ဘဝတကြေ့ဆုံတွေ့ခဲ့ရ မဆုံတဲ့ဖူးစာ
ရေးသားသူ – နတဆြိုးကြီး
(ယခု ဝတ်တုတိုသည် အခစွတ်ကျကသိုလ် ၃ နှစ်ပြည့ြ မဂျဂဇင်းတွင် ဖောပြှခံရသော ဇာတလြမ်းတိုဖြစ်သည်…။ နတဆြိုး ကိုယတ်ိုငရြေးသည်..။ထို့ကြောင့ြ credit ကို အခစွတ်ကျကသိုလ် ဟုပင်…။)
ဘဝတကြေ့ဆုံတွေ့ခဲ့ရ မဆုံတဲ့ဖူးစာ
လောကကြီးက ဆန်းကြယတ်ယ်… တကယ့ကြို ဆန်းကြယတ်ယ်။ အဆင့အြတန်း ပညာအရညအြချင်ြးတွေ ကြဲကြာရင် တကယတ်န်းတော့ ရုပရြှငတ်ှေ ဝတ်တုတွထေဲမှာပဲ ဖတလြို့ကောင်းတယ် လကတ်ှေ့ဘဝမှာ လုပန်ိုငဖြို့ ရငဆြိုငန်ိုငဖြို့ ခဲယဉြးလှတယ် မဟုတပြါလား….။
အခန်း(၁)
တွေ့ဆုံခွင်း၏ ကနဦးအစ ပထမ
“ကောင်းကင်…မင်း ဒီည အိပရြမယ် ဒီတော့ ငါတို့အိမမြှာ ထမင်းသှားစား”
“ဟုတ်…အဈကို”
ဟုပြောသောလြည်း ကနွောြ စိတည်ဈတာကအမှန်..။ အလုပမြှာအိပရြတာ အိမမြှာ အိပရြတာလောကြ အဆငမြပြနေိုငဘြူးလေ။ တနကေုန် ပငပြန်းထားတော့ အိမကြအိပယ်ာလေးပဲ တမ်းတမိသည်။ နောကတ်ဈခုက အလုပမြှာ အမြဲတမ်းအိပသ်ော ဝနထြမ်းဆီက ခေါင်းအုံး၊ စောင် အဲဒါတွေ မွှအိပရြသည်။ တခါတလေ စကျကူပုံးလေး ခေါင်းအုံး အိပရြသည်။ အဈကိုလိုတဈမွိုး သူဌေးလိုတဖုံ အုပခြွုပတ်တသ်ော အလုပရြှင် စကားကို မလှနဆြနန်ိုင် ..။ ဒီညတော့ တညလုံး မအိပရြတော့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက ကနွောြ့ကို ထပပြှီး စိတည်ဈစသည်ေ။သို့သောြ သူ့ဆနစြားရဲ ရမှာပေါ့လို့ပဲ တွေးပြီး ညနစောစားရန် ထွကခြဲ့သည်။ ယခငကြဆို ညအိပခြိုင်းရင် ညစာကို ဝယစြားခိုင်းသည်။ အခုတော့…..
ဒေါကျ…..ဒေါကျ…ဒေါကျ..
တံခါးလေး ဟရုံလောကြ ဟလာသည်။ ဝိုင်းစကန်သေော မကြဝြန်းတဈခုနှင့ြ ဆင်းသှယန်တေဲ့ နှာတံလေး ပြီးတော့ ပန်းရောင် နှုတခြမ်း တစွန်းတစ…. တိုကခြန်းအရှေ့မီး မှိနမြှိနလြေးအောကြ အသားလေး ခပဝြင်းဝင်း..။
“ဘယသ်ူလဲဟင်…ဘာကိဈစလဲ”
“အဈကို လှတလြိုကတ်ာပါ.. ဒီမှာ ထမင်းစားဆိုလို့”
“အောျ… ဟုတ်.. လာ အဈကို”
တံခါးလေး ဖြင့လြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဆံပငကြွောလောကကြနွပြေီး ကလေးကို ခွီထားသော ကနွောန်ဲ့ မတိမ်းမယိမ်း ကရငမြလေးတဈယောကြ… ကိုယသ်င်းနံလေးက ခပသ်င်းသင်း…
“ဒီမှာ ခဏထိုင်ဦးနောြ.. ထမင်းပြဲ ပြငလြိုကြဦးမယ်”
“အောျ…ဟုတ်..”
“ဝတုတရြေ… ဒီမှာ ထမင်းလာစားတယ်…”
ဟု ပြောကာ မီးဖိုအခန်းထဲ တံခါးဖြင့ြ ဝငသ်ှားလသည်ေ။ အခွိန် ၅ မိနဈ မပြည့တ်ပြည့ပြင်… ခပဝြဝ ကရငမြလေးတဈယောကြ မီးဖိုခန်းမှ ကလေးခွီပြီးထွကလြာလသည်ေ။ နောကကြမှ တံခါးဖြင့ပြေးသော ကရငမြလေး….။ သူက ကနွော့ကြို ကြည့်ပြှီး
“အဈကို ထမင်းစားလို့ရပြီး”
“အောြ..ဟုတကြဲ့”
“လာ အဈကို ထိုင်…”
ထိုငခြုံလေး ဆှဲကာပြောရှာသည်။ ထိုအခွိန် အိမရြှေ့မှ
“ဟဲ့ .. နောမြူ .. ဒီမှာ ကလေးလာယူ.. ကလေးက ငါ့လကထြဲ မနဘေူးဟ…”
“အယ်…ဒီဝတုတမြနဲ့ ကလေးတောင် နိုငအြောင် မထိန်းနိုငဘြူး…. စားနောြ အဈကို .. လိုရငခြေါလြိုကြ … အပြငမြှာ ရှိတယန်ောြ”
ဟုပြောကာ ထွကသ်ှားလသည်ေ။ ထမင်းငှေ့ ဟင်းငှေ့တို့က တထောင်းထောင်း ပူပူနှေးနှေး မှှေးနသေောလြည်း .. နောမြူဆိုသော ကရငမြလေး၏ ကိုယသ်င်းနံက အားလုံးကို ဖုံးလှမ်းသှားခွပြေီ။
တနကေုန် အလုပလြုပပြှီး ပငပြန်းနသေော ကနွော့အြဖို့ ထမင်းဟင်းတို့ကို အာရုံစိုကြ စားနတေုန်း တဈဦးဦးက ကနွောကြို စိုကကြှည့န်သညေဟြု ခံစားမိခွိန် တံခါးရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်မြိတော့ တံခါးခပဟြဟ လေးကြားက ကနွောြ့ကို စိုကကြှည့န်သေော မကြလြုံးဝိုင်းလေး တဈလုံး…….။
အခန်း(၂)
မှငရြာမှ ရင်းနှီးလာသောအခါ
အလုပဝြငတ်ာ ၂ လ မပြည့သ်ေး night ဆင်းရသညမြှာ ၁၀ ရကပြင် ပြည့တ်ော့မည်။ အလုပပြှနခြွိန် နောကကြသွည့ြ ရကန်ှင့ြ ညဆင်းရသည့ြ ရကဆြိုလွှင် နောမြူနဲ့ တွေ့နကြေ။ ကနွောြ့မှာ ခစွသ်ူရှိသည်။ ထိုခစွသ်ူနှင့ြ လကတ်ှဲခဲ့သညမြှာ ၂ နှစ်ကြောပြှီ။ တွေ့ရင် လကကြလေးကိုင် ပုခုံးလေးဖကရြုံ အပြင် မပိုခဲ့ ..။ ကနွောြ ဖြူစငခြငွသ်ည်။ လူပျိုဘဝကို တနဖြိုးထားချင်သ်ည်။ အစဈလိုချင်ရြင် ကိုယလြည်း စဈမှဟူသော မူကို လကတ်ိုငထြားသူ။
နောမြူက ခရဈယာန် နောကပြှီး ကလေးထိန်း ထမင်းခကြြ အိမအြကူ… အတန်းပညာက ရေးတတဖြတတ်တလြောကြ ။ အဖမရှေိတော့ အမကလေည်း ကနွမြာရေး ခွူခွာသည်။ အိမအြကူလုပပြှီး မိသားစုကို ပံပိုးပေးနရသေူ ။ အလုပဆြင်းခွိနဆြို နောမြူ အလုပထြဲလာကာ သန့ရြှင်းရေးလုပပြေးရသည်။ နောမြူ သန့ရြှင်းရေးလုပရြင် ကနွော့အြခန်း အကြာဆုံး။ စကားတွေ ပြောဖြစ်သည်။ တခါတလေ ကနွောြ အလုပမြွားနလွှင်ေ နောမြူ ကနွောန်ှင့ြ စကားပြောရအောင် ရပစြောင့န်တတေသ်ည်။
တနေ့ ကနွောြ ကြနပြွူတာဖြင့ပြှီး သီချင်ြးနားထောငန်သေော အခွိန်… သီချင်ြး MTV … သီချင်ြးသရုပဖြောကြ မှို့တောခြန်းမရှေ့ ခစွသ်ူ ၂ ဦး ကောငလြေးက ဆူးလဘေုရားဘကသ်ို့ မကြန်ှာမူပြီ ထွကအြသှား ကောငမြလေးက ငေးငိုငပြှီး ဟမောနှလေ ခကြကြွောင်းဘကအြလှည့ြ …. သီချင်ြးမှာ စီးမွောနတေုန်း နောမြူ ကနွောြ့နောကြ ဘယအြခွိနကြတည်းက ရောကန်မှန်ေးမသိ…။
“သီချင်ြးလေးက တောတ်ောကြောင်းတယန်ောြ နောမြူ”
“အင်း …ဟုတတ်ယန်ောြ”
“ကြည့်ပြှီး သူတို့ ၂ ယောကအြတွကြ စိတမြကောင်းဖြစ်နမေိတယဟြ”
“အင်း..ဟုတတ်ယန်ောြ…”
နောမြူ ငေးငေးငိုငင်ိုငန်ှင့ြ ပြောလသည်ေ။ နောမြူ တဈခုခု ဖြစ်နမှန်ေး သူ့မကြန်ှာကို ကြည့်ပြှီး ကနွောသ်ိနလသေည်ေ။
“နောမြူ .. နငစြိတည်ဈနတောလား”
“နင် ဘယလြိုသိလဲ.. ငါစိတည်ဈနတော”
“သိတာပေါ့ဟ နင့မြကြန်ှာကြီး ပုတသ်ိုးနတော”
“ဟုတလြို့လား… အဲလောကကြှီးတောငလြားဟ”
“နောမြူ .. ငါ လကျခဏာကြည့်တ်တတ်ယ် နင့လြကဖြှန့ြ”
“တကယ်…ဒါဆိုကြည့်ပြေး”
“ဒါက နှလုံးသားလမ်းကြောင်း.. ဒါက ပညာရေးလမ်းကြောင်း .. အမယ် နငကြ ခစွသ်ူ ၂ ယောကတ်ောင် ရှိတာပဲ”
“ခိခိ.. နငလြွှောကပြှောနတယ်ေ… ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး”
“အဲလိုနပေါဟ …နငကြလဲ”
“နငန်စခေငွေန်မှောပေါ့ဟ… အဲလို ပြုံးပြုံးလေးလေ ခိခိ”
ဟု ပြောရင်း ထွကသ်ှားပမေဲ့ ကနွောြ့စိတထြဲမှာတော့ နငန်စခေငွေရြင် ဆိုတဲ့ စကားလေးအပေါြ အတွေးများစွာ ဖြစ်မိသညကြ အမှနတ်ကယပြင်…။
အခန်း (၃)
ယောင််ကြားမာယာ မကည်ျး ၉ ပင်
ကနွောြ အသကြ ၂၁ ပြည့ပြှီး နောကတ်ဈရကြ ဝတုတကြ ကနွောြ့ဆီ စာတဈစောင် လာပေးသည်။
သို့
ကောင်း…… နင် အသကြ ၂၁ နှစ် ပြည့်ပြီနောြ။ ငါက နင့်မှေးနေ့ကို မှတထြာတယဟြ။ ငါ လကဆြောင် ဝယထြားတယ်။ အလုပဆြင်း လာယူလေ။ ငါ လှကေားရင်းမှာ စောင့န်မယ်ေ။
နောမြူ
ကနွောြ ဘာလုပရြမှန်းမသိတော့.. မနေ့က အိမမြှာ မှေးနေ့လုပသ်ည်။ ကနွောြ့ခစွသ်ူနှင့ြ သူ့အဈမ လာသည်။ လွှောကသ်ှားရအောငပြှောတော့ လကမြခံ။ ခစွသ်ူ လကဆြောငပြေးသော ခွကကြလေးနှင့ြ စာတဈစောင်
ကိုကို
တသကလြုံး ခစွမြယန်ောြ
ခစွတ်ဲ့
သဲဆု
ကနွောြ စိတတ်ှေ လှင့န်သည်ေ။ နောမြူ ခေါထြားတာကို သှားရမလား မသှားရငရြော…. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သှားမယလြို့ ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကသ်ည်။ တိုကခြန်း လှကေားရင်းတွင် နောမြူ အထုပပြှားပြားလေးကိုငပြှီး စောင့န်သညေကြို မှငရြသည်။ ကနွောြ့ကို တွေ့တော့ နောမြူ ပြုံးပြလသည်ေ။ ဒီနေ့ နောမြူ့မကြန်ှာ ထူးထူးခွားခွား လှပနသည်ေ။ ပန်းရောင် နှုတခြမ်းပေါတ်ှင် နှုတခြမ်းနီ ခပရြဲရဲက အသားဖြူသူမို့ လိုကဖြကန်သည်ေ။ ခတ်ဆေနဆြနလြေး ဝတထြားသော နောမြူမှာ ယခငန်ေ့ကထကပြင် ပိုလှနသညေဟြု ခံစားနရသေည်။
“ရော့ နင့အြတွကြ မှေးနေ့လကဆြောင်”
“အေး ကြေးဇူးပဲ နောမြူ”
“ငါမေးစရာရှိတယ် ကောင်းကင်…. နင် အထငမြသေးရဘူးနောြ”
“မေးလေ… ဘာမေးမလို့လဲ”
“နင့မြှာ ရည်းစားရှိလားဟင်”
နောမြူ့ မကြန်ှာကို ကနွောြ တဈခကြြ ကြည့်လြိုကသ်ည်။ မွှောလြင့ခြကြြ… မကြဝြန်းနှင့ြ ပန်းရောငသ်န်းနသေော ပါးမို့မို့
“ဒီလိုမေးလို့ ငါ့ကို အထငသ်ေးသှားပြီလား ကောင်းကင်”
“ မသေးပါဘူးဟာ.. ငါ စဉြးစားနတော .. ငါ ခစွတ်ဲ့လူ ၂ ယောကြ ဖြစ်နတယေဟြ”
“ဘယသ်ူလဲ ဟင်..”
“ငါ မပြောခင်ျးဘူးဟာ…”
ယောင်ျကြားတွေ စိတကြ အံ့သှဖို့ ကောင်းသည်။ ကောငမြလေးက မိမိကို ကြိုကန်မှန်ေးသိရင် ခစွသ်ူရှိသညဖြစ်စေ ထပလြိုချင်သ်ည်။ ပြနခြစွမြိသည်။ မခူးခငကြ ညှှတတ်ဲ့ပန်း ခူးချင်သ်ည်။ တခွို့ နင်းခွပစ်ေကြသည်။ တခွို့က လဈလွှူရှုကြသည်။ ကနွောြ စကားဆုံးပြီး အဝေးကို ငေးနခွေိန်… ကနွောြ့လကကြို တဈစုံတဈဦးက လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည်…. ၎င်းင်းင်းမှာ နောမြူ….
“နင့ကြို ငါ ခစွတ်ယဟြာ.. ဒီလိုပြောလို အထငသ်ေးသှားလဲ ရပါတယ်”
သိမင်ယသ်ော အသံနှင့အြတူ မကြန်ှာလေးလှဲခပြှီး ပြောရှာသည်။
“မဟုတတ်ာပဲ နောမြူရယ်.. ငါ အထငမြသေးပါဘူး.. ငါပြောတ်ယဟြာ..”
ထိုနေ့က လပြည့န်ေ့ … လညှင်ေးတို့က တသုနသ်ုန် … ကြယလြတို့ ဆုံတဲ့ ညခမွြးလေး…..။
အခန်း (၄)
ပထမဆုံး အနမ်း ပန်းတွအဖြေဈ ပြင့စြသေောြ
ကနွောြ အမှနအြတိုင်းဝနခြံရလွှင် အသကြ ၁၉ နှစ်မှ ရည်းစားထားဖူးသည်။ အခု ခစွသ်ူကို ပြငသ်ဈနမ်း (kissing) နမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ မှနသ်ည် နမ်းခွင့မြရ။ နမ်းချင်သ်ော ဆန်ဒကို ထိန်းခွုပရြင်းပင်။ သူငယခြငွြးများ မှောကပြေးကြသည်။ လိငကြိဈစ ဘယလြို ကောင်းကြောင်း ပြောကြသည်။ လကတ်ည့စြမ်းချင်သ်ော အရှယမြို့ လကတ်ည့စြမ်းချင်သ်ော သဘော။ ကနွောြ့ရဲ့ ပထမဆုံး အနမ်းက နောမြူ ဖြစ်နမညေဆြိုတာကိုတော့ ……
“ကောင်းကင် နောမြူပြနရြင် လိုကသ်ှား.. အဲမှာ ထမင်းစားပြီး ဒီက ဝနထြမ်းတွအတွေကြ ထမင်းခွိုင့ပြါယူခဲ့”
“ဟုတ် အဈမ”
ဟု ဆိုလိုကသ်ောလြည်း ကနွောြ့စိတထြဲမှာတော့ မကြနပြေ…။ ကနွောြ့အလုပကြ ထမင်းခွိုင့ယ်ူတဲ့လူ အဆင့မြွိုးမဟုတ်..။ သို့သောြ နောမြူ့မကြန်ှာလေး ဝင်းလကသ်ှားမှန်း သိလိုကသ်ည်။ နောမြူက သန့ရြှင်းရေး လုပရြဦးမှာမို့ အလုပထြဲမှ ကနွောြ လုပစြရာတွေ လကစြသတန်သည်ေ။ နောမြူ ကနွော့အြလုပခြန်းထဲ ဝငလြာပြီး မောကြ(ဈ) ကိုငထြားသော ကနွောြ့လကကြို အသာလေး ကိုငသ်ှားသည်။ ဒါက အဆန်းတော့ မဟုတတ်ော့။ ဒီလိုလေးပဲ ကိုငန်ကြေ။
ကနွောကြလည်း လဈရငလြဈသလို လကလြေးကိုငသ်ည်။ သူလဲ အတူတူ။ ဘယလြောကဆြိုးလဲဆိုရင် အပြဈတဈခု လုပထြားလို့ ဆရာအဈကိုက ဆူရငတ်ောင်… သူက ကြမ်းတိုကရြင်း လကလြေးကိုငသ်ှားသေးသည်။ အားပေးတဲ့ သဘောပေါ့။
နောမြူ အလုပတ်ှပြေီးတော့ ကနွောန်ှင့ြ နောမြူ… ဆရာအဈကိုအိမ် ထွကလြာခဲ့သည်။ အိမတ်ံခါးဖြင့လြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဘယသ်ူမှ ဒီအိမမြှာ မရှိမှန်း ကနွောြ သဘောပေါကလြိုကသ်ည်။
“ကောင်းကင် ဝငလြေ.. ဘာရပလြုပန်တောလဲ”
“ဝတုတလြဲ မတွေ့ပါလား ဘယသ်ှားတာလဲ”
“အောြ ဝတုတကြ သူ့အမေ နမကေောင်းလို့တဲ့ ခဏပြနသ်ှားတာ”
“ဒါဆို ငါ ဝငလြို့ ဖြစ်ပါ့မလား..”
“ကိုယတ်ောခြွောရယ် ကမွ ကိုကမြစားတတပြါဘူး”
နောမြူက ပြုံးရင်းပြောသည်။ မီးမဖြင့သ်ေးတော့ အမှောငထြဲမှာမို့ ထိန်းခွုပထြားတဲ့ စိတတ်ှေ လှတသ်ှားလပြေီ။
“နောမြူ ငါ နင့ကြို နမ်းချင်တ်ယ်”
“အင်း….ခိ.ခိ”
“အဲ့ဒါဆို မကြလြုံးမှိတ်..”
“အင်း…ခိ..ခိ”
ပြုံးပြီး မကြလြုံးမှိတန်သေော နောမြူ့ နှုတခြမ်းကို ကနွောြ ယုယစွာ နမ်းရှိုကလြိုကသ်ည်။ နှေးထွေးသော နှုတခြမ်းအထိအတွေ့တို့က နှုတခြမ်းမှ တဆင့ြ နှလုံးသားဆီသို့ စီးဆင်းခဲ့လပြေီ။ ကနွော့ြ၏ ပထမဆုံး အနမ်းသည် ကနွောြ့ ကိုယခြန်ဒာ တဈခုလုံးကို တုနခြါလှိုကမြောစခေဲ့ပြီ။ ခွဖြေား လကဖြွားများ အေးခဲစခေဲ့ပြီ။ မညမြွှကြာသှားသညကြိုတော့ မသိ…. ဆှဲငငလြွှကရြှိသော အနမ်းတို့တွင် စီးမွှောခဲ့သညမြှာ ကနွောရြော နောမြူရော ၂ ယောကစြလုံး…..။
“ကောင်းကင် နင် နမကေောင်းဘူးလား….”
“ဘာလို့လဲဟ”
“တကိုယလြုံးလဲ တုနန်တောပဲ လကတ်ှလေဲ အေးလို့”
“ငါ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးဟာ… ငါ အောကမြှာပဲ စောင့တ်ော့မယန်ောြ နင် ဆင်းပြီးလာပေး..”
“အေးပါ.. နင့်သဘောပါဟယ်”
ကနွောြ ခွာခနဲ လှည့ထြှကခြဲ့လသည်ေ။ ဆကန်ရင်ေ ကနွောြ ပိုမှားမိတော့မည်။ ကြမ်းဆိုငတ်ှင် ဆေးလိပဝြယပြှီး ဆေးလိပတ်ဈဖြာ ဖြာလိုကမြိပါတော့သည်။
အခန်း (၅)
လန်းဆန်း ဖူးညှှန့လြာသော အခစွြ၏ အကိုင်းအလကြ
ဘာပဲပြောပြော ကနွောန်ဲ့ နောမြူတို့ အရငကြထကြ ပိုပြီး ရဲတင်းလာကြသည်။ တွေ့ရင် လကကြိုင် ရုံမက ခိုးနမ်းသည့ြ အဆင့ပြင် ရောကခြဲ့လသည်ေ။ တွေ့တိုင်း နမ်း ၊ နမ်းလို့ရတိုင်း နမ်း ။ နောမြူကလဲ ဘာမှမပြော။ အလုပအြတူလုပသ်ော ကိုမိုးမှ သတိထားမိတဲ့ အခွအနေသေို့ပင်……။
“ကောင်းကင် မင်းနဲ့ နောမြူတို့က ဘယအြဆင့ထြိ ရောကန်ပြေီလဲ”
“ဒီလိုပါပဲ အဈကိုရယ် ခစွသ်ူအဆင့ြ ဆိုပါတော့”
“အေး ဒါဆို မင်းသိအောင် တဈခုတော့ ပြောထားမယ်.. နောမြူက ယောကြြားနောကြ လိုကပြှေးဖူးတယ်”
“တကယလြာ ကိုမိုး.. ကြေးဇူးပဲနောြ”
ကိုမိုး သတိပေးလိုကသ်ဖြင့ြ ကနွော့ြ အမူအရာတွေ အရငလြို မဟုတတ်ော့မှန်း နောမြူ ရိပမြိသည်။ ဒီလိုနဲ့ ကနွောြ ညဂွူတီ ဆင်းမဲ့နေ့ ရောကခြဲ့ပြနသ်ည်။ ထုံးစံ အတိုင်း ကနွောြ နောမြူနှင့အြတူ အဈကို သူဌေး နအေိမသ်ို့ လိုကသ်ှားရပြနသ်ည်။
“နောမြူ .. ငါ့ကို အမှနအြတိုင်းပြောနောြ .. နင် .. နင် .. ခိုးရာလိုကဖြူးလား”
“ဒါ… ဒါ… နင် ငါ့ကို သကသ်ကြ အထငသ်ေးတာပဲ…..”
နောမြူ မကြရြညတ်ှေ တလိမ့ခြငွြး ကလွာလသည်ေ။ ထိုငန်တေဲ့ ခုံမှထပြီး
“နင် အထငသ်ေးနမေဲ့အစား ငါ့ကို အသသော သတလြိုကတ်ော့”
ဟု ပြောကာ ဓားယူရန် ပြငလြသည်ေ။ ကနွောြ နောမြူ့ကို ဆှဲဖကလြိုကသ်ည်။ နောမြူတဈယောကြ ရှိုကကြှီးတငင် အားရအောင် ငိုလသည်ေ။ ငိုပြီးပြီဆိုမှ ကနွောြ့ကို မော့အကြည့်ြ နောမြူရဲ့ နှုတခြမ်းတဈစုံကို တပမြကစြှာ နမ်းရှိုကလြိုကလြသည်ေ။ နမ်းခွင်း၏နောကတ်ှင် တင်းကြပစြှာ ထွေးပိုကခြှင်းတို့နှင့အြတူ စီးမွှောရင်း ၂ ယောကလြုံး လှဲလွောင်းခွင်းတို့နှင့ြ….။
“နင့ြ ကိုယလြုံးကြီးက လေးတယဟြာ….”
“လေးမှာပေါ့ဟ ဖိထားတာကိုး….”
“ ခဏဖယပြါဦးဟယ် နငကြလဲ”
ကနွောြ ဖယပြေးလိုကသ်ည်။ သို့သောြ လကအြစုံက နောမြူ့ ဘောလြီခွိတကြို ဖြုတပြှီးနပြေီ။ နောမြူ့စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ကနွောြ နောမြူ့နှုတခြမ်းကို အနမ်းမိုးရှာပြနသ်ည်။ တခါမှ မထိတွေ့ဘူးသော လကြ၏ အထိအတွေ့က နောမြူ့ရငသ်ားဆီသို့ လှှားခနဲအရောကြ….
“အင့ျ…..အင်း….”
နောမြူ့ ညှီးတွားသံနှင့အြတူ ကနွောြ ခေါင်းလေးငုံပြီး ရငသ်ားကို ကလေးတဈယောကြ နို့စို့သလို အဆကမြပကြြ….။ နောမြူတဈယောကြ တွန့လြူးနသည်ေ။ မကြစြီစုံမှိတပြှီး နှုတခြမ်းလေးကိုကကြာ ပန်းရောငသ်န်းနသေော ပါးအစုံတို့က လှသညထြကလြှ ကြှသညထြကကြှှစသည်ေ။ အကြမ်းပန်းကနလြေး မှောကထြားသလို ခပမြို့မို့ အသားစိုငလြေးပေါတ်ှင် ပန်းရောငသ်န်းနတေဲ့ ပတ်တမှားလုံးလေး တငထြားသလို..။
ကနွောြ့လကတ်ို့က နောမြူ့ ထမိနလြေးအောကသ်ို့ လွှိုဝငလြိုကသ်ည်။ နောမြူ ခွထေောကြ ၂ ချောင်းကို ခပမြှဲမှဲလေး ခွိတလြို့…။ ကနွောြ့လကတ်ို့က ထမိနထြဲမှ အောကခြံဘောင်းဘီလေးထဲကို ထည့မြည် အလုပ်…..။
“တောပြှီ ကောင်းကငရြယ် …. အဲဒါတော့ မလုပပြါနဲ့…”
“နောမြူကလဲကြာ ….”
“နငင်ါ့ကို ယူနိုငမြှာ မဟုတပြါဘူးဟာ… ငါသိပါတယ်… ငါက နငပြွောအြောင် ပေးဆပခြငွတ်ာပါ .. အခွိနတ်ှေ သိပစြောနသေေးတယဟြာ… အခုတော့”
“အောြ .. နောမြူရယ်..”
အခန်း(၆)
အမှဈတွယလြာတဲ့ အခစွသ်ဈပင်
ကနွောြ့ဘဝမှာ မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ နှုတခြမ်း နဲ့ ရငသ်ားကို ကိုငဖြူးတာ နောမြူဆိုတဲ့ ခစွစြရာ ကရငမြလေးက ပထမဆုံး..။ ကနွောြ ပြောခြဲ့သည်။ ရငခြုနသ်ညဟြု ပြောလွှင် ပိုမှနသ်လား.. ဒါမှမဟုတ် မမှငဖြူး မူးမှဈထင် လို့ ဆိုချင်ဆြို… ဘာပဲပြောပြော အဲ့ဒီအခွိနတ်ုန်းကတော့ တကယ် ရငခြုနပြွောရြှှငခြဲ့သည်။ ကနွောြ ညဂွူတီ ကပြါစလေိုသာ ဆုတောင်းနတေော့သည်။ ညဂွူတီကရွင် နောမြူနဲ့ နမ်းလို့ရသည်။ နောမြူ့ပိပိလေးကို ထမိနပြေါမြှ ပြတခြှင့ရြသည်။ တနေ့ည အဈကိုသူဌေးအိမတ်ှင် …
“နငကြ သိပတ်ကိုယကြောင်းဆနတ်ာပဲ”
“ဘာလို့လဲဟ..”
“ဟုတတ်ယလြေ ..နငကြတွော့ လုပခြငွတ်ာ လုပန်တယ်ေ… ငါကတွော့ မလုပရြဘူး”
“နငကြ ဘာလုပခြငွလြဲ”
“နင့ြ ဥဈစာကို ကိုငကြှည့ခြငွတ်ယ်..”
“အင်း…ကိုငလြေ..”
နောမြူ စိတဝြငတ်စား ဘောင်းဘီဇဈလေး ဖြင့ခြလွိုကသ်ည်။ နောကပြှီး ဘောင်းဘီကို အသာလေး ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ အောကခြံဘောင်းဘီလေး အသာ ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ ကနွောြ အောကပျိုင်း အေးခနဲ ဖြစ်သှားသည်။ နူးညံ့သော လကတ်ဈစုံက ကနွော့လြီးကို ဖြဲလိုကြ စုလိုကြ အောကကြိုကြည့်လြိုကြ တဈချောင်းလုံး ဆုပကြိုငလြိုကန်ှင့ြ…။ အောကထြပမြှ လူသံကြားသဖြင့ြ ကနွောြ ဘောင်းဘီကို အတင်းဆှဲဝတလြိုကလြသည်ေ။
“နင့ဟြာကြီးက အကြီးကြီးပဲ.. ခိခိ”
“ဟာ.. နငကြလဲ..”
အောြ အခုတော့ ကနွောြ့လီးကို ကိုငဖြူးတဲ့ ပထမဆုံး မိန်းကလေး နောမြူ ဖြစ်ပြနပြှီးပေါ့…။ ဘာပဲပြောပြော ကနွောြ နောမြူ့ကို နမ်းတဲ့ အခွိနကြစပြီး စိတထြဲမှာ နောမြူ့ကို မှန်းပြီး လကန်ဲ့လုပခြဲ့တာ အကြိမရြေ မရတွကေန်ိုငတ်ော့..။ နောမြူ့ပိပိကို ထမီအပေါကြ ကိုငတ်ဲ့ ညကဆို ၄ ခါလောကြ လကန်ှင့ြ လုပဖြစ်သည်။ မိန်းမတဈယောကြ၏ ပိပိကို ကိုငဖြူးသညမြှာ ကနွောြ အသကြ ၂၁ နှစ်က ပထမဆုံးပင်…။
“ဟဲ့ .. ကောင်းကင် နင့ကြို နောမြူက မနကဖြှန် မနကြ ၉ နာရီ ကားဂိတမြှာ စောင့န်မယေတ်ဲ့ လာခဲ့တဲ့”
ဟု ဝတုတကြ အောငသ်ှယတ်ောပြီသစွာ လာပြောလသည်ေ။ မနကဖြှန် အတွကြ ဘယလြို အလုပထြဲမှ ထွကရြမညကြိုသာ.. တွေးနမေိပါတော့သည်။
အခန်း (၇)
အမှဈမတွယခြင် ဆှဲနုတလြိုကရြသော အခစွသ်ဈပငင်ယ်
မနကြ ၉ နာရီ ကြောကြွောလြောကြ ခွိန်းထားသော ကားမှတတ်ိုငသ်ို့ ကနွောြ ရောကခြဲ့လသည်ေ။ နောမြူကတော့ ရောကန်ှင့န်လပြေေီ..။
“ဘယသ်ှားမလဲ နောမြူ”
“ကောင်းကင် အဆငပြှတေဲ့ နရောသှားလေ”
“ဟုတဘြူးလေ အခု နောမြူ ဘယသ်ှားမှာလဲ”
“အခုက အဒေါအြိမ် ခဏပြနမြှာလေ အင်းစိနဘြကမြှာ”
“ဒါဆို အင်းစိနသ်ှားမလား”
“မသှားချင်သ်ေးဘူး အင်းစိနကြို..”
“ဒါဆို မွကြှန်းသာ သှားမလား”
“ကောင်းသားပဲ ကောင်းကင်..”
သဈပင် ခပအြုပအြုပတ်ို့က ခစွသ်ူတွအတွေကြ နားခိုရာ…။ တခွို့ နရောတွဆေို ထိုငဖြို့ သတင်းစာတွတေောင် အဆငသ်င့ြ ခင်းပြီးသား…။ တခွို့ စုံတွဲတွကေ နမ်းလို့။ တခွို့ကတွော့လဲ စကားတွေ ပြောလို့ပေါ့….။ ကနွောန်ဲ့ နောမြူကတော့ အနမ်းမိုးတွေ ရှာလို့ပေါ့….။
အနမ်းမိုးတွေ ရှာနတေုန်း ကနွောြ့လကတ်ှေ နောမြူ့ ထမီအောကဝြငရြန် တဖြည်းဖြည်း လွှောခလွိုကသ်ည်။ နောမြူကလဲ အလိုကသ်င့ြ နပေေးသည်။ နောမြူ့လကကြလဲ ကနွောြ့လီးပေါတ်ှင် ပြတသ်ပန်လပြေေီ။ ကနွော့စြိတတ်ှေ မထိန်းနိုငတ်ော့ပြီ။ ပတဝြန်းကငွြ ဆိတကြှယမြှုနောကြ နောမြူနှင့ြ ကနွောြ ဖောကပြှားရန် စတငလြွှောကလြှမ်းနသညေ့န်ယ်။
ကနွောြ ခွဆင်ေးနလေိုကသ်ည်။ နောမြူက ကနွောြ့ခွပေေါတ်ှင် ထိုငလြိုကသ်ည်။ နောမြူ့ ခွသလေုံးတလွှောကြ ကနွော့လြကတ်ို့ ပြေးလှားပြတသ်တန်ပြေီ။ ခွသလေုံးမှတဆင့ြ ပေါငလြေးကို ပြတပြေးမိသည်။ နှုတခြမ်းမှ အနမ်းမိုးတို့က မပကြြ ရှာသှန်းနပြေီ..။ နောမြူ့ အောကခြံဘောင်းဘီကို ကိုငမြိခွိနတ်ှင် အောကခြံဘောင်းဘီမှာ အတောပြင် စိုနပြေီ။ ခွှဲကြိကြိ အရညတ်ို့ လကမြှာ ကပပြှီးပါလာသည်။
“နောမြူ ငါ.. မနနေိုငတ်ော့ဘူးဟာ…”
“ငါ ဘာလုပပြေးရမလဲ ကောင်းကင်”
“နင် ဘောင်းဘီခွှတပြှီး ငါ့ပေါတ်တထြိုငဟြာ…”
“ငါ ကြောကတ်ယ် ကောင်းကင်..”
“ဒါဆိုလဲ ပါးစပန်ဲ့ ငါ့ဟာကို စုပပြေးဟာ”
“အင်း…”
ကနွောြ ခေါင်းတွေ ကိုကသ်လိုလို ရပေဲ ငတသ်လိုလို ရငတ်ှတေုနတ်ာတော့ ဆိုဖြယမြရှိ။ နောမြူ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ နီရဲနသေော လီး၏ ထိပကြလေးတင် ပါးစပန်ဲ့ တေ့ပြီး စုပန်လသေည်ေ။
“အဲ့လို မဟုတဘြူးဟ… နင့လြကပြေး”
ကနွောြ သူ့လကကြို ကိုငကြာ ဂွင်းထုသလို လုပပြေးသည်။ သိပကြှာကြာမခံပဲ သုတရြညတ်ို့က နောမြူ့ လကတ်ှအပြေင် ထမီတွရေော ကနွော့ြ ပုဆိုးတွပေါ စိုကုနတ်ော့သည်။ ကနွောြ နောမြူ့ကို တင်းတင်း ဖကထြားမိသည်။
“ကောင်းကင် ..နင် မကြနပေသ်ေးရင် ဒီထကြ အဆငပြှတေဲ့နရော သှားရအောငလြေ”
“မသှားတော့ပါဘူးဟာ…”
“နငင်ါ့ကို မယူလဲ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးဟာ…. သှားချင်ရြငသ်ှားပါ”
“ငါ…. ငါ…. နင့ကြို မယူနိုငတ်ာလဲ အမှနပြဲ… နငန်ဲ့ ဆကလြကတ်ှဲရင် အကုနလြှနကြုနလြိမ့မြယ်…. နောမြူ…. ငါ ယောကြြားကောင်းတဈယောကြ ဖြစ်ချင်တ်ယ်… မယူနိုငပြဲ ဖကြစြီးတဲ့လူ ငါ မဖြစ်ချင်ဘြူးဟာ… ငါနဲ့ နငကြ အစောကြီးကတည်းက မဖြစ်နိုငမြှန်း နငရြော ငါရော သိနတောပဲဟာ… ငါ နင့ကြို ခစွတ်ယ် .. နင့ဘြဝကို တန်းဖိုးထားချင်တ်ယ်.. နငန်ဲ့ယူမဲ့ ယောကြြားကို ငါသန့သ်န့လြေး နင့ကြို ပေးချင်တ်ယ်။ “
“ကောင်းကငရြယ် ငါက နင့ကြိုပဲ ပေးချင်တ်ာ…. မယူလဲ ကိဈစမရှိပါဘူးဟာ”
“ငါယူမဲ့ မိန်းကလေးအတွကလြည်း ငါ သန့ရြှင်းချင်တ်ယ်.. နင့ကြိုယူမဲ့လူ အတွကလြည်း နင့ကြို ငါ သန့ရြှင်းစချင်ေတ်ယ် နောမြူရယ်..”
“အောြ.. ကောင်းကငရြယ် .. နင့ကြို ငါ တသကလြုံး မမေ့ပါဘူဟာ.. ဒီနေ့အတွကြ ဖြစ်သမွှတွေ ငါသတေဲ့အထိ သတိရနမှောပါဟာ”
နောမြူနှင့ြ ကနွောြ ကားပေါတ်ှင် တိတဆြိတပြှီးလိုကလြာခဲ့သည်။ နောမြူ့မကြဝြန်းမှ မကြရြညမြွား အဆကမြပကြြ စီးနသည်ေ။ ကနွောြ့လကကြို ဆုပကြိုငရြင်း သူ့ရငထြဲ ထည့ထြားသည်။ ကနွောဆြင်းမဲ့ မှတတ်ိုငရြောကတ်ော့ နောမြူက ကနွောြ့လကကြို မလှတ်.. တွတွလေေေး ကြည့်ရြင်း မကြရြညတ်ှေ ထပစြီးကလွာသည်။
“ငါ သှားတော့မယ် နောမြူ….”
နောမြူ ကနွောြ့လကကြို ရငထြဲမှာ တင်းနအေောင် တဈခကြြ ဆုပကြိုငဖြတထြားရင်း တဖြည်းဖြည်းလွှောကာ လှတလြိုကပြါတော့သည်။
နိဂုန်း
ဘဝတကြေ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရ မဆုံတဲ့ဖူးစာ
လောကကြီးက ဆန်းကြယတ်ယ်… တကယ့ကြို ဆန်းကြယတ်ယ်။ အဆင့အြတန်း ပညာအရညအြချင်ြးတွေ ကြဲကြာရင် တကယတ်န်းတော့ ရုပရြှငတ်ှေ ဝတ်တုတွထေဲမှာပဲ ဖတလြို့ကောင်းတယ် လကတ်ှေ့ဘဝမှာ လုပန်ိုငဖြို့ ရငဆြိုငန်ိုငဖြို့ ခဲယဉြးလှတယ် မဟုတပြါလား….။
အဖြစ်အပကြတ်ှေ မှနလြှန်းတာလား … သို့မဟုတ် ကံက ဒီလိုစီမံတာလား မသိ…။ နောမြူနှင့ြ ကနွောြ ခစွန်မှန်ေး အဈကိုသူဌေး သိသှားပြီး နောမြူ့ကို မောင်းထုတလြိုကလြပြေီ။ ကနွောကြိုလဲ မေးသည်။ ဘာပဲပြောပြော နောမြူသည် ခတ်စေကားအရ ကြိုကကြုန်းလို့ ခေါမြလား။ သို့မဟုတ် ယောင်ျကြားလိုကပြှေးဖူးတာပဲ အမှနလြား… ကနွောြ့ကို အမိဖမ်းတာလား….။
ကနွောြ ပြုမူခဲ့တာ သူ့အပေါလြှနသ်ှားသညကြား အမှန်။ ကနွောြ သူ့ကို ဘဝမပကြစြချင်ေတ်ာလဲ အမှန်။ ကနွောသ်ူ့ကို အခုထိ သတိရနတောလဲ အမှနပြင် ဖြစ်ပါတော့သည် မဟုတပြါလား။
ပြီးပါပြီ။