ကိုယဟြနပြှကြောင်းသူ
ရေးသားသူ – ?????
ဇယသွေီရိ တကျကသိုလမြှာ လကထြောကြ ပါမောကျခ ဟနန်ရီ ရာဇဝင် ဘာသာရပကြို လာပြနသညေမြှာ ဆယစြုနှစ်တဈခုနီးပါး ကြာမှင့်ခဲ့ပြီ။
ပရောဖြကဆြာဟု ဆိုသောလြည်း ဟနန်ရီမှာ အသကြ ၃၀ ကြောကြွောြ ၄၀ မပြည့်သေး၊ အသကကြ ငယင်ယ် အားကစားလိုကစြားသူဖြစ်၍ ဗလတောင့်တောင့်၊ ပါးသိုင်းမှှေးခပရြေးရေးနှင့် ဟနန်ရီမှာ ကြောင်းဆရာနှင့်မတူပဲ ဘိုငစြကုပ် ဓာတရြှငမြင်းသားနှင့် ပိုတူနသည်ေ။
အမှီအခိုမရှိ၊ လူပျိုလူလှတမြို့ ရသည့်လခက လောကင်ရုံမက ပိုလွှံသညဟြု ဆိုရမည်၊ သို့သောလြည်း ဝါသနာအလွှောကြ ဓာတပြုံတိုကန်ှင့် ပန်းခွီသငတ်န်း ဖြင့်ထားသေးသည်။ တကိုယတ်ည်းသမားမို့ တိုကခြန်းသီးသန့ြ ငှားမနတေော့ပဲ ဓာတပြုံတိုကတ်ှငပြင် ဟနန်ရီ နသည်ေ။
ရုံးခန်းထဲမှာ သူရိယ သတင်းစာကို ဟိုလှနဒြီလှန် လုပန်စဉြေ တံခါးခေါကသ်ံကြားရသဖြင့် ဟနန်ရီ တံခါးပေါကဆြီသို့ ထသှားရသည်။ သမိုင်းပါမောကျခပီပီ ရှေးခတ်ေ ဗမာစာအပြင် ခတ်သေုံး ဗမာစာကိုပါ ရေးတတ်၊ ဖတတ်တသ်ည့် ဟနန်ရီမှာ ဇယသွေီရိမှာ အနကြောသဖြင့် ဗမာစကားကိုလဲ ပီပီသသမဟုတတ်ောင် အတောကြွှမ်းကြှမ်းကငွကြငွြ ပြောတတန်ပြေီ။
တံခါးကို ဖြင့်လိုကတ်ော့ ဒုတိယနှစ် ဥပဒေ ကြောင်းသူ မကလွာဝေ၊ ကုနသ်ညကြှီး ဦးဝခန်ေး၏ မှေး တရုတသ်ှေး တမတသ်ားပါသည် မကလွာဝေ။ သူမအဖိုး ဦးဝခန်ေးက ကုနသ်ညအြလုပအြပြင် တိုကခြန်းတွေ အများကြီး ဝယထြားကာ ငှားသည့်အလုပလြဲ လုပသ်ည်၊ မှို့လညကြ သူ့ဓာတပြုံတိုကတ်ောင် ဦးဝခန်ေးဆီက ငှားထားတာ ဖြစ်သည်။
ကလွာ့ကို မှငသ်ညန်ှင့် ဟနန်ရီ စိတကြ ထောင်းကနဲ တိုသှားသည်။ သူသငသ်ည့် သမိုင်းကို မယူမနရေ ဘာသာမို့ အတန်းထဲ ဝငထြိုငန်ရေုံနှင့် ဂုဏထြူးထွကမြည့်အလား ပေါ့ပကြပြကြသ်ဘောထားသည့် ကြောင်းသူ၊ အဆိုင်းမန့ပြေးလွှင် အခွိနမြီ မတင်၊ အမြဲနောကကြသွည့် ကြောင်းသူ၊ ၃ ခါမှောကတ်ှငတ်ော့ သူ စိတတ်ိုတိုနှင့် ကလွာ့ အဆိုင်းမန့ကြို သုညပေးပစ်လိုကသ်ည်၊ အဲဒါမှ မှတလြောကသ်ားလောကြ ရှိသှားမှာ။ အခုလဲ အဲဒါကို သတိရသဖြင့် ဟနန်ရီ စိတပြှနတ်ိုလာခွင်းပင်။
“ဆရာ … ကမ် ဆရာ့ကို ပြောစရာ ရှိလို့။”
ပြောပြောဆိုဆို ကလွာက ရုံးခန်းထဲဝငကြာ သူ့စားပြဲရှေ့က ကုလားထိုငတ်ှင် စွေ့ကနဲ ဝငထြိုငသ်ည်။ သူ တံခါးပိတပြှီး သူ့ထိုငခြုံမှာ ပြနလြာထိုငတ်ော့ …
“ဆရာ … ကမွ သမိုင်းကို ဂုဏထြူးပါမှ ရမယ် ဆရာ”
“ဂုဏထြူးက မဖြစ်နိုငဘြူး၊ ဖိုငန်ယမြှာ အမှတပြှည့်ရရငတ်ောင် မဖြစ်နိုငတ်ော့ဘူး။”
သမိုင်းက အဆိုင်းမန့အြမှတတ်ှကေိုပါ ယူသည့်ဘာသာ၊ အဆိုင်းမန့တ်ှမှော အမှတန်ည်းနည်းလွော့တာ မထောင်းသာသောလြည်း သုညတလုံးပါလွှငတ်ော့ ဂုဏထြူးမထွကန်ိုငတ်ော့။
နောကပြှီး သမိုင်းစာမေးပြဲမှာ အမှတပြှည့်ရတာ ဘယမြှာ ရှိနိုငလြို့တုန်း။
“ကမွ ကြူတိုရီယယတ်ှမှော အကုန် အမှတပြှည့်ရတယလြေ”
“အင်း … အဆိုင်းမန့တ်ှေ နောကကြတွယလြေ၊ ဒီတော့ ဂုဏထြူး မဖြစ်နိုငဘြူး”
“ဆရာရယ် … တရကထြဲကို”
“တရကလြဲ နောကကြတွာပဲ၊ ဆောရီး မကလွာဝေ။ နင် ဟဈစထရီ ဂုဏထြူး မဖြစ်နိုငဘြူး”
“ဆရာ … ကမွ အောန်ာ မဝငလြို့ မဖြစ်ဘူး၊ အောန်ာ မဝငရြင် အဘိုးက ကမွကို ယောကြွား ပေးစားတော့မှာ။ ကမွ အောန်ာဝငရြင် ဘိလပမြှာ မဟာဘှဲ့ ဆကတ်ကခြငွလြို့ပါ”
“ဆောရီး … ငါ မကူညီနိုငဘြူး”
“ဆရာ ကမွ မနကဖြှန် ထပလြာခဲ့လို့ ရမလား”
“အိုကလေေ … ထပလြာလဲ နင် ဂုဏထြူးတော့ မဖြစ်နိုငဘြူး”
နောကန်ေ့ ဟနန်ရီ ရုံးကိုရောကတ်ော့ ရုံးခန်းရှေ့မှာ သူ့ကိုစောင့်နသည်ေ့ ကလွာ့ကို တွေ့လိုကရြသည်။ အရပ် ငါးပခွေောကလြောကရြှိမည့် ကလွာဝေ ဒီနေ့ ဒေါကမြှင့်ဖိနပ် မဝတစြဖူး ဝတထြားသည်။
အကြီကလဲ မှနန်ိုငလြှနအြသားကို ဇာဘောလြီအနကြ၊ ပိုးထမီပြော့ အဝါနှင့် တွဲဝတထြားသဖြင့် သူမကိုယလြုံးအလှကို ပေါလြှငန်စသေည်ေ။ ရုံးခန်းထဲ ခေါထြိုငပြှီး ကလွာ့ကို ဟနန်ရီကြည့်လိုကတ်ော့ မကြန်ှာမှာလဲ မကြန်ှာခွတွေေ အဖြေးသား၊ မှုနန်အေောင် လိမ်းထားပြီး နှုတခြမ်းကလဲ ရဲရဲနီလို့။
စားနကြေ ကြောငဖြားကြီးလောကြ မဟုတသ်ောလြည်း အတွေ့အကြုံမရှိတာ မဟုတသ်ည့် ဟနန်ရီ ဒီကောငမြလေး ဘယခြှလှမြေးလှမ်းသညကြို နားခွကမြီးတောကသ်ှားသည်။ ဒါပမေဲ့လဲ ထိုခွလှမြေးကို ဘယန်ှလှမ်း၊ ဘယခြရီးစခန်းရောကသ်ညအြထိ လှမ်းမညကြို မသိသေးသညန်ှင့် အသာဆကြ အကဲခတန်လေိုကသ်ည်။
“ဆရာ ကမွ ယောကြွားမယူချင်သ်ေးဘူး၊ ကမွကို ကူညီပါ ဆရာရယ်”
တရုတတ်ှကေ ဒီလိုပဲ၊ အိမထြောငကြသွှားပြီဆို ယောကျခမအိမမြှာ ကြှနသ်ာသာရယ်။ ယောကျခမနှင့် လငသ်ား အမှငကြဉွြးလွှင် ကဉွြးသလောကြ ပညာဘယလြောကတ်တတ်တ် အိမတ်ှင်းပုန်းဖြစ်ပရေော့။ ဒါ့ကြောင့်လဲ ခတ်ပေညာတတ် တရုတ် မိန်းကလေးတွေ အိမထြောငပြှုရမှာ သမလေောကြ ကြောကကြှသည်။
“ကမွ အဲ … ဟိုဟာ အဆိုင်းမန့တ်ခု ထပလြုပရြငရြော၊ ဆရာ”
သူခပမြဆိတပြင် နနတေေော့ ကာခွယတ်ှေ ဆိုးထားသော မကြလြုံးရှဲကြီးများဖြင့် အသနားခံကြည့်ရင်း ခပည်ုညုလေး လာပြောနသည်ေ၊ ဒီလောကန်ှင့် ကြှသှေားရအောင် ဟနန်ရီက မနေ့တနေ့ကမှ စာစသငသ်ည့် ကြောင်းဆရာ ပေါကစြမှ မဟုတတ်ာပဲ။
“နောကအြပါတပြဲ ဖိုငန်ယဖြှတေော့မှာ။ မကလွာဝေ … ဆောရီး … ငါ ဒါ မတတန်ိုငဘြူး”
ကလွာငှိမကြသွှားသည်၊ ဟနန်ရီ ခေါင်းမာလှန်းသည်။ ခဏကြာအောင် ငှိမသ်ကန်ပြေီးမှ တခုခုကို ဆုံးဖြတလြိုကဟြနန်ှင့် …
“ဆရာ … ကမြလေ … ဟို …”
ဟနန်ရီက ခေါင်းကို ငှငသ်ာစွာပင် ယမ်းရင်း …
“ဆောရီးပါ”
” … ဆရာ ပန်းခွီဆှဲဖို့ ကမွ ကိုယဟြနပြှပေးရငရြော … အပို အဆိုင်းမန့အြဖြစ်နဲ့လေ၊ ဆရာ့ စတူဒီယိုကို ကမွ လာပေးမယလြေ။”
ဟနန်ရီ မကြလြုံးတွေ ဝင်းကနဲ လကသ်ှားသည်။ ပြီးမှ ခပအြေးအေး လသေံနှင့် …
“မောဒြယလြထြိုငပြေးမယလြို့ ပြောတာလား”
… ဟုပြနမြေးလသည်ေ။
“ဟုတတ်ယ်၊ ကမွ ဆရာ့စိတကြှိုကြ မောဒြယလြထြိုငပြေးမယ်။ ဒီမှာကြည့် … ကမွ မလှဘူးလား”
ဟနန်ရီ ပါးစပအြဟောင်းသား ဖြစ်သှားရသည်၊ ဒီကောငမြလေး ဒီလောကြ ရဲတင်းလိမ့်မညဟြု သူမထငထြားခဲ့။ သူ့မကြစြိရှေ့မှာတင် ကလွာ ထိုငခြုံမှ ထရပကြာ ရငဖြုံးအကြီကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ဟနန်ရီ မှငသ်ကန်ရောမှ သတိဝငလြာသောလြည်း နှုတကြ ဘာမှ မပြောနိုင်။
သူ့အတွင်းစိတကြ လှနဆြှဲနသည်ေ။ တဘကကြ သူ့ဆီက အမှတဝြယသ်လို ဖြစ်နတောကို ခံပြင်းနမေိသလို တဘကကြလဲ ဒီကောငမြလေး ခွှတပြှတာကို ဆကကြှည့်ချင်စြိတ် ဖြစ်နသည်ေ။ နှုတကြတော့ ဘာသံမှ ထွကမြလာ၊ ကြည့်ရတာ ကြည့်ချင်စြိတကြ အနိုငရြသည့်နှယ်။
ကလွာက သူ့အလုပသ်ူ ဆကလြုပသ်ည်၊ ဘောလြီခွိတတ်ှေ ဖြုတလြိုကပြှီး ရငကြို ဟင်းလင်းဖြင့်လိုကသ်ည်။ သူမရငသ်ားတွကေ ခေါမပြညကြ ဗီးနပစ်ြကြောကရြုပလြို … ကြီးသည်၊ လုံးသည်၊ ပြည့်သည် … ဒီလောကလြှတာ သိပရြှားတာပဲ ဟနန်ရီသိသည်။ ဗီးနပစ်ြလို … ထရှိုငမြှို့က ဟယလြငလြို။
ဒါ့ကြောင့် ထရှိုငစြဈကြီး ဖြစ်ခဲ့ရတာဟု ဟနန်ရီ သဘောပေါကသ်ှားသည်။ ဟနန်ရီ ဆှံ့အနသညေကြို ကလွာကလဲ သိသည်၊ ဒီဘာသာ ဂုဏထြူးမှတရြဖို့ သူမအတွကြ သရေေး ရှငရြေးမို့ ဒီလောကန်ှင့် ရပမြထားနိုင်။ ဂုဏထြူးသချောသညထြကြ သချောအောင် ခါးက ထမီကိုပါ ဖြခလွေိုကသ်ည်။
ဟနန်ရီ့အသကရြှူသံတွေ ပိုပိုပြင်းလာရသည်။ ကလွာ့မှာ အတွင်းခံလုံး၀ မပါ။ ရုံးခန်းက အလုံဖြစ်သည့်အပြင် မနကပျိုင်းစောနသေေးသည့်အတွကြ ဖြတသ်ှားဖြတလြာလဲ သိပမြရှိလို့ ဟနန်ရီ အသကရြှူချောငရြသည်။
ဒီကောငမြလေး အတွင်းခံမပါပဲ ကြောင်းကိုလာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဆီမလာခငကြမှ ခွှတလြာခဲ့တာလားဟု လွှောကတ်ှေးနမေိသေးသည်။ ဘောလြီကိုပါ ခွှတ်၍ စားပြဲပေါတ်ငလြိုကပြှီး ခါးထောကြ၊ ဒူးကြေး၍ သူမကောကကြှောင်းတွေ ပေါလြှငသ်ညထြကြ ပိုမိုပေါလြှငအြောင် ကိုယဟြနပြှနသည်ေ။
မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်းဖြစ်နသေော ကလွာ့ကိုယထြည် ကောကကြှောင်းတွသည်ေ ဒေါကမြှင့်ဖိနပကြှောင့် အလှပိုနသည်ေ။ ရုံးခန်းတခုလုံး ကလွာ့ဆီမှ အမှှေးနံ့သာနံ့များ ထုံမှှန်းနပြေီး ဟနန်ရီ၏ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းမှတပါး ဘာသံမှမကြားရပဲ တိတဆြိတလြွှကရြှိသည်။
သားကောငကြို ညို့ယူဖမ်းစားတတသ်ည့် နဂါးမယလြေးနှယ် ကလွာ မကြလြုံးရှဲကြီးများဖြင့် ဟနန်ရီ့ကို ကြည့်ရင်း ဘေးကို စောင်း၊ နောကြ … ဟနန်ရီ့ကို ကြောပေးပြီး သမငလြညပြှနလြှည့်ကြည့် ပြနသ်ည်။
ကလွာဝေ့ကြောဘကကြလဲ ဟနန်ရီ့အတွကြ ရငသ်ပရြှုမောဖြစ်ရသည်။ အပြဈအနာအဆာမရှိ ချောမှတသ်ော အသားအရေ၊ တရုတသ်ှေးစပ်၍ အသားက ဝင်းဝါသောလြည်း တရုတမြစဈစဈတွလေို မကြပြေါကကြဉွြးကဉွြးနှင့် မဟုတ်၊ မကြလြုံးတွကေ တဖိတဖြိတ် တောကန်သည်ေ၊ မှန်/ကရငသ်ှေးပါသောကြောင့်ထင့်၊ ကိုယလြုံး ကိုယပြေါကြ အခွိုးအဆကကြ မယပြှိုငပြှဲ ဝငလြို့ ရလောကသ်ည်၊ သချော တိုင်းမကြည့်ရသောလြည်း ၃၃ – ၂၆ – ၃၅ သဲနာရီ ရှိတဟြု ဟနန်ရီ ခန့မြှန်းမိသည်။
ခေါမ ကြောကဆြဈရုပလြေးနှယ်၊ ဘယဘြကကြ ကြည့်ကြည့် လှပသည့် ကိုယလြုံး ကိုယပြေါကြ၊ ဟနန်ရီ ထိုငရြာမှ ထ၍ ကိုငကြှည့်ချင်စြိတကြို မနည်း ထိန်းထားရသည်။ သူမကြစြိကိုပင် သူမယုံနိုင်၊ အိပမြကမြွား မကန်သလေား စဉြးစားနတေုန်း ကလွာဝဆေီက အသံထွကလြာသည်။
“ဘယ့်နှယလြဲ ဆရာ … ကမွ ကိုယဟြနပြှမယ် လုပလြို့ ကြာလဖိုင်းရဲ့လား။”
ဟနန်ရီ ထိုငရြာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရသည်။ ပြီးတော့ ကလွာ့အနားကို နမူးနမိုင်းနှင့် လွှောကလြာမိသည်။ လှသလောကြ ဉာဏမြွားတဲ့ ဟာမလေး။ သူစိတထြဲကနေ မှတခြကြပြေးလိုကမြိသည်။ နေဦး … မကြန်ှာက တမွိုးဖြစ်နသလေိုပဲ။ သချောကြည့်မှ ပြဈမွိုးမှဲ့မထငသ်ော ကလွာ့အလှကို ဖကြန်တော ဘာလဲ ဟနန်ရီ သတိထားမိသှားသည်။
နှုတခြမ်းထကကြ ထီမထငသ်ည့် အပြုံးစ၊ ဒီလောကန်ဲ့ ဟနန်ရီ့ဆီက အမှတဝြယလြို့ရတယဟြု သှေးနားထငရြောကန်သည်ေ့ အပြုံးစ။ ဒီဟာမလေးကို ကြောင်းမှန်းကနမြှန်း သိသှားအောင် မာနခြပြေးမှ ဖြစ်မညဟြု သူတေးထားလိုကသ်ည်။ မိန်းကလေးတွရေဲ့ မကြန်ှာမှာ ဘယလြိုအခွိနမြွိုးဆိုလွှင် မာနမြာနကင်းစငတ်တမြှန်း ဟနန်ရီ သိသညလြေ။
ဟနန်ရီ ကလွာဝေ့အနားသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး လွှောကလြာခဲ့သည်။ ကလွာ့မကြန်ှာပေးကို မကြိုကသ်ောလြည်း ဟနန်ရီ့စိတထြဲ အမှတမြထားနိုင်၊ သူ ကြောငခြံတွင်းပကြြ ဖြစ်နတော ကြာလှပြီ။ မနှစ်က ဘိလပကြ သူ့ခစွသ်ူ လကထြပသ်ှားကတည်းက မိန်းမအထိအတွေ့ကို သူမရခဲ့။ လုပသ်င့်၊ မလုပသ်င့် ခွဲဝတတေသ်ည့် ဆငခြှငတ်ုံတရားတွေ၊ အရှကအြကြောကတ်ရားတွေ နထေိနှင်းလို ပြောကပြကြကြုနပြှီ။
ကလွာ့ကို ခစွန်ှဈသကသ်ည်၊ မုန်းတီးစကဆြုပသ်ညတ်ို့ထကြ သူ့ရမျမကမြီးကို လောငစြာထည့်ပေးဖို့ ဟနန်ရီ့အတွကြ ပိုအရေးကြီးနသည်ေ။ အခွင့်အရေးဆိုတာ နှစ်ခါမလာဘူး ဟနန်ရီ။ အထူးသဖြင့် ခေါမရုပလြို လှတဲ့ ကိုယခြန်ဒာကို ကိုကဖြဲ့ဖို့ အခွင့်အရေးမွိုးဟာ နှစ်ခါ မလာဘူး။
နှစ်ခါမလာသော အခွင့်အရေးမို့ ကလွာ့လညတ်ိုငကြို သူ့လကတ်ှေ ဆုတကြိုငလြိုကသ်ည်၊ ထိုမှ ဖော့ဖယောင်းလို ဖြူဖြေး ချောမှတန်သေော ပခုံးသားများ၊ ထိုမှ အောကဘြကဆြီသို့။
အေးစကသ်ော အထိအတွေ့ကြောင့် ထငသ်ည်၊ ကလွာ သူမ နှုတခြမ်းကို လွှာဖြင့် သပလြိုကသ်ညကြို ဟနန်ရီ မှငလြိုကသ်ည်။ ဟနန်ရီ့ဖြစ်အငကြ မိန်းမ မမှငဖြူးသည့် လူပျိုပေါကကြလေးနှယမြို့ ကလွာကြနပေပြှုံး ပြုံးမိသည်၊ သူမ အားထုတမြှု အောငမြှငပြှီ။
ကလွာ့ဖို့ လိငကြိဈစဆိုသညမြှာ အဆန်းမဟုတလြှ။ နန့ယ်န်း အထကတ်န်းကြောင်းက သာသနာပြု ကြနဗြင့်ကြောင်းတွနှင်ေ့စာလွှင် စည်းကမ်း သိပမြတင်းကြပလြှဟု ဆိုရမည်။ ၇ တန်းအောငကြတည်းက ကလွာ ရည်းစား ထညလြဲ ထားခဲ့ပြီး သူမ၏ ရည်းစားများကလဲ အခွင့်အရေးကို နှစ်ခါလာမညဟြု ထငမြှတသ်ူ တယောကမြွှ မပါခဲ့ဘူးလေ။
အတွေ့အကြုံ ရင့်လာသညန်ှင့်အမွှ ကလွာဝသည်ေ ယောကြွားသူက ပြုသမွှ နုမည့် အပျိုဖနွြးကလေး မဟုတတ်ော့၊ ပါမောကျခ ဟနန်ရီလိုလူကိုပင် ညို့ယူဖမ်းစားနိုငသ်ည့် အခွရေောကန်ပြေီဟု မိမိကိုယထြငမြှားမိသည်။
ဟနန်ရီက ဒါတွကေို မမှငတ်ော့၊ ဂရုမထားတော့။ သူ့လကမြွားက ရငည်ှန့မြှသည် ကလွာ့ရငသ်ား လုံးလုံးလေးတွကေို အုပကြိုငထြားပြီ။
ဒီလောကြ ကြှရေုပကြလေးလို၊ ကြောကဆြဈရုပကြလေးလို လှတာမွိုး သူ့တသကြ မရနိုငဟြု ဟနန်ရီ မူလက ထငမြှတထြားသညမြှာ ပါစငအြောင် လှဲတော့သညမြို့ ရသည့်အခွင့်အရေးကိုပဲ လကထြဲမှ မခနွိုင်။ သူ့လကမြွားက သူမ ဝမ်းဗိုကြ၊ ထိုမှ အဝေ့အဝိုကြ၊ အကောကအြကြေ့တို့ဖြင့် တင့်တယသ်ည့် ခါး၊ တငပြါးတို့ကို အသာပြတသ်ပန်သည်ေ။
“ခိခိ ကြည့်လှခညွလြား ဆရာရဲ့ … “
ညုတုတု စကားသံကို ဟနန်ရီ မကြား၊ နားမစိုကအြား။ ကြောင်းသူမလေး၏ ရှေ့တွင် သူဒူးထောကခြလွိုကသ်ည်။ သူ့မကြဝြန်းနှင့် တတန်းထဲတွင် ခကြကြလေး၊ ဗိုကကြ အဆီပိုမရှိတာကြောင့် ခကြကြလေးလဲ လှနတောပဲ။ သူ့လကကြ ကလွာ့ တငသ်ားတွေ ပေါမြှာ။
ဟနန်ရီ့အကြည့်တွကေ တရှေ့ရှေ့နှင့် အောကကြို ဆင်းသှားပြီး ကလွာ့ ပူစီလေးဆီမှာ။ အမှှေးတွကေ မကြာမကြာ ရိတပြေးပုံပေါသ်ည်၊ သိပပြှီး မများလှ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိသည်။ ထိုစဉြ သူ့ခေါင်းကို လကဖြဝါးနုနုလေးတခုက နောကမြှ ဖိတွန်းသညကြို ဟနန်ရီ သိလိုကသ်ည်။
အရမ်းအားထည့် ဆှဲစရာမလိုပဲ ကလွာ့ ပူစီလေးဆီကို သူ အလိုကသ်င့်လေး ငိုကကြလွာသည်။ သူမ လိုချင်တ်ာ ရဖို့ အတောသ်ချောသှားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ပူစီနှင့် ယောကြွား၊ ယောကြွားနှင့် ပူစီ … ပူစီမှငလြွှင် ဘယယ်ောကြွားမှ မူမနနေိုငဆြိုတာ ကလွာသိသည်။
ဆီးခုံလေးပေါကြို အနမ်းတွေ ခွှခနွေသေော သူ့ကို အတင်းအောကသ်ို့ ကလွာ တွန်းပို့လိုကသ်ည်။ သူ့လွှာရဲ့အထိအတွကကြေောင့် ကလွာ့ အကြောအခွငတ်ှေ သိမ့်ကနဲ၊ ငှိမ့်ကနဲ။ သူ့လွှာလေးနဲ့ အစုနအြဆန် တို့ထိ ကစားပေးတော့ သူ့ခေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို ကလွာ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆှဲပစ်လိုကသ်ည်။
ကလွာ့မှာ အတွေ့အကြုံတွေ ရှိတာ မှနသ်ောလြည်း သူမ အတွေ့အကြုံတွကေ ဟနန်ရီ့လို ပူစီကို မစားချင်ကြှ၊ စားသည့်တိုင် ဟနန်ရီ့လို မကြှမ်းကငွြ။
ဒါကြောင့် ခဏလေးအတွင်းမှာ ကလွာ့အသိစိတတ်ှေ ပြောကကြုနရြသည်။ ကလွာ့ အစိကလေးကို လွှာဖြင့် ဟနန်ရီ ဘယလြိုလုပသ်လဲ မသိ၊ သူ့လွှာစွမ်းကြောင့် ခဏလေးအတွင်းမှာ ကလွာ ခရီးတွေ အဝေးကြီး ရောကသ်ှားတာတော့ အမှနပြဲဖြစ်သည်။
ကလွာနှုတမြှ ညည်းသံတွေ ထွကလြာပြီး သိပမြကြာမီပင် ဟနန်ရီ့ခေါင်းကို တင်းတင်းဆုတကြိုငကြာ ပူစီနှင့် ဖိပြတရြင်း ကလွာ ခရီးဆုံးကို ရောကသ်ှားသည်။ ဒူးတွအကေုန် ပြော့ခွပြေီး မတတ်ပပြင် မရပန်ိုငတ်ော့။ ကလွာ့ တသကတ်ာတွင် အမှနဆြုံး ပြီးခွင်းပင်။
… ဆရာ့ကို သိပအြထငသ်ေးလို့ မရပါလား ဆရာရယ်။
ဆကရြပမြနနေိုငတ်ော့သညမြို့ ကြမ်းပေါြ ကလွာဒူးထောကကြသွှားသည်။ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ နရေောင် … နတေောင် အတောမြှင့်နပြေီ။ ရုံးခန်းပတလြညမြှာ လူသံတွနှင်ေ့ တကျကသိုလကြ အသကဝြငန်ပြေီ။
စောစောက အသံတောတ်ောကြယွသ်ှားသညကြို သတိရလိုကမြိတော့ ကလွာဝေ ကပြာကယာထပြီး အဝတတ်ှေ ပြနဝြတသ်ည်။ ကလွာ အသကရြှူမမှန်၊ ပါးအို့လေးတွေ နီနဆေဲ။ ဟနန်ရီက အဝတဝြတပြှီးသညအြထိ အရသာခံ ကြည့်နပြေီးမှ …
“သှားတော့ မလို့လား”
“… အင်း”
“အင််ဂါနေ့နောျ”
“ဘာအတွကလြဲ”
“မောဒြယလြြ ထိုငရြမယလြေ၊ နငထြပလြုပရြမဲ့ အဆိုင်းမန့လြေ။”
“ဒါပမေဲ့ … ဒါပမေဲ့ အခု … ဟို … “
“အဆိုင်းမန့ြ ထပမြလုပပြဲနဲ့တော့ ဂုဏထြူး မဖြစ်နိုငဘြူး”
“ကမွ အင်ျဂါနေ့ အတန်းတကရြ … “
“ဒါဆိုလဲ နင့် မင်ျဂလာဆောငကြွ ငါ အရကလြာသောကတ်ာပေါ့”
ကလွာ ကိုယ့်အခွအနေကေိုယ် ခုတော့ ရိပစြားမိစ ပြုပြီ။ နနှင်ေ့ဦးပေါ့ ဘိုစုတဟြု စိတထြဲမှ တေးလိုကပြှီး အသာပြုံးကာ …
“ဆရာ့ စတူဒီယိုကိုလား ဆရာ”
“အင်း … မနကြ ၈ နာရီ ရောကအြောငလြာ။ ညနေ ၅ နာရီအထိ”
“…”
ဝကဖြစ်တော့မှ မစငကြှောကန်လေို့ မရတာပဲဟု ကလွာတွေးပြီး ဟနန်ရီ့ရုံးခန်းမှ အပြေးတပိုင်း ထွကသ်ှားတော့သည်။
ကလွာ ဆရာ့ကို ဒေါသ မထွကရြဲပါ၊ သမိုင်း ဂုဏထြူးမရလွှင် ကလွာ့ဘ၀ ရစေုနမြွောပြီ။
သမိုင်း ဂုဏထြူးက ဆရာ့လကထြဲမှာ။ တမနကပျိုင်းလေးနှင့် သမိုင်းဂုဏထြူးရအောင် ဆရာ့ကို ကြိုးဆှဲနိုငလြိမ့်မညဟြု ကလွာ ထငမြိသောလြည်း ထငသ်လို ဖြစ်မလာ၊ ဆရာ သိပလြညသ်ည်။ အောငစြာရင်း မထွကမြချင်ြး ကလွာက ဆရာ့လကခြုပထြဲက ရေ။
အင်ျဂါနေ့ မနကြ ဆရာ့ စတူဒီယိုသို့ ကလွာ စကဘြီးစီးလာခဲ့သည်။ လူတွေ သတိထားမိမှာ စိုးသဖြင့် ဟိုနေ့ကလိုတော့ အလှပြငမြလာ၊ သာမာန် အကြီ၊ ထမီနှင့် ဆံပငကြို ကစွဆြံမှီး နှစ်ချောင်းခွဲပြီး ကစွရြုံသာ။ စတူဒီယိုရှေ့ရောကတ်ော့ စောစောစီးစီး လူတွရေောကန်ပေါလား။
ဟနန်ရီက ကလွာ့ကို ထွကကြှိုသည်။
“လူတွမွေားလှခညွလြား ဆရာ … မဆှဲဖြစ်တော့ဘူးလား။”
“ဆှဲမယလြေ၊ ဆရာရော … ကြောင်းသားတွပေါ နင့်ကို ဆှဲမှာ။”
“ဆရာ့ တယောကထြည်းကို ထိုငပြေးရမှာ မဟုတဘြူးလား။”
“လူများများဆှဲတော့ ထိုငရြတာ ပိုတနတ်ာပေါ့၊ ကမ်းမ် … “
ဆရာ့အိပခြန်းထဲကို ဦးဆောငခြေါသ်ှားတော့ ကလွာလိုကဝြငသ်ှားသည်။
“ရော့ … ဒီဝတစြုံလဲ”
ဟနန်ရီက ခညွလြုံခညွပြါးပါးတထည် ကမ်းပေးသည်။ ပါးတာကမှ ပါးပါးလေး၊ နရေောငထြဲ မရပပြဲပင် အထဲကို ရိုးတိုးရိပတ်ိတ် မှငန်ရသေည်။
“အကြီကော ဆရာ … “
“အကြီမပါဘူး၊ အပေါထြိ ဝတလြိုကြ … ဗှီးလဈဂြွ ဂဲလတ်ှလေို”
ဒီပါးပါးလေးကို ရငလြွားလို့ကတော့ အထဲကဟာတွေ အတဈလိုကြ ထွကန်မှော။ ဆရာ ဒါ တမင် ပညာပြတာ။ ကလွာ့မကြခြုံးတွကြေုံ့၊ နှုတခြမ်းတွေ ထောတ်ကလြာသည်။
“မှနမြှနလြုပလြေ … “
“ဆရာ … အရမ်းပါးတယ်၊ မဖြစ်ဖူး ….. “
ဟနန်ရီ ကလွာ့ကို တခကြြ စိုကကြှည့်သည်၊ ပြီးတော့ တံခါးဝကို ကြည့်ပြနသ်ည်။ ဆရာ ဘာဆိုလိုသညကြို ကလွာသိသည်။ မလုပန်ိုငလြွှင် ပြန်၊ ပြနလြို့တော့ မဖြစ်၊ ဒီထိ ရောကလြာပြီးမှ ဆကလြုပဖြို့သာ ရှိသည်။ ဟဈစထရီ ဂုဏထြူးရဖို့က ကလွာ့အတွကြ သရေေးရှငရြေး၊ ဆရာ သိပည်ဈစုတသ်ည်။ ဆရာအပြငထြှကပြေးတော့ မလဲချင်ြ လဲချင်န်ှင့် ကလွာ ခညွထြမီကို ရငလြွားလိုကရြသည်။
ကလွာ စတူဒီယိုထဲ ပြနထြှကလြာတော့ ကြောင်းသား ၈ ယောကြ နှင့် ဟနန်ရီ့ကို တွေ့ရသည်။ ကြောင်းသားတယောကခြငွြးစီရဲ့ရှေ့မှာ ကင်းဗတဈြခုံနှင့် သူတို့ လကထြဲမှာက မီးသှေးတွေ၊ ခဲတံတွေ၊ စုတတ်ံတွနှင်ေ့။ မိန်းကလေးက ပိုများသည်၊ ယောကြွားလေးက ၂ ယောကသ်ာပါသည်။ သူတို့အားလုံး ကလွာ့ကို မမှငဖြူးသလို စိုကကြှည့်နကြသေည်။
“သိပတ်ော့လဲ စိတမြလှုပရြှားပါနဲ့ ကလွာ။ သူတို့အားလုံး နုဒပြုံတောင် ဆှဲဖူးကြပြီးသားပါ။ ဟိုနားမှာ ထိုင်”
အတန်းရှေ့က စငကြလေးပေါမြှာ ကလွာ ဒူးတုတထြိုငရြသည်။ ဟနန်ရီက သူလိုချင်သ်ောပုံကို ကလွာ့ကို ပြပေးသည်။ ဒူးတုတထြိုငပြှီး ခါးကော့ကာ တငတ်ှေ၊ ရငတ်ှေ အကုနပြေါစြတေဲ့ ပုံစံ။ စိတတ်ိုင်းကပြှီဆိုတော့မှ ဟနန်ရီက ဘေးမှာ အသင့်ရှိသော ရပေုံးငယဖြှင့် ကလွာ့ကို ပကလြိုကသ်ည်။
ထမီက ပါးသည့်အပြင် ရစေိုပြီး အသားမှာ ကပန်လေို့ ကလွာ့ တကိုယလြုံး ရှိသမွှ ပစ်စည်းတွကေ အဝတမြပါသညန်ှင့် မခွားတော့။ ဟနန်ရီက ရငည်ှန့န်ားက ကလွာ့ ထမီကို ဖြခလွေိုကပြှီး အောကလြွှောမကစွရန်ေ ကလွာ့ လကတ်ဘကန်ှင့် ထိန်းထားခိုင်းသည်။ ကလွာ့ နောကလြကတ်ဘကကြ သူမ ဒူးပေါမြှာ။
ကြောင်းသူတွကေ ကလွာ့ပုံကို စပြီး ရေးခွဈနကြသေောလြည်း နုဒပြုံဆှဲဖူးသညဆြိုသော ကြောင်းသားများမှာ မကြလြုံးများ ပြူးကယွပြှီး ပန်းခွီတခါမှ မဆှဲဖူးသူများလို ရပန်ကြလေသည်ေ။ ကလွာရှကပြှီး ခေါင်းငုံ့လိုကတ်ော့ …
“ဆရာ … မောဒြယလြကြ လှုပတ်ယရြှင့်၊ ငှိမခြိုင်းပါ”
… ဟု ကြောင်းသူတယောကကြ လှမ်းတိုငတ်ာနဲ့ ခေါင်းကို အရငအြတိုင်း မော့ထားပေးရပြနသ်ည်။ ကလွာ့ ပါးမို့မို့လေးတွမှော ရှကသ်ှေးနှင့် ချင်ြးချင်ြးနီနတေော့သည်။
ဒါကလဲ အစပိုင်းမို့သာ ဖြစ်သည်။ ဆယမြိနဈလောကြ ကြာတော့ ကြောင်းသား ၂ ယောကလြဲ သူ့တို့ စုတတ်ံ၊ ခံတံတွနှင်ေ့ အလုပရြှုပန်သလေို ဟနန်ရီကလဲ တယောကခြငွြး၏ ပုံတွကေို လိုကကြှည့်ကာ လိုတာတွေ ဖြည့်ဆည်း သငကြှားပေးပြီး ပန်းခွီဆရာစဈစဈကြီး ဖြစ်နပြနေသ်ည်။ ကလွာလဲ အရငလြို တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်မနတေော့ပဲ နတတေသ်ှားသည်။
နာရီဝကတ်ခါ ကလွာ့ကို အညောင်းပေးဆန့သ်ည်၊ ပြီးလွှငတ်ော့ ရခွေောကန်တေဲ့ နရောလေးတွေ ရနပြှနပြကြ၊ အဝတအြစားလေးတွေ ပြနပြှငန်ှင့် ကလွာ့မကြန်ှာလေး နီရပြနသ်ည်။ ဒါပမေဲ့ စစချင်ြးတခေါကကြလောကြ မဆိုးတော့၊ ကြောင်းသား ၂ ယောကကြလဲ ခေါတ်ော တသိန်းအားနှင့် မကြည့်တော့တာလဲ ပါမည်။
နောကဆြုံးတခေါကထြိုငပြှီး အတန်းဖြုတတ်ော့ နေ့လည် ၁၁ နာရီ ထိုးလုပြီ။ ဆရာက တိုကဘြေးက ဆိုငကြနေ ကြေးအိုးနှင့် အသားကငတ်ှေ ထွကဝြယပြှီး ပြနလြာတော့ ကလွာ အဝတလြဲနှင့်နပြေီ။
“ပြနဝြတမြနနေဲ့၊ ခဏနေ ထပထြိုငရြဦးမှာ”
“ဟာ … ဆရာကလဲ”
“ငါးနာရီအထိလေ၊ တမိနဈမှ မလွှော့ဘူး။ မလုပန်ိုငရြငလြဲ … “
နှုတခြမ်းကိုစူကာ ကလွာ အဝတတ်ှေ ပြနခြွှတရြသည်။ ပုံမှနအြားဖြင့်တော့ မောဒြယလြတ်ှနှင်ေ့ ဟနန်ရီ ပတသ်ကလြေ့ မရှိ။ ဒါပမေဲ့ ကလွာဝကေ ထူးခွားသည်၊ အခွား မောဒြယလြတ်ှလေို မဟုတ်။ သူ့ဆီက အမှတဝြယဖြို့ ကြိုးစားသည့် မာနခဲ ကြောင်းသူ၊ သူ့ဘာသာကို ပေါ့ပကြပြကြထြားသည့် ကြောင်းသူမို့ မှတလြောကအြောင် ပညာပေးဖို့ လိုသည်။ ဓာတပြှားကို သံပတပြေးဖြင့်ပြီး ကလွာ့အနား လွှောကလြာသည်။
ဆရာ့ကို စိတတ်ှေ တိုနသေောလြည်း အခုအခွိနကြ စိတဆြိုးပြလို့ မရသည့် အခွိနမြှန်း ကလွာနားလညသ်ညမြို့ စိတကြိုလွှော့ကာ ဆရာ့ကို ပြုံးပြလိုကရြသည်။ အဝတမြပါသည့် ကလွာ့ကို မှငန်ရသေညမြို့ ဆရာ့ ဘောင်းဘီက ပေါငခြှံမှာ ဖုဖောင်းနသည်ေ။ ကလွာ ဆရာ့ကို ဆှဲဖကလြိုကသ်ည်။
အိပခြန်းထဲက စာကြည့်စားပြဲမှာ ကလွာ့ကို တငပြှီး ဆရာ အနမ်းတွေ ခွှသည်ေ။ ထုံးစံအတိုင်း အနမ်းတွကေ မကြန်ှာ၊ လညတ်ိုင်၊ ရငည်ှန့ြ စသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အောကကြို ဆင်းလာသည်။ ကလွာ့ ပူစီကို လွှကပြေးသည့်အခွိနတ်ှငတ်ော့ ဆရာ ဟနန်ရီ နှားသိုးကြိုးပြတ် ဖြစ်နပြေီ။
ကလွာ့ မကြန်ှာလေးမှာ မာနမြာနတွေ မရှိတော့၊ သူမ၏ မာနတွေ၊ ဒေါသတွအကေုနလြုံး ဟနန်ရီ၏ လွှာဖြားမှာ ကပပြါသှားခဲ့ပြီ။ ကလွာသိတာ တခုတည်း ရှိတော့သည်၊ ကာမပန်းတိုငကြို ရောကဖြို့။
မိနဈပိုင်းမွှသာ ကြာမည်၊ ကလွာ ပန်းတိုငရြောကလြုနီးနီး။ ညည်းသံတွေ တဖြည်းဖြည်း ကယွလြောငန်တေုန်းမှာ ဆရာ မတတ်ပထြရပသ်ည်။
“ဟင့် … ဆရာ၊ ဘာလို့ ရပလြိုကတ်ာတုန်း။”
ဆရာက ဘာမွှ မပြော။ ကလွာ့ကို စာကြည့်စားပြဲပေါကြနေ ဆှဲထူသည်။ ကလွာ ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ှင့် ထရပလြိုကရြသည်။ ပြီးတော့ ပခုံးကနေ အောကကြို ဖိတွန်းသည်။ နရောလဲချင်တ်ာမှန်း ကလွာသဘောပေါကလြိုကသ်ဖြင့် ဆရာ့ရှေ့မှာ ဒူးထောကခြလွိုကသ်ည်။ ဒါပမေဲ့ တတန်ိုငသ်လောကတ်ော့ သှေးတိုးစမ်းချင်သ်ေးသညမြို့ …
“ဗိုကဆြာပြီ ဆရာရယ့်”
“အလကားတော့ စားလို့ ဘယရြမလဲ။ မကလွာဝေ အလုပလြုပရြမယလြေ။”
အတင်းကြိုးစားပြုံးနရသေော ကလွာ ဆရာ့ ဘောင်းဘီကို ခွှတပြေး၍ သူ့အလို လိုကရြပြနသ်ည်။ ကလွာ မှုတပြေးဖို့ ပြငဆြငန်စဉြေ ဟနန်ရီက ကလွာ့ကိုယလြုံးအလှကို မကြစြိအရသာခံ ကြည့်နသည်ေ။ ဟနန်ရီ စိတတ်ိုင်းကမွှ သူမ လိုချင်သ်ော ဂုဏထြူးရမညဖြစ်၍ အစွမ်းကုန် သည်းခံနရသေည်။ သူမ၏ နှုတခြမ်းများကိုလဲ ကလွာ အခါခါ သုံးခဲ့ဖူးပြီဖြစ်၍ သိပတ်ော့ နာစရာ မရှိပါခွေ။
ကလွာသည် အရှယန်ှင့် မလိုကအြောငပြင် ပုလှမှေုတ် ကြှမ်းကငွသ်ူကလေး ဖြစ်သည်။ ယခငကြတည်းက သူမ လိုချင်တ်ာရှိလွှင် ပုလှနှင်ေ့ လဲပစ်နကဖြှေဈသဖြင့် အထူး ကြှမ်းကငွန်သည်ေ။ ယခု ကလွာ့လကထြဲက ၆ လကမြကြောြ ၇ လကမြနီးနီး အချောင်းကြီးက နှေးထွေးပြီး ချောမှတန်သည်ေ။ မကြလြုံးရှဲကြီးတွနှင်ေ့ ဆရာ့ကို မော့ကြည့်လိုကတ်ော့ ရမျမကဇြောတွနှင်ေ့ ဆရာက သူမကို ငုံ့ကြည့်နပေါသည်။
ဆရာ့ကို စချင်လြာတာနဲ့ သူ့အချောင်းကြီးအောကဘြကကြ မေးသိုင်းကြိုးကို လွှာဖြင့် မထိတထိ တို့ပေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ရူးချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး သူ့အချောင်းကြီးကို လနေဲ့ မှုတသ်ည်။ ဟနန်ရီက ဘာမှ မပြော၊ စိုကသ်ာကြည့်နသည်ေ။ ဆရာ့ကို ငှင်းဆဲရမညဟြု တွေးပြီး တချောင်းလုံးကို ပါးစပထြဲ မထည့်လိုကပြဲ လွှာဖြားလေးဖြင့် ဟိုတို့ ဒီတို့ အခွိနဆြှဲလုပန်လေိုကသ်ည်။
အတောကြှာသှားပြီး ဆရာမရိုးမရှ ဖြစ်လာဟနတ်ူမှ တချောင်းလုံးကို ပါးစပထြဲထည့်၊ နှုတခြမ်းဖြင့် တင်းတင်းဖိကာ ပြနထြုတပြေးလိုကသ်ည်။ ဆရာ့ သကပြှင်းခသွံက ဓာတစြကသ်ံကြားမှ ခပပြှင်းပြင်းနှင့် ခပမြှနမြှန် ထွကပြေါလြွှကရြှိသည်။
တကယတ်မ်းတော့ ကြောင်းသူနှင့် အပေးအယူလုပကြာ အမှတမြရောင်းသင့်မှန်း ဟနန်ရီ သိသည်။ ဒါပမေဲ့ မလုပသ်င့်ဘူးဆိုကာမှ ဒီမာနခဲလေးက အကြောမာလှန်းသည်၊ နောကပြှီး အကြောမာသလောကြ လှလှန်းနသည်ေ။ မလုပသ်င့်ဘူးဆိုကာမှ လုပန်ရတော ပိုဇိမတ်ှေ့သလိုပဲ။ ကလွာကလဲ တဖြည်းဖြည်းပိုပြီး စိတပြါလာဟနတ်ူသည်။
သှားရညန်ှင့် လရညမြွား ရှှဲနသေော အချောင်းကြီးကို ပါးစပအြတွင်း အသှင်းအထုတ် မှနမြှနလြုပသ်လို လကကြလဲ ဆရာဥတွကေို အသာညှဈကိုငပြေးသည်။ ပြီးတော့ ပါးစပထြဲ အချောင်းကြီးငုံထားလွှကကြ ညည်းသံတိုးတိုးလေး ပေးသည်။ သူမ ညည်းသံကြားလွှင် အရသာမတကသ်ော ယောကြွား သူမ မတွေ့ဖူး။
မေးရိုးတွေ ညောင်းစ ပြုလာသညအြထိ တဖြည်းဖြည်း ပြုစုပြီးမှ မှနမြှနပြှီးနိုငအြောင် ကလွာ အရှိနကြို တင်၍ ခပကြှမ်းကြမ်း စုတပြေးလိုကသ်ည့်အခါ ဟနန်ရီ တောင့်မခံနိုငတ်ော့ပဲ ကစွဆြံမှီး ခထွားသည့် တရုတမြလေး၏ ပါးစပထြဲတွင် ပေါကကြှဲထွကကြုနတ်ော့သည်။
ရုတတ်ရကဖြစ်၍ ကလွာပင် ယောငမြှား၍ မှိုခမွိကုနသ်ညအြထိ၊ ထွကလြာတာတွကလေဲ များသညလြေ။ ဟနန်ရီ့မကြန်ှာက နီရဲနသလေို ကလွာ့ပါးစပန်ှင့် မေးများတွငလြဲ သုတရြညမြွားပကြေံလွှကရြှိသည်။ မထူးတော့ပြီမို့ သူ့အတံကြီးကို တခါပြနင်ုံပြီး ပြောငန်အေောင် စုတပြေးလိုကပြှနသ်ည်။
“ဆရာ … ဒီလောကဆြို ကြနပေတ်ော့နောြ။ ကမွ ပြနတ်ော့မယ်။”
ဟနန်ရီ ခေါင်းခါ၍ စားပြဲပေါတ်ငထြားသော စားစရာများကို လကည်ိုးထိုးကာ …
“စား … ပြီးရင် နေ့ခင်း တခါ ထပထြိုငရြဦးမှာ။”
မကြန်ှာသဈ၊ ပါးစပဆြေး၊ သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီး ဆရာဝယလြာသော စားစရာများကို ဗိုကဆြာဆာနှင့် ထိုငစြားနတောကို ဆရာ စိုကကြှည့်နမှန်ေး သတိထားမိတော့ ကလွာ မနတတေတ်ော့။
ယောကြာြးလေးတွရှေေ့မှာ ကိုယလြုံးတီးဖြစ်နတော ကလွာ့အတွကြ မဆန်းတော့သောလြည်း ဟနန်ရီကတော့ နည်းနည်း ထူးသည်။ ချောမော ခန့ည်ားသည့် သူ့လကခြုပထြဲက ရလေို ဖြစ်နရတောကို ကလွာ ရငခြုနန်မေိသည်။ စောစောက ခရီးဆုံး မရောကခြဲ့သည့် သူမ စိတရြိုင်းတွကလေဲ တခကြတ်ခကြြ ဖောကလြာသေးသည်။
“ဆရာ … မစားဘူးလား”
ပြောရင်း အသားကငတ်ဖတကြို တူနှင့်ညှပကြာ ဆရာ့ကို ခွံ့လိုကသ်ည်။ ဟနန်ရီက ဘေးမှာလာထိုငကြာ ကလွာနှင့် နေ့လညစြာ တူတူစားသည်။ မသိလွှင် ကြငစြဦး ဇနီးမောငန်ှံတွေ ကနွတောပဲ။ ကလွာ ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ရှကသ်ှားမိသည်။
ဟနန်ရီ့ကို ကလွာ ခစွမြိသှားတာလား၊ ဟင့်အင်း ဒါတော့ မဖြစ်နိုငဘြူး ထငတ်ယ်။ နှစ်ယောကလြုံးက ဆနပြေးမှ ဆီရဆိုသလို ကိုယလြိုတာနှင့် ကိုယ့်မှာရှိတာကို အလဲအထပ် လုပကြှတာပဲဟာ။ ဒါပမေဲ့ ကလွာ ပြောန်ပေါသည်။
ဗိုကဆြာဆာနှင့် စားလိုကကြှတာ ကြေးအိုးတွေ၊ အကငတ်ှေ အကုနပြှောငသ်ှားသည်၊ ဓာတစြကလြဲ သံပတကြုန်၍ ရပသ်ှားပြီ။ ဟနန်ရီက သူ့ဘောင်းဘီသူပြနဝြတတ်ော့ ကလွာက စောစောက သူမမောဒြယထြိုငတ်ုန်းက ဝတခြဲ့သည့် ခညွထြမီလေးဆီ လကလြှမ်းသည်။
“ထားလိုကြ၊ ကလွာ … ဒီတခါက နုဒထြိုငရြမှာ”
“ဟာ … ဆရာ”
“ကြောဘကပြဲပါ။ ရော့ … “
ပြောပြောဆိုဆို ဟနန်ရီက ဗီရိုထဲက တစုံတခုကို ထုတပြေးသည်။ ကလွာကြည့်လိုကတ်ော့ တရုတသ်တို့သမီး ဝတစြုံက ခေါင်းဆောင်း။ ပြောငပြှောငလြကလြကြ ထိုးထိုးထောငထြောငတ်ှလေဲ ပါသည်။ ခေါင်းဆောင်းက ခပရြှညရြှည် ခါးလညလြောကြ ရောကမြညထြငသ်ည်၊ ဇာပါးပါးလေးနှင့် ခွုပထြားသည်။
“ဒါ … ဒါပမေဲ့ ကမွက စတူဒီယိုထဲ ဘယလြို ဝငရြမှာလဲလို့၊ ပြီးတော့ … ပြီးတော့ … “
စောစောက ပန်းခွီဆှဲသည့် လူစုကို ကလွာ ရှကပြါသည်။ သူတို့က သူမကို ဘယသ်ူမှန်း သိသညလြေ။
” … ကမွ ရှကတ်ယ်။”
“နင် ထိုငန်ပြေီးမှ သူတို့ ဝငလြာကြမှာပါ။ နင့်ကို သူတို့ မသိကြပါဘူး။ ဓာတပြုံ ကလပစ်ြက စောစောက ပန်းခွီကလပစ်ြထဲက လူမပါပါဘူး။”
“ဘှိုင်းတွလေား၊ ဂဲလတ်ှလေား ဆရာ”
“တူး မေးလ် စတူးဒန့ျ”
ယောကြွားနှင့် မစိမ်းဘူးဆိုသောလြည်း ယောကြွားလေး နှစ်ယောကကြ သူမ ဖငပြှောငကြှီးကို ဓာတပြုံဝိုင်းရိုကမြညကြိုတော့ ရှကမြိပါသည်။
“နုဒမြလုပလြို့ မရဘူးလား ဆရာရယ်”
ဟနန်ရီက ဘာမှ ပြနမြပြော။ ကလွာ့ကို စတူဒီယိုထဲ ဦးဆောင် ခေါသ်ှားသည်။ စတူဒီယိုက မီးတွေ မှိတထြားလို့ မှောငန်သည်ေ။ ကလွာထိုငဖြို့ နရောပြငပြေးပြီး တငပြါးလှှဲထိုငလြိုကတ်ော့ ကလွာ့ လညတ်ိုငကြို ဟနန်ရီ နမ်းသည်။ နှုတခြမ်းမှှေးရေးရေးက ကလွာ့ အူတွေ အသည်းတွကေို ပြောင်းပြနလြှနပြဈလိုကသ်လိုပါပဲ။
မီးဆလိုကမြွားနှင့် လိုအပသ်ော အလင်းရောငရြအောင် စိတကြှိုကပြှငဆြငပြှီး စတူဒီယိုတံခါးကို ဖြင့်သံကြားရသည်။ ဘယအြခွိန် ကြောင်းသားတွေ ဝငလြာမယမြှန်း မသိသဖြင့် ကလွာ နောကကြိုတော့ လှည့်မကြည့်ရဲပါ။ ကလွာ့အထငမြှနသ်ည်၊ စောင့်နကြပေုံရသော ကြောင်းသားတွေ ဝငလြာကြသည်။ လကခြေါကမြှုတသ်ံ ကြားရသည်။ ဟနန်ရီက ဟန့သ်ံလဲ ကြားရသည်။
“မင်းတို့ ဒီစည်းကို မကြောန်ဲ့”
အကြာအဝေးတခုကနေ ဖြောကကြနဲ ဖြောကကြနဲ ဓာတပြုံရိုကသ်ံ ကြိုးတိုးကြဲတဲ ကြားရသည်။ ကြောင်းသားတယောကကြ အခကြတ်ိုင်း မီးလုံးလဲရသည့် ကငမြရာနှင့် ဖြစ်ပုံရသည်။ သူရိုကသ်ည့်အသံက တခကြန်ှင့် တခကြြ မိနဈအနည်းငယ် ဝေးသည်။ နောကကြွောင်းသားတယောကကြတော့ ပိုပြီး ခတ်မေီသည့် ကငမြရာမို့ထငသ်ည်၊ ရိုကခြကြြ အနည်းငယပျိုစိတသ်ည်။
၁၅ မိနဈမွှကြာတော့ ဟနန်ရီက သူတို့ကို ဓာတပြုံသှားဆေးတော့ဟု စတူဒီယိုနှင့် တွဲထားသည့် အမှောငခြန်းထဲ ပို့လိုကသ်ည်။ မီးတွေ မပိတသ်ေးပဲ စတူဒီယိုထဲကို ဟနန်ရီ ပြနဝြငလြာကာ …
“မကလွာဝေ ဒီဘကပြှနလြှည့်လို့ ရပါပြီ”
ကလွာ ခေါင်းဆောင်းကို ခွှတပြှီး ဒီဘကြ လှည့်လိုကတ်ော့ စောစောက ကြောင်းသားတွေ မရှိတော့၊ ဟနန်ရီ တယောကထြဲ။ လကထြဲမှာလဲ ကငမြရာ တလုံးကို ကိုငထြားသည်၊ ကလွာမှငဖြူးနသည်ေ့ ကငမြရာများနှင့် မတူ၊ လကန်ှင့် လှည့်ရသည့် လကကြိုငတ်ခုပါသည်။ ဟနန်ရီက ထိုလကကြိုငလြေးကို လှည့်သည့်အခါ တဂစွဂြစွန်ှင့် အသံတွေ ထွကလြာသည်။
“ဆရာ … အဲဒါ ဘာလုပန်တောလဲ၊ လကထြဲက ဘာကြီးလဲ”
ကလွာဝေ့ကို ရုံးခန်းမှာ အသေးစိတ် မှငရြကတည်းကပင် ဒီလို တွေ့ရခဲသည့် ကိုယခြန်ဒာမွိုးကို မှတတ်မ်းယူထားဖို့ ဟနန်ရီ ဆုံးဖြတခြဲ့ပြီးသား။ ကံကောင်းချင်တ်ော့ ဟနန်ရီ မှာယူထားသည့် ဒီကငမြရာလေး အရငလြက ဘိလပ် သင်ျဘောနှင့် ပါလာသည်။
ဒီကငမြရာက ရုပသ်ရေော၊ ရုပရြှငပြါ ရိုကလြို့ရသည်၊ အပြောတ်မ်းသမားတွေ အသုံးပြုသည့် ကငမြရာဖြစ်သောလြည်း၊ ပစ်စည်းက ပုံထွကလြဲ ကောင်းသလို စွေးလဲ ကြီးသည်။ အခုတော့ ပေးရသည့် တနဖြိုးက တနသ်ှားခဲ့ပြီ။
“ဓာတရြှငရြိုကန်တောလေ၊ ကလွာက လှလှန်းလို့ ပြနကြှည့်လို့ရအောငလြို့”
ဟနန်ရီတယောကထြဲရှေ့မှာမို့ အမှုမဲ့ အမှတမြဲ့ ရပန်သည်ေ့ ကလွာ ဒူးတွကြေေး၊ ပေါငတ်ှေ စေ့ကာ၊ လကတ်ှကေ ရငသ်ားတွပေေါြ ရောကကြုနသ်ည်။ ကာစရာ သုံးခုကို လကန်ှဈဘကတ်ည်းနှင့် ကာရသဖြင့် အကုနတ်ော့ လုံအောင် မကာနိုင်။
“ဆရာ … ဒါတော့ မကောင်းဘူး၊ လှနတ်ယန်ောြ။ မရိုကပြါနဲ့”
ပြောလို့မရ၊ ဟနန်ရီက တဂစွဂြစွန်ှင့် လကကြိုငကြို လှည့်ပြီး ရိုကမြှဲ ရိုကန်သည်ေ။ ကလွာ ပြေးလဲ ထွကမြသှားရဲ၊ ဆရာ စိတဆြိုးပြီး လိုချင်သ်ည့် အမှတမြရလွှင် ပေးဆပထြားရသမွှ သဲထဲ ရသှနေဖြစ်မညလြေ။ ဘေးကို စောင်းကြည့်သောလြည်း ဟနန်ရီက နရောရှှေ့၍ အမိအရ လိုကရြိုကသ်ဖြင့် ဘာမှ မထူး။
နောကတ်ော့မှ သတိရလာပြီး ကြုံ့ကြုံ့လေး ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ မကြန်ှာပါသှားမညစြိုးသဖြင့် မကြန်ှာကို လကန်ှင့် ကာတော့ ရငသ်ားတွကပေေါြ၊ ဘယလြိုမှ မလုံအောငဖြစ်နသည်ေ့ ကလွာဝတယေောကြ ကစွဆြံမှီး ကစွထြားမိသော မိမိကိုယသ်ာ အပြဈတငတ်ော့သည်။
“ကလွာ … အဲလိုကြီး လုပမြနနေဲ့လေ။ မောဒြယလြထြိုငတ်ာ လကကြို နောကပြဈထား၊ မကြန်ှာမော့”
“ကမွ ရှကတ်ယ်။”
“မလုပခြငွဘြူးဆိုရငလြဲ … “
အိမထြောငမြပြုချင်သ်ော ကလွာဝတယေောကြ ဟနန်ရီ့ရှေ့မှာ အရှကကြုနအြောင် ကိုယတ်ုံးလုံးနှင့် ပုံစံမွိုးစုံ ကိုယဟြနပြှနရလေသည်ေ။ အရှိနရြလာတော့ ကလွာ တမွိုး ရငဖြိုလာသည်။ ပုရိသအပေါင်း ရငဖြိုစမည်ေ့ အနအထေားမွိုးစုံကို မိမှေးတိုင်း၊ ဖမှေးတိုင်း ကိုယဟြနပြှနရသေညကြို ဖီလငတ်မွိုး ခံစားရသဖြင့် စောစောက စခန်းဆုံးကို မရောကခြဲ့သည့် ပူစီကလေးကပါ စိတပြါလကပြါ ငိုကြှေးလုလု။
၁၅ မိနဈလောကြ စိတကြှိုကရြိုကပြှီးမှ ဟနန်ရီ ရိုကကြူးရေးကို လကစြသတသ်ည်။ သူမီးတွေ ပိတန်တေုန်း ကလွာ သူ့အခန်းထဲ ပြေးဝငသ်ှားသည်။ မီးတွပေိတပြှီး ဟနန်ရီကလဲ အခန်းထဲ လိုကဝြငလြာသည်။
နောကမြိနဈအနည်းငယအြကြာတွင် ကလွာ ဆရာ့စာကြည့်စားပြဲပေါတ်ှင် ပကလြကြ၊ ဒူးတွထေောင်၊ ပေါငတ်ှကေား၍။ ဟနန်ရီက သူမ ပေါငကြှားမှာ၊ လွှာစွမ်းကို ပြနသည်ေ။ ထိန်းထားလို့ မရသည့် ကလွာ့ အောည်ည်းသံတွကလေဲ တခန်းလုံး ညံနတေော့သည်။
ဟနန်ရီက ဟိုတယမြှာ ရခေဲမုန့မြှာစားရသလို သချောကို စိမပြှနပြေေ လွှကတ်ာမို့ ကလွာဝတယေောကြ ဟင့်ကနဲ ဟင့်ကနဲ ပင့်သကရြှိုကန်ရသေည်။ တခကြတ်ခကြြ ခပသ်ှကသ်ှကကြလေးဆိုလွှငတ်ော့ ဟီး ဟီး အီး ဟု သံရှညဆြှဲ အောရြသညအြထိ။
ခဏလေးအတွင်းတွင် ကလွာ့ လကကြလေးနှစ်ဖကကြ စားပြဲစောင်းကို တင်းတင်းဆုတ်၊ ဆီးခုံကြီးတခုလုံးက ဟနန်ရီ့ပါးစပန်ှင့် တင်းတင်း ဖိကပရြင်း ကလွာ ခရီးဆုံးရောကသ်ှားတော့သည်။
ကလွာ့ ပင့်သကရြှိုကသ်ံလေးများ မဆုံးမီမှာပင် သူမပေါြ မိုးရပန်သည်ေ့ ဟနန်ရီ့က သူမမှငကြှင်းထဲသို့ ဝငလြာသည်။
“ဟင့် ဆရာ … အဟင့် ဘာလုပမြလို့လဲ”
“ကလွာ့ကို မာနခြပြေးဖို့”
ကလွာ အံ့အားသင့်သှားမိသည်။ ဒီလောကအြဆင့်ထိ ခရီးရောကရြလိမ့်မယလြို့ သူမ မထငထြားမိ။ ပုလှလေောကန်ှင့် ဆရာ့ကို ကိုငတ်ှယန်ိုငမြည် ထငမြိတာ မှားပြီထငသ်ည်။ ငှင်းလို့လဲ ရမှာမဟုတသ်ည့် အနအထေားမို့ စိတလြွှော့လိုကကြာ …
“ဟုတကြဲ့ဆရာ၊ ခပြေးပါ။ ဆရာ့စိတကြှိုကြ ခွ ပါနောြ” ဟုသာ ပြောလိုကရြသည်။ သူမကိုယတ်ိုငကြလဲ ကိုယတ်ုံးလုံး ကိုယဟြနပြှရတာနှင့် စောစောက ဘာဂွာအစွမ်းများကြောင့် စိတပြါနတောကြောင့်လဲ ပါသည်။
ကလွာ့ ပူစီလေးက အရညတ်ှေ ရှှဲနပြေီး ဖြစ်တာမို့ ဟနန်ရီ့ အရှညကြှီးက ချောချောခွူခွူပဲ တဝကလြောကြ ဝငသ်ှားသည်။ အသာ ပြနထြုတပြှီး ထပဖြိသှင်းလိုကရြာ အဆုံးထိ လွှောကနဲ ဝငသ်ှားတော့ နှစ်ယောကလြုံး ညည်းသံ ပျိုငတ်ူ ထွကလြာသည်။
တခကြခြငွြး ဆောင့်နတေုန်း ဟနန်ရီက တရုတမြလေး၏ ရငသ်ားလုံးလုံးလေးတွကေို ငုံ့နမ်းသည်။ ကလွာကလဲ ဘိလပသ်ား ခစွသ်ူအသဈ၏ ကြောပြငကြို လကသ်ည်းရာလေးတွေ ပေးနသည်ေ။ သူ့ရှပအြကြီက ရှုပန်သညေမြို့ ကြောပေါကြို လှနတ်ငလြိုကပြှီး ကြောငမြလေးတကောငလြို သူ့ကြောကို ကလွာ စိတကြှိုကြ ကုတခြှဈလိုကသ်ည်။
ခဏကြာတော့ ကြောကို မကုတတ်ော့ပဲ ဟနန်ရီ့တငပြါးတွကေို လကန်ှင့်လှမ်းဆုတကြာ သူမဘကကြို ဖိဖိဆှဲနသည်ေ။ ကလွာ့အဖို့ အရသာတွကေ အသဈတွခညွြေး ဖြစ်နလေို့ ဘာတွေ လုပမြိမှန်း သူမကိုယတ်ိုငပြင် အံ့အားသင့်ရလောကအြောင် မမှတမြိတော့။ အရင် အတွေ့အကြုံတွကေ ဒီလောကြ မနကန်ဲခဲ့။
ဟနန်ရီမှာလဲ ကလွာ့ ပူစီ၏ နူးညံ့သော အထိအတွေ့က သူထငထြားတာထကြ ပိုကောင်းနသညေဟြု ထငန်မေိသည်။ ခဏလေးနှင့် ထွကမြသှားအောင် မနည်းအံကြိတကြာ ထိန်းထားရသည်။ နောကတ်ော့ အကြံရကာ မကြာခဏ သူ့အရှညကြှီးကို အပြငကြို ရောကသ်ညအြထိ ဆှဲထုတထြုတပြှီး နားသည်။ ပြီးမှ ပြနထြည့်ရသည်။ ကလွာဝေ၏ တုံ့ပြနမြှုက နတဘြုံအရသာပပေဲ။
ကလွာကလဲ ဆရာ့ကို အလိုလိုကြ အကြိုကဆြောငန်ရသေည့် အလုပသ်ဘောမွှသာ မဟုတတ်ော့ပဲ စိတပြါလကပြါပင် တုံ့ပြနန်မေိသည်။ အရသာတွကေ တကယကြို မကြုံစဖူးတွေ ဖြစ်နတောမို့လဲ ပါမည်။ ဆရာ့ အတွေ့အကြုံ အပြုအစုတွကေ သူမ ကြုံဖူးတာတွထကြေ ထူးကဲကောင်းမှနန်တောကြောင့်လဲ ပါမည်။
ဆရာ့ကို ကလနကြဆန် လုပလြိုတာ၊ မထမေဲ့မှငလြုပခြငွတ်ာ၊ ထိန်းခွုပ် ကိုငတ်ှယခြငွတ်ာတွေ ကလွာ့မှာ မရှိတော့၊ မာနမြာန ကင်းစငသ်ည့် ပီဘိ ကလေးလေးပမာ ဆရာ့ လကခြုပထြဲက ရလေို ဖြစ်နရတော၊ ဆရာ့အလိုကို ဖြည့်နရတောကို ကလွာ ကြနပေန်မေိသည်။
ရုတတ်ရကြ တဂစွဂြစွန်ှင့် အခန်းဝမှ အသံကြားရသလိုလိုမို့ …
“ခဏ၊ ဘာသံလဲ ဆရာ”
“ဓာတစြကသ်ံပတကြ အသံပါ၊ ကလွာ မှောကလြိုကြ”
ပြောပြောဆိုဆို ဟနန်ရီက သူ့အရှညကြှီးကို ဆှဲထုတကြာ ကလွာ့ကို စားပြဲပေါြ မှောကလြိုကသ်ည်။ အေးမှသော လေ၏ အတွေ့ကြောင့် မကြမနေပဖြစ်သှားသည့် ကလွာ့ ပူစီထံသို့ ဟနန်ရီ၏ ပူပူနှေးနှေး အရှညကြှီးက တိုးဝငလြာပြနသ်ည်။ ကလွာ့ နို့လုံးလုံးလေးတွကေို ဟနန်ရီ လှမ်းဆုတကြိုငသ်ည်။ အဆုံးသတကြို ရောကသ်ှားမှာကို ဟနန်ရီ နှမွောနသေောလြည်း နှစ်ဦးသား အဆုံးသတကြို တကည်ီလကည်ီ ခွီတကန်ကြလေသည်ေ။
ဟနန်ရီ့ ဆောင့်ခကြတ်ိုင်း ကလွာ့နှုတကြ အားကနဲ အောည်ည်းသံနှင့် တုံ့ပြနန်သည်ေ။ သူမ ဆံပငတ်ှကေ ခွှေးတွနှင်ေ့ စိုစွတန်ပြေီး သူမ ကြောပြငကြလဲ ခွှေးတွနှင်ေ့ ရှှဲစို ပြောငလြကန်သည်ေ။ စားပြဲပေါကြို တံတောငန်ှင့် အားပြုရင်း ဟနန်ရီ ဆောင့်သည့်ဒဏကြို တောင့်ခံနသည်ေ့ အခွိနတ်ှင် ကလွာ့ အောသ်ံနှင့် ဟနန်ရီ့ မာနသ်ှင်းသံမှတပါး တခန်းလုံးဘာသံမွှ မထွကြ။
ရုတတ်ရကြ ကလွာ့ တငပြါးပေါြ လကဝြါး ရိုကခြကြြ တခကြြ ကလွာသည်။
“ကလွာ … နင် နောကကြို အဆိုင်းမန့တ်ှေ နောကကြွဦးမှာလား”
ကလွာ ကြာကြာ ကြောငမြနေ၊ ခကြခြငွြး တုံ့ပြနသ်ည်။
“အား နောကျ … အင့် …. မကတ်ော့ပါဘူး အား”
“ဆရာက ကောင်းစချင်ေလြို့ ပြောတာ၊ နားလညလြား။ အခု လိမျမာမှာလား”
“အင့် … သိ … သိ … အု … ပါတယရြှင့် …. အား …. နောကြ … ကမွ အာ့ …. လိမျမာပါ့မယ် အီး …”
မေးပငမြေးသောလြည်း ဆောင့်ခကြတ်ှကေ မလွှော့သညမြို့ ဗလုံးဗထွေး ပင် ဖြရသေည်။
“မာနထြောင်ဦးမှာလား”
“ကမွ … အ အ … မာန် ကပြါပြီ အူး မာနကြပြါပြီ ရှင့် ငင့်”
ကလွာ့ အဖြအဆေုံးတွင် ဟနန်ရီ ခွတဖေကကြို စားပြဲပေါတ်ငလြိုကသ်ည်။ သူ့အရှညကြှီး ဝငလြာပုံက တမွိုး တဖုံ ပြောင်းသှားသည်။ ဆောင့်ထည့်လိုကတ်ိုင်း ကလွာအဖို့ ထူးသညထြကြ ထူးသော အရသာဖြစ်သှားသည်။
” … မောဒြယလြကြွောင်းသူ ဖြစ်အောင် နမှောလား”
“အင်း … အင့် … ငင့် …. ဟင့် အင့်”
ကိုယဟြနပြှမယ် မောဒြယလြကြို ပြောတာလား၊ စံပြ မောဒြယလြကြိုပြောတာလား ကလွာ မသိတော့၊ သိလဲ ဆရာ့ကို ကလွာ ပြနမြဖြနေိုငတ်ော့။ လကသ်ီးလေးတွေ ကစွကြစွပြါအောင် ဆုတထြားရင်း သူမ ဇာတကြွိုးကသွှားပြီ။ ၆ လကမ် ကြောြ အရှညကြှီး၏ အရသာကို တဆုံး သိရှိသှားပြီလေ၊ ဘာပဲပြောပြော ကလွာက မောဒြယလြကြွောင်းသူ ဖြစ်ခဲ့ပါပြီ။
ဖိုငန်ယဖြှေ၊ အောငစြာရင်းများ မထွကမြချင်ြး ဟနန်ရီက ကလွာ့ကို တပါတ် တခါ၊ တခါတလေ နှစ်ခါလောကြ နှစ်ကိုယကြှား ကောင်းကောင်း ခေါဆြုံးမသည်။ ကလွာကလဲ ဆရာ ဆုံးမတာကို လိုလိုလားလား ရှိနပေါပြီ။ ဆရာ ဟနန်ရီ၏ ဆုံးမမှုများကြောင့် ကလွာဝသည်ေ အရငလြို ကြောင်းစာကို အလေးအနကမြထားပဲ ဆရာတွကေို မရိုမသလေုပတ်တသ်ည့် ကြောင်းသူဆိုးမွိုး မဟုတတ်ော့ပဲ စာကြိုးစားပြီး လိမျမာယဉကြွေးသည့် စံပြကြောင်းသူ model student ဖြစ်နပေါပြီ။
ပြီးပါပြီ….။