အောစာအုပ်

ကိန်းသမရှေိသော ညီမွှခွင်းများ (အပိုင်း ၂)

ကိန်းသမရှေိသော ညီမွှခွင်းများ (အပိုင်း ၂)
ရေးသားသူ – ဂငွကြလိ

(၁၁)

ကသေီ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကစြဉမြှာ သူ့ပေါကြနေ စီးမိုးပြီး ကြည့်န်သေော မကြန်ှာတဈခုကို မသဲမကြဲ မှငလြိုကရြ၍ အလန့တ်ကြားနှင့ြ တွန်းထိုးပြီး ထိုငလြိုကသ်ည်။

“ ဖြေးဖြေး …ဖြေးဖြေး … ခငဗြွားကို ကြှနတ်ောြ ဘာမှမလုပဘြူး။ စိတအြေးအေးထား။”

တွန်းလိုကသ်ည့ြ အရှိနကြှောင့ြ နောကလြနသ်ှားသညကြို လကထြောကထြိန်းရင်း ပြာပြာသလဲ ရှင်းနသေော ကသေီနှင့ြ သကတ်ူရှယတ်ူလောကရြှိမည့ြ အမွိုးသားကို မှငဖြူးသလိုလို ထငမြိသည်။ ထို့နောကြ စူးရှသော မှှေးရနံ့တဈခုကြောင့ြ မှောငမြိုကပြှီး ဘာမှမသိတော့တာကို ကသေီ ဖတွကြနဲ ပြနသ်တိရလိုကသ်ည်။

ထိတလြန့စြှာဖြင့ြ ဘေးဘီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ လမ်းပေါမြှာ မဟုတတ်ော့ပါ။ မီးချောင်းရှညတ်ဈချောင်းကြောင့ြ လင်းထိနန်သညေ့ြ အခန်းတဈခုထဲမှာ ရောကန်သည်ေ။ နားမလညစြှာဖြင့ြ ခုနကလူကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ စိတပြကြြ အားလွော့စွာ ထိုငန်သညေကြို တွေ့ရသည်။

“ ကြှနမ် ဘယရြောကန်လေဲ။”

“ ကြှနတ်ောလြည်း အဲ့ဒါပဲ သိချင်န်တော။”

ရချိုးခန်းဝတရြုံလို အဝတကြှီး ဝတထြားသည့ြ ဟိုအမွိုးသားကိုမှငပြှီး ကိုယ့ကြိုယကြို ငုံကြည့်မြိရာ ကသေီ့ကိုယပြေါြ မှာလည်း သူ့လိုပင် ကာကီရောင် ဝတရြုံ ကြီး ရှိနသညေကြို မှငရြ၏။ ဖြစ်သလို ပတထြားသည့ြ ခါးစည်းကြိုးကြောင့ြ ကိုယအြောကပျိုင်းက ပြင့ဟြနပြေီး ကသေီ့ပေါငတ်ံတွေ အကုနလြုံးက အပြငကြို ရောကန်သည်ေ။ ဟိုလူသာ သသခွေောခွာ ကြည့်မြညဆြိုလွှင် ကသေီ့၏ လွို့ဝှကန်ရောတွကေိုပါ လှမ်းမှငန်ိုငလြိမ့မြညဟြု တွေးမိသောကြောင့ြ ထိုငရြာက ခကြခြငွြးထရပပြှီး ခါးစည်းကြိုးကို တင်းတင်းခညွပြတလြိုကမြိ၏။ ကိုယပြေါကြ ဝတရြုံ၏ အောကဖြကမြှာ နောကထြပ် ဘာအဝတအြစားမှ မကနွတ်ော့တာကိုလည်း ခံစားမိသည်။ ဟိုတဈယောကကြတော့ စိတပြကြလြကပြကြြ အမူအရာနှင့ြ ကသေီ့ကို ကြည့်န်ေ၏။ သူ့ အကြည့်မြှာ မရိုးသားမှု မမှငရြသည့အြတွကြ နည်းနည်းတော့ စိတအြေးသှားရသည်။

တလကစြတည်း အခန်းကို လေ့လာကြည့်လြိုကတ်ော့ ဆယပြပတေလြညလြောကြ ရှိမညဟြု ထငသ်ည်။ အခန်းထိပတ်ဖကတ်ှင် လကလြေးလုံးလောကြ ထူမည့ြ မှေ့ယာအသေးတဈခပြန်ှင့ြ ခေါင်းအုံးလေးတဈခု ရှိသည်။ ကသေီ ရပန်မေိတာကလည်း ဒီဖကခြှမ်းက အလားတူ မှေ့ယာပေါတ်ှင် ဖြစ်သည်။ အားလုံး အဖြူရောင် သုတထြားသော အခန်း၏ နံရံတဖကတ်ှင် အပြာရောင် တံခါးတဈခုကို မှငလြိုကရြ၍ အပြေးအလှှား တွန်းဖြင့ကြှည့လြိုကမြိ၏။

“ အဲဒါ ရချိုးခန်းနဲ့ အိမသ်ာ၊ ကြှနတ်ောြ ကြည့်ပြှီးသှားပြီ။”

ဟိုလူ ပြောသည့အြတိုင်း ဘိုထိုင် အိမသ်ာတဈခုနှင့ြ ဘစငေတ်ဈခုကို တွေ့ရ၏။ ပြတင်းပေါကြ လုံးဝမရှိသော အခန်း ဖြစ်သည်။ နောကန်ံရံတဖကမြှာတော့ ခထွားသည့ြ အိပယ်ာ ၂ ခုကြားတွင် သံချောင်းတွေ နှင့ြ တံခါးတဈခု ရှိနလေို့ ကသေီ ပြေးတွန်းမိပြနသ်ည်။ သံချောင်းတွေ ဟိုဖကမြှာ သံပြားကြီးပါ တွဲပိတထြားသည့ြ တံခါးက တုတတ်ုတပြင် မလှုပပြါ။

“ အဲဒါလည်း ကြှနတ်ောြ စမ်းပြီးသှားပြီ။”

အပေါကြို မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကြနကြရိပြငကြယွြ တဈခုက ကသေီ့ကို ဆီးကြိုသည်။

“ ဘာတွဖြစ်ေနတောလဲ။”

“ ကြှနတ်ောလြည်း မသိဘူး။ ကြှနတ်ောြ သတိရလာတော့ ခငဗြွားက မေ့နတေုန်းပဲ။ အခန်းထဲမှာ အကုနလြွှောကစြမ်းကြည့်ပြှီးတော့ ဘာမှလုပလြို့ မရတာနဲ့ ခငဗြွား သတိရလာတာကို ထိုငစြောင့န်တော။”

“ ရှငန်ဲ့ ကြှနမ် တိုကမြိတာလား။”

“ ဟုတတ်ယလြေ။ ခငဗြွား မကြန်ှာကို လူတဈယောကကြ အဝတန်ဲ့ အုပလြိုကလြို့ ခငဗြွားဆီ ပြေးမလို့ လုပတ်ုန်း ကြှနတ်ောလြည်း မှောကသ်ှားတယ်။ သတိရလာတော့ ဒီအခန်းထဲ ရောကန်တယ်ေ။ ကြှနတ်ော့ြ ဖုန်းရော၊ ပိုကဆြံအိတရြော၊ အဝတအြစားတွရေော မရှိတော့ဘူး။ ခငဗြွားလည်း တူတူပဲ မဟုတလြား။”

ကသေီတို့ ကိုယပြေါမြှာ ဝတရြုံတဈခုက လှဲရင် ဘာမှမရှိတော့ပါ။ ဖိနပပြင် မရှိတော့။

“ ကြှနတ်ော့န်ာမည် ရဲလင်းပါ။ ခငဗြွားနာမညကြရော”

“ ကြှနမ် ကသေီပါ။”

တဈယောကကြို တဈယောကြ မိတဆြကပြှီးတော့မှ ပြောစရာကုနသ်ှားသလို ၂ ယောကလြုံး ငှိမသ်ှားကြသည်။ ကသေီလည်း ခုနက မှေ့ယာလေးပေါမြှာ ပြနထြိုငခြလွိုကမြိသည်။ သူတို့ တိုကမြိပြီး ပြူနာဖြစ်နစဉြေ ရောကလြာကြသူများက လူကောင်းများ မဟုတကြှသညကြတော့ သချောနပပြေေီ။ ပစ်စည်းတွေ လိုချင်ရြင် မေ့နတေုန်း ယူသှားပြီး လူတွကေို လမ်းဘေးမှာ ထားခဲ့လငွြ ရသားနှင့ြ အခုလို ပိတလျှောငခြံထားရတာကို နားမလညပြါ။ သူတို့ကို မှငသ်ှားလို့ နှုတပြိတခြငွတ်ယ် ဆိုရငလြည်း ဟိုနားမှာပင် သတခြဲ့လို့ ရနိုငသ်ည်။ ဒီလောကြ ဒုကျခခံစရာ မလိုပါ။

“ ကြှနတ်ော့အြမေ နမကေောင်းဘူး၊ ဆေးရုံမှာဗွ။ အဲ့ဒီကအပြနမြှာ ဖြစ်တာ။ အိမမြှာ တရေးအိပပြှီးရင် လူနာပြနစြောင့ရြဦးမှာ၊ အခုတော့ ဒုကျခပါပဲဗွာ။”

သူ့ဖကကြ နံရံကို ကြောမှီခလွိုကရြင်း ရဲလင်းက ငိုသံပါကြီး နှင့ြ ညည်းသည်။ စစချင်ြး ဇဝဇဝေါ နှင့ြ ဘာမှန်းမသိ ဖြစ်နသေော ကသေီလည်း အခုမှ ဝမ်းနည်းဖို့ ကြောကလြန့ဖြို့ သတိရလာသည်။ စိုးရိမစြိတတ်ှေ တကိုယလြုံး ပြန့န်ှံ့လာသောကြောင့ြ ဒူးနှစ်ဖကကြို ကစွကြစွပြါအောင် ဖကထြားရင်း ကြောပြငကြို နံရံမှာ တင်းတင်းကပထြားလိုကမြိ၏။ မကြစြိတွကေို မှိတထြားလိုကမြိသောလြည်း မကြရြညမြွားက တပေါကပြေါကြ လှင့ကြလွာသည်။

……………………………………………..

(၁၂)

ဘှိုငလြာဆုလိုမွိုး အပြာရောင် ဝတစြုံနှင့ြ လူ ၂ ယောကြ အခန်းထဲဝငလြာသောအခါ ကြနပြွူတာရှေ့မှာ ထိုငန်သညေ့ြ အင်ျကြီအဖြူနှင့ြ လူက လှည့ကြှည့ြ၏။

“ အားလုံး အေးအေးဆေးဆေးပဲ မဟုတလြား။”

“ အေးဆေးပါပဲ။”

“ ကနွတ်ဲ့ ကောငတ်ှရေော”

“ အပြင် ခဏ သှားကြတယ်။”

“ ဟာ …ဆရာကြီးက ကိုးနာရီမှာ စကားပြောမယလြို့ ခုန လှမ်းပြောတယကြှ။”

“ ငါတို့ ၂ ယောကြ ရှိရင် ရပါတယကြှာ၊ အားလုံး ဝိုင်းပြောစရာမှ မလိုတာ။”

ဝတစြုံပြာ ၂ ယောကကြ အမှုမထားသလို ပြောရင်း အင်ျကြီအဖြူဘေးက ကုလားထိုငတ်ှမှော ဝငထြိုငလြိုကကြှသည်။ အင်ျကြီအဖြူလည်း ကြနပြွူတ ဖကြ ပြနလြှည့သ်ှားသည်။ ခဏနတေော့ ကြှနပြွူတာ မှနပြှငမြှာ လူတဈယောကပြုံ ဖပြကြနဲ ပေါလြာသည်။ သို့သောလြည်း သူက မကြလြုံး ၂ လုံးနှင့ြ ပါးစပန်ရောမှာသာ အပေါကတ်ှပေါသော ခေါင်းစွပကြှီး နှင့ြ ဖြစ်သည်။ အောကမြှာတော့ တိုကပြုံလိုလို ဝတထြားသညဟြု ထငရြပမယေ့ြ အင်ျကြီအပေါပျိုင်းကို ခေါင်းစွပအြနားစတွကေ ဖုံးထားလို့ သသခွေောခွာ မပြောနိုငပြါ။

“ ဟေ့ကောငတ်ှေ ဘယလြို အခွအနေရှေိသလဲ။”

ကြနပြွူတာ ရှေ့မှာ လူ ၃ ယောကြ ပူးကပသ်ှားကြ၏။

“ အားလုံး အဆငပြှပေါတယ် ဆရာကြီး။”

ဝတစြုံပြာတဈယောကကြ ဖြသည်ေ။

“ ဟို ကောငလြေးကို ရခဲ့လား။”

“ ရခဲ့ပါတယ် ဆရာကြီး၊ သူ့နားမှာ ကောငမြလေးတဈယောကရြှိလို့ ကောငမြလေးကိုပါ လမ်းကြုံ ဆှဲခေါလြာပါတယ်။”

“ မင်းတို့ စဈပြီးပြီလား။”

“ ဟုတကြဲ့ ကောငလြေးက လူပျိုအစဈဆိုတာ သချောပါတယ်။ ကောငမြလေးကတော့ မစဈဘူးထငတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ ပစ်စည်းက တောတ်ောလြှတယ်။ ကြှနတ်ောြ ဓာတပြုံ ရိုကထြားတယ်၊ ဆရာကြီး ကြည့်ခြငွရြင် ပို့လိုကပြါမယ်။”

“ အေး ပို့လိုကြ၊ ကောငလြေးပုံလည်း ပို့လိုကြ။ ဆေးစဈထားတဲ့ result တွလည်ေးပေး ”

“ ဒါပမယေ့ြ ဟိုလေ ကောငလြေးပစ်စည်းက နည်းနည်းသေးတယ် ဆရာကြီး၊ အဲဒါ ဆေးထိုးလိုကရြမလား။”

“ ရီးမှပဲ၊ ဆေးထိုးပြီး ကြီးတာက ဘယလြိုလုပ် ဈေးကောင်းရမှာလဲ။ မင်းတို့ကောငတ်ှေ အားယားနတောပဲ။ ဝယလြကမြရခင် စပကြှားမှာ အခွိနရြသေးတယ်။ ပန့ဆြှဲပေးလိုကြ၊ ကြားလား။”

“ ဟုတ် … ဟုတကြဲ့”

ဆရာကြီဆိုသူ အမိန့ကြှောင့ြ အင်ျကြီအဖြူက စပဖြှဲဖြဲ ဖြစ်သှားသောလြည်း ဝတစြုံပြာ ၂ ယောကကြတော့ စိတပြကြသ်ှားပုံရသည်။

“ ငါလည်း အားရင် လာကြည့်မြယ်။ မင်းတို့ကောငတ်ှေ သောကပြငွြး ခိုမနကြနေဲ့၊ ဒါပဲ။”

“ ဟုတကြဲ့ပါ ဆရာကြီး။”

ဒီတခါတော့ ၃ ယောကလြုံး ပျိုငတ်ူ ပြောလိုကကြှသည်။ ကြနပြွူတာပေါကြ ဆရာကြီးပုံလည်း ဖပြကြနဲ ပြောကသ်ှားသည်။

“ ယောကြွားလေးခန်းရော မိန်းကလေးခန်းပါ ပြည့န်လေို့ သူတို့ ၂ ယောကကြို တဈခန်းထဲ ထည့ထြားရတာ မပြောလိုကရြဘူး။”

ဝတစြုံပြာတဈယောကကြ ညည်းသလို ပြောလိုကရြာ အင်ျကြီအဖြူက ခပတ်ညတ်ည် မကြန်ှာထားဖြင့ြ

“ ဆရာကြီးကို အဲဒီလောကထြိ အသေးစိတ် လိုကပြှောနစရောလား။ စိတမြထငရြင် မင်းတို့ပဲ အဆဲခံရမှာ၊။”

“ ဒါပမယေ့ြ ဆရာကြီးက လာမယ် လာမယဆြိုပြီး တခါမှလည်း လာတာ မဟုတပြါဘူး။ ဆဲမယဆြိုရင် ဦးရှှဘကေပဲ တို့ကိုဆဲမှာ။ ဒါနဲ့ နပေါဦး ပန့ဆြှဲတာက တကယကြှီးလာလို့လား။”

“ ကြာကြာလုပရြငတ်ော့ ကြီးတာပေါ့ကြ၊ ဒါပမယေ့ြ တို့က အဲဒီလောကြ အခွိနရြမှာ မဟုတဘြူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကြာ တို့ရောင်းတဲ့အခွိနမြှာ ဒီကောင့ဟြာက ဖောင်းကြှနရင်ေ ပြီးပြီ။ ကနွတ်ာက ဝယတ်ဲ့သူကိဈစ တို့နဲ့မဆိုငဘြူး။”

“ အခု သူတို့ ဘာလုပန်ကြလေဲ။”

အင်ျကြီအဖြူက သူ့နောကကြွောဖကြ နံရံပေါမြှ CCTV မောန်ီတာများဆီသို့ မေးငေါ့ပြသည်။

“ ကောငမြလေး ပြနသ်တိရလာပြီ။ လောလောဆယတ်ော့ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့။ ငေါငန်ကြတေယ်။ မင်းတို့ အားတယ် မဟုတလြား။ စတိုထဲမှာ ပန့တ်ှေ ရှိတယ်။ ဟိုကောငတ်ှေ ပြနလြာရင် ကောငလြေးကို ပန့သ်ှားဆှဲပေးလိုကကြှ။”

……………………………………………..

(၁၃)

သန်းအောငမြှင့ြ သတိရလာခွိနမြှာ ဆရာဝနတ်ဈယောကကြ လာပြီး ခွဲစိတမြှု အောငမြှငကြှောင်း ပြောတော့ ကိုယ့စြိတန်ှင့ကြိုယ် ပြောင်းခဲ့သူတဈယောကအြတွကြ ဆိုရငဖြှင့ြ အလှနဝြမ်းသာစရာ သတင်းစကား ဖြစ်ပါလိမ့မြည်။ သန်းအောငမြှင့ကြတော့ ကြေးဇူးတငပြါတယဟြုသာ ခပယ်ဲ့ယဲ့လေး ပြနပြှောမိသည်။ တကိုယလြုံး ပတတ်ီးတွနှငေ့ြ သန်းအောငမြှင့ြ၏ အနအထေားက ဒီလောကပြဲ ပြောနိုငမြှာမို့ ဆရာဝနကြလည်း အသာအယာ ပြုံးပြပြီး ပြနထြှကသ်ှားသည်။

အနာသကသ်ာအောင် ဆေးတွပေေးထားလို့ ခံရခကလြောကအြောင် မနာသည့တ်ိုင် နာကငွမြှုတွကေို ခံစားသိနသည်ေ။ သန်းအောငမြှင့ြ ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကလြေးရှိနေ၏။ အောကပျိုင်းကတော့ ဒူး ၂ ဘကမြှာ တန်းတွခေံထားပြီး ပေါငခြပကြားကားလေးနှင့ြ နရသေည်။ တငပြါးဆုံကြင်းနှင့ြ အရိုးတွကေို ပြုပြငထြားရသောကြောင့ြ အဲဒါတွေ အသားကသွညအြထိ ဒီအတိုင်းပဲ လနှင့ခြွီ၍ နရေဦးမညဟြု ဆိုသည်။

ဆရာဝနတ်ှကေ ဖုန်းလည်း သုံးခွင့မြပြုသည့အြတွကြ သန်းအောငမြှင့အြတွကြ အပငွြးဖြစရောမှာ ခွရင်ေးမှာ ခွိတထြားသည့ြ TV တဈလုံးသာ ဖြစ်သည်။ ဧည့သ်ညတ်ှေ လာတွေ့ခွင့ြ ရပမယေ့ြ သန်းအောငမြှင့ဆြီကို လာမည့သ်ူ မရှိပါ။ ခငမြွိုးဆှလည်ေး အလုပမြွားနပေုံရသည်။ မီးမီးဆိုသည့ြ ထရနဈြလေး ရောကလြာမှ ခငမြွိုးဆှအမေေ အသည်းအသန် ဖြစ်နကြေောင်း သိရ၏။

မီးမီးကတော့ ဝတ်တရားကြပေါသည်။ ခငမြွိုးဆှကြေောင့သ်ာ သိကြရပြီး တွေ့တာလည်း ဘာမှမကြာသေးပမယေ့ြ သန်းအောငမြှင့ကြို သူနှင့ြ ဘဝတူရယလြို့ သတမြှတပြှီး အခွိနရြရငရြသလို ရောကလြာကာ အားပေးတတသ်ည်။ သူမလာနိုငသ်ည့ြ နေ့တွမှောဆိုရငတ်ော့ သန်းအောငမြှင့ြ အလုပကြ TV ကြည့်ရြငကြှည့ြ၊ မကြည့်ခြငွရြင် သူနာပြုလေးတွကေို ပိတခြိုင်းပြီး အိပ်၊ သို့မဟုတ် လုလုအကြောင်း စဉြးစားနရေုံသာ ဖြစ်သည်။

လုလုလည်း ခွဲစိတမြှု အဆငပြှရေဲလားလို့ ဆရာဝနတ်ှကေို မေးကြည့်တ်ော့ အဆငပြှကြေောင်းလောကသ်ာ သိရသည်။ ဘာမှ များများစားစား မပြောကြ။ များသောအားဖြင့ြ ဒီလို အပေးအယူလုပသ်ူချင်ြးက ပတသ်ကမြှုမရှိကြတာကြောင့ြ သူတို့ချင်ြး ရင်းနှီးကြတာကို မသိသည့ြ ဆရာဝနတ်ှကေ သာမနလြောကပြဲ ပြောပြကြတာ ဖြစ်ပါလိမ့မြည်။

ဆေးရုံကုတငပြေါကြ ညီးငှေ့ဖြယရြာ အခွိနတ်ှကေို ကြောဖြှတရြန် သန်းအောငမြှင့အြတွကြ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက လုလုနှင့ြ ပတသ်ကတ်ာတွေ တွေးနခွင်ေးပဲ ဖြစ်သည်။ စတွေ့တုန်းက အကြောင်းတွေ၊ ဘောလုံးပြဲ တူတူကြည့်ခြဲ့ကြ၊ တူတူ လောင်းခဲ့ကြတာတွေ၊ ၂ ယောကအြတူ ထိုငဖြစ်သည့ြ ဘီယာဆိုင်၊ လဘကရြညဆြိုငတ်ှေ။ ပြောခဲ့ကြသည့ြ စကားတွေ။ လုလု နှင့ြ ပတသ်ကခြဲ့တာ မှနသ်မွှကို ပြနတ်ှေးကြည့်သ်ည်။

လုလု ငယင်ယကြ ဘောလုံးကန် ကောင်းသညဟြု ပြောကြသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ နှင့ြ အဲဒီတုန်းက မဆုံသေးပမယေ့ြ သိသည့သ်ူတွဆေီက ကြားရခွင်း ဖြစ်သည်။ အမွိုးသမီးအသင်းမှာ ကနရြင် နိုငင်ံ့လကရြှေးစငတ်ောင် ဖြစ်လောကသ်ညဟြုလည်း ဆိုကြသည်။ သို့သောလြည်း စိတကြှီးသော လုလုက အမွိုးသမီးအသင်းမှာ မကစားနိုငဟြု တင်းခံခဲ့သောကြောင့ြ အရပထြဲမှာ အပြောကြနခြှင်းမွိုးလောကန်ှင့သ်ာ ပြီးခဲ့ရသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ နှင့ြ ရင်းနှီးခွိနမြှာတော့ လုလု ဘောလုံးမကနတ်ော့၊ ဘောပြဲပဲ လောင်းတော့သည်။ အခုလို ယောကြွားဖြစ်သှားသည့ြ အခွိနမြှာတော့ ပြနကြစားဖြစ်ဦးမလား မသိပါ။ သန်းအောငမြှင့တ်ို့ဆီမှာ မကြုံသေးပမယေ့ြ သူများနိုငင်ံတွမှောတော့ လိငပြှောင်းတွေ ဝငကြစားခွင့ြ ရှိနပြေီ ဖြစ်သည်။ ဒါပမယေ့ြ သန်းအောငမြှင့ကြ ဘာလို့ဘောလုံးမကနတ်ော့တာလဲ မေးတုန်းက

“ အသကကြှီးပြီလေ”

ဟု လုလုက စပဖြှဲဖြဲနှင့ြ ဖြဖေူးသည်။ ဆေးရုံက ဆင်းပြီးရင် ဖြစ်လာမည့ြ အနာဂါတကြိုလည်း တဈမွိုးပြီးတဈမွိုး တွေးကြည့်မြိသည်။ အနာဂတကြ ဘယလြိုပငတ်ှေးတွေး သန်းအောငမြှင့အြတွကတ်ော့ ပြောစြရာတွေ ဖြစ်နသည်ေ။

ခွဲစိတဒြဏရြာတွေ သကသ်ာလာသည့အြခါ နာကငွမြှုတွလည်ေး တစတစ လွော့ပါးသှားသည်။ အရိုးတွကေို သကဆြိုငရြာ ဆရာဝနကြှီးက စိတတ်ိုင်းကသွှားတော့မှ သန်းအောငမြှင့ြ ကုတငပြေါကြ ဆင်းရသည်။ လူလည်း ကိုယရြညတ်ောတ်ောြ စဈသှားတာကို သတိထားမိသည်။ ရင်းနှီးနပြေီဖြစ်သည့ြ သူနာပြုဆရာမလေးတွကတေောင် အဆီထုတပြဈဖို့ သိပမြလိုတော့ဘူးဟု ပြောကြသည်။ ခွုပရြိုးတွေ ကကြသ်ှားပြီးနောကြ လဲတပထြားသော ကိုယအြင်ျဂါ အစိတအြပိုင်းတွေ ပုံမှနအြလုပလြုပပြှီဟု ဆရာဝနတ်ှေ သတမြှတလြိုကပြှီးသည့န်ောကြ သန်းအောငမြှင့ြ နာလံထဆောငသ်ို့ ပြောင်းရသည်။ အဲဒီမှာ ဆကန်ရင်ေး ခွဲစိတဒြဏရြာများ အပြည့အြဝ အသားသသှေားပြီဆိုလငွြ တခွားကနွတ်ာတွေ ဆကလြုပရြမည် ဖြစ်သည်။

နာလံထဆောငမြှာနရင်ေး ကြုံရသညမြွားက သန်းအောငမြှင့အြတွကြ အသဈတွေ ဖြစ်သည်။ သန်းအောငမြှင့ြ စရောကသ်ှားသည့န်ေ့က သူ့အရင် လူနာတဈယောကသ်ာ ရှိနှင့သ်ည်။ မန်တလေးမှနေ၍ ရနကြုနကြ အလှပြငဆြိုငမြှာ လာအလုပလြုပရြင်း ထီပေါကသ်ောကြောင့ြ ရသည့ပျိုကဆြံ အကုနသ်ုံးပြီး အဝယန်ှင့ြ ပြောင်းခဲ့သူ မောငသ်ိန်းဇောြ ဆိုသည့ြ ကောငလြေးတဈယောကြ ဖြစ်သည်။

“ ဒဲ့ခွိန်း မစောင့ဘြူးလား။”

“ လဲမယ့သ်ူမရှိလို့ အဝယန်ဲ့ပဲ လုပလြိုကရြတယ်။”

ရှိသမွှပြောငသ်ှားလို့ ဆေးရုံကဆင်းရင် အားလုံး တဈကနေ ပြနစြရမှာ ဖြစ်ပမယေ့ြ စိတပြကြပြုံမရသည့ြ ကောငလြေး (သို့မဟုတ် ကောငမြလေး) ကို သန်းအောငမြှင့ြ အားကမွိသည်။ သူကလည်း Package A ယူပြီး စိတတ်ိုင်းကြ လုပန်ိုငသ်ည့ြ သန်းအောငမြှင့ကြို ပြနအြားကြ၏။

“ ငါလည်း အိမန်ဲ့ ခွံရောင်းပြီး လုပရြတာပါ၊ သိပအြထငမြကြီးပါနဲ့”

“ ဒါပမယေ့ြ ယူက ဒဲ့ခွိန်းလည်း ရလိုကတ်ယလြေ၊ ပစ်စည်းကလည်း အလတကြှီးတွေ၊ နောကန်ှဈ ၂၀ လောကြ လုပစြားလို့ရတယ်။”

သူ့စကားကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ နည်းနည်း ကြောခမွြးသှားရသည်။

“ ငါက လုပစြားဖို့ မဟုတပြါဘူး။”

“ ဒီသဘောမွိုးပြောတာ မဟုတပြါဘူးနောြ။ အသုံးခလွို့ ရတယလြို့ ပြောတာပါ။ ကိုယ့ဖြာသာ ဘယလြိုသုံးသုံးပေါ့၊ တကတည်းမှပဲ အထအန ကောကန်သေေးတယ်။”

မောငသ်ိန်းဇောကြ သူ့စိတန်ှင့သ်ူ မိန်းမဖြစ်ချင်လြို့ ပြောင်းလာသူဆိုတော့ ဒီလိုလုပန်ိုငဖြို့ သူဘယလြို ကြိုးစားခဲ့ရကြောင်း၊ မိသားစုနှင့ြ ပတဝြန်းကငွကြို မိန်းမလွာဘဝနှင့ြ ဘယလြိုရငဆြိုငခြဲ့ရကြောင်းတွေ ပြောပြတတသ်ည်။ အခုခွိနမြှာ မိန်းမတဈယောကရြယလြို့ ပြောနိုငသ်ည့ြ အခွအနေဖြစ်ေလာလို့ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကြနပေန်ပေုံရသည်။ လုလုကြောင့ြ ပြောင်းမိသည့ြ သန်းအောငမြှင့မြှာတော့ သူ့လို ပြောစရာတွမရှေိပါ။ ထို့ကြောင့ြ နားထောငသ်မား သကသ်ကြ လုပန်ရေ၏။

Package A သမား ဖြစ်သည့ြ သန်းအောငမြှင့ကြ သူ့လို ဟောမြုန်းကုထုံးတွေ ယူပြီး နာလံထဆောငမြှာခညွြးပဲ မနရပေါ။ Package ထဲမှာ ပါတာတွေ လုပဖြို့ ခဏခဏ ပြနသ်ှားနရသေည်။ အကြာဆုံးကတော့ မိန်းမကိုယလြုံးမွိုး ဖြစ်အောင် ပြနပြှငရြသည့ြ အခွိနန်ှင့ြ မကြန်ှာကိုပြငသ်ည့ြ အခါတွေ ဖြစ်သည်။ နာလံထဆောငကြို ပြနရြောကလြာတိုင်း တသှေးတမှေး ပြောင်းလဲလာသည့ြ သန်းအောငမြှင့ကြို ကြည့်ြ၍ မောငသ်ိန်းဇောြ ဆှေ့ဆှေ့ခုနအြောင် သဘောကနွတတေသ်ည်။

သန်းအောငမြှင့ြ နောကမြှ ရောကလြာသည့ြ အေးခမွြးကတော့ နိုငင်ံခွားမှာ နှစ်ရှညလြများ သှားအလုပလြုပ်၍ ပိုကဆြံစုပြီး ပြောင်းသူ ဖြစ်သည်။ သူလည်း အဝယန်ှင့ပြဲ ဖြစ်သည်။ အတွေ့ အကြုံစုံပြီး စာအကြောင်း ကဗွာအကြောင်းတွေ စိတဝြငစြားသည့ြ အေးခမွြးနှင့ြ သန်းအောငမြှင့တ်ို့ ခဏချင်ြးပင် ရင်းနှီးသှားကြသည်။

ဆေးရုံကဆင်းရင် ကလွာမိမိခမွြးလို့ နာမညပြှောင်းရနအြတွကြ ကိုယ့ကြိုယကြို မိမိလို့ အခုကတည်းက အပြောကငွ့န်သေော အေးခမွြး ပြောပြတော့မှ တခွားနိုငင်ံများတွင် အသကကြှီးလာသော အမွိုးသမီးများက အမွိုးသမီးငယမြွား၏ အင်ျဂါကို ဝယလြဲကြသည့အြကြောင်းတွေ သန်းအောငမြှင့ြ ကြားဖူးရ သည်။ ငယရြှယသ်ော မိန်းကလေးတို့၏ မွိုးပြားအင်ျဂါကို အစုံလိုကြ ပြောင်းတပလြိုကလြငွြ ပြနလြညန်ုပျို လန်းဆန်းလာပြီး လိငမြှုကိဈစမှာလည်း ခံစားခကြတ်ှေ ပြနကြောင်းလာသညဟြု ယူဆကြ၍ ဖြစ်သည်။

“ ဒီမှာလည်း အခု အဲဒါမွိုး လိုကလြုပန်တောတွေ ရှိနပြေီ ထငတ်ာပဲ။”

“ ဒဲ့ခွိန်း လုပကြှတာတော့ သိတယ်။ မိန်းကလေး ငယင်ယရြှယရြှယတ်ှကေ ဒီအတိုင်း ရောင်းပါ့မလား။”

အေးခမွြးက မကြမြှနကြိုင်းကို ပင့တ်ငလြိုကရြင်း ပြုံးသည်။

“ ဝယလြိုအားရှိရင် ရောင်းလိုအားက ဈေးကြကဆြီကို ရောကလြာတတတ်ာပဲလေ။ တခွို့တွကတေော့ ငှကြေေး မပြလညေလြို့ ရောင်းကြတယ်။ အများဆုံးကတော့ ကိုယခြန်ဓာ အစိတအြပိုင်းတွေ မှောငခြိုရောင်းတဲ့ သူတွဆေီက လာတာပေါ့။ မိမိ အလုပလြုပခြဲ့တဲ့ ဆီမှာဆိုရင် မိန်းကလေး ငယင်ယရြှယရြှယ် တဈယောကြ ပြောကသ်ှားတယဆြိုရင် အဲဒီဂိုဏြးတွေ လကခြကြဖြစ်ဖို့ ၇၅% လောကြ ရှိတယ်။”

ငှလေိုလို့ ရောင်းသူတွကတေော့ ပလပစြတဈဆာဂရွီနည်းနှင့ြ အတုပြနလြုပထြားလိုကကြှသည်။ လကရြာကောင်းရင် ကောင်းသလို အစဈနှင့ြ မခွားပါ။ ဆီးသှား၍ ရသည်။ လိငဆြကဆြံလိုပါက ဆကဆြံနိုငသ်ည်။ သို့သောြ ကလေးတော့ ရနိုငတ်ော့မည် မဟုတပြါ။ အာရုံခံစားနိုငသ်ည့ြ အကြောများ မရှိတော့၍ လိငဆြကဆြံသည့အြခါ မိန်းမအင်ျဂါအစဈက ပေးသည့ြ ခံစားမှုမွိုးလည်း မရတော့ပါ။

“ သိပျပံပညာ ဘယလြောကပြဲ တိုးတကတ်ိုးတကြ ခံစားမှု အာရုံကိုတော့ မပေးနိုငတ်ာ အဲဒါက သကသ်ပေဲ။”

ဟု အေးခမွြးက မှတခြကြခြသွည်။

“ ဒီမှာ မင်းတို့ ဝယတ်ာကြတော့ကော”

အေးခမွြး နှင့ြ မောငသ်ိန်းဇောတ်ို့ တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကြ ကြည့်လြိုကကြှသည်။

“ တရားဝငလြုပတ်ာပါ။ မှောငခြိုဝယတ်ာက ဈေးလည်းကြီးတယ်၊ နောကပြှီး မိမိကြောင့ြ သူတပါး မထိခိုကစြချင်ေပြါဘူး။ သူတို့လိုတာ ဖြုတယ်ူပြီးရင် ကောငမြလေးတွကေို အဲ့ဒီဂိုဏြးတွကေ….”

အေးခမွြးက လညပြင်းနားမှာ လကကြို ကန့လြန့ဖြှတ် ဆှဲပြသည်။ သတပြဈလိုကသ်ည် ဆိုသည့ြ သဘော ဖြစ်သောကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ ကြောခမွြးသှားမိ၏။ သိပျပံပညာ၏ တိုးတကမြှုကြောင့ြ သားကောငဖြစ်ရသည့ြ မိန်းကလေးငယမြွားအတွကြ စိတမြကောင်း ဖြစ်ရသည်။

“ တရားဝငမြှာတောင် ဈေးအမွိုးမွိုး ရှိတယ်။ ငယလြေ ဈေးကောင်းလပေဲ။ အဲဒါကြောင့ြ မိမိတို့က ယူ့ကို အားကနွတော။”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

“ မိမိဝယလြိုကတ်ဲ့ မိန်းမက ငယင်ယရြှယရြှယန်ဲ့ အိမထြောငကြထွားတဲ့ ကလေး ၂ ယောကအြမေ အသကြ ၃၀ ကြောြ ။ မလိုတော့လို့ ရောင်းတာတဲ့။ ရှိတဲ့ ပိုကဆြံက ဒီလောကတ်နပြဲရလို့ မတတန်ိုငဘြူးလေ။”

“ များဟာက ကလေးအမတေော့ မဟုတဘြူး၊ ဒါပမယေ့ြ အိမထြောင် ၃ ဆကြ ကဖြူးတယတ်ဲ့၊ နှုတခြမ်းသားကြီးတွကလေည်း တွန့လြိမပြှီး လနထြှကန်တယ်ေ။ ဆရာဝနကြှီးတွကေ ဖြတပြှီး ပြနလြုံးပေးလိုကလြို့ တောသ်ေးရဲ့။”

“ သှေးမဆုံးသေးတာပဲ တောသ်ေးတယလြို့ မှတရြတာပေါ့ဟာ။”

သူတို့ ၂ ယောကြ အပြနအြလှန် ပြောနကြတောကို ကြည့်ရြင်း သန်းအောငမြှင့မြှာ ၂၄ နှစ် သမီး လုလု၏ အမှနအြကန် ပစ်စည်းနှင့ြ သားအိမကြို ရလိုကခြှင်း အတွကြ ဂုဏယ်ူရတော့ မလိုလို၊ သူတို့ ၂ ယောကကြိုပဲ သနားရတော့ မလိုလို အီလညလြညကြှီး ခံစားရသည်။

သန်းအောငမြှင့ထြကြ သူတို့က သာတာ တဈခကြတ်ော့ ရှိပါသည်။ သူတို့က အဓိက ပစ်စည်းကိုပဲ ဝယလြဲခဲ့တာ ဖြစ်သောကြောင့ြ အပေါပျိုင်းတွကေ ဆီလီကြနန်ှင့ြ ဖူးကြှလှပနကြသေည်။ သန်းအောငမြှင့ကြတော့ လုလုဆီက အရှိအတိုင်း ယူခဲ့တာဖြစ်သောကြောင့ြ သူတို့ ၂ ယောကလြိုတော့ တတုံးတခဲ မောကကြှှားနခွင်ေးမွိုး မရှိပါ။ ဒါပမယေ့ြ သန်းအောငမြှင့ြ ကြနပေပြါသည်။ နောကပြှီး လုလုက ယောကြွားစိတပြေါကန်ပမေယေ့ြ အထကပြါပစ်စည်းက တန်းဝငသ်ည့ြ သူဖြစ်ပါသည်။

နောကပြှီး သူတို့နှင့ြ အတူတူနရတောက သန်းအောငမြှင့အြတွကြ အကြိုးရှိသည်။ သန်းအောငမြှင့ကြ တဒင်ျဂ မိုကမြဲမှုနောကကြို မရညရြှယဘြဲ လိုကလြာသူ ဖြစ်ပမယေ့ြ အေးခမွြးနှင့ြ မောငသ်ိန်းဇောတ်ို့က သူတို့ ဘဝတလွှောကမြှာ ဒီအတွကကြို ကြိုတငပြှငဆြငခြဲ့သူတွေ ဖြစ်သည်။ လေ့လာခဲ့သူတွေ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့ြ လိငပြှောင်းပြီးနောကမြှာ ဆောငရြနရြှောငရြနတ်ှကေို သူတို့ဆီက လေ့လာသငယ်ူရ၏။ သူတို့ ဘာကြောင့ြ၊ ဘာလိုချင်လြို့ ဒီလိုပြောင်းရတာလဲလို့လည်း စောကြောကြည့်မြိသည်။

သန်းအောငမြှင့ြ၏ ရညရြှယခြကြကြ လုလု ဖြစ်သည်။ လုလု စိတခြမွြးသာဖို့၊ တနည်းဆိုရသောြ လုလုကို ရဖို့ မှေးရာပါ ပစ်စည်းနှင့ြ ရင်းခဲ့ခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဒီကောငလြေး (အခုတော့ ကောငမြလေး) နှစ်ယောကကြ ဘာကိုမွှောလြင့ကြှပါသနည်း။ ခုနက အေးခမွြးပြောသလို အတုလုပ်၍ မရနိုငသ်ည့ြ ခံစားမှုကို လိုချင်ကြှ၍လား။

ယောကြွားက မိန်းမစိတပြေါကန်တော သို့မဟုတ် မိန်းမက ယောကြွားစိတ် ဖြစ်နတောတွနှငေ့ြ ပတသ်ကလြို့ သန်းအောငမြှင့စြိတထြဲမှာ အရငတ်ုန်းက ဘယလြိုမှမနပေါ။ အလိုကအြထိုကြ ဆကဆြံပြီး ဒီလိုပဲ နလေိုကသ်ည်။ တိုးတကလြာသည့ြ ဆေးပညာကြောင့ြ နောကပျိုင်းမှာ လိငကြို လိုသလိုပြောင်း၍ ရနိုငလြာတာတွကေို သိနမှငေန်ရပေမယေ့ြ သန်းအောငမြှင့ြ အတွကကြတော့ ကိုယန်ှင့ြ ဘယလြိုမှ မသကဆြိုငခြဲ့သော အရာတွေ ဖြစ်သည်။

လုလုကို ခစွမြိခဲ့ပြီးနောကတ်ှင် အမှငတ်မွိုး ပြောင်းခဲ့သညကြိုတော့ ဝနခြံရမည် ဖြစ်သည်။ သန်းအောငမြှင့ြ အမှတတ်နိုး ခစွရြသော လုလုက ယောကြွားစိတပြေါကပြှီး ယောကြွားလေး ဖြစ်ချင်န်သေောအခါမှာတော့ မခံစားနိုငအြောင် ဖြစ်ရသည်။ လောကကြီးမှာ ဒီလိုမွိုး မိန်းမကနေ ယောကြွားစိတပြေါကတ်ာတွေ၊ ယောကြွားကနေ မိန်းမဖြစ်ချင်တ်ာတွေ မရှိရငကြောင်းမှာပဲဟု တွေးတတလြာသည်။ တနည်းဆိုရသောြ (မပြဈမှားဝံ့သည့ြ လုလုမှ လှဲ၍) အဲဒီလို လူတွကေို မကြညမြလင် ကြည့်တ်တလြာခဲ့သည်။ လိငပြှောင်းသူတွကေို လကသ်ံပြောငပြှောင် နှင့ြ အှနလြိုင်းပေါမြှာ နှိပကြှပန်သေော စိုင်းလငဗြန်း၏ ပရိတသ်တတ်ဈယောကြ ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လုလု စိတကြှညပြုံရသည့ြ အခါမွိုးကြရင် စိုင်းလငဗြန်းပို့ဈတွေ ဖတပြှမိသည်။ စိတလြိုရငတ်ော့ လုလုက ရယရြယမြောမော နားထောငပြါသည်။ စိတအြခန့မြသင့သ်ည့ြ အခါမွိုးနှင့ြ သှားတိုကဆြိုငရြငတ်ော့

“ အဲဒီ စာရေးဆရာက ပန်းသနလေေို့ အဲဒါမွိုးတွေ ရေးတာ ဖြစ်မယ်။”

ဟု မိန်းမမဆနစြှာ ခပကြှမ်းကြမ်း မှတခြကြခြတွတသ်ည်။ ဒါပမယေ့ြ အခုခွိနမြှာတော့ သန်းအောငမြှင့သ်ညလြည်း စိုင်းလငဗြန်း သရောတ်တသ်ည့ြ လူတွထေဲက တဈယောကြ ဖြစ်နခေဲ့ပါပြီ။

တခါတလကြတေော့လည်း ဘာကြောင့ြ ဒီလိုတွေ လုပခြဲ့ပါလိမ့ဟြု တွေးမိတတသ်ည်။ လုလုကိုခစွလြို့ ဆိုသည့ြ အဖြကေ အရငဆြုံးရသည့ြ အဖြဖြစ်ေသလို နောကဆြုံးမှာ ထွကလြာတာကလည်း ဒီအကြောင်းပြခကြပြင် ဖြစ်သည်။ အခုခွိနမြှာ လုလုသညလြည်း တခွား နာလံထခန်းတဈခုထဲမှာ သူလိုလူတခွို့နှင့ြ အတူ ရှိနနေိုငပြါသည်။ ဒါပမယေ့ြ ဖုန်းမခေါရြုံမွှမက မကဆြေ့ခွလြေးပို့ပြီး အကြိုးအကြောင်း မေးမှန်းဖောတ်ောငမြရသည့ြ လုလုကြောင့ြ စိတမြကောင်း ဖြစ်ရတာတော့ အမှနပြင်။ သူအဖြစ်ချင်ဆြုံး ဘဝကို ဖြစ်ခွင့ရြသှားလို့ အပြောလြှနပြှီး သတင်းမေးဖို့ မေ့နတောကြောင့ဟြုသာ စိတကြို ကြိတဖြှရေ၏။

သန်းအောငမြှင့ဖြကကြစပြီး ဖုန်းခေါရြငဖြစ်ဖြစ် မကဆြေ့ခွပျို့ရငဖြစ်ဖြစ် လုပလြို့ရပမယေ့ြ လကတ်ှန့န်ရသေည့ြ အကြောင်း ရှိသည်။ သူ့ကို မှငလြိုကရြလွှင် လုလု လုံးဝ အံ့သှမငသ်ကသ်ှားစဖေို့ ဆုံးဖြတထြားသည်။ လုလု နှင့ြ ရှေ့သှားနောကလြိုကည်ီသော၊ လုလုနှင့ြ သူနှင့ြ တွဲသှားခွိနတ်ှင် ယောကြွားအားလုံးက လုလုကို မနာလိုဖြစ်ကြရမည့ြ အနအထေားမွိုးသို့ မရောကမြချင်ြး လုလုနှင့ြ မတွေ့ချင်ပြါ။ ရှိသမွှငှတွေေ အကုနပြုံပြီး သုံးဖို့ ဆုံးဖြတခြဲ့သညမြှာ ဒီလိုရညရြှယမြိသောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။

ဆေးရုံမတကခြငကြ ပလပစြတဈဆာဂရွီ လုပဖြို့ ပန်းခွီဆရာနှင့ြ အတူဆှဲခဲ့သည့ြ ပုံကို နောကပျိုင်းမှာ သသခွေောခွာ ကြည့်မြိတော့ ယောကြွားစိတပြေါကန်သေော လုလု လိုကင်ေးခဲ့သော၊ သဘောကသွညဟြု ဖြင့ပြှောခဲ့ဖူးသော မိန်းကလေးတွနှငေ့ြ ခပဆြငဆြင် ၊ တနည်းပြောရရင် လုလုကြိုကတ်တသ်ည့ြ မိန်းမပုံမွိုး ဖြစ်နတောကို သတိထားမိသည်။ ဒါကြောင့ြ သူ့ကို မှငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ လုလု သဘောကသွှားလိမ့မြညဟြု ယုံကြညသ်ည်။

………………………………………

(၁၄)

ဝုန်းကနဲ အခန်းတံခါး ပြင့သ်ှားပြီး လူ ၄ ယောကြ ဝငလြာသောကြောင့ြ ရဲလင်း နှင့ြ ကသေီ အလန့တ်ကြား ထရပမြိကြသည်။ အခန်းတံခါးကို ပြနပြိတလြိုကပြှီးနောကြ ဝငလြာသူတွကေ ကသေီ့ကို လှည့တ်ောင် မကြည့်ဘြဲ ရဲလင်းဆီသို့ ဦးတညကြာ သှားကြ၏။

“ ဟေ့ကောင် အင်ျကြီခွှတစြမ်း”

မာမာထနထြန် ပြောလိုကသ်ည့ြ အသားညိုညို ဂငတ်ိုတို လူ၏ လကထြဲမှ အနကရြောင် ပစ်စတို သနတေကြိုကြည့်ရြင်း ရဲလင်း ဇောခွှေးတွေ ပြနလြာသည်။ နောကထြပ် ၂ ယောကြ လကထြဲမှာလည်း အနကရြောင် ရာဘာတုတမြွား ကိုငထြားကြသည်။ တုတထြိပကြ သတ်တုခွမွေားက အလင်းရောငမြှာ ပြောငလြကန်ကြေ၏။ နောကဆြုံးတဈယောကကြတော့ စကျကူဗူး ခပရြှညရြှညတ်ဈခု ကိုငထြားသည်။

“ ဘာလို့ ခွှတရြမှာလဲဗွ”

ဟနကြိုယ့ဖြို့လုပပြှီး ခပတ်ညတ်ည် ပြနပြှောလိုကသ်ည့ြ စကားမဆုံးသေးမီ ရာဘာတုတ် တချောင်းက မကြန်ှာပေါကြို အရှိနပြှင်းပြင်း ကလွာသည်။ လကကြာလိုကပြမယေ့ြ နောကကြသွှားသည်။ မကြလြုံးထဲမှာ ကြယတ်ှေ လတွေ တလကလြကထြပြီး ရှေ့ကို ငိုကကြသွှားစဉြ နောကတ်ဈယောကကြပါ ကြောပြငကြို ခပပြှင်းပြင်း ဖြတရြိုကခြလွိုကြ၍ ရဲလင်း ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ခွလေဲသှားသည်။

“ ဟေ့ကောင် ပြနထြပြီး အင်ျကြီခွှတစြမ်း။”

“ မထဘူးဗြာ”

ဒေါသတကြီး ပြနအြောလြိုကမြိလို့ တုတခြကြတ်ှေ ကမွလာမီ လကကြို မှှောကကြာလိုကမြိပမယေ့ြ ရဲလင်း ထငသ်လို အရိုကမြခံရပါ။ သို့သောြ တဂစွဂြစွြ မှညသ်ံတဈခုနှင့အြတူ ရဲလင်းတကိုယလြုံး တွန့လြိမထြှကသ်ှားသည်။ နာလှန်း၍ တင်းမခံနိုငတ်ော့ဘဲ အသံထွကပြှီး အောည်ည်းနမေိ၏။ ရာဘာတုတ်၏ ထိပပျိုင်းက ကဉွစြကြ အဖြစ်လည်း သုံးနိုငသ်ည်။ သူနှင့ြ ထိသည့န်ရောသာမက တကိုယလြုံး အနှံ့ပြန့သ်ှားအောငန်ာ၏။

“ ထစမ်း၊ ထစမ်း၊ မထမချင်ြး လုပန်မှောနောြ”

“ ထလိုကပြါရှင်၊ သူတို့ပြောသလို လုပလြိုကပြါ။ ရှငတ်ို့ကလည်း တောကြှပါတော့ ကြှနမ် တောင်းပနပြါတယ်။”

ငိုသံလေးနှင့ြ ပြောလိုကသ်ော ကသေီ့အသံကို အားတင်းကာ ဒယီးဒယိုင် ထရပရြင်း ကြားရသည်။ နံရံကို ကြောမှီရပမြိခွိနမြှာ ကသေီ့ဖကကြို လှမ်းကြည့်မြိတော့ ကုပကြုပလြေးထိုငရြင်း နံရံကို ခေါင်းစိုကထြားတာ မှငရြသည်။ ရဲလင်း နှိပစြကခြံနရတောကို မကြည့်ဝြံ့လို့ ဖြစ်မည်။

စိတလြွှော့ပြီး ခါးစည်းကြိုးကို ဖြခလွေိုကရြာ သနတေကြိုငထြားသည့ြ လူက အင်ျကြီကို ဂုတကြနဆှေဲယူလိုကြ၍ သူ့လကထြဲပါသှားပြီး ရဲလင်း ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားသည်။ ထိုအခွိနကြမွှ စကျကူဘူးရှည် ကိုငထြားသူက ကောန်ှင့လြုပထြားသည့ြ ပြှနတ်ံရှညတ်ဈခုကို ထုတလြိုကသ်ည်။ မှငလြိုကတ်ာ နှင့ြ ဘာမှန်း ရဲလင်း သိလိုကပြါသည်။ အမွိုးသားများ လိငအြင်ျဂါ ရှညအြောင် ကြီးအောင် လေ့ကငွ့ကြှသည့ြ ပန့န်ှင့ြ သူတို့ ဘာလုပကြှမလို့လဲဆိုတာ နားမလညပြါ။

“ ဟေ့ကောင် မင်းဟာကို ဒီအပေါကထြဲထည့ြ၊”

ရဲလင်းက ကြောငတ်ောငတ်ောင် နှင့ြ ပြနကြှည့တ်ော့ သနတေသ်မားက နားရင်းတဈခကြြ အုပပြဈလိုကလြို့ နားတွေ အူထူသှားရသည်။

“ မသာလေး မင်းကို ကောင်းဖို့ လုပပြေးနတောကြ၊ ကြောငတ်ောငတ်ောင် လာမလုပန်ဲ့”

မလုံမလဲနှင့ြ ကသေီကို လှမ်းကြည့်လြိုကမြိတော့ ကသေီကလည်း တဈခကြစြောင်းကြည့်ပြှီး ခကြခြငွြး မကြန်ှာပြနလြှှဲသှားတာ မှငသ်ည်။ ရဲလင်း စိတလြွှော့ပြီး သူ့ဟာလေးကို အပေါကထြဲ ထည့တ်ော့ ချောငန်သည်ေ။

“ သောကကြွိုးတော့နည်းပြီ၊ လမလေုံရင် ဘယလြို လုပမြလဲ။ ဟေ့ကောင် တောငလြာအောင် လုပစြမ်း”

“ ဟေ့ကောင် ဂွင်းထုစမ်း၊ လုပလြေ၊ မင်း အသားနာချင်လြို့လား”

တဈယောကတ်ပေါကြ ဝိုင်းအောကြှရင်း ရာဘာတုတထြိပပျိုင်းက အဝတမြဲ့ ပုခုံးနားကို တိုးကပလြာသည်။ ရဲလင်းလည်း မတတသ်ာတော့ဘဲ သူ့ဟာ ထလာအောင် လကန်ှင့ြ ဆှရတော့သည်။ လကန်ကကြိုင် လူ ၄ ယောကကြ ဝိုင်းထားသည့ြ အခွိန်၊ အနှိပစြကခြံထားရသည့ြ အခွိနမြှာ ဘယသ်ူက ကာမစိတ် ထလာမညန်ည်း။ ဘယလြောကလြုပလြုပ် တကမြလာပါ။

“ မရဘူးဗြ။”

“ မင်းက ပန်းသနတေောလား။”

“ မသပေါဘူးဗွာ။ ခငဗြွားတို့တွေ ဒီလောကကြှီး ဝိုင်းအုံထားတဲ့ရှေ့မှာ ဘယလြိုလုပ် ထလာမှာလဲဗွ။ စဉြးစားကြည့်ပြါဦး။”

လူ ၄ ယောကြ တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကြ ကြည့်လြိုကကြှသည်။

“ ငါ အကြံရပြီ”

လကအြားနသညေ့ြ တဈယောကကြ ကသေီ့ကို ဒရှတတ်ိုကြ ဆှဲခေါလြာသည်။

“ ရှငတ်ို့ ရှငတ်ို့ ကြှနမြကို ဘာလုပကြှမလို့လဲ”

“ သူ့ကို ဘာမှမလုပကြှပါနဲ့ ကြှနတ်ောြ ရအောငလြုပပြါ့မယ်။”

ရဲလင်းနှင့ြ ကသေီက အမောတကော ပြောလိုကကြှပမယေ့ြ သူတို့က အရေးမစိုကပြါ။ တုတကြိုငထြားသူတဈယောကကြ ကသေီ့ကို အသလှတကြှီး ကဉွစြကန်ှင့ြ တို့လိုကရြာ ကသေီ နာကငွစြှာအောရြင်း ရချိုးခန်း နံရံဖကဆြီသို့ လဲကသွှားသည်။ ကသေီ့ကို ဆှဲခေါလြာသူက ခပကြှမ်းကြမ်း ပြနထြူလိုကရြင်း

“ နငမြှငတ်ယန်ောြ ငါတို့က ဘယလြိုလုပတ်တတ်ယဆြိုတာကို၊ ခိုင်းတာလုပရြင် အသားနာသကသ်ာမယ်။ ကြားလား”

“ ဟုတကြဲ့”

ကသေီ တုနတ်ုနရြီရီ နှင့ြ ခေါင်းလေးညိတသ်ည်။

“ နင့ျ အင််ကြီခြှတ်”

“ ရှင်”

“ မရှငန်ဲ့ ကိုယ့ဖြာသာ ခွှတရြင် သကသ်ာမယ်၊ ငါတို့ ခွှတပြေးရရင် နင် မခွိမဆန့ြ နာရလိမ့မြယ်။”

ကသေီက ဟီးကနဲ ငိုခလွိုကြ၍ ရဲလင်းလည်း စိတမြကောင်း ဖြစ်ရသည်။

“ နှမချင်ြး စာနာကြပါရှင်၊ ကြှနမ် ရှကလြို့ပါ။ မဟုတတ်ာတွေ မခိုင်းကြပါနဲ့၊ ကြှနမြက မိန်းကလေးပါ။ တောင်းပနပြါတယ်။”

“ ငိုမနနေဲ့၊ ရှကမြနနေဲ့၊ နင် သတိမေ့နတေုန်းက နင့တ်ကိုယလြုံး ငါတို့ ဖြဲလှနကြှည့ပြှီးသှားပြီ။ နင့အြမှှေး ဘယန်ှဈပငရြှိတယဆြိုတာကအစ ငါတို့သိတယ်။ ခွှတဆြိုရင် ခွှတ်၊ အရိုကခြံမလား၊ ကဉွစြကန်ဲ့ အတို့ခံမလား။”

ပြောပြောဆိုဆို တုတကြှီးက မကြန်ှာနားသို့ ဝဲသှားသောကြောင့ြ ကသေီ တဟင့ဟြင့ြ ရှိုကရြင်း ထလာသည်။ တုတကြိုငထြားသူက တရှယရြှယ် လုပန်သေောကြောင့ြ မကြရြညတ်ှကရွေင်း ကသေီ သူ့ကိုယပြေါကြ ဝတရြုံကို ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။

“ ဒီနားကိုလာ။”

ကသေီ့ကို ရဲလင်း ရှေ့တည့တ်ည့သ်ို့ ဆှဲလာသည်။ ရငဘြတန်ှင့ြ ပေါငကြှားကို လကကြလေးတွေ နှင့ြ ကာထားရန် လုပလြိုကသ်ေးပမယေ့ြ တဈယောကကြ တဂွီဂွီမှညန်သေော ကဉွစြကန်ှင့ြ ထိုးမလိုလို ရှယလြိုကတ်ာကြောင့ြ ကသေီ့လကတ်ှေ ဘေးတဖကြ တခကြစြီမှာ တွဲလောင်းကသွှားသည်။ မကြစြိမှိတထြားရင်း မကြရြညတ်ှေ ကနွသညေ့ြ မကြန်ှာနီနီလေးကို ရဲလင်း မကြည့်ရြကသ်လို ခံစားရသည်။ ဒါပမယေ့ြ

“ ဟေ့ကောင် ဒီမှာ ကြည့်စြမ်း နို့လေးတွေ မလှဘူးလား။ လုံးတင်းနတောပဲ။ သချောကြည့်ြ။ အဖုတမြှှေးလေးတွကလေည်း ဟိုဖကဒြီဖကြ ဘီးနဲ့ ခွဲထားသလို ညီနတောပဲ။ ကြည့်ကြှည့ြ သချောကြည့်ြ။ သူ့ကို ကြည့်ပြှီး မင်းဟာကို တောငအြောငလြုပ်”

ကသေီ့ကို အဝတအြစားခွှတခြိုင်းရသည့ြ ရညရြှယခြကြကြို ရဲလင်း အခုမှ သိတော့သည်။ သူတို့ အတင်းကြည့်ခြိုင်းလို့ ကြည့်ပြါသည်။ မကြန်ှာသာမက တကိုယလြုံး နီမှန်းနသညေ့ြ ကသေီ့ကိုကြည့်ရြင်း ရဲလင်းကောငကြ လုံးဝထောငမြလာပါ။ လကည်ောင်းအောင် ဆှသောလြည်း နဂိုနအတေိုင်းသာ ရှိ၏။ ဟိုလူတွလည်ေး စိတတ်ိုလာပုံရသည်။

“ ကောငမြလေး နငကြ သူ့ဟာကို ကိုငပြှီး ဆှပေးလိုကစြမ်း။ ဟိုကောင် … မင်းက သူ့ နို့တွကေို ကိုငပြှီး ဖီးလယ်ူ”

“ အဲ့လိုကြီးတော့ မလုပခြငွြ ….”

စကားတောင် မဆုံးလိုကရြ ဝုန်းကနဲ ဝုန်းကနဲ အသံ ၂ ခကြန်ှင့ြ အတူ ရဲလင်း မကြလြုံးထဲမှာ မီးဝင်းဝင်းတောကသ်ှားသည်။ အံကြိတတ်င်းခံရင်း ရှေ့ကို ငိုကကြသွှားသည့ြ အခွိနမြှာ တဂွီဂွီ အသံတွေ အနားကို ကပလြာသောကြောင့ြ ကဗွာကရာ မော့ပြီး ရပလြိုကရြသည်။

“ ကောငမြလေးကတောင် ဘာမှမပြောတာ မင်းက အဖြစ်သည်းနရလေား။ ကောငမြလေး လုပပြေးလိုကြ၊ ဒီကောင့ကြို ရိုကတ်ာ မှငတ်ယန်ောြ၊ နင့ကြိုလည်း တို့က ညှာမှာမဟုတဘြူး။”

လုံးဝ စာနာမည့သ်ူများ မဟုတတ်ာကို သဘောပေါကလြိုကလြို့လား မသိပါ။ ရဲလင်း ညီလေးပေါကြို လကခြွောင်းနုနုလေးတွေ မရဲတရဲနှင့ြ ရောကလြာသည်။

“ ဟေ့ကောင် နို့ကို ကိုငလြေ၊ အသာလေး ဖြည်းဖြည်းပြတ်၊ ဟုတပြှီ၊ နငကြ ဘာလုပန်တောလဲ၊ လကင်ါးချောင်းနဲ့ သသခွေောခွာဆုပ်။ ပြီးရင် ဒီလို… ဒီလို လုပ်”

တဈယောကကြ လကဟြနအြမူအရာနှင့ြ ပြသည်။ နောကတ်ဈယောကကြ ခွိမ်းချောကသ်ည့ြ သဘောနှင့ြ ကသေီ့ ပုခုံးပေါြ တုတတ်ငထြားသောကြောင့ြ ကသေီ့လကကြလေးတွေ တုနတ်ုနရြီရီ နှင့ြ လှုပရြှားလာ၏။ ကသေီ့ရငသ်ားလေးတွကေ ချောမှတပြှီး တင်းအိနပေါသည်။ မကြီးလှန်း မသေးလှန်း အနတေောြ အရှယအြသားစိုင် နုနုတွကေ တခွားအခွိနမြှာဆိုရင် ရဲလင်းကို နှိုးဆှနိုငမြှာ သချောပမယေ့ြ သူတို့ ၂ ယောကအြပါအဝင် လူ ၆ ယောကန်ှင့ြ ပြည့ကြပြန်သေော အခန်းထဲမှာ ရမျမကစြိတတ်ှေ ထလာရလောကအြောင် ရဲလင်းစိတကြ မယုတမြာနိုငပြါ။

“ သူတောင်းစား ဒါတောင် မရဘူးလား။”

ဟိုလူတွကလေည်း စိတရြှညကြှပုံမရ။ သူ့ကို ဒီလိုလုပဖြို့ ဘာကြောင့ြ သူတို့တွေ စိတအြားထကသ်နန်ကြမှေန်း ရဲလင်း နားမလညပြါ။ ဒီလူတွကေ လူကောင်းတွေ မဟုတတ်ာက သချောပါသည်။ ထုံးစံအရဆိုရင် ရုပရြည် သနားကမားနှင့ြ ခစွစြရာ ကိုယလြုံးလေးရှိသော ကသေီက ဒီနရောမှာ အန်တရာယအြကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ ဒါပမယေ့ြ ကြေးဇူးရှငတ်ှကေ ကသေီလို မိန်းကလေးတဈယောကြ ကိုယလြုံးတီး နှင့ြ ရှိနတောတောငမြှ ရှိသညဟြုပင် ထငသ်ည့ပြုံမရဘဲ ရဲလင်းပစ်စည်း ထောငဖြို့ကိုသာ စိတအြားထကသ်နန်ကြသေည်။

“ နင် ပုလှမှေုတတ်တတ်ယ် မဟုတလြား။”

“ ရှင်”

“ မရှငန်ဲ့ ။ မမှုတဖြူးရငတ်ောင် ဟိုကားတွထေဲမှာ မှငဖြူးမှာပေါ့။ အဲ့ဒီကားတွေ မကြည့်ဖြူးဘူးလို့တော့ ပြောငမြငှင်းနဲ့နောြ၊ ဒီမှာ တွေ့လား”

နဖူးကို တုတန်ှင့ြ ခပဆြဆ ထိုးလိုကြ၍ ကသေီ နောကသ်ို့ ယိုငသ်ှားသည်။

“ ကြည့်ဖြူးတယ် မဟုတလြား။”

တဈယောကကြ ကသေီ့နားနားသို့ ကပ်၍ အောလြိုကရြာ ကသေီ တုနတ်ုနရြီရီ နှင့ြ ခေါင်းလေး ညိတပြှရှာ၏။

“ ဒါဆို သူ့ကို မှုတပြေးလိုကြ”

ကြားထဲက အားနာမိသှားသော ရဲလင်း မနနေိုငတ်ော့ပါ။ ကသေီ့ကို အလှနသ်နားသှားမိသည်။

“ ကြှနတ်ောြ ရအောင် လုပပြါမယဗြွာ။ သူ့ကို ဒုကျခမပေးကြပါနဲ့။”

“ ဟေ့ကောင်၊ မင်းအလုပမြဟုတဘြူး။ သူ ဆုံးဖြတလြိမ့မြယ်။ ကောငမြလေး… ငါတို့ စကားနားထောငပြါ။ တို့ပြောသလို မလုပရြင် နင့ကြို ရိုကရြုံတငမြကဘူး အခန်းပြင် ဆှဲထုတပြှီး နင့ကြို ငါတို့တွေ တဈယောကတ်လှည့ြ တကလြုပပြဈလိုကမြယ်။ ဘာမှတလြဲ။”

နီမှန်းနသေော ကသေီ့မကြန်ှာလေး ထိတလြန့မြှုကြောင့ြ သှေးဆုတဖြှူလွောသ်ှားသည်။ ရဲလင်း မကြည့်ရြကသ်ည့အြတွကြ မကြန်ှာလှှဲထားလိုကမြိပါသည်။

“ ဒီကောင့ကြို မှုတပြေးလိုကရြတာက နင် အလုံးအထည် မပကြဘြူး။ ငါတို့ တကလြုပပြှီဆိုရငတ်ော့ နင့ဟြာလေး မကြဲရင် ကြိုကသ်လိုပြော။”

သူတို့ ခွိမ်းချောကမြှုက ထိရောကပြါသည်။ ကသေီ ဒူးထောကကြသွှား၏။ ရဲလင်း ယောငပြှီး နောကဆြုတလြိုကသ်ောလြည်း နံရံနှင့သ်ာ တိုးမိ၏။

“ ဟိုကောငလြေး မင်းရော ဖငကြှဲအောင် ခံချင်သ်လား။”

လကခြုပထြဲက ရဖြစ်ေနရသေည့ြ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမအြဖြစ် ရဲလင်း ရငထြဲက ယောကြွားမာနက ခေါင်းထောငထြလာသည်။ မထူးဇာတခြင်း၍ သချင်ေသ်ပေါစေ ရငဆြိုငတ်ော့မညဟြု ရှေ့တိုးဖို့ လုပလြိုကပြမယေ့ြ ကသေီက အသာဆီး တွန်းထားသည်။

ရဲလင်း ငုံ့ကြည့်လြိုကပြမယေ့ြ ကသေီကတော့ မော့မကြည့်ပြါ။ ပြော့တွဲတွဲ ဖြစ်နသညေ့ြ ရဲလင်းပစ်စည်းကိုသာ သူ့နှုတခြမ်းလှှာ ၂ ခုကြား ထိုးသှင်းလိုကြ၏။ ခံစားလိုကရြသည့ြ နူးညံ့နှေးထွေးမှု တဈခုက ရဲလင်းကို မငသ်ကမြိသှားစသည်ေ။ မှနရြာကို ဝနခြံရသောြ ဒါမွိုး ရဲလင်း တဈခါမှ မကြုံဖူးပါ။ ပထမဆုံးသော အတွေ့ အကြုံ ဖြစ်သည်။ ကသေီ့အတွကလြည်း ပထမဆုံးဖြစ်ကြောင်း အစပိုင်းမှာ အလှဲလှဲအချောခြွောြ ဖြစ်နခွင်ေးက သကသ်ခေံနသည်ေ။ ဒါပမယေ့ြ မလုပဖြူးသည့တ်ိုင် မှငဖြူးနကြမေို့လား မသိပါ နောကပျိုင်းကြတော့ တောတ်ောြ အဆငပြှလောသည်။ ဘာလုပရြမှန်း မသိလို့ မကြစြိမှိတကြာ ငူငူကြီး ရပန်မေိသည့ြ ရဲလင်း၏ ညီတောမြောငကြလည်း စတငရြုန်းကြှလာသည်။

ထိုအခွိနတ်ှင် ဘာကြောင့မြှန်းမသိ ရဲလင်း မကြလြုံးထဲတွင် စောစောတုန်းက သတိရလာစမှာ ကိုယ့ကြိုယကြို ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘဲ ဖရိုဖရဲနှင့ြ အောကစြလှတကြာ ထိုငန်သေော ကသေီ့ပုံလေးကို ပြနမြှငယ်ောငလြာ၏။ သူနှင့ြ တဈခန်းထဲ အတူရှိနသေူသည် မိန်းမလှလေးတဈယောကပြါလားဟု ရဲလင်း ပထမဆုံး သတိပြုမိခဲ့သော အခွိနလြည်း ဖြစ်သည်။ ရဲလင်း ရငတ်ှခေုနလြာ၏။

“ ရပြီ ဖယလြိုကြ”

ရဲလင်း အလန့တ်ကြား ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကသေီ နောကသ်ို့ဆုတသ်ှားခွိနတ်ှင် တန်းတန်းမတမြတ် ထောငထြလာသော သူ့ညီလေးကို မှငလြိုကရြသည်။ အမှင့ဆြုံး အခွအနေေ မဟုတပြမယေ့ြ ခုနက အပေါကထြဲကိုတော့ စီးစီးပိုငပျိုင် ဝငသ်ှားသည်။

“ ဒါကို ကိုငထြား”

လကထြဲရောကလြာသော ပြှနကြို ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ှင့ြ ကိုငထြားရင်း ကောအြကြညသ်ားကြောင့ြ လှမ်းမှငန်ရသေည့ြ ညီလေးကို ကြည့်န်စဉြေ ထိပမြှာပါသည့ြ ဒိုငခြှကလြိုလိုအောကကြ ခလုတကြို တဈယောကကြ နှိပလြိုကသ်ည်။ ကြီကနဲ အသံတိုးတိုးလေးနှင့အြတူ ရဲလင်း ညီလေးလည်း ထုံထုံတင်းတင်းကြီး ဖြစ်သှားသည်။ နာလိုလို ကငွသ်လိုလိုလည်း ခံစားရ၏။ ကြည့်န်ရင်ေးပင် ရဲလင်းပစ်စည်းက ဘေးကို ကားထွကလြာသည်။ ရှေ့ကိုလည်း ရှညထြှကလြာသည်။ ဒီလိုပန့တ်ှနှငေ့ြ ပတသ်ကလြို့ ကြားဖူးတာတွေ မှနသ်လိုလိုတော့ ရှိသားဟု ရဲလင်း တွေးမိသည်။ တစထကတ်စ သူ့ဟာကြီးက ပြှနထြဲမှာ ပြည့လြုလု ဖြစ်လာသည်။

“ ဟေ့ကောငလြေး တောင့ထြားနောြ၊ ပြနကြမွသှားစနေဲ့၊ ကသွှားရင် ကောငမြလေးကို ထပစြုပခြိုင်းမှာ”

ခွိမ်းချောကစြကားကြောင့ြ ရဲလင်း ကြိုးစား၍ စိတကြို တင်းရသည်။ ခုနက သူ့ကို ရငခြုနစြခေဲ့သော ကသေီ့ပုံလေးကို ကြိုးစား၍ ပြနလြည် မှငယ်ောငရြ၏။ ကသေီကတော့ ရဲလင်းရှေ့နားမှာ ဒူးကိုပိုကြ၍ ခေါင်းငိုကစြိုကကြလေး ထိုငန်ဆေဲ ဖြစ်သည်။ ဆံပငတ်ှေ အုပန်သေောကြောင့ြ မကြန်ှာကိုတော့ မမှငရြပါ။

ခဏနတေော့ ရှူးကနဲ အသံတဈခုနှင့အြတူ ပေါ့ပါးသော ခံစားမှုကို ရလိုကသ်ည်။

“ အစပိုင်းမို့ ၃ မိနဈပဲ ထားတာ၊ နောကဆြိုရင် ၅ မိနဈ ထားရမယ်။ ခုခဏနား။ ငါက ပြနလြုပဆြိုရင် ခလုတပြှနန်ှိပလြိုကြ၊ ကောငမြလေး သှားလို့ရပြီ”

ကြမ်းပြငမြှာကနွသေော သူ့ဝတရြုံကို ပြနကြောကခြှုံရင်း ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ှာလေးနှင့ြ ကသေီ သူ့နရောသူ ပြနသ်ှားရှာတာကို ကြည့်ရြင်း ရဲလင်း ရငထြဲမှာ မကောင်းပါ။ ကသေီ့ပုံစံက ရိုးသားသည့ြ မိန်းမကောင်းလေးဆိုတာ သိသာပါသည်။ မိန်းမသားတဈယောကအြနနှငေ့ြ သူ့ခစွသ်ူကို BJ ပေးဖို့ ဝနလြေးချင်မြှ လေးပါလိမ့မြည်။ ဒါပမယေ့ြ အခုမှတွေ့ရသည့ြ ဘာမှန်းမသိသူ တဈယောကကြို လုပပြေးရခွင်းက သူ့အတွကတ်ော့ ရှံ့စရာ ရှကစြရာတဈခုသာ ဖြစ်ပါလိမ့မြည်။

သူတို့က ရဲလင်းကို နောကထြပ် ၃ မိနဈစီ ၂ ကြိမ် လုပခြိုင်းသည်။

“ အကငွ့ရြရင် ၅ မိနဈ စီလုပမြယ်။ အမှနတ်ော့ ဂယွဆြှတပြှီး ထည့ရြတာကြ၊ အခု ငါက မေ့လာတာ၊ ကောငမြလေး တံတွေးတွေ စိုနတေော့ အတောဖြစ်သှားတယ်။”

ဒီတိုင်းဆိုရင် ရဲလင်း နောကထြပ် ဒါတွေ ကြုံရဦးမညမြှာ သချောနသည်ေ။ ကြားထဲက သိကျခာမဲ့သော အလုပကြို လုပပြေးခဲ့ရသော ကသေီ့ကိုလည်း အလှနပြဲ အားနာနမေိသည်။ ဟိုလူတွထေဲက တဈယောကကြ ပြနထြှကခြါနီးတွင် မကြန်ှာကြပကြို လကည်ိုးထိုးပြရင်း

“ ဟိုမှာတွေ့လား၊ ကငမြရာလည်း ရှိတယ်၊ စပီကာလည်း ရှိတယ်။ မင်းတို့ကို ငါတို့ အမြဲစောင့ကြှည့န်တယ်ေ။ လှမ်းပြောလို့ရတယ်။ မဟုတတ်ာလုပဖြို့ မစဉြးစားနဲ့”

ပြီးတော့ တံခါးဘေးနံရံမှ အခွိုင့ရြာလေးတဈခုကို လကကြုပဆြှဲလိုကရြာ အံဆှဲတဈခု ထွကလြာသည်။

“ ခဏနလေို့ ငါတို့လှမ်းပြောရင် ဒါကိုဆှဲဖြင့လြိုကြ၊ ထမင်း ၂ ပန်းကန် တွေ့လိမ့မြယ်။ စားပြီးရင် ရဆေေးပြီး ဒီမှာ ပြနထြည့ထြား။ ပြနမြထည့ရြင် ထမင်း နောကထြပ် ငတပြှီသာမှတ်”

သူတို့ ထွကပြှီးသညန်ှင့ြ ဂွိန်းကနဲ တံခါးပြနပြိတသ်ှားသည်။ ကသေီ့က ရဲလင်းကို ကြောပေး၍ သူ့ဖကကြ နံရံကို မကြန်ှာမူပြီး ထိုငန်သေောကြောင့ြ နံရံကို စိုကကြှည့န်တောလား၊ မကြလြုံးမှိတထြားသလား၊ မကြရြညတ်ှပေဲ ကနွသလေားဆိုတာ မသိနိုငပြါ။ အခုထိ အဝတပြှနမြဝတရြသေးသည့ြ ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနင်ုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ အရငထြကြ ထွားကြိုင်းရှညလြွားနသေော ညီလေးကို တွေ့ရသည်။

…………………………………….

(၁၅)

မှနပြှတင်းပေါကြ သေးသေးလေးကနေ မှငရြသည့ြ ရနကြုနမြှငကြှင်းက မပြည့စြုံပါ။ နရေောငခြှညကြှကကြွား ထိုးကနွသညေ့ြ တိုကန်ံရံများ၊ ပြတင်းပေါကြ အခွို့ နှင့ြ ဝရနတ်ာ တဈခု နှစ်ခု၊ ထောင့န်ားလေးကနေ ကပကြပသ်ပသ်ပ် ကြည့်ရြင် မှငရြသည့ြ လမ်းသှားလမ်းလာတွေ။ ဒါပမယေ့ြ အားလုံးက သန်းအောငမြှင့အြတွကြ ပြောစြရာလို ဖြစ်နသည်ေ။

မနေ့ညနကေ ဆေးရုံမှ ဆင်းလာပြီး ဒီအခန်းကဉွြးလေးကို ပြနရြောကလြာသည်။ လပေါင်းများစွာ ပစ်ထားခဲ့သော အခန်းကို ရှင်းလင်းသိမ်းဆည်းရင်း မိုးခွုပသ်ှားသည်။ လူလည်း တောတ်ောပြငပြန်းသှားလို့ စောစောစီးစီး အိပရြာဝငခြဲ့သည်။ ဒါပမယေ့ြ အိပမြပြောြ။ မကြလြုံးတွကေ ကြောငန်သည်ေ။ တနည်းအားဖြင့ြ အနာဂါတကြိုပဲ မှငန်သည်ေ။

မသုံးတာကြာပြီ ဖြစ်သည့ြ Facebook ကို ဖြင့ြ၍ လုလုကို ရှာမိသည်။ အရငကြ သုံးသည့ြ ယောကြွားလိုလို မိန်းမလိုလို အင်ျဂလိပန်ာမညန်ှင့ြ လုလု account ကို မတွေ့တော့ပါ။ ရငထြဲမှာ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားရသည်။ ပြီးတော့မှ လုလု နာမညပြှောင်းလိုကန်ိုငသ်ညဟြု တွေးမိ၍ Friend list မှာ တဈယောကခြငွြးကို လိုကကြှည့မြိသည်။ ထငသ်ည့အြတိုင်းပင် မင်းခန့အြောငဆြိုသည့ြ အမညသ်ဈနှင့ြ လုလုကို သှားတွေ့သည်။

ဆိုငကြယအြသဈကြီး တဈစီးနှင့အြတူ နိုငင်ံခွား ဘောလုံးအသင်း အင်ျကြီအမွိုးမွိုး နှင့ြ ယောကြွားဆနဆြန် ရိုကတ်ငထြားသည့ြ ဓာတပြုံအသဈတွလည်ေး အများကြီး ရှိနသည်ေ။ လုလု အရငကြ ဒါမွိုး မလုပတ်တပြါ။ ဘောပြဲ ကြေးကြည့်ဖြို့လောကသ်ာ Facebook သုံးတတသ်ူ ဖြစ်သည်။ သန်းအောငမြှင့ြ ကြိုတင် ယူဆထားသည့ြ အတိုင်းပင် လုလုက ယောကြွားလေးပုံစံနှင့ြ အလှနကြှည့ကြောင်းနပေါသည်။ အလှနခြွောပါသည်။ တဈပုံချင်ြးလိုကကြှည့ရြင်း သန်းအောငမြှင့ြ ရငတ်ှေ ခုနလြာသည်။ လကတ်ှေ တုနလြာရသည်။ လုလုနားကို ခကြခြငွြး အပြေးရောကသ်ှားချင်လြာသည်။ ဆေးရုံက ဆင်းသှားတာတောင် မသိလိုကရြဘဲ နောကပျိုင်းမှာလည်း အဆကအြသှယ် မလုပခြဲ့တာကိုတောင် မေ့နမေိ၏။

လုလုနဲ့ တူယှဉတ်ှဲပြီး သှားနသညေ့ြ ကိုယ့ကြိုယကြို မကြစြိထဲ ပြနမြှငယ်ောငမြိရင်း ရငထြဲမှာ တသိမ့သ်ိမ့ြ တနှေးနှေး ခံစားရသည်။ အဲ့ဒီလိုနရဖေို့ ရကတ်ှေ မဝေးတော့ဟု တွေးကာ ပြောသ်ည်။ မောလည်း မောသည်။ သန်းခေါငကြွောသ်ညအြထိ ပီတီတွေ ဖြာနမေိရင်း အိပပြွောအြောငအြိပဖြို့ လိုတာကို သတိရလာသည်။ အအိပပြကြလြငွြ အလှပကြသ်ည် မဟုတပြါလား။ ဆေးရုံက ပေးလိုကသ်ည့ြ အိပဆြေး တဈလုံးသောကြ၍ စိတကြိုလွှော့ကာ အိပပြဈလိုကြ၏။

မနကကြှတော့ လန်းလန်းဆန်းဆန်းပင် သန်းအောငမြှင့ြ နိုးလာသည်။ အရငဆြုံး သတိရလိုကတ်ာက လုလု ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့မှ ဒီနေ့ အဝတအြစားတွေ ဝယဖြို့ စိတကြူးထားတာကို ပြနသ်တိရသည်။ သန်းအောငမြှင့မြှာ အမွိုးသမီး အဝတအြစား လုံးဝမရှိပါ။ ဆေးရုံက ပေးထားသည့ြ ပဂွားမား ညဝတ် ဝတစြုံလိုလို ၂ စုံပဲ ရှိသည်။ အဲဒါတွေ ဝတပြှီးတော့ပဲ မနေ့က ဆေးရုံက ဆင်းလာခဲ့သည်။ သန်းအောငမြှင့မြှာ ပိုကဆြံ အထိုကအြလွောကြ ကနွပြါသေးသည်။ ဒါပမယေ့ြ အမွိုးသမီး အဝတအြစားဆိုသညမြှာ သူတို့ကိုယပြေါမြှာ ရှိနခွေိနမြှာ ကြည့်ကြောင်းသလား မကောင်းဘူးလား ခွဲခွားကြည့်မြိဖူးတာကလှဲရင် သန်းအောငမြှင့န်ှင့ြ လုံးလုံး မနီးစပသ်ည့ြ ဘာသာရပ် ဖြစ်ပါသည်။

ဆေးရုံကပေးသည့ြ Package A ဆိုသညထြဲတွင် အဝတအြစားလည်း ပါသင့သ်ညဟြု သန်းအောငမြှင့ြ တွေးမိသည်။

“ ခငမြွိုးဆှကေိုပဲ အကူအညီတောင်းရတော့မှာပဲ။”

သန်းအောငမြှင့ြ ဒီဘဝကို ရောကန်သညေ့ြ အကြောင်းကို သိသူကလည်း သူတဈယောကထြဲသာ ရှိသည် မဟုတပြါလား။ စစချင်ြးမှာ မိန်းမသံပေါကအြောင် လညခြွောင်းကို ခွဲစိတအြသံပြောင်းထားသည့ြ သန်းအောငမြှင့ြ အသံကို ခငမြွိုးဆှေ မမှတမြိပါ။ အကြိုးအကြောင်းပြောပြမှ သိသှားသည်။ ဒါပမယေ့ြ ကံဆိုးချင်တ်ော့ သန်းအောငမြှင့ြ ဖုန်းဆကခြွိနမြှာ ခငမြွိုးဆှအမေေ ဆေးရုံရောကန်သညေ့အြခွိန် ဖြစ်သည်။ သသခွေောခွာ မမေးဘဲ အဝတအြစား လိုကဝြယပြေးဖို့ ပြောလိုကမြိပြီးမှ သန်းအောငမြှင့ြ အလှနအြားနာသှားသည်။

“ ငါ မသိလို့ပါ သူငယခြငွြးရာ၊ နောကမြှပေါ့”

“ မီးမီး အားလား မသိဘူး။ ငါနင့ြ ဖုန်းနံပါတပြေးလိုကမြယ်။ သူကတော့ အားရင် ကူညီမှာပါ။”

“ တကူးတက ဆိုရငတ်ော့ မလုပပြါနဲ့”

“ ရပါတယဟြာ၊ မီးမီးက ကူညီတတပြါတယ် ဟ ”

ခငမြွိုးဆှေ ဖုန်းခသွှားပြီး ဘာမှမကြာမီမှာပင် နောကဖြုန်းတဈခု ဝငလြာသည်။

“ အဈကို ..အဲ …အဈမ.. မီးမီးပါ။ မမဆှေ လှမ်းပြောလို့၊ သမီး ဘာလုပပြေးရမလဲ။”

သန်းအောငမြှင့ြ အခုအခွိနမြှာ အလိုချင်ဆြုံးက လုလုဆီမသှားမှီ အလှဆုံး အဝတအြစားတွရဖေို့ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ အားမနာနိုငတ်ော့ဘဲ အဝတအြစား လိုကဝြယပြေးဖို့ ပြောလိုကြ၏။

“ ဖြစ်တာပေါ့။ ဒါမွိုးဆို သိပဝြါသနာပါတာ။ အဈမ အခု ဘယမြှာလဲ။”

“ ငှားထားတဲ့ အခန်းမှာလေ။”

“ အဈမ ဘယကြို လာမလဲ၊ တနရော ခွိန်းလိုကကြှမယလြေ။”

ပဂွားမားနှင့တ်ော့ အပြငမြထွကခြငွြ။ အကြိုးအကြောင်း ပြောပြတော့ မီးမီးက ရယသ်ည်။

“ ရပါတယ် အဈမရယ်။ လိပစြာပေး၊ သမီး လာခဲ့မယ်။ နှစ်နာရီလောကတ်ော့ စောင့န်ောြ။ ဒီဖကမြှာ ဂွူတီ ခွိန်းရဦးမယ်။”

“ အိုကေ၊ အိုကေ စောင့န်မယ်ေ။”

ရချိုးပြီးတော့ အောကကြို ခဏဆင်း၍ အနားက ဆိုငတ်ဆိုငမြှာ ခေါကဆြှဲချောကတ်ဈထုပ် ဝယလြာပြီး မနကစြာ စားလိုကသ်ည်။ မနကြ ၁၁ နာရီကြောလြောကတ်ှင် သူ၏ ဟနပြနအြတိုင်း တကကြှှဖတွလြတစြှာဖြင့ြ မီးမီး ရောကလြာသည်။

“ ဟာ အဈကို … ဪ.. အဈမ၊ လှလိုကတ်ာ အဈမရယ်။ ဆေးရုံမှာ တွေ့တုန်းကနဲ့တောင် မတူတော့ဘူး။ အရမ်းအရမ်းကို ပိုကြည့်ကြောင်းလာတယ်။”

အနကရြောင် စကပတ်ိုတိုလေးက မီးမီး၏ ပေါငတ်ံ သှယသ်ှယစြင်းစင်းလေးတွနှငေ့ြ အလှနလြိုကဖြကသ်ညဟြု သန်းအောငမြှင့ြ တွေးလိုကမြိသည်။

“ သဘောကသွလား။ အဈမနဲ့ဆို ပိုလိုကမြှာ။”

အကြည့်ကြို ရိပမြိသည့ြ မီးမီးက ခပပြှုံးပြုံးနှင့ြ ပြောသည်။

“ သမီး အမှတတ်မဲ့ ဖြစ်သှားတာ အဈမရဲ့။ ဆေးရုံက မဆင်းခငကြတည်းက ဝယပြှီး ပို့ပေးထားလိုကရြင် အဈမ ဒီပုံနဲ့ ဆင်းလာစရာ မလိုဘူး။ ”

“ အခုလည်းရပါတယ်။ ငါကလည်း သှားစရာပေါမြှ အဝတအြစားဝယဖြို့ သတိရတယလြေ။”

မီးမီးက သန်းအောငမြှင့ကြို ခွဆေုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်သ်ည်။ ရှေ့က နောကကြလည်း လှည့ပြတကြှည့သ်ည်။ သန်းအောငမြှင့ပြင် မနတတေသ်လိုလို ဖြစ်လာ၏။

“ အဈမ ဆံပငလြည်း လုပရြမယ်။ ရှညန်တောက ပုံမကဘွူး ဖြစ်နတယ်ေ။ ဒါနဲ့ အဈမ အတွင်းခံဆိုဒကြ ဘယလြောကလြဲ။”

“ ဟို .. အဲဒါ … မသိဘူး”

“ ဪ ဟုတသ်ားပဲ၊ အဈမက ဆီလီကြနထြည့တ်ာမှ မဟုတတ်ာ။”

သန်းအောငမြှင့မြှာ ဆေးရုံက ပေးထားသည့ြ ဘောလြီလိုမွိုး ဆီလီကြနအြကြညသ်ား အတွင်းခံတဈထည် ရှိသည်။ ဘယလြိုဆိုဒမြွိုးလဲတော့ မသိပါ။ ပြောင်းတပထြားသည့ြ ရငသ်ား ပုံစံကစွဖေို့ ဝတခြိုင်းလို့ ဝတထြားခဲ့ရခွင်း ဖြစ်သည်။ နောကပျိုင်း မဝတလြည်း ရပြီဟု ပြောပမယေ့ြ သန်းအောငမြှင့ကြ ရငဘြတ် လှုပစြိလှုပစြိ နှင့ြ မနတတေတ်ာကြောင့ြ ဆကဝြတဖြစ်ခဲ့သည်။ လုလု အပေါပျိုင်းတွကေ သန်းအောငမြှင့ြ ကိုယပြေါရြောကလြာမှ နည်းနည်းပိုကြီးလာသလို ရှိပြီး အခုနောကပျိုင်းမှာ ကပြခြငွခြငွြ ဖြစ်နပမေယေ့ြ ပတေေ၍ ဝတန်ရသေည်။

ခွဲစိတပြှုပြငထြားသည့ြ တငပြါးတွေ အတွကလြည်း ဒါမွိုးဝတရြသည်။ အဲဒါကတော့ အိုကလြို့ သူတို့က ဝတစြရာ မလိုတော့ဟု ပြောလာပြီးနောကပျိုင်း ဆကမြဝတတ်ော့ဘဲ နခေဲ့သည်။ နာလံထဆောငမြှာတုန်းက အေးခမွြး နှင့ြ မောငသ်ိန်းဇောတ်ို့က လှတလြှတလြပလြပ် နှင့ြ လသလေပခြံတာက အနံ့အသကကြောင်း၍ ကနွြးမာရေးနှင့ြ ညီညှတသ်ညဟြု ပြောဖူးတာကြောင့လြည်း ပါပါသည်။

“ ဒီတိုင်းတော့ မရဘူး။ ခဏလေး အဈမ။”

မီးမီး လှဈကနဲ ပြနထြှကသ်ှားပြနသ်ည်။ ဆယမြိနဈတောငမြကြာဘဲ ခကြခြငွြး ပြနရြောကလြာသည်။

“ တကမြလာခင် အောကမြှာ စတိုးဆိုငတ်ဈဆိုင် မှငခြဲ့လို့”

အပခြွုပဆြိုငတ်ှမှော သုံးသည့ြ ပကြေိုးရှညလြေးကို မှှောကပြှရင်း မီးမီး ပြောသည်။ ခုဏ ဒါဆင်းဝယတ်ာ ဖြစ်မည်။ ပြီးတော့ သန်းအောငမြှင့ြ၏ ရင်၊ ခါး၊ ကြော၊ ခွထေောကြ အကုနလြွှောကတ်ိုင်းတော့သည်။

“ ဒီတိုင်း တိုင်းလို့ရသလား။”

“ အဈမ အင််ကြီက ပါးသားပဲ ရမှာပါ။”

ရငဘြတကြိုတော့ မီးမီးက အပေါကြလည်း တိုင်းသည်။ အောကခြှကလေည်း ပတတ်ိုင်းသည်။ ပြီးတော့ လကလြေးတွေ ခွိုးရင်း ပါးစပကြ ပြစိပြစိနှင့ြ တွကန်ေ၏။

“ ရပြီ ခဏစောင့ြ၊ အဈမ သမီးနဲ့ အပြငလြိုကခြဲ့ဖို့ တဈစုံလောကြ ပြေးဝယလြိုကမြယ်။ ဘယလြိုမွိုးကြိုကသ်လဲ အဈမ”

“ မပြောတတဘြူး။ ဟိုလေ … သိပလြည်း ပုံမတုံးဘူး။ သိပလြည်း မဟော့တဲ့ ပုံမွိုးပေါ့”

“ အင်း … ဟုတပြှီ”

လှဈကနဲ ပြနထြှကဖြို့ ပြငတ်ာကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ လှမ်းဆှဲပြီး လကထြဲကို ပိုကဆြံကဒြ ထည့ပြေးလိုကရြသည်။

“ အဆငပြှတောသာ ဝယခြဲ့ပါ။”

ဒီတခါတော့ နာရီဝကကြွောလြောကြ ကြာသည်။ အတိုတွေ အပြတတ်ှေ လုပလြာမှာ ကြိတပြှီး စိုးရိမခြဲ့ရပမယေ့ြ မီးမီး ဝယလြာသည့ြ အထုပထြဲက ပုံစံ ခပရြှင်းရှင်း ဘလောကဈြတဈထညန်ှင့ြ ဂငွြးဘောင်းဘီတဈထည် ထွကလြာသောကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ စိတသ်ကသ်ာသှား၏။ ကြင်းထိုးဖိနပ် အပြာလေးတရံလည်းပါသည်။ ဝါဖြော့ဖြော့ အတွင်းခံ တဈစုံကို ကိုငပြှီး သန်းအောငမြှင့ြ နည်းနည်းတော့ ငိုငသ်ှားသည်။ ဒီလိုငိုငတ်ာကို မီးမီးက တမွိုးထငသ်ှားပုံရ၏။

“ အဲဒါကတော့ ဆိုဒပြဲ ကြည့်ယ်ူလာတာ။ အခုထွကတ်ော့မှ အဈမစိတကြှိုကြ ကြည့်လြေ။ ဒီတံဆိပကြ ဆိုဒမြှနတ်ယ်။ အသားလည်း ကောင်းတယ်။ သမီး ဝတန်ကြေ။”

“ ရပါတယ်။”

သန်းအောငမြှင့ကြ ဘယလြို အဝတအြစားလဲရပါ့မလဲဟု ငိုငသ်ှားခွင်း ဖြစ်သည်။ ဒီအခန်းထဲမှာက ကုတငတ်ဈလုံး စားပြဲတဈလုံးသာ ရှိသည်။ မီးမီးကို ထားခဲ့ပြီး ရချိုးခန်းထဲ ဝငလြဲရမှာကိုလည်း စိတထြဲမှာ အားနာသလိုလို ဖြစ်မိသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ နှင့ြ မီးမီးက ယောကြွားချင်ြးလို့လည်း ဆိုနိုငသ်ည်။ အခုအခါမှာ မိန်းမချင်ြးလို့လည်း ဆိုနိုငပြှနသ်ောအခါ ကိုယကြ ရှကပြှမနသငေ့ဟြုလည်း တွေးမိပြန်၏။

“ အမ အင်ျကြီခွှတလြိုကြ”

မီးမီးက အတွင်းခံတွကေ တံဆိပတ်ှဲလောင်းတွကေို ပါးစပန်ှင့ြ ကိုကဖြှတလြိုကပြှီး သန်းအောငမြှင့ကြို လှမ်းပေးသည်။ မထူးဇာတခြင်းရတော့မညဟြု သဘောပိုကလြိုကသ်ော သန်းအောငမြှင့ကြ အင်ျကြီကိုရော ဆီလီကြနအြတွင်းခံကိုပါ ခွှတခြလွိုကတ်ော့ မီးမီးက အနားကို ကပလြာပြီး ကိုယလြုံးကို စေ့စေ့စပစြပ် ကြည့်သ်ည်။

“ အရမ်းသပရြပတ်ာပဲ။ သသခွေောခွာကြည့်မြှ အဆကတ်ှကေို ရေးရေးလေးပဲ တွေ့တယ်။ အဲဒါကလည်း နောကြ ၆ လ တဈနှစ်ဆို ဘာမှမရှိတော့ဘူး အဈမရဲ့။ အဈမ ပိုကဆြံကုနခြံရကြိုးနပတ်ယ်။”

အတွင်းခံကို နောကကြနေ ဂွိတခြွိတပြေးရင်း မီးမီးပြောသည်။ ခွကတ်ှေ ပုခုံးကြိုးတွကေို နသေားကအွောငလြည်း ညှိပေးသည်။ အောကပျိုင်းကို ခွှတလြိုကသ်ည့ြ အခွိနမြှာတော့ မီးမီးက သမနကြာရှနကြာ တဈခကြပြဲ လှမ်းကြည့်လြို့ သန်းအောငမြှင့ြ မကြန်ှာပူရ နည်းနည်းသကသ်ာသှား၏။ ဒါပမယေ့ြ အောကခြံဘောင်းဘီလေးကိုတော့ ခပမြှနမြှန် ဝတလြိုကမြိ၏။ ဂငွြး ဘောင်းဘီကတော့ ပေါငန်ှင့ြ တငပြါးမှာ နည်းနည်းကပြသ်လို ခံစားရသည်။ ခါးကတော့ ကြကတ်ိပင် ဖြစ်သည်။ အင်ျကြီကလည်း သန်းအောငမြှင့ြ၏ အခုကိုယလြုံးနှင့ြ အတောပြဲ ဖြစ်သည်။

လမ်းပေါရြောကတ်ော့ သန်းအောငမြှင့ြ တွေ့သမွှ မိန်းကလေးတိုင်းကို လိုကကြှည့မြိသည်။ ဒါပမယေ့ြ အရငကြ ကြည့်သ်လိုမွိုး မဟုတပြါ။ သူတို့ကိုယပြေါကြ အဝတအြစားတွကေို လိုကကြှည့မြိခွင်း ဖြစ်သည်။ အဆငပြှသညေဟြု ထငတ်ာတွေ့ လွှင် စိတထြဲကနေ ကိုယ့ကြိုယပြေါြ တငကြှည့သ်ည်။ အများစုက အခွိုးအစား ညီညှတစြှာ ကြည့်ကြောင်းကြသညကြို မှငတ်ော့ ငါဆိုရင် ကြည့်ကြောင်းပါ့မလားဟု စိတင်ယရြပြနသ်ည်။

မီးမီးက သန်းအောငမြှင့ကြို ဆံပငည်ှပဆြိုငသ်ို့ အရငဆြုံးခေါသ်ှားသည်။ မိန်းမတွေ ဆူညံနသေော ဆိုငထြဲကို ပထမဆုံး ရောကဖြူးခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဘာပုံ ဘယလြို ညှပပြါလို့လည်း မပြောတတတ်ော့ ကြည့်လြုပပြါဆိုပြီး မီးမီးကို အာဏာကုန် လှှဲအပလြိုကရြသည်။ သိပအြများကြီးလည်း မရှညသ်ေးသည့ြ ဆံပငကြို ဆိုငကြလည်း မီးမီး ညှှနကြှားသည့အြတိုင်း အဆငပြှအေောင် လုပပြေးပါသည်။ တကယလြည်း တောတ်ောကြှည့ကြောင်းသှားသညဟြု ထငမြိသည်။

“ အပြငရြောကတ်ဲ့အခါ အဈမကို လူတွေ မကြည့်ကြှရင် သမီးကို ကြိုကသ်လိုပြော”

ဆံပငည်ှပဆြိုငကြ အထွကမြှာ မီးမီးက စပဖြှဲဖြဲနှင့ြ တိုးတိုးကပပြှောသည်။ သူ့ အပြောကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့မြှာ အပြငရြောကတ်ော့ လမ်းတောင် ကောင်းကောင်း မလွှောကတ်တသ်လို ဖြစ်နေ၏။ သူပြောသလို လူတိုင်း မဟုတပြမယေ့ြ ယောကြွားတောတ်ောမြွားများက လှည့ကြှည့သ်ှားတာ မှငရြတော့ သန်းအောငမြှင့ြ စိတထြဲမှာ တမွိုးကြီး ခံစားရ၏။

“ အဈမက ခုနပြောသလိုပဲ သိပမြရိုး သိပမြဆန်းတာမွိုး လိုချင်တ်ာပေါ့နောြ။”

“ အင်း … စမတကြကြ ပုံမွိုးပြောရမလားပဲ။ ကိုယ့ြ အသကအြရှယန်ဲ့ လိုကတ်ာမွိုးပေါ့လေ။”

“ အဲဒါတော့ မပူနဲ့ အဈမကို အခုအတိုင်းမှာ အသကြ ၃၀ ကြောလြို့ ဘယသ်ူမှ မထငဘြူး။ အလှနဆြုံး အစိတလြောကပြဲ မှန်းကြမှာ။”

“ မဖြစ်နိုငပြါဘူး မီးမီးရယ်”

“ မယုံရင် စောင့ကြှည့ပြေါ့။ ဟဲဟဲ။ အဲ … အဈမ မှနမြာဝတစြုံရော သဘောကသွလား။”

“ ကတ်ာပေါ့”

သန်းအောငမြှင့ြ မဆိုင်းမတွပင် ဖြမေိသည်။ မှနမြာဆနဆြန် ဝတထြားသည့ြ မိန်းကလေးတွကေို လုလု ဘယလြောကြ သဘောကတွတသ်လဲဆိုတာ သန်းအောငမြှင့ြ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ မှနမြာဆနဆြန် လှလှပပ မိန်းကလေးတွကေို တွေ့ရတိုင်း “ရငထြဲမှာ အေးသှားတာပဲဗွာ” ဟု လုလု ပြောတတသ်ည်။

“ မနကဖြှန် ဝတသ်ှားဖို့အတွကြ မှနမြာဝတစြုံတဈစုံ လိုချင်တ်ယ်။ ကနွတ်ာတွကေ နောကန်ေ့မှဆိုလည်း ရတယ်။ မှနမြာဝတစြုံကတော့ အဆငပြှတော တွေ့ရင် ရသလောကြ ဝယမြယ်။”

“ အဲဒါတော့ မလှယဘြူး အဈမ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ မှနမြာဝတစြုံက ခပြခြပြရြပရြပရြှိမှ ကောင်းတာ။ အဲဒါမွိုးက ကိုယန်ဲ့တိုင်းပြီး သသခွေောခွာ ခွုပဝြတမြှ ကောင်းတာမွိုး”

“ ရယဒြီမိတ် မရှိဘူးလား။ အသင့ခြွုပရြောင်းတဲ့ဆိုငတ်ှေ မှငဖြူးသလိုပဲ”

“ ရှိတော့ ရှိတာပေါ့ အဈမရယ်။ ဒါပမယေ့ြ ခုနပြောသလို ကိုယန်ဲ့ အံကိုကဖြစ်ဖို့က မလှယဘြူးလေ။”

“ အနီးစပဆြုံး အဆငပြှတောကို ရှာပြီး ပြငခြိုင်းမယ် ဆိုရငရြော ရမလား။”

“ ရတာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ အဲဒါလည်း ဒီနေ့ရမှာ မဟုတဘြူး။”

“ တောင်းသလောကပြေးမယ် ဆိုရငရြော၊ လုပပြါ မီးမီးရယ်။ မနကဖြှန် ဝတသ်ှားဖို့ တကယကြို အရေးတကြီး လိုနလေို့ပါ။ ဘယလြောကကြကြ ပေးမယ်။ တဈစုံရရင် တောပြှီ။ ကနွတ်ာတွေ နောကတ်ဈလလောကန်မှေ ရမယဆြိုလည်း ဖြစ်တယ်။”

မှနမြာဝတစြုံလေးနှင့ြ လုလုရှေ့ကို အရောကသ်ှားနိုငဖြို့ စိတလြောနသညေ့ြ သန်းအောငမြှင့ကြ ကလေးမုန့ပြူဆာသလို အတင်းပြောတော့ မီးမီး သကပြှင်းခသွည်။

“ အသိတဈယောကြ အလုပလြုပတ်ဲ့ ဆိုငတ်ော့ ရှိတယ်။ နာမညကြှီးပဲ။ အဈမ ပြောသလို အမှနကြှေး တနင့တ်ပိုး ပေးရငတ်ော့ သူတို့ လုပပြေးမယ် ထငပြါတယ်။ အဲ့ဒီကိုပဲ အရငသ်ှားကြည့်ကြှတာပေါ့။”

………………………………………..

(၁၆)

“ အခု ဘယအြခွိန် ရှိပြီလဲ မသိဘူးနောြ။”

ကသေီ့ဆီက ပထမဆုံးစကားသံ ပြနထြှကလြာသည်။ ဒါပမယေ့ြ ရဲလင်းကို မကြည့်ဘြဲ ပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ ရဲလင်းက ကသေီ့ကို မကြန်ှာပူသည် အားနာသည်။ ကသေီကတော့ အရှကကြှောင့ြ ဖြစ်မည်။ သူတို့ စကားမပြောဘဲ တိတဆြိတစြှာ နခေဲ့ကြသညမြှာ တောတ်ောကြှာပြီ ထငပြါသည်။ ဒီကြားထဲမှာ ဟိုလူတွေ နောကထြပ် ရောကလြာပြီး နှိပစြကလြို့ ရဲလင်းလည်း နောကထြပ် ၂ ကြိမ် ပန့ဆြှဲခဲ့ရသည်။ အားနာပမယေ့ြ သူ့ပစ်စည်းက ဘယလြိုမှ ထောငမြလာလို့ ကသေီလည်း နောကြ ၂ ကြိမ် ပုလှမှေုတပြေးခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ကသေီ အရှကန်ည်းနည်းလွော့သှားပြီ ထငသ်ည်။

“ အခြိန် အသာထား၊ နေ့လား ညလားတောင် မသိဘူး”

ရဲလင်း ပြနပြှောလိုကတ်ော့ ကသေီလည်း တိတသ်ှားသည်။ မှတမြိသမွှဆိုရင် သူတို့ လမ်းမှာ တိုကမြိပြီး ဒီလူတွနှငေ့ြ တိုးတာက ညကိုးနာရီဝန်းကငွလြောကမြှာ ဖြစ်သည်။ ဘယလြောကကြှာအောင် သတိမေ့ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို သူတို့ မသိကြ ပါ။ သတိရလာကတည်းက ဒီအခန်းထဲမှာ နေ့မသိ၊ ညမသိ နခေဲ့ကြရသည်။

ထူးတော့ ထူးဆန်းသည်။ ဒီလူတွကေ သူတို့ကို နှိပစြကပြမယေ့ြ ရဲလင်း ပစ်စည်းကြီးလာအောင် လုပန်ကြသေည်။ ကောငမြလေးချောချော တဈယောကကြ မှုတပြေးတာတောင် ခံနရသေေး၏။ တောတ်ောကြို နားလညရြခကသ်ော အခွအနေဖြစ်ေသည်။ အစားလည်း မှနမြှနကြွှေးသည်။ မကြန်ှာကြပမြှာတပထြားသည့ြ စပီကာကနေ သူတို့ လှမ်းပြောလို့ အံကို သှားဖြင့လြိုကလြငွြ ထမင်း ၂ ပန်းကနကြ ရောကန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ ထမင်းပေါတ်ှင် ဟင်းအရည် တမွိုးမဟုတ် တမွိုး ဆမ်းပေးထားပြီး ဟင်းတတုံးစီ သို့မဟုတ် ငါးချောကြ တဖဲ့စီလောကတ်ော့ ပါတတသ်ည်။

ဝတစြုံ အပိုတဈစုံစီလည်း ပေးသည်။ ပဝါခပကြှီးကြီး တဈထညစြီနှင့ြ သှားတိုကဆြေး ဆပပြှာတွလည်ေး ပေးထားသည်။ သှားပြတတ်ံ လကကြိုငရြိုးကို ဖြတထြားလို့ တိုကရြတာတော့ ခကသ်ည်။ ရချိုး ခွိနဆြိုပြီး လှမ်းပြောရင် ရချိုးရသည်။ သူတို့ ပြောခွိနမြှာ ရဲလင်း ပကပေပြှီး ထိုငန်မေိလို့ ကော့နအေောင် အရိုကခြံခဲ့ရသေး၏။

လဝငေလြထွကြေ လုပစြရာဆိုလို့ နံရံတွအပေေါဖြကြ မကြန်ှာကြပန်ားတွင် သံဆနကြာကြကြ သေးသေးလေးတွပေဲ မှငရြပမယေ့ြ အခန်းထဲမှာ ပူခွင်း အေးခွင်း မရှိ၊ အိုကခြှင်း မှန်းခွင်းမရှိ အနတေောပြင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ စနဈတကြ တညဆြောကထြားသည့ြ အခန်းတဈခုလို့ပဲ ယူဆရသည်။ နံရံတွကေို ထိရိုကကြှည့မြိသလောကဆြိုရင် တောတ်ောထြူထဲမညဟြု ပြောနိုငသ်ည်။

သူတို့ဆီရောကလြာကြသည့ြ လူတွကေ လမ်းမှာ သူတို့ကို မေ့ဆေးနှင့ြ ဖမ်းစဉကြ လူတွပေဲလား ဆိုတာကိုတော့ ရဲလင်း သသခွေောခွာ မမှတမြိပါ။ သနတေတ်ှေ ကဉွစြကတ်ှေ ကိုငထြားကြပြီး လကသ်ံပြောငပြှောင် နှိပစြကတ်တကြှသည့အြတွကြ တဈယောကမြှ လူကောင်း မဟုတန်ိုငဆြိုတာ တဈခုပဲ ရဲလင်းဖကကြ သချောပါသည်။

စပီကာက အသံထွကမြလာရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ဟိုလူတွေ ဝုနဒြိုင်းကြဲ ဝငမြလာရင် အခန်းက လုံးဝတိတဆြိတန်သည်ေ။ ပြငပြကအသံ တစုံတရာ ကြားရနိုငမြလားဟု ရဲလင်း အာရုံစိုကြ နားစွင့ကြှည့သ်ေးပမယေ့ြ ဘာသံမှ မကြားရပါ။ အခန်းထဲမှာ သူတို့ ၂ ယောကြ၏ လှုပရြှားသံသာ တခါတရံ ရှိနတတေသ်ည်။ သူတို့ချင်ြးလည်း မကြန်ှာပူစရာ အဖြစ်တွကြေောင့ြ မကြန်ှာချင်ြးမဆိုငကြှ၊ စကားမပြောဖြစ်ကြတာကြောင့လြည်း အခန်းက ပိုမိုတိတဆြိတန်ခေဲ့သည်။ အခုတော့ ကသေီက တိတဆြိတမြှုကို စတငခြွိုးဖကြလြိုကပြှီ ဖြစ်သည်။

“ ကြှနတ်ောြ ကသေီ့ကို တောင်းပနပြါတယ်။ ဒီလူတွကေ …”

“ မပြောပါနဲ့ရှင်၊ ထားလိုကပြါတော့။”

“ ဟိုလေ ကြှနတ်ော့ဖြကကြ …ဆန်ဒ ..ဟိုဒင်းလေ”

“ တောပြါတော့ရှင်၊ ရှငရြော ကြှနမြပါ ဝဋခြံနရတေယလြို့ပဲ ထားလိုကပြါ။ ဒီအကြောင်းတွေ မပြောပါနဲ့တော့။”

ငိုသံပါလေး နှင့ြ ပြောလိုကတ်ော့ ရဲလင်း သနားပြီး ကသေီ့ကို လှမ်းကြည့်လြိုကမြိသည်။ နံရံကိုမှီပြီး စိတပြကြြ အားလွော့စွာ ထိုငန်သညေ့ြ ကသေီ့မကြန်ှာလေးက နှမ်းနယန်သည်ေ။ ရဲလင်းကို ရီဝဝေေ တခကြလြှမ်းကြည့်ပြှီး မကြန်ှာပြနလြှှဲသှားသည်။

“ ကသေီ့ကို ကြည့်ရြတာ အားနည်းနသလေိုပဲ။ ခဏအိပလြိုကပြါလား။”

“ အိပခြငွတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ အိပလြို့မရဘူး။”

“ မီးရောငလြင်းနလေို့ ထငတ်ယ်။ အင်ျကြီအပိုက ခါးစည်းကြိုးကို ဖြုတပြှီး မကြလြုံးမှာစည်းပြီး အိပကြှည့ပြါလား။”

“ အင်း …စမ်းကြည့်လြိုကြဦးမယ်။”

မကြန်ှာကို အဝတစြည်း၍ ကသေီ ခွခွလေေေး လှဲခလွိုကသ်ည်။

“ စိတကြိုလွှော့ပြီး အိပလြိုကြ၊ ထမင်းရောကလြာရင် ကြှနတ်ောြ နိုးမယ် သိလား။”

…………………………………………………

(၁၇)

တိမတ်အုပအြကြယကြ ထွကလြာသော ဝါလဲ့လဲ့ နရေောငကြှောင့ြ သန်းအောငမြှင့န်ားတဝိုကမြှာ အရာရာက ပိုတောကပြသှားသည်။ လမ်းဘေးက သဈပငတ်ှေ ပိုပြီးစိမ်းလာသည်။ လမ်းပေါမြှာရှိသူ၏ မကြန်ှာက ပိုကြညလြင် လင်းလကလြာသည်။ အရာရာက ပိုလှနသလေို ထငရြသည်။ ခပအြေးအေး တဈခကြြ ဖြတ် သှားသည့ြ လပြညေကြ သန်းအောငမြှင့ြ ဆံပငတ်ှကေို ကလူကြီစယသ်ှားတော့ လကန်ှင့ြ ကပြာကယာ ပြနသ်ပလြိုကမြိသည်။ မနကစြောစောထ၍ ပြငဆြငခြဲ့သမွှလေး ပကြစြီးမသှားစလေိုပါ။

သန်းအောငမြှင့ြ ရငတ်ှခေုနန်သည်ေ။ လှမ်းလိုကသ်ော ခွတလှေမ်းတိုင်းက ရငထြဲက ခံစားခကြကြို ပိုထိရှအောင် လုပန်ေ၏။ ဝတန်မကြေသည့ြ ထမိနစြကပ်၏ အနည်းငယ် မာခေါကခြေါကြ ဖြစ်နသညေ့ြ အနားတွကေ ခွလှမြေးလိုကတ်ိုင်း ခွမကြေစြိနားတဝိုကန်ှင့ြ ခွဖမေိုးကို ပြတဆြှဲသှားတတကြှသည်။ စီးနကြမေဟုတသ်ည့ြ ဖိနပန်ှင့ြ လမ်းလွှောကရြတာ တမွိုးကြီး ဖြစ်နပမေယေ့ြ သန်းအောငမြှင့ြ အားတင်း၍ ဆကလြွှောကသ်ည်။ နားထဲမှာလည်း ခွထေောကကြို ဖြစ်နိုငရြင် မဉွြးတပြေးထဲဖြစ်အောငခြွ ဆိုသည့ြ မီးမီးစကားကို ပြနကြှားနေ၏။ ဒီဝတစြုံကို မီးမီးတောင် အလှနသ်ဘောကခွဲ့သည်။ သန်းအောငမြှင့ြ အစမ်းဝတကြှည့တ်ာကိုတောင် ဖုန်းလေးနှင့ြ ဓာတပြုံတွေ တဖတွဖြတွြ ရိုကသ်ှားသည်။

သူမင်ျဂလာဆောငသ်ည့အြခါကြရငလြည်း ဒီဝတစြုံနှင့လြာဖို့ ကြိုမှာသေး၏။ ထို့ကြောင့လြည်း မနေ့က လောဘတကြီးနှင့ြ အမှနကြှေးပေး၍ ပြငခြိုင်းပြီး ယူလာသော မှနမြာဝတစြုံတွထေဲက ဒီတဈစုံကို ဒီနေ့အတွကြ ရှေးခယွခြဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။

မနေ့က ဝယလြာတာတွထေဲက ပေါ့ပါ့ပါးပါး လှတလြှတလြပလြပ် ရှိမည့ြ အဝတအြစားတွေ ဝတလြာမိရင် ကောင်းသားဟု ကားပေါမြှာ တောင့တ်ောင့လြေး ထိုငလြိုကလြာရင်း စဉြးစားမိပါသေးသည်။ ဒါပမယေ့ြ ပထမဆုံးအမှငကြ အရေးကြီးသညဟြု ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနအြားပေးရ၏။ ဒီနေ့ သန်းအောငမြှင့ကြို လုလုမှငရြမည့ပြုံသည် သူ့ဘဝတလွှောကလြုံး မကြလြုံးထဲမှာ စွဲကနွသ်ှားစဖေို့ အရေးကြီးပါသည်။

သန်းအောငမြှင့ြ ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနင်ုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည် အပြာရောငရြင့ရြင့ြ ပိုးသားအင်ျကြီက ကိုယပြေါမြှာ ခပြခြပြရြပရြပ် လုံလုံခွုံခွုံနှင့ြ အပေါပျိုင်းကောကကြှောင်းတွကေို ကဗွာဆနဆြန်၊ မဟာဆနဆြန် ဖောပြှနသည်ေ။ အောကမြှာ အပြာနှင့ြ အနကြ ရောနသေော ခွိတထြမိနစြကပကြ Package A အစွမ်းဖြင့ြ လန်းဆန်းနသေော သန်းအောငမြှင့ြ၏ ခါး၊ တင် နှင့ြ ခွတေံတွကေို တင့တ်ယစြှာ အခွိုးကနွစေေ၏။ မိတကြပပြါးပါးနှင့ြ နှုတခြမ်းနီတို့ကလည်း ပန်းခွီဆရာတောင် နှစ်ထောင်းအားရဖြစ်ခဲ့သည့ြ မကြန်ှာအလှကို ပိုပြီး ကြှကြှရှရှ ဖြစ်စလေိမ့မြညဟြုလည်း ယုံကြညပြါသည်။

အိမန်ားမှာ အလှပြငဆြိုငတ်ဈခုရှိတာကို ပြောင်းလာသည့ြ နေ့ကတည်းက သန်းအောငမြှင့ြ သတိထားမိခဲ့သည်။ မနကကြ ဆိုငတ်ံခါး ဖြင့ဖြှင့ခြငွြး အလောတကြီး ရောကလြာသည့ြ သန်းအောငမြှင့ကြို ဆိုငရြှင် အမွိုးသမီး အံ့အားသင့သ်ှားခဲ့၏။ သန်းအောငမြှင့ြ ကိုယပြေါကြ အဝတအြစားတွကေို ကြည့်ရြင်း

“ ပြဲနပြေဲထိုငဆြို ကြိုပြောထားရတယ် ညီမရဲ့”

“ အခုမှ အရေးပေါဖြစ်လာလို့ပါ။ အများကြီးလည်း မဟုတပြါဘူး။ ကြည့်ကြောင်းရုံပါပဲ။ အခွိနလြည်း သိပမြရလို့ပါ။”

“ ခပပြါးပါးပဲပေါ့”

“ ဟုတကြဲ့၊ မကြန်ှာပြောငကြှီး ဖြစ်မနရင်ေ ပြီးတာပါပဲ။”

“ ကဲကဲ ထိုင်၊ ညီမက တခါထဲ အဝတအြစား လဲလာတာကိုး၊”

“ ပြီးတာနဲ့ ကားဂိတတ်န်းဆင်းရမှာမို့ပါ။”

အရေးပေါဆြိုတာကို ဘယလြို နားလညသ်ှားမှန်း မသိသည့ြ ဆိုငရြှငကြ ခပမြှနမြှနလြေး လုပပြေးပါသည်။

“ ဟိုဒင်းလေ၊ မိတကြပ် လိမ်းထားမှန်းလည်း မသိသာတာမွိုး”

မိတကြပ် ထူလပစွကြှီးနှင့ြ ပုံပကြပြန်းပကြြ ဖြစ်သှားမှာလည်း သန်းအောငမြှင့ြ ကြောကသ်ည်။ အရငကြ ပြဲလမ်းသဘငတ်ှမှော ပြငလြှန်းပြီး ဖငခြွှန်းလာသော မိန်းမတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ နောကပြှီး အဲ့ဒီလို မိန်းမမွိုးတွေ့ရင် လုလုက ဟာသလုပတ်တတ်ာကိုလည်း ကောင်းကောင်း သတိရနပေါသည်။

“ အေးပါကြယ် …အေးပါ”

ပြငပြှီးလို့ မှနထြဲမှာ ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူများတွေ ဘယလြိုမှငမြလဲတော့ မသိပါ။ ကိုယ့ဟြာကိုယတ်ော့ အဆငပြှသညေဟြု ထငမြိသည်။ လုလုလည်း သဘောကလွောကမြည် ထငသ်ည်။ ဈေးဦးပေါကမြှာ အလောတကြီး ရောကလြာသည့ြ ကာစတနမြာကို ဆိုငရြှငကြ ဆံပငတ်ှဘောတွလည်ေး ဆေးတွဘောတွေ ဖြန်းပြီး သသခွေောခွာ လုပပြေးလိုကသ်ေး၏။

“ ကြေးဇူးတငပြါတယ် အဈမရယ်။ သှားလိုကြဦးမယ် ကားနောကကြမွှာစိုးလို့”

ပိုကဆြံရှင်းပြီးသညန်ှင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ ကားငှားပြီး ကားဂိတကြို ပြေးရသည်။ တလမ်းလုံးလည်း ဆံပငပြုံမပကြအြောင်၊ ကိုယပြေါကြ အဝတအြစားတွေ မကြမှအေောင် သတိနှင့ြ လိုကလြာခဲ့ရသည်။ အခုတော့ သန်းအောငမြှင့ြ လုလု ရှိမညထြငသ်ည့န်ရောသို့ ဦးတညန်ပြေီ ဖြစ်သည်။

လမ်းမှာ အသိတွတေိုး၏။ သန်းအောငမြှင့ကြို သူတို့ မမှတမြိကြ။ သန်းအောငမြှင့ကြလည်း မခေါပြါ။ ဘူးကသွည့ြ သူတွကလေည်း ခပပြှောငပြှောငပြင် ငမ်းကြသည်။ အရငကြတည်းက သိသည့ြ တခွို့ခွာတိတတ်ှကေို နားရင်းပြေးရိုကလြိုကခြငွပြမယေ့ြ မသိဟနပြှုပြီး ဆကလြွှောကရြသည်။ အမှနပြှောရရင် အကြောင်းတဈခုခုကြောင့ြ မှတမြိသှားကြမှာကို ကြောကခြှင်း ဖြစ်သည်။ လုလုနှင့ြ မတွေ့မှီ သန်းအောငမြှင့ြ အခွအနေကေို ဘယသ်ူမှ မသိစလေိုပါ။

အထူးသဖြင့ြ အလုပထြဲက လူတွကေို ရှောငဖြို့လိုသည်။ မိန်းမသားအဖြစ်နဲ့တော့ ဒီအလုပကြို ဆကမြလုပခြငွပြါ။ လုလုနှင့ြ တွေ့ပြီးလငွတ်ောငမြှ ဖြစ်နိုငလြငွြ သူတို့ ၂ ယောကအြကြောင်း၊ အထူးသဖြင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ ဒီလိုဖြစ်သှားသည့ြ အကြောင်းကို ဒီကမိတဆြှတွေေ၊ လုပဖြောကြိုငဖြကတ်ှကေို အသိပေးဖို့ တောတ်ောြ သတ်တိမှေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။ လုလုက သူ့ဖကကြ ရပတ်ညပြေးမည် ဆိုလငွတ်ော့ သန်းအောငမြှင့ြ ဘာမဆို ရငဆြိုငရြဲမည် ထငပြါသည်။

တနရောမှာတော့ ရှေ့က မောင်းလာသည့ြ ကားတဈစီးက သန်းအောငမြှင့န်ားနီးမှ အရှိနတ်ောတ်ောြ လွှော့လိုကသ်ည့အြတွကြ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ကားအရောငန်ှင့ြ နံပါတကြို မှငလြိုကတ်ော့ ပိုလန့သ်ှားရ၏။ သန်းအောငမြှင့ြ နှင့ြ မောငန်ှမလိုခငသ်ော တကျကသိုလကြ ဆရာမလေး။ တောသ်ေးသည်။ ကားက လုံးဝ ရပမြသှား။ ပိနခြှောကခြှောကြ နှင့ြ အကြောင်းမသိရင် ယောကြွားလေးလို့ ထငရြသည့ြ ဆရာမလေးက သန်းအောငမြှင့ကြို သသခွေောခွာ စိုကကြှည့ရြင်း ကားကို ဖြေးဖြေးလေး မောင်းသှားသည်။ မှငဖြူးသလိုရှိလို့ ကြည့်တ်ာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမတူအောင် ချောမောလှပသည့ြ မိန်းမတဈယောကကြို အားကစွိတဖြှင့ြ ကြည့်သ်ှားတာလားဆိုတာ သူကိုယတ်ိုငပြဲ သိပမည်ေ။ ကားလှနပြှီး တဖြေးဖြေး ဝေးသှားမှ သန်းအောငမြှင့ြ သကမ် ခနွိုငတ်ော့၏။

မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြှာ လွှောကလြာသည့ြ ကိုယဝြနဆြောင် အမွိုးသမီး တဈယောကကြ သန်းအောငမြှင့ကြို သသခွေောခွာ ကြည့်သ်ှား၏။ သူ့ကို သန်းအောငမြှင့ြ မသိပါ။ ထို့ကြောင့ြ မှငဖြူးလို့ ကြည့်တ်ာ မဟုတဘြဲ အရမ်းကြည့်ကြောင်းနလေို့ ကြည့်သ်ှားတာ ဖြစ်မညဟြု ထငမြိသည်။ သန်းအောငမြှင့လြည်း သူ့ကို ပြနကြှည့မြိရင်း ရငထြဲဖိုသှားရသည်။ တခွိနခြွိနမြှာ သန်းအောငမြှင့သ်ညလြည်း လုလုလကခြကြဖြှင့ြ ဒါမွိုး ဖြစ်သှားနိုငသ်ည် မဟုတပြါလား။ ဒီလိုတွေးမိပြနတ်ော့ ရှကသ်လိုလို၊ ကြောကသ်လိုလို ရငထြဲမှာ ဖိုလှိုကလြာရသည်။

“ ရှငတ်ို့ ဗိုကကြှီးလို့များတော့ အရဲကိုးပြီး ရိုးရိုးမှေးဖို့ မကြံလနေဲ့၊ ကိုယဝြနရြှိတာ သိတာနဲ့ ဆရာဝနန်ဲ့ မပြတ် ပြနေ။ ဗိုကခြှဲပြီးတော့ မှေး။”

ဆိုသည့ြ ဆေးရုံက အိုဂွီဆရာဝနမြကြီး စကားသံကိုလည်း နားထဲမှာ ပြနကြှားယောငလြာသည်။ ဆေးရုံက ဆင်းစဉမြှာ ပေးသည့ြ ဆောငရြန်၊ ရှောငရြန် စာရင်းများထဲမှာ အဲ့ဒါလည်း ပါတာကို မှတမြိနသည်ေ။

သန်းအောငမြှင့ြ ဦးတညရြာက လုလုတို့အိမ် ဖြစ်သည်။ အိမန်ှင့ဆြိုင် တွဲထားတာဆိုတော့ ဘယမြှမသှားရင် အိမ် သို့မဟုတ် ဆိုငမြှာပဲ ရှိလိမ့မြည် ထငသ်ည်။ စတွေ့တွေ့ချင်ြးတော့ လုလု အံ့သှသှားမည် ထငသ်ည်။ မှတမြိချင်မြှတောင် မှတမြိလိမ့မြည်။ မှတမြိရငလြည်း အရမ်းအံ့သှသှားလိမ့မြည်။ ထို့နောကြ …

လုလုနှင့ြ ခစွသ်ူတွေ ဖြစ်ပြီးရင် သန်းအောငမြှင့ြ အရငကြတည်းက အတူတူသှားချင်ခြဲ့သော နရော သုံးခုရှိသည်။ ရကြည်ေဦးဘုရား၊ ကနသ်ုံးဆင့ြ နှင့ြ ငဝနမြှဈကမ်းဘေးမှ နှီးဘုရားတို့ ဖြစ်သည်။ ညနစေောင်းဆိုရင် အလှနလြှသော နှီးဘုရားသို့ ဒီညနတေော့ သှားခွင့ကြှုံမညဟြု ရငထြဲက မွှောလြင့န်မေိ၏။

ဒါပမယေ့ြ ဝေါကနဲ ဘေးက ဖြတတ်ကသ်ှားသော ဆိုငကြယတ်ဈစီးက သန်းအောငမြှင့ြ စိတကြူးတွကေို မောင်းထုတပြဈလိုကြ၏။ အလန့တ်ကြားဖြင့ြ ဘေးကပပြှီး ခွစေုံရပလြိုကသ်ော သန်းအောငမြှင့ကြို နောကမြှာ ထိုငလြိုကလြာသူ မိန်းကလေးက လကကြလေးပြပြီး တောင်းပနသ်ှားသည်။ မောင်းသည့ြ သူကတော့ လှည့တ်ောငကြှည့ြ မသှားပါ။

အရငစြိတဆြိုရင် သန်းအောငမြှင့ြ နှုတဖြွားက ဖရုူ ဝါစာတွေ တနင့တ်ပိုး ထွကလြာမှာ ဖြစ်ပမယေ့ြ ဒီတကြိမမြှာတော့ သည်းခံလိုကပြါသည်။ သားသားနားနား ဝတထြားပြီး ထမီစွနတ်ောငဆြှဲ၍ လမ်းလယမြှာ ရနတ်ှေ့သည့ြ မိန်းမမွိုးကို လုလု ကြိုကမြညမြဟုတပြါ။ လူရမ်းကား ဆိုငကြယသ်မားကို လုလု မကြန်ှာ ထောကြ၍ ခွင့လြှှတလြိုကပြါသည်။

“ ဟာ”

လုလုတို့ လမ်းထိပန်ားတွင် ခုနက ဆိုငကြယ် ရပထြားတာကို ထပတ်ှေ့ရသည်။ ဆိုငကြယပြေါလြိုကလြာသူ နှစ်ယောကကြ ဘေးမှာ ရပစြကားပြောနကြေ၏။ ဆိုငကြယသ်မား၏လကကြ ကောငမြလေး ပုခုံးပေါတ်ငထြားပြီး ကောငမြလေးက ဆိုငကြယသ်မားခါးကို လှမ်းကိုငထြားသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ ကြည့်န်ဆေဲမှာ ဆိုငကြယသ်မားက ခေါင်းမှာ စွပထြားသည့ြ ဆိုငကြယစြီး ဦးထုပကြို ဆှဲခွှတလြိုကြ၏။

သန်းအောငမြှင့န်ားက ကမျဘာကြီး ပတခြွာလညသ်ှားသည်။ ကောင်းကငကြှီး ပျိုကလွာ၏။ ကောင်းကငန်ှင့ြ မှကြေီးကြားတွင် သန်းအောငမြှင့ြ ပြားခပြသ်ှားသည်။ ရှေ့သို့လှမ်းထားသော ဘယခြှနေောကကြို ညာခွကေ မလိုကန်ိုင်၊ ခွစေုံလည်း မဟုတ် တဝကတ်ပကြြ အနအထေားမှာ သန်းအောငမြှင့ြ ကြောကရြုပတ်ဈခု ဖြစ်သှားသည်။

“ လုလုရယ်”

နှုတဖြွားက မဟုတ်၊ ရငထြဲမှာ ဟိန်းလာသော အသံဖြစ်ပါသည်။ တကယထြှကလြာတာက မကြရြညတ်ှေ ဖြစ်သည်။ ပတဝြန်းကငွတ်ဈခုလုံး ရီဝဝေါးသှား၏။ ငှိမသ်ကန်သေော သန်းအောငမြှင့ြ ပုခုံးနှင့ြ ကြောပြငကြ တဆတဆြတတ်ုနလြာသည်။ ရငထြဲမှာ လှိုကကြနဲ လှိုကကြနဲ တကလြာတိုင်း ဘေးပတလြညကြ လူသံ ကားသံတွေ နားထဲမွာ ပြောကပြွောကသ်ှား၏။

မကြတ်ောငကြိုတဖတွဖြတွြ ခတကြာထိန်းရင်း ခွအစေုံကို ပြနလြှည့ဖြို့ အားယူရသည်။ ကောငမြလေး၏ နဖူးဆံစတွကေို လကန်ှင့ြ လိုကဆြှဲ၍ စရင်း ပြုံးနသညေ့ြ လုလုအပြုံးက သန်းအောငမြှင့ြ ရငကြိုသာမက တကိုယလြုံးကို ညှဈခွနသေည်ေ။ တဆတဆြတတ်ုနသ်ော ဒူးတွကေို ကြိုးစားထိန်းရင်း သန်းအောငမြှင့ြ လုလုတို့ နှစ်ယောကကြို ကြောခိုင်းလိုကသ်ည်။ သန်းအောငမြှင့ြ မကြန်ှာ အမူအရာမှာတော့ ဘာဆိုဘာမှမရှိသော ဟင်းလင်းပြင် တဈခုက ဆီးကြိုသည်။

……………………………………………..

(၁၈)

ကံကြမျမာဆိုသညမြှာ ရကစြကတ်တသ်ူလား၊ ကြီစယတ်တသ်ူလား ဒါမှမဟုတ် အံစာတုံးပစ်၍ ကပြန်းဆုံးဖြတတ်တသ်ူလား။ သန်းအောငမြှင့ြ မစဉြးစားတတတ်ော့ပါ။ ယောကြွားလေး ဖြစ်သှားပြီးနောကြ ကိုယ့လြမ်းကို ကိုယလြွှောကဖြို့ လုပန်သညေ့ြ လုလုကိုလည်း အပြဈမတငလြိုပါ။ မတငရြကပြါ။ သန်းအောငမြှင့ြ ပေးခဲ့သည့ြ အကူအညီတွင် ဘယလြို နှောငကြှိုးမှ မထားခဲ့။ အပြနအြလှန် အလဲအလှယလြုပပြှီးသည့ြ နောကပျိုင်းက သူဖြစ်လိုရာ သကသ်ကသ်ာ ဖြစ်ပါသည်။ လုလုဖကကြလည်း ဘယလြို ကတိကဝတမြှ မရှိခဲ့သည့အြတွကြ သူ့လမ်းကို သူသှားခွင်းက လုလု အလှနဟြု ဆို၍ မဖြစ်ပါ။

ရနကြုနကြို ပြနလြာရင်း ရထားပေါမြှာ သန်းအောငမြှင့ြ အတွေးထဲမှာ နဈမှုပန်ခေဲ့သည်။ ကားဂိတကြို မရောကဘြဲ ခွထေောကတ်ှကေ ဘူတာရုံသို့ ဘယလြို သယဆြောငသ်ှားခဲ့သည် ဆိုသညကြိုလည်း ပြနမြမှတမြိတော့သလိုပင်။

အခစွဆြိုသညမြှာ ရယူခွင်းလည်း ဖြစ်နိုငပြါသည်။ ပေးဆပခြှင်းလည်း ဟုတန်ိုငပြါသည်။ ထိုအကြောင်း ၂ ခုလုံးနှင့ြ ကင်းလှတ်၍ တညခြငွလြည်း တညပြါလိမ့မြည်။ ဆုံးဖြတသ်ူ သို့မဟုတ် သုံးသပသ်ူ၏ သဘောထားရပတ်ညခြကြကြသာ အဖြကေို ထုတပြေးခွင်း ဖြစ်သည်။

ယောကြွားတဈယောကြ မဟုတတ်ော့ခွင်းက အဆုံးသတတ်ဈခုဟု သန်းအောငမြှင့ြ မယူဆပါ။ ဒါပမယေ့ြ လုလုကို အခွားမိန်းကလေးတဈယောကန်ှင့ြ အတူ တွေ့လိုကရြခွိနမြှာတော့ ထိုသို့ ယူဆမိခဲ့သညမြှာ အမှနဖြစ်သည်။ အဆုံးသတသ်ှားခွင်းမှာ အဓိပျပါယတ်ဈခုခု ရှိသလားဟု လမ်းမှာ တလွှောကလြုံး စဉြးစားခဲ့သည်။ အသကြ ၃၀ ကြောပြှီ ဖြစ်ပမယေ့ြ တွကကြှည့လြငွြ ရှေ့ဆကလြွှောကရြမည့ြ ခရီးက များစွာကနွသ်ေးသည်။ မိန်းမတဈယောကအြဖြစ် ဆကလြကရြပ် တညသ်ှားနိုငမြညလြား၊ လုလုကို ထည့တ်ှကလြို့ မရတော့သည့ြ ရှေ့ခရီးကို သန်းအောငမြှင့ြ ကြောဖြှတန်ိုငမြညလြား။ ဇဝဇဝေါ ဖြစ်ရသည်။

တကယတ်မ်းဆိုရင် လုလုက သန်းအောငမြှင့ြ၏ စိတကြူးတဈခု ဖြစ်သည်။ အိပမြကတ်ဈခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သောြ ယခု ရငဆြိုငန်ရသေညကြ၊ ရှေ့မှာကြုံတွေ့ရမှာက လကတ်ှေ့ဖြစ်သည်။ လုလုကို ခစွခြဲ့သည်။ ခစွန်ဆေဲဖြစ်သည်။ နောငဆြကြ၍လည်း ခစွသ်ှားဦးမည် ဖြစ်သညကြလည်း အမှနတ်ရားတဈခု ဖြစ်သည်။ စိတကြူးနှင့ြ အိပမြကကြို ထားခဲ့ချင်လြငွြ လကတ်ှေ့နှင့ြ အမှနတ်ရားကို ဆုပကြိုငရြမည် ဖြစ်သည်။ လုလုကို ခစွခြှင်းဖြင့ြ အသကရြှငန်ရခွေင်းက ဝဋကြှှေး တဈခု ဖြစ်မညဆြိုလငွြ သန်းအောငမြှင့ဖြကလြည်း ကြအေောငဆြပဖြို့သာ ရှိပါတော့သည်။

ဆေးရုံမှာ ပြောခဲ့သည့အြတိုင်း လုလုအောင် အမညကြိုယူ၍ လုလုအောငအြဖြစ် ဆကလြကြ၍ ရပတ်ညရြှငသ်နန်ခွင်ေးက (အနည်းဆုံးတော့ သန်းအောငမြှင့ြ အတွကြ) အဓိပျပါယ် တဈခုခုတော့ ရှိပါလိမ့မြည်။

သန်းအောငမြှင့ြ သကပြှင်းရှညကြှီး တဈခုကို လေးလေးပငပြင် ခလွိုကရြင်း ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနင်ုံ့ကြညလြိုကမြိ၏။ စိမ်းပြာရောငရြင့ရြင့ြ အင်ျကြီ၊ အနကရြောင် စကပရြှညန်ှင့ြ ရှိသင့သ်ည့ြ အမို့အဖောင်းတွေ ရှိသော မိန်းမခန်ဓာကိုယတ်ဈခုကို မှငသ်ည်။ Package A ၏ အစွမ်းက သန်းအောငမြှင့ကြို မယုံနိုငစြရာ ပြောင်းလဲပေးခဲ့သညကြို လကမြခံချင်ြ၍ မရတော့ပါ။ မီးမီးကလည်း သန်းအောငမြှင့န်ှင့ြ အလိုကဖြကဆြုံး ဖြစ်မညလြို့ ထငတ်ာတွေ ရှေးခယွြ ဆငမြှန်းပေးခဲ့သည် မဟုတပြါလား။

ဒီနေ့ နာမညပြှောင်းဖို့ ကိဈစနှင့ြ ဆေးရုံကို သှားဖို့ရှိသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ ယူခဲ့သည့ြ Package ထဲမှာ ထိုဝနဆြောငမြှုလည်းပါသည်။ ဆေးရုံရောကတ်ော့ ဝနထြမ်းအမွိုးသမီး တဈဦးက အသင့စြောင့န်သည်ေ။ သန်းအောငမြှင့လြို တဈယောကြ ဒီနေ့လိုကလြာမည် ပြောပမယေ့ြ တောတ်ောန်ှင့ြ ရောကမြလာ။ ဒီနေ့မလာဖြစ်တော့ဟု လှမ်းအကြောင်းကြားတော့မှ သန်းအောငမြှင့ကြို ဆေးရုံက အမွိုးသမီးက လဝကရုံးသို့ ခေါသ်ှားသည်။ လုပစြရာရှိသညတ်ို့ကို အှနလြိုင်းမှာ လုပထြားပြီး ဖြစ်ပမယေ့ြ ဒီနေ့ လူကိုယတ်ိုင် လကမြှတထြိုးရမှာ၊ ဓာတပြုံရိုကခြံရမှာတွေ ကနွသ်ေးသည့အြကြောင်း လမ်းမှာ ရှင်းပြသှားသည်။

ကံကောင်းချင်တ်ော့ သန်းအောငမြှင့ြ တန်းစီရမည့ြ ကောငတ်ာမှာ လူရှင်းနသည်ေ။

“ ရှငတ်ို့က ဘယကြတုန်း”

ကောငတ်ာက အမွိုးသမီး အရာရှိက သန်းအောငမြှင့တ်ို့ ၂ ယောကကြို ကြည့်ပြှီး အလန့တ်ကြား မေးသည်။

“ ကြှနမ် က xxxx ဆေးရုံကပါရှင့ြ၊ ကြှနမြတို့ ကာစတနမြာ နာမညပြှောင်းဖို့ကိဈစ လာတာပါ။ အှနလြိုင်းကလည်း ပုံစံကပြှီးပါပြီ။ ဖောငန်ံပါတ် C-078 ပါ။ ဒီမှာ ပါရှင့ြ”

ဆေးရုံဝနထြမ်း အမွိုးသမီးက ပရင့ထြုတထြားသည့ြ စာရှကတ်ဈထပကြို ကောငတ်ာပေါြ ပြာပြာသလဲ တငပြေးလိုကသ်ည်။ အရာရှိမက ကောကယ်ူ လှနလျှော စဈဆေးရင်း

“ ကြှနမြက ဟိုအဖြဲ့ ဒီအဖြဲ့တွကေ လူတွေ ထငလြို့ပါ။ စိတမြရှိပါနဲ့။ ထငတ်ော့ထငသ်ားပဲ ၂ ယောကထြဲဆိုတော့ ဟင်း ..ဟင်း ..”

“ ဘာ အဖြဲ့တွလေဲဟင်”

စိတဝြငစြားသှားသောကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ ဝငမြေးလိုကသ်ည်။ အရာရှိမက သူ့ရှေ့က ကြနပြွူတာထဲမှာ ဂဏန်းတွေ ရိုကသ်ှင်းနရောမှ မော့ကြည့်လြိုကပြှီး

“ ဘာအခွင့အြရေး၊ ညာအခွင့အြရေးတွလေေ၊ ကြှနမြတို့ ကောငတ်ာမှာ အားလုံး ကြနပြလိ ဖြစ်တယ် ဆိုရငတ်ောငမြှ မှတပြုံတင် အသဈ ထွကလြာဖို့က ၃ ရကတ်ော့ ပြနခြွိန်းရတာပဲ။ အဲ့ဒါကို သူတို့တွကေ လကမြခံကြဘူး။ နည်းနည်း စောင့ရြမယ် ပြောလိုကတ်ာနဲ့ ခွဲခွားဆကဆြံတာလား၊ တန်းတူ အခွင့အြရေး မပေးချင်တ်ာလား ဘာညာနဲ့ ပြကလြောရိုကကြုနတ်ော့တာပဲ။ သူတို့ပါလာရင် တကယ် စိတည်ဈရတယ်။ ”

“ ဒီကောငတ်ာက အဲ့ဒီအတွကြ သီးသန့လြား”

“ ဟုတတ်ယ်။ ကြှနမြတို့က male to female ၊ ဟိုဖကထြိပကြ ဟာက female to male”

အမွိုးသမီးကနေ အမွိုသားပြောင်းသည့ဖြကကြို သန်းအောငမြှင့ြ ပစေောင်းစောင်းနှင့ြ ကြည့်လြိုကမြိသည်။ လုလုများ ရောကန်မလေားလို့ မရဲတရဲ စိတထြဲမှာ ဖြစ်ရပမယေ့ြ ဟိုဖကကြောငတ်ာက လူရှင်းနသည်ေ။ သန်းအောငမြှင့ထြကြ စော၍ ဆေးရုံက ဆင်းသှားသော လုလုက အခုလောကဆြို ယောကြွားလေး မှတပြုံတငအြသဈ၊ နာမညအြသဈ နှင့ြ ဖြစ်ချင်ဖြစ်နလေောကပြပြေီ။

“ လူ ရှင်းတယန်ောြ”

“ တခါတလလည်ေး ရှင်းတယ်။ တခါတလလည်ေး များတယ်။ ဒါပမယေ့ြ လာလုပတ်ဲ့ လူက တဈယောကြ နှစ်ယောကပြါ။ သူတို့အဖြဲ့တွေ ပါလာမှ ရှုပတ်ာ။”

ဒီအမွိုးသမီးက အဲ့ဒီအဖြဲ့တွကေို တောတ်ောြ အမှငကြပန်ပေုံရသည်။ သူ့ အံဆှဲထဲက စာရှကတ်ဈထပကြို ဆေးရုံမှ လိုကလြာပေးသည့ြ အမွိုးသမီးလကသ်ို့ လှမ်းပေးလိုကပြှီးနောကြ ဆကပြှောသည်။

“ အစိုးရကတောင် ဥပဒထေုတပြှီး ခွင့ပြှုပေးထားတာပဲ။ ကြှနမြတို့က လုပပြေးမှာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ နာမညပြှောင်းတာ၊ လိငပြှောင်းတာကို တနရောထဲမှာ ပြငရြတာမှ မဟုတတ်ာ၊ ထည့ပြေးလိုကရြင် စဈစတမကြ သူ့ဖာသာ လုပတ်ယဆြိုပမယေ့ြ ဆိုငရြာဆိုငရြာ ဒီပါ့မန့အြလိုကြ သချော ပြနစြဈရသေးတယ်။ မပြောင်းသေးခငကြ ဟာတွကေို ဘကကြပလြုပပြှီး လိုရင် ပြနကြှည့လြို့ရအောင် အသဈနဲ့ လင့ပြှနခြွိတပြေးထားရတယ်။ ကြှနမြတို့ အခွိန် ၃ ရကယ်ူတာ မလှနပြါဘူး။ ဒီမှာ ပုံစံလေးတွေ တငသ်ှားရုံဆိုပမယေ့ြ၊ ဒီက ကြောတ်ာနဲ့ ဝနကြှီးဌာန ၇ ခုလောကဆြီ ရောကပြှီး ဆကလြုပကြှရတာ။”

“ အဲဒါတွေ အကုနလြုံး အဈမ လိုကလြုပရြတာလားဟင်”

“ အဟီး၊ ကြှနမြက ဒီမှာ စဈပြီးတော့ တငပြေးလိုကရြုံပဲ။”

သန်းအောငမြှင့ြ နှင့ြ အရာရှိမှ စကားပြောနစဉြေ ဆေးရုံဝနထြမ်း အမွိုးသမီးက ပုံစံတွကေို သှကသ်ှကလြကလြကြ ဖြည့န်သည်ေ။

“ နာမည် ဘယလြို ဖြည့လြိုကရြမလဲဟင်၊ နာမညပြါမှ ဓာတပြုံမှာ တခါထဲ တွဲလို့ရမှာ ”

“ လုလုအောင်”

……………………………………..

(၁၉)

လာနကြေ လူတွထေဲမှာ ဒီလူ လကသ်ံအပြောငဆြုံးဆိုတာ သိထား၍ အသင့တ်ောင့ခြံထားသည့တ်ိုင် ဖြန်းကနဲ အသံနှင့အြတူ ရဲလင်း ခေါင်းလည်းလညထြှကသ်ှားသည်။

“ မင်း တမငလြုပတ်ာ”

“ မဟုတပြါဘူးဗွာ။ ကြှနတ်ောြ မဟုတတ်ာလုပရြင် ခငဗြွားတို့ လှမ်းမှငန်ရမှောပဲ ဥဈစာ၊ မလုပပြါဘူး။”

အမှနအြတိုင်း ပြောရရင် ဒီပန့ကြ ပကြန်တော နည်းနည်းတော့ ကြာပြီ ။ ခလုတန်ှိပပြမယေ့လြည်း လမစေုပတ်ော့။ ထို့ကြောင့ြ ရဲလင်းက ကသေီ့ကို ခဏမှုတခြိုင်းပေးပြီး ကောကစြှပထြားလိုကကြာ သုံးလေးကြိမလြောကြ ဟနဆြောငခြဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဒီကိဈစကို ကသေီတောင် မသိရှာပါ။

“ တောသ်ေးတာပေါ့၊ ကငမြရာကို ဇွန်းဆှဲကြည့်လြိုကမြိလို့”

ပြောရင်းနှင့ြ နောကတ်ဈခကြြ ထပရြိုကလြိုကသ်ည်။ ဒီတခါတော့ လညထြှကြ မသှားအောင် ရဲလင်း တောင့ခြံလိုကန်ိုငသ်ည်။ အခုနောကပျိုင်း သူတို့က ကိုယတ်ိုင် လာလုပမြခိုင်းတော့ပါ။ ရဲလင်းကို ပန့ပြေးထားပြီး သူတို့ လှမ်းပြောရင် လုပရြသည်။ မလုပမြိပါက ဆှမွေိုးမေ့အောင် နှိပစြကခြံရသည်။ တခါတလေ ကသေီပါ အဆဈပါပြီး အရိုကခြံရလို့ နောကတ်ော့ ရဲလင်းလည်း မပကြမြကြကြ လုပပြေးပါသည်။ စကကြ သူ့ဖာသာ ပကြသ်ှားတာလည်း တကယပြင် ဖြစ်ပါသည်။

“ နောကတ်ဈခု သှားယူလိုကြ”

သူတို့ထဲက နည်းနည်း ပိုသှဇာရှိပုံရသည့ြ တဈယောကကြ နောကတ်ဈယောကကြို ပန့သ်ှားယူခိုင်းလိုကသ်ည်။ ခဏနတေော့ သှားယူသူ ပြနရြောကလြာသည်။ ဒါပမယေ့ြ ခါတိုင်းလို ခလုတန်ှိပရြသည့ြ စကမြဟုတတ်ော့ဘဲ ပိုကန်ှင့ြ ဆကထြားသည့ြ ဘောလုံးကို လကန်ှင့ြ ညှဈပေးရသည့ြ အမွိုးအစား ဖြစ်သည်။

“ ဒါပဲ ရှိတော့တယ်။”

“ ဒါပဲရှိရင် ဒါနဲ့ပဲလုပ်၊ မင်း ဒီလောကတ်ော့ လုပတ်တတ်ယ် မဟုတလြား။”

ရဲလင်း ခေါင်းညိတပြှလိုကတ်ော့ တဈယောကကြ ကသေီ့ကို ဆံပငကြဆှဲပြီး အနားသို့ ခေါလြာသည်။

“ ထပလြုပပြေးလိုကြ”

ဒီကိဈစ နှင့ြ ပတသ်ကရြင် လုံးဝ စိတလြွှော့ထားလိုကပြုံရသည့ြ ကသေီက ရဲလင်းရှေ့မှာ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကြ၍ နောကတ်ကြိမ် ထပမြှုတပြေးသည်။ အဆငသ်င့ြ ဖြစ်တော့ ရဲလင်းက သူတို့ရှေ့မှာပင် ပန့ကြိုစွပပြှီး လုပပြှလိုကရြသည်။ ဒါတောငမြှ ကိဈစပြီးလို့ ပြနအြထွကမြှာ ရဲလင်း နားရင်းတဈခကြြ အအုပခြံလိုကရြသေးသည်။

“ နောကတ်ခါ လူလညကြှရင် ဟိုကောငမြပါ နာမယမြှတ်။”

နှစ်ခါပြန် မှုတပြေးလိုကရြလို့ ရဲလင်း အားနာနမေိပမယေ့ြ ကသေီကတော့ ဘာမှမထူးခွားသလိုပင်၊ ပန့အြသဈကို လှမ်းကြည့်ပြှီး

“ သှေးပေါငခြွိန် စကလြိုပဲနောြ။”

ဆေးဖကဆြိုငရြာ ပစ်စည်းတဈခု အမညကြှားတော့ ရဲလင်း စိတကြ မိခငဆြီ ရောကသ်ှားသည်။

တဈယောကအြကြောင်း တဈယောကကြို ပြောဖြစ်ခဲ့ကြပြီးပြီဆိုတော့ ရဲလင်းအမအကြေောင်းကို ကသေီလည်း သိနပြေီ ဖြစ်သည်။ အမကေို ဆေးကုဖို့ ရဲလင်း ပစ်စည်းဖြုတရြောင်းဖို့ ကြံဖူးတာကိုတော့ ပြောပြမနတေော့ပါ။ ကသေီကလည်း နယမြှာကနွခြဲ့သော သူ့မိသားစုအကြောင်း၊ အလုပအြကြောင်းတွေ ပြောပြသည်။ တခါတလလည်ေး ကြောင်းနတေုန်းက အကြောင်းတွေ ပြောဖြစ်ကြ၏။ ဒါပမယေ့ြ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ တဈယောကကြို တဈယောကြ ရည်းစားရှိသလား၊ ထားဖူးသလားဆိုတာကိုတော့ မမေးဖြစ်၊ မပြောဖြစ်ကြပါ။

“ ကြှနတ်ော့အြမေ အဆငပြှရေဲ့လား မသိပါဘူးဗွာ။”

“ အစားထိုးရင် အဆငပြှမယေဆြိုတော့ အခု ကောင်းနလေောကပြါပြီ ရဲလင်းရယ်။”

“ လူကောင်းပမယေ့ြ ကြှနတ်ော့ကြို မတွေ့ရင် စိတကြောင်းမှာ မဟုတပြါဘူး။ အဈမနဲ့ ညီလေးက သူ့ကို ညာထားနိုငရြငတ်ော့ တောသ်ေးတာပေါ့။”

“ ကြှနမ် အဖိုးနဲ့ အဖြားကတော့ ကြှနမြကို ရနကြုနမြှာပဲ အလုပလြုပန်တယ်ေ ထငမြှာ။ ရှင့ထြကြ စာရငတ်ော့ တောသ်ေးတာပေါ့လေ။”

“ လူပြောကရြငတ်ော့ ရဲတိုငကြှမှာပဲ။ ရဲတွေ ကြှနတ်ောတ်ို့ကို မှနမြှန် ရှာတွေ့ပါစပေဲ ဆုတောင်းတယ်။ ဒီလူတွကေ လူကုနကြူးဂိုဏြးလို့ ထငတ်ယ်။ ကြှနတ်ောတ်ို့ကို တနရောရာကို ရောင်းမစားခင် ပြနလြှတမြှ ဖြစ်မယ်။”

“ ကြှနမြလည်း အဲ့လိုပဲ ထငန်တော။ ဒါပမယေ့ြ နောကတ်နရောက ဒီနရောလို မဟုတဘြဲ ထွကပြှေးလို့ လှယမြယ် ဆိုရငတ်ော့ မဆိုးဘူး ထငတ်ယန်ောြ။”

“ ကြှနတ်ောလြည်း မတွေးတတတ်ော့ပါဘူးဗွာ။”

ရဲလင်း စိတပြကြလြကပြကြြ နှင့ြ လှဲခလွိုကသ်ည်။ အိပပြွောမြညဟြုတော့ မထငပြါ။

………………………………………………

(၂၀)

မှတပြုံတငအြသဈက ၃ ရကန်မှရေမည်။ ကဒအြသဈဆိုသောလြည်း ဓာတပြုံ ၊ နာမည် နှင့ြ လိငသ်ာပြောင်းခွင်းဖြစ်ပြီး နံပါတကြ အရငန်ံပါတအြတိုင်း ပြနထြှကလြာလိမ့မြည်။ အဲ့ဒီကြားထဲမှာ သန်းအောငမြှင့ြ ဘာမှလုပစြရာမရှိ။ မှတပြုံတငရြတော့မှ အဲ့ဒီက ထောကခြံစာနှင့အြတူ ဘဏကြဒန်ှင့ြ ယာဉမြောင်းလိုငစြငတ်ှေ သှားပြောင်းရမည်။ အဲ့ဒါတွကတေော့ ၁ ရကန်ှင့ြ ပြီးသညဟြု ဆိုသည်။ ဆရာဝန် နှင့ြ ပြနပြှရမည့ြ ရကကြလည်း ၁၀ ရကလြောကြ လိုနသေေးသည်။ ထို့ ကြောင့ြ အခန်းထဲမှာပဲ လှိမ့အြိပန်မေိသည်။ ဆာရင် အသင့စြား အစားအစာ တဈခုခု ထလုပစြားလိုကသ်ည်။ ရသေောကသ်ည်။ စာဖတသ်ည်။

သန်းအောငမြှင့ြ အပြငလြည်း မသှားချင်ပြါ။ အသှငသ်ဈ၊ ဝတန်ကြမေဟုတသ်ည့ြ အဝတအြစားသဈတွေ နှင့ြ အသားမကသွေးခွိနမြှာ ပတဝြန်းကငွဟြောင်းကြီး တဈခုကို အသဈလို့ ကိုယ့ကြိုယကြို လိမည်ာပြီး မတိုးဝငခြငွပြါ။ နောကထြပ် အလုပတ်ဈခု ရှိသေးသည်။ လုလုအကြောင်းကို မစဉြးစားမိအောင် ကြိုးစားခွင်း ဖြစ်၏။ ကြိုးစားမှုက အောငမြှငသ်ည့အြခါ အောငမြှငသ်ည်။ မအောငမြှငသ်ည့အြခါ ကိုယ့ကြိုယကြို စိတထြဲကနေ လကည်ိုး ငေါကင်ေါကထြိုး၍ အပြဈတငသ်ည်။ မိုကမြဲမှု ဟူသညမြှာ ဆုံးရှုံးခွင်းသာ ရတတပြါလားဟု တွေးရင်း မကြရြညဝြဲရသည်။ ရှေ့ဘဝ ခရီးကို ရငမြောစွာ မွှောကြှည့မြိရင် ခုနဝဲနသညေ့ြ မကြရြညကြ ကခွငွခြငွြ ဖြစ်လာသည်။ အရငကြ သန်းအောငမြှင့ြ ဒီလို ဘယတ်ုန်းကမှ အားမငယခြဲ့ဖူးပါ။ ဝမ်းမနည်းခဲ့ဖူးပါ။ ကြုံလာသမွှ အခကအြခဲတိုင်းကို ရအောငကြွောဖြှတမြညဟြုပဲ စိတရြှိခဲ့သည်။

“ သောကသ်ုံးမကတွဲ့ ဟောမြုန်းတွေ၊ ငိုဖို့ပဲ တတသ်လား။”

အနားရှိတာတွေ နှင့ြ နံရံကို ကောကပြဈရင်း စိတပြကြလြကပြကြြ ညည်းညူလိုကမြိသည်။ ဒေါသက အားငယစြိတကြို မခွဖကြေန်ိုငသ်ောအခါ ပို၍ ဝမ်းနည်းရသည်။ နံရံကို ခေါင်းနှင့တ်ိုကြ၍ အောင်ိုချင်စြိတတ်ှေ ဖြစ်လာသည်။ ခုနက နံရံကို ပစ်လိုကသ်ည့ြ ပစ်စည်းတွထေဲတွင် ပါသှားသော ဖုန်းက မပကြစြီးသှားသည့အြပြင် ထပငမြှညလြိုကသ်ေးသည်။ ဒီနံပါတကြို ပြောင်းပစ်ရမယဟြု စဉြးစားရင်းပင် ထသှားပြီး ဖုန်းကို ကောကယ်ူကြည့်လြိုကမြိသည်။ မကိုငခြငကြ လုလု ဖြစ်ပါစလေို့ စိတထြဲက လှဈကနဲ ဆုတောင်းမိခဲ့သေးပမယေ့ြ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ခငမြွိုးဆှေ ဖြစ်နသည်ေ။

“ ဟယလြို”

“ သန်းအောငမြှင့ြ နငရြနကြုန် ပြနရြောကန်လေား။”

“ အေး”

“ ငါ့ကို တဈခုလောကျ ကူညီပါလား ဟင်”

“ ပြောလေ”

ကိုယ့ကြို ကူညီခဲ့သူဆိုတော့ ပြနကြူညီရမည့ြ ဝတ်တရားရှိပါသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ အတွကလြည်း ခငမြွိုးဆှကေို ကူညီခွင်းကြောင့ြ စိတအြပြောင်းအလဲ ဖြစ်နိုငသ်ည် မဟုတပြါလား။ နောကပြှီး ဘာမှသုံးစားလို့ မရတော့ဟု ကိုယ့ကြိုယကြို ထငမြှတထြားမိသည့ြ ဘဝမှာ အသုံးဝငသ်ော နရောတဈခု ရှိလာခွင်းက ကောင်းပါသည်။

“ ရဲလင်း ပြောကန်တယ်ေ။”

“ ဘယလြို”

“ မမေေ့ကို ဆေးရုံမှာ စောင့ပြေးပြီးတော့ နားဖို့ ပြနသ်ှားတာ။ ပြနရြောကမြလာတော့ဘူး။ ဒီနေ့နဲ့ ဆို ၄ ရကြ ရှိပြီ။ နင် အားရင် ငါ့ကို ဝိုင်းရှာပေးပါလားဟင်”

“ အေးအေး၊ နငဘြယမြှာလဲ၊ ငါလာခဲ့မယ်။”

အိမလြိပစြာပေးပြီး ခငမြွိုးဆှေ ဖုန်းခသွှားသညန်ှင့ြ သန်းအောငမြှင့လြည်း အပြငထြှကဖြို့ ပြငသ်ည်။ ဒီတော့မှ မကြန်ှာပေါြ မှာ ချောကလြုလု မကြရြညစြီးကြောင်း ၂ ခုရှိတာကို သတိထားမိသည်။ ခငမြွိုးဆှဆေီက ဖုန်းလာသည့အြခွိနမြှာ မကြရြညတ်ှကနွေမှန်ေး သန်းအောငမြှင့ြ မသိခဲ့ပါ။ ဒါပမယေ့ြ ခငမြွိုးဆှေ အတွကကြ ပိုအရေးကြီးနလေို့ ကိုယ့ခြံစားခကြကြို ခဏဘေးခွိတကြာ မကြန်ှာသဈ အဝတလြဲပြီး ခပမြှနမြှန် ထွကလြာခဲ့သည်။

ခငမြွိုးဆှကေ သူ့အမအေိမမြှာ ရှိနသည်ေ။ ဆေးရုံက ဆင်းလာပြီးခွိနမြှာ ဖုန်းထဲမှာပဲ စကားပြောဖြစ်ပြီး လူချင်ြး မဆုံဖူးသေးတော့ သူတို့အိမထြဲ ဝငသ်ှားသည့ြ သန်းအောငမြှင့ကြို ခငမြွိုးဆှေ ကြောငကြှည့န်သည်ေ။ မီးမီးက နှုတဆြကလြိုကတ်ော့မှ မှတမြိသှားသည်။ ဒါပမယေ့ြ မောငအြတွကြ ရတကမြအေး ဖြစ်နပေုံရသည့ြ ခငမြွိုးဆှကေ ထွလေီကာလီတွေ ပြောမနဘေဲ ဖြစ်စဉကြို သူသိသလောကြ ရှင်းပြသည်။

“ မမကေေ ဆေးရုံမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ အလုပကြ လှှတလြို့ အရေးတကြီး နယဆြင်းသှားရတယလြို့ ပြောထားတယ်။”

“ အနတ်ီမကေ ယုံလား။”

“ သိပမြသင်ျကာဘူး။ ရဲလင်းက မမေေ အခုလို ဖြစ်နခွေိနမြှာ သူ့ကို နယလြှှတရြင် အလုပထြှကလြာမယ့ြ ကောင်။ သူ့သားအကြောင်း သူသိတယလြေ။ သူ့ အလုပထြဲက ကောငလြေးတွကပေါ ဝိုင်းညာပေးထားလို့ အောင့သ်ကသ်ကန်ဲ့ ငှိမကြှည့န်တော။”

“ ငါ ဘာလုပပြေးရမလဲ။”

“ ငါတို့ ရဲတိုငထြားတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကိုယ့န်ည်းကိုယ့ဟြနန်ဲ့လည်း ရှာမှ ဖြစ်မယလြေ။ နင် ငယင်ယကြ စုံထောကဝြတ်တုတွေ အရမ်းဖတတ်ာ ငါသတိရပြီး ဖုန်းဆကလြိုကတ်ာ၊ နငလြည်း လိုကစြုံစမ်းပေးပါလားဟင်”

“ ငါက”

အမွိုးသားတဈယောကြ မဟုတတ်ော့သည့ြ သန်းအောငမြှင့ြ ပုံစံကို သတိပြုမိလိုကပြှီး ခငမြွိုးဆှေ ငိုငသ်ှားသည်။ ဒါပမယေ့ြ သူ့စိတထြဲ ရှိတာကို တတွတတ်ှတ် ဆကပြှောနသည်ေ။

“ စုံထောကကြားတွေ ကြည့်ရြငလြည်း နငကြ တရားခံလို့ မှန်းလိုကရြင် အမြဲမှနတ်ယ်။ ဆားပုလင်း သန်းအောငလြို့တောင် ခေါကြှတယ် မဟုတလြား။”

“ အဈမက အခုဆို ဆားပုလင်း လုလုအောင် ပေါ့နောျ။”

လုလုအောငလြို့ နာမညပြှောင်းမှာကို ကြိုသိထားသည့ြ မီးမီးက ဝငပြှောသည်။ သန်းအောငမြှင့လြည်း ငိုငပြှီး စဉြးစားနမေိသည်။ စုံထောကဝြတ်တုတွေ ဖတတ်ာ၊ တရားခံမှန်းရင် မှနန်တောတွေ မပါရငတ်ောငမြှ ခငမြွိုးဆှကေ သန်းအောငမြှင့ြ မလှဲမသှေ ကူညီရမည့သ်ူ ဖြစ်သည်။ ခငမြွိုးဆှခငေမြွာ မောငအြတွကြ ပူပနရြသလို ဝဒနောရှင် မိခင် စိတထြိခိုကမြှာကိုလည်း စိုးရိမပြှီး မရှူနိုင် မကယန်ိုင် ဖြစ်နတောကို စာနာမိသည်။

“ အေးပါဟာ၊ ငါလည်း အားနတောပဲ။ နင့ကြို ဝိုင်းကူပေးမယ် စိတခြွ။”

“ ဒါဆို တို့ဘယလြို လုပကြှမလဲ”

“ အခွအနေေ ဘာထူးသေးလဲလို့ ရဲစခန်းကို အရငသ်ှားမေးကြရအောင်။”

မီးမီး ဖုန်းဆကခြေါလြိုကြ၍ သူတို့ သူငယခြငွြး တဇော ဆိုသည့ြ ကောငလြေးတဈယောကြ ရောကလြာသည်။ တဇောက သူ့ကားဖြင့ြ လိုကပျို့ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ရဲစခန်းကိုရောကတ်ော့ စခန်းမှူးက အမှုလိုကအြရာရှိကို သူတို့ဆီလှှတဖြို့ လုပန်ကြေောင်း ဆီးပြောသည်။

“ သတင်းရလို့လား စခန်းမှူးကြီး”

“ နေဦး အိုငအြိုကို ခေါလြိုကြဦးမယ်။ ထိုငကြှပါဦး ”

စခန်းမှူး စားပြဲရှေ့က ခုံတွမှော ဝငထြိုငလြိုကကြှပြီးနောကြ ရဲအုပမြင်းစိုး ဆိုသူကို လှမ်းခေါပြှီး ခငမြွိုးဆှေ နှင့ြ မိတဆြကပြေးသည်။ အမှုလိုကအြရာရှိက ခငမြွိုးဆှကေို ဝတကြွဝတေကြုန် နှုတဆြကသ်ောလြည်း သန်းအောငမြှင့ဆြီကိုသာ မကြစြိရောကန်သည်ေ။ ရဲမကြလြုံး နှင့ြ စူးစူးကြည့်တ်ာ ခံရတော့ နည်းနည်း အနခကေသ်လိုလို ရှိတာကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ ခေါင်းငုံ့ကာ နမေိသည်။

“ ဒီလိုခငဗြွ။ ကသေီဆိုတဲ့ ကလေးမကို သိကြသလား။”

ခငမြွိုးဆှကေ ခေါင်းရမ်း ပြလိုကပြှီး မီးမီး နှင့ြ တဇောကို လှမ်းကြည့်သ်ည်။ သူတို့ကလည်း တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကြ ကြည့်ြ၍ ခေါင်းခါပြကြ၏။ အမှုလိုကအြရာရှိက သူ့လကထြဲက တကဘြလကကြို ဖြင့ပြှီး ဓာတပြုံ ပြသည်။ ခပခြွောချော ကလေးမလေးပင် ဖြစ်သည်။ ခငမြွိုးဆှေ နှင့ြ မီးမီးက ကြည့်လြိုကပြှီးနောကြ တဇော့ဘကကြို ထိုးပေးသည်။ တဇောလည်း သသခွေောခွာ ကြည့်ပြှီး

“ ကြှနတ်ောြ တခါမှ မမှငဖြူးဘူးခငဗြွ။ သူက ရဲလင်း ပြောကတ်ာနဲ့ ပတသ်ကလြို့လား။”

ငှိမကြှည့န်သညေ့ြ စခန်းမှူးက ချောင်းတဈခကြြ ဟန့လြိုကပြှီး

“ ဒီကလေးမလေးလည်း ပြောကန်တယေလြို့ တိုငခြကြဖြှင့ထြားတယ်။ ကြှနတ်ောတ်ို့လည်း အစပိုင်းတော့ အဆကအြစပရြှိမယ် မထငဘြူးပေါ့နောြ။ ဒါပမယေ့ြ တယလြီဖုန်း ကုမျပဏီကနရတေဲ့ အခကြတ်ှအရေ မောငရြဲလင်းရော၊ အဲ့ဒီကသေီရော သူတို့ဖုန်းတွေ ပိတသ်ှားတယ်။ မပိတခြင် နောကဆြုံး ရှိနတေဲ့ နရောနဲ့ အခွိနကြ တူတူဖြစ်နတယ်ေ ခငဗြွ။ အဲ့ဒါကြောင့ြ ကြှနတ်ောလြည်း ကိုမင်းစိုးကို ဒီက ညီမတို့ဆီ လှှတမြလို့ လုပန်တော။”

“ ဒီကလေး ၂ ယောကကြ မောငလြေးရဲ့ အခငဆြုံး သူငယခြငွြးတွပေါ။ အဲ့ဒီကောငမြလေးနဲ့ မောငလြေးက တစုံတရာ ပတသ်ကမြယဆြိုရင် သူတို့ ဒီကောငမြလေးကို ကြိန်းသသေိကြမှာပါ။ ဆရာတို့က ခိုးရာလိုကသ်ှားကြတာမွိုး ထငလြို့လား ရှင့ြ”

“ လူငယတ်ှဆေိုတော့ ဒီတခကြကြိုလည်း ထည့စြဉြးစားတဲ့ သဘောပါပဲ။ တိုကဆြိုငတ်ာလည်း ရှိနတယေလြေ။”

“ ရဲလင်း သိတာကို ကြှနတ်ောြ မသိတာ မရှိပါဘူး ဆရာ။ ဒီကောငကြ အခုထိ ရည်းစားလည်း တဈယောကမြှ မထားဖူးပါဘူး။ ဒီကောငမြလေးနဲ့ သူနဲ့ သမီးရည်းစား ဖြစ်တယဆြိုရငလြည်း ရဲလင်းက ကြှနတ်ောတ်ို့ကို ကြိန်းသပြေောမှာပါ။”

“ ဟုတတ်ယဆြိုရငတ်ောင် အခုလို အခွိနမြွိုးမှာ မောငလြေးက မိန်းမခိုးမှာ မဟုတပြါဘူး။ ကြှနမြတို့အမေ ဆေးရုံတငထြားရတာ ဆရာတို့လည်း သိပါတယ်။”

တဇောနှင့ြ ခငမြွိုးဆှေ တဈယောကတ်ဈပေါကြ ရှင်းပြနခွေိနမြှာ မီးမီးက ခပင်ေးငေးလေး စဉြးစားနသည်ေ။

“ ဒီညီမကရော ဘာတွသေိလဲ”

မီးမီးပုံစံက တဈခုခုကို ချင့်ခြွိနန်သညေ့ြ ဟနမြွိုး ဖြစ်နသညေကြို ရိပမြိပုံရသော စခန်းမှူးက မေးသည်။

“ ဟုတပြါတယ်။ ရဲလင်းမှာ ရည်းစား မရှိပါဘူး။ မိန်းမ ခိုးပြေးတာလည်း မဖြစ်နိုငပြါဘူး။ ဘာကြောင့လြဲဆိုတော့ ရဲလင်းက အနတ်ီ နှလုံးအစားထိုးဖို့ သူ့..သူ့ ..ဟာကို ဖြုတရြောင်းဖို့တောင်ာလုပခြဲ့ပါတယ်။ မိန်းမယူမယ့သ်ူ ရည်းစားရှိတဲ့သူက ဒီလို ဘယလြုပမြှာလဲ။ ”

“ ဟင် …. ဘယတ်ုန်းက ရောင်းလိုကတ်ာလဲ၊ အဈမတို့ကို ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ မီးမီးရယ်။”

“ မရောင်းဖြစ်လိုကဘြူး မမဆှေ၊ နောကဆြုံးနေ့ကြမှ ဝယမြယ့ဖြကကြ မယူဖြစ်တော့လို့ အစီအစဉြ ပကြသ်ှားတယ်။ သမီးတဈယောကပြဲ သိပါစေ၊ ဘယသ်ူ့မှ မပြောပါနဲ့ ဆိုလို့ မပြောဖြစ်တာပါ။ ရောင်းလည်း မရောင်းဖြစ်လိုကဘြူးလေ။”

သန်းအောငမြှင့ြ မကြစြိကိုမှိတ်၍ လကသ်ီးနှစ်ဖကကြို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပလြိုကမြိသည်။ ရဲလင်းက မိခင် ဆေးကုဖို့အတွကြ သူ့ပစ်စည်းကို ဖြုတရြောင်း ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သန်းအောငမြှင့ကြတော့ ယောကြွားလေး ဖြစ်ချင်သ်ည့ြ ကနွြးကနွြးမာမာ မိန်းကလေးတဈယောကအြတွကြ ကိုယ့ပြဈစည်း ဖြုတပြေးခဲ့မိသည် မဟုတပြါလား။ တခွိနကြ သန်းအောငမြှင့တ်ို့ မကြလြုံးထဲတွင် နှပခြွေးတွဲလောင်း ကလေးငယတ်ဈယောကြ ဖြစ်ခဲ့သည့ြ ရဲလင်းက အခုတော့ မိခင် အတွကြ စွန့လြှှတဝြံ့သူ ယောကြွားကြီးတဈယောကြ ဖြစ်လာလပြေီ။ သန်းအောငမြှင့သ်ညသ်ာ ….။

ဝဲလာသည့ြ မကြရြညကြို မကြတ်ောင် တဖပြဖြပြြ ခတကြာ ထိန်းရင်း ရှေ့မှာ ပြောနကြသေည့ြ အကြောင်းအရာတွဆေီ အာရုံပြနပျို့ရသည်။ ဒီကြားထဲ အမှုလိုကရြဲအုပ်၏ မကြလြုံးရှဲကြီးတွကေို မမှငယ်ောငပြှုရနလြည်း ကြိုးစားရပြနသ်ေး၏။

“ အေးဗွာ၊ ဒီအတိုင်းဆိုရငတ်ော့ သူတို့ ၂ ယောကြ ပတသ်ကမြှု မရှိနိုငဘြူး။ ဒါပမယေ့ြ သူတို့ ဖုန်းတွကေ တပျိုငထြဲ နီးပါး တနရောထဲမှာ ပိတသ်ှားတယဆြိုတော့ အန်တရာယတ်ဈခုခုကို တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် တွေ့သှားကြတယလြို့ပဲ ကြှနတ်ောတ်ို့ ယူဆကြရတော့မှာပေါ့။”

“ အဲ့ဒီ ကသေီရဲ့ မိသားစုကိုရော ရဲလင်းနဲ့ ပတသ်ကလြို့ မေးပြီးပြီလား။”

ရောကကြတည်းက ငှိမန်သေော သန်းအောငမြှင့ကြ ဝငမြေးလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ့ကြိုယကြို အာရုံပြောင်းလိုကခြှင်း ဖြစ်သလို သူနှင့ြ လုလုလို ကိဈစမွိုးများ ဖြစ်နသလေားလို့ အတွေးပေါကလြိုကခြှင်းကြောင့လြည်း ဖြစ်ပါသည်။

“ မမေးရသေးဘူးဗွ။ ဖုန်းကုမျပဏီက ဒတောတွကေ ခုနမှ ကနွောတ်ို့ သိရတာ။ ကောငမြလေးက နယကြ လာအလုပလြုပတ်ာ၊ ရနကြုနမြှာ မိသားစု မရှိဘူး။ တဈယောကထြဲ အခန်းငှားနတယ်ေ။ သူနဲ့ လုပဖြောကြိုငဖြကတ်ှကပေဲ လူပြောကလြာတိုငပြေးသှားကြတာ။”

“ သူ့ အလုပ် လိပစြာလေး ရမလား မသိဘူး။ ဒီဖကကြ သူ့ကို မသိပမယေ့ြ သူ့ဖကကြ ရဲလင်းကို သိနိုငစြရာများ ရှိမလားလို့ သှားမေးကြည့်ခြငွလြို့ပါ။”

“ ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။”

သန်းအောငမြှင့ဖြကကြိုသာ မဲနပေုံရသော အမှုလိုကြ အရာရှိက ပြာပြာသလဲပင် စာရှကလြေး တဈရှကန်ှင့ြ ခရွေးပေးသည်။ ပြီးတော့ တဇောနှင့ြ မီးမီးတို့ နောကမြှာ ခပကြှယကြှယ် ထိုငန်သညေ့ြ သန်းအောငမြှင့ြ လကထြဲကို ဆိုကဆြိုကမြှိုကမြှိုကြ လာထည့ပြေး၏။ အခွအနေကေို ရိပမြိပုံရသော မီးမီး လှဈကနဲ ပြုံးလိုကတ်ာကို မှငရြသည်။

နောကထြပလြည်း ထွထွထေေူးထူး ပြောစရာ မရှိတော့တာ နှင့ြ နှုတဆြကြ၍ ပြနကြှသည်။ ကြိုးစားပါမည်။ အခွအနေေ ထူးခွားရင် အကြောင်းကြားပါမညဟြု စခန်းမှူးကတော့ ကတိပြုပါသည်။ ပြနအြထွကမြှာ မီးမီးက သန်းအောငမြှင့အြနားကပပြှီး အသံတိုးတိုးနှင့ြ

“ အဈကို …အဲ .. အဈမ .. ဟို ရဲအုပဆြီက ဖုန်းနံပါတတ်ောင်းပေးပါလား။ အခွအနေေ သိချင်ရြင် တိုကရြိုကမြေးလို့ရတာပေါ့။”

“ အဲ့ဒါက .. ဟို …ဟို …”

“ လုပပြါ အဈမရယ်၊ ဟိုမှာ လှမ်းကြည့်န်တယ်ေ။ အဈမ တောင်းရင် သူပေးမှာ ကြိန်းသတယ်ေ။”

ခငမြွိုးဆှေ၏ မကြန်ှာ အမူအရာကလည်း တောင်းချင်သ်ည့ပြုံ ရှိနတောကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ သကပြှင်းခွ၍ ပြနလြှည့လြိုကရြသည်။

“ ဟိုလေ … ဆရာ့ ဖုန်းနံပါတလြေးများ ရနိုငမြလား။ အကြောင်းရှိရင် ဆကသ်ှယလြို့ ရအောငပြေါ့။”

“ အာ …ရပါတယ်။ ရပါတယ်။ ဒီမှာ ကြှနတ်ော့ကြဒြ ယူသှားပါ။”

ပြာပြာသလဲပင် အိတထြဲက နာမညကြဒတ်ဈခု ထုတပြေးသည်။

“ ဒါနဲ့ ဘာတောလြဲဟင် မောငရြဲလင်းနဲ့”

“ ညီအဈကို ….အဲလေ.. မောငန်ှဈမ ဝမ်းကြဲတွပေါ။”

“ စိတခြပြါဗွာ၊ ကြှနတ်ောြ အတတန်ိုငဆြုံး ကြိုးစားမှာပါ။”

“ ဟုတကြဲ့ …ကြေးဇူးတငပြါတယ်။”

စကားများများပြောရင် မှားကုနမြှာ စိုးတာကြောင့ြ ကဒကြို ဖြတကြနဲ ဆှဲယူပြီး စောင့န်ကြသေူတွဆေီ ခပသ်ုတသ်ုတ် ပြနလြာခဲ့သည်။ နောကကြ ကြည့်န်မညေကြို သိတာကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ ခွလှမြေးတွတေောင် မှားချင်ခြငွြ ဖြစ်ရသည်။ သူတို့ဆီ ပြနရြောကတ်ာနှင့ြ ကဒကြို ခငမြွိုးဆှလကေထြဲ ထိုးထည့ပြေးလိုကြ၏။

“ အဈမက အဲ့ဒီ ကသေီ့ရုံးကို သှားချင်တ်ာလား။”

“ သှားချင်တ်ယ်။ ရဲလင်း အလုပထြဲကိုလည်း သှားကြည့်ခြငွသ်ေးတယ်။”

“ လိပစြာအတိုင်းဆိုရင် ကသေီ့အလုပကြ ပိုနီးမယ်။ ရုံးဆင်းခွိနလြည်း နီးနပြေီဆိုတော့ ရဲလင်း ကုမျပဏီကို မနကဖြှနမြှ သှားကြတာပေါ့။”

ခငမြွိုးဆှေ ဝငဆြုံးဖြတပြေးလိုကသ်ည့အြတွကြ ကသေီ့ရုံးကို သှားဖို့ အတညဖြစ်သှားသည်။ မီးမီးက အလုပဝြငရြတော့မှာမို့ ပြနသ်ှားပြီး သန်းအောငမြှင့ြ နှင့ြ ခငမြွိုးဆှပေဲ တဇော မောင်းသည့ြ ကားနှင့ြ ဟိုရဲအုပပြေးသည့ြ လိပစြာအတိုင်း လာခဲ့ကြသည်။

ကသေီ့ ကုမျပဏီကို ရောကတ်ော့ အကြိုးအကြောင်း ပြောပြပြီး ရဲလင်းပုံကို ပြသည်။ ထငသ်ည့အြတိုင်းပင် ကသေီ့ သူငယခြငွြးတွကလေည်း ရဲလင်းဆိုသူနှင့ြ ပတသ်ကြ၍ ကသေီ မပြောဖူးပါဟု ဆိုကြသည်။

“ ကသေီက ရည်းစားမရှိပါဘူး။ ဒီကောငမြလေးက တမွိုးပဲ။ ဘယလြို ပြောရမလဲ။ သူ့ကိုယသ်ူ ရည်းစားထားဖို့ အသင့မြဖြစ်သေးသလို ခံစားခကြရြှိတယ်။ ကြှနမြနဲ့ ခငကြတည်းက မှှောကပြေးတယ်။ အောငသ်ှယပြေးတယ်။ တဈခုမှ အဆငမြပြဘေူး။”

ကသေီနှင့ြ အလှနခြငသ်ညဆြိုသော မနီနီ ဆိုသည့ြ အမွိုးသမီးက ရှင်းပြသည်။

“ ရုပကြလေးလည်း ချောတယ်။ အဲ … ရှင့လြောကတ်ော့ မချောဘူးပေါ့နောြ။ သူ့ကို သဘောကတွဲ့ သူတွလည်ေး ရှိပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သူက စိတမြဝငစြားဘူးတဲ့။ ”

ဒီကိုရောကကြတည်းက ဦးဆောင်၍ သိလိုရာမေးနသေော သန်းအောငမြှင့ကြို ဦးတည်၍ ပြောနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ နဂိုထဲက ဒီမှာ သဲလှနစြရဖို့ မွှောလြင့ခြကြြ ရှိပုံမရသော ခငမြွိုးဆှကေ ဘေးမှာသာ ရပန်သည်ေ။ သန်းအောငမြှင့လြည်း အများကြီး ထငမြထားပါ။ ဒါပမယေ့ြ ရဲလင်းအကြောင်းကို ဘာဆိုဘာမှ မသိသေးသည့အြတွကြ သချောအောင် လုပခြငွလြို့ လာခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ နောကတ်နေ့ ရဲလင်း အလုပကြို သှားမေးရငတ်ော့ ဒီထကြ ရရရေောရာ သိရမညထြငပြါသည်။

အပြနလြမ်းမှာ ခငမြွိုးဆှကေ သူခေါင်းခဲနသညေ့ြ အကြောင်းအရာ နောကတ်ဈခုကို ပြောပြသည်။

“ အမေ့ကို ကြာကြာလိမလြို့ရမယ် မထငဘြူး။ စိတည်ဈလိုကတ်ာဟယ်။”

“ အနတ်ီမေ့ကို ငါရှင်းပေးပါမယ်။ အခု နင် ပြနမြှာလား။”

“ ဟင့အြင်း … ဆေးရုံသှားမှာ။”

“ ငါလိုကပြှောပေးမယ်။ ငါ့တာဝနထြားလိုကြ။”

“ နငဘြယလြို လုပမြလဲ။”

“ နငသ်ာ အမူအရာ မပကြစြနေဲ့၊ ငါ့နောကကြနေ ဖောလြိုလိုကပြေး။”

ရဲစခန်းမှာ ရခဲ့တဲ့ စိတကြူးကို ခု‌နခပြှေလိုကရြင် ခငမြွိုးဆှေ လကခြံမှာ မဟုတမြှန်းသိလို့ သန်းအောငမြှင့ြ ကြိုပြောမနတေော့ပါ။

“ တဇောရော လိုကမြလား။”

“ မလိုကတ်ော့ဘူး အဈမ၊ အနတ်ီက ကြှနတ်ော့ကြိုမှငရြင် ဟိုကောင့အြကြောင်း မေးမှာ၊ ကြှနတ်ောြ ကားထဲကပဲ စောင့မြယ်။”

ပထမတော့ တဇော့ကို ပြနလြိုကတ်ော့လို့ ပြောမလို့ စိတကြူးထားသည်။ ဒါပမယေ့ြ သူနှင့ြ မီးမီးကို သငပြေးရမှာတွေ ရှိနသေေးလို့ စောင့ခြိုင်းထားပြီး ခငမြွိုးဆှနှငေ့ြ သန်းအောငမြှင့ကြ ဆေးရုံပေါတ်ကလြာခဲ့သည်။ ကြောင်းဖကြပြှီး လူနာစောင့ပြေးနသညေ့ြ အငယဆြုံးကောငလြေးက သန်းအောငမြှင့တ်ို့ ရောကသ်ညန်ှင့ြ မုန့စြားဖို့ ထွကသ်ှားသည်။

“ မမေေ၊ ဒါဘယသ်ူလဲ သိလား။”

အနတ်ီမကေ မမှတမြိပါ။ မကြမြှောငကြှုတ်၍ သသခွေောခွာ စိုကကြှည့န်သည်ေ။ မကြန်ှာကို အနားတိုးကပပြှလိုကပြှီး

“ သန်းအောငမြှင့လြေ အနတ်ီရဲ့”

“ သောကပြလုပတ်ုတ်၊ နငကြ … မဟုတတ်ာ။ သန်းအောငမြှင့ကြ ယောကြွားကြီးပါဟယ် … ဘယလြို ဖြစ်ကြတာလဲ”

“ ဒီလိုပါပဲ အနတ်ီမရယ်ေ။”

“ ဟုတတ်ယ် မမေေ၊ အဲဒါ သန်းအောငမြှင့ြ၊ သူက အခု မိန်းမ ဖြစ်သှားပြီ။”

ခငမြွိုးဆှေ ဝငရြှင်းပြသောလြည်း ယုံနိုငပြုံမရသေးသော ရငဘြတကြို ဖိထားရင်း အနတ်ီမေ သန်းအောငမြှင့ကြို စိတမြသကသ်ာစွာ ကြည့်သ်ည်။

“ မမကေေ တူပဲ လိုချင်တ်ာလား။ တူမ မလိုချင်ဘြူးလား။”

“ မဟုတပြါဘူးဟယ်။ တခွား မိန်းမရှာတွေ လုပကြှတာတော့ ငါသိပါတယ်။ သန်းအောငမြှင့ြ နငကြ ဘယတ်ုန်းက အဲ့ဒီစိတ် …. ဒါပမယေ့ြ … အေးပါလေ။ နငတ်ို့ခတ်ကေိုက ငါလည်း မပြောချင်တ်ော့ပါဘူး။ သန်းအောငမြှင့ြ ရယ်။ နငကြ ငယင်ယကြတည်းက ဇွတတ်ရှတဟြဲ့၊ ငါမှတမြိတယ်။ ဒါနဲ့ … အခု နငတ်ို့ ဘယမြှာတွေ့လာကြတာလဲ။”

သန်းအောငမြှင့ြ လိုချင်တ်ာ ဒီအကြကပြဲ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အခုလိုပုံ မှငလြိုကရြလို့ အနတ်ီမေ အလှနအြံ့သှသှားမှာကို ကြိုတွကမြိသည်။ ထို့ကြောင့ြ နောကထြပ် အံ့သှစရာတဈခု ထပပြေးလိုကသ်ည်။

“ ရဲလင်းကိဈစနဲ့ ရဲစခန်းသှားကြတာ အနတ်ီမရေေ”

ဝုန်းကနဲ ပြောခလွိုကတ်ော့ အဖြားကြီး ရငဘြတကြို ဖိသှားသည်။ ထငမြထားသည့ြ ခငမြွိုးဆှလည်ေး အလန့တ်ကြား နောကကြို ဆုတသ်ှား၏။

“ ငါ့သားလေး ဘာဖြစ်တာလဲ။”

“ ရနဖြစ်တာလေ။ ဒီကအပြန် မီးမီးနဲ့ မုန့သ်ှားစားတာ ကောငလြေး ၂ ယောကကြ မီးမီးကိုစလို့ ဒီကောငကြ ဒေါသထွကပြှီး လိုကထြိုးတာ ကြဲပြဲပြီး ကောငလြေးတွေ တဈယောကြ ၅ ခကြလြောကြ ခွုပလြိုကရြတယ်။ သူက ဘာမှမဖြစ်ဘူး”

“ အခု ဘယမြှာလဲ။”

“ အခွုပထြဲမှာလေ။ အဲ့ဒီစခန်းမှာ ကြှနတ်ော့အြသိ ရဲအုပ် ကိုမင်းစိုးဆိုတာ ရှိတယ်။ အဲဒါကြောင့ြ အထဲမှာ ကောင်းကောင်းနရအေောင် ကြှနတ်ောြ လိုကအြပပြေးပြီး ပြနလြာတာ။”

“ တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးနောျ။”

“ မဖြစ်ပါဘူး အနတ်ီရယ်။ ခွာတိတတ်ှကေ ဆေးသမား ငပိနလြေးတွဆေိုတော့ နည်းနည်း အထိနာသှားတဲ့ သဘောပါပဲ။”

“ ဟဲ့နေဦး နငကြ မီးမီးကို ဘယလြိုသိတာလဲ။”

မထငသ်ော အကြကဖြစ်သည်။ ဒါပမယေ့ြ သန်းအောငမြှင့မြှာ အဖြရှေိပါသည်။

“ အနတ်ီမကလေည်း ကြှနတ်ောြ ဒီလိုလုပဖြို့ မီးမီး ကူညီပေးထားတာလေ။”

“ ဪ … နငတ်ို့က လိုင်းတူတွဆေိုတော့ …. ဒါကြောင့ြ ဒီရကပျိုင်း မီးမီးက တမွိုးဖြစ်နတောကိုး၊ လွောကြှေးပေးရမှာလား ဟိုကောငလြေးတွကေို၊ ဆေးဖိုးဝါးခပေးရင် မပြီးဘူးလား။ ခငမြွိုးဆှေ နငကြ မှုံနတယ်ေ ဟုတလြား။ နင့မြှာ လွောပြေးစရာ မရှိဘူးလား”

“ မဟုတပြါဘူး မမေေ …မမေေ …စိတပြူမှာ စိုးလို့ပါ။”

ခငမြွိုးဆှေ လပြေော့လေးနှင့ြ ဝငပြှောသည်။

“ ရဲလင်းက မပေးဘူးတဲ့ အနတ်ီမေ။ အဲ့ဒါကို ကိုမင်းစိုးနဲ့ တိုငပြငကြှည့တ်ော့ ထောငကြရွငတ်ောင် ၁ လ ၂ လထကြ မပိုဘူးတဲ့။ ခွုပရြကကြို အဲဒီထဲက နှုတမြယဆြိုရင် အမိန့ခြတွာနဲ့ လှတမြှာပဲတဲ့။ အခွုပထြဲမှာ သူ အပြငမြှာ နသလေို နရပေါစမယေလြို့ အာမခံလိုကတ်ယ်။ အနတ်ီ စိတမြပူပါနဲ့။ ကြှနတ်ောလြည်း အားနတေော့ နေ့တိုင်းသှားကြည့်န်မှောပါ။”

အနတ်ီမေ့ပုံစံက စိုးရိမမြှုရှိနပမေယေ့ြ လုံးလုံးလွားလွား စိတထြိခိုကသ်ှားသည့ြ အနအထေားမွိုး မဟုတလြို့ သန်းအောငမြှင့ြ စိတအြေးသှားရသည်။ ခငမြွိုးဆှေ ကြည့်ရြတာ အခုမှ သကပြှင်းခနွိုငပြုံရသည်။ ဘာပဲပြောပြော ရဲလင်း ရောကမြလာနိုငသ်ည့ြ ကိဈစအတွကြ အခိုကအြတန့တ်ဈခု အထိတော့ အဆငပြှသှေားရပြီ ဖြစ်သည်။ ကနွတ်ာက ဟို ကိုမင်းစိုးဆိုသည့ြ လူ၏ အပိုင်းသာ ရှိတော့သည်။

…………………………………………….

(၂၁)

လှဲနရောမှ ထလာသော ကသေီက နံရံက အံဆှဲကို သှားဖြင့သ်ည်။

“ ဟင် … ထမင်းလည်း မလာသေးဘူး။”

“ ဆာနပြေီလား”

“ ဆာတယရြယလြည်း မဟုတပြါဘူး။ ဒီလိုပါပဲ။”

ညည်းညည်းလေး ပြောလိုကရြင်း သူ့အိပယ်ာဆီ ပြနလြှည့သ်ှားသော ကသေီ့တငပြါး အောကန်ားလောကမြှာ အနီရောင် အကြကလြေးတဈခု မှငလြိုကရြသည်။ လတလြတဆြတဆြတပြင် စိုစွတန်တော သိသာ၏။

“ ကသေီ …တငပြါးနောကမြှာ ပနတေယ်ေ။”

“ ဪ .. အင်း ..အင်း”

လကန်ှင့ြ နောကပြှန် စမ်းကြည့်လြိုကရြင်း ဘာမှမဖြစ်သလို ပြောလိုကပြမယေ့ြ ကသေီ တွတွလေေေး ဖြစ်သှားသည်။

“ အဲ့ဒါ ဟိုဟာလား။”

သူတို့နှစ်ယောကြ အခွအနေကေ ရှကစြရာလည်း မကနွတ်ော့ပြီမို့ ရဲလင်း သိလိုရာကို ခပတ်ညတ်ညပြင် မေးကြည့်လြိုကသ်ည်။

“ ဟုတတ်ယ်။ ဒီလောကြ စိတရြောလူရော ဒုကျခရောကန်ခွေိနမြှာမှ သူက လာရသေးတယ်။”

“ ကသေီ ဘယလြိုလုပမြလဲ”

“ ဘယလြိုလုပမြလဲ၊ ဒီအတိုင်းပဲ ထားရတော့မှာပေါ့၊ သိပမြွားလာရငတ်ော့ ရဆေေးလိုကမြယ်။”

ရဲလင်း ခေါင်းထဲမှာ စိတကြူးတဈခု ပေါလြာတာကြောင့ြ အပေါကြ ကငမြရာဖကသ်ို့ လှည့ြ၍ အသံခပကြယွကြယွဖြှင့ြ

“ ဟေ့လူတွေ၊ ဒီမှာ ကောငမြလေးက ရာသီလာနတယ်ေ။ ဒီအတိုင်းထားရင် ရောဂါဖြစ်ကုန်ဦးမယ်။ ခငဗြွားတို့ ဘယလြိုလုပပြေးမလဲ။”

“ အို … ဘာလို့သှားပြောတာလဲ”

“ စမ်းကြည့်တ်ာပါ။”

ရဲလင်း ထငသ်ည့အြတိုင်းပင် စပီကာဆီက “ခဏစောင့ြ” ဆိုသည့ြ အသံထွကလြာ၏။ ခဏနတေော့ အပြငဖြကကြ ခွသေံလိုလို ကြားလိုကရြပြီးနောကြ စပီကာက အသံထွကလြာသည်။

“ ကောငမြလေး အံဆှဲကို ဖြင့လြိုကြ”

ကသေီ သှားဖြင့ကြှည့လြိုကရြာ အမွိုးသမီးသုံး ဂွမ်းထုပ် ပါကငထြုပတ်ဈခုကို အတွင်းခံဘောင်းဘီ အသဈစကစြကြ တဈထညန်ှင့ြ ပတ်၍ ထည့ထြားသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ကသေီ အထုပကြလေး ကိုငပြှီး ရချိုးခန်းထဲ ဝငသ်ှားသည်။ တောတ်ောကြှာတော့ တွေးတွေးဆဆ ပုံလေးဖြင့ြ ပြနထြှကလြာ၏။

“ ကြှနတ်ောြ စဉြးစားနတော”

“ ကသေီလည်း စဉျးစားမိတယ်။”

“ ဘာကိုလဲ။”

“ ကဲပါ ရှင် အရငပြှော။”

“ သူတို့ဆီမှာ အဲ့ဒါတွေ ဘာလို့ အဆငသ်င့ြ ရှိနရတောလဲ။ ပြောလိုကပြှီး သိပမြကြာခင် ရောကလြာတယဆြိုတော့၊ တခွားကနေ သှားဝယရြတာမွိုး မဟုတဘြူး။ အဲဒီတော့ ဒီအနီးတဝိုကမြှာ မိန်းမတွေ ရှိလိမ့မြယ်။ သူတို့ထဲမှာလည်း မိန်းမတွေ ပါချင်ပြါနလေိမ့မြယဗြွ”

“ ဒါပဲလား”

“ အင်း …ကနွတ်ာတော့ ဆကမြစဉြးစားတတတ်ော့ဘူး။ အဟီး။ ဒါနဲ့ ကသေီ စဉြးစားမိတယ် ဆိုတာ ဘာလဲ”

“ ကသေီတို့ ဒီထဲကို ရောကတ်ာ တဈလ ပြည့တ်ော့မယ်။”

“ ဟင် … ဘယလြိုသိတာလဲ။”

“ အဖမ်းခံရတဲ့နေ့က ကသေီ အဲ့ဒါ လာပြီးခါစ နောကတ်ဈရကလြေ။ အခု ဒီနေ့ လာတယဆြိုတော့ အခွိန် တဈလနီးပါး ရှိသှားပြီဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။”

“ ဖြစ်နိုငတ်ယ်။ ကြှနတ်ောြ တွေးမိတာထကြ ကသေီ သတိထားမိတာက ပိုလကတ်ှေ့ကတွယ်။”

တဈလလောကရြှိပြီ ဆိုသည့ြ အသိက ရဲလင်းကို ငိုငသ်ှားစသည်ေ။

“ ဘာဖြစ်သှားတာလဲ”

မကြစြိမကြန်ှာ ပကြသ်ှားသော ရဲလင်းနားမှာ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကရြင်း ကသေီက မေးသည်။

“ ကြှနတ်ော့အြမေ အခုလောကဆြို ဆေးရုံက ဆင်းပြီထငတ်ယ်။ ကြှနတ်ောြ အိမမြှာမရှိရင် သူရငကြွိုးတော့မှာပဲ။ နှလုံးသာပြနဖြောကရြင် ဒုကျခရောကတ်ော့မှာ။”

ရဲလင်းကို ဘယလြို အားပေးရမှန်း မသိနိုငအြောင် ဖြစ်သှားသော ကသေီလည်း ရော၍ ငိုငသ်ှားသည်။ ထိုအခွိနတ်ှငပြင် အပေါကြ စပီကာထဲမှာ ငှကဆြိုးထိုးသံကြီးတဈခု ထွကလြာသည်။

“ ထမင်းရပြီ၊ ထမင်းရပြီ။ မှနမြှနစြားကြ၊ ပြီးရင် ထုံးစံအတိုင်း ပလှမှေုတရြမယ်၊ ပန့ဆြှဲရမယ်။ ငိုငမြနကြနေဲ့”

……………………

(၂၂)

သန်းအောငမြှင့ြ နှင့ြ ခငမြွိုးဆှကေို ရဲလင်းရုံးသို့ တဇောက လိုကပျို့ပေးသည်။ မီးမီးကတော့ အလုပဆြင်းရမှာမို့ ဒီနေ့ လိုကမြလာပါ။ လမ်းမှာ တဇောက လိပစြာကဒလြေးတဈခု ပြသည်။

“ ကြှနတ်ောြ ဟိုကောင့အြခန်းထဲမှာ ဘာသဲလှနစြ ရမလဲလို့ ရှာရင်းနဲ့ တွေ့တာ။ နည်းနည်း ထူးခွားတယထြငလြို့ ယူလာတာ အဈမ”

“ ရှှဝေါးပင် ဖောငဒြေးရှင်း” ဆိုသည့ြ နာမညန်ှင့ြ ဝကဆြိုကလြိပစြာတဈခု၊ အီးမေးလတ်ဈခု တွေ့ရတာကလှဲရင် တခွားအခကြအြလကြ ဘာမှမပါသည့ြ ကဒပြှားကို သန်းအောငမြှင့လြည်း စိတဝြငစြားသှားသည်။

“ ငါ့ကိုပေးထား”

ဖုန်းနှင့ြ ထိုဝကဆြိုကကြို ဝငကြှည့တ်ော့ ထူးထူးခွား မတွေ့ရပါ။ ကိုယအြင်ျဂါ အစိတအြပိုင်း အစားထိုးရန် လိုအပန်သေူတွကေို ကူညီပေးနကြေောင်းလောကသ်ာ ရေးထားသညကြို တွေ့ရ၏။ သူတို့ အကြိုးဆောငပြေးခဲ့သည့ြ လူနာများ၊ အလှူရှငမြွားစာရင်း နှင့ြ ဓာတပြုံတခွို့လည်း တငထြားသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ သိသည့သ်ူ တဈယောကမြှ မတွေ့ရပါ။ ဖောငဒြေးရှင်းကို ကူညီနသညေဆြိုသည့ြ သူတွေ၏ ဓါတပြုံများလည်းပါသည်။ အဲ့ဒီထဲမှာတော့ ခပဟြော့ဟော့ မိန်းကလေးတဈယောကပြုံ ပါသည်။ စိတဝြငစြားလို့ တဇော့ကို ပြကြည့်တ်ော့ တကသ်ဈစ မောဒြယ် မိန်းကလေးတဈယောကလြို့ ပြောသည်။

“ တကိုယလြုံး အငတ်ှခညွြေးပါပဲ အဈမရာ။ စပြနဆြာကောင်းလို့ ဒီလောကဖြစ်လာတာ။”

တဇောက သန်းအောငမြှင့ြ တကိုယလြုံးနီးပါး ခွဲစိတပြှုပြငထြားသညကြို မသိ၍ ပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်ပမယေ့ြ စိတထြဲမှာတော့ အီလညလြည် ခံစားလိုကရြသည်။

“ အမေ့အတွကြ ရဲလင်း လိုကရြှာရင်း ခွိတမြိတာထငတ်ယ်။”

“ ဟုတတ်ယ် အဈမ၊ မီးမီးကို မေးကြည့်တ်ော့ အနတ်ီ့အတွကြ နှလုံးရမလိုလို လာပြောတာတဲ့၊ ဒါပမယေ့ြ တောင်းတဲ့ပိုကဆြံ များလို့ ရဲလင်းက မယုံလို့ ဆကမြလုပတ်ာလို့ ပြောတယ်။”

“ အင်း ဖြစ်နိုငတ်ယ်။ ကူညီမယပြှောပြီး ပိုကဆြံတောင်းတာ ပုံမှနမြှ မဟုတတ်ာ။”

ရဲလင်း ရုံးကိုရောကတ်ော့ သူ့လုပဖြောကြိုငဖြကြ လူငယလြေးတွေ နှင့ြ တွေ့သည်။ သူတို့ကလည်း ကသေီဆိုသည့ြ မိန်းကလေးနှင့ြ ရဲလင်းတို့ ပတသ်ကမြှုကို မသိကြောင်း ပြောကြ၏။

“ တိုကဆြိုငတ်ာဖြစ်ဖို့ ၉၉ ရာခိုငန်ှုန်း ရှိတယ်။ သူ့မှာ ရည်းစားမရှိလို့ ကြှနတ်ောတ်ို့ ဝိုင်းစတာ အမြဲခံနရတေဲ့ကောငကြ ရည်းစားသာ ရလို့က ကြှနတ်ောတ်ို့ကို မကြှားဘဲ မနဘေူး။ သိကိုသိရမှာပဲ။”

ဂွိုးဆကဆြိုသည့ြ ခွာတိတတ်ဈယောကကြ အခိုငအြမာ ပြောသည်။ လကလြွှော့၍ ပြနမြလို့ ပြငန်တေုန်း သူဌေးက တွေ့ချင်လြို့ပါဆိုပြီး ကောငမြလေးတဈယောကကြ လာပြောတာကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ နှင့ြ ခငမြွိုးဆှေ သှားတွေ့ကြသည်။ တဇောကတော့ ကားထဲက ပြနစြောင့န်ေ၏။

နှုတခြမ်းမှှေးစစနှင့ြ ဦးနန်ဒထွန်းက အသကြ ၄၀ ကြောလြောကတ်ော့ရှိမည်။ ခငမြွိုးဆှနှငေ့ြ သန်းအောငမြှင့ကြို ဖောဖြောရြှရှေေ နှုတဆြကြ၍ လိုအပတ်ာရှိရင် သူ့ဖကကြ အခွိနမြရှေး ကူညီပေးဖို့ ကတိပြုသည်။ ထူးခွားတာက ခငမြွိုးဆှကေို မိတဆြကမြပေးပါဘဲနှင့ြ ရဲလင်းအဈမမှန်း ဦးနန်ဒထွန်းက သိနပြေီး သန်းအောငမြှင့ကြိုတော့ စူးစမ်းသည့ြ အကြည့်ဖြှင့ြ ခဏခဏ ကြည့်တ်တခြှင်း ဖြစ်သည်။

“ ကြှနမ် မောငန်ဲ့ တခွိနတ်ည်းမှာ မိန်းကလေး တဈယောကလြည်း ပြောကသ်ှားတော့ ရဲကလည်း လူငယခြငွြး ခိုးရာလိုကပြှေးသလိုလို ထငန်တယ်ေ။ ကြှနမ် တို့ တတန်ိုငသ်လောကြ လိုကစြုံစမ်းတော့လည်း အဲ့ဒီကောငမြလေးနဲ့ ရဲလင်းက ဘယလြိုမှ ပတသ်ကမြှု မရှိကြပါဘူး။”

“ သူတို့ တူတူ ပြောကသ်ှားတယလြို့ ရဲက ဘာကြောင့ြ ပြောနိုငတ်ာလဲ။”

ကသေီဆိုသည့ြ မိန်းကလေး ပြောကဆြုံးနေ၍ တိုငခြကြဖြှင့ထြားခွင်း နှင့ြ ဖုန်းကုမျပဏီကရသည့ြ အဖြကေို သန်းအောငမြှင့ကြ ဝငရြှင်းပြပေးမိသည်။ ဦးနန်ဒထွန်းက သန်းအောငမြှင့ကြို စူးစူးစိုကစြိုကကြှည့ရြင်း နားထောငသ်ည်။ ပြီးတော့မှ ခေါင်းတဆတဆြတ် ညိတပြှီး

“ မပတသ်ကပြမယေ့ြ တိုကဆြိုငတ်ာတော့ အသချောပဲဗွ။ သူတို့ ၂ ယောကြ မပတသ်ကမြှန်း ရဲက သိရင် တတန်ိုငသ်မွှတော့ လုပကြှမှာပါ။ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ခငတ်ဲ့ ကြီးကြီးပိုင်း ရဲအရာရှိတွလည်ေး ရှိပါတယ်။ ကြှနတ်ောြ သူတို့ကို သှားတွေ့ပြီး မှနမြှနရြှာပေးကြဖို့ အကူအညီတောင်းပေးပါမယ်။”

“ ဟုတကြဲ့ ကြေးဇူးတငပြါတယရြှင်၊ ကြှနမြတို့ကို ခွင့ပြှုပါဦး”

ခငမြွိုးဆှကေ နှုတဆြကလြိုကြ၍ သန်းအောငမြှင့လြည်း ထရပလြိုကသ်ည်။ ဦးနန်ဒထွန်းက လကကြာပြလိုကပြှီး

“ ခဏလေး၊ ကြှနတ်ော့ြ ကဒယ်ူသှား၊ အကူအညီလိုရင် အခွိနမြရှေး ဖုန်းဆကပြါ။ ကြှနတ်ောြ အတတန်ိုငဆြုံး ကူညီပါ့မယ်။”

ဦးနန်ဒထွန်းက စားပြဲပေါရြှိ ခွကတ်ဈလုံးထဲမှ ကဒပြှား ၂ ခု ထုတလြိုကပြှီး ခငမြွိုးဆှကေို တဈကဒပြေးလိုကသ်ည်။

“ ဒီညီမက ရဲလင်းနဲ့ ဘာတောသ်လဲ မသိဘူး။”

သန်းအောငမြှင့ြ ရုတတ်ရကြ ကြောငသ်ှားစဉြ ခငမြွိုးဆှကေ ဝငဖြှသည်ေ။

“ အဈကို …အဲလေ ..မောငန်ှဈမဝမ်းကြဲတွပေါ။”

ဦးနန်ဒထွန်း ပြုံးလိုကြ၍ အံဆှဲကို ဖြင့ပြှီး နောကထြပ် ကဒတ်ဈခုကို ဆှဲထုတ်၍ သန်းအောငမြှင့ကြို ကဒြ ၂ ကဒပြေးသည်။ ကဒြ ၂ ခုက အရောငမြတူတာ သတိထားလိုကမြိသည်။

“ အပေါကြ ကြှနတ်ော့ြ လိပစြာကဒပြါ။ နောကတ်ဈခုက ကြှနတ်ောတ်ို့ အဖြဲ့ကဒြ၊ ဒီက ညီမနာမည် ဘယလြိုခေါတ်ုန်း”

“ သန်း … ဟိုလေ…လုလုအောငပြါ”

“ မလုလုအောင် ..အင်း ..ခဏလေး”

အံဆှဲထဲက နောကထြပ် လကကြမ်းကြောင်ှာ စာရှကပျိုင်းလေးတဈခု ယူလိုကပြှီး ပေးပြနသ်ည်။

“ အဲဒါကတော့ ကလပလြို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ ကောဖြီတို့ အအေးတို့ ရတယ်။ မလုလုအောငတ်ို့လို လူတွေ အများဆုံးလာကြတဲ့နရောပေါ့။ မရောကဖြူးဘူး မဟုတလြား။”

“ ဗြာ”

ဦးနန်ဒထွန်း မကြန်ှာပေါတ်ှင် အပြုံးက ပိုပီပြငလြာသည်။

“ မဗွာနဲ့၊ ခငဗြွားက ပြောင်းထားခါစ ထရနဈြတဈယောကဆြိုတာ ကြှနတ်ောြ သိတယ်။ ကြှနတ်ောတ်ို့က အဲ့ဒီလို လူတွအတွေကြ ကူညီပေးနတောပါ။”

…………………………………………………………

(၂၃)

“ We are who you are.”

ဦးနန်ဒထွန်း ပေးလိုကသ်ည့ြ ကဒပြှားလေး နောကကြွောက စာသားလေးကို သန်းမှင့အြောငကြတော့ “ကနွောတ်ို့က ခငဗြွားတို့နဲ့ တူတူပါပဲ” လို့ ကိုယ့ဖြာသာ ဘာသာပြန် ပစ်လိုကြ၏။ အောကမြှာတော့ “တိုးတကမြှုတိုင်းတွင် ပြောင်းလဲခွင်းကို အခွခေံသည်။” ဟု မှနမြာလို ရေးထားသည်။ ရှေ့ခွမ်းမှာတော့ “Rights for Everyone” ဆိုသည့ြ အဖြဲ့ နာမည်၊ ဝကဆြိုကြ၊ ဖုန်းနံပါတ် နှင့ြ လိပစြာကို တွေ့ရသည်။

မှတပြုံတငရြုံးက မိန်းမ ပြောလိုကသ်ည့ြ အဖြဲ့တွဆေိုတာ ဒါမွိုးတွေ ဖြစ်နိုငသ်ည်။ လကကြမ်းကြောင်ှာ စာရှကမြှာတော့ ထွထွထေေူးထူး မပါပါ။ New Life (ဘဝသဈ) လို့ ခေါင်းစဉတ်ပထြားပြီး ဘားလိုလို တဈခုနှင့ြ စားပြဲလေးတွေ ခင်းကငွြးထားသည့ြ ပုံတွေ နှင့ြ ကောဖြီသောကရြင်း၊ အအေးသောကရြင်း ခငမြငသ်ူများနှင့ြ အေးခမွြးစွာဝိုင်းဖြဲ့ နိုငဖြို့ ဖိတခြေါထြားသည့ြ စာမွိုးတွပေဲ ရေးထားသည်။ ခငမြွိုးဆှကေ ကဒပြှားလေးကို ယူဖတကြှည့ရြင်း

“ နင် သှားဆကသ်ှယလြိုကပြါလား။ နင့မြှာ အခု အလုပလြည်း မရှိတော့ဘူးလေ။ သူတို့က အလုပတ်ဈခုခု ရှာပေးနိုငမြယဆြိုရငတ်ောင် မနည်းဘူးပဲ။”

လစာမဲ့ခွင့ြ ၃ လပါ ကုနသ်ှားခွိနမြှာတော့ သန်းအောငမြှင့ြ မောငမြှတကြှီးကို အကူအညီ လှမ်းတောင်းပြီး မဖြစ်မနေ အလုပထြှကစြာတငခြဲ့ရသည်။ လိုလိုမယမြယ် အစောကြီးကတည်းက ထွကစြာရေးပြီး မောငမြှတကြှီးကို ပေးထားမိခဲ့၍ တောသ်ေး၏။

“ ငါ့မှာ ဒီလိုအဖြဲ့ ၁၀ ဖြဲ့နဲ့ ညီတဲ့ မီးမီး ရှိတယလြေ။”

“ ဟဲ့ မီးမီးက အလုပတ်ဖကန်ဲ့၊ သူ့ကိုယရြေးကိုယတ်ာ ကိဈစတွလည်ေး ရှိသေးတယ်။ အိမထြောငပြှုဖို့ကလည်း သိပမြလိုတော့ဘူးထငတ်ယ်။ တဇော နငဘြာကြားသေးလဲ”

ခငမြွိုးဆှကေ ရှေ့မှာ ကားမောင်းနသညေ့ြ တဇော့ကို လှမ်းမေးသည်။

“ ရှေ့လာမယ့ြ သီတင်းကြှတလြို့တော့ ပြောတာပဲ မမဆှေ”

“ တွေ့လား။ မီးမီးက နင့ကြို အလှနဆြုံး ကူညီနိုငရြင် အဝတအြစားလိုကဝြယပြေးတာ၊ ဆံပငည်ှပဆြိုငပျို့ပေးတာ၊ ဟိုနားဒီနား အဖောလြိုကလြုပပြေးတာတွလေောကပြဲပေါ့။ နောကပြှီး တဈက ပြနစြရမယ့အြခွိနမြှာ ဒီလမ်းကြောင်း သှားနကြေ လူတွရေဲ့ အကူအညီလိုတယ်။”

သန်းအောငမြှင့ြ သိသလောကြ ခငမြွိုးဆှကေ စကားသိပမြွားများ ပြောတတသ်ူ မဟုတပြါ။ သန်းအောငမြှင့အြတွကြ တကယ် စိတပြူလို့သာ အခုလောကလြရှညေန်မှန်ေး ရိပမြိပါသည်။ သူကိုယတ်ိုငလြည်း ကလေးတဖကအြမေ လူမမာတဖကန်ှင့ြ ရှုပန်ရတေဲ့ကြားထဲ ရဲလင်းကိဈစပါ ထပပြေါတ်ော့ သန်းအောငမြှင့ကြို ဘယလြောကြ စတနောရှိရှိ ဟုတတ်ိပတတ်ိ အကူအညီပေးနိုငမြှာ မဟုတသ်ည့ြ အနအထေား ဖြစ်နသည်ေ။ နောကပြှီး သူကိုယတ်ိုငကြ အိမထြဲမှာ အနကြောခဲ့သည့ြ အိမရြှငမြတဈယောကဆြိုတော့ အပြငအြကြောင်းတွကေ အလှမ်းကြာနပေါလိမ့မြည်။

“ ငါ စိတကြူးထားပါတယဟြာ။ ဒါပမယေ့ြ လောလောဆယတ်ော့ နင့မြောငကြိဈစ ပြလညေတ်ဲ့အထိ ငါတတန်ိုငသ်လောကြ လိုကလြုပပြေးမယ်။ ပြီးမှပဲ ကနွတ်ာ ဆကလြုပတ်ော့မယ်။ အလုပမြရှိပမယေ့ြ ငါ မငတသ်ေးပါဘူး။ တကိုယရြေ တကာယ နလောတော့ ငါ စုမိဆောင်းမိတာ ရှိပါတယ်။ နောကထြပ် ၂ နှစ် လောကြ ထိုငစြားလို့ ရပါသေးတယ်။”

အမှနတ်ော့ အခုနသညေ့ြ အခန်းလေးကို သကတ်မ်းထပတ်ိုးပြီးလငွြ လကထြဲမှာ လောကလြောကလြားလား ကနွဖြို့ သိပမြရှိပါ။ လုလုကို အလှဆုံးမှငတ်ှေ့စချင်ေသ်ည့ြ ဆန်ဒကြောင့ြ မီမီးအားကိုးနှင့ြ အဝတအြစားတွေ သရဲမရဲ ဝယမြိခဲ့တာက တိုကခြန်းခ တဈနှစ်စာလောကြ ရှိနိုငပြါသည်။ အဲ့ဒီလို မသောင်းကနွြးခဲ့လငွြ အခုခွိနမြှာ သန်းအောငမြှင့ြ စိတအြေးနလေို့ရသေးသည်။ ဒါပမယေ့ြ အဲဒီတုန်းကတော့ လုလုနားမှာ အလှပဆုံး၊ အတောကပြဆုံး ရှိနနေိုငဖြို့ပဲ တွေးမိခဲ့၏။ ဒါတောငမြှ မီးမီးက ဘေးကနေ သတိပေးနေ၊ ထိန်းပေးနခေဲ့သောကြောင့ြ ဒီလောကန်ှင့ြ ပြီးခဲ့ခွင်း ဖြစ်၏။

“ ရဲလင်းကိဈစက အခုဆိုရင် ရဲတွပေေါပြဲ တညတ်ော့တယ် သန်းအောငမြှင့ရြယ်။ အစကတော့ နင့ကြိုခေါပြှီး တဖကတ်လမ်း လိုကကြှမယပြေါ့။ ဒါပမယေ့ြ အစမှ ရှာလို့မရတော့ ဘယလြိုလုပမြလဲ။”

ခငမြွိုးဆှေ ပြောရင်း အသံတိမသ်ှားသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ ကိုယတ်ိုငလြည်း မနေ့ကတည်းက အဆိုးဆုံး ဖြစ်နိုငခြွမွေားကို တွေးကြည့်ခြဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ရဲလင်းနှင့ြ ဟိုကောငမြလေးက ဘယလြိုမှ မပတသ်ကဟြုဆိုလွှင် တနရောထဲတွင် တိုကဆြိုငစြှာ အဖြစ်ဆိုးတဈခုခု ကြုံခဲ့ရတာမွိုး ဖြစ်နိုငသ်ည်။ ဥပမာ ကားတိုကခြံလိုကရြပြီးနောကြ တိုကသ်ည့သ်ူက အလောင်းတွကေို ဖြောကဖြကြပြဈလိုကခြှင်းမွိုး။ ဒီလိုအတွေးကိုတော့ သန်းအောငမြှင့ြ ရငထြဲမှာပဲ ထားပါသည်။ ပျိုတော့မလို မကြန်ှာထားမွိုးနှင့ြ ငေးရီလကမြှိုငခြနွသေော သူငယခြငွြးကို ထုတမြပြောရကပြါ။ ခငမြွိုးဆှေ ကိုယတ်ိုငလြည်း တွေးမိကောင်း တွေးမိနိုငပြါသည်။ နိမိတမြကောင်းသော စကားကို မပြောရကလြို့၊ ပြောမထွကလြို့ မှုံနတောသာ ဖြစ်ပါလိမ့မြည်။

“ ငါတို့ကို ကူညီတာလည်း ကူညီပေါ့ဟာ၊ နင့ရြှေ့ရေးအတွကြ လုပသ်င့တ်ာလေးတွလည်ေး လုပပြါ။”

“ အင်းပါ သူငယခြငွြးရာ၊ ငါ့အတွကြ မပူပါနဲ့၊ အနတ်ီမေ့ကိုပဲ ဂရုစိုကြ ကြားလား။”

ခငမြွိုးဆှေ ငှိမသ်ကစြှာနှင့ြ ခေါင်းညိတသ်ည်။ အဲ့ဒီနေ့က ညနခင်ေးအထိ သန်းအောငမြှင့ကြ အနတ်ီမေ နှင့ြ သှားနပေေးလိုကပြါသည်။ ခငမြွိုးဆှကတေော့ ယောကျခမအိမမြှာ ထားခဲ့ရသည့ြ ယောကြွားနှင့ြ သားကို ခဏပြနကြှည့သ်ည်။ အဖြားကြီးနားနရတော နည်းနည်းတော့ ခကသ်ည်။ သန်းအောငမြှင့ကြ အရငလြို ပြောမိဆိုမိ၊ နမေိထိုငမြိတိုင်း “ဟဲ့ နငကြ မိန်းမဖြစ်နပြေီ၊ အိန်ဒွနေဲ့ နစမြေး” ဆိုပြီး ငေါကတ်တ်၍ အောင့သ်ကသ်ကြ နှင့ြ ကြိတခြံရ၏။ “ကိုယ့ဖြာသာကိုယ် ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပပြှီးမှတော့ မိန်းမနဲ့တူအောင် နရမှောပေါ့” အစခွီပြီး တဖစွတ်ောကတ်ောကတ်ှလည်ေး ပြောတတသ်ည်။ အနတ်ီမကေ ရှေးအဖြားကြီးဆိုတော့ သန်းအောငမြှင့ြ ပြောင်းလိုကတ်ာကို သိပအြမှငကြှညဟြန် မတူပါ။ ဒါပမယေ့ြ သူ့ဆီ အာရုံကနွလေို့ ရဲလင်းအကြောင်း စိတမြရောကတ်ာကိုပဲ ကြံဖနကြွနပေန်ရသေည်။

ညနစေောင်းတော့မှ ခငမြွိုးဆှရေော သူ့မောင် အငယဆြုံးလေးပါ ပြနရြောကလြာကြလို့ သန်းအောငမြှင့လြည်း အိမပြှနလြာခဲ့သည်။ ရနကြုန် ညနခင်ေးက ထုံးစံအတိုင်း ဆူညံရှုပထြှေးနသည်ေ။ လူစီးကြောင်းထဲမှာ သန်းအောငမြှင့ြ အလိုကသ်င့ြ စီးမွောသှားနမေိသောလြည်း ခေါင်းထဲမှာတော့ အတွေးတွဖြငေ့ြ လညန်သည်ေ။ ဒီကြားထဲ ယောကြွားတခွို့၏ အကြည့်ကြှောင့ြ အနခကေရြသည်။ မထိတထိပြောသူ အခွို့ကြောင့ြ ဒေါသဖြစ်ရသည်။ လူချင်ြးတိုးရင်း ပြတခြါသီခါ အသားယူသှားတတသ်ူ တခွို့ကြောင့ြ စိတည်ဈရသည်။

သန်းအောငမြှင့ကြ မီးမီးနှင့အြတူ အမှနကြှေးပေး၍ ပြငခြိုင်းထားသည့ြ မှနမြာဝတစြုံတွထေဲက တစုံကို ဝတထြားသည်။ ရဲလင်း ကုမျပဏီကို သှားမညဆြို၍ အိန်ဒွရရေ ဖြစ်အောင် ဝတခြဲ့ခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ လုံလုံခွုံခွုံ သပသ်ပရြပရြပ် ရှိပါလကြန်ှင့ြ ဒီလို အကြည့်တ်ှကေို ခံရသည့အြခါ ရငထြဲမှာ မခံစားနိုငသ်လို ဖြစ်ရသည်။ နောကပြှီး သန်းအောငမြှင့ြ အခုလို လှလှပပ ပုံစံပေါကအြောင် ပြောင်းလဲခဲ့တာ၊ ပို၍ ကြည့်ကြောင်းစမညေ့ြ အဝတအြစားတွေ ဝယခြဲ့တာ အားလုံးက လုလုအတွကြ ဖြစ်သည်။

ဒါပမယေ့ြ အခုနောကဆြုံးမှာ သန်းအောငမြှင့ြ ရလိုကတ်ာက လုလု၏ ဥပကျေခာနှင့ြ ယောကြွားတွေ၏ ရိုင်းစိုင်းသောအကြည့်ြ ဖြစ်ပါသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ ကိုယတ်ိုငလြည်း အရငကြ ကြည့်ကြောင်းသည့ြ မိန်းမတွေ့ရင် ဒီလိုပဲ ကြည့်ဖြစ်ခဲ့မိတာကို ပြနတ်ှေးမိလို့သာ တောသ်ေး၏။ အကြည့်ခြံရလို့ အနခကေရြပမယေ့ြ စိတမြဆိုးပါ။ လုလုဆီက ဒီလိုမွိုးတွေ မရခဲ့သည့ြ အတွကကြိုသာ ဝမ်းနည်း၏။ ငိုချင်ြ၏။ မကြလြုံးထဲမှာ မကြရြညတ်ှေ ဝိုင်းလာသည့အြခါ အပြငကြို ထွကမြကအွောင် ကြိုးစားထိန်းခွုပရြင်း လူကြားထဲမှာ အသံကုန် အောပြဈလိုကခြငွစြိတန်ှင့ြ အရှိနပြှင်းပြင်း မောင်းလာသည့ြ ကားတဈစီးစီး အောကကြို ပြေးဝငသ်ှားချင်စြိတကြိုလည်း မနည်းထိန်းရသည်။

ဘဝကို ဒီလိုနည်းနှင့တ်ော့ အရှုံးမပေးလိုကခြငွပြါ။ လုလုအတွကြ ပေးဆပခြဲ့ခွင်းသည် အရှုံးပေးဖို့မဟုတ်၊ လုလုကို မရသည့တ်ိုငအြောင် လုလုကို ခစွသ်ည့ြ အခစွကြို ဒီလိုနည်းနှင့ြ အဆုံးသတလြိုကရြအောင်၊ ကိုယပြေါမြှာ ရှိနသညေ့ြ လုလု၏ ကိုယအြစိတအြပိုင်းတွကေို သူနှင့အြတူ သရှောကို အခွိနမြတနမြှီ ယူသှားရလောကအြောင် သန်းအောငမြှင့ကြ မိုကမြဲမည့သ်ူ မဟုတပြါ။ လုလု၏ ကိုယအြင်ျဂါ အစိတအြပိုင်းအခွို့ကို မိမိကိုယပြေါမြှာ စောင့ရြှောကြ သယပျိုးပြီး ဘဝခရီးကို အောငအြောငမြှငမြှင် ရှေ့ဆကခြှင်းကလည်း လုလုကို ခစွခြှင်းမညပြါလိမ့မြည်။

ဒီလို စိတဝြငလြာတော့ လမ်းဘေးတနရောမှာ ရပလြိုကပြှီး ဦးနန်ဒထွန်း၏ ကဒပြှားက ဖုန်းကို ခေါလြိုကသ်ည်။ ခကြခြငွြးပင် တဖကကြ ထူးလာ၏။

“ ဟုတကြဲ့ အမိန့ရြှိပါ။”

“ ဦးနန်ဒထွန်းလား”

“ ဟုတပြါတယ် ခငဗြွ။ ”

“ ကြှနတ်ောြ …အဲ … မနကကြလာတဲ့ ရဲလင်းရဲ့ ဟို … လု..လုလုအောငပြါ”

“ ဪ … ဟုတပြှီ။ ပြောပါ မလုလုအောင် ကြှနတ်ောြ ဘာကူညီရမလဲ။”

“ ဟိုလေ … ဦးနန်ဒထွန်း ဒီနေ့ပေးလိုကတ်ဲ့ ကဒကြ … အဲ့ဒီအဖြဲ့ကလေ …ဟို … အလုပ် … ရှာဖို့ … ကူညီပေးနိုငသ်လားဆိုတာ သိချင်လြို့ပါ။”

“ အာ ..ရတာပေါ့။ ကြှနတ်ောတ်ို့က အဲ့ဒီလို လိုတာလေးတွေ လုပပြေးနိုငဖြို့ ဖြဲ့ထားတာပါ။ အလုပရြှာတဲ့ အခါမှာလည်း ခွဲခွားမခံရအောင်၊ အများတန်းတူ လစာရအောင် မလုလုဖကကြ ရပတ်ညပြေးသှားမှာပါ။ ရှေ့နတွေေ ပညာရှငတ်ှေ အများကြီး ကြှနတ်ောတ်ို့အဖြဲ့မှာ ရှိပါတယ်၊ ကြှနတ်ောတ်ို့နဲ့ လာဆကသ်ှယပြါ။ အလုပတ်ဈခုထဲ မဟုတပြါဘူး။ တခွား ဥပမာဗွာ လူမှုရေး၊ နထေိုငရြေး ကိဈစတွလည်ေး တတန်ိုငသ်လောကြ ကူညီနပေါတယ်။”

တကကြှှစွာ ရှင်းပြနသညေ့ြ ဦးနန်ဒထွန်း လသေံက အားတကဖြှယ် ဖြစ်ပါသည်။

“ ဟုတကြဲ့ ..ကြှန်….ကြ..မ၊ မနကဖြှန် သှားလိုကပြါမယ်။”

“ မနကဖြှန် စနနေေ့ ရုံးပိတတ်ယလြေ။ ဒီလိုလုပပြါလား။ ကြှနတ်ောလြည်း မနကဖြှန် အားတယ်။ ကလပကြတော့ နေ့တိုင်း ဖြင့ထြားတယဆြိုတော့ အဲ့ဒီကို မနကြ ၁၀ နာရီလောကြ လာခဲ့လိုကြ။ အဲ့ဒီမှာ ကြှနတ်ောတ်ို့အဖြဲ့ လူတွလည်ေး လာနကြေ၊ ကြှနတ်ောြ မိတဆြကပြေးလိုကမြယ်။ မလုလုအောငဖြကကြ ဘာတွေ လိုသလဲ၊ စာရှကစြာတမ်း ဘာညာပေါ့ဗွာ။ သူတို့ ရှင်းပြလိမ့မြယ်။ စာရှကစြာတမ်း အထောကအြထား လိုတာတွေ ရှိရငလြည်း ရဖို့ ကူညီပေးမယ့သ်ူတွေ ရှိတယ်။ မလုလုအောငဆြီမှာ ပန်းဖလကြ ရှိတယမြဟုတလြား။ အဲဒီလိပစြာကို လာခဲ့လေ”

“ ဟုတကြဲ့၊ ဟုတကြဲ့၊ ဆကဆြကြ လာခဲ့ပါမယ်။”

ဦးနန်ဒထွန်း၏ တကကြှှမှုကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့လြည်း နည်းနည်း အားရှိသှားသည်။ သူပြောသလိုမွိုး အရာရာတိုင်းကို လုပမြပေးနိုငသ်ည့တ်ိုင် အလုပတ်ဈခုရအောင် ကူညီပေးနိုငလြိမ့မြည် ဆိုလငွပြင် သန်းအောငမြှင့အြတွကြ အတောအြဆငပြှပြေီဟု ပြောနိုငသ်ည် မဟုတပြါလား။

………………………………………………….

(၂၄)

ဦးနန်ဒထွန်း ပြောသည့ြ ကလပထြဲမှာ လူရှင်းနသည်ေ။ စနေ၊ တနင်ျဂနှေ ရကတ်ှမှောဆိုရင် လမ်းကြုံလို့ ဝငလြာတတသ်ူတွပေဲ ရှိသည် ဟုဆို၏။ သန်းအောငမြှင့ြ ရောကသ်ှားတော့ လမ်းမဖကကြို လှမ်းမှငန်ိုငသ်ည့ြ မှနတ်ံခါးတဈခုဘေးက စားပြဲတွင် တဈယောကထြဲ ထိုငန်သေော ဦးနန်ဒထွန်းက လှမ်းခေါသ်ည်။

“ ကဲ ကောဖြီသောကမြလား၊ အအေးတဈခုခု သောကမြလား။ ဒီမှာတော့ ဒီ ၂ မွိုးပဲရတယ်။”

“ ကောဖြီပဲ သောကတ်ော့မယ်။”

အခန်းလေး နှင့ြ စားပြဲကုလားထိုငတ်ှကေ အရောငလြှင့န်ပမေယေ့ြ သပသ်ပရြပရြပ် ရှိသည်။ ဦးနန်ဒထွန်းက ကောဖြီစကဆြီသို့ သှား၍ ပိုကဆြံထည့ပြှီး တဈခွကယ်ူလာသည်။ သူ သောကလြကစြကလည်း ကောဖြီပင် ဖြစ်သည်။

“ အဓိကကတော့ ဆုံဖြစ်ကြ စကားလေးဘာလေး ပြောဖြစ်ကြအောင် တတန်ိုငတ်ဲ့ သူတွကေ ဝိုင်းပြီး ဒီနရောလေးကို တညထြောငထြားတာပါပဲ။ ကောဖြီတွေ အအေးတွကလေည်း စီးပြားဖြစ် မဟုတပြါဘူး။”

သန်းအောငမြှင့ကြို ကောဖြီခွကြ လှမ်းပေးရင်း ရှင်းပြသည်။ တဖကန်ံရံနားက ဝိုင်းမှာ လူ ၂ ယောကရြှိသည်။ အအေးနှင့ြ ကောဖြီစကဘြေးက ဘားလိုလိုနရောမှာတော့ မိန်းကလေး ၃ ယောကြ ထိုငန်ကြေ၏။ သူတို့က အစဈတွလေား ထရနဈြတွလေားတော့ သန်းအောငမြှင့ြ မခွဲခွားတတပြါ။

စစချင်ြး ဘယကြနပြေောရမှန်း မသိတာနှင့ြ သန်းအောငမြှင့ကြ ရဲလင်းအကြောင်းကို ပြနဖြောရြင်း မနေ့ကရခဲ့သည့ြ ဖောငဒြေးရှင်း နာမညပြါ ကတကြလေးကို ပြမိသည်။

“ ဦးနန်ဒထွန်းများ ကြားဖူးသလား မသိဘူး။”

“ မသိဘူးဗွ။ ကြှနတ်ော့ကြို အဲ့ဒါလေး ပေးထားပါလား။ စုံစမ်းကြည့်ခြငွလြို့ပါ။”

ကိုယ့ထြကစြာရင် အသိအမှငမြွားနိုငသ်ည့ြ လုပင်န်းရှင် တဈယောကဆြိုတော့ သန်းအောငမြှင့လြည်း ပေးလိုကသ်ည်။ မနေ့က ခငမြွိုးဆှကေို ဖြင့မြပြောဖြစ်ခဲ့သော အဆိုးဆုံး ဖြစ်နိုငသ်ည့ြ အခွအနေမွေိုးကို တွေးနမေိကြောင်းလည်း ပြောပြမိသည်။

“ ကြှနတ်ောလြည်း တွေးကြည့်မြိပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ော့မြိတဆြှေ ရဲအရာရှိတဈယောကန်ဲ့ မနေ့က သှားတွေ့ရင်း အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်။ ခုနကပဲ သူဖုန်းဆကတ်ယ်။ ဖုန်းကနေ သိရတဲ့ နောကဆြုံးလိုကေးရှင်းမှာ ရဲတွသှေားပြီး သဲလှနစြရှာတော့ သံသယဖြစ်စရာ မတွေ့ဘူးတဲ့၊ ဥပမာ သှေးစသှေးနလိုမွိုးပေါ့ဗွာ။ သူတို့ ဒီအနအြရနေိုငမြယ့ြ အထောကအြထားလည်း မရှိဘူးတဲ့”

“ ဒီတော့ အသကရြှငလြကြြ ရှိနိုငသ်ေးတယဆြိုတဲ့ သဘောပေါ့နောြ”

“ ဟုတတ်ယ်။ စိတမြလွှော့ပါနဲ့ဦးဗွာ။ ရဲလင်းအဈမကိုလည်း အားပေးပါ။”

“ ဟုတကြဲ့၊ သူက ကာယကံရှငဆြိုတော့ မွှောလြင့ခြကြြ ပိုကြီးကြီးထားမှာပါ။”

“ ကဲ ..မလုလုအောင် အတွကကြရော ဘယလြိုကူညီပေးရမလဲ။”

“ အဓိကကတော့ အလုပပြေါ့နောြ။ အရငအြလုပကြိုတော့ ပြနမြသှားချင်တ်ော့ဘူး။ ဆေးရုံအကြာကြီးတကလြို့ ထွကလြိုကရြပြီလေ။”

“ ဒါနဲ့ လုလုအောငလြို့ ဘာဖြစ်လို့ နာမညယ်ူတာလဲ”

သန်းအောငမြှင့ြ ရငထြဲမှာ ကငွကြနဲ ဖြစ်သှားရသည်။ ဒါပမယေ့ြ မပြောမဖြစ်တော့လည်း ခပပြေါ့ပေါ့ပင် ဖြလေိုကရြသည်။

“ ကြှနတ်ောန်ဲ့ အလဲအထပလြုပတ်ဲ့ ကောငမြလေး နာမညကြ လုလုအောငလြေ၊ အဲ့ဒီတော့ ကနွောကြ ခေါင်းမစားတော့ဘူး၊ လုလုအောငန်ာမည် ယူလိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ော့န်ာမညရြင်း သန်းအောငမြှင့ဆြိုတာ သူ့ပေးလိုကတ်ယ်။”

“ ဟား ဟား … စိတကြူး ကောင်းသားပဲဗွ။ တခါထဲ ပြီးသှားတာပေါ့။ နာမညပြှောင်း လုပပြှီးပြီလား”

“ လုပထြားပါတယ်။ မကသွေးလို့ စောင့န်ရတေုန်းပါ။ လာမယ့အြပတထြဲတော့ ရမယပြှောတာပဲ။”

“ အင်း… ဒါပမယေ့ြ ပညာရေးပိုင်းက အောငလြကမြှတတ်ှကြတေော့ သပသ်ပစြီ ပြနလြွှောကရြတယဗြွ။ ထောကခြံစာတွလည်ေး လိုတယ်။ အဲ့ဒါ ကိဈစမရှိပါဘူး။ ကြှနတ်ောတ်ို့ အဖြဲ့ထဲမှာ လိုကလြုပပြေးနကြေ လူတွေ ရှိပါတယ်။ ကြှနတ်ောြ အပပြေးမယ်။”

“ ဟုတကြဲ့ ကြေးဇူးတငပြါတယ်။”

ဦးနန်ဒထွန်း နှင့ြ တွေ့လိုကရြခွင်းက သန်းအောငမြှင့အြတွကြ အတောအြကြိုးရှိပါသည်။ တဈယောကထြဲ ယောငလြညလြည် စမ်းတဝါးဝါး ဖြစ်နတောနှင့စြာရင် ဘာတွလေုပရြမညဆြိုတာကို လမ်းညှှနပြေးနိုငသ်ူတဈယောကြ ရှိခွင်းက ပိုအဆငပြှစပေေါလိမ့မြည်။

“ အခု မလုလုအောင် စိတထြဲမှာ ငါ့ကို ပတဝြန်းကငွကြ လကခြံကြပါမလား ဆိုပြီး မဝံ့မရဲ စိတဖြစ်သလား။”

သန်းအောငမြှင့မြှာ လုလုက လကခြံပါမလားဆိုသည့ြ စိုးရိမစြိတပြဲ ရှိခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ အကောင်းဆုံး ပြငဆြငခြဲ့သည်။ ဒါပမယေ့ြ လုလုက သူ့လမ်းကို သူလွှောကသ်ှားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ အရငကြ သိခဲ့တဲ့ သူတွေ ဘယလြိုပြောကြမလဲလို့ စိုးရိမတ်ာတော့ ရှိပါတယ်။ အခုမှတွေ့တဲ့သူတွေ သဘောထားကတော့ မပြောတတသ်ေးဘူး။”

“ အဲဒါတော့ မပူနဲ့ ။ ကြှနတ်ောတ်ောင် လငွလြှန်းလို့သိတာ။ ဘယသ်ူကမှ မလုလုအောငကြို အရငကြ ယောကြွားပါလို့ ထငမြှာမဟုတဘြူး။”

“ ဦးနန်ဒထွန်းက ဘယလြို ရိပမြိတာလဲ”

“ မှှမှှခေငွြေး ခွမှငေတ်ာပေါ့။ ကြှနတ်ောလြည်း ထရနဈြတဈယောကပြါ။”

ဦးနန်ဒထွန်းကိုကြည့်ပြှီး သန်းအောငမြှင့ြ မယုံကြညန်ိုငအြောင် ဖြစ်သှားခဲ့ရသည်။

“ ကြှနတ်ော့ြ အရငန်ာမညကြ နန်ဒာထွန်းပါ၊ မိန်းမပေါ့”

“ တကယပြှောတာလား။”

“ တကယပြါဗွာ၊ ဒါပမယေ့ြ ယောကြွားပဲ အမြဲတမ်း ဖြစ်ချင်န်ခေဲ့တယ်။ မိဘအသိုင်းအဝိုင်းက အဲဒါကို လုံးဝသဘော မကဘွူး။ ကြှနတ်ောြ အများကြီးရငဆြိုငခြဲ့ရတယ်။ မလုလုအောငလြည်း ဒါမွိုးတွေ ကြုံခဲ့ရမှာပါ။ ဟုတတ်ယ် မဟုတလြား”

သန်းအောငမြှင့ြ ယောငတ်ောငတ်ောငန်ှင့ြ ခေါင်းညိတပြှလိုကမြိသည်။

“ လူ့အဖြဲ့အစည်းက လကမြခံတာတွေ ရှိတယ်။ နှိမတ်ာတွေ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့ြ ကြှနတ်ောတ်ို့ အခုထောငထြားတဲ့ အဖြဲ့မွိုးတွေ ပေါလြာရတာပဲ။”

“ ဦးနန်ဒထွန်းကို ဘယလြိုမှ မိန်းမ… အဲ …မိန်းမ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယလြို့ ထငကြှမှာ မဟုတပြါဘူး။”

“ အဲဒါက အမှငအြရပဲလေ။ မလုလုအောင် ဆိုရငလြည်း မသိတဲ့သူတွကေ မိန်းမအဖြစ်မှေးလာတဲ့ သူတဈယောကလြို့ပဲ မှငကြှမှာပဲ။ ဒါပမယေ့ြ သူတို့ သိသှားပြီ ဆိုရငတ်ော့ တမွိုးဖြစ်သှားကြတယ်။ ကြှနတ်ောကြတော့ ရုပကြိုပါ ပြောင်းပစ်ခဲ့တော့ အရငကြ ကြှနတ်ော့ကြို သိဖူးတဲ့ သူတွတေောင် မသိနိုငကြှတော့ဘူးလေ။”

မကြန်ှာပုံ ပြောင်းချင်ရြင် ချောချောလှလှမကြန်ှာ မပြောင်းဘဲ ဘာကြောင့ြ ဒီလို ရုပကြှီး ဖြစ်အောင် ပြောင်းခဲ့ရတာကို သန်းအောငမြှင့ြ စဉြးစားလို့မရပါ။ ဒါကို ဦးနန်ဒထွန်းလည်း ရိပမြိပုံရသည်။

“ မလုလုအောငကြို မှငမြှငခြငွြး ကြှနတ်ောခြငတ်ယ်။ နောကပြှီး အခုလို ဘဝပြောင်းပြီး နောကမြှာ စိတရြှုပထြှေးမှုတွေ၊ အခကအြခဲတွနေဲ့ ရငဆြိုငန်ရတေယ် ဆိုတာ နားလညတ်ယ်။”

“ ခကခြဲနတောတော့ အမှနပြါပဲ။ ဦးနန်ဒထွန်း လူကဲခတကြောင်းတယ်။”

ဦးနန်ဒထွန်းက ဟကဟြကပြကပြကြ ရယလြိုကသ်ည်။

“ အဲ့လိုလည်း မဟုတပြါဘူး။ ဘဝတူချင်ြး စာနာမှုပေါ့ဗွာ။ နောကပြှီး မဝံ့ရဲတဲ့ စိတ်၊ အဲဒါကို ကြှနတ်ောကြိုယတ်ိုင် ကြုံခဲ့ဖူးတယ်။ ဥပမာဗွာ မလုလုအောင် ကိုယ့ကြိုယကြို ကြှနမြလို့ ပြောဖို့ တွန့န်တယ်ေ။ မရဲဘူး။ ဟုတတ်ယ် မဟုတလြား။”

“ ဟုတ် … ဟုတပြါတယ်။”

နှုတမြရဲရုံတငမြကပါ အခွအနေအရေ မိန်းမလို မပြောမဖြစ် ပြောလိုကရြသညန်ှင့ြ ရငထြဲမှာ ဘယလြိုကြီးမှန်းမသိ တမွိုးကြီး ဖြစ်ဖြစ်သှားရသည်။

“ တခွို့ မိန်းကလေးတွလည်ေး ကိုယ့ကြိုယကြို ကြှနတ်ောလြို့ ပြောတတကြှပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ပြောရိုးပြောစဉြ အလှယတ်ကူ ထွကလြာတာနဲ့ မလုလုအောင် အခုဖြစ်သလိုမွိုး ကြှနတ်ောလြို့ ပြောထွကသ်ှားပြီးမှ ပြနထြိန်းရတာမွိုးက ကြာပါတယ်။ တခါတလေ ကိုယ့ကြိုယကြို နာမစြားဖြောကပြှီး ပြောမိတာတွေ ရှိတယ် မဟုတလြား။”

အဲ့ဒါလည်း ဟုတပြါသည်။ အခုနောကပျိုင်းမှာ သန်းအောငမြှင့ြ အထူးသတိထားနရသေည့ြ ကိဈစ ဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်လဲဗွာ၊ မလုလုအောငကြ အရငကြ ယောကြွားတဈယောကြ ဖြစ်ခဲ့ပမယေ့ြ အခု ရုပပျိုင်းဆိုငရြာအရရော၊ စိတပျိုင်းဆိုငရြာအရပါ နောကဆြုံးဗွာ ဆေးပညာအရလည်း မိန်းမဖြစ်နပြေီ။ အစားထိုးတဲ့ ပရောဆကြ အောငမြှငတ်ယ် မဟုတလြား။”

“ အောင် … အောငမြှငပြါတယ်။”

“ အတွင်း အင်ျဂါတွကလေည်း ပုံမှန် အလုပလြုပတ်ယ် မဟုတလြား။”

“ လုပ် …လုပတ်ယလြို့ ပြောပါတယ်။”

“ ဒါဆိုရင် ကလေးတောင် မှေးလို့ရပြီ။ အဲ့ဒါ မိန်းမပေါ့ဗွ။ ဘာမှ စိတရြှံ့နစရော မလိုဘူး။ မိန်းမတဈယောကအြဖြစ်နဲ့ စိတရြှင်းရှင်းသာ နပစ်ေလိုကြ။ ကြှနတ်ောပြှောတာ အဝတအြစားတင် မဟုတဘြူးနောြ၊ နတောထိုငတ်ာ အားလုံး ဘာမှစိတမြသန့စြရာ မလိုဘူး၊ မလုလုအောငသ်ည် မိန်းမဖြစ်တဲ့အတွကြ မိန်းမလို နရမေယ်။ နသငေ့တ်ယ်။ ဒါအမှနတ်ရားပဲ။ ဟုတတ်ယန်ောြ။”

“ ဟုတကြဲ့”

“ ကြှနတ်ော့အြတွကကြတော့ လောကကြီးမှာ ကြား နဲ့ မ လိင် ၂ မွိုးပဲ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီနှစ်မွိုးမှာ ဘယသ်ူက ပိုသာတယ်၊ ပိုကြီးမှတတ်ယ် ဆိုတာလည်း မရှိဘူး။ နောကပြှီးတော့ ကြား သို့မဟုတ် မ ဆိုတဲ့ သတမြှတခြကြကြလည်း ကာယကံရှငရြဲ့ သဘောအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘယသ်ူကမှ၊ ကုနကြုနပြှောမယဗြွာ အစိုးရ ကတောင် ဘယဟြာ အထီး၊ ဘယဟြာ အမ ပါလို့ ဥပဒထေုတ် သတမြှတပြေးခွင့ြ မရှိဘူးလို့ပဲ ကြှနတ်ောြ ခံယူထားတယ်။”

လညပြင်းကြောကြီးများပင် ထောငထြလာအောင် စိတအြားထကသ်နစြှာ နှင့ြ ဦးနန်ဒထွန်းက ပြောနသည်ေ။ သူပြောတာ နားထောငပြှီး သန်းအောငမြှင့မြှာ ပြောပြဲပြောရြတော့မလိုလို၊ ဖြစ်ရာဘဝမှာ စိတလြွှော့ပြီး ရစေုနမြွှောဖို့ပဲ ရှိတော့သလိုလို ဘယလြို နှလုံးသှင်းရမှန်းမသိ ဖြစ်နသည်ေ။

“ စိတရြှင်းရှင်းနဲ့နေ၊ အကြောင်းသိတဲ့သူတွေ ဘယလြိုပြောပြော ဂရုမစိုကန်ဲ့ ပြောပြွောန်ေ၊ ကိုယ့ကြိုယ် မတ်ေတာထားတဲ့သူမွိုးနဲ့ ကြုံလို့ ကိုယကြလည်း သူ့ကို မတ်ေတာရှိတယဆြိုရင် အိမထြောငပြှုပစ်လိုကြ၊ ကလေးမှေးပစ်လိုကဗြွာ။ အဲ့ဒီ အပေါကတ်ှေ ပိတသ်ှားလိမ့မြယ်။”

ဒေါနှင့ြ မောနှင့ြ ပြောနသေော ဦးနန်ဒထွန်းကို သန်းအောငမြှင့ြ ကြောငကြှည့န်မေိပါသည်။ ကာယကံရှငထြကပြင် စိတအြားထကသ်နန်တောလည်း သတိထားမိသည်။ ဒါကြောင့ပြင် ခုနက သူပြောသလို လိငပြှောင်းသူများ အခွင့အြရေး တကကြှှလှုပရြှားသူ ဖြစ်လာရသည် ထငသ်ည်။ အခုလည်း သန်းအောငမြှင့ကြို စိတအြငအြားပေးဖို့ကို သူ၏ သမိုင်းပေး တာဝနတ်ဈခုလို တကကြှှစွာ ဟောပြောနေ၏။

“ မလုလုအောငကြို လူလကတ်ဆုပစြာလောကပြဲ သိတဲ့ ကြှနတ်ော့အြကြောင်း ပြောပြမယ်။ အဲ့ဒါဆို မလုလုအောင် အခုတွေ့နတော အလကားပဲဆိုတာ သိသှားမယ်။ နားထောငမြလား”

“ ဟုတကြဲ့”

လူ လကတ်ဆုပစြာလောကပြဲ သိသညဆြိုတော့ သန်းအောငမြှင့ြ စိတဝြငစြားသှားပါသည်။ ဒေါနှင့ြ မောနှင့ြ ပြောနသေော ဦးနန်ဒထွန်းက လသေံလွှော့လိုကပြှီး

“ ဒီလိုဗွာ ခုန ကြှနတ်ောြ ယောကြွားအရမ်းဖြစ်ချင်ခြဲ့တာ ပြောတယ် မဟုတလြား။”

“ ဟုတကြဲ့”

“ အဲ့ဒါကြောင့ြ ကြှနတ်ောြ ယောကြွားလိုနတယ်ေ။ ယောကြွားလေးတွနေဲ့ပဲ ပေါင်းတယ်။ အဲဒီမှာ လူယုတမြာ တဈယောကကြ ကြှနတ်ော့ကြို အခွိုသတပြေါင်းပြီး စောကြားသှားတာ ခံလိုကရြတယ်။”

“ ဗြာ … အဲ ရှင်”

“ တကြိမထြဲ မဟုတဘြူး မလုလုအောင်၊ သူဆေးတွတေိုကထြားလို့ လူမှန်းမသိဖြစ်နတေဲ့ ကြှနတ်ော့ကြို အိမတ်ဈလုံးထဲမှာ ပိတလျှောငပြှီး တဈပတလြောကြ သူစိတထြငတ်ိုင်း လုပခြဲ့တာ။ ဆေးတွပြတေေဲ့ တဈရကြ ကံကောင်းထောကမြပြီး သူလည်း မရှိတာနဲ့ ကြုံလို့ ကြှနတ်ောြ ပြတင်းပေါကကြနေ ခုနခြပြှီး ထွကပြှေးခဲ့ရတာ။ အဝတတ်ောင် မပါဘူး။ သူက အကုနဖြှကထြားတယလြေ။”

လုလုလို အချောအလှတဈယောကြ ဒီလိုအဖြစ်မွိုးနှင့ြ မကြုံတွေ့ရတာ ဘုရားမတာပဲ ဖြစ်သည်။ နောကပြှီး လုလုက သန်းအောငမြှင့လြို လူရိုးလူကောင်းလေး နှင့ြ တွေ့ခဲ့တာကြောင့လြည်း ပါပါလိမ့မြည်။

“ အနားက အိမန်ောကမြှာ လှမ်းထားတဲ့ တွေ့ရာ အဝတအြစား ယူဝတပြှီး ထွကပြှေးရတယ်။”

“ ရဲမတိုငဘြူးလား”

“ မတိုငဘြူး။ ကြှနတ်ောကြိုယတ်ိုင် ကြှနတ်ော့လြကန်ဲ့ သူ့ကိုသတဖြို့ ဆုံးဖြတပြှီး လိုကရြှာတယ်။ အဲ့ဒီလူက လငွတ်ယ်။ လုံးဝကို ခွရောပြောကသ်ှားတယ်။ ကြှနတ်ောထြငတ်ယလြေ ကြှနတ်ော့ကြို သူ အားရအောင် စောကြားပြီးသှားရင် သတပြဈချင်ြ သတပြဈမှာ။ အဲ့ဒီတော့ ဒီလိုလူမွိုးက ထောငန်ဲ့ မတနဘြူး။”

“ ဦးနန်ဒထွန်း အိမကြရော”

“ ကြှနတ်ောကြ အိမကြ ဆင်းလာတာလေ၊ ဒီတော့ ကြှနတ်ောြ ဘာဖြစ်နသလေဲဆိုတာ မသိကြဘူးပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ နောကဆြုံးတော့ အိမပြှနရြတာပါပဲ။ ကြှနတ်ော့မြှာ ကိုယဝြနရြှိနပြေီလေ။”

“ ဟာ”

“ ဖကြခြဖြို့ စဉြးစားတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဟိုလူက ယုတမြာပမယေ့ြ ကြှနတ်ောကြ မယုတမြာနိုငဘြူး။ သူ့ဖာသာ လူ့လောကထဲရောကမြယ့ြ အသကတ်ဈချောင်းကို မသတခြငွပြါဘူး။ ဒါကြောင့ြ အိမကြရော ပတဝြန်းကငွကြရော မေးငေါ့တာ ခါးစည်းခံပြီး ကလေးကို မှေးတယ်။ သားလေးက သူနဲ့ မတူပါဘူး။ ကြှနတ်ော့ြ အရငပြုံစံမွိုးပဲ။ ကြှနတ်ောြ သိပခြစွတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကလေးနို့ပြတတ်ဲ့ အခွိနမြှာ အားလုံးနဲ့ အတိုကအြခံလုပ် ရအောငပြှောပြီး ကြှနတ်ောြ ယောကြွား အဖြစ်ပြောင်းလိုကတ်ယ်။”

“ ဒီတခါတော့ အိမကြ သဘောတူလိုကတ်ယပြေါ့။”

ဦးနန်ဒထွန်းက နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ ပြုံးလိုကသ်ည်။

“ မိန်းမဘဝနဲ့ ဆကန်ရင်ေ နောကတ်ဈဗိုကြ ပါလာမှာ သူတို့ကြောကသ်ှားတယလြေ။ ဟား …ဟား။ အဲ့ဒီတုန်းက ဒါမွိုးတွလည်ေး ကြှနတ်ောတ်ို့ဆီမှာ အခုလောကြ ခတ်မေစားသေးဘူး။ ဈေးလည်း မတရားကြီးတယ်။ အဝယန်ဲ့ ပြောင်းတာဆိုတော့ အမေ၊ အဖေ ရှိတာလေး ပြောငတ်ော့တာပဲ။ ဟဲ ..ဟဲ။ ”

ဒီလိုအဖြစ်မွိုးကို ရယရြယမြောမော ပြနပြှောနိုငသ်ည့ြ ဦးနန်ဒထွန်းကို သန်းအောငမြှင့ြ သဘောကသွှားသည်။

“ သားလေးရော အခု ဘယအြရှယရြောကပြှီလဲ”

“ ဘှဲ့တောင် ရတော့မယဗြွ။ သနားစရာ ကောင်းတာက ကြှနတ်ော့ကြို အမလေို့ မသိဘဲ အခု ကြှနတ်ောယ်ူထားတဲ့ မိန်းမကို အမလေို့ ထငန်တောပဲ။ ကြှနတ်ောကြတော့ အဖပေေါ့ဗွာ။”

“ အခုအိမထြောငကြတွော့ရော ကလေးရသေးလား။”

“ မရဘူးဗွ။ မိန်းမကလည်း သားအရင်းလို ခစွရြှာပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ကလေးထပမြရတာ ခပကြောင်းကောင်းပေါ့ဗွာ။”

“ ခုနပြောတဲ့ မကြန်ှာပြငတ်ယ် ဆိုတာကရော”

“ ဒီလိုဗွ။ ကြှနတ်ောြ ယောကြွားဖြစ်ဖို့ မိဘတွလည်ေး ရှိတာ ပေးလိုကရြတယ်။ အားနာနာနဲ့ပဲ ကလေးကို သူတို့လကအြပပြှီး ရနကြုနတ်ကလြာတယ်။ ကြိုးစားတယပြေါ့ဗွာ။ အဆငပြှလောတော့ …အင်း … ကြှနတ်ော့ြ အရငရြုပကြို သဘောမကဘွူးဗွာ။ ယောကြွားမဆနဘြူးလို့ ထငတ်ယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ပြငလြိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ောြ ဘယလြိုပြငလြိုကတ်ယလြို့ ထငသ်လဲ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟင်”

“ ကြှနတ်ော့ကြို စောကြားသှားတဲ့ လူယုတမြာနဲ့ တဈထပတ်ည်း တူအောင် ပြငလြိုကတ်ာ။”

သန်းအောငမြှင့ြ တကယ် နားမလညန်ိုငအြောင် ဖြစ်သှားသည်။

“ မှနကြှည့ရြင်း ဒီကောင့ကြို သတခြငွစြိတတ်ှေ ဖြစ်ရတာကို ကြှနတ်ောြ သဘောကတွယ်။ နောကပြှီး ကြှနတ်ော့သ်ားအတွကလြည်း သူ့ အဖေ မကြန်ှာပဲလေ။ အဲ့ဒီတုန်းက တခွားစိတကြူးတွလည်ေး ရှိတာပေါ့ဗွာ။ မလုလုအောငကြို ပြောရမှာ အားနာလို့ မပြောတော့ပါဘူး။”

မပြောတော့ပါဘူးဆိုမှ သန်းအောငမြှင့ကြ ပိုစိတဝြငစြားသှားရသည်။

“ ရပါတယ်။ အားမနာပါနဲ့ ပြောပါ။ ကြှန်….မ …က ကိစ်စ မရှိပါဘူး။”

“ ဟီးဟီး …တဈခုကဗွာ ကြှနတ်ော့ြ အရငမြကြန်ှာဆိုရင် ယောကြွားဖြစ်နလည်ေး ဒီကောင် ရိပမြိနိုငတ်ယ်။ လှဈနအေောင် ပါးတဲ့သူ။ အနားတောင် ကပလြို့ရမှာ မဟုတဘြူး။ ပြေးမှာ။ ဒါမှမဟုတရြငလြည်း သူက ဦးအောင် မကောင်းကြံမှာ။ အခုလို သူနဲ့ ခွှတစြှပတ်ူတဲ့ လူဆိုတော့ သူလည်း စိတဝြငစြားမယ်။ အနားကပဖြို့ အဆငပြှမယေလြေ။”

“ အဲ့ဒါက တခွားမကြန်ှာဆိုလည်း သူရိပမြိမှာမှ မဟုတတ်ာ”

“ ကြှနတ်ောကြ သူ ကြှနတ်ော့ကြို လုပသ်လို တဈပတလြောကြ ခွုပထြားချင်တ်ာ။ ပြီးရင် …. ဟီး ဟီး၊ ဟိုဒင်းဗွာ၊ အဲ့ဒီကောငကြို စိတရြှိလကရြှိဗွာ၊ ဟို မလုလုအောင် ကနတ်ော့ဗွာ …ဟိုလေ ဖငွအြကြိမကြှိမခြပြှီးမှ သတဖြို့စိတကြူးတာ။ သူ့မကြန်ှာနဲ့ လူက သူ့ကို … ဒီလိုလုပတ်ော့ .. အဲဒီကောင့ကြို ဝဋဆြိုတာ ပြချင်တ်ယ်။”

စောစောက အမူအရာဟနပြန် နှင့ြ လုံးဝခွားနားသှားသည့ြ ဦးနန်ဒထွန်းကို သန်းအောငမြှင့ြ ပါးစပအြဟောင်းသားနှင့ြ ကြည့်မြိ၏။ ရငထြဲက အညိုးအတေး ပမာဏကိုလည်း ခန့မြှန်းလိုကမြိသည်။ ဦးနန်ဒထွန်းလည်း သူစိတလြှတသ်ှားတာကို သတိပြုလိုကမြိပုံရသည်။

“ မလုလုအောင် လန့သ်ှားပြီထငတ်ယ်။ ငယင်ယတ်ုန်းက စိတထြဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တာ ပြောတာပါ။ အခုခွိနမြှာတော့ ကြှနတ်ောြ မနည်းပျိုးထောငခြဲ့ရတဲ့ လုပင်န်းလေး ရှိတယ်။ တပည့လြကသ်ားတွေ ရှိတယ်။ အိမမြှာ မိသားစု ရှိတယ်။ အဲ့ဒါတွေ အကုနလြုံးနဲ့ ရင်းပြီး ကြှနတ်ောြ ထောငထြဲမဝငခြငွပြါဘူး။”

“ ဦးနန်ဒထွန်း သူ့ကို ခွင့လြှှတလြိုကပြှီလား။”

“ အဲ .. ခွင့တ်ော့ မလှှတဘြူးဗွ။ ဒါပမယေ့ြ ခုနတွေေ့ရင် ဘာလုပဖြစ်မလဲ ဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး။ ခုနပြောသလို ဆိုးဆိုးရှားရှားတွေ မလုပမြိတော့မှာ ကတော့ သချောပါတယ်။”

“ အခုထိ သူ့ကို ရှာနတေုန်းပဲပေါ့”

“ အရငလြိုတော့ သဲကြီးမဲကြီး မဟုတတ်ော့ဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ရောကလြရောမှာတော့ ကြည့်မြိနတေုန်းပဲ။”

သန်းအောငမြှင့ြ ဆိုရငလြည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်လိမ့မြည် ထငပြါသည်။

🏵️ ကိန်းသမရှေိသော ညီမွှခွင်းများ (အပိုင်း ၃ ဇာတသ်ိမ်း) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️