိုငကြလဲကြာ.. လူမှငကြှင်းကြီးမှာ.. ဘာများလုပမြလို့လဲ.. တဈယောကယ်ောကြ တွေ့သှားလို့ အရှကကြှဲနပေါ့မယ်’

ဟု မောလြီက ပြောသောလြည်း တဇွတထြိုးသမား ဝင်းနိုင် ခေါရြာသို့သာ ပါခဲ့ရလသည်ေ။

‘ကဲ.. ဒီခွုံပုတအြကြယ်.. ဟောဒီက မှကမြှေ့ယာ ကဗျဗလာပေါမြှာ ထိုငပြှီး ခစွတ်င်းနှီးနှောတာ ဘယသ်ူမှငမြှာတဲ့လဲ.. လာ.. ဒီမှာထိုင်’

ဟု ပြောကာ ဝင်းနိုငကြ သူမ၏ လုံးကစွသ်ော ခန်ဓာကိုယလြေးကို သူ့ရငခြှငဝြယ် ပြေ့ဖကပြှီး ထိုငခြလွိုကကြှ၏။ သူ၏ရငခြှငတ်ှင်းဝယ် မှီထိုငန်သေော မောလြီ၏ ကိုယအြထကပျိုင်းမှ ကားစွင့မြို့မောကန်သညေ့ြ စနနှစ်ေခိုငကြို ရကေူးအဝတပြေါမြှ မှငတ်ှေ့ရသညကြို အားရကြနပေခြှင်းမရှိသော ဝင်းနိုငကြ အသားပကတိ ကိုငတ်ှယ်၍ ကြည့်လြိုစိတမြွား တဖြားဖြား ပေါလြာမိ၏။

ထိုမှတဖန် သူ၏ မကြလြုံးများက အောကပျိုင်းဆီသို့ ကစွစြားမိပြနသ်ောြ ကြီးမားတုတခြိုငသ်ာ ပေါငတ်နဖြှူဖြူဖြေးဖြေးကြီးနှင့ြ ပေါငရြင်းဂွဆုံမှ ဖားခုံညှင်းပမာ အထင်းသာ မို့မောကန်သေော စောကဖြုတအြုံကိုကြည့်ကြာ ရငဝြယ် ဖိုလှိုကလြာသည်။

‘မောလြီ…. မောလြီ… ကိုယတ်ော့ မင်းကို ခစွတ်ော့မယန်ောြ’

ဝင်းနိုငကြ မောလြီ၏ မေးလေးကို လကဖြှင့ြ ပင့်မကာ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကို အားရပါးရ တပြှတပြှှတစြုပယ်ူလိုကသ်ည်။ သူ၏ ကြောပြငကြယွကြှီးအား မောလြီက သိုင်းဖကြ၍ မကြလြုံးများ မှေးကား စင်းသှားလသည်ေ။ သူမနှုတခြမ်းပါးနှစ်လှှာအား ငုံခဲ၍ စုပယ်ူနရင်ေး ဝင်းနိုငကြ မောလြီ၏ ရကေူးဝတစြုံမှကြိုးကို တဖြေးဖြေး ဖြုတခြလွိုကရြာ ကိုယခြန်ဓာအပေါပျိုင်းမှာ ဗလာကငွြးသှားပပြေီ၊ သူက သူမနှုတခြမ်းကို လှှတလြိုကြ၏။

‘ဟင်.. ကိုကိုနိုင်.. ဘာဖြစ်လို့ အင်ျကြီကြိုး ဖြုတရြတာလဲ.. တဈယောကယ်ောကြ တွေ့သှားလို့ အရှကကြှဲနပေါဦးမယ်.. ပြနခြွီပေးကြယ်’

‘ဒီနရောက လူပြတပြါတယကြှယ်… အဈကို့ကို တကယခြစွရြိုးမှနရြင် အခုလို အခါအခွင့သ်င့တ်ုန်း ခစွစြမ်းပါရစလေားကြယ်.. နောြ..နောြ’

ရမျမကဇြော ပြင်းထနလြာပြီးဖြစ်သော ဝင်းနိုငကြ သူမအား ပေါငပြေါလြှဲသိပလြိုကပြှီး နို့အုံတဖကကြို လကဖြှင့ဆြုပန်ယ် ဆော့ကစားရင်း ကနွန်ို့တလုံးကို ပါးစပဖြှင့ြ တပြှတပြှှတမြှညအြောင် စို့ပေးလိုကရြာ မောလြီမှာ ထွန့ထြှန့လြူးသှားပြီး

‘အဟင့ြ.. ယားတယကြှယ်.. ယားတယ်’

ဟု သူမက မပြင့တ်ပြင့ြ လသေံလေးဖြင့ြ နော့ကြူလိုကြ၏။

မောလြီသည် ဝင်းနိုငကြ နို့သီးခေါင်းလေးအား အားပြငပြှင်းဖြင့ြ စုတပြေးလိုကတ်ိုင်း သူမတကိုယလြုံးမှာ တလူးလူး တလှန့လြှန့န်ှင့ြ ဖြစ်နေ၏။ ဝင်းနိုငကြလည်း သူမနို့သီးခေါင်းအား စုပန်ရောမှ သူမခါးအောကပျိုင်းတွင် ကနွရြှိနသေေးသော ဘောင်းဘီအဆကကြို ခွှတရြန် ကြိုးစားနသည်ေ။

‘ကိုကိုနိုင်.. ဘောင်းဘီကို ဘာဖြစ်လို့ ခွှတန်တောလဲကြယ်… အဲဒီအထိတော့ ဒီမှာအလိုမလိုကပြါရစနေဲ့နောြ၊ မောလြီဘယလြိုမှ စိတမြလုံလို့ပါ’

ဟု သူမ၏ခါးမှ ဘောင်းဘီခွှတန်သေော ဝင်းနိုငလြကကြအား ဆုပဆြှဲရင်းက တောင်းပနန်သည်ေ။

‘ဒီနရော လုံပါတယ် မောလြီရယ်.. ကိုယ် စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့လို့.. ငှင်းမနပေါနဲ့တော့ ဟနန်ီရယ်’

ဟုပြောပြီး ဝင်းနိုငကြ မောလြီ၏ ဘောင်းဘီကို ဆှဲခွှတလြိုကရြာ..

‘အို.. ကိုကိုနိုင်… မောလြီရှကတ်ယ်… အဟင့ြ.. အဟင့ြ..’

ဟု ပြောကြားလိုကရြင်း မောလြီက သူမမကြန်ှာကို လကဖြဝါး နှစ်ဖကဖြှင့ြ အုပထြားလိုကလြသည်ေ။
ဝင်းနိုငသ်ည် သူ့ရှေ့မှောကမြှ အဝတဗြလာကငွြး၍ မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း ဖြစ်နသညေ့ြ မောလြီ၏ ကိုယခြန်ဓာတဈခုလုံးအား စေ့စေ့ကြည့်န်မေိရာမှ သူမခန်ဓာတဈခုလုံးမှာ နရေောငတ်ှင် ဝင်းလဲ့တင့ရြှှန်းနေ၏။ သူမ၏ ကြီးထွားသော ကိုယခြန်ဓာအထကပျိုင်းတွင် မို့မောကကြားစွင့မြာကစွန်သညေ့ြ နို့အုံလေးများမှာ တောငထြိပကြလေးပမာထငရြ၍ နို့သီးခေါင်းလေးများမှာလည်း ပတ်တမှားလုံးပမာ နီရဲနေ၏။ ဝင်းဝါဖြူဝင်းနသေော ဝမ်းဗိုကသ်ားများမှာလည်း သိမင်ယသ်ောခါးဖြင့ြ အလိုကသ်င့စြှာ ခပမြို့မို့လေး ဖြစ်နေ၍သာမက တုတခြိုင်‌ကာ ပေါငရြင်းဂွဆုံမှ ဆင်ဦးကင်းသဏျဍာန် ဝါဝင်းမို့မောကန်သညေ့ြ စောကဖြုတခြုံမှာ မှငရြသူ ဝင်းနိုငအြဖို့ ဘဝငတ်သိမ့သ်ိမ့ြ တုနစြသည်ေ။

သူ၏ပေါငပြေါတ်ငထြာသည့ြ မောလြီ၏ ကိုယခြန်ဓာအား ဝင်းနိုငကြ မကြခြင်းပြငပြေါတ်ှင် ပကလြကကြလေးခလွိုကပြှီး သူ၏ဘောင်းဘီတိုလေးကို ခွှတလြိုကရြာ တငေါကင်ေါင် တောငထြနသညေ့ြ လိငတ်နကြှီးကို မောလြီက မကြစြေ့ဖြင့ကြှည့ရြင်း..

‘အိုး.. ကိုကိုနိုင်.. ကိုကိုနိုင့ဟြာကြီး… မောလြီ ကြောကတ်ယကြှယ်.. အဟင့ြ.. မောလြီ့ဟာလေး ကြဲပြဲကုနလြိမ့မြယ်.. ကြောကတ်ယကြှယ်’

ဟု သူမကပြောဆိုသောလြည်း ဦးကြောမြင်း၏ ကြီးထွားရှညလြွားသော လိငတ်နကြှီး၏ အလိုးအညှောင့ြ ခံပြီးသားဖြစ်လင့ကြစား သူမကိုယသ်ူမ အပျိုထွတထြှတလြေးပမာ ကြောကအြားပိုဟနဖြှင့ြ ပြောလိုကခြှင်းပင် မဟုတပြါလော။

‘အောြ.. မောလြီကလည်း ခကလြိုကတ်ာ.. မင်းနာအောင် ကိုယလြုပရြကပြါ့မလား.. အးရပါးရ ခစွစြမ်းပါရစလေား၊ အခစွရြယ်’

ဟု ပြောကာ ဝင်းနိုငကြ မောလြီစောကဖြုတအြကြဲကြောင်း စေ့နသညေ့အြတိုင်း ထပလြကြသ်ာ မှောကခြလွိုကရြာ သူ၏လိငတ်နမြှာ စောကခြေါင်းထဲမဝငဘြဲ ဘေးသို့ ချောထြှကသ်ှား၏။ မောလြီစိတထြဲတွင် ဝင်းနိုငသ်ည် လူပျိုစဈစဈပငဖြစ်သညဟြု ယုံကြညကြာ သူမကိုယတ်ိုင် လမ်းကြောင်းဖေးမမှ ကာမစခန်း ပြင့လြင်းမညဟြု သိရှိသှားလေးသည်။

‘ကိုကိုနိုငကြလဲကြာ.. သူ့ဟာကြီးက မောလြီ့ပေါငကြှားထဲမှာ ကြည့်လြဲကြည့်ပြါဦး ဆရာကြီးရဲ့’

သူမက လမ်းကြောင်းပေးလိုကသ်ဖြင့ြ ဝင်းနိုငသ်ည် ရှကကြိုးရှကကြန်း အမူအယာဖြင့ြ ဆောင့ကြှောင့ြ ထိုငလြိုကသ်ည့အြခိုကြ မောလြီက သူမပေါငန်ှဈဖကအြား ဝင်းနိုင်၏ ပုခုံးနှစ်ဖကပြေါသ်ို့ မှှောကကြား၍ တငပြေးလိုကြ၏။ ထိုသို့ပြုလုပပြေးလိုကသ်ဖြင့ြ မောလြီ၏ စောကဖြုတမြှာ အလညမြှ ဟတတ်ကကြှဲသှားရာ အသင့်ဖြစ်နရင်ေး ဝင်းနိုငကြ လိငတ်န် ဒဈဖြားကို စောကခြေါင်းဝတေ့က သူ့ဖင့ကြို အသာကြှ၍ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့ခြလွိုကရြာ..

‘ဖစြျ.. ဖြိ… ဖြိ… ဖြိ…’

ဟူသော အသံနှင့အြတူ ကာမရှေ့ပြေး စောကရြညကြှညမြွား နည်းပါးနသေေးသည့ြ မောလြီ၏ စောကခြေါင်းကဉွြးကဉွြးလေးထဲသို့ မခွိမဆံ့ ဝငသ်ှားသလို…

‘အမလေး..လေး… သပေါပြီ ကိုကိုနိုငရြယ်… ကမွဟာလေး စုတပြှတကြုနပြါပြီ.. ကြှတ်.. ကြှတ်..’

ဟု နာကငွမြှုဒဏကြို မခံနိုငသ်ော မောလြီအသံက ထွကပြေါလြာလသည်ေ။ အမှနအြားဖြင့ြ မောလြီသည် ဝင်းနိုင်၏ လိငတ်နထြကြ ကြီးမားသော ဦးကြောမြင်း၏ လိငတ်နအြလိုးကို ခံဘူး၍ အတွေ့အကြုံရှိသောလြည်း ဝင်းနိုငကြ ကာမဆန်ဒကို အစွမ်းကုန် နှိုးဆှပြုစုခွင်း မရှိသဖြင့ြ ဒလကြမ်း လိုးဆောင့လြိုကမြှုကြောင့ြ အသဲခိုကအြောင် နာကငွသ်ှားခွင်းဖြစ်၏။

ဝင်းနိုငကြ သူမစောကခြေါင်းထဲသို့ အောင်းနသေော လိငတ်နကြို တဖြေးဖြေး ပြနန်ှုတလြိုကသ်ဖြင့ြ ‘ဘှတ်’ ကနဲမှညကြာ တဈချောင်းလုံး ပြနထြှကလြာလေ၏။

‘ဟင်… ဒါက ဘာဖြစ်လို့ နှုတလြိုကတ်ာလဲ’

‘အို.. နာတယဆြိုကြဲ့.. ကိုကိုနိုင် မင်းနာကငွြ ထိခိုကအြောင် မလုပရြကပြါဘူး’

‘အောြ… ဒုကျခ.. ဒုကျခ.. ဟင်း.. ကဲ .. ပေးစမ်းပါ… ရှင့ဟြာကြီး.. ဒီမှာကြည့်ြ.. တွေ့လား.. ဒီအဖြားနဲ့ ဒီနရောတွကေို ကောင်းကောင်းပြတပြေး.. မောလြီက လုပတ်ော့ဆိုမှ နင့ဟြာကို မောလြီ့ဟာထဲ ထည့ပြှီး လုပတ်ောမြူပါဘုရား.. ကဲ.. လူလဲ.. အရှကကြုနရြော…’

ပြောပြောဆိုဆို မောလြီက ဝင်းနိုင်၏ လိငတ်နကြို ကိုငကြာ သူမ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းတလွှောကန်ှင့ြ စောကစြေ့ပြူးပြူးကြီးအား ပြတတ်ိုကပြေးရန် သသခွေောခွာ သငပြှလိုကပြှနလြသည်ေ။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – ဘိုးရှှခေဲ

pdf စာအုပ် download ဆှဲရန် ဒီကို နှိပပြါ။