အောစာအုပ်

ကိန်းသမရှေိသော ညီမွှခွင်းများ (အပိုင်း ၁)

ကိန်းသမရှေိသော ညီမွှခွင်းများ (အပိုင်း ၁)
ရေးသားသူ – ဂငွကြလိ

ဒီဇာတလြမ်းအတွကြ လိုအပတ်ဲ့ အခကြတ်ှေ ပံ့ပိုးပေးပါသော (တခွိနကြ ၁၈+ စာရေးဆရာ) ကို Fly ကို ကြေးဇူးအထူးတငပြါတယ်။

……………………………………………………

နိဒါန်း

တောကပြဖြူဖြေးသော အခန်းတဈခုထဲတွင် မီးရောငမြွားကလည်း ထိနလြင်းနသည်ေ။ အခန်း၏ အလယဗြဟိုတွင် အဖြူရောင် သံကုတငတ်ဈလုံး ရှိသည်။ ကုတငခြေါင်းရင်းဖကြ၌ စတီးစားပြဲတဈခုကို မှငရြသည်။ ကုတငပြေါတ်ှင် လူတဈယောကြ လဲလွောင်းနပြေီး သူ့မကြန်ှာကိုသာဖောြ၍ တကိုယလြုံးကို အဝတဖြှူဖြင့ြ လှှမ်းထား၏။ တဖတွဖြတွြ ခတန်သေော မကြတ်ောငမြွား နှင့ြ ဦးခေါင်း ဟိုဖကဒြီဖကြ လှည့န်သေော ကုတငပြေါကြ လူသည် အသကြ ၂၀ ဝန်းကငွြ လူငယတ်ဈယောကြ ဖြစ်ပါသည်။

လူငယ်၏ မကြလြုံးနှင့ြ မကြန်ှာတို့တွင် ထိတလြန့ြ ကြောကရြှံ့မှုကို အထင်းသား မှငန်ရသေည်။ သူ၏ ခါးနှင့ြ ခွလကေမြွားကို ခိုငမြာသော သားရကြေိုးပြားများနှင့ြ ကုတငတ်ှင် တင်းတင်း ခညွန်ှောငထြားသောကြောင့ြ ဦးခေါင်းကသာ လှုပရြှား၍ ရနိုငရြှာသည်။

ခဏအကြာတွင် အခန်းတံခါး ပြင့သ်ှားပြီး အစိမ်းရောင် ခွဲစိတခြန်း ဝတစြုံများနှင့ြ နှာခေါင်းစည်း တပထြားသူ ၂ ယောကြ အခန်းထဲသို့ ရောကလြာသောအခါ လူငယ်၏ ထိတလြန့မြှုတို့က အဆုံးစွနအြထိ မှင့တ်ကသ်ှားပုံရ၏။ မကြန်ှာပေါတ်ှငလြည်း ခွှေးစကမြွား သီးထလာသည်။

“ ခင် ..ခငမြွားတို့ ဘာလုပကြှမလို့လဲဗွာ။”

ဝငလြာသူ ၂ ဦးက ဘာမှပြနမြဖြပေါ။ တဈယောကကြ စတီးစားပြဲပေါကြ အဝတစြ တဈခုကို ယူလိုကြ၍ လူငယ်၏ မကြန်ှာမှ ခွှေးများကို သုတပြေးသည်။

“ ခငဗြွားတို့ ကြှနတ်ော့ြ တကိုယလြုံးကိုလည်း ခဏခဏ စဈပြီးပြီလေ၊ ကြှနတ်ောြ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလေ၊ အခုဘာလို့ ကြိုးခညွထြားတာလဲဗွာ။ ကြှနတ်ော့ကြို လှှတပြေးကြပါ။”

လူငယကြ အသံကုန် အောန်သေောလြည်း ဟို ၂ ယောကထြံမှ တုန့ပြှနမြှု တဈခွန်းမှ ထွကမြလာပါ။ ခုဏက မကြန်ှာကို သုတပြေးသူကပင် စားပြဲပေါကြ မကြန်ှာဖုံးတဈခုကို ယူ၍ လူငယ်၏မကြန်ှာကို အုပလြိုကသ်ည်။ လူငယကြ ခေါင်းကိုရမ်း၍ ရှောငတ်ိမ်းနသေောလြည်း နောကတ်ဈယောကကြပါ သူ့ခေါင်းကို ခွုပပြေးလိုကသ်ောအခါ ဘယလြိုမှ မလှတတ်ော့။

ခဏအတွင်းမှာပင် မကြန်ှာဖုံးအောကမြှ ဗလုံးဗထွေး အောဟြဈနသေံများ ပြောကကြှယသ်ှားသည်။ အသကကြို မှနမြှန် ရှူရင်း လူငယလြေး ငှိမသ်ကသ်ှားခွိနတ်ှင် မကြန်ှာဖုံးကို ပြနဖြယလြိုကပြှီးနောကြ အုပထြားသော အဝတကြို လကမြောင်းပေါအြောင် ဖယလြိုကသ်ည်။ တဈယောကကြ ကုတငဘြောငတ်ှင် တိုငတ်ဈခုကို ခွိတလြိုကသ်ည်။ နောကတ်ဈယောကကြ စားပြဲပေါမြှ ပုလင်းတဈလုံးကို တိုငတ်ှင် ခွိတလြိုကသ်ည်။

သူတို့၏ လုပရြပမြွားက သသပေမြှနဆြနလြှန်းသည်။ ပုလင်းနှင့ြ ခွိတဆြကထြားသော အပကြို လူငယ်၏ လကဖြွံမှ သှေးကြောတွင်းသို့ ကြှမ်းကငွစြှာ ထိုးသှင်းပြီးနောကြ တဈယောကကြ လှမ်းပေးသည့ြ ပလာစတာဖြင့ြ ကပလြိုကြ၏။ ထိုအခွိနတ်ှင် နောကတ်ဈယောကကြ ဆေးသှင်းပိုကမြှ ဘီးလုံးလေးကို ခွိနည်ှိလိုကသ်ည်။ သူ့တို့က ထိုလုပင်န်းများနှင့ြ အသားကနွသေူများ ဖြစ်ကြောင်း ထငရြှားပါသည်။

ပြုဖြယကြိဈစများ ပြီးသှားပုံရသည့အြခါ တဈယောကကြ နှာခေါင်းစည်းကို အောကသ်ို့ လွှောခွ၍ အခန်းထောင့ြ အပေါဖြကန်ားတွင် ရှိသော CCTV ကငမြရာ တဈလုံးဖကသ်ို့ လှည့ြ၍

“ ဒီဖကမြှာ အားလုံး အဆငသ်င့ြ ဖြစ်ပါပြီ။”

ဟု ပြောရင်း လကမြကို မှငသ်ာအောင် ထောငပြှလိုကသ်ည်။

………………………………………

(၁)

လှခေါးထိပကြနေ ကြေ့လိုကသ်ညန်ှင့ြ စကျကူပုံးကြီး တဈပုံးရှေ့မှာ ခလွို့ ရပန်ကြသေော အဝါရောင် ယူနီဖောင်းဝတ် ကောငလြေးတဈယောကန်ှင့ြ ကောငမြလေး တဈယောကကြို လှမ်းမှငလြိုကရြ၍ ကသေီ စိတသ်ကသ်ာသှားရသည်။ ကြည့်ရြတာ သူတို့ ရောကခြါစပင် ရှိသေးပုံရသည်။ တခွိနတ်ည်းမှာပင် ရငထြဲမှာ ထိတကြနဲလည်း ဖြစ်သှားသည်။

ကောငလြေးနှင့ြ ကောငမြလေးက ကသေီ့ မောငဝြမ်းကြဲ၊ ညီမ ဝမ်းကြဲလေးတွေ နှင့ြ ရှယတ်ူလောကြ ရှိလိမ့မြညကြို သတိထားလိုကမြိတော့ မကြန်ှာနည်းနည်း ပူချင်လြာသည်။ မှာလိုကတ်ာ မှားပြီလားဟု တွေးလိုကမြိပါသည်။ ဒါပမယေ့ြ မှာပြီးသား၊ ငှခွပြေေီးသား၊ ကသေီ့ အခန်းဝမှာလည်း ရောကန်ပြေီဆိုတော့ အခုခွိနမြှတော့ နောကဆြုတလြို့ မဖြစ်နိုငတ်ော့ပါ။

အဲ့ဒီနေ့က မမနီ အပြောကောင်းတာလည်း ဖြစ်နိုငပြါသည်။ ကသေီ ဘီယာသောကတ်ာ နည်းနည်းများသှားတာလည်း ဖြစ်နိုငပြါသည်။ ဒါပမယေ့ြ မမနီပေးသော နံပါတကြို ခကြခြငွြး ဖုန်းခေါမြိတာ၊ မဆိုင်းမတွ ငှလှေှဲလိုကမြိတာက မူးတာထကတ်ော့ ပိုသှားသညဟြု ထငမြိသည်။

“ ရောကတ်ာ ကြာပြီလား၊ တို့လည်း ပြေးလာတာ လမ်းပိတန်လေို့”

“ မကသေီနောျ”

“ ဟုတပြါတယ်။”

“ သမီးတို့ ဖြတပျိုင်းကြည့်လြို့ရမလား၊ အဈမဆီကို လှမ်းပို့ထားတာလေ။”

“ ဪ .. အေးအေး”

ငှိမသ်ကစြှာ ရပန်သညေ့ြ ကောငလြေးကို မကြလြုံးချင်ြး မဆုံမိအောင် သတိထားရင်း ကသေီက ဖုန်းကိုဖြင့ြ၍ ကုမျပဏီက ပြနပျို့ထားသည့ြ message ကို ပြလိုကသ်ည်။

“ ဟုတကြဲ့ ရပါပြီ အဈမ၊ တခါထဲ ဆငပြေးရမယ် မဟုတလြား၊ ဘယမြှာထားမှာလဲ။”

အခန်းတံခါးကို ကဗွာကယာဖြင့ြ၍ ကုတငဘြေးမှာ မနကတ်ုန်းက ရှင်းထားသည့ြ နရောကို ပြလိုကသ်ည်။ သူတို့ နှစ်ယောကကြ စကျကူပုံးကြီးကို မပြီး ကသေီနောကကြ လိုကလြာကြသည်။

“ ရမလား၊ ဒီနရောက”

“ တဈပခွေဲကနွရြင် ရပါတယ် အဈမ”

ရောကကြထဲက နှုတဆြိတန်သေော ကောငလြေးက ဝငဖြှသည်ေ။ ကသေီ မလုံမလဲ နှင့ြ ခိုးကြည့်မြိတော့ ကောငလြေး အမူအရာက အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိသည်။ သူ့မကြန်ှာပေါမြှာ လှောငပြှောငသ်ရောလြိုသည့ြ အရိပအြယောင် စူးစမ်းသည့ြ အရိပအြငှေ့တွေ မတွေ့ရပါ။ နိဈစဒူဝ ကြုံနကြဆေိုတော့ ရိုးနတောလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုငပြါသည်။

ကြောပိုးအိတထြဲက ခေါကဓြားတဈချောင်းကို ထုတ်၍ ကောငလြေးက ပုံးကို ဖောကသ်ည်။ အခန်းကဉွြးလေးထဲမှာ လူ ၃ ယောကြ စကျကူပုံး တဈပုံးနှင့ြ ပြည့သ်ှားသည်။ ကောငမြလေးက ကသေီ့ဖကကြို လှည့ကြှည့ရြင်း

“ အဈမအခန်းက အနတေောပြဲ၊ တဈလ ဘယလြောကပြေးရလဲ အဈမ”

“ ၆ သိန်း”

“ သမီးတို့နတောကတော့ ၇ သိန်းခွဲ ပေးရတယ်။ ဒီထကတ်ော့ နည်းနည်းကယွတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ သမီးက ညီမလေးနဲ့ ၂ ယောကန်တောလေ”

“ မဆိုးပါဘူး။ တဈယောကကြို ၃ သိန်းကြောလြောကပြဲ ကတွာပေါ့”

ရနကြုနကြ ခိုအိမလြို အခန်းကဉွြးလေးတွထေဲမှာ နကြသေူချင်ြး ဒီလိုပဲ ပြောဖြစ်တတကြှပါသည်။ ကသေီလည်း မကြန်ှာပူသလို စိတကြဉွြးကြပသ်လို ခံစားခကြြ နည်းနည်းလွော့သှားသည်။ တဖကမြှာလည်း လူတကာ ဝယန်သညေ့ြ ပစ်စည်းတဈခုအတွကြ စိတထြဲမှာ ဒီလောကမြထားသင့ဟြု ကိုယ့ကြိုယကြို ဖြသေိမ့ရြ၏။

ပစ်စည်း အစိတအြပိုင်းတွကလေည်း ဆငရြတာ လှယကြူမည့ပြုံ ရှိသည်။ ကောငလြေးကလည်း လုပန်ကြေ ကြှမ်းကငွန်ပေုံရသည်။ ခဏလေးနှင့ပြင် ပုံပေါလြာ၏။ မကြန်ှာပူတာ နည်းနည်းလွော့သှားသည့ြ ကသေီက ထမင်းစား စားပြဲဘေးက တဈလုံးတည်းသော ပုလပစြတဈ ကုလားထိုငလြေးကို ကောငမြလေးကိုခပြေးပြီး သူလည်း ကုတငစြှန်းမှာ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။

“ ရတယ် အဈမ ပြီးတော့မယ်။ မထိုငတ်ော့ပါဘူး။”

ကောငမြလေး ပြောတာ ဟုတပြါသည်။ အိမတ်ှင်းမှာ လေ့ကငွ့ခြန်းလုပသ်ည့ြ ဘီးတဘီးတည်းပါသော စကဘြီးလေးကို အင်ျဂါစုံစွာ မှငလြာရပြီ ဖြစ်သည်။ လကကြိုင် ၂ ခုကြားက Display ဘုတပြှားလေး တပလြိုကပြှီးသည် နှင့ြ ကောငလြေးက ထရပလြိုကပြှီး သူ့ကိရိယာတွကေို အိတထြဲ ပြနထြည့လြိုကသ်ည်။

“ အဈမ သုံးဖူးသလား”

“ ဟင့အြင်း”

ပြနဖြှလေိုကသ်ည့ြ ကသေီ့ အသံက ချောကကြပ် အကကြှဲနသည်ေ။

“ ကဲ … ပြီးရငလြည်း နင် အပြငထြှကတ်ော့၊ အောကကြပဲ စောင့ခြငွစြောင့ြ”

မကြန်ှာတညတ်ည် နှင့ြ ကောငမြလေးက ပြောလိုကတ်ော့ ကောငလြေးက တခကြပြှုံးပြီး သူ့အိတလြေးဆှဲကာ ပြနထြှကသ်ှားသည်။ ကသေီ့ကို နှုတဆြကပြှုံးလို့ ယူဆနိုငပြမယေ့ြ နဂိုထဲက စိတမြလုံသည့ြ ကသေီ့ မကြန်ှာလေး ပူရှိန်းသှားရသည်။ ကောငလြေး အပြငရြောကတ်ော့မှ ကောငမြလေးက တံခါးကို သှားပိတလြိုကပြှီး စကဘြီးဘေးကို တိုးဝငလြာသည်။ ကသေီလည်း သသခွေောခွာ မှငရြအောင် ကုတငအြလယပျိုင်းလောကကြို တိုးထိုငလြိုကသ်ည်။

စကဘြီးဆိုပမယေ့ြ လကကြိုငအြောကကြ ဘီးတဘီးသာ ရှိပြီး ထောကလြို အပြားကြီး ၂ ခုဖြင့ြ မယိုငလြဲအောင် အောကကြထိန်းထားသည်။ ကောငမြလေးက ထိုငခြုံအောကကြ အံလေးတဈခုကို ဖြင့ြ၍ ပလပကြှိုးတဈချောင်း ထုတပြှသည်။

“ စာအုပထြဲမှာလည်း လမ်းညှှနပြါပါတယ် အဈမ၊ ဒါက အားသှင်းဖို့ပါ။ ပုံမှန် နင်းပေးနရငေတ်ော့ သူ့ဟာသူ ဘကထြရီက ခွာဂငွဝြငန်ပြေီး သပသ်ပအြားသှင်းစရာ မလိုပါဘူး။ အဈမက လနဲ့ခွီပြီး ပစ်ထားမိတယ် ဆိုရငတ်ော့ မစီးခင် ၁ နာရီ ၂ နာရီ လောကြ ကြိုအားသှင်းထားလိုကရြင် display က အလုပလြုပပြါတယ်။”

ပုံးထဲက ပလပစြတအြိတန်ှင့ြ ထုပထြားသည့ြ မနန်ူရယ် စာအုပန်ှင့ြ စာရှကတ်ှကေို ကုတငပြေါခြပြေးရင်း ကောငမြလေးက ပြောသည်။ သူ့လသေံက စောစောက အာလာပ သလာပ ပြောတုန်းကလို မဟုတဘြဲ စာရှတသ်လို ဖြစ်သှားသညကြို ကသေီ သတိပြုမိသည်။

“ ဒါ ပါဝါ ခလုတပြါ ”

လကကြိုင် ၂ ခုကြားက တဈပလေောကကြယွမြည့ြ မှနပြှငအြောကန်ားကို နှိပပြှရင်း ပြောသည်။ ကုမျပဏီအမညန်ှင့ြ တခွားစာတန်းများ ပေါလြာသည်။ ခဏကြာတော့ ဘာသာစကားရှေးဖို့ ပေါလြာသည်။

“ မှနမြာ၊ အင်ျဂလိပ်၊ တရုတ် သုံးမွိုးရပါတယ်။ အဈမ ဘယဟြာထားချင်သ်လဲ”

“ အင်း …အင်း..ဂလိပ်”

“ အဈမနာမညကြ ကအဝေေိုင် တီအိတခြွအြိုငလြို့ ပေါင်းတာလား”

“ ဟုတ်… ဟုတတ်ယ်။”

ကသေီ ရငတေသ်လို အာခေါငတ်ှေ ချောကန်သည်ေ။ ရငတ်ှလည်ေး တဒိုင်းဒိုင်း ခုနန်ေ၏။ ကောငမြလေးကတော့ ကသေီ့ဖကကြို လှည့တ်ောငမြကြည့်ဘြဲ သူလုပစြရာရှိတာ လုပန်သည်ေ။

“ ရပြီ၊ အဈမ ဒီဖကလြကကြိုငကြို ခဏကိုငထြားပါ။”

ကုတငန်ှင့ြ စကဘြီးကြားထဲကို ကပကြပသ်ပသ်ပ် တိုးဝငပြှီး ဘယဖြကကြ လကကြိုငကြို ခပတ်င်းတင်း ဆုပလြိုကသ်ည်။ စိတထြဲမှာ ချောန်သညေဟြု ထငမြိတာကြောင့ြ ပြနလြှှတပြှီး လကကြို တငပြါးနှင့ြ ပြတလြိုကရြသေးသည်။ မကြန်ှာမှာလည်း ခွှေးတွပြနေလြာမှန်း ကသေီ သိနေ၏။

“ ဟုတပြှီ၊ ပြနလြှှတလြို့ ရပြီ အဈမ၊ လကဗြှကေို မှတထြားလိုကပြှီ ဆိုတော့ အဈမတယောကပြဲ ဖနရြှငတ်ှေ အကုနသ်ုံးလို့ရမယ်။ တခွားလူတကထြိုငလြည်း နင်းရုံသကသ်ကပြဲ ရမယ်။ ဒီမှာကြည့်ြ အဈမ၊ ဒါက မနမြိုရီ ၅၀၀ ဂဈပါတယ်။ မနမြိုရီ ကဒြ ထပစြိုကလြည်းရတယ်။”

ကောငမြလေးက မှနပြှငဘြေးက အံလေးတဈခုကို တွန်းဖြင့ြ၍ ကဒစြိုကရြမည့ြ နရောကို ပြသည်။

“ လောလောဆယတ်ော့ ကုမျပဏီက တခါတည်း ထည့ပြေးလိုကတ်ဲ့ ရုပရြှငတ်ှေ သီချင်ြးတွေ ပါတယ်။ အဈမ မကြိုကလြည်း ဖကြပြဈလို့ ထပထြည့လြို့ရတယ်။ ဒီထောင့မြှာ ကြည့်လြိုကြ အဈမ”

သူပြသည့ြ ညာဖကအြောကန်ားကို ကသေီ ကြည့်လြိုကမြိသည်။

“ normal နဲ့ pleasure ဆိုပြီး ရှိတယ်။ normal ကတော့ default ပဲ အဈမ၊ ပါဝါအှနတ်ာနဲ့ normal မှာ ရှိမယ်။ အဈမ ခွနင်ေးကို စနင်းတာနဲ့ speed ရယ် distant ရယ် တကလြာလိမ့မြယ်။ ဒီဖကြ pleasure က…”

ကောငမြလေးက ခဏရပပြှီး စကျကူပုံးကြီးထဲက နောကထြပ် ဘူးတဈဘူးကို ထုတလြိုကသ်ည်။ ကသေီ ခွဖြေား လကဖြွားတွေ အေးလာ၏။

“ pleasure ကို ရှေးလိုကရြင် ထိုငခြုံအောကကြ ငုတလြေးတဈခု ထွကလြာမယ်။”

သူပြောသလိုပင် ထိုငခြုံရှေ့ပိုင်းက ငုတတ်ဈခု အပေါကြို ထိုးထွကလြာသည်။ ကောငမြလေးက စကျကူဘူးကို အပြငကြ ပတထြားသည့ြ ပလပစြတဈတွကေို လကသ်ည်းနှင့ြ ထိုးဖောကခြှာရင်း အနိမ့အြမှင့ြ အတကအြကြ မရှိသည့ြ စာရှတသ်လို အသံမွိုးဖြင့ြ ဆကရြှင်းပြ၏။

“ အထဲမှာ ၄ လကမြကစပြီး ၅၊ ၆၊ ၇၊ ၈ ငါးချောင်းပါပါတယရြှင့ြ ၊ အဲဒါကို ဒီလို”

ဗူးထဲက ထွကလြာသော ပန်းရောင် အချောင်းကြီးကို ကသေီ ပါးစပအြဟောင်းသားနှင့ြ ကြောငင်ေးကြည့်န်မေိသည်။ ကောငမြလေးကတော့ ဘာမှမထူးခွားသလိုပင် အဲဒါကြီးကို စောစောက ငုတထြိပမြှာ စွပပြှီး လှည့လြိုကရြာ ထပကြနဲ အသံမှညသ်ှားသည်။

“ အသံမှညမြှ သူက အံကတွယ်။ အသံမကြားရရငတ်ော့ ပြနဖြှုတပြှီး ပြနတ်ပပြါ။ ဂယွသ်ုံးချင်ရြငလြည်း ဒီဘူးထဲမှာပါ ပါတယ်။ ကုနသ်ှားရင် အပြငမြှာ ဝယလြို့လည်း ရပါတယ်။ သမီးတို့ဆီကို မှာရငလြည်း ၂ ဘူးအထကဆြို ပို့ပေးပါတယ်။ ပြနဖြှုတရြငလြည်း ခုဏနဲ့ ပြောင်းပြန် လှည့လြိုကရြင် ပြုတထြှကသ်ှားပါလိမ့မြယ်။ ပြီးရင် normal ကို ပြနရြှေးလိုကရြင် ဒါက ပြနဝြငသ်ှားပါမယ် ရှင့ြ။”

“ ဟို ..ဟိုလေ … သုံးတော့ ..သုံးတော့”

“ အဈမ တကထြိုငပြှီး နင်းလိုကရြုံပဲလေ။ အဈမ နင်းတဲ့ အရှိနကြို လိုကပြှီး သူက လှုပမြှာပါ။ ဪ မေ့နလေို့”

ကောငမြလေးက နောကထြပ် ဘူးသေးတဈခု ဆှဲထုတပြှီး ဖြင့လြိုကပြှနသ်ည်။ အထဲက နားကပြတ်ဈခု ထွကလြာသည်။ နောကပြှီးတော့ ကြိုးရှညရြှညန်ှင့ြ တွဲထားသော အမဲရောင် လစေုပခြှကြ ခပသ်ေးသေး နှစ်ခု။

“ ဒီဘေးက အစိမ်းရောင် အပေါကကြ နားကြပ် အတွကပြါ၊ သီချင်ြးနားထောငဖြို့ ရုပရြှငကြှည့ဖြို့ သုံးလို့ရပါတယ်။ အပြာ ရောငကြ စုပခြှကအြတွကပြါ ရှင့ြ။ စုပခြှကကြ အတွင်းဖကကြို ဂယွန်ည်းနည်း ပြတပြှီး သုံးရင် ပိုကောင်းပါတယ်။ နို့သီးခေါင်းမှာ တပပြှီး ထိပကြ ဖုလေးကို ညှဈလိုကရြင် သူ့အလိုလို စုပသ်ှားပါလိမ့မြယ် ရှင့ြ။ မသုံးလည်း ရပမယေ့ြ ဒါတပထြားရင် အခွအနေကေို မောန်ီတာ လုပန်ိုငတ်ာကြောင့ြ တပဖြစ်အောင် တပဖြို့တော့ ကုမျပဏီက အကြံပြုထားပါတယ်။ အဈမ သိချင်တ်ာများ ရှိပါသေးလား။”

“ မ ..မ ..မရှိတော့ပါဘူး။”

လိုအပရြင် မမနီဆီ ဖုန်းဆကမြေးလို့ ရနိုငပြါသည်။

“ ဒါဆို သမီးကို ခွင့ပြှုပါဦး ရှင့ြ၊ အားပေးတဲ့အတွကြ ကြေးဇူးတငပြါတယ်။ ဒီပုံးခွံ သမီးယူသှားပြီး အမှိုကပြုံးထဲ ထည့ပြေးရမလား။”

ကသေီ ခေါင်းညိတပြှလိုကတ်ော့ ကောငမြလေးက ပုံးခွံကြီးကို ခွနှငေ့ြ နင်း၍ ပြားခပြသ်ှားအောင် ခေါကယ်ူပြီး အခနထြဲက ထွကသ်ှားသည်။ သူ့ကို တံခါး အဖြင့ြ အပိတ် လိုကလြုပပြေးသည့ြ အခွိနမြှာ ကသေီ ခွတွေေ လကတ်ှေ တုနန်သည်ေ။ တံခါးဝကနေ ကုတငဆြီကို လွှောကလြာရင်း ဒူးတွေ ချောငသ်လို ဖြစ်နသညေကြို ခံစားရသည်။ အထူးသဖြင့ြ ကိုယအြောကပျိုင်း တနရောက ခံစားခကြတ်ဈခုက ကသေီ့ကို ဒုကျခပေးနသည်ေ။

ခုနက ကောငမြလေးရှေ့မှာ ခပတ်ညတ်ညန်ှင့ြ ဟနလြုပန်ခေဲ့ရပမယေ့ြ ဒါက ကသေီမကြုံဖူးသေးသည့ြ အကြောင်းတဈခု ဖြစ်ပါသည်။ အရှယရြောကစြကတည်းက ကသေီ့ကို ရံဖနရြံခါ ဒုကျခပေးတတသ်ည့ြ ခံစားခကြတ်ဈခုက အခုအခွိနမြှာ အပြင်းထနဆြုံး အရှိနဖြှင့ြ ထိုးနှကန်သည်ေ။ တလှိုကလြှိုကြ မောနသေောရငကြို လကန်ှင့ြ အသာဖိရင်း အိပရြာပေါသ်ို့ ကသေီ အရုပကြှိုးပြတ် လဲကသွှားသည်။

“ အဲဒါ ငါရှညတ်ာ၊ ငါ ဆတဆြော့တာ၊ လွှာရှညမြိတာ၊ အောငမြယလြေး ရှကလြိုကတ်ာ၊ ဒီကလေးတွေ နောကတ်ခါ လမ်းမှာ တွေ့ရငတ်ော့ ဒုကျခပဲ”

မှေ့ယာကို လကသ်ီးဆုပဖြှင့ြ အဆကမြပြတထြုရင်း ကသေီ တတွတတ်ှတ် ပြောနမေိသည်။ အမှနအြတိုင်းပြောရလငွြ ပေါငကြှားသို့ ရောကသ်ှားတော့မည့ြ လကန်ှင့ြ စိတကြို ထိန်းနမေိခွင်း ဖြစ်သည်။ ငိုလည်း ငိုချင်သ်လို ဖြစ်လာသည်။

“ ကိုယ့ဟြာကို လကန်ဲ့လည်း အဆငပြှနတေောကို၊ ငါ့နှယန်ောြ”

အဲဒီနေ့က ဘီယာ နည်းနည်းများသှားတာတော့ မှတမြိသည်။ ရုံးသမားဆိုတော့ အထိုငမြွားလို့ လေ့ကငွ့ခြန်းလေး ဘာလေး လုပခြငွကြှောင်း မမနီကို ပြောမိတာကလည်း ရိုးရိုးသားသားပင် ဖြစ်သည်။ ဒါပမယေ့ြ ဒီစကကြို ဝယထြားဖို့ မမနီက တိုကတ်ှန်းတော့ ပြင်းပြင်းထနထြန် မငှင်းခဲ့မိတာကိုတော့ အခုထိ ကိုယ့ကြိုယကြို နားမလညသ်ေးပါ။ မမနီ သှေးထိုးပေးသည့အြတိုင်း ဖုန်းထဲမှာ ခကြခြငွြးလိုကရြှာပြီး ငှခွလေေိုကမြိတာကလည်း တဒင်ျဂ မိုကမြဲမှု သကသ်ကလြို့ ထငပြါသည်။ နောကန်ေ့တွမှော ဒီအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ရငတ်ဖိုဖို ဖြစ်ရပမယေ့ြ အခုလောကကြှီးတော့ စိတမြလှုပရြှားမိခဲ့ပါ။ မနကဖြှနကြှရင် မမနီက တခွားသူတွကြေားထဲမှာ အကြိုးအကြောင်း မေးလာလမလေားလို့ အတွေးဝငလြာတော့ ကသေီ ငေါကကြနဲ ထထိုငပြှီး ဖုန်းကို လှမ်းယူမိသည်။

“ ရောကလြာပြီလား ကသေီ”

မမနီက ဖုန်းကိုငလြိုကတ်ာနှင့ြ တန်းမေးသည်။

“ ဟုတတ်ယ်”

လေးလေးတွဲ့တွဲ့ ကသေီ့အဖြစကေားကို မမနီက တမွိုးထငသ်ှားပါသည်။

“ အသံကတော့ လောလောလတလြတ် စမ်းသပကြှည့ထြားတဲ့ အသံမွိုးပဲ။ အဆငပြှတယ်ေ မဟုတလြား”

“ အာ .. မဟုတပြါဘူး။ အခုမှ ရောကလြာပြီး ဆငလြို့ ပြီးတာ ဘယလြိုလုပစြမ်းသပရြဦးမှာလဲ။ စမ်းလည်း မစမ်းရဲပါဘူး။ ဒီတိုင်း တကန်င်းဖို့တောင် စိတထြဲမရဲဘူး ဖြစ်နတယ်ေ။”

ဟိုဖကကြနေ မမနီ ရယန်တောကို ကသေီ ကြားရသည်။

“ ဘာမှ ကြောကစြရာမလိုဘူး၊ အသေးဆုံးကနေ စပြီး စမ်းကြည့်လြိုကြ ဟားဟား၊ အဆငပြှသှေားလိမ့မြယ်။ အရှိနမြွားသှားရငလြည်း သူက သတိပေးလိမ့မြယ်။ တို့လည်း စစချင်ြးတော့ ကြောကတ်ာပဲ၊ ဒါပမယေ့ြ ခဏလေးပါပဲ။ ခကြခြငွြး အဆငပြှေ သှားလိမ့မြယ်။ နောကတ်ော့ အားတာနဲ့ တကထြိုငမြိရော၊ ယောကြွားရပြီးတာတောင် တခါတလေ တကန်င်းမိသေးတယ်။ ဆကသ်ာလုပ် ညီမလေး။”

မမနီ ဖုန်းခသွှားတာကြောင့ြ ကသေီ ဘာမှပြနမြပြောလိုကရြ။ ဟိုတဈရကကြလို ဘီယာမူးနရငေတ်ော့ မမနီ နှင့ြ ဒီအကြောင်းတွကေို တဈခုခုတော့ အခွအတေင် ပြောဖြစ်လိမ့မြည် ထငသ်ည်။ အခုကတော့ ဘာတွပြေောရ မေးရမလဲ ဆိုတာကိုတောင် ကသေီ မသိပါ။

မမနီက မှှောကပြေးတော့ ကသေီ့ဖကကြ ပြတပြှတသ်ားသား မငှင်းဆနန်ိုငခြဲ့ပါ။ တခါတလေ ပေါလြာတတသ်ည့ြ စိတဆြန်ဒတွကေို ခွှန်းအုပရြတာ ဘယလြောကခြကကြှောင်း မသိစိတကြ သိနသေောကြောင့ြ ဖြစ်မညထြငသ်ည်။ အမှနအြတိုင်းပြောရရင် မမနီ ကိုယတ်ိုငတ်ောင် မသိပမယေ့ြ မမနီဆီက ကေ သီ တိတတ်ခိုး သငယ်ူခဲ့မိတာတွေ အများကြီးရှိသည်။

အသှေးအသားကြောင့ြ ဖြစ်ရသည့ြ စိတဆြန်ဓကို မလိုအပဘြဲ တရားလှန် ထိန်းခွုပခြှင်းက မကောင်း ဆိုသည့ြ အတွေးကို မမနီကြောင့ြ ကသေီရခဲ့သည်။

“ တခွို့ အပျိုကြီးတွေ ဂေါကကြုနကြှတဲ့ အထဲမှာ အဲဒါကြောင့ြ အများကြီးပါတယ်။ တခွို့က မတရားထိန်းလှန်းတယ်။ အဲ့ဒီစိတကြို ဖိလှန်းရင် ထိန်းမနိုငသ်ိမ်းမရ နသိုးကြိုးပြတ် ဖြစ်ချင်ဖြစ်၊ မဖြစ်ရင် ဂေါကကြရော၊ လိုချင်လြှန်းလို့ အစွန်းရောကပြှီး ဂေါကတ်ာတွလည်ေး ရှိတာပေါ့လေ။ အဲဒါကို လူတွကေ လငတ်ရူးဆိုပြီး အကုနသ်ိမ်းကြုံး ထငန်ကြတော၊ အမှနကြ မတူဘူး။ ဒါပမယေ့ြ သဘာဝကို လကခြံရင် တသကလြုံး အပျိုကြီးလုပလြည်း အမပေေးတဲ့ လယတ်ကြကကြှောင့ြ ပြူနာဖြစ်မှာ မဟုတဘြူး။” ဟု မမနီက ကသေီတို့ကို ပို့ခခွဲ့သည်။

ထို့ကြောင့ြ သဘာဝတရားကို လကခြံဖို့ ကသေီဆုံး ဖြတခြဲ့သည်။

အရငကြ အမှတတ်မဲ့လိုလို ကိုယ့ကြိုယကြို ညာရင်း လကန်ဲ့ မထိတထိပြတ်၍ စိတဖြှမှေုမွိုး ရှိခဲ့ဖူးပမယေ့ြ မမနီနှင့ြ ပေါင်းမိပြီးနောကမြှာ စိတရြှင်းရှင်းနှင့ြ အခွိနယ်ူ လုပတ်တလြာသည်။ အိမထြောငသ်ညတ်ဈယောကြ ဖြစ်သည့ြ မမနီက ပြင့လြင်းသည်။ ကသေီတို့လို အငယတ်ှကေို သူ့အတွေ့ အကြုံ သူ့ခံစားမှုတွေ အကြောင်း ဘှင်းဘှင်းရှင်းရှင်းပင် ပြောပြတတသ်ည်။ တခွို့ မိန်းကလေးတွကေ မမနီကို သူတို့ ကိဈစတွေ ပြောဆို အကြံတောင်းကြတာကို ဘေးကနေ နားထောငရြင်း ကသေီလည်း အဆင့တ်ှေ တကလြာခဲ့ရသည်။ အခုဆိုရင် တဈပတကြို အနည်းဆုံး ၂ ကြိမလြောကတ်ော့ အိပယ်ာပေါမြှာ ဒါမှမဟုတ် ရချိုးခန်းထဲမှာ ကိုယလြုံးတီးနှင့ြ စိတလြှတလြကလြှတ် ကကြနွန အာသာဖြမေိသည့ြ အခွအနေသေို့ ကသေီ ရောကလြာသည်။ လုပဖြောကြိုငဖြကြ အခွို့၊ သူငယခြငွြး အခွို့က ကြားအင်ျဂါ အတုတွေ သုံးကြကြောင်း ရိပမြိသိရှိနပမေယေ့ြ အဲဒီလောကအြထိတော့ ကသေီ အဆင့မြတကရြဲသေးပါ။

ဒါပမယေ့ြ အခုတော့လည်း စိတလြိုကမြာနပြါ မှာမိခဲ့သည့ြ စကတ်ဈလုံးက အိပရြာဘေးတွင် ရောကန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ ကသေီ ဒယီးဒယိုငဖြှင့ြ အိပယ်ာမှ ကြုံးထလိုကပြှီး အသကကြို ပြင်းပြင်း တဈခကြရြှုလိုကြ၍ စကကြို ပါဝါဖြင့လြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ တုနရြီသော လကတ်ှနှငေ့ြ ဟိုကောငမြလေး ပြထားသည့ြ အတိုင်း လကကြိုငကြို ခွှေးစိုနသေော လကမြွားဖြင့ြ တင်းတင်း ကိုငလြိုကခြွိနတ်ှင် မှနပြှင်၌ “Welcome back Kay Thi” ဆိုသည့ြ စာသားပေါလြာ၏။ အလန့တ်ကြားဖြင့ြ လကကြိုပြန် လှှတလြိုကပြှီး ကသေီတွတွလေေေး ရပန်မေိ၏။ မကြစြိကို မှိတ်၍ ခညွတ်ုံခတွုံ ဖြစ်နရင်ေး “ခကြခြငွြး အဆငပြှသှေားမှာ ပါ” ဆိုသော မမနီစကားကို ပြနကြှားယောငမြိသည့အြခါ လကကြ အလိုလို အင်ျကြီဇဈဆီသို့ ရောကသ်ှားသည်။

“ ဘာမှ မတွေးတော့ဘူး။”

စိတမြရှညသ်လို ဆောင့ကြှီး အောင့ကြှီးပြောလိုကရြင်း ဇဈကို ဆှဲဖြုတလြိုကမြိ၏။ ထိုနောကြ ရှီကနဲ အသံရှညတ်ဈခုနှင့အြတူ ကသေီ့ စကပလြည်း ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ပုံကသွှားသည်။ အတွင်းခံ ၂ ခုလည်း ခဏချင်ြးပင် အိပယ်ာပေါသ်ို့ ရောကသ်ှား၏။ ထို့နောကြ ခုဏကောငမြလေးက အချောင်း ၅ ချောင်းပါသည် ဆိုသော ဗူးကို ကသောကမွော ဖြင့မြိသည်။

လကတ်ုနန်သေောကြောင့ြ အားလုံး အိပယ်ာပေါပြှုတကြကြုနသ်ည်။ အစဉလြိုကြ စီထားတာလည်း ပကြသ်ှား၍ အိပယ်ာပေါတ်ှင် ပြနခြစွီပြီး အသေးဆုံးကို ရှေးထုတလြိုကသ်ည်။ မှနပြှငပြေါကြ Pleasure ကို ဖိလိုကတ်ော့ ထိုငခြုံမှာ ငုတကြလေး ထွကလြာသည်။ ခွှေးစေးတွနှငေ့ြ လကခြွောန်သေောကြောင့ြ ဟိုကောငမြလေး ပြောသလို ခပြကြနဲ အသံမှညပြှီး အံကသွှားအောင် သုံးလေးကြိမ် ကြိုးစားလိုကရြသည်။ ပြီးမှ တဖန် ရဆေေးဖို့ စိတကြူးရတာကြောင့ြ ကပြာကယာ ပြနဖြှုတပြှီး ရပြေေးဆေးရသည်။ ရလေုံးဝချောကသ်ှားအောင် တဈသွှူးနှင့ြ သသခွေောခွာ သုတရြပြနသ်ည်။

ယောကြွား အင်ျဂါနှင့ြ တပုံစံတည်း တူအောငလြုပထြားသည့ြ အချောင်းလေးကို ပယပြယန်ယန်ယ် ကိုငတ်ှယကြာ ရဆေေး ရ၊ သုတရြ လုပန်ရင်ေး ကသေီ့ရငတ်ှေ တဝုန်းဝုန်းခုနန်သည်ေ။ လညခြွောင်းတွလည်ေး ချောကသ်ှေ့အကကြှဲလာသလို ခံစားရသည်။ ဘာမှန်း မသိသည့ြ တစုံတရာကို အာသာငမ်းငမ်း လိုချင်စြိတတ်ှလည်ေး ဖြစ်နသည်ေ။

အချောင်းကို နရောတကတွပပြှီးတော့ လိုလိုမယမြယ် ဂယွြ ခပမြွားများ သုတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ကောငမြလေး ပြောသည့အြတိုင်း နို့သီးထိပဖြွားမှာ စုပခြှကတ်ှေ တပလြိုကပြှီး ပငထြိုးသည်။ ကသေီ ခေါင်းထဲမှာ မူးနသည်ေ။ ရငသ်ားထိပဖြွားက တင်းတင်းကပြကြပြြ ခံစားမှုက တကိုယလြုံးကို ပြံ့နှံနသလေို ပင်။

စကပြေါကြို တကလြိုကတ်ော့ ဒူးတွေ တုနန်သည်ေ။ ဘာမှလည်း မလုပရြသေးဘဲနှင့ြ လှိုကလြှိုကပြှီးတော့ မောနသည်ေ။ အကြီးဆုံး အရှယအြစားအနဖြငေ့ြ လကခြလယလြောကသ်ာ ဝငဖြူးသည့ြ အပေါကကြလေးထဲသို့ ရာဘာချောင်းကို ထည့ဖြို့ ကသေီ ရုတတ်ရကြ စိတမြှာမရဲပါ။ အသေးဆုံးဆိုပမယေ့ြ ကသေီ့လကခြလယထြကတ်ော့ ဒီအချောင်းက များစွာကြီးနပေါသည်။ မရညရြှယပြါဘဲနှင့ြ လကကြ တွင်းဝဆီရောကသ်ှားတော့ မကြုံဖူးလောကအြောင် ရှှဲရှှဲစိုနတောကို စမ်းလိုကမြိသည်။ ခါတိုင်းဆိုရင် လကန်ှင့ြ တောတ်ောကြှာကြာလေး လုပပြှီးမှ ရောကလြာရမည့ြ အနအထေားမွိုး ဖြစ်ပါသည်။

သကပြှင်းကြီးတဈခုကို လေးလေးပငပြင် ခလွိုကပြှီးနောကြ အသကကြိုအောင့ြ၍ အဝတွငတ်ေ့ထားလိုကပြှီး ကသေီ ဖိထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ကသေီ့ ညီမလေးက စူပါအဆင့ရြောကအြောင် စိုရှှဲနသညေ့အြပြင် ဂယွတ်ှလည်ေး တောတ်ောမြွားများ လိမ်းထားလို့ ထငသ်လောကတ်ော့ မနာပါ။ ဒါပမယေ့ြ တင်းကပြသ်ည့ြ ခံစားမှုတဈခုက ဝမ်းဗိုကမြှသည် ရငခြေါင်းအထိ ပေါငတ်ံတွတလွှေောကမြှသည် ဒူးအထိ ရောကသ်ှား၏။ ကသေီ့ ဒူးတွေ တဆတဆြတ် တုနလြာသည်။ ကသေီ တဈခါမှ မကြားဖူးသည့ြ အသံတဈခုက ရငခြေါင်းမှနေ၍ ချောကကြပန်သေော လညခြွောင်းကို ဖြတသ်န်းထွကကြလွာ၏။

တငပြါး ၂ ခုက ထိုငခြုံနှင့ြ ထိသည့ြ အခွိနတ်ှင် ကသေီ့လကတ်ှေ တဆတဆြတတ်ုနလြာသည်။ ကိုယအြောကပျိုင်းမှာ ဖြစ်နရသေည့ြ ဝဒနောနှင့ြ ရငတ်ှင်းက ခံစားမှုမွိုးကို တခါမှ မကြုံဖူး မတွေးကြည့်ဖြူးတာ အမှနပြငဖြစ်သည်။ ခံစားရခကသ်ည့ြ ဝဒနောကနေ ရှောငန်ိုငရြန် စကပြေါကြနေ ပြနဆြင်းဖို့ ကသေီ မတွေးမိတော့ပါ။ အံကို တင်းတင်းကြိတလြိုကရြင်း ခွနင်ေးတဖကကြို နင်းခလွိုကမြိသည်။

အတွင်းသားနုနုလေးတွကေိ ပြတတ်ိုကပြှီး အချောင်းကြီး ပြနထြှကသ်ှားသော အခါ ကသေီ့ရငထြဲမှာ တလှပလြှပဖြစ်သှားသည်။ ခွနင်ေးတပတလြည်၍ အချောင်းပြနတ်ကလြာခွိနတ်ှင် တနင့န်င့ြ ခံစားမှုတဈခုကြောင့ြ ကသေီ အသံထွကြ ညည်းလိုကမြိသည်။ အားစိုကြ၍ တပတခြငွြး ခပဖြှေးဖြေးနင်းရင်း ကသေီငိုချင်လြာသည်။ မကြရြညမြကပြမယေ့ြ ရှိုကမြိသည်။ ညည်းမိသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ မှနမြှနလြေး နင်းမိသညကြိုလည်း သတိမမူမိတော့ပါ။ အခန်းကဉွြးလေးထဲမှာ ကသေီ့ညီးသံ ရှိုကသ်ံတွနှငေ့ြ တစထကတ်စ ပိုဆူလာသည်။

လကကြိုငကြို ကသေီ တင်းတင်း ဆုပထြား၏။ အချောင်းမှင့တ်ကလြာသည့ြ အခွိနတ်ှင် လူပါ အပေါကြို မှောကတ်ကမြသှားအောင် သူ၏ တငပြါးတွကေ ထိုငခြုံနှင့ြ ထိပြီး ပြားကပသ်ှားသညအြထိ အပေါကြနေ ဖိထားမိသည်။ ကသေီ အရမ်းမောပါသည်။ ဒါပမယေ့ြ နင်းနတောကို ရပဖြို့ ခေါင်းထဲ မရောကပြါ။ ခွနင်ေးကို တပတပြှီးတပတလြညအြောင် ဆကခြါ ဆကခြါ နင်းနဖေို့ပဲ သိသည်။ အတွင်းသားတွကေ နာသည်။ ဒါပမယေ့ြ မခံမရပန်ိုငလြောကအြောင် နာကငွခြှင်းမွိုး မဟုတ်။ နင့ကြနဲ နင့ကြနဲ ခံစားမှုက ကသေီ့တကိုယလြုံးကို တဆတဆြတ် တုနခြါစေ၏။

လပြလှေေိုင်းတဈခုကို စီးမိနသလေို ကသေီ့စိတကြ နိမ့လြိုကြ မှင့လြိုကြ တရဈရဈနှင့ြ လညန်သည်ေ။ ပေါငကြှားထဲက ဘယလြိုမှန်းမသိသည့ြ ခံစားမှုက သှေးကြောတွအတေိုင်း တကိုယလြုံသို့ ပြံ့နှံ့စီးဆင်းနသညေဟြု ထငသ်ည်။ အသကကြို ပငပြန်းကြီးစွာ ရှူရင်း ထိုခံစားမှုနောကသ်ို့ လိုကန်မေိသည်။ ထိုအရာကို အမိအရဖမ်းလိုကန်ိုငရြင် ကသေီ့အတွကြ တဈခုခု ရတော့မလို အသိမွိုးဖြင့ြ လိုကဖြမ်းမိသည်။ ရငသ်ားထိပဖြွားက တင်းကပြမြှုကလည်း ကသေီ့ကို မှတသ်ိပမြှုတဈခု ပေးနသည်ေ။

ပါးစပကြ ဘာသံတွေ ထွကပြှီး ဘာတွေ ပြောနမေိမှန်းလည်း ကသေီ မသိပါ။ ထို့နောကြ လှိုကကြနဲလှိုကကြနဲ ခံစားမှုတဈခုက တကိုယလြုံးသို့ လှိုင်းဂယကလြို ပြံ့ နှံ့သှားသည်။ တကြိမတ်ည်းမဟုတ်။ ရပြငေသ်ို့ ခဲပစ်ခလွိုကသ်ော လှိုင်းဂယကမြွား တလိမ့လြိမ့ြ ပြန့ကြားသှားသလို တလိပလြိပန်ှင့ြ ပြံ့နှံ့သှားခွင်း ဖြစ်သည်။ ခွနင်ေးကို တပတပြှီး တပတန်င်းနသေော ခွေ ထောကတ်ှကေ အလိုလို ရပတ်န့သ်ှားရ၏။ မကြလြုံးတွေ မှေးစင်းကသွှားပြီး နှုတခြမ်းနှင့ြ မေးရိုးတွကေ တဖကဖြကကြို စောင်းရှဲ့သှားလို ခံစားလိုကရြသည်။

ကြီးမားရှညလြွားသော ညည်းသံတဈခု ပြုလိုကမြိရင်း လကကြိုငပြေါသ်ို့ ကသေီ မှောကကြသွှားသည်။ မောပန်းခွင်း၊ နှမ်းလခွှင်း ထို့နောကြ အဲ့ဒါတွေ နောကကြှယကြ ဘာမှန်းမသိသော ပြည့စြုံမှုတဈခု။ ကသေီ့ တကိုယလြုံးမှာ အားအငတ်ှေ အကုနပြွောကဆြုံးကုနသ်ည်။

“ ကြနဂြရကကြွူလေး ရှင်း ကသေီ၊ စတငပြှီး ၇ မိနဈနဲ့ ၄၃ စကျကန့မြှာ အထွဋအြထိပကြို ရခဲ့ပါတယ်။ ပမွြးမွှ အရှိန် တဈနာရီကို ၁၄ ဒူမ ၅ ကီလိုမီတာ ဖြစ်ပြီးတော့ ကယလြိုရီ ၄၀ လောငကြွှမ်းခဲ့ပါတယ်။”

အင်ျဂလိပဘြာသာဖြင့ြ စကကြ ပြောလာသည့ြ အသံက ဟိုအဝေးကြီးမှ လာနသလေိုလိုပင်။

………………………………………

(၂)

မကြန်ှာ မသာမယာနှင့ြ ပြနထြှကလြာသော ရဲလင်းကို မှငတ်ော့ ဧည့ခြန်းထဲတွင် ထိုငစြောင့န်သေော မီးမီး ပြာပြာသလဲ ထရပသ်ည်။

“ အဆင် မပြဘေူးလား သူငယခြငွြး”

ပြနမြဖြနေိုငသ်ေးဘဲ ရဲလင်းက တောကခြေါကလြိုကသ်ည့အြတွကြ မီးမီး ပို၍ လန့သ်ှားသည်။ အနားရောကလြာသော ရဲလင်း လကကြို လှမ်းဆှဲရင်း

“ ဘာတွေ ဖြစ်လာတာလဲ။ ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်းပုံစံက ကြောကစြရာကြီး”

“ သောကကြောငမ်၊ သောကကြှီးသောကကြယွန်ဲ့ ငါ့ဟာကိုများ သေးလို့တဲ့၊ မှနမြာပြညမြှာ ကပျပလီဆိုဒြ လိုချင်လြို့ ရမလား။”

“ အလုပမြဖြစ်ခဲ့ဘူးပေါ့”

“ အေး … ငါ့ကြာ၊ လူကို ပါးရိုကတ်ာ ခံနိုငသ်ေးတယ်။ ဒီလိုပြောတာတော့ များတယကြှ၊ တောကြ”

အနားက လူတခွို့ကလည်း လှမ်းကြည့်ကြှတော့ တရှူးရှူး တရှားရှား ဖြစ်နသေော ရဲလင်းကို မီးမီးက ဆေးရုံအပြငဖြကြ ဆှဲထုတလြာခဲ့သည်။ အပြငဖြကြ သဈပငတ်ှေ အောကကြ ခုံတန်းလွားတဈခုနားရောကမြှ ထိုငခြိုင်းရင်း

“ ကဲ …ပြောပါဦး ဘယလြိုဖြစ်လာသလဲ။”

“ ပြောတောင် မပြောချင်ပြါဘူးကြာ၊ ဒေါသထွကတ်ာပဲ သိတယ်။”

“ သေးတယ် ပြောလို့လား၊ မင်းက တောတ်ောြ သေးနလေို့များလား။”

“ ဟေ့ … ငါက လူစဉမြီပါတယကြှ၊ ဒီမှာ ငါ အရမ်း စိတလြှုပရြှားနတောကြ၊ သောကကြွိုးနည်း အထဲမှာလည်း အဲကြန်းက အေးလိုကတ်ာ၊ အဲ့ဒီမှာ သူ့ ဖာသာ ကြုံ့ပြီး တိုသှားတာတော့ ငါလည်း ဘယတ်တန်ိုငမြလဲ။”

မီးမီး မကြန်ှာက ရယခြငွစြိတကြို တင်းခံထားရသည့ပြုံ ပေါန်သည်ေ။

“ အဲ့ဒီမိန်းမက ညင်းတာလား။”

“ ဆေးရုံက လူတဈယောကလြာပြောတာပဲ၊ ငါလည်း ဒေါသထွကပြှီး ထပြနလြာတာ။ ဘယ့န်ှယ့ကြှာ၊ ငါ့မှာတော့ ဆေးတွစဈေရ၊ သှေးတွစဈေရနဲ့ အသားလည်းနာ အခွိနကြုန် ငှကေုန် ခံလိုကရြတယ်။”

ကမန်းကတန်း ကောကစြှပပြှီး ထွကလြာပုံရသည့ြ ရဲလင်း အင်ျကြီက ကြယသ်ီး လှဲနသညေကြို ပြနတ်ပပြေးရင်း မီးမီး ပြုံးလိုကသ်ည်။

“ အမှနအြတိုင်းပြောရရင် မင်းကို ငါက မရောင်းစချင်ေဘြူး။ မင်းအမအတွေကြ ငှလေိုတယ် ဆိုလို့သာ လိုကလြာပေးတာ သူငယခြငွြး၊ စိတမြပကြပြါနဲ့ကြာ၊ ငါတို့ တခွားနည်းလမ်း ရှာတွေ့ ဦးမှာပါ။”

“ တခွားနည်း မှနမြှနတ်ှေ့မှ ဖြစ်မယကြှာ”

သကပြှင်းတခကြခြလွိုကရြင်း ရဲလင်း ပြောသည်။ အမအကြေောင်းကို စိတရြောကသ်ှားတော့ ခုဏက ဒေါသတွေ နည်းနည်း ပြလွေော့သှားသည်။ ဒါပမယေ့ြ ခုဏအကြောင်းက ခေါင်းထဲပြနဝြငလြာပြနသ်ည်။ ဘာပဲပြောပြော မီးမီးကို ခေါလြာမိလို့ တောသ်ေးသည်။ တခွားကောငတ်ှနှငေ့သ်ာဆိုရင် ပြရောပြကြေောင်း ပြောဖြစ်ကြမည် မဟုတဘြဲ သေးသည့ကြိဈစကိုသာ ဟာသလုပန်ကြလေို့ ပိုစိတဆြိုးရမှာ သချောသည်။

“ ငါမင်းကို ခေါလြာမိတာ ကံကောင်းသှားတယကြှာ”

တကယတ်ော့ သူ့အခွအနေကေို နားလညအြပေးနိုငဆြုံးက မီးမီး ဖြစ်လိမ့မြညဟြု တွေးမိလို့ အဖောအြဖြစ် ခေါလြာခဲ့ခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ အရငန်ေ့တွကေ တဈယောကထြဲရပမယေ့ြ ဒီနေ့တော့ ဖြစ်နိုငရြင် အဖောတ်ဈယောကြ ခေါလြာဖို့ ဆေးရုံကလည်း မှာသည်။ ဆေးရုံလိုကလြာပေးဖို့နဲ့ ဘယသ်ူ့ကိုမှ အသိမပေးဖို့ ခေါတ်ော့ မီးမီး စိတပြူပြီး အလုပကြ ခွင့ယ်ူကာ အပြေးအလှှား ရောကလြာသည်။ ရဲလင်းက အကြိုးအကြောင်း ရှင်းပြလိုကတ်ော့ ငိုငတ်ှကသွှေားသည်။

“ သူငယခြငွြးရာ တခွားနည်း မရှိတော့ဘူးလား။”

ရဲလင်း အမကေ နှလုံးအစားထိုးဖို့ အရေးတကြီး လိုအပန်သည်ေ။ အလှူရှင် ဆိုတာက လိုအပသ်ည့အြခွိနမြှာ ပေါလြာတာမွိုး မဟုတ်၊ နောကပြှီး လှူသူနှင့ြ လကခြံသူ တူညီရနလြိုသည့ြ အခကြတ်ှေ ရှိနသေေးသည်။ ဒါကြောင့ြ စကန်ှင့ြ အစားထိုးဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကရြ၏။ စိတအြခရွဆုံးနှင့ြ အကောင်းဆုံး အီလကထြရောနဈ နှလုံးက ဈေးအလှနကြှီးသည်။ ရဲလင်း စုဆောင်းထားတာလေးတွေ နှင့ြ ဘယလြိုမှ မလောကြ။ ကြောကကြပ်၊ အသဲ၊ အဆုပ် အစရှိသဖြင့ြ ထုတရြောင်းနိုငစြရာ ရှိသညမြွားနှင့ြ တွကကြှည့သ်ောလြည်း ငှကေ မမှီသည့အြခါ နောကဆြုံးတွင် ဈေးအများဆုံး မှနမြှနရြနိုငမြည့ြ ဖြားဖကတ်ောကြို ဖြုတရြောင်းဖို့ ရဲလင်း ဆုံးဖြတလြိုကရြသည်။

ကံကောင်းချင်တ်ော့ ဒါမွိုးတွေ အရောင်းအဝယလြုပကြှသည့ြ ဝကဘြဆြိုကမြှာ စာရင်းသှင်းလိုကပြှီး ရကပျိုင်းအတွင်း ဝယလြကန်ှင့ြ တိုးသည်။ နောကထြပ် စဈဆေးမှုတွလေုပဖြို့ ဒီဆေးရုံကို ရဲလင်း တဈယောကထြဲ သုံးလေးကြိမ် ရောကခြဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့တော့ နောကဆြုံးအကြိမ် စမ်းသပမြှုတွေ လုပမြည် အဆငပြှရင်ေ အရောင်းအဝယ် စာခွုပခြွုပမြည် သကသ်အနေနှငေ့ြ တဈယောကြ ခေါြ လာပါ ဆိုသောကြောင့ြ သူငယခြငွြးတွထေဲမှာ စိတအြခရွဆုံး၊ အကူအညီ အပေးနိုငဆြုံးဟု ထငသ်ော မီးမီးကို အားကိုးတကြီး ခေါလြာခဲ့ပါသည်။

“ မင်းက ဒဲ့ခြိန်းလား၊ အရောင်းလား”

“ အရောင်းပေါ့ကြ၊ ဒဲ့ခွိန်းဆို ပိုကဆြံ ဘယရြတော့မလဲ၊ နောကပြှီး သူ့ပစ်စည်း ငါက ဘာလုပရြမှာလဲ။ ငါကမှ မိန်းမ မဖြစ်ချင်တ်ာ”

“ ဒါဆိုရင် မင်းက ဘယလြိုလုပမြလဲ၊ ဒီတိုင်းကြီး ထားမှာလား”

“ ပြနတ်ပရြမှာပေါ့ကြာ… ဒါပမယေ့ြ”

ဖြစ်နိုငခြွတဈေခုကို တွေးမိပြီး ရဲလင်း အသံတိုးတိမသ်ှားသည်။ မီးမီးလည်း မကြလြုံးပြူးသှားပြီး ရငဘြတကြို ဖိသည်။

“ ရဲလင်းရာ … ငါ ဘာပြောရမှန်း မသိဘူး။”

ပြနတ်ပ်၍ ရနိုငသ်ည့ြ ဆီလီကြန် ကြားအင်ျဂါ အတုက ဆီးသှားရုံလောကသ်ာ အသုံးခနွိုငသ်ည်။ ရဲလင်းအတွကြ ယောကြွားဘဝ အဆုံးသတ် ဖြစ်သောကြောင့ြ မီးမီး စိတမြကောင်း ဖြစ်သှားရခွင်းပင်။ ဒါပမယေ့ြ ရဲလင်း ဆကပြှောလာသည့အြခါ မီးမီး ပို၍ ထိတလြန့ဖြို့ ဖြစ်လာသည်။

“ အတုပြနတ်ပဖြို့ကလည်း ငါ့အတွကတ်ော့ ဈေးများနသေေးတယ်။ သိပမြလှယဘြူး။”

“ ဒါဆိုရင် မင်းက … ဟို .. လူသဟော ပြနထြည့မြှာလား။ အဲဒါ အန်တရယမြွားတယန်ောြ။”

“ ဒါပမယေ့ြ ပြနသ်ုံးလို့ ရချင်လြည်း ရနိုငတ်ယလြေ။”

လူသအလေောင်းမှ ပစ်စည်းကို ပြနထြည့ခြှင်းက အခန့မြသင့လြွှင် ပိုးဝငန်ိုငသ်ည်။ အနာမကကြလြို့ ပြနဖြှုတလြိုကရြပြီဆိုလငွြ နောကတ်ခါ ပြနလြုပဖြို့ အခွင့ြ အလမ်း အလှနန်ည်းသှားနိုငသ်ည်။ အလောင်းမှ ဖြုတယ်ူစဉြ စနဈတကြ မလုပခြဲ့ပါက ပုတတ်ောငသ်ှားနိုင်၏။ ဒါပမယေ့ြ အစားထိုးသည့ြ အင်ျဂါ၏ လတဆြတမြှု နှင့ြ လုပပြေးသည့ြ ဆရာဝန်၏ ကြှမ်းကငွမြှုပေါြ တွင် မူတည်၍ ယောကြွားသဘာဝအတိုင်း ပြနအြသုံးခနွိုငရြန် အခွင့အြရေးတွလည်ေး ရှိနသည်ေ။ တရားဝင် ခွင့ပြှုထားတာမွိုး မဟုတသ်ည့အြတွကြ အန်တရယရြှိလာလငွြ ကိုယဖြစ်ကိုယခြံဆိုသည့ြ သဘောမွိုးကလည်း ရှိနပြနေသ်ည်။ ဈေးက တော့ အလှနအြမင်း သကသ်ာသည်။ ကုနကြစွရိတ် နည်းနည်းနှင့ြ ဖြစ်နိုငခြွေ ခပပြါးပါး တဈခုကို မွှောလြင့ပြှီး ထီထိုးရခွင်းဟု ဆိုနိုငပြါသည်။

တကယတ်ော့ မီးမီးသညလြည်း မိန်းကလေးတဈယောကအြဖြစ် မှေးဖြားလာခဲ့သူ မဟုတပြါ။ ရဲလင်းတို့နှင့ြ သူငယခြငွြး ယောကြွားလေး တဈယောကသ်ာ ဖြစ်သည်။ ဒါပမယေ့ြ မိန်းမစိတပြေါကန်သေူ ဆိုတော့ တခွိနမြှာ မိန်းကလေးတဈယောကအြဖြစ် ပြောင်းလဲခွဲစိတဖြို့ ငယင်ယကြတည်းက မွှောလြင့ထြားခဲ့သည်။ အခုအခွိနမြှာ မိန်းမအဖြစ် ပြုပြငခြှဲ စိတခြှင်းက အဆန်းတကယွြ မဟုတပြါ။ ဈေးလည်း သိပမြကြီး။ သို့သောလြည်း မီးမီး (ယခငကြ သူ့နာမညကြ သားသား ဖြစ်သည်) က မိန်းမ သဘာဝကို အပြည့အြဝ ရချင်သ်ည်။ အဲ့ဒါကတော့ ဈေးအလှနကြှီး၏။ မိဘတွကေ စားနိုငသ်ောကန်ိုငရြုံလောကသ်ာ ဖြစ် သည့အြတွကြ မတတန်ိုငသ်ောကြောင့ြ မီးမီးက ငယင်ယကြတည်းက ရညရြှယခြကြကြှီးကြီးဖြင့ြ ငှစေုခဲ့သည်။

အလုပလြုပသ်ည့ြ အရှယတ်ှငလြည်း ကြိုးစားခဲ့သည်။ ခွိုးခွံခွှတောခဲ့သည်။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ သှစတေးလမွှ ဦးလေးတဈယောကကြ စရိတခြံခေါလြို့ အလညလြိုကသ်ှားရင်း ယောကြွားလေး ဖြစ်ချင်န်သညေ့ြ တရုတမြလေး တဈယောကန်ှင့ြ အလဲအထပ် ဖြစ်သှားသည်။ ဒဲ့ခွိန်းလို့ ခေါကြှသည့ြ အလဲအထပကြ ပစ်စည်းဝယရြသည့ြ စရိတမြရှိတော့ဘဲ လကခြပဲကုနမြည့ြ သဘောမွိုး ဆိုတော့ ငှကြေေး အကုနအြကလွည်း သိပမြွားသညဟြု မဆိုနိုငသ်လို သူ့ကို ခေါမြိသည့ြ ဦးလေးကလည်း လိုတာ ဝငစြိုကပြေးလိုကရြသည့ြ အတွကြ နောကတ်ဈနှစ်နီးပါး အကြာမှာ ယခငကြ သားသားလို့ ခေါကြှသည့ြ ရဲလင်းတို့ သူငယခြငွြးလေးက မီးမီး အဖြစ်နှင့ြ ပြညတ်ောပြှနလြာနိုငခြဲ့သည်။ သူအရငကြတည်းက ကြိတကြှိုကန်ခေဲ့သော ကောငလြေးနှင့လြည်း အခုဆိုရင် ခစွသ်ူတွေ ဖြစ်နလပေပြေေီ။ လကထြပဖြို့ ငှစေုနကြသေည်။

မီးမီးမှာ ဒီလို အတွေ့အကြုံရှိလို့လည်း သူ့ကိုခေါလြာဖို့ ရဲလင်း စိတကြူးရခဲ့ခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ မီးမီးကတော့ ကံကောင်းခဲ့ပါသည်။ ဒါမွိုးက အဆငပြှတောတွေ့ဖို့ ခကသ်ည်။ ဟိုဖကဒြီဖကြ ကိုယအြင်ျဂါတွေ အကူးအပြောင်းတွင် ၂ ယောကလြုံးမှာ ကိုကည်ီမှုတွေ ရှိဖို့လိုသည်။ အဆငပြှတောတွေ့ဖို့ အခွိနယ်ူရ၏။ ထို့ပြင် သူ့ပစ်စည်း ကိုယ့ပြဈစည်း အပြနအြလှန် သဘောကကြှမှလည်း အလုပဖြစ်သည်။ ခွဲစိတခြှင်းသာမက ဟိုမုန်းကုထုံးတွလည်ေး အဆင့ဆြင့ြ လုပရြ သည်။ ငှကြေေးတတန်ိုငသ်ူတွကတေော့ အလဲအထပကြို မစောင့ဘြဲ အခု ရဲလင်းတို့လို ငှလေိုနသေူတွေ ထုတရြောင်းတာမွိုးထဲမှ သူတို့နှင့ြ ကိုကည်ီတာကို ကြိုကဈြေးပေးဝယပြှီး ပြောင်းကြ၏။ ပစ်စည်းသန့ရြင် သန့သ်လို ဈေးများသည်။ အထူးသဖြင့ြ လူပျိုစဈစဈ အပျိုစဈစဈ ဖြစ်မည် ပစ်စည်းကလည်း လှမည်၊ ကြည့်ကြောင်းမည် ဆိုလွှင် ဈေးက ခေါငခြိုကန်ေ၏။

ရဲလင်း အခုလိုရောင်းဖို့ လုပတ်ာကို မီးမီး သဘောမတူနိုငပြါ။ အထူးသဖြင့ြ လူသဆေီက ပစ်စည်းပြောင်းတပမြည့ြ အန်တရာယမြွားသော ကိဈစအတွကြ ဖြစ်သည်။ ယောကြွားဖြစ်ချင်သ်ည့ြ မိန်းမတွတေောင် ဒီလိုမလုပကြှပါ။ အရှငလြတလြတ် လူဆီက ဖြုတဝြယတ်ာကိုပဲ သုံးကြသည်။ ဒါပမယေ့ြ ရဲလင်း လောလောဆယ် လိုအပသ်ည့ြ ငှကြေေး အတိုင်းအတာက သူလည်း ကူနိုငမြည့ြ ပမာဏ မဟုတသ်ည့အြတွကြ မီးမီး စိတလြွှော့ပြီး လိုကလြာခဲ့ရသည်။ အခုလို အရောင်းအဝယ် ပကြသ်ှားတော့ ရဲလင်းအမအတွေကြ စိတမြကောင်း ဖြစ်ရပမယေ့ြ ရဲလင်း ကိုယပျိုငပြဈစည်း မဆုံးရှုံးရသေးသည့ြ အတွကြ စိတသ်ကသ်ာ သှားပုံလည်း ရသည်။

“ အနတ်ီက စိတကြောင်းရှိတဲ့ သူပါ သူငယခြငွြးရာ၊ တနည်းမဟုတ် တနည်းနဲ့ သူ့ အတွကြ အဆငပြှသှေားမှာပါ။ မင်းလည်း စိတရြှုပန်တယ်ေ။ လာကြာ… တို့ ဘုရားသှားရအောင်၊ ကောင်းမှုကုသိုလ် တဈခုခု လုပပြှီး အနတ်ီ့အတွကြ ဆုတောင်းကြတာပေါ့။ ငါတို့ တနကေုန် အားသှားပြီပဲ။”

ဒေါသတွေ တဖြည်းဖြည်း လှင့ပြယွလြာနခွေိနမြှာ အမအတွေကြ စိုးရိမစြိတတ်ှေ ပြနဖြိစီးလာနသေော ရဲလင်းက မီးမီး ခေါရြာကို စိတလြွှော့ပြီး လိုကလြာခဲ့သည်။ စိတဆြိုးနသေော သုနသ်ုနမြှုနမြှုန် မကြန်ှာထားနှင့ြ လူငယတ်ဈယောကကြို ခစွစြရာ မိန်းကလေး တဈယောကကြ ချော့မော့နသညေလြို့ အကြောင်းမသိသူတွကေ ထငခြငွထြငကြှပါလိမ့မြည်။

“ ခုဏ မင်း အသိကို သတင်းသှားမေးရဦးမယ် ဆိုတာ တွေ့ပြီးပြီလား။”

အလာတုန်းက ဒီဆေးရုံမှာပဲ တကန်သညေ့ြ သူ့အသိတဈယောကဆြီကို လမ်းကြုံဝငလြိုကြဦးမညဟြု မီးမီး ပြောထားသည်။

“ မင်း အထဲဝငန်တေုန်း ငါသှားမေးတော့ သရဖီ တဈခု လုပန်ရတေယ် ပြောတာပဲ။ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ နောကမြှလာလည်း ရပါတယ်။ သူက ရှိဦးမှာပါ။”

တလမ်းလုံးလည်း မီးမီးက ရဲလင်းစိတပြှအေောင် ဖြောင့ဖြရွှာသည်။ ရဲလင်းအမအတွေကြ တတန်ိုငသ်မွှ လုပပြေးမညဟြုလည်း ပြော၏။

ဘုရားပေါရြောကြ၍ စိတန်ည်းနည်း အေးခမွြးသလို ဖြစ်သှားခွိနတ်ှင် ဟိုတရကကြ ဆေးရုံမှာ အမေ့ ဆေးစဈခကြြ စောင့န်စဉြေ ရောကလြာသော မဲမဲပိနပြိန် လူအကြောင်း ပြနတ်ှေးမိသည်။ ဆီရှှဲနသေော ဆံပငတ်ှကေို နောကကြိုလှန်၍ ပြားကပန်အေောင် ဖီးထားသည့ြ ထိုပုဂျဂိုလကြ သူတို့ ဖောငဒြေးရှင်း အကြောင်း လာရှင်းပြသည်။ ရဲလင်း အမအတွေကြ သူတို့ ဖောငဒြေးရှင်းက အလှူရှင် ရှာပေးနိုငသ်ညဟြု ပြောသည်။

“ ငါ့ ညီ အမေ ဆေးမှတတ်မ်းတွေ အဈကို့ကို ကောပြီကူးပေးနိုငမြလား။ အဲ့ဒါနဲ့ တိုကပြှီး ကိုကည်ီတဲ့သူ အမှနဆြုံး ကိုယတ်ို့ ရှာပေးလို့ ရတာပေါ့။”

ထိုပုဂျဂိုလပြေးလာသည့ြ ကတပြှားလေးကို ရဲလင်း ယောငတ်ောငတ်ောင် နှင့ြ ကြည့်မြိသည်။ “ရှှဝေါးပင် ဖောငဒြေးရှင်း” ဆိုသည့ြ အမည် ၊ ဝကဘြဆြိုကြ လိပစြာ တဈခု၊ အီးမေးလ် တဈခုမှအပ လူနာမည် မပါ၊ ဖုန်းနံပါတတ်ောင် မတွေ့ရ၍ ထူးဆန်းနသည်ေ။ စိတထြဲလည်း စနိုးစနှောင့ြ ဖြစ်မိ၏။ အခမဲ့ ကူညီတာလားဟုမေးတော့ ဝေ့လညလြညတ်ှေ ပြောသည်။ ထို့ ပြင် သူတို့ ဖောငဒြေးရှင်း နှင့ြ ခွိတဆြကထြားသော ဆေးရုံကို ပြောင်းတကရြမညဟြုလည်း ဆို၏။ နောကဆြုံး ဘယလြောကကြုနမြလဲ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ပြောပါဟု မေးလိုကတ်ော့ ကုနကြစွရိတကြ ထူးပြီး မသကသ်ာပါ။ နည်းနည်းတောင် ပိုများချင်သ်လိုလို ရှိနသည်ေ။ ရဲလင်းက များတာပေါ့ဟု လှှတကြနဲ ပြောမိတော့ ထိုပုဂျဂိုလကြ ပြုံးစိစိနှင့ြ အမှနလြုပခြငွရြင် အမှနကြှေးဆိုတာ ရှိတာပေါ့ဟု ဆိုသည်။

အခုခွိနမြှာ ရဲလင်းအတွကြ အဓိက လိုတာက ငှဖြစ်ေသည်။ ငှပေေးရမည် (သူ့စကား အရဆိုလွှင် အလှူငှေ) ဆိုတော့ ဘာထူးမညန်ည်း။ ကဒကြို ယူထား၍ အဆငပြှရင်ေ ဆကသ်ှယပြါမညဟြုသာ ပြောလိုကသ်ည်။ ဘုရားပေါမြှာ မီးမီးကို ပြောပြတော့ လူလိမ် ဖြစ်နိုငသ်ညဟြု မှတခြကြခြွ၏။

…………………………………………………………

(၃)

“ ဟိုကောင် ကြောလြေး မတွေ့ပါလား။”

ရဲလင်း အမေးကြောင့ြ ကနွတ်ဲ့ကောငတ်ှေ မကြန်ှာပကြသ်ှားကြသည်။

“ ကြောလြေးကို ဘော့ဈက မနေ့က အလုပဖြှုတလြိုကပြှီ။”

“ အရကမြူးပြနပြှီလား။ ဒီကောငကြတော့ကြာ”

ပစ်စည်းဖြုတရြောင်းဖို့ ကိဈစနှင့ြ အလုပမြဆင်း ဖြစ်လိုကသ်ည့ြ တဈရကမြှာ ရင်းနှီးသည့ြ လုပဖြောကြိုငဖြကတ်ဈယောကြ လွော့သှားရခွင်းကြောင့ြ စိတမြကောင်း ဖြစ်သှားရသည်။

“ ညဖကသ်ောကထြားတဲ့ အနံ့နည်းနည်း ထွကန်တော လောကပြါကြာ၊ အလုပလြည်း မထိခိုကပြါဘူး။ ဘော့ဈက သကသ်ကြ အညိုးနဲ့ တွယထြည့လြိုကတ်ာ။”

“ ဘာတွညေိုးတာလဲ ငါလည်း မသိလိုကရြပါလား။”

အမှနပြှောရရင် အခု လေးငါးချောကလ် အတွင်းတွင် မိခငကြနွြးမာရေးအတွကြ စိုးရိမန်ရလေို့ ရဲလင်း စိတန်ှင့ကြိုယ် သိပမြကပပြါ။ အလုပကြို ဝတ်တရားကြရေုံမွှသာ လုပန်ိုငသ်ည်။ ကနွသ်ည့ြ အကြောင်းကိဈစတွကေ ခေါင်းထဲ မရောကတ်ာများသည်။ နောကပျိုင်းမှာ ပစ်စည်းဖြုတရြောင်းဖို့အထိ တွေးလာရသည့ြ အခွိနမြှာ ပတဝြန်းကငွန်ှင့ြ အထူးသဖြင့ြ အလုပထြဲက အသိုင်းအဝိုင်းနှင့ြ နေ့စဉလြို အတူရှိနသညေ့တ်ိုင် သီးခွားလို (အနည်းဆုံးတော့ ရဲလင်း စိတထြဲမှာ) ဖြစ်နခေဲ့ရ သညမြှာ ကြာခဲ့ပပြေီ။

“ ဘော့ဈက ထရနဈြ အကတ်ီဗဈလေ မင်းလည်းသိသားနဲ့”

ထရနဈြဆိုသညမြှာ လိငပြှောင်းထားသူ Transgender ကို အတိုကောကြ ခေါကြှခွင်း ဖြစ်သည်။

“ အင်းလေ”

“ ကြောလြေးက ထရနဈြတွေ ဘယလြောကြ အမှငကြပသ်လဲ ဆိုတာ မင်းလည်းသိသားနဲ့၊ ဟိုတဈရကကြ တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် ရုံးက ထရနဈြတွေ တဈယောကမြှ မလာကြဘူးလေ။ အဲဒါကို ကြောလြေးက “ထရနဈြကင်းစင် ပြုံးပြောရြှှင်၊ သန့ရြှင်းလန်းဆန်း တို့ရုံးခန်း” ဆိုပြီး ဖေ့ဈဘှတ် မှာ စတေးတပ် တငလြိုကတ်ာကို ဘော့ဈက မကြလညေဘြူး ဖြစ်သှားတယ်။”

“ ဒီကောငကြ အဲ့လို ပေါကကြရတွေ လုပန်ကြပေဲကြာ၊ ဘာဆန်းလို့လဲ”

“ မင်း မသိလို့ဟ၊ ဘော့ဈတောငမြှ ထရနဈြ ဖြစ်နသလေားလို့ ငါတို့ သံသယ ရှိတယ်။ ပိုကဆြံရှိလို့ နောကကြှောင်း ဖြောကထြားတာ ဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုငတ်ယ်။”

“ ဒါဆို မင်းပြောချင်တ်ာ ဘော့ဈက အရငကြ မိန်းမကြီးပေါ့။ သူ့ရုပကြှီးနဲ့ ဖြစ်နိုငပြါ့မလား။”

ရဲလင်း မကြလြုံးထဲတွင် မကြန်ှာလေးထောင့ြ၊ နှုတခြမ်းမှှေး စစနှင့ြ သူ့သူဌေး ဦးနန်ဒထွန်းကို မိန်းမကြီးတဈယောကအြဖြစ် မှငယ်ောငကြှည့ရြင်း မယုံနိုငသ်လို ခံစားရသည်။ ဒါပမယေ့ြ ထရနဈြတွနှငေ့ြ ပတသ်ကလြွှင် ဘော့ဈက ဆတဆြတထြိမခံတာကိုလည်း သတိရလိုကြ၏။ “အားလုံးဟာ ဘာလိငဖြစ်ဖြစ် တန်းတူညီမွှ ရှိရမယ်။ ဒါ လူ့အခွင့အြရေးပဲ။” ဟု ဦးနန်ဒထွန်းက ကြုံတိုင်း ပြောလေ့ရှိပါသည်။

“ နောကတ်ဈခု ရှိသေးတယ်။ အခုဟာက ရုပဆြိုးရင် ဆင်းရဲသား အထငခြံရတဲ့ခတ်ေ၊ ပိုကဆြံရှိရင် ကြိုကသ်လို ချောလို့ရတဲ့ ခတ်မှော သူဌေးက ဒီရုပကြှီးနဲ့ နပေါ့မလားကြာ။”

“ ဟ .. အဲဒါက သူ့ကိုယသ်ူ ချောတယထြငလြို့ နမှောပေါ့ကြ။”

ရဲလင်း စိတထြဲမှာတော့ ထရနဈြခေါြ လိငပြှောင်းထားသူများ နှင့ြ ပတသ်ကပြှီး ထွထွထေူးထူး ခံစားခကြြ မရှိပါ။ သူလိုကိုယလြို လူသားတွေ အဖြစ်ပဲ သဘောထားပါသည်။ ရဲလင်း၏ အခငဆြုံး သူငယခြငွြးတွထေဲက တဈယောကဖြစ်သည့ြ သားသား တဖြစ်လည်း မီးမီးကိုယတ်ိုငကြ ထရနဈြတဈယောကြ ဖြစ်နသည်ေ မဟုတပြါလား။ နောကပြှီး ထရနဈြ အများစုက သူတို့ ထုတမြပြောရင် ထရနဈြမှန်း မသိသည့ြ အခွအနေမွေိုး ဆိုတော့ စိတအြနှောကအြယှကြ ဖြစ်စရာလည်း မရှိပါ။ ကြောလြေးနှင့ြ ရုံးမှာ အတွဲဆုံး ၂ ယောကဖြစ်သော ဂွိုးဆကြ နှင့ြ အေးမင်း တို့ကတော့ သူဌေးက ထရနဈြဖြစ်မညဟြု အခိုငအြမာ ယုံကြညထြားကြသည်။

“ ငါတော့ သိပမြထငဘြူးကြာ၊ ပေါသ်မွှ ယောကြွားအားဆေးတွေ နောကကြို လိုကန်တေဲ့ နှာဗူးကြီးက မိန်းမ ဖြစ်ဖူးပါ့မလား။”

“ မင်း ဘယလြိုသိတာလဲ”

“ အဲဒီဆေးတွေ ရောင်းတဲ့ ဘယ် page ကို ဝငဝြင် သူက Like ပြီးသား ဖြစ်နတော ငါသတိထားမိတာ ကြာပြီ။”

ရဲလင်း စကားကြောင့ြ ဂွိုးဆကြ လကဖြွောကြ တဈခကြတ်ီးလိုကသ်ည်။

“ ပိုသချောသှားပြီ။ သူပြောင်းတုန်းက တဈခုခု လိုသှားလို့ သိပမြသနတ်ော့တာနဲ့ အားဆေးတွေ နောကကြို လိုကန်တော ဖြစ်ရမယ်။”

“ ငါကတော့ ဘဲကြီး အသကကြှီးလို့ သိပမြစွမ်းတော့ဘူး ထငထြားတာ။ ”

အေးမင်းကလည်း စိတလြွှော့ပုံမရ။

“ ဟေ့ကောင် ငါ့ အာရုံက အလိုလို သိတယကြှ၊ ဒီဘဲကြီးက ထရနဈြ။ အဲဒါကြောင့ြ ထရနဈြတွကေို ပေါကကြရ ပြောတတတ်ဲ့ ကြောလြေးကို အသလှတ် မကြညတ်ာ။ ကြောလြေးက သူ့ဖာသာ မူးချင်မြူးမယ်၊ အလုပမြှာ ဘယတ်ုန်းက ပေါကကြရ ဖြစ်ဖူးသလဲ။ ငါတို့ထဲမှာ အတောဆြုံးလို့ ပြောရငတ်ောင် ရတယ်။”

အဲဒါတော့လည်း ဟုတသ်ည်။ ကြောလြေးက လူငယခြငွြးဆိုရင် ဗလရှှတတ် ပြောတတပြမယေ့ြ အလုပကြှိုးစားသည်။ ဒီလို လူမွိုးကို မကြညတ်ာက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းသလို ရဲလင်း တွေးလာမိ၏။ ဦးနန်ဒထွန်းက ထရနဈြကိဈစနှင့ြ ပတသ်ကရြင် အထိမခံတတတ်ာလည်း ကိုယတ်ှေ့ ဖြစ်သည်။

တခါတုန်းက ညနဖကြေ အရကတ်ှမေူးပြီး စာရေးဆရာ စိုင်းလငဗြန်း ဆိုသူကို အယုတ်တ အနတ်တတွေ အောဆြဲနတော ရဲလင်း ကိုယတ်ိုငကြှားခဲ့ဖူးသည်။ ဖေ့ဈဘှတမြှာ ပေါကကြရတွေ ရေးတတသ်ည့ြ စိုင်းလငဗြန်းကို ရဲလင်းတို့လည်း သဘောကလွို့ ဖောလိုးလုပထြားသည်။ သူက ထရနဈြတွကေို မကြာခန မထိခလုတ် ထိခလုတ် ရေးတတသ်ူလည်း ဖြစ်၏။ သူကလိတာက ဖတလြို့ ကောင်းသည်။ သူ့ဝေါကို သှားလိုကလြငွြ သူ့ပို့ဈတွအေောကမြှာ ဓားကြိမ်း ကြိမ်းနေ ကြသည့ြ ထရနဈြနှင့ြ ထရနဈြ အခွင့အြရေး တကကြှှလှုပရြှားသူများကို မှငန်ိုင်၏။ အပြငမြှာတွေ့ရင် တခါတည်း သတမြည် ဆိုသူကလည်း မနည်းပါ။ ဒါကြောင့မြို့ထငသ်ည် ထိုစာရေးဆရာက ပရိုဖိုငပြုံမှာ သူ့ပုံအစား ခတ်ဟေောင်း အမရေိကနရြုပရြှင် မင်းသားတဈဦးပုံ တငထြားပြီး သူ့ကိုယရြေး အခကြအြလကတ်ှကေို ဘာမှ ရရရေောရာ ဖောပြှခွင်းမရှိဘဲ ထားသည်။ အခု ဒီအကြောင်းကို သတိရပြီး ပြောမိတော့ ဂွိုးဆကကြ

“ အေးကြ၊ တို့ဆရာတောင် အကောင့တ်ုနဲ့ ဝငဆြဲချင်ြ ဆဲနမှော။”

………………………………………………………

(၄)

ဆိုငအြပြငဘြကကြ ဝေ့ဝိုကကြာ ဝငလြာသော လခပေကြှမ်းကြမ်းကြောင့ြ လုလု နဖူးပေါကြ ဆံပငလြေးတွေ လှုပရြှားသှားသည်။ ကိုယပြေါကြ ရှပအြင်ျကြီပြပြကို လပြင်ေးဖိလိုကသ်ောအခါ လုလု၏ မို့မို့ထွားထွား ရငသ်ားတွကေ ပိုထငရြှားသှားသည်။ သန်းအောငမြှင့လြည်း တံတွေးကို ဂလုကနဲ အသာကြိတ် မွိုခလွိုကရြသည်။

လုလုကတော့ သန်းအောငမြှင့ြ၏ အဖြစ်ကို ဂရုမထားမိသလို အမူအရာမွိုးဖြင့ြ လနှငေ့အြတူပါလာပြီး စားပြဲပေါတ်ငလြာသော သဈရှကခြှောကြ တဈခုကို ဖယခြလွိုကရြင်း

“ အဲဒီတော့ ကိုသန်းအောငမြှင့ကြ မနယ်ူဖကြ ထိုငမြယပြေါ့၊ အလေးများလို့ ထီထိုးကြည့်ခြငွတ်ာလား။”

သဈရှကခြှောကလြေးက လုံးတင်းသော လုလု၏ တငပြါးနဘေးမှနေ၍ ပေါငတ်ံတုတတ်ုတမြွား ထို့နောကြ ခွသလေုံး ဝင်းဝင်းလေးကို ဖြတသ်န်း၍ ဝေ့ကာ ဝိုကခြါ ကဆွင်းသှားသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ နောကတ်ကြိမ် တံတွေး မွိုလိုကရြပြန်၏။

“ အင်းဗွာ၊ ၁၀၀ လေး ၁ လေး ဆိုတော့ စမ်းတော့ စမ်းသင့ပြါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ောကြတော့ ၁၀၀ ပြနမြရဘဲ ရှိတဲ့ ၁ ကပြြ ဆုံးမှာ ပိုကြောကတ်ယ်။”

သန်းအောငမြှင့ြ ဘယဆြီကို အာရုံရောကန်သညေကြို သိပုံမရ (အမှုမထားခွင်းလည်း ဖြစ်နိုငပြါသည်) သော လုလုက သူပြောချင်ရြာကို ဆကပြှောနသည်ေ။

“ ဟို အရငတ်ုန်းကတော့ သူတို့က နာမညကြှီး အသင်းပဲလေ။”

မတတသ်ာ၍ သန်းအောငမြှင့ြ အလိုကသ်င့ြ ပြနပြှောလိုကရြသည်။ ကိုယ့အြသံက တုနခြါနသလေိုလို ချောကကြပန်သလေိုလိုလည်း ထငမြိသည်။ လုလုကို ခံစားမှုအပြည့ဖြှင့ြ ကြည့်မြိလတေိုင်း သူ့ရငမြှာ နမထေိထိုငမြသာ အမြဲလိုလို ဖြစ်နရသေည်။ လုလုကတော့ ပေါ့ပါးစွာ ရယလြိုကရြင်း

“ အရငကြ နာမညကြှီးတိုင်း အခု နိုငမြလားဗွာ။ ဒီနှစ် တန်းပြနတ်ကလြာတာတောငမြှ Play-off မှာ ကံကောင်းလို့ တကလြာတာ။ ဗီလာအသင်းစီးလာတဲ့ ကား အကဆြီးဒန့ြ မဖြစ်ခဲ့ရင် ဗီလာတန်းတကမြှာ သချောတယ်။ လူမစုံတဲ့ ဗီလာအသင်းကိုတောင် အခွိနပျိုတွေ ပယန်ယတ်ီတွေ ကနပြှီး တကလြာရတာ မဟုတလြား။ အခုပြဲလည်း ကံကောင်းပြီး နိုငခြငွလြည်း နိုငမြှာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ောကြတော့ လကရြှောငလြိုကတ်ော့မယ်။ လိဒပြှဲပဲ ရိုကမြယ်။ ဒါဘီနဲ့ ဝငဘြယလြဒြနလြည်း ကြေးလှတယ်။ ထိုငပြဈမယ်။ ”

“ ဒါကတော့ လု သဘောပါကြာ”

လိုတာထကပျို၍ နူးညံ့၍ အသကပြါလှန်းသှားသော လသေံကို လုလု သတိထားမိသှားပုံရသည်။

“ ခငဗြွားနောြ ကြှနတ်ော့အြကြောင်း သိသားနဲ့ လာလုပပြှမနနေဲ့။ ရယရြလှန်းလို့ ရှူးထွကကြလွာဦးမယ်။ ကဲဗွာ သှားမယ်၊ လဘကရြညတ်ိုကတ်ာ ကြေးဇူးပဲ။ နောကကြှုံရင် ဆိုငကြ ကြောငစြာတွေ ခငဗြွား သားသမီးတွအတွေကြ အလဈသုတလြာခဲ့မယ်”

စားပြဲပေါကြ ဆိုငကြယသ်ော့ ဆှဲပြီး ထရပလြိုကသ်ောကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ ရငထြဲ ဟာသှားရသည်။ တားချင်ပြမယေ့ြ ဘယလြို တားရမှန်း မသိ။

“ ကဲ လူပျိုကြီး ကြောကခြဲ ရပေေါပြှီး ၁၀၀ ရရငတ်ော့ လဘကရြညန်ဲ့ မရဘူးနောြ။ ဘီယာမှ ရမယ်။”

ပေါ့ပါးစွာထွကသ်ှားသော လုလုကို နောကကြ ငေးရင်း သန်းအောငမြှင့ြ သကပြှင်းခလွိုကမြိသည်။ ရှပပြှပြနှင့ြ ကြာတားဘောင်းဘီ ပြပြက လုလု၏ ထွားဖြံ့သော အလှတရားတွကေို ဖုံးကြယထြားကြသည့ြ အတွကလြည်း စိတပြကြမြိ၏။ လုလု ခုနက ကြောငစြာအကြောင်း ပြောသှားမှ ကြောငစြာကုနန်တောကို သန်းအောငမြှင့ြ ပြနသ်တိရသည်။ ထွကလြာတုန်းက စိတကြူးထဲမှာ ကြောငစြာဝယဖြို့လည်း ပါသည်။ ဒါပမယေ့ြ လုလုကို တွေ့မှ အားလုံး မေ့လွော့သှားခဲ့၏။

လဘကရြညဖြိုး ရှင်းရန် စားပြဲထိုးကို လှမ်းခေါရြင်း အပြနမြှာ မနယ်ူဖကကြ တဈသောင်းဖိုးလောကတ်ော့ ဝငထြည့လြိုကြဦးမှဟု တွေးလိုကသ်ည်။ ၁၀၀ လေး ၁ လေး ဆိုတော့ မနယ်ူသာ နိုငသ်ှားပါက ၁ သောင်းရင်းပြီး ၁၀ သိန်း ပြနရြမည် မဟုတပြါလား။ အခွနန်ှုတပြှီးရငတ်ောင် ၉ သိန်းကြောကြနွမြညဆြိုတော့ လုလုကို ဘီယာတိုကဖြို့ ကောင်းကောင်းလောကသ်ည်။

“ကြောကခြဲ ရပေေါပြါစဗွော။”

………………………………………………………

(၅)

ဟိုးအရင် နှစ်ပေါင်းများစွာက ပုရိသတို့ အသဲစွဲ မင်းသမီး တဈယောကကြို အစွဲပြု၍ မိဘများက လုလုအောငဟြု အမညပြေးခဲ့သော လုလုသည် အဆိုပါ ခတ်ဟေောင်း မင်းသမီးကြီးကဲ့သို့ပင် အထကပြါ၊ အောကပြါ ပိုငဆြိုငမြှုများဖြင့ြ ပြည့စြုံကြှယဝြသူ ဖြစ်သည်။ မိဘများ ဖြင့ထြားသည့ြ စတိုးဆိုငကြို ဝိုင်းကူ လုပသ်လိုလိုနှင့ြ ယောငန်သေော လုလုနှင့ြ သန်း အောငမြှင့တ်ို့ ရင်းနှီးခဲ့သညမြှာ ဘောလုံးပြဲများကြောင့ြ ဖြစ်သည်။

တကယတ်ော့ မရင်းနှီးခငကြတည်းက သန်းအောငမြှင့ကြ လုလုကို သိထားပြီး၊ စွဲလမ်းနခေဲ့ပြီး ဖြစ်ပါသည်။ ကံအကြောင်းသင့လြို့ ရင်းနှီးခွင့ြ ကြုံလာသော အခါ နဖူးစာမှနလြို့ ဖနလြာခဲ့ပြီဟု သန်းအောငမြှင့ြ ကြိတကြာ အားတကခြဲ့၏။

သို့သောလြည်း ခကန်တော တဈခုရှိသည်။ သာမန် အခကအြခဲ မဟုတ်၊ တောတ်ောကြှီးပင် ခကသ်ောကိဈစ ဖြစ်ပါသည်။ ဖြစ်သလို မနဘေဲ ပြငလြိုကြ ဆငလြိုကလြငွြ မိန်းမချော စာရင်းကို အသာလေး ဝငန်ိုငသ်ည့ြ လုလု ယောကြွားစိတပြေါကန်ခွင်ေးက သန်းအောငမြှင့အြတွကြ ကြီးစွာသော အတားအဆီး ဖြစ်သည်။ ဒါပမယေ့ြ ပြောရလငွြ လုလုက ယောကြွားစိတ် ပေါကန်လေို့သာ အခုလောကြ ရင်းနှီးလာခဲ့ခွင်းလို့ ဆိုရပါမည်။

လုလုအတွကြ သန်းအောငမြှင့သ်ည် ဘောပြဲကြည့်ဖြကြ၊ ဘောပြဲလောင်းဖကြ၊ လဘကရြညဆြိုင်၊ ဘီယာဆိုငထြိုငဖြကြ အဈကိုကြီး တဈယောကသ်ာ ဖြစ်ပါသည်။ သန်းအောငမြှင့ကြ ကြုံရငကြှုံသလို သူ့ဖကကြ ခံစားမှုတွကေိုပြဖို့ ကြိုးစားပမယေ့ြ သူ့ကိုယသ်ူ ယောကြွားတဈယောကလြို ခံယူထားသည့ြ လုလု အတွကကြ ဘယလြိုမှ ထိရောကမြှု မရှိခဲ့ပါ။

ကိုယလြုံးကို စည်းနှောင် ထိန်းခွုပကြာ အဝတအြစား ပြပြများနှင့ြ ဖုံးကြယထြားသည့ြ အောကမြှာ လှသော၊ ဖြံ့သော ကိုယခြန်ဓာတဈခု ရှိသညကြို စတွေ့ကတည်းက သန်းအောငမြှင့ြ သတိပြုမိခဲ့ပါသည်။ ရငထြဲမှာလည်း စွဲလမ်းသှား၏။ တခွားသူတွကေ လုလု၏ စဈမှနသ်ော အလှတရားများကို မမှငကြှခွင်း အတွကလြည်း အံ့သှမိသည်။

“ ဒါမွိုးဆိုတာ ပညာရှင် မကြစြိနဲ့မှ သိတာကြ။”

အရကမြူးတိုင်း သန်းအောငမြှင့ကြ အပေါင်းအသင်းတွကေို (လုလုကြယရြာမှာ) ပြောတတသ်ည်။ အဲဒီလို ပြောတိုင်းလည်း လုလုကို မိန်းကလေးလိုဖြစ်အောင် လုပပြှဟု သူတို့က ပြနပြှောတတကြှသောကြောင့ြ နောကပျိုင်းမှာ သူကြှေးမှ စားရသည့ြ ကြောငတ်ှကေိုသာ သန်းအောငမြှင့်က လုလုအကြောင်း ပြောတော့သည်။

ရင်းနှီးလာပြီးသည့န်ောကမြှာ မိန်းကလေးလိုနဖေို့ ကြုံရငကြှုံသလို ပြောကြည့်သ်ည်။ လုလု စိတကြှညကြှညလြငလြင် ရှိသညဟြု ထငရြသည့ြ အခွိနမြွိုးမှာ မိန်းကလေးလိုဝတရြင် သိပကြှည့ကြောင်းမှာပဲဟု စည်းရုံးကြည့်သ်ည်။ သို့သောလြည်း သဲထဲသို့ ရသှနေတ်ာကမှ အရာလေးမှငရြဦးမည် သန်းအောငမြှင့ြ၏ ကြိုးစားမှုတိုင်းက လုလု၏ လှောငရြယသ်ံနှင့အြတူ လထေဲမှာ အရုပရြေးမိသလို ပကြပြယွခြဲ့ရသည်။

“ တောစြမ်းပါဗွာ၊ ကြှနတ်ောြ မိန်းကလေးဖြစ်ရင် ခငဗြွား ဘာလုပမြလဲ သိတာပေါ့။ မဟုတတ်ာတွေ မပြောနဲ့ဗွာ၊ အခငအြမင် မပကြခြငွဘြူး။”

သည်းမခံနိုငသ်ည့ြ အဆုံးမှာ လုလုက ပြတပြှတသ်ားသား ပြောလာတော့ သန်းအောငမြှင့ြ ရငကြှဲရသည်။ သူ့ဖကကြ မွှောလြင့ခြကြသ်ည် ၁၀၀၀ လေး ၁ လေး ပေးထားသည့ြ အသင်းဖကကြ လောင်းသညထြကပြင် ဖြစ်နိုငခြွကေ ပိုနည်းလိမ့မြညဟြု ထငမြိ၏။ ဒါပမယေ့ြ လုလုကိုတော့ သူ မစွန့ခြှာနိုငပြါ။

စတွေ့ကတည်းက ခစွခြဲ့ရသည့ြ အခစွကြ အနနေီးသညန်ှင့အြမွှ ပို၍ ကြီးထွားနကန်ဲလာသည်။ ခစွသ်ူတွေ ဖြစ်ခွင့ြ မရသည် ဖြစ်စေ၊ လုလုက ဘယလြိုပဲ ဝတစြားထားသည် ဖြစ်စေ လုလုအနားမှာ နရသေညကြိုပဲ ဆုလာဘတ်ဈခုလို သန်းအောငမြှင့ြ ယူဆသည်။ ခဏတဖြုတ် ရသည့ြ အခွိနပျိုင်းလေးတွမှော စကားပြောခွင့ြ ငေးခွင့ရြတာကိုပဲ ကြံဖနကြာ ပြောန်ရသေည်။ လုလုက အဲဒါတွကေို မသိယောင် ပြုပေးတတတ်ာလောကကြိုပဲ ကြနပေန်ရသေည်။

ဒါပမယေ့ြ တနေ့နေ့ တခွိနခြွိန် ဆိုသည့ြ မွှောလြင့ခြကြြ၊ ကံတရားဆိုတာ ကြိုတင် မမှငန်ိုငဟြူ၍ ယုံကြညခြကြတ်ို့က သန်းအောငမြှင့ြ၏ အခစွတ်ှကေို ဆကြ၍ ရှငသ်နခြှင့ပြေးခဲ့သည်။

…………………………………………………

(၆)

ရငဝြပေါြ ဘတကြနဲ ကြောငတ်ဈကောင် ခုနတ်ကလြာသောကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ အိပမြကလြှလှလေးထဲမှ အလန့တ်ကြား ထွကလြာခဲ့ရသည်။

“ အလိုကကြမ်းဆိုး မသိတဲ့ သားသမီးတွေ”

ပြစိပြစိ နှင့ြ ပြောရင်း အိပယ်ာက ထ၍ မနေ့က ဝယလြာသော ကြောငစြာ ထုပကြို ဖောကပြှီး ကြောငတ်ှေ ခေါကြွှေးလိုကသ်ည်။ သူ့မှာ လုလုအပြင် တွယတ်ာစရာဆို၍ ဒီကြောငတ်ှသော ရှိသည် မဟုတပြါလား။ အပြငကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ နရေောင် တလကလြကြ မှငရြသည်။

မကြန်ှာမသဈခင် ဖုန်းကို ဖြင့စြဈလိုကတ်ော့ ငှေ ကိုးသိန်းချောကသ်ောင်းကြောြ ဝငန်လပြေေီ။ မနေ့ညက ရမှောပေါြ လာသော ကြောကခြဲက ရချိုးခန်းထဲ ဝငသ်ှားသော သန်းအောငမြှင့ြ၏ ခွလှမြေးတွကေို မှောကကြှှ မှောကကြှှ ဖြစ်စသည်ေ။ ရငတ်မမ နှင့ြ ကြည့်ခြဲ့ရသော ပြဲတွင် တလွှောကလြုံး သရဖြစ်ေနပြေီးမှ ပြဲပြီးခါနီးတွင် ရလိုကသ်ည့ြ ပယန်ယတ်ီ တဈလုံးက သန်းအောငမြှင့ကြို ကောင်းကငဆြီ ပို့ပေးလိုကြ၏။

သှားတိုကြ ဆေးထည့ပြှီးမှ မတိုကဖြစ်သေးဘဲ ပြနထြှကလြာကာ လုလုဆီကို “ဘီယာ” ဟု မကဆြေ့ လှမ်းပို့လိုကသ်ည်။ ထောငထြားသော လကမြလေးတဈခုက ခကြခြငွြး ပြနရြောကလြာတော့ လုလုလည်း သူ့ဆီက တစုံတရာကို စောင့မြွှောန်လသေလေားလို့ တွေးကာ သန်းအောငမြှင့ြ ပြောသ်ှားသည်။ ထို့ပြင် နိုငလြိမ့မြည် မဟုတဟြု အားလုံးနီးပါးက ထငကြှသည့ြ အသင်းတဈသင်း နိုငသ်ှားခွင်းနှင့အြတူ ပိုကဆြံတွပေါ ရလိုကခြှင်းက အတိတကြောင်း နိမိတကြောင်း တဈခု ဖြစ်လိမ့မြညဟြု ယုံကြညသ်ည်။ မရနိုငဟြု ထငရြသော လုလု၏ နှလုံးသားကိုလည်း သန်းအောငမြှင့ြ မရနိုငပြါသလော။

တနေ့လုံးလည်း အလုပလြုပရြတာ စိတလြကြ ကြညသ်ာနသည်ေ။ အကြောင်းသိသူများက ဘောပြဲနိုငလြို့လားလို့ မေးကြတော့ “မဟုတပြါဘူးဗွာ။” ဟု ဝမ်းခေါင်းသံကြီး နှင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ ပြောမိသည်။ ညနေ မှနမြှနစြောင်းဖို့လည်း စိတထြဲက ကြိတပြှီး ဆုတောင်းနသည်ေ။ ညနရေောကတ်ာ နှင့ြ အလုပမြှနမြှနသ်ိမ်း၊ ရမေိုးခွိုး၍ သှားနကြေ ဆိုငန်ာမည် လုလုဆီကို မကဆြေ့ လှမ်းပို့လိုကြ၏။ ဒီတခါတော့ ဆယမြိနဈ ကြောလြောကကြှာမှ လကမြလေး ပြနရြောကလြာသည်။

ဘီယာဆိုငကြို သန်းအောငမြှင့ြ စောပြီး ရောကသ်ှားသည်။ အရငရြောကတ်ော့ လုလု ကြိုကတ်တသ်ည့ြ အမှည်းတွေ ကြို မှာထားလို့ရသည် မဟုတပြါလား။ ထငသ်ည့အြတိုင်းပင် လုလု ရောကလြာတော့ စားပြဲပေါမြှာ အားလုံး အသင့ဖြစ်နလပြေေီ။ ယောကြွားစဈစဈတဈယောကဖြစ်သော သန်းအောငမြှင့ထြကပြင် တိုသော ဆံပင်၊ တီရှပဖြားလွား ၊ ကြာတား ဘောင်းဘီပြပြနှင့ြ လုလုက သန်းအောငမြှင့ြ မကြစြိထဲမှာတော့ ဘယလြိုမှ ယောကြွားလေးပုံ မပေါကပြါ။ ဘယလြို ကြည့်ကြှည့ြ လှနပေါသည်။ အသင့ဖြစ်နသညေ့ြ စားစရာတွကေို ကြည့်ပြှီး လုလု မကြန်ှာလေး ဝင်းပသှားတော့ သန်းအောငမြှင့ြ ရငထြဲမှာလည်း တငှိမ့င်ှိမ့ြ တစိမ့စြိမ့ြ အေးမှသှားရသည်။

“ ကိုသန်းအောငမြှင့ြ ဘယလြောကတ်ောင် ထည့လြိုကသ်လဲ။”

“ တဈသောင်းထဲပါကြာ၊ ဒါပမယေ့ြ အဆ ၁၀၀ ဆိုတော့ ဟဲဟဲ”

“ ဒါဆိုရငတ်ော့ အားမနာဘူးဗွာ ဆှဲပြီ။”

သောကရြင်းစားရင်း နကေ တဖြည်းဖြည်း စောင်းသှားသည်။ ပြောဖြစ်ကြသညကြလည်း များသောအားဖြင့ြ ဘောလုံးအကြောင်းများသာ ဖြစ်၏။ ဆိုငထြဲက ခပဖြွော့ဖြော့ မီးရောငတ်ှေ လင်းလကလြာခွိနမြှာ လုလု မကြန်ှာ ဖြူဖြူလေးက အနီရောငလြဲ့လဲ့ သမ်းနသည်ေ။ ခစွစြရာ မကြန်ှာလေးကို ငေးရင်း စားပြဲဘေးမှာ ဘီယာပုလင်း အလှတတ်ှေ တောတ်ောမြွားနပြေီ ဆိုတာကိုတောင် သန်းအောငမြှင့ြ သတိမထားမိပါ။

“ ထန်းရမေူးတော့ ကြှဲခိုး ပေါတ်ဲ့။ အခု ဘီယာမူးတော့ ကြှနတ်ောြ မညာချင်တ်ော့ဘူးဗွာ။”

အဆကအြစပမြရှိ လုလု စကားကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ ရငထြဲမှ ထိတကြနဲ ခုနသ်ှားသည်။ သူ့ကို ခစွတ်ယလြို့များ ပြောမလားဟု ကိုယလြိုရာ ဆှဲတွေးမိပြနသ်ည်။

“ လုလုက ဘာတွေ ခိုးထားလို့လဲ။”

သှားဖြူဖြူလေးတွေ အတန်းလိုကပြေါအြောင် ရယလြိုကသ်ည့ြ မကြန်ှာလေးကနေ သန်းအောငမြှင့ြ အကြည့်ကြို မခွာနိုငပြါ။ လုလုကတော့ ဒါတွကေို ဂရုစိုကမြိပုံ မပေါြ။

“ ကြှနတ်ောြ ယောကြွားလေး ဖြစ်ချင်တ်ာ အဈကို သိတယ် မဟုတလြား။”

“ သိပါတယကြှာ”

ချောကကြပအြကကြှဲစွာ ပြောလိုကသ်ော အသံတဈခု ထွကလြာဖို့ သန်းအောငမြှင့ြ တောတ်ောြ အားထုတလြိုကရြသညကြိုလည်း လုလု သိပုံမရပါ။ ဖနခြှကြ အနားကို လကည်ိုးလေး နှင့ြ ရဈကစားရင်း ဆကပြှောသည်။

“ အဲဒါကြောင့ြ ကြှနတ်ောြ ပိုကဆြံစုတယ်။ ကြှနတ်ော့ကြို ပေါ့ပေါ့နေ ပေါ့ပေါ့စားလို့ ထငကြှတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ောြ ပိုကဆြံကို ရသလို ရှာတယ်။ ပြဲစား လုပတ်ယ်။ အတိုးပေးတယ်။ ဖဲရိုကတ်ယ်။ ဘောပြဲ လောင်းတယ်။ ကြှနတ်ော့ြ ရညရြှယခြကြကြို ဘုရားသိသလား မသိပါဘူး။ နိုငတ်ယဗြွ။ အများကြီးတော့ မဟုတဘြူးပေါ့ဗွာ။ ဒါပမယေ့ြ နည်းနည်းတော့ စုမိတာပေါ့။ မနေ့က …မနေ့က … ခါတိုင်းဆို ကြေး အဲဒီလောကကြှာနရင်ေ ကြှနတ်ောြ ရှောငတ်ယ်။ အောကကြနရငေလြည်း နိုငဖြို့ မသချောဘူး။ အပေါယ်ူလိုကပြှနလြည်း အဆနည်းမယ်။ ဒါပမယေ့ြ မနေ့ကတော့ စိတထြဲက ဖြစ်နတောနဲ့ အဈကိုနဲ့ တွေ့ ပြီး အပြနမြှာ မနယ်ူဖကကြ ၃ သိန်း ပစ်ခလွိုကတ်ယ်။”

သန်းအောငမြှင့ြ အံ့သှသှားရသည်။ သူသိသလောကြ လုလုက စိစိစဈစဈ လောင်းတတသ်ူ ဖြစ်သည်။ အရှုံးနည်းလေ့ ရှိတာကိုလည်း အရငကြတည်းက သတိထားမိပါသည်။

“ ဟင် …ဒါဆို”

“ ဟုတတ်ယ် ၊ တခွားပြဲတွရေောဆိုရင် ကြှနတ်ောြ ညက အခွနန်ှုတပြှီး ၃၆၀ ကြောြ ရလိုကတ်ယ်။ အဲဒါကြောင့ြ အခုဝိုင်းကို ကြှနတ်ောြ ရှင်းပါရစေ။ ဆယသ်ိန်းတောင် အပြည့မြရတဲ့ ကိုသန်းအောငမြှင့ဆြီက မသောကရြကပြါဘူး။”

“ ဟို .. အဲဒါက လုလု စုနတော ပြည့ပြှီပေါ့နောြ”

ဘီယာဖိုး ရှင်းရခွင်း၊ မရှင်းရခွင်းထကပျို၍ အရေးကြီးသော ကိဈစကို သန်းအောငမြှင့ြ အလောတကြီး မေးလိုကမြိသည်။ လုလုက မဲ့ပြလိုကပြှီး ချောကကြပကြပ် ရယသ်ည်။

“ မပြည့သ်ေးပါဘူးဗွာ။ ဒဲ့ခွိန်းဆိုရငတ်ော့ လောကပြါပြီ။ ပိုတောငပျိုဦးမယ်။ အဲဒါကလည်း မေးတော့ မေးထားတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အဝယန်ဲ့ လုပမြယဆြိုလည်း လုပန်ိုငအြောင် ပိုကဆြံထပစြုဦးမယ်။ ဒီကြားထဲ အဆငပြှမယေ့ြ ဒဲ့ခွိန်း တွေ့ရငတ်ော့ ပိုကောင်းတာပေါ့ဗွာ။”

“ လုလုက မဖြစ်မနေ ပြောင်းဖို့ ဆုံးဖြတပြှီးပြီလား။”

“ ကိုသန်းအောငမြှင့ရြာ၊ ကြှနတ်ောြ ဒီလို မနချင်ေဘြူး။ မနနေိုငဘြူး။ ယောကြွားဖြစ်ဖို့က ကြှနတ်ော့ြ ဘဝအတွကြ အရေးအကြီးဆုံး နံပါတ် ၁ ရညမြှန်းခကြပြဲ။ ကြီးပြားရေး၊ တိုးတကရြေး ၊ နောကဆြုံး အခစွရြေးဗွာ … ကြှနတ်ော့ဘြဝမှာ တခွားလိုတာတွကေို ဒါပြီးမှပဲ ကြှနတ်ောြ စဉြးစားမယ်။”

ဆိုငထြဲတွင် မီးရောငတ်ှေ ရှိနလငေ့ကြစား သန်းအောငမြှင့ြ၏ ကမျဘာကတော့ အမှောငတ်ိုကြ ဖြစ်သှားသည်။ ကြမ်းပြငအြောကကြ မှသေားထဲကို မှုပဝြငကြသွှားသလို ရငတ်ဈခုလုံး မှန်းကပြြ တဈဆို့သှား၏။ တဖကပြိတ် လမ်းအဆုံးတဈခုတွင် အရာရာအားလုံး ပြောကဆြုံးသှားသလို ခံစားရသည်။ လုလု ဘာတွေ ဆကပြှောနသလေဲ မကြားရတော့ပါ။ သန်းအောငမြှင့ြ ဆိုသူတဈယောကြ ကမျဘာမှာ မရှိတော့၊ ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း မခံစား မသိနိုငတ်ော့။ သောကထြားသမွှ ဘီယာတွေ၊ မူးယဈခွင်းတွကေ ခဏချင်ြးပင် ပြောကဆြုံးသှားရသည်။

ရငထြဲမှာ တကယသ်ိနတောက လုလုကို ဘယလြိုမှ အဆုံးရှုံး မခံနိုငခြှင်းပင် ဖြစ်သည်။ လုလုကို အတိုင်းအဆမဲ့ ခစွမြိခဲ့ခွင်းက အခုခွိနမြှာ ပို၍ သချော သဲကြဲလာ၏။ ဘယလြိုနည်းနှင့ဖြစ်ဖြစ် လုလုနားတွင် သူ ရှိနချင်ေသ်ည်။

ထိုအခွိန်၌ မှောငမြိုကန်သေော အာရုံထဲတွင် အလင်းပါးပါးလေး တဈခုကို မှငလြိုကရြသလို ခံစားခကြန်ှင့အြတူ ပတဝြန်းကငွမြှ အရာရာ အားလုံးက ရုတခြညွြးဆိုသလို အနားကို ပြနရြောကလြာ၏။ လုလုကတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နသညေ့ြ လကထြဲက ဖနခြှကကြို တွတွလေေေး ငေးနသည်ေ။ ဘီယာ ထပယ်ူဖို့ စားပြဲထိုး တဈယောကကြို လကထြောငပြှလိုကရြင်း လုလုကို သန်းအောငမြှင့ြ စူးစူးကြည့်မြိပါသည်။

“ လုလု မနကဖြှန် အားသလား။”

“ ကြှနတ်ောကြ အလုပမြှ မရှိတာ အားတာပေါ့။”

“ ငါတို့ မနကဖြှန် ရနကြုနမြှာ ဆေးသှားစဈကြမယ်။ အဆငပြှတယေဆြိုရင် ငါ့ဆီက ယူလိုကပြါ။ ငါ .. ငါ … စုထားတဲ့ ပိုကဆြံတွလည်ေး ရှိပါတယ်။”

ထို ပိုကဆြံများက လုလု နှင့ြ ဘဝတဈခု တညဆြောကဖြို့ စိတကြူးယဉကြာ စုထားခွင်း ဆိုတာကိုတော့ ထည့မြပြောတော့ပါ။ လုလု ပါးစပအြဟောင်းသားနှင့ြ ကြောငကြှည့န်သည်ေ။

“ ဟို ..ကြှနတ်ောြ ဝယဖြို့ အဈကိုက ပိုကဆြံပေးမယလြို့ ပြောတာလား။”

သန်းအောငမြှင့ြ ပြောဖို့ ပြငလြိုကပြမယေ့ြ စားပြဲထိုးက ဘီယာ ပုလင်းလာခရွင်း ခွကတ်ှေ ဖြည့ပြေးနတောကြောင့ြ ရပထြားလိုကရြသည်။ စားပြဲထိုး ထွကသ်ှားတော့မှ သန်းအောငမြှင့ကြ ဘီယာခွကကြို ကောကယ်ူ၍ တဈခွကလြုံး ကုနအြောင် မရပမြနား မော့ခလွိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ အသကကြို အငမ်းမရ ရှူရင်း

“ လုလုနဲ့ ကိုယန်ဲ့ ခွိန်းကြမယလြို့ ပြောတာ။ အဲဒါဆိုရငတ်ော့ ပိုကဆြံလောကန်ိုငမြယ် မဟုတလြား။”

……………………………………………………….

(၇)

တောကပြှောငဝြင်းပနသေော လုလုမကြန်ှာလေးကို ခိုးကြည့်ရြင်း သန်းအောငမြှင့ြ ရငမြောစွာ သကပြှင်းခလွိုကမြိသည်။ လုလု ပြောန်တောကို မှငရြတော့ သူလည်း ပြောပြါသည်။ လုလုထကပြင် ပို၍ ပြောလြိုကခြငွပြါသည်။ ဒါပမယေ့ြ ရငထြဲမှာ လေးနေ၏။ မမှငရြသေးသည့ြ အနာဂါတဆြီသို့ မွှောရြညကြာ ငေးရင်း လုလုနှင့န်ီးဖို့ ဒီတလမ်းသာ ကနွတ်ော့လသလေားဟု ဇဝဇဝေါ တွေးနမေိသည်။

ကြမ်းကြှံရင် နုတ်၍ ရသည်၊ စကားကြှံရင် နုတမြရဟု ဆိုရိုးရှိ၏။ အခုမှ ပေါလြာသည့ြ နှမွောတသစိတကြှောင့ြ လုလုကို စိတမြပကြစြလေိုပါ။ လုလု နှုတခြမ်းတွကေ ပြုံးနသည်ေ။ မကြလြုံးတွကလေည်း ကြညလြဲ့နေ၏။ သန်းအောငမြှင့ြ တွေ့ ဖူးသမွှထဲတွင်၊ ခငမြငခြဲ့ကြသည့ြ ၃ နှစ် ကြောြ ၄ နှစ် နီးပါး ကာလအတွင်းတွင် အလှဆုံးသော လုလုကို အခုမှငန်ရခွေင်း ဖြစ်သည်။ ရငထြဲက အပြောြ တရှိနရြှိန် ဟပန်သေော လုလုမကြန်ှာလေးက သန်းအောငမြှင့ြ အတွကြ အရာအားလုံးပင် ဖြစ်ပါသည်။

“ တကယဗြွာ၊ အဲဒီလောကြ အဆငပြှမယေလြို့ မထငခြဲ့ပါဘူး။ အခုတော့ …ဟား …. ပြောလြိုကတ်ာ၊ အဈကို့ကို၊ ကိုသန်းအောငမြှင့ကြို အဲဒီလိုလို့ တခါမှ မတွေးမိဘူး။ အဈကို အရငကြတည်းက ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ပြောခဲ့ရင် ကြှနတ်ောြ တို့ ၂ ယောကလြုံး အခုလောကဆြို အဆငပြှနပြေေီ။”

ကလေးတဈယောကလြို တတွတတ်ှတ် အပြော၊ တကကြှှရှှငလြန်းနသညေ့ြ ဟနပြန်၊ ကြညလြငတ်ောကပြသည့ြ မကြန်ှာထား။ အရာအားလုံးက သန်းအောငမြှင့ြ ရငကြို တဖပြဖြပြြ ရိုတခြတသ်ည်။ ဘာကိုမှ နောငတ်ရစရာမလိုဟု မိုကမြဲစွာ တွေးမိခွင်းကို ပြနလြညဆြငခြှငန်ိုငစြှမ်း သန်းအောငမြှင့မြှာ မရှိတော့ပါ။

ကံကောင်းခွင်းလား၊ ကံဆိုးခွင်းလားတော့ မသိပါ။ လုလု နှင့ြ သန်းအောငမြှင့ကြ သှေးအမွိုးအစားရော၊ တခွားလိုအပသ်ည့ြ အခကြအြလကမြွားပါ ခွှင်းခကြမြရှိ တိုကဆြိုငန်သည်ေ။ ဆေးရုံမှာ စဈဆေးပြီး ထွကလြာသည့ြ ရလဒတ်ှကေို ပြောပြလိုကသ်ည် နှင့ြ လုလု ထကတော့သည်။ သန်းအောငမြှင့မြှာတော့ ဆရာဝနရြှေ့တွင် ထိုငရြမလို၊ ထရမလို၊ ကနသညေ့ြ လုလုကိုပဲ လိုကဆြှဲရတော့မလို ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

“ လုလု ဘယတ်ော့ လုပခြငွသ်လဲ။”

“ ဖြစ်နိုငရြငတ်ော့ အမှနဆြုံးပေါ့။ အဈကို့မှာ ငှနည်ေးနရငေလြည်း ကိဈစရှိဘူး၊ ကြှနတ်ောြ ပေးမယ်။ ဒီလို ဒဲ့ခွိန်းဆိုရင် ကြှန် တောစြုထားတာက ပိုတောငန်ေဦးမှာ။”

လုလုကို ကြည့်ရြသညမြှာ အခုခကြခြငွြးပင် လုပခြငွန်သညေ့ြ အမူအရာ ရှိသည်။ ဆေးရုံမှ ပေးလိုကသ်ည့ြ လကကြမ်းစာစောငတ်ှအရေ ပြောင်းရသည့ြ လုပင်န်းစဉကြ အခွိနယ်ူရသည်။ မိန်းမဖြစ်အောင် ပြောင်းသည့သ်ူက အခွိနပျိုကြာသည်။ တခါတရံ တဈနှစ်လောကတ်ောင် ကြာနိုငသ်ညဟြု ဆိုသည်။

“ ပြောင်းတဲ့အခါ စောင့ရြမယ့ြ အခွိနတ်ှကေ ရှိသေးတယလြေ။ အဟီး၊ အဈကိုလည်း အဈကိုဖြစ်ချင်တ်ာ မှနမြှန် မဖြစ်ချင်ဘြူးလား ”

ငါဖြစ်ချင်တ်ာက မင်းနဲ့ တသကလြုံး တူတူနဖေို့ဟု ရငထြဲက ပြောရင်း သန်းအောငမြှင့ြ စိတကြို ဒုံးဒုံးခလွိုကသ်ည်။ အသကကြို ဝဝရှူသှင်းလိုကပြှီး

“ တဈပတလြောကတ်ော့ အခွိနပြေးကြာ၊ အလုပန်ဲ့လည်း ညှိရဦးမယ်၊ ပြငစြရာလေးတွလည်ေး ရှိသေးတယ်။ နောကတ်ဈခု ရှိ သေးတယ်။ ဒီလိုလုပကြှမှာကို လုလု ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့။ အခွိနတ်နတ်ော့မှ သိကြပါစေ။”

သန်းအောငမြှင့ြ ပြောသည့ြ အခွိနတ်နမြှ ဆိုသညကြို လုလုကတော့ ဘယလြိုနားလညသ်ည် မသိပါ။ သူ့အိမကြိုပင် မပြောပါဟု အားတကသ်ရော အာမခံသည်။

“ ကြှနတ်ောြ အှနလြိုင်းကနေ အဆငပြှသှေားတယလြို့ပဲ ပြောလိုကမြယလြေ။ ကိုသန်းအောငမြှင့ြ အတွကကြတော့ ဟုတတ်ာပေါ့။ စိတခြွ၊ စိတခြွ။ ကြှနတ်ော့ြ ဆီကတော့ မပေါကကြှားစရပေါဘူး။ ဒါမွိုးဆိုတာက သဈစာရှိရမယလြေ။ ဟဲဟဲ။”

တဈပတအြတွင်းမှာ လုလု ဘာတွလေုပန်မှန်ေး မသိပမယေ့ြ သန်းအောငမြှင့ြ အတွကတ်ော့ တကယပြင် ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်သည်။ ရစရာရှိသည့ြ ပိုကဆြံလေးတွေ လိုကတ်ောင်းရသည်။ ခွင့ကြ ၁ နှစ်လောကြ ယူဖို့ ဘယလြိုမှ မရနိုငသ်ည့အြတွကြ ထွကစြာတငလြိုကသ်ောအခါ အထကလြူကြီးက ရဈတော့သည်။

“ ဟေ့ကောင် အလုပဆြိုတာ အခုခကြခြငွြး ဖုတဖြကခြါ ထွကလြို့ရတယ် ထငသ်လား။ အနည်းဆုံး တဈလ ကြိုတငရြတယကြှ။”

“ ကြှနတ်ော့ြ ကိုယရြေးကိုယတ်ာ ကိဈစနဲ့ အရမ်းကို အရေးကြီးနလေို့ပါ ဆရာရယ်။ တကယတ်ော့ ကြှနတ်ောလြည်း မထွကခြငွပြါဘူး။ ခွင့ယ်ူဖို့က တဈနှစ်လောကြ ဘယလြိုမှ မရနိုငလြို့ပါ။”

“ တဈနှစ်တောင် မင်းက ဘာလုပမြလို့လဲ”

“ ကိုယရြေး ကိုယတ်ာလို့ပဲ ပြောပါရစေ ဆရာရယ်။”

“ အကြောင်းမခိုငလြုံဘဲ ဘယလြိုပေးမလဲကြ။”

“ မနကကြ မောငမြှတကြှီးနဲ့ လဘကရြညဆြိုငမြှာ တွေ့တုန်းက ကိုယရြေးကိုယတ်ာဆိုရင် အသေးစိတ် မလိုဘူးလို့ ပြောလို့ပါ ဆရာ”

သန်းအောငမြှင့ထြကြ ငယ်၍ မောငမြှတကြှီးလို့ ခေါသ်ည့ြ စာရေးဆရာ ကဗွာဆရာ ရဲဘောမြှတကြှီးက တိုင်းအလုပသ်မားသမဂျဂ အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်သည်။ အလုပသ်မားအရေး နှင့ြ ပတသ်ကလြငွြ ကလောင် လကန်ကြ၊ သပိတလြကန်ကတ်ှသောမက လိုအပလြငွြ တုတလြကန်ကြ၊ အုတခြဲ လကန်ကတ်ှပေါ ကိုငစြှဲပြီး ရဲသှေးနီတတသ်ောကြောင့ြ အလုပရြှငတ်ှေ၊ အစိုးရ အရာရှိတွေ သူ့ကို ဖြုံကြသည်။ အခုလည်း သန်းအောငမြှင့ြ၏ ဆရာ နည်းနည်းတွသှေားသည်။

“ ကြှနတ်ောြ လုပသ်ကြ ဆယ့င်ါးနှစ် ကြောပြါပြီ ဆရာ၊ တခါတလေ ရှောငတ်ခင် ခွင့န်ည်းနည်း ယူတတတ်ာကလှဲရင် အခုခွိနထြိ လုပသ်ကခြှင့တ်ောင် မယူဖူးပါဘူး။ ဆရာလည်း သိပါတယ်။”

ခွူဆီလေး နည်းနည်းထပထြည့ပြေးလိုကတ်ော့ ဆရာသမား ခေါင်းတညိတည်ိတလြုပသ်ည်။ ပြီးတော့မှ

“ ဒီလိုလုပကြှာ အခု မင်းကို ခွင့ြ ၃ လ ပေးလိုကမြယ်။ နောကပျိုင်း မင်းက ပြနမြဝငန်ိုငသ်ေးရငလြည်း လစာမဲ့ ခွင့န်ဲ့ ဆကသ်ှားနိုငတ်ာပေါ့။”

နှစ်ရှညလြများ လကတ်ှဲခဲ့လို့ ဒီဆရာက သန်းအောငမြှင့ကြို အလုပထြှကစြချင်ေပြုံ မရပါ။ လုလုနဲ့ အလဲအထပလြုပပြှီးရင် အလုပကြို ပြနမြဝငခြငွတ်ော့တာကလည်း ရှိလို့ သန်းအောငမြှင့ကြ ထွကစြာတငခြှင်း ဖြစ်သည်။ ဒါပမယေ့ြ နောကထြပ် ၃ လ လစာဆကရြနေဦးမှာကို သတိရလိုကတ်ော့ ဆရာ့ အစီအမံကို ခေါင်းညိတလြိုကသ်ည်။ နောကပျိုင်း ကိဈစကိုတော့ မောငမြှတကြှီးကို ကြည့်ရြှင်းခိုင်းရပတေော့မည်။

အလုပကြိဈစပြတတ်ော့ လုလုကို တဈပတန်မှေ လိုကလြာဖို့ ပြောပြီး ရနကြုနကြို ပြေးလာခဲ့သည်။ သန်းအောငမြှင့မြှာ တခွားသော အစီအစဉတ်ှလည်ေး ရှိနသေေးလို့ နဂိုထဲက သိပမြများလှသည့ြ စုငှနှငေ့ြ လောကင်ှမည် မဟုတပြါ။ ထို့ကြောင့ြ ရနကြုနမြှာ နတေုန်းက အခွိုအချောငရြထားသည့ြ အိမန်ှင့ြ ခွံကလေးကို ရသည့ဈြေးနှင့ြ ပြေးရောင်းရခွင်း ဖြစ်သည်။ နဂိုကတည်းက အဝယရြှိလို့ ပြဲစားတွကေ လှမ်းလှမ်းမေးကြပမယေ့ြ နောငရြေးကို တွေးပြီး သန်းအောငမြှင့ြ မရောင်းခဲ့ပါ။ အခုတော့ သန်းအောငမြှင့ြ၏ နောကထြပ် အနာဂါတ် တဈခုဖြစ်သော လုလုအတွကြ ရောင်းရခွင်းဖြစ်လို့ စိတထြဲမှာ နည်းနည်းမှ နှမွောတသ မရှိတာ အမှန် ဖြစ်သည်။ ဇာနညဆြိုသော မှပြေဲစားက တမငဈြေးနှိမဝြယမြှန်း သိသိနှင့ြ လကမြှတထြိုးပေးလိုကသ်ည်။ အနှိမခြံရတာတောင် ဝယထြားတုန်းကထကြ အဆများစွာ မှတန်လေို့ ရောင်းပြောသ်ညဟြုပဲ စိတဖြှပေါသည်။ သူ မရှိတုန်း ခွံကို စောင့ရြှောကပြေးထားကြသည့ြ အမွိုးတွကတေော့ သန်းအောင် မှင့ြ အလငွစြလို လုပမြှုကို သိပမြကြညကြှပါ။ ဈေးထပတ်ကလြာနိုငသ်ည့အြတွကြ သူတို့ ဖကြန်သညေ့ကြှားမှ အတင်းရောင်းလို့ စိတဆြိုးကြသည်။

ခွံရောင်းပြီးလို့ လကထြဲငှရေောကလြာတော့ တကကြှမည့ြ ဆေးရုံနှင့ြ မလှမ်းမကမ်းမှာ အခန်းလေးတဈခု ငှားလိုကသ်ည်။ ခွံကိဈစမှာ မကြညလြငကြှသည့ြ အမွိုးတွဆေီမှာ ဆကပြှီးတည်းခိုလွှင် လုလုနှင့ြ အလဲအထပ် ကိဈစသာ သိလိုကပြါက ဝိုင်းရိုကကြှမှာ သချောသည်။

သန်းအောငမြှင့ြ သပြေေးရှငပြှေး စီစဉမြှုတွေ ပြီးသှားသည့ြ နေ့မှာပင် လုလု ရောကလြာသည်။ ငှားထားသည့ြ အခန်းလေးမှာ တူတူလာနဖေို့ သန်းအောငမြှင့ကြ ခေါပြမယေ့ြ လုလုက သူ့အမွိုးတွဆေီမှာ သှားတည်းသည့အြတွကြ အနည်းငယတ်ော့ စိတမြကောင်း ဖြစ်ရသည်။

နောကတ်နေ့မှာတော့ သန်းအောငမြှင့ြ နှင့ြ လုလု ဆေးရုံကို တူတူသှားပြီး နောကဆြုံးအဆင့ြ စဈဆေးမှုတွေ လုပရြသည်။ သကဆြိုငရြာ ဆရာဝနတ်ှေ အကြံပေးတွေ နှင့ြ တွေ့ရသည်။ ဆိုငရြာဆိုငရြာ ဆရာဝနတ်ှေ နှင့ြ တဈယောကခြငွြးစီ လိုကတ်ှေ့ ရခွိနမြှာ လုလု အနားမှာ မရှိတော့ အားငယသ်ည်။ ဒါပမယေ့ြ လုလုလည်း တခွားအခန်းမှာ သူ့လိုပဲ အားငယန်နေိုငသ်ညဟြု တွေးမိပြီး သန်းအောငမြှင့ြ အားတင်းရသည်။

ခွဲစိတပြေးမည့ြ ဆရာဝန် နှင့ြ မတွေ့ခင် ဆေးရုံမှ Marketing ဝနထြမ်း အမွိုးသမီး တဈဦးက လိုအပသ်ည့ြ အခကြတ်ှေ မေး၍ သိသင့တ်ာတွေ ရှင်းပြသည်။

“ ရငသ်ားကို ဆီလီကြနထြည့မြလား၊ ဟိုတဈယောကြ ဟာကိုပဲ ယူမလား။”

“ ဟို ကြှနတ်ောြ ….”

“ ဆီလီကြန် ဆိုရငတ်ော့ ရှင် စိတကြှိုကြ ပုံစံ အရှယအြစား ရှေးခွင့ရြမယ်။ ဟိုတဈယောကဆြီက ယူမယဆြိုရငတ်ော့ အရှိအတိုင်းပဲပေါ့နောြ။”

“ သူ့ … သူ့ …ဆီကပဲ ယူပါမယ်။”

ဆီလီကြနတ်ှကေ ဘယလြောကြ ပုံစံလှလှ၊ လုလု ကိုယပျိုင် ပစ်စည်းကိုတော့ ဘယလြိုနည်းနှင့မြှ တူနိုငမြည် မဟုတပြါ။

“ တခွား ဘာလုပခြငွသ်ေးလဲ။”

“ ဘာကို ပြောတာလဲ မသိဘူး။”

“ မကြန်ှာပြငတ်ာတို့၊ အသံပြောင်းသှားအောင် ခွဲစိတတ်ာတို့၊ အဆီထုတတ်ာတို့ပေါ့။”

“ ဟုတကြဲ့၊ လုပခြငွပြါတယ်။”

“ ဒါဆိုရင် အားလုံးပါတဲ့ package A ယူလိုကပြါလား။ အဲဒါက အကောင်းဆုံးပဲ။ ”

“ အဲဒါက ဘယလြိုလဲ မသိဘူး။”

“ ဟိုဖကြ ဒီဖကြ ပြောင်းပေးတာက သပသ်ပပြေါ့နောြ။ Package တွကတေော့ နောကထြပ် ထပလြုပခြငွရြင် လုပလြို့ ရတာတွပေါ။ package A က ခုနပြောတာတွအပြေင် မလိုအပတ်ဲ့ အမှေးအမှငတ်ှေ လဆောနဲ့ ဖယပြေးတာ၊ ကိုယလြုံးကို အခွိုးကအွောင် လုပပြေးတာတွကကေအစ တကိုယလြုံးအတွကြ ပါတယ်။ package လိုကြ လုပလြိုကတ်ော့ တဈခုချင်ြးစီ လိုကလြုပန်ရတောတွထကေစြာရင် ဈေးသကသ်ာသှားတာပေါ့ရှင်။”

“ အဲဒါဆို ဘယလြောကကြမွှာလဲဟင်”

သန်းအောငမြှင့ြ မဝံ့မရဲလေး မေးလိုကမြိသည်။ ကုနကြစွရိတကြို သိလိုကတ်ော့ နည်းနည်း မကြလြုံးပြူးသှားပါသည်။ ဒီတိုင်းဆိုရင် အိမန်ှင့ြ ခွံရောင်းရတာလေးက ဒီဆေးရုံမှာပင် ကုနမြည့သ်ဘော ဖြစ်နသည်ေ။ ဒါပမယေ့ြ လုလုကို မကြစြိထဲ ပြေးမှငလြိုကတ်ော့ အလိုလို ခေါင်းညိတမြိသှားသည်။

“ ဒါဆို package A ယူပါမယ်။”

မကြန်ှာကို ပြုပြငဖြို့က သန်းအောငမြှင့ြ မကြန်ှာကို ရှုထောင့စြုံမှ ဓာတပြုံရိုကသ်ည်။ ဦးခေါင်းက အရိုးတွကေိုလည်း ဓာတမြှနရြိုကရြ၏။ ပြီးတော့မှ ပန်းခွီဆရာက ပုံတွအေားလုံးကို ကြနပြွူတာထဲ ထည့ပြှီး သန်းအောငမြှင့ြ စိတကြှိုကြ ကြည့်ကြောင်းအောင် ပြငပြေးသည်။ ကိုယလြုံးကိုလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

သန်းအောငမြှင့ကြ အမမှေေးပေးလိုကသ်ည့ြ မကြန်ှာကို လုံးလုံးလွားလွားတော့ မပြောင်းချင်ပြါ။ နဂို မူလပုံစံကို အခွခေံပြီး ပိုပြီးကြည့်ကြောင်းသည့ြ မကြန်ှာတဈခု ဖြစ်အောင်၊ တနည်းအားဖြင့ြ မှငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ လုလု ကြှကသွှေားလောကအြောင် လှနအေောင် လုပခြငွသ်ည်။ အမွိုးမွိုး ပြောင်းပြရ၊ ပြငပြှရသည့ြ ပန်းခွီဆရာလည်း တောတ်ောြ ခေါင်းစားသှားသည်။ ၂ ယောကသ်ား ၆ နာရီလောကြ အကြိတအြနယ် ကြိုးစားပြီးမှ သန်းအောငမြှင့ြ စိတကြှိုကြ အနအထေားကို ရသှားသည်။

“ ခေါင်းစားတယ်။ ညောင်းလည်း ညောင်းတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ောြ ဆှဲပေးဖူးသမွှ ပုံစံတွထေဲမှာ ဒီပုံကို စိတတ်ိုင်းအကဆွုံး၊ သဘောအကဆွုံးပဲ၊ ခငဗြွားက အနုပညာ မကြစြိ ရှိတယ်။”

ပန်းခွီဆရာက ခွီးကြူးတော့ သန်းအောငမြှင့လြည်း စိတကြွနပေသ်ှားမိသည်။ ဒါပမယေ့ြ လုလု သဘောကပြါ့မလားလို့တော့ စိုးရိမန်မေိသည်။ ဒီလိုလုပမြည့ြ အကြောင်းတွေ လုလုကိုတော့ ပြောမပြဖြစ်ပါ။ ဆေးရုံက ဆင်းရပြီဆိုတော့မှ အံ့သှသှားစချင်ေသ်ည်။ လုလုကတော့ အထူးတလည် ပြငဆြငစြရာမလိုဘဲ ကောငလြေး ချောချောတဈယောကြ ခကြခြငွြးဖြစ်သှားမှာ သချောနသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ကြလည်း သူနဲ့ လိုကဖြကည်ီသော အလှအပတွေ ရှိနသငေ့သ်ည် မဟုတပြါလား။

နောကတ်ဆင့ကြ ပြောင်းတပလြိုကသ်ည့ြ အင်ျဂါအစိတအြပိုင်းတွကေို ကိုယခြန်ဓာက လကခြံနိုငအြောင် ကြိုတငပြှငဆြငပြေးသည့ြ အဆင့ြ ဖြစ်သည်။ ဆေးတွေ သောကရြသည်။ ဆေးတွေ ထိုးရသည်။ တဈလကြောလြောကြ ကြာမှင့န်ိုငသ်ည် ဆိုသော ဒီအဆင့ကြ ဆေးရုံမတကရြပမယေ့ြ ၂ ရကခြှား ၃ ရကခြှားဆိုသလို ခွိန်းသည့ြ အခွိနမြှာ သှားရသည်။ သန်းအောငမြှင့ကြ ငှားထားသည့ြ အခန်းလေးမှာနပြေီး လုလုက သူ့အမွိုးအိမမြှာပဲ ဆကန်သည်ေ။ တခါတလတေော့ သန်းအောငမြှင့ြ အခန်းကို လုလု လိုကလြညတ်တသ်ည်။

ဒီလိုနေ့တွဆေိုရင် သန်းအောငမြှင့ြ မိုးမမှငလြမမှေင် ပြောမြိသည်။ နောငတ်ခွိနမြှာ လုလုနှင့ြ ဒီလိုပဲ တအိမထြဲမှာ တူတူနနေိုငမြည့ြ အရေးကို ကြိုတွေးပြီး ရငတ်ှခေုနသ်ည်။ သူ့ပစ်စည်း ကိုယ့ပြဈစည်းတွေ ဟိုဖကဒြီဖကြ အုံလိုကြ ဖြုတရြှှေ့ကြမည့ြ အကြောင်းကို တွေးလိုကမြိရင် ရငထြဲမှာ ကလွိကလွိ ဖြစ်၏။ အိမလြိုကလြညသ်ည့ြ တဈရကမြှာ ဆေးရုံမှာ မေးတုန်းက လုလု အပေါပျိုင်းကိုပဲ ယူမညလြို့ ဆေးရုံမှာ ပြောခဲ့ကြောင်း ပြနစြကားစပမြိတော့ လုလုက ခပယ်ဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း

“ အခပြလြိုကြ လဲလို့ရတယ်။ အဈကိုကလည်း သဘောတူတယ် ဆိုတာနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း လကခြံလိုကတ်ာ။ အခုမှ စဉြးစားကြည့်တ်ော့ ကြှနတ်ော့ဟြာနဲ့ဆို ကိုသန်းအောငမြှင့န်ဲ့ သေးများနမလေား မသိဘူး။”

“ မ … မ … မသေးလောကပြါဘူး။”

“ ဒီမှာလေ ကိုသန်းအောငမြှင့ရြဲ့။ ကြှနတ်ော့ဟြာက ဒီလောကပြဲ ရှိတာ။ ဒီရောကမြှ ယောကြွားဟိုမုန်းဆေးတွသေောကပြှီး နည်းနည်းတောင် သေးသှားသလိုပဲ”

လုလုက သူဝတထြားသည့ြ တီရှပပြှပြကို အသားနှင့ြ ကပအြောင် ဖိခွ၍ ရင် ၂ လုံးကို မှငသ်ာအောငပြှသည်။ လကန်ှင့လြည်း အုပတ်ိုင်း ပြလိုကသ်ေး၏။ လုလု၏ ပြင့လြင်းမှုက သန်းအောငမြှင့ြ လညခြွောင်းတွကေို တဈဆို့သှားစသည်ေ။ ရငထြဲကို ပူလောငစြသည်ေ။

“ ရ .. ရမှာပါ။ အ..ဆငပြှပေါတယ်။”

သန်းအောငမြှင့ကြ ဂယောငခြွောကခြှား ဖြစ်နပမေယေ့ြ လုလုက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖြစ်သည်။

“ ဒါနဲ့ ကိုသန်းအောငမြှင့မြှာ ရငဘြတမြှှေးရှိသလား။”

“ နည်းနည်းတော့ ရှိပါတယ်။”

“ ပြစမ်းပါ ကြည့်ခြငွလြို့”

သန်းအောငမြှင့ြ မကြန်ှာ ဘယလြိုထားရမှန်း မသိပမယေ့ြ လုလုသဘောအတိုင်း အင်ျကြီကြယသ်ီးဖြုတ်၊ စွပကြယွကြို ဆှဲလှနပြှီး ကြို့တို့ကြဲတဲ အမှေးလေးတွကေို ပြလိုကရြသည်။ ပုဆိုးလှနမြပြခိုင်းတာကိုပဲ ကြံဖန် ကြေးဇူးတငရြမည် ဖြစ်သည်။ လုလုက လကကြလေးနှင့ြ အသာလာပြတကြှည့တ်ော့ သန်းအောငမြှင့ြ ကြကသ်ီးတွေ တဖြန်းဖြန်းထသှားရ၏။

“ ရိတပြေးရင် သနလြာမယထြငသ်လား။”

“ သနလြောကပြါတယ်။”

“ ဟုတတ်ယဗြွ။ ရိတပြေးလိုကမြယ်။ ကိုသန်းအောငမြှင့ြ ကြှနတ်ော့ဟြာကိုရော ကြည့်ြဦးမလား။”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ လုလုက တီရှပကြို အောကကြနေ မလိုကသ်ောအခါ သန်းအောငမြှင့ြ မကြလြုံးထဲမှာ မီးဝင်းဝင်း တောကသ်ှားရသည်။ ဖြူဖြူပုံ့ပုံ့ ခါးကလေးကို မှငရြတာနှင့ြ ဒီလောကဖြစ်သှားရင် အကုနသ်ာ မှငလြိုကရြပါက သန်းအောငမြှင့ြ ပုံလဲသှားမညဟြု ထငမြိသည်။

“ ရပြီ၊ ရပါပြီ။ မကြည့်တ်ော့ပါဘူး။ နောကလြည်း တသကလြုံး မှငန်ရမှောပဲ”

ပြာပြာသလဲ တားလိုကတ်ော့ လုလုက ရယသ်ည်။

“ အမလေး၊ အခုကတည်းကတောင် တောတ်ောြ ရှကတ်တန်ပေါရောလား။ ဒါမှ မိန်းမ ပီသတော့မပေါ့။ ဟားဟား”

……………………………………………………

(၈)

ထူးခွားစွာပင် သန်းအောငမြှင့ကြ ပြောင်းရန် အသင့ဖြစ်သည့ြ အခွအနေသေို့ အရငရြောကန်ှင့သ်ည်။ ယောကြွားလေး အလှနဖြစ်ချင်န်သညေ့ြ လုလုက နှစ်ပတလြောကြ နောကကြပြှီးမှ အသင့ဖြစ်သည်။

“ အဈကို့ဆီမှာ အရငကြတည်းက ပုန်းနတေဲ့ မိန်းမဟောမြုန်းတွေ အတင်းရုန်းထွကလြာကြလို့ ဖြစ်မယ်။”

ဟု လုလုက စတော့ သန်းအောငမြှင့ြ အောင့သ်ကသ်ကန်ှင့ြ ပြုံးနရသေည်။

ပြောင်းတော့မည့အြခွိန် နီးလာသောအခါ ဆေးရုံက အသိသကသ်တဈေယောကြ ခေါလြာပေးဖို့ ပြောသည်။ သတမြှတထြားသော စည်းမဉွြးစည်းကမ်းများနှင့ြ ခွဲစိတရြာတွင် မတောတ်ဆ ဖြစ်လာနိုငသ်ည့ြ အန်တရယတ်ို့ကို သိရှိကြောင်းတို့ကို သန်းအောငမြှင့တ်ို့ကိုယတ်ိုင် လကမြှတထြိုးရန် ရှိနသည်ေ။ နောကပြှီးတော့ မိမိဆန်ဒအလွောကြ လိငပြှောင်းခွင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ခံဝနကြတိပြုရဦးမည်။ ဆေးရုံဖကကြ ရှေ့နမွေားလည်း ပါဝငကြှမည် ဖြစ်သည့အြတွကြ ကာယံကံရှင် ဖကကြလည်း အသိသကသ်ေ တဈယောကြ အနည်းဆုံး လိုအပသ်ည်။ သန်းအောငမြှင့ြ နှင့ြ လုလုက အပြနအြလှန် သကသ်ပြေုလုပပြေးမညဆြိုတော့လည်း မရ။ တခွား အပြငလြူ ဖြစ်ရမညဟြုဆိုသည်။

လုလုက သူ့ အမွိုးတဈယောကယ်ောကြ ခေါလြာလို့ ရပမယေ့ြ သန်းအောငမြှင့ြ အတွကကြ ခကန်သည်ေ။ အမွိုးတွေ သှားပြောလို့ မဖြစ်နိုငတ်ာ သိနေ၏။ သူငယခြငွြးတွကေိုလည်း မပြောချင်ပြါ။ အမှနပြှောရရင် မကြာမီလုပတ်ော့မည့ြ ကိဈစကြောင့ြ သူငယခြငွြးတွနှငေ့ြ ရငမြဆိုငရြဲခွင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ့ဖြာသာ မိန်းမစိတပြေါကလြို့ ပြောင်းတာမဟုတဘြဲ လုလုအတွကဆြိုတာကိုသာ သိကြရင် ဝိုင်းထိုးတာတောင် ခံရနိုငပြါသည်။

ဘာလုပရြမှန်း မသိတာနှင့ြ ဟိုဒီ လွှောကသ်ှားရင်း ခွညေောင်းလို့ ပန်းခွံတဈခုထဲ ဝငထြိုငန်စဉြေ သန်းအောငမြှင့ြ ရှိသည့ြ ခုံတန်းလွားကို ကလေးတဈယောကြ ရောကလြာပြီး တဖကစြှန်းမှာ ဝငထြိုငသ်ည်။ လူကြောကတ်တပြုံမရသော ကလေးက သန်းအောငမြှင့ကြို ပြုံး၍ပငပြှလိုကသ်ေးသည်။

“ သား က …တဈယောကထြဲလားကြ”

“ မမနေေဲ့”

ထိုစဉမြှာပင် အသကြ ၃၀ ကြောြ အမွိုးသမီးတဈယောကြ အနားရောကလြာသည်။

“ သားက ဘာလို့ အတင်းပြေးတာလဲ။ မမကေေ မောနတယ်ေ မလိုကန်ိုငဘြူး သားရဲ့”

ကလေးနှင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ ကြားမှာ စွေ့ကနဲ ဝငထြိုငလြိုကသ်ော အမွိုးသမီးကို သသခွေောခွာ ကြည့်လြိုကမြိသည်။

“ ခငမြွိုးဆှေ”

“ ဟယ်… နင် … သန်းအောငမြှင့ြ”

ခငမြွိုးဆှကေ ၅ တန်းကနေ ၁၀ တန်းအထိ တဈခန်းထဲ ကြောင်းတကခြဲ့သည့ြ ငယသ်ူငယခြငွြး ဖြစ်သည်။ သူ့ အမနှငေ့ြ သန်းအောငမြှင့အြမကေ ညီအဈမ ဘယန်ှဈဝမ်းကြဲမှန်းမသိ တောစြပသ်ည့အြတွကြ ဆှမွေိုးတွလေို့လည်း ပြောလို့ရပါသည်။ ဆယတ်န်းအောငပြှီးနောကပျိုင်း ကြဲသှားခဲ့ကြသည်။ ကြားထဲမှာ တဈခါနှစ်ခါတော့ ဆုံကြသည် ထငသ်ည်။ သသခွေောခွာတော့ မမှတမြိပါ။

“ နင့သ်ားလား”

“ အေးလေ၊ အခု ၄ နှစ်ထဲ ရောကပြှီပေါ့၊ နောကန်ှဈဆို ကြောင်းထားရတော့မယ်။”

မတွေ့တာကြာပြီဖြစ်သည့ြ ခငမြငသ်ူတွမေို့ ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်း အပြနအြလှန် တောတ်ောလြေး ပြောဖြစ်ကြသည်။ ခငမြွိုးဆှကေ နမကေောင်းသည့ြ အမကေို နေ့ခင်းဖကြ သှားပြုစုပြီး သူနသညေ့ြ ယောကျခမအိမ် အပြနမြှာ သားက ပန်းခွံဝငခြငွသ်ညဆြိုလို့ ရောကလြာခွင်း ဖြစ်သည်။ ခငမြွိုးဆှကေို ကြည့်ရြင်း သန်းအောငမြှင့ြ အတွေးတဈခု ရသှား၏။ ခငမြွိုးဆှကေ ငယသ်ူငယခြငွြးအရင်း ဖြစ်သည်။ ဆှမွေိုးလည်းတောြ၏။ နောကပြှီး စိတသ်ဘောကောင်း၍ အနအေေးသည်။ နှုတလြည်း မဖြာတတ်။ ထို့ကြောင့ြ သူ့ အခကအြခဲကို ပြောပြပြီး အကူအညီတောင်းမိသည်။ ပြောပြောချင်ြး ခငမြွိုးဆှေ ငိုငသ်ှားသည်။

“ သန်းအောငမြှင့ရြယ် … နငကြ အဲဒီလိုမွိုးလို့ ငါတကယ် မထငတ်ာ သိလား။ နငသ်သခွေောခွာ စဉြးစားပြီးပြီလား။ တကယကြို မိန်းမ ဖြစ်ချင်တ်ာလား”

အဖြစ်မှနကြို ထုတပြှော၍ မရသည့ဘြဝ ဖြစ်နလေို့ သန်းအောငမြှင့ြ မကြန်ှာငယလြေး နှင့ြ ခေါင်းကို ခပလြေးလေး ညိတပြှလိုကမြိသည်။

“ နင် အခုခွိနထြိ အိမထြောငမြပြုတာ၊ ရည်းစားမရှိတာ အဲဒါကြောင့ပြေါ့၊ ဟုတလြား”

သန်းအောငမြှင့ြ ခေါင်းကိုသာ ညိတပြှလိုကရြပြနသ်ည်။

“ နငင်ယင်ယတ်ုန်းက ငါ့ အမကေ နင့ကြို မိန်းမချောချောတယလြို့တော့ ပြောဖူးသား အဟီး။ ဒါပမယေ့ြ သန်းအောငမြှင့ြ၊ နင် တကယပြှောတာနောြ၊ ဒါမွိုးဆိုတာ ပြနပြှငလြို့ မရဘူး၊ နငလြည်း သိမှာပါ။”

“ ငါ ..ဆုံးဖြတပြှီးပါပြီ။”

အသံတိမလြေးနှင့ြ ဝနခြံလိုကတ်ော့ ခငမြွိုးဆှကေ တခွားကို ပြေးမလို့ ဟနပြှငန်သညေ့ြ သူ့သားငယကြို ပေါငပြေါဆြှဲတငထြားလိုကရြင်း သန်းအောငမြှင့ကြို သသခွေောခွာ စိုကကြှည့န်သည်ေ။ သူ့အကြည့်ကြို ရငမြဆိုငရြဲသည့ြ သန်းအောငမြှင့ကြတော့ မကြလြှှာလေး ခရွင်းသာ ငှိမန်မေိသည်။

“ အေးပါဟာ၊ ငါကူညီပါ့မယ်။ ငါဘယကြို လာပေးရမလဲ။”

သန်းအောငမြှင့ြ ပုံစံကိုကြည့်ပြှီး ခငမြွိုးဆှေ သနားသှားပုံရသည်။ နောကတ်နေ့ မနကြ ၉ နာရီလောကြ ဆေးရုံမှာ ဆုံကြဖို့ ခွိန်းကြပြီးနောကြ တောတ်ောကြှာသညအြထိ ခငမြွိုးဆှနှငေ့ြ ဆကြ၍ စကားကောင်းနမေိသည်။ ဖုန်းနံပါတတ်ှေ အပြနအြလှန် လဲကြသည်။ အခု ကိဈစကိုတော့ ထပမြပြောဖြစ်ကြပါ။ မတွေ့ဖြစ်သည့ြ သူငယခြငွြးတွအကြေောင်း၊ ဆှမွေိုးတွေ အကြောင်းလောကသ်ာ ဖြစ်သည်။ နတေောတ်ောစြောင်းမှ ညနစောခကြဖြို့ ရှိသညဆြိုပြီး ခငမြွိုးဆှေ ပြနသ်ှားသည်။ မပြနခြင် ဒီအကြောင်းတွကေို သူငယခြငွြးတွေ အမွိုးတွကေို မပြောပါဟု သန်းအောငမြှင့ကြတောင် မတောင်းဆိုပါဘဲနှင့ြ အလိုကတ်သိ ကတိပြုသှား သည်။

နောကတ်နေ့ကြတော့ တကယပြင် ခငမြွိုးဆှေ ရောကလြာသည်။ သူတဈယောကထြဲ မဟုတ်။ သှကသ်ှကလြကလြကန်ှင့ြ ခစွစြရာကောင်းသော မိန်းကလေး တဈယောကလြည်း ပါလာသည်။

“ ငါ့မောင် ရဲလင်းကို နငမြှတမြိတယ် မဟုတလြား။ သူက ရဲလင်း သူငယခြငွြး မီးမီးတဲ့။ သူက… သူက … နင့လြိုပဲ လုပထြားတာလေ။ အဲဒါကြောင့ြ ခေါလြာတာ၊ နင့အြတွကြ အကြံလေးဘာလေး ပေးဖို့ပေါ့ဟာ။”

ဖောရြှပြေီး သဘောကောင်းမည့ြ အသှငရြှိသော မီးမီးက လှိုကလြှိုကလြှဲလှဲ ပြုံးပြ၏။ တခွိနကြ ယောကြွားလေးတဈယောကြ ဖြစ်ခဲ့သညဟြု ဘယလြိုမှ ထငစြရာမရှိသော မီးမီးကိုကြည့်ရြင်း ငါဆိုရင် ဘယလြိုပုံထွကလြာမှာလဲဟု သန်းအောငမြှင့ြ စဉြးစားကြည့်မြိသည်။ ဆေးရုံက Marketing အမွိုးသမီးကတော့ Package A နှင့ဆြိုရင် နတသ်မီးလေးလို လှသှားစရမေညဟြု ပြောခဲ့တာ ပြနသ်တိရ၏။ သန်းအောငမြှင့ြ အတွကကြတော့ နတသ်မီးလေးလို မလှချင်န်ပေါ စေ၊ လုလုနှင့ြ ရှေ့သှားနောကလြိုကြ ညီရုံလောကဆြိုလွှင် ကြနပေန်ပေါမည်။

ခဏနတေော့ သူ့အမွိုးတသိုကန်ှင့အြတူ လုလု ရောကလြာသည်။ ဆေးရုံက တာဝနရြှိသူတွေ၊ ရှေ့နတွေေ၊ အသိသကသ်ေ ဆှမွေိုးတွေ ရှေ့မှာ လုလုနှင့ြ အတူ လကမြှတတ်ှေ ထိုးကြရတော့ သန်းအောငမြှင့ြ စိတထြဲမှာ လူကြီးစုံရာရှေ့မှာ ၂ ဦး သဘောတူ လကမြှတထြိုးကြရသလိုမွိုး ခံစားကြနပေရြသည်။ ပြုံးရှှငန်သညေ့ြ သန်းအောငမြှင့ကြိုကြည့်ပြှီး အကြောင်းမသိသည့ြ အခွားသူတွကတေော့ လိငပြှောင်းဖို့ အထူးပင် တကကြှှနသညေဟြု ထငကြှပါလိမ့မြည်။

စာရှကစြာတမ်းတွေ လကမြှတထြိုးသည့ြ ညနမှောပင် ယောကြွားဖြစ်ဖို့ မအောင့အြီးနိုငအြောင် ဖြစ်နသညေ့ြ လုလု၏ လောဆောမြှုကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့တ်ို့ ဆေးရုံ စတကကြှသည်။ ဒါပမယေ့ြ ဆရာဝနတ်ှဖကေကြ ပြငဆြငစြရာတွေ ရှိသေးလို့ နောကြ ၃ ရကန်မှေ ခွဲစိတခြန်းသို့ ရောကသ်ည်။

ခွဲခန်းဝငမြည့ြ မနကကြ မအားသည့ကြှားမှ ခငမြွိုးဆှေ ရောကလြာသည်။ မီးမီးလည်းပါသည်။ ဒါပမယေ့ြ သူတို့မှာလည်း ကိဈစတွေ ရှိနသေေးလို့ သန်းအောငမြှင့ကြို ခဏတဖြုတ် အားပေးပြီး ပြနကြှရသည်။ သန်းအောငမြှင့ကြတော့ စိုးရိမဖြို့ ကြောကဖြို့ထကြ ဆေးရုံရောကကြတည်းက တဈနရောစီ ခွဲထားလို့ မမှငရြ သည့ြ လုလုကို တွေ့ရဖို့ အာရုံရောကန်သည်ေ။ ခွဲစိတတ်ော့မည့ြ အခွိနန်ီးလို့ သူ့ကို ကုတငပြေါတ်ငပြှီး တွန်းယူသှားကြတော့မှ ခွဲခန်းအဝတွင် သူ့လိုပင် ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကကြလေးပါလာသော လုလုနှင့ြ ဆုံသည်။ သန်းအောငမြှင့ကြို တခကြပြှုံးပြ နှုတဆြကပြှီးနောကြ မကြလြုံးမှိတပြှီး ညိမန်သေောကြောင့ြ လုလု ကြောကန်သညေဟြု ယူဆ၍ အားပေးရန် သန်းအောငမြှင့ြ ကြိုးစားမိသည်။

“ လုလု ဘာတွငှေိမပြှီး စဉြးစားနတောလဲ။”

“ ကြှနတ်ော့န်ာမညကြို လုလုအောငကြနေ ဘယလြိုပြောင်းပစ်ရင် ကောင်းမလဲလို့ စဉြးစားနတော။”

အထငန်ှင့ြ အမှင် လှဲသှားပမယေ့ြ လုလု၏ တညင်ှိမမြှုကို သန်းအောငမြှင့ြ သဘောကသွှားသည်။ ခေါင်းထဲကို အတွေးတဈခုလည်း လှဈကနဲ ဝငလြာသည်။

“ ဒီလိုလုပကြှာ၊ ကိုယကြ လုလုဆီက ယူတာဆိုတော့ လုလုအောင် နာမညကြို ယူလိုကမြယ်။ လုလုက သန်းအောငမြှင့ြ လုပလြိုကြ။”

“ ကြှနတ်ော့ြ ဘကြီးတဈယောကြ ပိုငတ်ဲ့ ဆနစြကန်ာမညကြ သန်းအောငမြှင့တ်ဲ့၊ အဲဒါကြီးတော့ မဖြစ်ပါဘူး။”

လုလု၏ အဖြစကေားကြောင့ြ ရငထြဲမှာနင်၍ သန်းအောငမြှင့ြ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သှားသည်။ ထိုအခွိနမြှာပင် ခွဲစိတခြန်းတံခါး ပြင့သ်ှားပြီး သူတို့ ၂ ယောကကြို အထဲသို့ တွန်းယူသှားကြသည်။ အထဲကိုရောကတ်ော့ အခန်းတဖကတ်ခကြစြီမှာ ရှိသည့ြ ခွဲစိတကြုတငတ်ှပေေါြ တငလြိုကကြှသည်။ သန်းအောငမြှင့ကြတော့ လုလုကိုသာ လိုကကြှည့န်မေိသည်။ ဒါပမယေ့ြ ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့ ၂ ယောကကြှားကို လိုကကြာ တဈခုက ခွားသှား၏။ ဆရာဝနတ်ှေ သူနာပြုတွေ ရောကလြာကြ၏။ သန်းအောငမြှင့ြ၏ ရငတ်ှလည်ေး အခုမှ တဒုန်းဒုန်း ခုနလြာသည်။ စိုးရိမသ်လိုလို ကြောကလြန့သ်လိုလိုနှင့ြ ဘယလြိုကြီးမှန်းတောင် မသိတော့ပါ။ ကုတငပြေါကြ ခုနဆြင်းပြေးချင်စြိတတ်ှေ ပေါကလြာသည်။ ထို့ကြောင့ြ မေ့ဆေး မှနမြှနပြေးလိုကပြါတော့ဟုသာ ဆုတောင်းနမေိ၏။

…………………………………………………

(၉)

အလငွလြိုကာမှ အနှေးဖြစ် ဆိုသလို ဒီနေ့ စောစောပြနခြငွကြာမှ အလုပတ်ှမပြေီးလို့ တရုံးလုံး အခွိနပျိုဆင်းရသည်။ စိတတ်ိုနသေော ကသေီ့ကို ကြည့်ပြှီး မမနီက အပြန် မိုးခွုပမြှာစိုးလို့ထငပြှီး သူ့အိမလြိုကအြိပဖြို့ ပြောသည်။

“ ငါ့ယောကြွား ခရီးသှားနတယ်ေ။ လှတလြှတလြပလြပပြဲ၊ လိုကခြဲ့မလား။”

ဒါပမယေ့ြ စိတကြ တခွားရောကန်သေော ကသေီကတော့ ၂ ခါတောင် မစဉြးစားဘဲ ငှင်းပစ်လိုကသ်ည်။ ဒီလိုနှင့ြ အလုပကြ ပြနတ်ော့ ည ၈ နာရီ ကြောန်လပြေေီ။ လိုင်းကားတွေ ရှိနသေေးပမယေ့ြ မနန်ဂွော တဈယောကကြ ကားနှင့ြ လိုကပျို့ပေးသည်။ မနန်ဂွော နှင့ြ အိမန်ီးချင်ြး စာရင်းကိုင် အနတ်ီတဈယောကလြည်း ပါသည်။ ဒါပမယေ့ြ သူသှားရမည့ြ လမ်းနှင့ြ ဆန့ကြငွဖြကြ ဖြစ်နတောကို သိလိုကရြတော့ အားနာပြီး ကသေီ အိမန်ား မရောကခြင် ဆင်းလိုကြ၏။

“ မနကစြာအတွကြ ဈေးဝယရြဦးမယ် ဆရာရေ၊ ဒီနားမှာ ဝယပြှီးရင် ဟိုဖကြ ၂ ဘလောကပြဲ လမ်းလွှောကရြတော့မှာ။ ကြေးဇူးတငပြါတယ် ဆရာ။”

မနန်ဂွော ထွကသ်ှားတော့ လမ်းကြုံနလေို့ ကသေီ တကယလြည်း ဈေးဝယဖြစ်ပါသည်။ ညလုံးပေါကဖြှင့သ်ည့ြ ဈေးဝယ် စနတ်ာကြီးက ပြနထြှကခြွိနမြှာ ၉ နာရီကြောလြောကတ်ော့ ရှိမည် ထငပြါသည်။ မှနမြှန် ရောကခြငွဇြောနှင့ြ လူရှင်းသည့ြ လမ်းကြားတဈခုမှ ဖြတသ်ှားဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကြ၏။

ကသေီ စိတလြောနသညေမြှာ အကြောင်းရှိပါသည်။ ကသေီ ရာသီလာနလေို့ စကဘြီး မစီးဖြစ်တာ လေးငါးရကလြောကရြှိပြီ ဖြစ်သည်။ မနေ့ကမှ အဲဒါက ပြီၤးသှားသည့ြ အတွကြ ဒီနေ့တော့ စီးဖြစ်အောင် စီးချင်သ်ည်။ နောကပြှီး အသေးဆုံးဆိုသည့ြ ၄ လကမ် အတံက နည်းနည်းရိုးသှားပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ ၅ လကမ် ပြောင်းသုံးဖို့လည်း စိတကြူးထားသည်။ အတွေ့ အကြုံသဈ၊ ခံစားမှုအသဈ ဖြစ်မှာမို့ ရငတ်ှလည်ေး ခုနရြသည်။ နေ့လညကြတည်းက အဲ့ဒီအကြောင်း ခေါင်းထဲ ရောကလြာတိုင်း ညီမလေးက တစိုစို ဖြစ်နရလေို့ မှနမြှနပြှနခြငွန်ခေါမှ အိုဗာတိုင် ဆင်းလိုကရြ၍ ကသေီ အခုလို စိတတ်ိုမိခွင်းပါ။

မီးတိုငခြပကြွဲကြဲနှင့ြ လူသှားလူလာရှင်းသည့ြ လမ်းကလေးထဲမှာ ခပသ်ှကသ်ှကလြာရင်း အိတထြဲက ဖုန်းမှညသ်ံ ကြားလိုကရြလို့ မမနီ ဖြစ်မှာပဲဟုတွေးရင်း ဖုန်းကို လကန်ှင့န်ှိုကြ စမ်းနစဉြေ လမ်းထောင့တ်ဈခုက ပေါလြာသော လူတဈယောကန်ှင့ြ အရှိနပြှင်းပြင်း ဝငတ်ိုကမြိသည်။ ဈေးဝယလြာသည့ြ အိတကြ လှတကြပြှီး အထဲက အထုပတ်ှေ လမ်းပေါကြို ပြန့ကြွဲကုနသ်ည်။

“ ဘယလြို လုပလြိုကတ်ာလဲ”

ဒေါသတကြီးနှင့ြ ကသေီ ကုန်းအောလြိုကမြိ၏။

“ ဟိုဗွာ၊ ကြှနတ်ောြ …. ကြှနတ်ောြ…၊ တကယပြါ. . မမှငလြိုကလြို့ပါဗွာ ”

တိုကမြိသူကလည်း ဖုန်းပြောလာပုံရသည်။ ဖုန်းကို အင်ျကီအိတထြဲ ကပြာကယာ ထိုးထည့ပြှီး ပြုတကြသွည့ြ ပစ်စည်းတွေ ပြာပြာသလဲ လိုကကြောကြ ပေးသည်။

“ ဒုကျခပါပဲဗွာ၊ ဒီမှာ ကြကြဥတွတေော့ ကြဲကုနပြှီထငတ်ယ်။ ကြှနတ်ောြ ပြနဝြယပြေးပါရစေ။”

“ နပေါစတေော့”

စိတမြရှညစြှာဖြင့ြ ကသေီ ခပဆြတဆြတ် ပြောရင်း သူ့လကထြဲက ပလပစြတဈအိတကြို ဆောင့ကြှီး အောင့ကြှီး ပြနဆြှဲယူလိုကသ်ည်။ ထိုအခွိနမြှာ အနားသို့ လူ ၃ ယောကြ ရောကလြာသည်။

“ ဘာဖြစ်တာလဲ ညီမ၊ ဒီကောင် ဘာလုပလြို့လဲ။”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ သူတို့က ကသေီနှင့ြ တိုကမြိသူကို ဝိုင်းလိုကတ်ော့ သူလည်း တောတ်ောလြန့သ်ှားပုံရသည်။ ကသေီလည်း ဒီတော့မှ သနားသှား၏။

“ ဘာမှ .. ဘာမှ မဟုတပြါဘူး။ ကြှနတ်ောတ်ို့ မတောတ်ဆ တိုကမြိကြတာပါ။ သူ့ကို မေးကြည့်ပြါဗွာ။”

သူပြောတာမှနကြှောင်း ပြောမလို့ ပြငလြိုကခြွိနတ်ှငပြင် မှှေးရနံ့ စူးစူး တဈခုကို ကသေီရလိုကပြှီး တလောကလုံးလည်း မှောငအြတိကသွှားသည်။

…………………………………………

(၁၀)

ဆေးရုံထဲက ထွကလြာသည့ြ ရဲလင်း ခွလှမြေးတွကေ သှကလြကန်သည်ေ။ ညက တဈညလုံး မအိပခြဲ့ရပမယေ့ြ လန်းဆန်းနေ၏။ အမေ့အတွကြ စိတအြေးသှားရပြီဆိုသော အသိကြောင့ြ ရငမြှာလည်း ပေါ့ပါးနသည်ေ။ မွှောလြင့ခြကြြ ကုနလြုလု ဖြစ်နခွေိနတ်ှင် အမေ့နှလုံး အစားထိုးခွင့ရြလိုကခြှင်းက ရဲလင်း အတွကြ တကယ့ကြို မင်ျဂလာတပါး ဖြစ်သည်။ ယောကြွားဘဝကိုလည်း ဆုံးရှုံးရန် မလိုတော့ ။ အားလုံး အဆငပြှသှေားလပြေီ။

အစားထိုးမှု အောငမြှငပြှီး အမေ့အခွအနေလည်ေး ပုံမှနရြှိသညဟြု သိလိုကရြသည့ြ အခွိနတ်ှင် အမေ အောပြရေးရှင်း မစမှီကတည်းက ဆေးရုံမှာ ရှိနပြေီး တမှေးမှလည်း မအိပရြသေးသည့ြ ရဲလင်းကို ညီဖြစ်သူနှင့ြ အဈမက အတင်း အိမပြှနလြှှတကြှ၏။ သူတို့လည်း ရှိနပြေီ အမကလေည်း အခွအနေကေောင်းသညဆြိုတော့ ရဲလင်းလည်း စိတခြလွကခြွ အိမပြှနလြာခဲ့သည်။

လမ်းမှာတွေ့သည့ြ ထမင်းဆိုငတ်ဆိုငမြှာ ညစာဝငစြားပြီး အိမဖြကသ်ို့ လွှောကလြာရင်း မီးမီးကို အကြိုးအကြောင်းပြောဖို့ မေ့နတော သတိရပြီး ဖုန်းခေါလြိုကမြိသည်။ ရဲလင်း ပစ်စည်းဖြုတရြောင်းမှာကို စိုးရိမန်သေော မီးမီးလည်း အကြောင်းစုံသိတော့ တောတ်ောြ ဝမ်းသာသှားသည်။

“ မင်း မနကဖြှနလြည်း အလုပကြ ခွင့ရြသေးတယဆြိုရင် နားလိုကလြေ။ ငါ အော့ဖရြထားတယ်။ အနတ်ီနဲ့ နေ့ခင်းဖကြ သှားနပေေးမယ်။ မင်း ညနမှေ လာခဲ့။”

ငယသ်ူငယခြငွြးမို့ တအိမလြုံးနှင့ြ ရင်းနှီးသည့ြ မီးမီးက တတန်ိုငသ်လောကြ ကူခွင်း ဖြစ်သည်။ အဈမက အိမထြောငသ်ည်၊ ညီက ကြောင်းတဖကန်ှင့ြ ဆိုတော့ မီးမီး လာကူရင် ရဲလင်း ပိုအနားရနိုငသ်ည်။

“ ကြေးဇူးပဲ သူငယခြငွြးရာ၊ ငါလည်း စိတမြောလူမော ဖြစ်နတော အခုနအေိပရြင် မနကဖြှန် ညနလေောကမြှ နိုးမယ် ထငတ်ယ်။”

“ အေးလေ၊ အဲဒါဆိုလည်း ညနမှေ လာပေါ့ကြာ၊ ငါ မနကဖြှန် မနကြ ဂွူတီ သှားခွိန်းလိုကမြယ်။ လိုအပရြင် ငါ့ခစွခြစွကြိုပါ စဈကူ လှမ်းခေါလြို့ ရသေးတယ်။”

“ အေး ဒါဆိုရင် ဒါပဲနောျ”

ဖုန်းခခွါနီးကြမှ လမ်းမှာ လူတဈယောကကြို ရဲလင်း ဝငတ်ိုကမြိသည်။ သင်းပြံ့ပြံ့ ရနံ့လေးတဈခုနှင့ြ အိကနဲ အတွေ့တဈခုကြောင့ြ တဖကလြူက မိန်းကလေး တဈယောကဆြိုတာ သိလိုကသ်ည်။ ကောငမြလေး လကထြဲက အိတတ်ဈလုံး လှတကြပြှီး အထဲက ပစ်စည်းတွေ လမ်းပေါြ ပြန့ကြွဲကုနသ်ည်။

ကောငမြလေး အောပြှောတာကို ကြားသည်။ အားနာစိတန်ှင့ြ ပူထူနသေော ရဲလင်း ဘာမှ သသခွေောခွာ နားမလညပြါ။ ရနတ်ှေ့ နတောပဲ ဖြစ်လိမ့မြည်။ တတွတတ်ှတ် တောင်းပနရြင်း ပစ်စည်းတွေ ပြနလြိုကကြောကထြည့ပြေးမိသည်။ ကောငမြလေးကို အိတပြှနပြေးနစဉြေ အနားကို လူတဈစု ရောကလြာသည်။ မိန်းကလေးတဈယောကကြို နှောကယ်ှကန်သည်ေ ထငပြှီး ဆှမ်းကြီးလောင်းခံရမှာကို စိုးရိမစြိတဖြှင့ြ ပြာပြာသလဲ ဖြရှင်ေးနစဉြေ ကြောငင်ေးကြည့်န်သေော ကောငမြလေး နောကမြှာလည်း လူတဈယောကြ ရောကန်တော မှငရြ၏။ ကောငမြလေး မကြန်ှာကို အဲဒီလူက အဝတတ်ဈခုနှင့ြ အုပလြိုကတ်ာကို တွေ့လိုကြ၍ သူ့ဆီပြေးဖို့ ခွလှမြေး ပြငသ်ေးသောလြည်း ရဲလင်းကိုယတ်ိုင် စူးရှရှ မှှေးရနံ့ နှင့ြ အတူ ခွလေဲကသွှားသည်။ ပလကဖြောင်း ကြောကပြှားတွေ သူ့ဆီကို ပြေးလာနတောကို ကြည့်န်ရင်ေး ရဲလင်း ဘာမှမသိတော့ပါ။

🏵️ ကိန်းသမရှေိသော ညီမွှခွင်းများ (အပိုင်း ၂) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️