ကိန်းသမရှေိသော ညီမွှခွင်းများ (အပိုင်း ၃ ဇာတသ်ိမ်း)
ရေးသားသူ – ဂငွကြလိ
(၂၅)
“ ကဲ ..ကဲ … အသားမနာချင်ရြင် လုပင်န်းစမယ်။ အူကြောငကြှောင် လုပန်ရငေတ်ော့ ဘာဖြစ်မလဲ၊ သိတယန်ောြ၊ မင်းသားရော မင်းသမီးရောပဲ၊ သိပမြပြောချင်ဘြူး။”
စပီကာထဲက ထွကလြာသော အသံကြီးကြောင့ြ ရဲလင်း မှေးနရောမှ ဆတကြနဲ ထထိုငလြိုကမြိသည်။ ကသေီကတော့ အိပန်သညေ့ပြုံမရပါ။ နံရံကို မှီထိုငရြင်း ရဲလင်းကို တွတွလေေေး လှမ်းကြည့်န်သညေကြို တွေ့ရသည်။
“ အဲဒီနားကို လာခဲ့မယန်ောြ”
ဘေးမှာထားသည့ြ ပန့ကြို ကောကဆြှဲပြီး ရဲလင်း ကသေီ့နားရောကသ်ှားသည်။ ကသေီကလည်း ဘာမှမပြောဘဲ တဖကကြို အသာကပပြေးလိုကသ်ည်။ ဒီအလုပကြ သူတို့အတွကြ မထူးဆန်းသည့ြ ကိဈစတဈခုလို ဖြစ်လာနသည်ေ။ အမှနပြှောရရင် အရငကြထကြ များစွာ ပိုထွားလာသော ရဲလင်းပစ်စည်းက အပေါကန်ှင့ြ ချောငမြနတေော့ပါ။ ဒါပမယေ့ြ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ၊ ကသေီ မှုတမြပေးရင် လုပရြတာ အဆငမြပြပေါ။ ဒါကြောင့ြ ကသေီ့အကူအညီကို မဖြစ်မနေ ယူနရသေည်။ ကသေီ့ဆံပငလြေးတွကေို သပရြင်း၊ ပုခုံးသားလေးတွကေို ကိုငရြင်း၊ တခါတလေ နို့လေးတွကေို လှမ်းညှဈရင်း ပန့ထြဲမှာ တောင့ခြံထားနိုငဖြို့ မာနသ်ှင်းရ၏။
ကသေီကတော့ ဒါတွသေိပုံမပေါပြါ။ ရဲလင်း ပန့မြဆှဲမီ သူမှုတပြေးရမညလြို့ပဲ နားလညထြားသည့အြတွကြ အမြဲလို လုပပြေးရှာသည်။ ရဲလင်း စိတထြပြီး ဟိုကိုငဒြီပြတ် လုပရြငလြည်း အသာတကြည် ခွင့ပြှုပေးလိုကသ်ညသ်ာ ဖြစ်သည်။ ဟိုလူတွလည်ေး ရဲလင်းကို ကသေီမှုတပြေးဖို့ မလိုလောကတ်ော့တာ သိပုံရသည်။ ဒါပမယေ့ြ ဘာမှမပြောကြ။ နောကတ်ော့မှ သူတို့နှစ်ယောကကြို CCTV ကနေ မွောကပြှဲကြည့်သ်လို ကြည့်ဖြို့ လှှတထြားမှန်း ရဲလင်း နားလညသ်ှား သည်။ ကသေီ့ကိုတော့ စိတအြနှောကအြယှကဖြစ်မှာစိုးလို့ ဒီလိုထငတ်ာကို ပြောမပြတော့ပါ။
ကသေီကတော့ သူတို့ကို အထူးတလည် ခေါင်းထဲမှာ မထားတော့ပုံရသည်။ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလူတွကေို လူလို့ မမှတတ်ော့တာလည်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ရဲလင်းလည်း သူတို့ကို ထိုနည်းတူပင် သဘောထားပါသည်။ သူတို့ ခိုင်းတာ မလုပရြင် ရကရြကစြကစြကြ နှိပစြကခြံရမှာကိုလည်း သိနသည်ေ မဟုတပြါလား။ သူတို့က ကသေီ့ကို တန်းစီ မုဒိန်းကငွ့မြည်၊ အုပစြုလိုကြ ဝိုင်းလုပမြည် စသဖြင့ြ ကြိမ်းတတမြောင်းတတပြမယေ့ြ တကယတ်န်းမှာကြတော့ ရိုကရြုံ နှကရြုံ၊ ကဉွစြကြ တို့ရုံလောကပြဲ လုပတ်ာက တောသ်ေးသညဟြု ဆိုရမည်။
တခါတလေ ကသေီရော၊ ရဲလင်းပါ သူတို့ နှိပစြကတ်ာကို ခေါင်းမာမာ နှင့ြ ရငစြည်းခံပြီး ဆန့ကြငွခြငွစြိတတ်ှေ ဖြစ်သည်။ သို့သောလြည်း ဒီလူတွကေ ပါးနပသ်ည်။ ရဲလင်းက သူတို့ကို ကလနကြဆနလြုပလြငွြ ကသေီ့ကို ရကရြကစြကစြကြ နှိပစြကပြှသည်။ ကသေီက သူတို့ပြောသလို မလုပရြငလြည်း ရဲလင်း ကော့နအေောင် ခံစားရသည်။ ကိုယ့အြတွကကြှောင့ြ တပါးသူ နာကငွတ်ာကို မမှငခြငွစြိတကြှောင့ြ ထိုအခါကြလငွြ ရဲလင်းတို့ အရှုံးပေးလိုကရြ၏။ ဟိုလူတွကတေော့ အဲ့လို နှိပစြကပြှတာက သူတို့ဆရာကြီး ပေးသောနည်းဟု ပြောတတသ်ည်။
“ ထိုငရြကပြဲ လုပတ်ော့မယ်။”
“ အပငွြးကြီးလိုကတ်ာ”
နှုတခြမ်းလေးမဲ့ကာ ပြောလိုကပြမယေ့ြ ခါးလေးကိုင်းလာသောကြောင့ြ ရဲလင်းက အင်ျကြီဆှဲလှနပြေးလိုကသ်ည်။ ပြော့ခွနသေေော ရဲလင်းပစ်စည်းက ကသေီ့ လကထြဲ ရောကသ်ှားသောအခါ ယောငယ်ောငလြေး မာလာသည်။ စိုစိုနှေးနှေး ပါးစပကြလေးထဲ ရောကသ်ှားခွိနမြှာတော့ ခပမြှနမြှနပြင် ရုန်းကနတ်ကလြာ၏။ ကသေီက ပါးစပလြေးနှင့ြ စုပပြေးလိုကြ လကကြလေး နှင့ြ ထုပေးလိုကြ လုပပြေးသည့အြခါ ဒုံးပြံကြီးတဈခုလို ထောငတ်ကလြာသည်။
တကယတ်ော့ ကသေီက ဘယအြခွိနမြှာ ရပရြမညကြို နားမလညပြါ။ ရဲလင်းက ရပြီဆိုမှ ရပရြမညဟြုသာ သိထားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ ရဲလင်းက (ခုနောကပျိုင်းတွင် လုပန်ကြအေတိုင်း) အသာလေး မှိန်းနမေိသည်။ သူ့ပေါငပြေါတ်ှင် ကိုင်းနသေော ကြောလေးကို အသာပြတပြေးရင်း စိတကြူးပေါကလြာတာနှင့ြ ကသေီတငပြါးကို နံရံဖကသ်ို့ ဆှဲယူလိုကသ်ည်။ ထိုအခွိနမြှာ ရဲလင်း လကတ်ဖကကြ ကငမြရာမှငကြှင်းမှာ ကသေီ့ကိုယလြုံးနှင့ြ ကြယသ်ှားမှာကို တွေးမိလိုကပြှီးနောကမြှာတော့ ကသေီ့ ပေါငတ်ံ နုနုချောချောလေးတွကေို နောကကြနေ ရှရှလေး ပြတန်မေိ၏။
“ ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ”
“ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”
ကသေီက လုပလြကစြ အလုပကြို ရပပြှီး ခပတ်ိုးတိုး လှည့မြေးပမယေ့ြ ရဲလင်း ဆကလြုပန်သညေကြို မတားမှဈရှာပါ။ အခုနောကပျိုင်းမှာ ဟိုလူတွေ မကြားအောင် စကားကို ဘယလြို ညငည်ငသ်ာသာ ပြောရမညဆြိုသညကြို ၂ ယောကလြုံး သိနပြေီ ဖြစ်သည်။ နောကပြှီး သူတို့က အခုလို အခွိနကြလှဲရင် ရဲလင်းနှင့ြ ကသေီကို လူချင်ြး အပူးမခံပါ။ အကြောင်းကိဈစရှိလို့ လူချင်ြးနီးနီးကပကြပ် ခပကြှာကြာနမေိသည် နှင့ြ လှမ်းအောပြှီး လူခွဲခိုင်းတတသ်ည်။ အနနေီးသည့ြ အပြင် အရှကမြဲ့စွာ လုပပြေးနရသေည့ြ ကိဈစတွကလေည်း ရှိတော့ စိတမြထိန်းနိုငဘြဲ အလှနအြကြှံတွေ ဖြစ်သှားမှာကို စိုးရိမကြှပုံရ၏။
ဒါကြောင့ြ အခုခွိနမြှာ လကသ်ရမ်းချင်စြိတဖြစ်နသေော ရဲလင်းက ကငမြရာ မကြကြှယကြို ယူမိခွင်း ဖြစ်၏။ ရဲလင်းလကကြ ပေါငတ်ှင်းသားတွေ တလွှောကြ အပေါကြို တကသ်ှားတော့မှ ကသေီ နည်းနည်း တွန့သ်ှားသည်။ လကကြို ပကလြကလြှနလြိုကခြွိနမြှာ ဖတွကြနဲ အုပလြိုကမြိသည့ြ ကသေီ့ညီမလေးက စိုစိစိ ဖြစ်နသည်ေ။
“ စိုနတယ်ေ”
“ ခုန ရဆေေးထားလို့ပါ။”
ရဆေိုရင် ခွှဲကြိကြိနမှော မဟုတမြှန်း ရဲလင်း သိပါသည်။ ဒါကြောင့ြ အကြဲကြောင်းလေး တလွှောကကြို မှန်း၍ လကခြလယ် နှင့ြ အသာကုပလြိုကသ်ည်။ လကထြိပတ်ဈခုလုံး ခွှဲကြိကြိ အရညမြွားဖြင့ြ ဖုံးသှားသလို ခံစားလိုကရြသည်။
“ ဟို လူတွကြေားအောင် အောလြိုကမြယန်ောြ။”
“ အောပြေါ့။ အရိုကမြခံရတာကြာတော့ အကြောတွတင်ေးနတယ်ေ။ အကြောလွှော့ရတာပေါ့။”
ရဲလင်း၏ မခန့လြေးစား အပြောကြောင့ြ ကသေီက နှုတခြမ်းလေးကိုကပြှီး ခပတ်ညတ်ည် လှမ်းကြည့်ြ၏။
“ ကောငမြလေး ဘာလို့ရပန်တောလဲ ဆကလြုပလြေ၊ နာချင်လြို့လား။”
သို့သောလြည်း ငှကဆြိုးထိုးသံကြီး ထွကလြာပြနသ်ောကြောင့ြ ရဲလင်းကို ပြနမြပြောနိုငတ်ော့ဘဲ ကသေီ သူ့အလုပသ်ူ ဆကလြုပရြတော့သည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် ရဲလင်း လကကြလည်း အကြဲကြောင်းထိပမြှ အဖုလေးတဈခုကို စမ်းမိသှားသည်။ ချောကြွိကြိ နှင့ြ ဖမ်းရခကသ်ည့ြ အဖုလေးကို လကထြိပန်ှင့ြ ဖိကာဖိကာ ပြတပြေးနသေောအခါ ကသေီ့ကိုယလြေး တုနရြီလာသည်။
“ မလုပပြါနဲ့”
အသံတုနလြေးနှင့ြ တောင်းပနစြကားက မာနတ်ကန်ပြေီဖြစ်သော ရဲလင်းကို မရပတ်န့စြနေိုငတ်ော့ပါ။ ခဏအတွင်းမှာပင် ရဲလင်း၏ လကခြလယကြ သူသှားရမည့ြ တွင်းပေါကထြဲကို လွှောကနဲ ရောကသ်ှားသည်။ သုံးလေးခကြလြောကြ အထုတအြသှင်း လုပလြိုကပြှီးနောကြ ခုနထကမြွားစွာ ပို၍ စိုရှှဲတကလြာသည့အြခါ ရဲလင်းက လုံးဝမရပတ်ော့ပါ။ ရဲလင်းပစ်စည်းကို မိမိရရ ငုံခဲထားသည့ကြှားက ကသေီနှုတကြနေ တအိအိ အသံလေးတွေ ထွကလြာသည်။ လကခြလညသ်ာမက ကနွသ်ည့လြကတ်ှပေါ စိုရှှဲလာပြီ ဖြစ်သည်။
နောကတ်ော့ ကသေီလည်း စိတလြှတသ်ှားပုံရသည်။ ရဲလင်းကို ခပကြှမ်းကြမ်း ခပပြှင်းပြင်း စုပပြေးလာသောအခါ ရဲလင်း ဘယလြိုမှ အောင့မြထားနိုငတ်ော့ပါ။ ဒီကိုရောကကြတည်းက ပန့ဆြှဲတိုင်း မထွကအြောင် အတင်းထိန်းထားခဲ့ရသည့ြ အရညတ်ှကေ ကသေီ့ပါးစပထြဲကို တရှိနထြိုး ပန်းထွကကြုနတ်ော့သည်။
ရုတတ်ရကြ အသကရြှုရပသ်လို ဖြစ်သှားပမယေ့ြ ကသေီက လှှတမြပေးဘဲ ဆကင်ုံထားသည်။ ပါးစောငကြ လွှံထွကကြလွာသည့ြ အရညဖြှူဖြူ တခွို့ကို လကန်ှင့ြ ခိုးသုတပြေးသည်။ ပြီးတော့မှ ဆတကြနဲ ထပြီး ရချိုးခန်းထဲ ပြေးဝငသ်ှားသည်။ ရဲလင်းလည်း ပြနကြတွော့မယ့ြ သူ့ဟာကြီးကို ဟိုလူတွေ သတိမထားမိအောင် ပန့ထြဲ ခပမြှနမြှန် ထိုးထည့လြိုကရြသည်။
ကသေီပြနထြှကလြာသည့ြ အခွိနမြှာ ရဲလင်းက ဘောလုံးကို ခပတ်ညတ်ည် ညှဈနပြေီ ဖြစ်သည်။ သူ့ဟာကြီးလည်း လစေုပအြားကြောင့ြ ပြနထြောငတ်ကလြာနသည်ေ။ ကသေီက အနားမှာ ဝငထြိုငလြိုကရြင်း
“ ပါးလုတကြငွြးတာနဲ့ ရောပြီး ထွေးထုတလြိုကရြတယ်။ ရှငထြှကသ်ှားတာသိရင် ဟိုလူတွကေ ပြူနာရှာမှာ။”
ပန့ဆြှဲတိုင်း မထွကစြနေဲ့၊ မပြီးစနေဲ့လို့ သူတို့တွေ အောတ်တကြှတာကို ကသေီ မှတမြိနသည်ေ။ ဒါကြောင့ြ ရဲလင်း ပြီးသှားတာ မရိပမြိအောင် မရအရ အတင်းငုံပြီး ယူသှားတာ ဖြစ်လိမ့မြည်။
“ အထဲမှာ အပြည့ပြဲနောြ၊ ခုနနဲ့ ဘာမှမဆိုငဘြူး။”
ရဲလင်း လုပန်တောကို ငုံ့ကြည့်ပြှီး ကသေီ ပြောသည်။
“ မှနကြ ခုံးနလေို့ပါ။ မှနဘြီလူး သဘောပေါ့။ အဲဒါကြောင့ြ အကြီးကြီးမှငရြတာ။ ဖောင်းနတောက ပြီးရင် ပြနကြသွှားမှာပါ။”
“ ညှဈကြည့်ခြငွတ်ယ်။”
ရဲလင်းလိုချင်သ်ည့ြ အတိုင်းအတာကို ရောကန်ပြေီ ဖြစ်ပမယေ့ြ စိတခြမွြးသာအောင် ဘောလုံးလေးကို ကသေီ့လကထြဲ ထည့ပြေးလိုကရြာ တရှူးရှူးနှင့ြ နှိပတ်ော့သည်။ အရမ်းတင်းလာပြီး ရဲလင်းလည်း မခံနိုငတ်ော့
“ အား … ရပြီ၊ ရပြီ၊ ညှဈချင်ရြင် နောကတ်ကြော့လုပမြှ ညှဈပေးတော့။”
“ ဘယလြောကကြှာအောင် ထားရမှာလဲဟင်”
“ ငါးမိနဈ”
“ နာရီမှ မရှိတာ။ ”
“ ငါးမိနဈ ဆိုတော့ စကျကန့ြ ၃၀၀ လေ။ ၁ ကနေ ၃၀၀ အထိ စိတထြဲကနေ ခပဖြှေးဖြေး ရတောပေါ့။”
“ ကသေီ ရပေေးမယ်။ တဈ …. နှစ် …. သုံး …လေး …..”
……………………………………………….
(၂၆)
မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြ လမ်းကူးလာသူကို မှငလြိုကတ်ော့ သန်းအောငမြှင့ြ ခွလှမြေးတုန့သ်ှားသည်။ နှုတဆြကဖြို့လည်း ပြငလြိုကြ၏။ သို့သောလြည်း အပြာရောငတ်ောကတ်ောကြ စပို့ရှပန်ှင့ြ ကာကီရောင် ဘောင်းတီတို ဝတထြားသော ဦးနန်ဒထွန်းက ရမျမကခြိုးတွေ ထနသေော မကြလြုံးကြီးဖြင့ြ ကြည့်လြိုကရြုံက လှဲ၍ မသိသလို ဆကလြွှောကသ်ှားသည်။ ဟိုရကတ်ှကေ မှငတ်ှေ့ခဲ့ရသည့ြ အလှနသ်ဘောကောင်း၍ ဖောရြှသေော လူကြီးလူကောင်း တဈယောကြ အမူအရာနှင့ြ လုံးဝကို ကြဲပြားနခွင်ေးက အံ့သှစရာကောင်းသည်။
မကြနပေစြိတဖြှင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ နောကပြှနလြှည့ပြှီး သူ့နောကကြို လိုကမြိသည်။ သူ့ဘဝ နာခဲ့ရသည့ြ အကြောင်းတွကေိုပင် ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ဇာတစြုံခင်းပြခဲ့သော ဦးနန်ဒထွန်းက လိုတမွိုး မလိုတမွိုး လုပမြည့သ်ူလို့ မထငမြိပါ။ အကြောင်းရှိလို့ တမငမြသိဟနပြှုသှားတာလည်း ဖြစ်နိုငသ်ည်။ ဒါပမယေ့ြ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူပေါကြို တကခြှတော့မလိုလို အကြည့်မြွိုးဖြင့တ်ော့ မကြည့်သ်င့ဟြု ထငပြါသည်။ ရှေ့ကလူက ကောဖြီဆိုင် တဈခုအတွင်းသို့ ဝငသ်ှားလို့ သန်း အောငမြှင့လြည်း လိုကသ်ှားပြီး သူ့ကို လှမ်းမှငန်ိုငလြောကသ်ည့ြ စားပြဲတဈလုံးမှာ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။
ကြည့်ရြသညမြှာ တစုံတယောကြ နှင့ြ အခွိန်းအခကြြ ရှိပုံရ၏။ အပြငဖြကကြို လှမ်းလှမ်းကြည့်န်တော မှငရြသည်။ ဒါကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ကြို နှုတမြဆကတ်ာလည်း ဖြစ်နိုငသ်ည်။ စိတထြဲ စနိုးစနှောင့ြ ဖြစ်နသညေ့ြ သန်းအောငမြှင့ကြ ဦးနန်ဒထွန်းဖုန်းကို လှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။ ခကြခြငွြးလိုလိုပင် တဖကကြ ပြနထြူးတော့ အံ့သှသှားရ၏။
“ ဦးနန်ဒထွန်း၊ ကြှနတ်ောြ… အဲ ကြှန် ..”
“ မလုလုအောငလြား။ ပြောလေ ဘာအကြောင်းထူးလို့လဲ။”
ဟိုလူ့ကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မီနူးကဒပြှားကိုငပြှီး စားပြဲထိုး မိန်းကလေး တဈယောကန်ှင့ြ စကားပြောနေ၏။ ဖုန်းကိုငပြှီး စကားပြောနသညေ့ြ ဟနမြွိုး မရှိပါ။
“ ဦးနန်ဒထွန်း အခုဘယမြှာလဲ”
“ ကြှနတ်ောြ လဆေိပမြှာ နိုငင်ံခွား ဧည့သ်ညတ်ဈယောကြ လာကြိုနတော။ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ ကောဖြီဆိုငမြှာ မဟုတဘြူးလား။”
“ ပေါကပြေါကရြှာရှာဗွာ။ လယောဉန်ောကကြမွယဆြိုလို့ ဒီမှာ တိုငပြတန်တော။ ”
“ ဦးနန်ဒထွန်းနဲ့ အရမ်းတူတဲ့ လူတဈယောကြ ကောဖြီဆိုငမြှာ ထိုငန်တယ်ေ။ ခဏလေး၊ ဓာတပြုံ ပို့လိုကမြယ်။”
ဟိုလူ့ကို ဓာတပြုံလှမ်းရိုကပြှီး ဦးနန်ဒထွန်းဆီ လှမ်းပို့လိုကသ်ည်။ ခပစြောင်းစောင်း အနအထေားပဲ ရလိုကပြမယေ့ြ တောတ်ောလြေးပင် သဲကြဲပါသည်။ ဦးနန်ဒထွန်း ခကြခြငွြး ဖုန်းပြနခြေါြ၏။
“ အဲ့ဒါ သူပဲ မလုလု”
“ ဦးနန်ဒထွန်း ပြောတဲ့ တဈယောကလြား”
“ ဟုတတ်ယ်။”
“ ကြှနတ်ောြ ဘာလုပပြေးရမလဲ၊ ဒီလူကို ဦးနန်ဒထွန်း လကစြားခွချင်ေတ်ယ် မဟုတလြား။”
“ အပန်းမကြီးရင် သူဘာလုပသ်လဲဆိုတာ လိုကကြှည့ပြေးပါလားဗွာ။ ကြှနတ်ောြ ဒီဖကကြ ကိဈစပြီးတာနဲ့ မလုလုရှိတဲ့နရော လိုကလြာခဲ့ပါမယ်။”
“ သိပရြတာပေါ့။ ဘာမှမပူနဲ့ သသခွေောခွာ ကြည့်ပြေးထားမယ်။”
“ သူက လူလည် မလုလု၊ သိပအြနားမကပန်ဲ့၊ မလှမ်းမကမ်းမှာပဲ နပေါ။”
“ ဟုတကြဲ့၊ ဟုတကြဲ့”
ပငွြးရိနသေော၊ စိတပြကြန်သေော သန်းအောငမြှင့အြတွကြ အာရုံပြောင်းလဲစရာ အကြောင်းတဈခုမို့ ခကြခြငွြးပင် လကခြံလိုကသ်ည်။ ဦးနန်ဒထွန်းကို စောကြားခဲ့သည့ြ လူယုတမြာကို ဖောထြုတရြာတွင် တဖကတ်လမ်း ကူညီချင်တ်ာကြောင့လြည်း ဖြစ်ပါသည်။
လှယလြှယမြှာနိုငသ်ည့ြ အအေးတဈခွကန်ှင့ြ မုန့တ်ဈခု မှာစားရင်း ဖုန်းကလိနသလေိုလိုနှင် ဟိုလူကို အကဲခတန်မေိသည်။ ခဏနတေော့ ဥရောပသား ဖြစ်ပုံရသည့ြ အမွိုးသားတဈယောကန်ှင့ြ မဲမဲပိနပြိန် လူတဈယောကြ ရောကလြာပြီး စကားပြောကြသည်။ လိုလိုမယမြယ် သူတို့ကိုပါ ဓာတပြုံရိုကြ၍ ဦးနန်ဒထွန်းဆီ လှမ်းပို့ပေးလိုကသ်ည်။ “အဲဒီလူတွတေော့ ကြှနတ်ောြ မသိဘူး။” ဟု မကဆြေ့ခွြ ပြနလြာ၏။
နာရီဝကလြောကကြှာပြီးနောကြ သူတို့ ပြနဖြို့ ထကြမည့ြ အရိပအြယောငမြှငလြို့ သန်းအောငမြှင့လြည်း ငှရှင်ေးပြီး အသင့ပြှငထြားလိုကရြသည်။ သူတို့ ဆိုငတ်ံခါးဝကနေ ပြောကသ်ှားမှ လိုကထြှကခြဲ့သည်။
ပလကဖြောင်းစပမြှာ ဟိုလူက တကျကဆီငှားသည်၊ ပြီးတော့ သူတို့ ၃ ယောကြ တကပြှီး ထွကသ်ှားကြသည်။ သန်းအောငမြှင့လြည်း တွေ့သည့တ်ကျကဆီကို ကမန်းကတမ်း တားပြီး နောကခြန်းမှာ တကထြိုငလြိုကြ၏။
“ ဟိုကားနောကကြို မှီအောငလြိုကပြေးပါ။”
ကားသမားလေးက သန်းအောငမြှင့ကြို ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ှင့ြ ကြည့်သ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ ခေါင်းထဲ လှဈကနဲ ပေါလြာသည့ြ စကားကို ပြောခလွိုကရြသည်။
“ အဈမယောကြွား နောကကြို လိုကခြွောင်းချင်လြို့ပါ။ ကူညီပါ။”
မကြန်ှာငယလြေးဖြင့ြ တောင်းပနသ်ည့ြ သန်းအောငမြှင့ကြို သနားသှားပုံရသည့ြ ကောငလြေးက ကပြာကယာပင် မောင်းထွကလြိုကပြါသည်။
“ အဈမ၊ ပြူနာတော့ မရှာပါဘူးနောျ။ ”
“ မရှာပါဘူး။ မရှာပါဘူး။ သူ ဘယသ်ှားတာလဲဆိုတာ သိချင်ရြုံလေးပါ။ ကားထဲကနပေဲ ကြည့်မြှာပါ။”
ကြားထဲမှာ အမှုပတမြှာ ကြောကန်သညေ့ြ ကားသမားကို နှစ်သိမ့လြိုကပြှီး ရှေ့က ပေ ၁၀၀ လောကအြကြာမှာ သှားနသညေ့ြ ကားကိုပဲ သန်းအောငမြှင့ြ အာရုံစိုကထြားလိုကမြိသည်။ မီးပျိုင့တ်ဈခုအဖြတမြှာ ကနွခြဲ့မလိုလို ဖြစ်လိုကသ်ေးပမယေ့ြ ကားသမားလေးက အရှိနတ်ငပြှီး အမှီလိုကပြေး၏။
“ ဘယသ်ှားမလဲ ကြှနတ်ောသ်ိပြီ”
ရနကြုနန်ှင့ြ အနဝေေးနခေဲ့သော သန်းအောငမြှင့ကြ သိပန်ားမလညပြါ။
“ ဘယကြိုလဲဟင်”
“ ကြှနတ်ောထြငတ်ာ မမှားဘူးဆိုရင် နောကတ်ပျိုင့အြကြောမြှာ သူတို့ ဘယဖြကခြွိုးလိမ့မြယ်။”
သူပြောသည့ျ အတိုင်းပင် ရှေ့ကားက ခြိုးသှားသည်။
“ ဘယလြိုသိတာလဲ”
“ အဲ့ဒီနားက မာဆတတ်ှကေ နာမညကြှီးလေ အဈမရဲ့။ အဈမ အမွိုးသားက ကဲချင်တ်ယဆြို အဲ့ဒီဖကသ်ှားဖို့ များတာပေါ့။”
ရှေ့ကားရပသ်ှားသည့ြ အခွိနတ်ှင် သန်းအောငမြှင့ကြလည်း ရပခြိုင်းလိုကသ်ည်။
“ ဒီကပဲ စောင့ကြှည့တ်ာပေါ့။”
“ အဈမ အမွိုးသားက အပြာနဲ့ တဈယောကလြား”
အနှိပခြန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားကြသူ ၃ ယောကကြို ကြည့်ပြှီး ကားသမားလေးက မေးသည်။
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ ဖောရြိနန်ာလည်း မဖြစ်နိုငဘြူး။ ဟို ပိနခြှောကခြှောကြ တဈယောကကြလည်း အဈမနဲ့ မလိုကဘြူးလေ။”
“ အင်း …ဟုတတ်ယ်။”
စကားနည်း ရနစြဲ သဘောဖြင့ြ ဖြလေိုကပြှီး သူတို့ ဝငသ်ှားသည့ြ အနှိပခြန်းဖကကြိုပဲ ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။
“ အနည်းဆုံး ၁ နာရီ ကြာမယ် ထငတ်ယ် အဈမ။ တခွို့ဆို ၃ နာရီလောကြ ကြာတတတ်ယ်။”
“ ကသွလောကပြေးပါမယ်။ စိတခြပြါ။”
ကားခအတွကြ စိတခြသွှားပုံရသော ကားသမားလေးက သူ့ဖာသာ ရှေ့ခန်းမှာ သီချင်ြးဖြင့ပြှီး မှိန်းနေ၏။ ကောငလြေးက လုလုတို့နှင့ြ ရှယတ်ူလောကြ ရှိမည် ထငပြါသည်။ ဘာပဲပြောပြော သူ့ဖာသာ နတတေပြှီး သိပမြစပစြုသည့ြ ကားသမား နှင့ြ တိုးရတာ ကံကောင်းသညဟြု ဆိုရမည်။ နောကတ်ဈခုက အခုနောကပျိုင်း လမ်းထွကရြင် ယောကြွားတွေ၏ အာသာငမ်းငမ်း ကြည့်တ်တသ်ည့ြ အကြည့်ကြှောင့ြ ဒေါသတွထွကေရြ၊ မနတတေမြထိုငတ်တ် ဖြစ်ရပမယေ့ြ ဒီကောငလြေး သန်းအောငမြှင့ကြို ကြည့်ပြုံက ရိုးသားသည်။ လငပြူမိနသေော အမွိုးသမီးတဈယောကလြို့ ထငသ်ောကြောင့လြည်း ဖြစ်မညထြငသ်ည်။
ထပပြှီး ကံကောင်းသညမြှာ ဦးနန်ဒထွန်းနှင့တ်ူသော လူက နောကန်ာရီဝကလြောကအြကြာမှာ တဈယောကထြဲ ပြနထြှကလြာခွင်း ဖြစ်သည်။ ဟိုလူတွကေို ထားခဲ့ပုံရသည်။ ကားတဈစီး လှမ်းတားပြီး တက္ကစီးသှားသောကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့တ်ို့လည်း လိုကရြပြနသ်ည်။ ဒီတခါ နောကကြလိုကရြင်း မှို့ပြငဖြကသ်ို့ ရောကသ်ှားသည်။ တကယလြို့ ခရီးဝေးသှားမညဆြိုရငတ်ော့ လမ်းမှာတွေ့သည့ကြားကို တားမစီးလောကဟြု ထငသ်ည့အြတွကြ ဆကလြိုကသ်ှားသည်။
ရှေ့ကားက လူနရပေကြှကြ အခွို့နှင့ြ စကရြုံဝင်းများကို ကြောခြဲ့ပြီးနောကြ ခွံကယွကြှီးတဈခုထဲသို့ ခွိုးဝငသ်ှား၏။
“ ဒီနားကပဲစောင့ရြင် ကောင်းမယထြငတ်ယ်။”
“ အဲ့ဒါ ဆေးရုံလေ အဈမရဲ့၊ ကားတွေ ဒီလိုပဲ ဝငန်ကြတောပဲ။ လိုကသ်ှားလို့ရပါတယ်။”
ကားသမားလေးက ရှေ့ဝငပြေါကကြို လှမ်းမှငန်ိုငလြောကသ်ည့ြ နရောအထိ မောင်းသှားပြီးမှ လမ်းဘေးတွင် ထိုးရပလြိုကသ်ည်။ သူပြောသည့အြတိုင်း တခွား တကျကဆီကားများလည်း ရပထြားတာကို မှငရြသည်။ ဟိုလူကတော့ ဆေးရုံထဲကို ခပအြေးအေးပင် ဝငသ်ှားသည်။ သူ့ပုံစံက ဆေးလာကုသည့ြ ဟနတ်ော့မရှိပါ။ အသိအကြှမ်း တဈယောကယ်ောကဆြီကိုလာသည့ြ ပုံမွိုး ဖြစ်လို့ လူနာသတင်းမေးပြီး ပြနထြှကလြာလိမ့မြည် သိပကြှာမှာ မဟုတဟြု ထငခြဲ့ပမယေ့ြ တောတ်ောန်ှင့ြ ပေါြ မလာပါ။ နောကကြ လိုကန်တော သတိထားမိသှားလို့များလားဟု သန်းအောငမြှင့ြ စိုးရိမလြာသည်။
“ ဒီဆေးရုံက လိငပြှောင်းတာကို အဓိကလုပတ်ာ၊ ဆရာဝနတ်ှကလေည်း အကုနလြုံး နိုငင်ံခွားကခညွြးပဲ။ ဈေးလည်း အရမ်းကြီးတယတ်ဲ့။ အဈမ အမွိုးသားက ဘာလာလုပတ်ာလဲ မသိဘူး။”
“ မိန်းမဖြစ်အောင် ခွဲစိတမြလို့နဲ့ တူပါတယ်။ အဲ့ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပဲ”
သန်းအောငမြှင့ြ စကားကြောင့ြ ကားသမားလေး စပဖြှဲဖြဲ ဖြစ်သှားသည်။ သူ့ဖာသာ ဘယလြို အဓိပျပါယပြေါကလြိုကသ်ည် မသိပါ။
“ ဒီတခါ ကြာလှခညွလြား။”
“ မင်း အသိ ကားတစီးစီးလောကြ ဒီကို ခေါလြို့ရမလား။”
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ အဈမ”
“ လိုကန်တော ရိပမြိပြီး ထွကမြလာတာများလားလို့ပါ။ ကားတဈစီး ခေါပြေးကြာ။ နရောပြောင်းပြီး စောင့ကြှည့န်မယ်ေ။ အခု တောကလြွှောကလြိုကန်တောဆိုတော့ ကားနံပါတမြွား သတိထားမိသှားသလား မသိဘူး။ သူက သိပပြါးတာ။ မင်းကိုလည်း ကသွလောကြ ပေးပါမယ်။”
“ ကြှနတ်ောြ ကြည့်လြိုကြဦးမယ် အဈမ”
ကားသမားလေးက ဖုန်းကို ဖြင့ကြှည့ပြှီးနောကြ သူ့သူငယခြငွြးတဈယောကကြို လှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။
“ ကြှနတ်ော့ြ ဘောဒြါ တဈကောင် ဒီနားမှာ ရှိတယ်။ လာနပြေီ”
လာနပြေီ ဆိုပမယေ့ြ နောကထြပ် ၁၅ မိနဈလောကြ စောင့လြိုကရြသည်။ ကားချင်ြးမလဲမှီ ပထမ ကားသမားလေးက နောကလြူကို တိုးတိုးတိုးတိုးနှင့ြ ဘာတွေ ပြောနသည်ေ မသိပါ။ သန်းအောငမြှင့ြ ခင်းထားသည့ြ လုပဇြာတကြို ရှင်းပြနတောလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုငပြါသည်။ ပထမ ကားသမားလေးကို ကသွင့င်ှေ ရှင်းပေး၍ ပြနလြှှတလြိုကပြှီး နောကကြားပေါြ ပြောင်းထိုင်၍ စောင့သ်ည်။ ကားချင်ြးက အမိုးအရောငမြတူလို့ ဟိုလူလည်း သံသယ ဖြစ်ချင်စြရာ နည်းသှားနိုငပြါသည်။
နောကကြားသမားက ကြမ်းပဲ ဝါးနသည်ေ။ တခွန်းစ နှစ်ခွန်းစ ပြောသည့ြ အခွိနမြှာ စကားအနည်းငယဝြဲသည့အြတွကြ တိုင်းရင်းသား တဈခုခု ဖြစ်မညထြငသ်ည်။ ခုန ကားသမားထကြ အသကလြည်း ကြီးပုံရသည်။
သန်းအောငမြှင့ြ ဒီတခါ တောတ်ောြ စောင့လြိုကရြသည်။ ဆေးရုံများ တခါထဲ တကန်ပြေီလားဟု စိတလြွှော့ခါနီးကြမှ ဟိုလူ ပြနထြှကလြာသည်။ ဆေးရုံရှေ့နားမှာ ဟိုလွှောကဒြီလွှောကန်ှင့ြ ကားရှာနပေုံရ၏။ သူကားရပြီး ဆေးရုံဝငပြေါကန်ား ရောကသ်ညန်ှင့ြ
“ လိုကလြိုကြ… ခပခြှာခွာလေး လိုကန်ောြ၊ မကြခြှမပြေတစြနေဲ့”
“ ဟုတကြဲ့ စိတခြပြါ အဈမ”
ဒီကားသမားကလည်း စိတရြှည် သဘောကောင်းပုံရသည်။ ကူညီချင်စြိတလြည်း ရှိပုံရ၏။ ဖြစ်နိုငရြင် ဒီနေ့တွေ့သည့ြ ကားသမား ၂ ယောကလြုံးကို လမ်းမှာ ကားရပခြိုင်းပြီး လဘကရြည် တိုကလြိုကခြငွပြါသည်။
“ အဈမက ထရနဈြ မဟုတလြား”
ကောကကြာငငကြာ မေးလိုကသ်ည့ြ ကားသမားစကားကြောင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ လန့သ်ှားသည်။ ဦးနန်ဒထွန်း ပြီးလွှင် သူ့ကို ဒုတိယမှောကြ ရိပမြိသူ ဖြစ်သည်။
“ ဘယလြို သိတာလဲ။”
“ ကြှနတ်ောလြည်း ထရနဈြပဲလေ၊ နောကပြှီး လူပေါင်းစုံနဲ့ ဆကဆြံနရတေော့ နည်းနည်းထူးခွားရင် ရိပမြိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အဈမက ဘယလြိုမှ မထငရြပါဘူး။ ပြောင်းတာ မကြာသေးဘူး မဟုတလြား။ နောကပျိုင်း ကငွ့သ်ားရသှားရင် ကြှနတ်ောလြည်း သိမှာမဟုတပြါဘူး။”
“ ဟုတတ်ယ်၊ မကြာသေးဘူး။”
“ ဒီလိုပဲ အဈမရေ၊ ကြှနတ်ောတ်ို့ ဘယလြိုဆိုတာ သိသှားရင် အစဈတွကေ သိပအြလေးထားချင်ကြှတော့တာ မဟုတဘြူး။ ကြှနတ်ောလြည်း ယောကြွားဖြစ်ချင်လြှန်းလို့ ရှိတာအကုနသ်ုံးပြီး ပြောင်းလိုကတ်ယ်။ အခု ကားမောင်းစားရတယ်။ ကြှနတ်ော့ြ ကောငမြလေးက ကြှနတ်ောြ ထရနဈြမှန်းလည်း သိသှားရော .. တမွိုးဖြစ်သှားတယ်…. အဆငမြပြတေော့ပါဘူးဗွာ။ ဒါပမယေ့ြ ကိုယကြ ခစွတ်ယလြေ။ ဘယတ်တန်ိုငမြလဲ။ အဈမကို ကိုယခြငွြးစာပါတယ်။”
ဖောကပြှနသ်ည့ြ ယောကြွားနောကကြို လိုကခြွောင်းခွင်းလို့ ထငပြှီး ပြောသည့အြပြောက သန်းအောငမြှင့ြ ရငကြို ထိသည်။ သူက လိငပြှောင်းထားလို့ လုလုက အလေးမထားတာလားလို့ တွေးပြနတ်ော့လည်း လုလုကိုယတ်ိုငကြ သန်းအောငမြှင့ြ ပေးထားသည့ြ ပစ်စည်းနှင့ြ ယောကြွားလုပရြသူဆိုတော့ ဒီလိုမွိုး မဖြစ်နိုငပြှနပြါ။
ဟိုအရငကြတည်းက လုလုရငထြဲမှာ သန်းအောငမြှင့ဆြိုတာ မရှိခဲ့လို့သာ ဖြစ်ရမည်။ ဒီလို အတွေးဝငလြာတော့ ရငထြဲက နာကငွလြာသည်။ မကြလြုံးမှာ မကြရြညတ်ှေ အလိုလိုဝိုင်းလာလို့ မကြတ်ောင် တဖတွဖြတွြ ခတလြိုကမြိ၏။ နောကကြှည့မြှနထြဲကနေ သန်းအောငမြှင့ြ အမူအရာကို မှငလြိုကပြုံရသော ကားသမားလေးလည်း အားနာသှားပုံရ၏။
“ ဆောရီး အဈမ၊ ကြှနတ်ောလြည်း တိုကဆြိုငသ်ှားလို့ ပြောမိတာပါ။ အဈမ စိတမြဆိုးပါနဲ့”
“ ရပါတယ်။”
အသံတိမလြေး နှင့ြ ပြနပြှောရင်း ရှေ့က ကားကိုပဲ အာရုံစိုကန်လေိုကသ်ည်။ လကရြှိ သူလုပရြမည့ြ အလုပကြ ဦးနန်ဒထွန်းကို ကူညီဖို့ပဲ ဖြစ်သညဟြု စိတကြို အားပေးရ၏။
မှို့ထဲကို ပြနရြောကလြာကြပြီးနောကြ ရှေ့ကားက ဟိုတယကြှီးတဈခုရှေ့တွင် ရပလြိုကသ်ည်။ စပို့ရှပအြပြာနှင့ြ လူက ကားပေါကြဆင်း၍ ဟိုတယတ်ှင်းသို့ ဝငသ်ှားသည်။ တံခါးဝနား အရောကတ်ှင် အထဲက ထွကလြာသည့ြ ဟိုတယဝြနထြမ်း မိန်းကလေး တဈဦးက သူ့ကို ပြုံးပြနှုတဆြကတ်ာကို မှငလြိုကရြသည်။ ထိုမိန်းကလေးက မီးမီး ဖြစ်နသညေ့အြတွကြ သန်းအောငမြှင့ြ ကားပေါကြ ဝမ်းသာအားရ ဆင်းလိုကမြိသည်။ မီးမီးက ဟိုတယတ်ဈခုမှာ လုပမြှန်း အရငကြတည်းက သိခဲ့ပမယေ့ြ ဘယဟြိုတယမြှန်း မသိခဲ့ပါ။ သသခွေောခွာလည်း မေးမကြည့်မြိခဲ့။
“ ခဏလေးနောျ၊ မေးစရာလေး ရှိလို့”
ဟိုတယတ်ှင်းက ထွကလြာပြီး တခွားဖကကြို သှားနသညေ့ြ မီးမီးနောကကြို သန်းအောငမြှင့ြ အပြေးတပိုင်းနှင့ြ လိုကသ်ှားမိ၏။ လုလုဆီက အမှဆကေခြံခဲ့ရသည့ြ ဖြိုးဖြိုးရှှရငေန်ှဈမှှာက အင်ျကြီအပြငကြို ခုနပြေါကထြှကတ်ော့မတတ် လှုပခြါနသညေကြိုပငလြငွြ ဂရုမပြုအားတော့ပါ။ နောကမြှာ ခွာနည်းနည်းမှင့သ်ည့ြ ဖိနပကြ အသားကနွပြေီ ထငထြားပမယေ့ြ ပြေးကြည့်တ်ော့ တကိုယလြုံး ယိမ်းထိုးနသည်ေ။ မီးမီး ဝယပြေးတုန်းက အကြဲရှညလြှန်းသညဟြု ထငရြသော စကပကြတော့ အခုလိုပြေးသည့ြ အခွိနမြှာ တောတ်ောြ အသုံးဝငသ်ည်။
“ မီးမီး”
“ ဟာ …အဈမ”
“ အရေးတကြီးမေးစရာရှိလို့၊ မောလိုကတ်ာ”
“ အဈမ ရသေောကမြလား”
မီးမီးက သူ့ကြောပိုးအိတလြေးထဲက ရဗေူးထုတပြေးသညကြို လကကြာ ငှင်းလိုကရြင်း
“ မီးမီး ခုနက လူတဈယောကကြို အဝမှာ နှုတဆြကလြိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒီလူကို သိသလား။”
“ နာမညတ်ော့ မသိဘူး အဈမ၊ သူက ဟိုတယမြှာတည်းနတေဲ့ နိုငင်ံခွားသားလေ၊ အဲဒါကြောင့ြ ပြုံးပြလိုကတ်ာပါ။”
“ တကယ် နိုငင်ံခွားသားလား။”
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ အဈမ”
“ သူ့နာမည် သိချင်လြို့ပါ။ လုပစြရာရှိလို့”
“ အဲဒါဆို အဈမ ဒီနားမှာ ခဏစောင့ြ သမီး အထဲပြနဝြငကြှည့လြိုကမြယ်။”
သူတပါးကို ကူညီဖို့ အမြဲတကကြှှသည့ြ မီးမီးက သှကသ်ှကလြကလြကပြင် ပြနဝြငသ်ှားသည့အြတွကြ သန်းအောငမြှင့လြည်း ကားသမားကို ဆကစြောင့ဖြို့ လကလြှမ်းပြပြီး ရပန်လေိုကရြသည်။ ခဏနတေော့ မီးမီး ပြနထြှကလြာသည်။
“ သူ့နာမညကြ ဗင်းဆင့ပျိုငတ်ဲ့ အဈမ။ နိုငင်ံခွားသား အစဈပါ။ ဟိုတယမြှာ ပေးထားတဲ့ သူ့ပတဈြပို့တောင် သမီးကြည့်ခြဲ့တယ်။”
“ ဪ …အေးအေး၊ သူက ဘယလြောကကြှာကြာ နေဦးမှာလဲ”
“ အဲဒါတော့ မသိဘူး အဈမ၊ ဒါပမယေ့ြ ပုံစံကြည့်ရြတာ ကြာဦးမယ့ပြုံပါ။ တနေ့က မှရောကတ်ာ။”
တည်းသည့န်ရောကို သိသညဆြိုလွှင် ဦးနန်ဒထွန်း ဆကပြှီး လှုပရြှားလို့ရမည် ထငပြါသည်။ သန်းအောငမြှင့လြည်း တနကေုနန်ီးပါးဆိုတော့ တောတ်ောြ ညောင်းနလေို့ ပြနဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။
“ မီးမီး ပြနမြှာမဟုတလြား။ လာကြိုမယ့သ်ူ ရှိလား။”
“ ဒီနေ့ မလာဘူး အဈမ၊ တဈယောကထြဲပြနမြှာ”
“ ဒါဆိုလိုကခြဲ့ တူတူပြနရြင်း တဈခုခု စားရအောင်၊”
စိတလြွှော့လိုကမြှ ဗိုကကြ ဆာလာသည်။ အပေါ့သှားချင်လြာသည်။ ထို့ကြောင့ြ ကားသမားလေးကို အနီးဆုံး စားသောကဆြိုင် တဈခုခုကို မောင်းပို့ခိုင်းလိုကရြသည်။ ဖုန်းဆကမြညပြှောပြီး အခုထိ ဆကသ်ှယမြလာသည့ြ ဦးနန်ဒထွန်းကိုတော့ အိမရြောကမြှပဲ အေးအေးဆေးဆေး ဖုန်းဆကရြှင်းပြတော့မည်။
……………………………………………..
(၂၇)
ဝနထြမ်းတဈယောကြ ပြောကန်သညေ့ြ ကိဈစက ဦးနန်ဒထွန်းနှင့ြ မသကဆြိုငဟြုတော့ ဆို၍မရပါ။ လူကြီးသူမတဈယောကြ အနဖြငေ့ြ နည်းနည်းတော့ ဆိုငပြါ သည်။ သို့သောြ ပြောကသ်ောသူကို ရှာဖို့က ရဲအဖြဲ့၏ အလုပသ်ာ ဖြစ်သည်။ ဦးနန်ဒထွန်းက လိုအပသ်ည့ြ အကူအညီရှိရင် ပေးရုံသာ။ ဒါပမယေ့ြ ရဲလင်း ကိဈစမှာတော့ သူက ခေါင်းထဲထားပြီး အထူးတလည် ကူညီပေးချင်စြိတ် ပေါန်ေ၏။ ဒီကြားထဲမှာ လနှင့ခြွီပြီး ကြာလာတော့ ရငထြဲမှာ စနိုးနှောင့ြ ပိုဖြစ်လာရသည်။
ရဲလင်းအမေ နမကေောင်းတာ ရုံးကလူတွေ ပြောသံကြားလို့ ဦးနန်ဒထွန်း သိပါသည်။ ရဲလင်းက သူ့ဖြားဖကတ်ောြ ဖြုတရြောင်းရလောကအြောင် ဖြစ်ခဲ့သည့ြ အခွအနေမှန်ေးတော့ မသိခဲ့ပါ။ အမအတွေကြ ဘဝဆုံးခံဖို့ ဆုံးဖြတသ်ည့ြ ကောငလြေးကို သနားသှားမိသည်။ နောကပြှီး ရဲလင်း ပြောကသ်ှားသည့ြ အခွိနမြှာ အမကေ တဖကြ၊ ပြောကဆြုံးနသညေ့ြ မောငကြိဈစက တဖကန်ှင့ြ ရဲလင်းအဈမ ဗွာများနရတောကိုလည်း စိတမြကောင်းပါ။ လိုကကြူညီပေးနသညေ့ြ ရဲလင်း အဈမဝမ်းကြဲ ခပခြွောချော ထရနဈြအသဈစကစြကြ လုလုအောင် ဆိုတာကလည်း သူ၏ အသှငကြူးပြောင်းမှုကို အာရုံစိုကရြမည့အြခွိန်၊ ဘဝသဈတဈခုစဖို့ လုပန်ရမေည့ြ အခွိနမြှာ သူများအပူထဲ၌ ဝငပြါပေးနရတောကို ဦးနန်ဒထွန်း ကိုယခြငွြးစာသည်။
ထရနဈြလို့ ထငရြကစြရာ မရှိသည့ြ ရုပရြညန်ှင့ြ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ ရှိပမယေ့ြ စကားအပြောအဆိုကအစ အထာမကသွေးသည့ြ လုလုအောငကြို ကိုယ့ကြိုယကြို ယုံယုံကြညကြှည် ရပတ်ညန်ိုငသ်ည့ြ အခွအနေသေို့ တွန်းပို့ပေးရင်း တဖကကြ ရဲလင်းကိဈစဖြရှင်ေးဖို့ ကူညီရန် ဦးနန်ဒထွန်း တွေးထားသည်။
ရဲလင်းက ပစ်စည်းရောင်းဖို့ လုပဖြူးသည် ဆိုသည့အြတွကြ ကိုယအြင်ျဂါ အစိတအြပိုင်း မှောငခြိုဂိုဏြးတွကေို ဦးနန်ဒထွန်း သတိရလိုကသ်ည်။ လိငအြင်ျဂါကလည်း ဈေးကောင်းရနိုငသ်ည့ြ ပစ်စည်း မဟုတပြါလား။ နောကပြှီး ရဲလင်း အခန်းထဲကရခဲ့သည့ြ ကဒထြဲက ဖောငဒြေးရှင်းကို သံသယဝငမြိသည်။
ထိုအကြောင်းတွတွေေး၍ ကားမောင်းလာရင်း လမ်းဘေးမှာ ခေါင်းငိုကစြိုကကြလေး လမ်းလွှောကန်သေော ကြောလြေးကို တွေ့လိုကရြသည်။ ကြောလြေးက ထရနဈြတွကေို ခွိုးဖဲ့ပြောတတပြမယေ့ြ အလုပမြှာတော့ တောသ်ည်။ စိတဆြိုးဆိုးနှင့ြ ဖြုတမြိပြီးမှ အလုပမြှာ အသုံးတည့တ်ာကို တွေးပြီး နှမွောမိ၏။ အခုတော့ သူ့ပုံစံကြည့်ရြတာ သိပအြဆငပြှပေုံမရပါ။ ခဏရပ်၍ မေးကြည့်ပြှီး ဒင်းက အခွိုးပြရင်ေ ပြနခြေါလြိုကမြညဟြု အတွေးဖြင့ြ ဦးနန်ဒထွန်း ကားရပပြှီး ဆင်းလိုကသ်ည်။
“ ဟေ့ကောင် ကြောလြေး”
“ ဟာ ဆရာ”
“ ဘာလုပန်သလေဲကြ”
“ ဘာမှလုပစြရာ မရှိပါဘူး ဆရာရယ်။”
ကြောလြေးကို ကြည့်ရြသညမြှာ အလုပသ်ဈရှာရင်း အဆငမြပြေ ဖြစ်နပေုံရသည်။ တခွိနတ်ည်းမှာပင် ခေါင်းထဲကို အတွေးတဈခု လကကြနဲ ဝငလြာသည်။
“ ဟေ့ကောင် …ငါ့ဆီမှာ ပြနလြုပမြလား”
“ လုပ် …လုပခြငွတ်ာပေါ့ ဆရာရယ်။”
“ ဒါဆို မင်း ငါ့ကို တဈခု လုပပြေးရမယ်။”
“ ဘာလုပပြေးရမလဲ ဆရာ”
ကြောလြေးကို မှေးရာပါ ပစ်စည်းရောင်းဖို့ အယောငဆြောင် ခိုင်းလိုကသ်ည်။ သူ့ပုံစံကလည်း တကယပြင် အဆငမြပြေ ဖြစ်နသညေ့ပြုံ ပေါကန်သညေ့အြတွကြ အသုံးတည့န်ိုငမြည် ထငပြါသည်။ အလုပပြှနခြန့မြည့အြပြင် အလုပပြှုတန်သညေ့ြ လတွအတွေကပြါ လစာတွပြနေပြေးမည်၊ တကယရြောင်းစရာ မလိုဟု ကတိပေးသည့အြတွကြ ကြောလြေးက သဘောတူသည်။ ဆေးစဈရမည် ဆိုရငလြည်း ပိုကဆြံလာယူဟု မှာလိုကသ်ည်။
“ မင်းက အှနလြိုင်းကနေ အရင် လိုကတ်ီးခေါကကြှည့ြ။ အလုပပြှုတလြာတယ်။ အိမလြခပေးရမယ်။ အကြှေးတွေ ဆပစြရာ ရှိတယ်။ ငှေ အရမ်းလိုချင်ပြါတယပြေါ့ကြာ၊ လာမေးတဲ့သူရှိရင် စိတကြှိုကသ်ာ ငိုပြလိုကြ။”
ထို့နောကြ ကြောလြေးက ဦးနန်ဒထွန်း ညှှနကြှားသည့အြတိုင်း အှနလြိုင်းက ဆိုကတ်ှမှော နာမညစြာရင်း ဝငပြေးသည်။ ဆေးရုံတွမှော သှားစုံစမ်း၏။ တဈပတ် လောကန်တေော့ ဆေးရုံတဈခုက ဆေးစဈဖို့ ခေါြ၍ ဦးနန်ဒထွန်းဆီက ပိုကဆြံတောင်း၍ ကြောလြေး ဆေးသှားစဈသည်။ အဲ့ဒီက အပြနမြှာ ကြောလြေးကို လူတဈယောကကြ ကဒပြှားလေး တဈခုနှင့အြတူ လာမိတဆြကပြှီး အမှနရြောင်းထွကအြောင် ကူညီနိုငကြှောင်း ပြောလာသည် ဆို၏။
ကြောလြေးက ဦးနန်ဒထွန်းကို ကဒလြာပြတော့ ရဲလင်းဆီက ကဒန်ှင့ြ တူတူပင် ဖြစ်နသည်ေ။ ဦးနန်ဒထွန်းက နောကတ်ခါ အဲ့ဒီလူကို တွေ့ရင် ငှအရေေးတကြီး လိုနသညေ့ပြုံစံ လုပပြှဖို့ ကြောလြေးကို သငပြေးလိုကသ်ည်။ သို့သောလြည်း ဘယကြိုခေါခြေါြ သူ့ဆီ အရငဖြုန်းဆကဖြို့ မှာလိုကြ၏။
နောကလြေးငါးရကလြောကကြှာတော့ ဆေးရုံတဈခုကို လိုကလြာဖို့ အဲ့ဒီလူကခေါကြှောင်း ကြောလြေး လှမ်းအကြောင်းကြားသည့အြတွကြ ရုံးက ခွာတိတ် ၂ ယောကကြို စဈကူ နောကကြနေ လိုကခြိုင်းလိုကသ်ည်။ အခွအနေေ မကောင်းရင် ကြောလြေးကို ဆှဲပြီး အတင်းထွကပြှေးလာခဲ့ဖို့လည်း သသခွေောခွာ မှာလိုကသ်ည်။ သို့သောလြည်း ထငသ်လို မဟုတပြါ။ ကြောလြေးက အခွားသူတဈဦး နာမညခြံပြီး မှေးရာပါ ပစ်စည်းရောင်းဖို့ သဘောတူညီကြောင်း လကမြှတထြိုးပေးရုံနှင့ြ ငှေ ၁၀ သိန်းပေးပြီး ပြနလြှှတလြိုကသ်ည်။ ကြောလြေး ပစ်စည်းကိုလည်း အမှနဆြုံး ရောင်းထွကအြောင် စပပြေးမညဟြု ကတိပေးလိုကြ သေးသည်။
“ မင်းက ဘယလြို လကမြှတထြိုးရတာလဲ။”
“ လူတွေ အများကြီးပဲ ဆရာ၊ နိုငင်ံခွားသားတွေ များတယ်။ ကြှနတ်ောကြ ကြောလြေးအနနေဲ့ မဟုတဘြူး။ တခွားလူတဈယောကြ ယောငဆြောငပြှီး ထိုးပေးရတာ။ ကြှနတ်ောြ ငှအရေမ်းလိုနတယေဆြိုလို့ ပစ်စည်းရောင်းမထွကခြင် ဂွငဖြနပြေးတာလို့ ပြောတာပဲ။”
သဈစာရှိသော ကြောလြေးက ထိုငှကေို စားပြဲပေါတ်ငပြေးပမယေ့ြ ဦးနန်ဒထွန်းက သူ့ကို ပြနပြေးလိုကသ်ည်။
“ မင်းယူလိုကပြါကြာ၊ မင်းက လူနဲ့ ရင်းထားရတာ။ နောကပြှီး အဲ့ဒီလူတွနေဲ့လည်း ထပမြဆကသ်ှယန်ဲ့တော့၊ ဝကဆြိုကမြှာ စာရင်းသှင်းထားတာတွလည်ေး ကနဆြယ် ပြနလြုပလြိုကတ်ော့။ ရပြီ။ မင်း ဆန်ဒရှိရင် မနကဖြှန် အလုပပြှနလြာဆင်းတော့။”
ကြောလြေး ဝမ်းသာအားရ ပြနသ်ှားသည်။ သူပြောသည့ြ အထဲမှာ တခွားလူတဈယောကကြိုယစြား လကမြှတထြိုးပေးရသည် ဆိုသညကြို ဦးနန်ဒထွန်း သံသယရှိသည်။ ထိုသူက ဘာကြောင့ြ လကမြှတကြိုယတ်ိုင် မထိုးရပါသနည်း။ ဥပဒေ စည်းကမ်း တဈခုခုကို လကတ်လုံးခွား လုပခြှင်း၏ နောကကြှယတ်ှင် မရိုးသားသည့ြ အကြောင်းတဈခု ကြိန်းသေ ရှိနနေိုငပြါသည်။ ကြောလြေးကို ပိုကဆြံပေးတော့လည်း ဘဏင်ှစောရင်း လှှဲပေးတာ မဟုတဘြဲ ငှသေားနှင့ြ ပေးတာကလည်း ထူးဆန်းနသည်ေ။
နောကပြှီး ပို၍ စိတဝြငစြားစရာ ဖြစ်လာသညမြှာ ကြောလြေးကို ခေါသ်ှားသည့ြ ကြားပြဲစားလိုလို ဖောငဒြေးရှင်းက ဆိုသူကို ဂွိုးဆကကြ ဓာတပြုံခိုးရိုကလြာခဲ့သည်။ မဲမဲပိနပြိနခြှောကခြှောကြ လူကို မှငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဟိုတဈရကတ်ုန်းက ကောဖြီဆိုငမြှာ လုလုအောင် ရိုကပျို့လိုကသ်ည့ြ ပုံထဲမှာ ဗင်းဆင့ပျိုငန်ှင့ြ အတူ ထိုငန်သညေ့ြ လူမှန်း သိလိုကရြသောကြောင့ပြင်။ နောကပြှီး ကြောလြေးသှားသည့ြ ဆေးရုံက ဟိုနေ့က ဗင်းဆင့ပျိုင် သှားသညဆြိုသော ဆေးရုံ ဖြစ်နပြန်ေ၏။
“ တွေ့ကြပြီပေါ့ ဗင်းဆင့ပျိုငရြယ်။”
……………………………………………….
(၂၈)
မှောငရြီရီ ညနစေောင်းတွင် ခွုံပုတမြွားပေါကြ မီးလုံးရောငစြုံတွေ ပိုပြီးလင်းလကလြာသယောင် ထငရြ၏။ စန်ဒယားသံ တဈခု လှင့မြွောနသေော ခွံဝင်းထဲတွင် ခပကြွဲကြဲခင်းထားသည့ြ စားပြဲဝိုင်းတွေ၌ လူကလည်း ခပကြွဲကြဲသာ ရှိနသည်ေ။ အစွနန်ားကကြ စားပြဲတဈလုံးတွင် ဦးနန်ဒထွန်း နှင့ြ သကလြတပျိုင်း အမွိုးသား ၂ ယောကြ ထိုငန်ေ၏။ အသကြ အနည်းငယ် ပိုကြီးပုံရသည့ြ အမွိုးသားက ဦးနန်ဒထွန်း နှင့ြ စိတဝြငတ်စား စကားပြောနသညေ့ြ အသှငရြှိပြီး ကနွတ်ဈယောကကြတော့ စားပြဲပေါြ က စားစရာတွကေို အနည်းငယ် ယူစားလိုကြ ရှေ့က ခွကထြဲက ဝီစကီကို တကြိုကမြော့လိုကန်ှင့ြ လုပင်န်းခွံဝန်းထဲမှာ ပြံ့လှင့န်သညေ့ြ စန်ဒယားသံကိုသာ အရသာခံ နားထောငန်ပေုံ ပေါသ်ည်။
“ အဲ့ဒီ ဆေးရုံက အရငကြ ဆရာဝနကြှီးတဈယောကြ ပိုငတ်ာဗွ။ တကယတ်ောတ်ဲ့ ပါမောကျခဆရာဝနကြှီး”
ဦးနန်ဒထွန်းကို ယောကြွားဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးခဲ့သူမှာ ထိုဆရာဝနကြှီးပငဖြစ်၍ ထိုဆေးရုံမှာပဲ ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒါကိုတော့ ထုတပြှောမနတေော့ဘဲ အလိုကသ်င့ြ ခေါင်းညိတန်လေိုကသ်ည်။
“ ဆေးပညာတောပြမယေ့ြ စီးပြားရေး မလုပတ်တတ်ော့ ရှုံးတယ်။ နောကဆြုံးတော့ ဦးရှှဘဆေီ ရောင်းလိုကရြတာပဲ။ ဦးရှှဘကေ စီးပြားရေး နားလညတ်ော့ သူဝယလြိုကပြှီးတဲ့နောကြ တောတ်ောြ အောငမြှငလြာတယ်။ ဆရာဝနတ်ှကေိုလည်း နိုငင်ံခွားသားတွပေဲ ခေါသ်ုံးတော့ လူအထငကြှီးတာပေါ့ဗွာ။”
“ အဲ့ဒီ ဦးရှှဘအေကြောင်း ကိုနမင်ေး သိသလား။”
“ နောကကြှောင်း မရှင်းတာတော့ သချောတယဗြွ။ အရငကြ အထကဖြကမြှာ လူမိုကခြေါင်းဆောငလြိုလို ပြောကြတာပဲ။ ဒါပမယေ့ြ သူ့ကို အရေးယူရလောကတ်ဲ့ နောကကြှောင်း မရှိဘူးဗွ။”
“ ကြှနတ်ောြ ခုနပြတဲ့ ရှှဝေါးပင် ဖောငဒြေးရှင်းဆိုတာ အဲ့ဒီမှာ ပုံပါတဲ့ မောဒြယလြေးက ဦးရှှဘေ မယားငယလြို့ ရုံးက ခွာတိတတ်ှကေ ပြောတယ်။”
“ အဲ့လိုဆိုတိုင်းလည်း ဒီဖောငဒြေးရှင်းက ဦးရှှဘနေဲ့ ပတသ်ကတ်ယလြို့ ပြောလို့ မရပြနဘြူး။”
ဦးနန်ဒထွန်းက ကြောလြေးကို ကိုယစြားလကမြှတထြိုးခိုင်းခဲ့သည့ြ ကိဈစကို ပြနပြှောပြလိုကသ်ည်။
“ အဲ့ဒါကတော့ ဥပဒနေဲ့ မညီတာ မှနတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကိုနန်ဒလည်း သိပါတယ်။ လူသဆေီကတောင် ယူထည့တ်ာမွိုးတွေ လုပန်ကြတောတွကေို။ အဲ့ဒီလောကကြဗွာ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ပုဒမ် သိပကြှီးတာ မဟုတဘြူး။ နောကပြှီး ခငဗြွားပြောတဲ့ ဗင်းဆင့ပျိုင် ဆိုတာကလည်း ကြှနတ်ောတ်ို့ဆီမှာ အရှုပအြထွေး ရီကော့ မရှိတဲ့ နိုငင်ံခွားသား၊ ဒီကို အခုမှ ပထမဆုံး လာတာဗွ။”
“ ဒီကောငကြ မှနမြာပြညမြှာ မဟုတတ်ာလုပပြှီး ထွကပြှေးသှားတဲ့ ကောငပြါဗွာ။ ကြှနတ်ောြ ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။ သူ့နာမညရြင်းက စိုးပိုငသ်ူတဲ့၊ အဲ့ဒီကနေ ဘယလြို နိုငင်ံခွားသား ဗင်းဆင့ပျိုင် ဖြစ်လာသလဲတော့ ကြှနတ်ောလြည်း မသိဘူး။”
“ ခငဗြွားနဲ့ ရုပခြငွြး အရမ်းတူတာတော့ သိတယ်။ ရုပရြှငတ်ှထေဲကလို ကြဲသှားကြတဲ့ အမှှာတွမွေားလားဗွာ။”
ကြည့်ရြတာ ဒီအရာရှိနှစ်ယောကြ သူ့နောကကြှောင်းတွေ လှနကြှည့ဖြူးကြပုံမရဟု ဦးနန်ဒထွန်း ရငအြေးသှားရသည်။ နာမညပြကြမြရှိသော အလယအြလတတ်န်း စီးပြားရေးလုပင်န်းရှင် လူကြီးလူကောင်းတဈယောကြ ဖြစ်သည့အြတွကြ နောကကြှောင်းလိုကဖြို့လည်း မလိုအပလြို့ ထငပြါသည်။
“ ကြှနတ်ောတ်ို့ အလုပကြ ထငကြှေးနဲ့ လုပလြို့ မရဘူး ကိုနန်ဒရဲ့။ အခုဟာက လူတဈယောကအြပေါြ ခငဗြွား သင်ျကာမကင်းဖြစ်မိတာပဲ ရှိသေးတယ်။”
ဦးနန်ဒထွန်းက လကခြံလိုပုံမရပါ။ လကထြဲက ခွကကြို သောကမြလိုလို မလိုကြ ပြနခြကြာ တင်းတင်း ဆုပထြားလိုကြ နှင့ြ စိတလြှုပရြှားနပေုံရသည်။
“ ကြှနတ်ော့ကြို ကူညီတဲ့အနနေဲ့ရော လုပပြေးပါလားဗွာ။ တကယပြှောတာပါ။ ကိုနမင်ေးတို့ မရှုံးစရပေါဘူး။ မဟုတတ်ာတွေ ရှိတယဆြိုတာ တကယကြို တွေ့စရမှောပါ။ ကြှနတ်ော့ကြို ယုံပါ။”
“ မဖြစ်လို့ပါ ကိုနန်ဒရယ်။ ခငဗြွား အခုလို ပြောတာလောကန်ဲ့ ဝငရြှာဖို့ ဝရမ်း ရမှာမဟုတဘြူး။ ကြှနတ်ောကြ ကူညီတယဆြိုဦးဗွာ။ ကြှနတ်ောြ့ဖာသာ ရာထူးဘယလြောကကြှီးကြီး ဝရမ်းက ကြှနတ်ောြ ထုတမြရဘူး။ ခိုငလြုံတဲ့ အထောကအြထား ကြီးကြီးမားမား တဈခု ရအောငပြှဗွာ။ ခငဗြွား စိတတ်ိုင်းကြ ဖြစ်စရမေယ်။ ခငဗြွားပြောတဲ့ အဲ့ဒီလူလည်း နိုငင်ံခွားသားမကလို့ ဘာဖြစ်ဖြစ် ကြှနတ်ော့လြကကြ မလှတစြရဘေူး။”
ဦးနန်ဒထွန်း သကပြှင်းခသွည်။ ထို့နောကြ လကထြဲက ခွကကြို တရှိနထြိုး မော့ခလွိုကပြှီး
“ တနည်းတော့ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါလည်း ခငဗြွားအကူအညီ နည်းနည်းလိုတယ်။ လုပပြေးမလား။”
“ ဘာလဲဆိုတာ ပြောလဗြော။”
“ ကြှနတ်ောြ ဗင်းဆင့ပျိုင် ယောငဆြောငပြှီး အဲ့ဒီထဲကိုဝငမြယ်။ အထောကအြထားယူမယ်။ ကိုနမင်ေးတို့ဆီမှာ ကိုယပြေါမြှာ ဝှကပြှီး သယသ်ှားလို့ရတဲ့ ကငမြရာလေးတွေ ရှိတယ် မဟုတလြား။ ကြှနတ်ော့ကို တပပြေးလိုကြ။ ကြှနတ်ောြ အထဲမှာ ဟိုယောင် ဒီယောငလြုပပြှီး ရိုကလြာခဲ့မယ်။ လှနရြော ကြှံရော တဈနာရီဗွာ။ အဲဒါလေး တဈခု ကြှနတ်ော့ကြို ငှားနိုငမြလား။”
ကိုနမင်ေးဆိုသူ တွသှေားသည်။ သူတို့နှင့အြတူ ငှိမသ်ကစြှာ ထိုငသ်ောကန်သေူဖကသ်ို့ လှမ်းကြည့်လြိုကပြှီး
“ အဲ့ဒါ ဒီလူ့အပိုင်းဗွ။ ကိုစံတင် ခငဗြွား လုပပြေးလိုကလြို့ ရမလား။”
“ ကိုနန်ဒ ဘယတ်ော့သှားမှာလဲ”
နှုတန်ည်းပုံရသည့ြ ကိုစံတငဆြိုသူက ဦးနန်ဒထွန်းကို တန်းပြီးမေးလိုကသ်ည်။ ကူညီမညဆြိုသည့သ်ဘော ဖြစ်သည်။
“ ဖြစ်နိုငရြင် အမှနဆြုံး သှားချင်တ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဦးရှှဘေ မရှိတဲ့အခွိန်၊ ဗင်းဆင့ပျိုငကြ ဟိုတယထြဲမှာပဲ ရှိတဲ့အခွိန် ဖြစ်ဖို့လိုတယ်။”
“ ဦးရှှဘေ မန်တလေး ရောကန်တယ်ေ။”
“ ကိုစံတင် ဘယလြိုသိသလဲ”
“ ဒီလူကြီးကို ကနွော့ြ ကောငလြေးတဈယောကန်ဲ့ ကြည့်ခြိုင်းထားတာ ကြာပြီ။ ခုနထဲက ကြှနတ်ောြ စဉြးစားနတောဗွ။ ဦးရှှဘနေဲ့ ပတသ်ကမြှု တဈခုခု ရှိနိုငရြင် စမ်းကြည့်သ်င့တ်ယလြို့။ ဒီလူကြီးက တဈခုခုတော့ တဈခုခုပဲဗွ။ လိုလိုမယမြယ် စောင့ကြှည့ြ စာရင်းထဲ ထည့ထြားတာ။”
“ ဒါဆို ဗင်းဆင့ပျိုင် ဟိုတယမြှာ နှပန်တေဲ့အခွိနကြို လှုပရြှားရင် ရပြီပေါ့။ အဲ့ဒါတော့ စိတခြွ ဗင်းဆင့ပျိုငကြို ကြှနတ်ော့လြူတွေ စောင့ကြှည့န်တယ်ေ။”
အားတကသ်ှားပုံရသည့ြ ဦးနန်ဒထွန်းက ကုနန်သညေ့ြ ခွကလြှတတ်ှထေဲ အရကလြိုကထြည့ပြေးရင်း ပြောလိုကသ်ည်။ လုလုအောင် နှင့ြ ဟိုတယကြ ကလေးမက ဒီကိဈစကို ကူညီနိုငမြညဟြု ယုံကြညထြားသည်။
“ ကိုနန်ဒ မနကဖြှန် ကြှနတ်ော့ရြုံးကို လာခဲ့။ ကငမြရာပေးလိုကမြယ်။ ဘယလြိုလုပရြမလဲ သငပြေးမယ်။”
“ အိုကေ …ခြီးယားဗြာ”
“ ကိုနန်ဒရဲ့ စွန့စြားခန်းအတွကပြေါ့၊ ခွီးယား”
……………………………………………..
(၂၉)
ဦးနန်ဒထွန်းက ဗင်းဆင့ပျိုငကြို စောင့ကြှည့ရြမညလြို့ ဖုန်းဆကပြှောတော့ သန်းအောငမြှင့ြ နားမလည် ဖြစ်ရသည်။ ရှင်းပြမည် ဟိုတယကြ ကလေးမ အားရငလြည်း ခေါလြာခဲ့ပါဆိုလို့ သူ့ရုံးကို လိုကသ်ှားတော့ ဦးနန်ဒထွန်းကိုမှငပြှီး မီးမီး အံ့သှသှားရှာသည်။
“ အဈမ၊ ဒါ ..ဒါ”
“ ဒါက ဦးနန်ဒထွန်းတဲ့၊ ဗင်းဆင့ပျိုင် မဟုတဘြူး။”
“ အရမ်းတူတာပဲ”
မကြလြုံးလေး ကလယကြလယန်ှင့ြ ပြောနသညေ့ြ မီးမီးကို ပြုံးပြပြီး ဦးနန်ဒထွန်းက သူသှားမည့ကြိဈစကို ပြောပြသည်။
“ ဟိုတနေ့က မလုလုအောင် နောကယ်ောငခြံလိုကတ်ော့ သူအကြာဆုံးနခေဲ့တာ အဲ့ဒီဆေးရုံပဲ။ ကြှနတ်ော့ြ တပည့လြေး တဈယောကကြို ဟိုဒင်းဖြုတရြောင်းချင်န်တေဲ့ လူယောငဆြောငပြှီး လိုကခြိုင်းတော့ ရှှဝေါးပငကြ ဆိုတဲ့လူက သူ့ကို အဲ့ဒီကို ခွိန်းတယ်။ အတိုခွုပရြရင် ဗွာ။ မရိုးသားတာတွေ တွေ့လာရတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့ြ ကြှနတ်ောကြ ဗင်းဆင့ပျိုင် ယောငဆြောငပြှီး ဟိုဟိုဒီဒီ လွှောကကြှည့ခြငွတ်ယ်။ အဲ့ဒီလို ဝငဖြို့ကလည်း ဗင်းဆင့ပျိုင် ဘယမြှမသှားဘဲ ဟိုတယမြှာ ရှိနတေဲ့ အခွိနမြွိုးမှ ဖြစ်မှာ။”
နိုငင်ံခွားသားတဈယောကြ ယောငဆြောငပြှီး ဆေးရုံတဈခုထဲမှာ ဟိုဒီလွှောကသ်ှားတာ အန်တရာယမြရှိနိုငသ်ဖြင့ြ ကူညီမညဟြု သန်းအောငမြှင့ြ ကတိပေးလိုကြ သည်။
မီးမီးက သိပန်ားမလညပြမယေ့ြ သန်းအောငမြှင့လြည်း ပါနသညေ့အြတွကြ ကူညီဖို့ တာဝနယ်ူပါသည်။ ပြီးတော့ အလှနအြဖိုးတနသ်ည့ြ အကြံတဈခုကိုလည်းပေးသည်။ ဦးနန်ဒထွန်း နှင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ လုံးဝမစဉြးစားမိသည့ြ ကိဈစ ဖြစ်ပါသည်။
“ ဦးက ဟိုလူကြီးထကြ အရပန်ည်းနည်းပုတယ်။ ဖိနပထြူထူ စီးသှားပါ။”
နောကတ်နေ့ နေ့လညခြင်းလောကမြှာ မီးမီးဆီက ဖုန်းဝငလြာ၏။
“ ဟိုလူကြီး မိန်းမတဈယောကန်ဲ့ အခန်းထဲ ဝငသ်ှားတယ်။ အဲ့ဒါဆိုရင် ညနကြမှေ ပြနထြှကလြာမယ့ြ သဘောရှိတယ် အဈမ။”
“ အေးအေး ကြည့်ထြားလိုကြ၊ တို့လည်း လာခဲ့မယ်။”
ဦးနန်ဒထွန်းဆီ ဖုန်းဆကလြိုကတ်ော့ သန်းအောငမြှင့ကြို ဟိုတယသ်ို့ လိုကသ်ှားခိုင်းသည်။
“ ကြှနတ်ော့ဆြီက အကြောင်းမကြားခင် သူ အပြငထြှကမြလို့လုပရြင် တနည်းနည်းနဲ့ ကြံဖနပြှီး တားထားပေးပါဗွာ။”
ဘယလြို တားရမလဲတော့ မသိ။ မရလွှင် ဖကလြုံးမည် ဆှဲထိုးပစ်မညဟြု ဆုံးဖြတ်၍ သန်းအောငမြှင့ြ ဟိုတယသ်ို့ ပြေးရသည်။ မီးမီးက သန်းအောငမြှင့ကြို ဟိုတယ်ဧည့ခြန်း၏ အစွန်းနားက ခုံတဈခုံမှာ နရောခပြေးသည်။ အအေးတဈခွကန်ှင့ြ စာအုပမြွားလည်း လာပို့သှားသည်။
“ မနကကြ သူ အပြငမြှာ မနကစြာထွကစြားတယထြငတ်ယ်။ သိပမြကြာဘူး၊ ပြနရြောကလြာတယ်။ လောဘြီထဲမှာ ဖုန်းဆကပြှီး ထိုငန်တယ်ေ။ ခဏနတေော့ ကောငမြလေးတဈယောကြ ရောကလြာပြီး သူ့အခန်းထဲ ဝငသ်ှားကြတာပဲ။ ဓာတလြှခေါးက ထွကထြှကြ၊ ရိုးရိုးလှခေါးကပဲ လာလာ ဒီနားက ဖြတရြမယ် အဈမ၊ တဈခုခု လိုတာရှိလည်း ပြော”
“ ရတယ် မီးမီး လုပစြရာရှိတာ သှားလုပ်”
တဈယောကယ်ောကြ နှင့ြ ခွိန်းဆိုထား၍ စောင့ဆြိုင်းနသညေ့ြ ဟနမြွိုးနှင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ ခပတ်ညတ်ည် ထိုငန်လေိုကသ်ည်။ စကျကူမာမာချောချော စာအုပတ်ဈအုပကြို အနားမှာ အသင့ခြထွားသည်။ ရုတတ်ရကြ ထွကလြာရင် စာအုပအြနှောင့န်ှင့ြ ခေါင်းကို အလဈဝငရြိုကလြိုကမြည်။ အဲ့ဒီမှာ အခွအတေင် ဖြစ်နရင်ေ အတိုင်းအတာတဈခု အထိတော့ အခွိနဆြှဲထားနိုငမြည် မဟုတပြါလား။
စာဖတလြိုကြ ဓာတလြှခေါးဖကကြို ကြည့်လြိုကန်ှင့ြ အအေးတဈခွကြ ကုနသ်ှားသည်။ သှားရင်းလာရင်း သန်းအောငမြှင့ြ အရိပအြခွညကြို ကြည့်န်သညေ့ြ မီးမီးက နောကတ်ဈခွကြ လာခပြေးသည်။ ၂ ခွကကြုနတ်ော့ အပေါ့သှားချင်လြာ၍ မီးမီး အနားကိုလာခိုကြ ခဏစောင့ကြှည့ခြိုင်းထားပြီး အိမသ်ာပြေးလိုကရြသေးသည်။
“ ထွကလြာသေးလား မီးမီး”
“ မလာဘူး အဈမ”
“ အေးအေး မီးမီးသှားတော့ ရပြီ။”
သန်းအောငမြှင့ြ ပြနထြိုငလြိုကပြှီး ဆယ့င်ါးမိနဈလောကြ အကြာတွင် ဟိုတယထြဲသို့ ရဲ လေးငါးယောကြ ဝငလြာသည်။ အမွိုးသမီး ရဲအရာရှိတဈယောကလြည်း ပါ၏။ သူတို့က ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ြ လုပန်ပြေီးတော့မှ သန်းအောငမြှင့ဆြီ တန်းတန်းမတမြတ် လွှောကလြာကြသည်။ ထိုအခွိနမြှာ ဖုန်းမှညလြာ၏။ ဦးနန်ဒထွန်း ဆကခြှင်း ဖြစ်သည်။
“ အဆငပြှတယေဗြွို့၊ ဗင်းဆင့ပျိုငကြို ဖမ်းဖို့ ရဲတွေ လာလိမ့မြယ်။ ပြပေးလိုကပြါ။ ကြှနတ်ောြ ကိဈစရှိသေးလို့ ဒါပဲနောြ။”
ဦးနန်ဒထွန်း အလောတကြီး ဖုန်းခသွှားအပြီးတွင် ရဲတွလည်ေး သန်းအောငမြှင့အြနားသို့ ရောကလြာသည်။
“ မလုလုအောငလြား။”
“ ဟုတပြါတယ်။”
“ ဘယ် အခန်းမှာလဲ”
“ အခန်း နံပါတ် ၃၇၆ ပါ”
“ ကြှနမြက ဒီညီမနဲ့ နခေဲ့မယ်။ ဆရာတို့ ဆကလြုပလြိုကကြှပါ။”
အမွိုးသမီး ရဲအရာရှိက သန်းအောငမြှင့ြ နှင့ြ အတူနခေဲ့ပြီး ကနွသ်ည့သ်ူတွကေ လှခေါးအတိုင်း ခပသ်ုတသ်ုတ် ပြေးတကသ်ှားကြသည်။ အရာရှိ အမွိုးသမီးက ပြုံး၍
“ ခုနေ ဓာတလြှခေါးက ဆင်းလာရငတ်ော့ အဈမတို့တာဝန် ဖြစ်ပြီ။ ညီမ ဝိုင်းကူမယ် မဟုတလြား။”
“ ရပါတယ်။”
ခုနကြည့်ထြားသည့ြ စာအုပကြို ကောကကြိုငပြှီး သန်းအောငမြှင့ြ အဆငသ်င့ြ ပြငထြားလိုကသ်ည်။
“ ဟိုဖကမြှာ ဘာထူးလဲဟင်”
“ အဈမတို့လည်း သှားဖမ်းဆိုလို့ ပြေးလာတာ။ ဟိုတယလြောဘြီထဲမှာ ဖြူဖြူချောချော အရပမြှင့မြှင့ြ အမွိုးသမီးတဈယောကြ စောင့န်တယ်ေ။ လုလုအောငလြို့ ခေါတ်ယ်။ သူ့ကို အခန်းနံပါတ် မေးလိုကပြါဆိုလို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ညီမတဈယောကပြဲ အဲ့ဒီပုံစံ ရှိတယလြေ။”
ဦးနန်ဒထွန်း ညှှန်းလိုကပြုံရသည်။ အပေါကြို တကသ်ှားသည့ြ အဖြဲ့တွလည်ေး အဆငပြှပေုံရ၏။ ဘောင်းဘီတို တဈထညသ်ာ ကိုယပြေါရြှိ၍ တီရှပကြို ပုခုံးပေါတ်ငထြားသော ဗင်းဆင့ပျိုငကြို လကထြိပခြတပြှီး ဆှဲခလွာကြသည်။ နောကန်ားမှာလည်း အဝတအြစား ကပိုကယိုနှင့ြ မိန်းကလေးတဈယောကြ ပါလာသည်။
“ မင်းတို့ ဘာလဲကြ၊ ငါက နိုငင်ံခွားသား၊ မင်းတို့ဆီကိုလာတဲ့ ဧည့သ်ည်၊ ဒီလိုလုပလြို့မရဘူး။ ငါ့ သံရုံးကို ဖုန်းခေါရြမယ်။ ငါ့ကို ဘာကောငမြှတန်လေဲ”
ဒေါသတကြီး အောဟြဈနသေော ဗင်းဆင့ပျိုငကြို ရဲတွကေ ဟိုတယပြှင် ဆှဲထုတသ်ှားကြသည်။ သန်းအောငမြှင့ကြ အပြငလြိုကမြသှားသေးဘဲ သူ့ဆီကို သုတသ်ုတလြာနသညေ့ြ မီးမီးကို ရပစြောင့န်စဉြေ အမွိုးသမီး ရဲအရာရှိက စကားပြောစကကြလေးကိုငရြင်း ပြနလြှည့ြ ဝငလြာသည်။
“ မလုလုအောငရြဲ့ မောငလြေး .. ရဲလင်း ဆိုတာကိုလည်း ပြနတ်ှေ့ပြီတဲ့။”
…………………………………………
(၃၀)
ကငမြရာသှားယူတုန်းက ဦးစံတငကြ သုံးတော့မညဆြိုလငွြ ပြောပါ။ အလုပအြားလငွြ သူကိုယတ်ိုင် ဒီဘကကြနေ မောန်ီတာ ကြည့်ပြေးနမည်ေ။ မအားရငလြည်း တပည့တ်ဈယောကကြို ကြည့်ခြိုင်းပေးမညဟြု ပြောထားသည်။ ထို့ကြောင့ြ သူပေးလိုကသ်ည့ြ ဘောလပြငလြေးကို ခလုတဖြိခွ၍ အိတမြှာ ထိုးလိုကပြှီးနောကြ ဦးစံတငဆြီ ဖုန်းဆကလြိုကြ၏။
“ ကိုစံတင် ကြှနတ်ောြ ဝငပြှီ”
“ အိုကေ ကိုနန်ဒ ကြှနတ်ောြ ကြည့်န်လေိုကမြယ်။ တဈခုခုဖြစ်ရင် ဖုန်းဆကစြရာမလိုဘူး၊ ပါးစပန်ဲ့သာ ပြောလိုကြ၊ ဒီဖကကြ ကြှနတ်ောတ်ို့ ကြားရတယ်။ လိုကလြာခဲ့မယ်။”
ဦးစံတင် အားပေးစကားကြောင့ြ အားတကသ်ှားပြီး ဦးနန်ဒထွန်း ကားပေါကြ ဆင်း၍ တကျကဆီတဈစီး ဖမ်းတားလိုကသ်ည်။ ဗင်းဆင့ပျိုငကြ တကျကဆီသာ သုံးတတသ်ည် မဟုတပြါလား။ တကျကဆီကိုလည်း ဆေးရုံ ဆငဝြငအြောကအြထိ မောင်းခိုင်းလိုကသ်ည်။
ဒီဆေးရုံက ဦးနန်ဒထွန်း တကတ်ုန်းကနှင့စြာလငွြ ရှေ့ပိုင်းမှာ အများကြီး ပြောင်းလဲနသည်ေ။ ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်လြုပ်၍ အတွင်းဖကသ်ို့ မယောငမြလည် ဝငခြဲ့ရင်း စမ်းသပခြန်းနှင့ြ လူနာခန်းတွေ မရှိသည့ြ စင်ျကြနတ်ဈခုပေါသ်ို့ ရောကသ်ှား၏။ အဲ့ဒီဘေးက အခန်းတွကလေည်း အသုံးမပြုဘဲ ပစ်ထားတာ ကြာနသညေ့ြ ပုံစံမွိုး ဖြစ်၏။ ကြမ်းတိုကန်သညေ့ြ အလုပသ်မား တဈယောကကြ လှမ်းကြည့်ပြမယေ့ြ ဘာမှမပြောပါ။ စင်ျကြနထြိပမြှာတော့ ရုံးခန်းလိုလို တဈခန်း နှစ်ခန်း ရှိသည်။ ဟိုကြည့်ြ ဒီကြည့်န်ှင့ြ လွှောကသ်ှားရင်း လမ်းအဆုံး ထောင့ကြှေးလေးတွင် စားပြဲတဈလုံး ခထွားပြီး လူ ၂ ယောကြ ထိုငန်သညေကြို မှငရြ၏။
ဦးနန်ဒထွန်းကို မှငတ်ော့ သူတို့ မကြလြုံးပြူးသှားသည်။
“ ဆရာ ..ဆရာ ”
ဆရာခေါသ်ူကို တဈယောကကြ တံတောငန်ှင့ြ တွကလြိုကသ်ည်။
“ နင့ဘြကြီးက နိုငင်ံခွားသားကြ”
“ ဆာ ..ဆာ .. ယူဝန့တ်ူဂိုး အငဆြိုကြ ။”
အထဲကို သှားချင်လြားလို့ မေးမှန်း သိလိုကြ၍ ဦးနန်ဒထွန်းက လကမ် ထောငပြှလိုကသ်ည်။
“ ရကဈြ၊ ရကဈြ”
“ ဒုကျခပဲ၊ ဆရာကြီး ဦးရှှဘကေ ဒီဖကကြနေ ဘယသ်ူ့မှ မသှင်းပါနဲ့ ပြောထားတာ၊ သူ့ကို ဘယလြိုပြောရမလဲ၊ မင်း ပြောတတသ်လား။”
“ ငါလည်း မပြောတတဘြူး။ ဘယလြိုလုပရြမလဲ”
သူတို့ပြောနတောတွကေို နားမလညခြငွယ်ောငဆြောငပြှီး ဦးနန်ဒထွန်းက ခါးထောကြ၍ ဟိုကြည့်ြ ဒီကြည့်ြ လုပန်လေိုကြ၏။
“ ဆရာကြီးရဲ့ နိုငင်ံခွားက ပါတနာကြ၊ မနေ့ကလည်း လာတယ်။ ဟိုဖကကြပဲ ဝငခြိုင်းရမယထြငတ်ယ်။”
သူ့ကို တောတ်ောြ ရှိနကြှတာ သတိထားမိတာနှင့ြ ခပထြနထြန် စိုကကြှည့လြိုကလြို့ ဟိုလူနှစ်ယောကြ ပြာသှားကြသည်။
“ ဆာ ..ဆာ… သဈဝေး နိုးယုဈ၊ ဘကဒြိုး ကနဂြိုး ဆာ။”
ဘကဒြိုး ဆိုတာ နောကကြအပေါကကြို ပြောချင်ပြုံရသည်။ လကကြို ကြေ့ဝိုကပြှီး တခွားကနေ ပတသ်ှားဖို့ ဟနပြှသည်။ နောကပြေါကြ ဘယမြှာဆိုတာ မသိသည့အြတွကြ ဦးနန်ဒထွန်း ထီထိုးလိုကသ်ည်။ သူ့ကို ပြောနသေူ၏ အင်ျကြီ ကောလြာစကို ဖမ်းဆှဲလိုကြ၍
“ ဘကဒြိုး ဗဲရီးဖား နိုးဂွတ်၊ ယူ အနဒြါစတန်း၊ နိုးဂွတ် ”
ဒေါသတကြီးဟနဖြှင့ြ လညခြွောင်းသံပေး၍ အောလြိုကရြာ ဟိုလူ ၂ ယောကြ ပြူးပြူးပြာပြာ ဖြစ်သှားကြသည်။
“ ရကဆြာ၊ ရကဆြာ ပလိဈ”
တဈယောကကြ ပြာပြာသလဲ တောင်းပနပြှီး လိုကခြဲ့ဖို့ လကဟြနပြှသည်။
“ သူ့ကို ပို့ပေးတာ ဆရာဦးရှှဘေ ဘာမှမပြောလောကပြါဘူး။”
စားပြဲကို နံရံမှာ ပတ်တာနှင့ြ ကပထြားသည့အြတွကြ တံခါးလို တွန်းဖြင့ြ၍ရသည်။ စားပြဲနောကမြှာက သံတံခါးတဈခပြြ ရှိသည်။ ထိုသံတံခါးနောကကြို ဝငလြိုကတ်ော့မှ ဓာတလြှခေါးလေးတဈခု ဖြစ်နသည်ေ။ ဓာတလြှခေါးက အောကကြို ငှိမ့ကြနဲ ဆင်းသှားသည်။ မှအေောကသ်ို့ ရောကသ်ှားသည် ထငမြိသည်။ အောကရြောကတ်ော့ မီးရောင် ခပမြှိနမြှိန် ထွန်းထားသော စင်ျကြနလြမ်း နောကတ်ဈခု တွေ့သည်။ စင်ျကြနအြလယလြောကတ်ှင် သံတံခါးကြီး တဈခုရှိပြီး ဦးနန်ဒထွန်းကို လိုကပျို့သူက တံခါးကို ထုလိုကရြာ ခကြခြငွြးပြင့သ်ှားသည်။
ဦးနန်ဒထွန်းကိုမှငတ်ော့ အထဲက လူက ဝငသ်ာအောင် တံခါးကို ပိုကယွကြယွြ ဟပေးသည်။ လိုကပျို့သူကတော့ ပြနထြှကသ်ှားသည်။ အထဲက ဖြင့ပြေးသူကလည်း တံခါးကို ပြနပြိတပြှီး ဘာမှမထူးခွားသလိုဟနဖြှင့ြ ဘေးက ခုံလေးမှာ ပြနထြိုငလြိုကြ၏။ ထူးဆန်းတာက သူထိုငသ်ောခုံမှာ ခွိတထြားသည့ြ သနတေရြှညရြှည် တဈလကြ ဖြစ်ပါသည်။ ကငမြရာထဲမှာ သနတေပြုံ မှငရြအောင် ဦးနန်ဒထွန်းက အဲ့ဒီနားမှာ ခါးထောကရြပရြင်း ဟိုမော့ဒီမော့ လုပလြိုကသ်ေး၏။
အခုရောကန်သညေ့န်ရောက ခန်းမကယွတ်ဈခု ဖြစ်သည်။ အလင်းရောငလြည်း စင်ျကြနလြမ်းထကြ ပိုလင်းသည်။ နံရံတဖကမြှာတော့ တံခါးပေါကတ်ှေ အများကြီး တန်းစီနတော မှငရြသည်။ တခွို့အခန်းတွကေ မှောငမြဲနပြေီး တခွို့ အခန်းတွကတေော့ မှနတ်ံခါးတွကနေေ အလင်းရောငတ်ှေ ထွကန်ေ၏။ တံခါးတွေ ဖကကြို ခပတ်ညတ်ည် လွှောကလြာရင်း ဘယအြပေါကကြို ဝငရြင် ကောင်းမလဲ စဉြးစားသည်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ မှနမြပါသည့ြ သံတံခါးကြီးတဈခပြြ ပြင့သ်ှား၍ အဲ့ဒီဖကကြို လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။
အထဲမှ ထွကလြာသူက အပြာရောင် ဘှိုငလြာဆု ဝတထြား၏။ သူကလည်း ဦးနန်ဒထွန်းကိုမှငတ်ော့ ပြာပြာသလဲ ဘေးကို လမ်းဖယပြေးပါသည်။ ဗင်းဆင့ပျိုင် ဒီလောကြ အရှိနအြဝါကြီးမှန်း အခုမှ သိတော့သည်။ အထဲကိုရောကတ်ော့ နောကထြပ် လမ်းတဈခု တိုးပြနသ်ည်။ ဒါပမယေ့ြ သိပမြရှညပြါ။ တံခါးပေါကြ ၂ ခု ရှိသည့ထြဲက နည်းနည်းသားနားသည့ြ ညာဖကစြှနကြ တံခါးလကကြိုငဖြုကို ဆှဲလှည့လြိုကရြာ ကြှီကနဲ ပြင့ထြှကသ်ှားသည်။ အခန်းက သိပအြကယွကြှီး မဟုတပြါ။ အလယမြှာ ကြှနပြွူတာခုံတဈခု ရှိပြီး သူ့ရှေ့က နံရံမှာတော့ TV မကြန်ှာပြငမြွားကို တွေ့ရသည်။ CCTV မောန်ီတာခန်း ဖြစ်လိမ့မြည်။
ကြှနပြွူတာ ရှေ့မှာ ထိုငန်သေူကတော့ လမ်းမှာတွေ့ခဲ့သူတွထကြေ ရာထူးမှင့သ်ညထြငသ်ည်။ ဦးနန်ဒထွန်းကိုမှငတ်ော့ သိပပြွာယာခတမြသှားဘဲ လကတ်ဖကြ မှှောကပြှပြီး
“ ဟိုင်း ဗင့ဆြင့ြ”
ဦးနန်ဒထွန်းကလည်း ခပတ်ညတ်ည် နှင့ြ လကပြှနပြှ၍ မောန်ီတာတွဖကေကြို ဦးတညလြိုကသ်ည်။
“ လမ်းလွှောကတ်ာက ကြတတနဲ့ ဒူးမခိုငသ်လိုပဲ၊ ကြည့်ရြတာ မသာကြီး ဆောဖြိပြီးတော့ ဒူးချောငလြာတာ ဖြစ်မယ်။”
ဗင်းဆင့ပျိုင်၏ အရပန်ှင့ြ သိပမြကြာစရန်ေ ဖိနပအြထူကြီး စီးလာမိသည့အြကြိုး ဖြစ်ပါသည်။ ကြနပြွူတာရှေ့က လူက သူ့နားကို ဘယတ်ုန်းက ရောကန်မှန်ေး မသိသည့ြ ဘှိုငလြာဆုနှင့ြ လူတဈယောကကြို ပြောနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ မကြားသလို မသိသလို နှင့ြ မောန်ီတာတွပေေါကြ အရုပတ်ှဆေီ အာရုံပို့လိုကသ်ည်။
“ ရဲလင်း”
အခန်းထောင့ကြှေးလေး တဈခုမှာ ခွပစ်ေလကပြဈ ထိုငန်သညေ့ြ ရဲလင်းကို မောန်ီတာပေါမြှာ မှငလြိုကရြသည်။ သူနှင့ြ မလှမ်းမကမ်းမှာလည်း ကောငမြလေး တဈယောကြ ရှိနသည်ေ။၂ ယောကလြုံး ရချိုးခန်း ဝတရြုံလိုဟာမွိုးတွေ ဝတထြားကြသည်။ ဦးနန်ဒထွန်း ယုနထြောငရြာမှ ကြောငမြိလပြေီ။
တခွားမောန်ီတာတွေ လိုကကြှည့တ်ော့ ရဲလင်းလို အခန်းမွိုးထဲမှာ ရှိနသညေ့ြ မိန်းကလေးတွေ၊ ယောကြွားလေးတွကေို မှငရြ၏။ ကံကောင်းချင်တ်ော့ ရဲလင်း ရှိနသညေ့ြ မောန်ီတာက ဦးနန်ဒထွန်း ရငဘြတန်ှင့ြ တတန်းထဲလောကမြှာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ ကငမြရာနှင့ြ သချောခွိန်၍ ရပန်လေိုကြ၏။ ထိုအခွိနမြှာပင် ရဲလင်းပုံက ပိုကြီးလာသည်။ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကြနပြွူတာရှေ့က လူက ပြုံးပြ၏။ Zoom ဆှဲပေးလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ ခေါင်းတညိတည်ိတ် နှင့ြ လကမြထောငပြှလိုကပြှီး ရဲလင်း အခန်းထဲက ကောငမြလေးကို ထောကပြှလိုကရြာ ကောငမြလေး ပုံကိုလည်း ခွဲ့ပြ၏။ နောကတ်ော့ ကငမြရာ ခွငထြဲမှာ ဝငလြောကမြည့ြ မောန်ီတာတွပေေါကြ ကောငမြလေးတွကေို တဈယောကပြှီး တဈယောကြ လကန်ှင့ြ ထောကပြှရာ ဦးနန်ဒထွန်း ခိုင်းသလို လိုကလြုပပြေးရင်း ကြနပြွူတာရှေ့က လူနှင့ြ သူ့ဘေးကလူတို့ တခွိခွိ ရယန်ကြသေည်။
“ ပြခိုင်းတာ မိန်းကလေးတွေ ခည်ျးပဲ။ ငါပြောသားပဲ ဒီဘဲကြီးက နှာဘူးကြီးပါလို့”
သူတို့ ထငခြငွသ်လို ထငပြါစေ ဦးနန်ဒထွန်းအတွကြ လိုချင်သ်ော အထောကအြထား ရခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရဲလင်းကို သှားကြည့်ခြငွပြမယေ့ြ စကားပြောပါများရင် အမှားဖြစ်မှာ စိုးတာကြောင့ြ ပြနထြှကဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ ဟို ၂ ယောကကြို ပြုံး၍ လကမြထောငပြှခဲ့ပြီး အခန်းထဲက ခပတ်ညတ်ည် ပြနထြှကလြာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ဘယမြှမသှားတော့ဘဲ လာလမ်းအတိုင်း လှည့ပြှနခြဲ့သည်။
ဓာတလြှခေါးထဲကနေ ဦးနန်ဒထွန်း ထွကလြာတော့ ခုန ၂ ယောကြ မကြလြုံးပြူးသှားသည်။
“ ဘကဒြိုး နိုးဂွတ်၊ သဈဒိုး ဗဲရီး ဂွတ်။”
“ ရကဆြာ၊ ရကဆြာ”
ဆေးရုံ အရှေ့ဖကသ်ို့ ပြနထြှကလြာသည့လြမ်းမှာ အပြေးသှားချင်န်သညေ့ြ စိတကြို မနည်းထိန်းထားရသည်။ မသင်ျကာစရာ ဖြစ်နိုငသ်လို ဖိနပအြထူကြီးကလည်း ဒုကျခပေးနသည်ေ မဟုတပြါလား။ ဆေးရုံရှေ့လမ်းပေါြ ရောကသ်ညန်ှင့ြ ဦးစံတငဆြီ ဖုန်းဆကလြိုကသ်ည်။
“ ကိုစံတင် ပုံတွေ ကောင်းကောင်း မှငရြလား။”
“ မှငရြလို့ လူစုပြီး ထွကလြာနပြေီ။ ခငဗြွား ရိုကလြာတာ ပြောကန်တေဲ့ ကလေးတွဗွေ။”
“ ဟုတတ်ယ် ကြှနတ်ော့ြ တပည့လြေးတဈယောကလြည်း ပါတယ်။ နောကပြှီး ကိုစံတင် … နောကပြေါကလြည်း ရှိတယတ်ဲ့။”
“ ကြားတယလြေ။ ဒါကြောင့ြ ရှေ့နဲ့နောကြ ညှပပြှီး ဝိုင်းမှာ စိတခြွ၊ ဗင်းဆင့ပျိုငကြိုဆှဲဖို့ ဟိုတယကြို တဈဖြဲ့လှှတမြယ်။ အဲ့ဒီမှာ ခငဗြွားလူ ရှိတယဆြို။”
“ မလုလုအောငတ်ဲ့၊ အရပမြှင့မြှင့ြ ဖြူဖြူချောချောနဲ့၊ မှငလြိုကတ်ာနဲ့ သိသာတယ်။ လောဘြီထဲမှာ သူရှိလိမ့မြယ်။ သူ့ကို ပြခိုင်းလိုကြ။”
“ အိုကေ။ စွန့စြှန့စြားစား ကူညီတာ ကြေးဇူးဗွာ။”
ဖုန်းခပြှီးသည် နှင့ြ လမ်းမှာတွေ့သည့ြ တကျကဆီတဈစီးကို လှမ်းတား၍ ကားရပထြားခဲ့သော နရောကို ပြနလြာသည်။ ကားထဲမှာ စီးနကြေ ဖိနပကြို ပြောင်းစီး ပြီးသည် နှင့ြ ဆေးရုံဖကသ်ို့ ပြနမြောင်းလာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် ရဲကားတွကေ တဈစီးပြီးတဈစီး ကြောတ်ကသ်ှားကြသည်။ ဦးနန်ဒထွန်းလည်း နောကဆြုံးကားနောကကြ ကပ်၍ တရှိနထြိုးမောင်းပြီး လိုကလြာခဲ့၏ ။ ဦးစံတင် နှင့ြ ဦးနမင်ေးတို့ကို ရအောငပြှော၍ သူပါ အထဲသို့ လိုကဝြငဖြို့ ဆုံးဖြတထြားသည်။ ဒီလို အခွင့အြရေးမွိုးကို လကလြှတခြံ၍ မဖြစ်ပါ။
………………………………………………..
(၃၁)
အပြငဘြကကြ ဝုန်းကနဲ အသံတဈခု ကြားမိသလိုလို ထင်၍ ရဲလင်း ထထိုငလြိုကသ်ည်။ ကသေီကတော့ ခွခွလေေေး အိပပြွောန်ပေုံရသည်။ နောကထြပလြည်း ခွသေံတခွို့ ကြားရပြနသ်ည်။ ခပမြှနမြှန် ခပသ်ှကသ်ှကြ လှမ်းနသညေ့ြ ခွသေံများ ဖြစ်၏။ ခါတိုင်းလို တိတဆြိတလြှန်းသည့ြ အခွအနေနှငေ့ြ ကြာခွားတာကြောင့ြ ကသေီ့ကို လှမ်းခေါြ လိုကသ်ည်။
“ ကသေီ … ကသေီ … ထထ”
နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောန်တော ဟုတပြုံမရသော ကသေီက ခကြခြငွြး ထလာသည်။
“ ဘာလဲဟင်”
“ အပြငဖြကကြ အသံတွကြေားတယ်။ လူတွေ သှားနသလေိုပဲ။”
ကသေီ မကြလြုံးလေးကို မှိတလြိုကပြှီး နားစွင့ကြှည့ြ၏။
“ ဟုတတ်ယ်။ စကားပြောသံတွလည်ေး ကြားသလိုပဲ။ ကသေီတို့ကိုများ နရောရှှေ့မလို့လား မသိဘူး။”
ရဲလင်းက သံတံခါးနားကို နားကပ်၍ အပြငကြ အသံနားစွင့ြ ဖို့ပြငသ်ည်။ ခါတိုင်းလည်း စမ်းကြည့်ဖြူးသည်။ CCTV ကနေ ဟိုလူတွေ တွေ့ပြီး လှမ်းငေါကတ်ာ ခံရတာလှဲ၍ ဘာသံမှ မကြားခဲ့ရပါ။ အခုတဈကြိမ် နားထောငသ်ည့ြ အခါမှာတော့ လူသံလိုလိုတွေ ခွသေံလိုလိုတွေ သသခွေောခွာကို ကြားလိုကရြသည်။ ကသေီပြောသလို သူတို့ကို နရောပြောင်းပြီလား၊ သူတို့ ရောင်းစားခံရပြီလားလို့ တွေးရင်း ပြနအြဆုတတ်ှင် တံခါးက ဝုန်းကနဲ ပြင့သ်ှားလို့ ရဲလင်း လနကြသွှားသည်။ ကသေီက လှမ်းဆှဲထားလိုကလြို့ ကြမ်းပြငပြေါကြိုတော့ ရောကမြသှားပါ။
တံခါးပြင့သ်ှားသည် နှင့ြ မောင်းပြနသ်နတေကြို အသင့အြနအထေားဖြင် ကိုငထြားသူတဈယောကြ အခန်းထဲသို့ ဖပြကြနဲ ရောကလြာသည်။ သနတေကြိုငထြားသူ တဈယောကကြို မှငလြိုကရြ၍ ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားသောလြည်း ထိုသူ၏ လကမြောင်းတွင် တံဆိပတ်ဈခုကို မှငရြသောအခါ ရဲလင်း ပြောသ်ှား၏။ သူ့နောကတ်ှင် ပုခုံးမှာ ကြယပြှင့တ်ှေ အများကြီး တပထြားသူတဈယောကြ အခန်းထဲသို့ ဝငလြာသည်။ သူ့ဘေးက အရပဝြတ် နှင့ြ လူကို မှငလြိုကရြသောအခါ ရဲလင်း အလှနအြံ့သှသှားရ၏။
“ ဟေ့ကောင် ရဲလင်း မင်းကို ကြည့်ရြတာ အဆငပြှနပေေုံပဲကြ”
ဦးနန်ဒထွန်း စကားကြောင့ြ ရဲလင်းနှင့ြ ကသေီ တဈယောကလြကကြို တဈယောကြ အမှတတ်မဲ့ ဆုပကြိုငထြားကြရာမှ လှှတလြိုကကြှသည်။
“ ဆရာ …ဆရာ ဘယလြိုရောကလြာတာလဲ။”
“ ဒီလိုပဲပေါ့ကြာ၊ မင်း အဈမတွကလေည်း အမကေို ပြုစုနရလေို့ မအားတော့ ငါပဲ လိုကရြှာရတော့တာပေါ့”
“ မမေေ နကေောင်းလား ဆရာ”
“ ကောင်းတယ် ဆေးရုံက ဆင်းလို့ အိမတ်ောင် ပြနရြောကန်ပြေီကြ၊ မင်း ရနဖြစ်ပြီး အခွုပထြဲရောကန်တယေလြို့ လိမထြားတယ်။ အဲ့ဒါလည်း မှနသ်ားကြ၊ မင်းတို့ ဒီမှာ အခွုပခြံနရတောပဲဟာ”
“ ကဲ ကိုနန်ဒ ခငဗြွားတို့ ဆရာတပည့တ်ှေ အပြငမြှာ ဆကပြှောကြ။ ကြှနတ်ောတ်ို့လည်း တခွားနရောတွေ ဆကရြှင်းရဦးမယ်။”
ရဲအရာရှိကြီးက ဖြတပြှောလိုကသ်ည်။
“ ဒါဆို ကြှနတ်ောပြဲ ဒီကလေးတွကေို ရှေ့ကိုသှားပို့ပေးလိုကမြယ်။ ကိုစံတငတ်ို့ ဆကလြုပကြှပေ့ါ။ ဟေ့ကောင် ရဲလင်း လာ၊ ဟို သမီးလည်းလာ”
ကသေီ၏ ရာသီခွငအြရဆိုရင် တဈလကြောြ (တဈလကို ဘယလြောကြ ကြောမြလဲတော့ မသိပါ) သူတို့နခေဲ့ရသော အခန်းလေးကို ရဲလင်း လညပြှနဝြေ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ကသေီလည်း ကြည့်န်ေ၏။ ထို့နောကြ တဈယောကကြို တဈယောကြ ကြည့်လြိုကကြှပြီး ဦးနန်ဒထွန်း ဦးဆောငရြာကို လိုကခြဲ့ကြသည်။ လမ်းမှာ သူတို့လို ဝတစြုံတွနှငေ့ြ ကောငလြေး ကောငမြလေး အခွို့ကို ရဲတွေ ခေါလြာတာ တွေ့ရ၏။
ဒီအခန်းလေးထဲကနေ ရဲလင်း အလှနလြှတမြှောကခြငွခြဲ့သည်။ လှတလြာတော့ ပြောပြါသည်။ ဒါပမယေ့ြ အခန်းထဲမှာ တဈခုခု ကနွန်ခေဲ့သလို ခံစားရသည်။ ကသေီလည်း ပြုံးနပေါသည်။ ဒါပမယေ့ြ သူပြုံးတာကလည်း တမွိုးလေး ဖြစ်နသည်ေ။
“ တဈလလောကြ အခန်းကဉွြးလေးထဲ နလောတော့ လမ်းတောင် သိပမြလွှောကတ်တတ်ော့ဘူး။”
ဘေးချင်ြး ယှဉလြိုကလြာသည့ြ ကသေီကို တိုးတိုးပြောမိတော့ ကသေီပြုံးသည်။
“ တဈလ ဘယကြမလဲ၊ ၂ လ နီးပါး ရှိပြီ”
“ ကသေီက ဘယလြို လုပသ်ိသလဲ။”
“ နောကတ်ဈခါ လာချင်ခြငွြ ဖြစ်နပြေီ၊ သဘောပေါကတ်ယ် မဟုတလြား။”
“ အင်း ..အင်း”
ဦးနန်ဒထွန်း ခေါရြာနောကကြို လိုကသ်ှားရင်း အခန်းကယွြ တဈခုကြီးထဲသို့ ရောကသ်ှားသည်။ ရဲတွေ အများကြီးနှင့အြတူ ရဲလင်းတို့လို လူတွေ၊ အစိုးရ အမှုထမ်းများ ဖြစ်ပုံရသည့ြ အရပဝြတန်ှင့ြ လူတွလည်ေး ရှိသည်။ အဲ့ဒီ ဟိုဖကမြှာတော့ ရဲလင်း မမှငရြတာကြာပြီ ဖြစ်သော ကောင်းကငကြှီး နှင့ြ အပြငလြောကကို မှငရြသည်။
ရဲမတဈေယောကကြ ကသေီ့ကို လာခေါတ်ော့ ရဲလင်းကို တဈခကြလြှမ်းကြည့်ပြှီး လိုကသ်ှားပါသည်။ ဦးနန်ဒထွန်းက ရဲလင်းကို ယောကြွားလေးတွေ စုထားသည့န်ားသို့ လိုကပျို့ပေးပြီး ပြနထြှကသ်ှားသည်။
“ မင်းတို့ကို မေးစရာတွေ ရှိဦးမှာပဲ။ ပြီးရင် သူတို့ အိမပြှနပျို့ပေးမှာပါ။ အလုပကြိဈစ ခေါင်းထဲမထားနဲ့၊ အိမမြှာ အေးအေးဆေးဆေး နားလိုကြဦး။ လုံးဝ fit ဖြစ်မှ အလုပလြာဆင်း ကြားလား။ ပြီးရင် မင်းကိုတွေ့ပြီဆိုတာ မင်းအဈမကို ငါလှမ်းပြောလိုကမြယ်။”
…………………………………..
(၃၂)
အိမကြို ပြနရြောကကြတည်းက ရဲလင်း အပြငမြထွကဖြစ်။ ရနဖြစ်ထားသညဆြို၍ မမကေေ စိတပြူတော့ အိမမြှာပဲနဖေို့ ပြောသည်။ အလုပကြလည်း ပြနဝြငစြရာ မလိုသေးသည့အြတွကြ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနလေိုကသ်ည်။ အပြငကြို ပြနရြောကလြာခွိနမြှာ မမေေ့ကို ကနွြးကနွြးမာမာ တွေ့ရတာကြောင့ြ ဝမ်းသာရတာကလှဲရင် စိတထြဲမှာ တမွိုးကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ ညဖကဆြိုရင် အိပမြပြောပြါ။ နေ့ခင်းဘကမြှာ ခန်ဓာကိုယကြ တောင်းဆို၍ တမှေးနှစ်မှေး အိပပြွောသ်ှားတတပြမယေ့ြ ညရောကရြငတ်ော့ မကြစြိက အလိုလို ကြောငန်သည်ေ။ ဟို အခန်းထဲမှာ နမသေိ ညမသိ အနကြောခဲ့တာကြောင့လြည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုငပြါသည်။ အဲ့ဒီတုန်းက ရဲလင်းအတွကြ အိပပြွောန်ခွေိနကြို ညလို့သဘောထားပြီး နိုးနသညေ့အြခွိနတ်ှကေို နေ့လို့ မှတယ်ူနထေိုငခြဲ့ရသည်။
ကသေီရော သူ့လိုပဲဖြစ်နမလေားဟုလည်း တွေးနမေိသည်။ ရဲတွဆေီမှာ စဈခကြယ်ူတုန်းက ခိုင်းသလို မလုပရြင် ရိုကန်ှကြ တတကြှကြောင်း ပြောခဲ့ပမယေ့ြ ပန့ဆြှဲသည့ြ ကိဈစကိုတော့ ထည့မြပြောမိပါ။ ကသေီကလည်း သူ့ကို မှုတပြေးရတဲ့အကြောင်း ပြောလိမ့မြယလြို့ မထငပြါ။ အဲ့လိုဟာတွေ မပြောဖို့ ကသေီကို အဲဒီတုန်းက ကသေီ့ကို သတိပေးဖို့ စဉြးစားမိသေးပမယေ့ြ လူချင်ြးကြဲသှားပြီးနောကြ ကသေီ့ကို ပြနမြတွေ့ရတော့။
အိမမြှာ တဈပတလြောကြ ယောငခြွာခွာနှင့ြ နခေဲ့ပြီးနောကတ်ှင် အဖမ်းခံရတုန်းက ဟိုလူတွဆေီမှာ ကနွခြဲ့သည့ြ ဖုန်းနှင့ြ တခွားပစ်စည်းတွေ ပြနလြာထုတဖြို့ ရဲစခန်းက အကြောင်းကြားလာတာကြောင့ြ ပထမဆုံးအကြိမ် အိမပြှငထြှကဖြစ်သှားပါသည်။ ရဲတွေ သိမ်းလာသော ပစ်စည်းတွထေဲက ကိုယ့ပြဈစည်းကိုယ် ပြန် ရှေးထုတရြသည်။
အဝတအြစားတွနှငေ့ြ ဖုန်း ပြနယ်ူပြီးနောကြ ပုံစံဖြည့ြ လကမြှတထြိုးရင်း ကသေီဆိုသည့ြ မိန်းကလေး လာသှားပြီလားလို့ မေးကြည့်မြိသည်။
“ မလာသေးဘူး။ မင်းအရင် ခွာတိတတ်ဈယောကပြဲ ရောကလြာသေးတယ်။ အမွိုးသမီးတွေ မလာကြသေးဘူး။”
တာဝနကြွ ရဲအရာရှိ စကားကြောင့ြ ရဲလင်း နည်းနည်းအားတကသ်ှားပြီး ရဲစခန်းရှေ့မှာ ယောငလြညလြည် လုပန်မေိသည်။ နည်းနည်း ညောင်းလာတော့ ဒီဖကကြို လှမ်းမှငန်ိုငလြောကသ်ည့ြ လဘကရြညဆြိုငတ်ဈခုထဲမှာ ဝငထြိုငန်လေိုကြ၏။ ကသေီက နေ့ခင်း ၁ နာရီ ကြောလြောကမြှ ရောကလြာသည်။ အလုပယ်ူနီဖောင်းမွိုး ဝတထြားသည့အြတွကြ ကသေီ အလုပပြှနဆြင်းနပြေီဟု ခန့မြှန်းမိလိုကြ၏။ သူနှင့ြ ပုံစံတူ ယူနီဖောင်းမွိုး ဝတထြားသည့ြ အမွိုးသမီးတဈယောကလြည်း အဖောပြါလာတာ တွေ့ရသည်။ စိတထြငလြို့လား မသိ၊ ကသေီ့မကြန်ှာ နည်းနည်းနှမ်းနသလေို ခံစားရသည်။
ကသေီ ဝငသ်ှားပြီးသည် နှင့ြ ပိုကဆြံရှင်းပြီး ရှေ့နားက သှားစောင့န်လေိုကသ်ည်။ နာရီဝကလြောကကြှာတော့ ကသေီ ပြနထြှကလြာသည်။
“ ဟယ် …ရဲလင်း”
ရဲလင်းကို မှငတ်ော့ နှမ်းနယန်ပေုံရသော ကသေီ့ မကြန်ှာပေါသ်ို့ အပြုံးလေးတဈခု ရောကလြာသည်။
“ ပစ်စည်းတွေ လာထုတတ်ာလား။”
“ ထုတပြှီးသှားပြီ၊ ဟိုရှေ့မှာ လဘကရြညဆြိုင် ထိုငန်တေုန်း ကသေီ ဝငသ်ှားတာမှငလြို့ လာနှုတဆြကတ်ာ။ အလုပ် ပြနဆြင်းနပြေီလား။ ကြှနတ်ောကြတော့ နောကအြပတမြှ ပြနဆြင်းတော့မယ်”
“ ကသေီ့ အလုပကြ ရဲလင်းလို မချောငဘြူး။ မမနီ… ဒါက ကသေီနဲ့ တူတူ အဖမ်းခံရတဲ့ ရဲလင်းလေ”
“ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် အဈမ၊ ဟိုထဲမှာတုန်းက ကသေီ အဈမအကြောင်း ပြောဖူးပါတယ်။”
“ ဟယ် ဒီကောငမြလေး ဘာတွလွှေောကပြှောလဲ ဟင်”
“ အဈမက သဘောကောင်းတယ်၊ သူ့ အတွကြ အဈမတဈယောကလြိုပဲတဲ့”
“ အမယလြေး … တောသ်ေးတာပေါ့”
မနီနီက ရငဘြတကြို ဖိလိုကရြင်း စပဖြှဲဖြဲဖြင့ြ ပြောသည်။ ကသေီကတော့ ပြုံးပြုံးလေးလုပရြင်း ခေါင်းငုံ့ထားသည်။
“ ကဲ မောငလြေးရေ၊ နောကမြှ တွေ့တာပေါ့ အဈမတို့က အလုပထြဲ ပြနဝြငရြဦးမှာ”
“ ကသေီ့ ဖုန်းနံပါတလြေး ပေးခဲ့ပါလား။”
ရဲလင်းကို ခပစြူးစူး တဈခကြကြှည့လြိုကပြှီးနောကြ ကသေီက သူ့ဖုန်းလေးကို မှှောကကြှည့လြိုကသ်ည်။
“ ဘကထြရီ ကုနန်ပြေီ၊ ရဲလင်းဖုန်းရော ဘကထြရီ ရှိသေးလား။”
“ ဟင့အြင်း ကြှနတ်ော့ဖြုန်းလည်း မရတော့ဘူး။”
မနီနီက သူ့အိတထြဲကို လကန်ှိုကလြိုကရြင်း
“ ကဲပါတောြ ကြုပကြူညီပါ့မယ်။”
မှတစြု စာအုပလြေးထဲက စာရှကတ်ဈရှကြ ဖြဲ၍ ထိုစာရှကကြို တဈဝကစြီ ဆုတပြှီးမှ ရဲလင်းနှင့ြ ကသေီ့ကို ပေးသည်။
“ ဒီမှာ ဘောလပြင်”
သူရသည့ြ စာရှကပျိုင်းလေးထဲမှာ ရဲလင်းက ဖုန်းနံပါတ် ရေးပေးလိုကသ်ည်။ ကသေီကလည်း သူ့ဖုန်းနံပါတ် ပြနရြေးပေးသည်။
“ ကဲ ဒါဆိုရင် ဘကထြရီ ပြနပြှည့တ်ာနဲ့ စကားပြောလို့ ရပြီပေါ့။ ကဲကဲ သှားမယန်ောြ”
မနီနီက ရှေ့ဆောငထြှကသ်ှားတော့ ရဲလင်းကို ပြုံးသလို မဲ့သလို မကြန်ှာမွိုးလေးဖြင့ြ တဈခကြကြှည့လြိုကပြှီး ကသေီ နောကကြ ပါသှား၏။ ရဲလင်းလည်း အိမပြှနဖြို့ မှတတ်ိုငဆြီ လွှောကလြာခဲ့သည်။
…………………………………
(၃၃)
အလုပကြ နားခွင့ြ ၃ ရကပြဲ ပေးသည့အြတွကြ ၃ ရကန်ားပြီး ကသေီ အလုပပြှနဝြငရြသည်။ ရုံးက လုပဖြောကြိုငဖြကတ်ှကေ ကသေီ နားခွိနသ်ိပမြရခဲ့တာကို မကြနပေကြှပမယေ့ြ ကသေီကတော့ အလုပပြှနသ်ှားရတာကို သဘောကသွည်။ အခန်းကဉွြးလေးထဲမှာ တဈယောကထြဲ နရတောက ပငွြးစရာကောင်းလှန်းသည်။ ညဖကလြည်း အိပမြပြောတ်ော့ နခင်ေးဖကမြှာ ငေါငကြှောငကြှောင် ဖြစ်နသည်ေ။ တီဗီကြည့်လြိုကြ စာဖတလြိုကြ နှင့ြ ဇိမကြသွလိုလို ရှိပမယေ့ြ ကသေီစိတမြပြောပြါ။ တခါတလလည်ေး ဘာကြောင့မြှန်းမသိ ငိုချင်သ်လို ဖြစ်လာသည်။ အလုပလြုပန်တေော့ ဘာပဲပြောပြော စိတသ်ကသ်ာသည်။ အာရုံတွေ ပြံ့ဖို့ နည်းသှား၏။
ခါတိုင်း ကသေီ့ကို ကြနပေန်ှဈသိမ့မြှုတွေ ပေးတတသ်ည့ြ စကဘြီးကိုလည်း လှည့တ်ောင် မကြည့်ခြငွလြို့ လိုကကြာဟောင်းတဈခုနှင့ြ အုပထြားရသည်။ ညဖကြ အိပမြပြောလြို့ စိတည်ဈ ဒုကျခရောကန်ခွေိနမြှာ အဲ့ဒီစကဘြီးကြီးကို မှငရြင် ဘာကြောင့မြှန်းမသိ ဒေါသတွေ အလိုလို ထွကလြာသည်။ အမှနအြတိုင်း ပြောရရင် ဝရနတ်ာကနေ ပစ်ခလွိုကခြငွစြိတပြင် ဖြစ်မိ၏။ ဒီအတွကြ ပိုကဆြံတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ရတာကို ပြနပြှနသ်တိရလို့သာ အခုထိ မလုပဖြစ်သေးခွင်း ဖြစ်သည်။
ဒါပမယေ့ြ ဒီနေ့တော့ ရုံးက ပြနလြာပြီး အိပယ်ာပေါြ ခဏနားရင်း အဲဒါကြီးကို တဈခုခု လုပပြဈချင်စြိတတ်ှေ ပေါလြာသည်။ ထို့ကြောင့ြ အိပန်ရောကနေ လှမ်းပြီး ခွထေောကန်ှင့ြ လေးငါးခကြလြောကြ ပိတကြနပြဈလိုကမြိ၏။ ခွထေောကတ်ှေ နာကငွသ်ှားသညအြထိ စိတရြှိလကရြှိ ကနလြိုကမြိလို့ စကဘြီးလည်း နံရံဘကကြို လဲပျိုကသွှားသည်။ ထို့နောကြ ကသေီက လှဲနရောမှ ငေါကကြနဲ ထထိုငလြိုကပြှီး ဒါကို ထုရိုကဖြကြဆြီးစရာ ဘာများရှိမလဲဟု စဉြးစားကြည့်န်မေိ၏။ ဒါကို ဖကြန်ိုငလြောကသ်ည့ြ လကန်ကြ ကသေီ့ဆီမှာ မရှိပါ။ ထို့ကြောင့ြ အခန်းတံခါး ပိတ်၍ အခန်းထဲက ထွကလြာခဲ့သည်။
အနီးဆုံးတွေ့ရသည့ြ ကုနမြာဆိုငတ်ဈခုမှာ ဝင်၍ တူတဈလကန်ှင့ြ ဝကအြူလှည့ြ တဈချောင်း ဝယလြာခဲ့သည်။ အခန်းထဲ ပြနရြောကသ်ည် နှင့ြ စကဘြီးကို စိတရြှိလကရြှိ တူနှင့ြ လိုကထြုပစ်လိုကသ်ည်။ ဝကအြူတွေ ဖြုတလြို့ ရတာမှနသ်မွှကို အကုနလြိုကဖြှုတသ်ည်။ ထို့နောကတ်ဖန် တူနှင့ြ လိုကထြုမိပြနသ်ည်။
ကသေီ ခွှေးတွေ တကိုယလြုံးရှှဲပြီး အသကမြရှူနိုငလြောကအြောင် ဖြစ်လာရသည့ြ အခွိနတ်ှငတ်ော့ အခန်းထဲမှာလည်း ပစ်စည်းအပိုင်းအစတွေ ပြန့ကြွဲနပပြေေီ။ အားလုံးကို ကြုံးပြီး ပလပစြတဈ အိတကြှီး ၂ လုံးထဲ ခွဲထည့လြိုကသ်ည်။ ဟိုအတံတွေ၊ ဂယွဘြူးတွပေါ ထည့သ်ည်။ ပြီးတော့ အောကကြိုသယပြှီး အမှိုကပြုံးထဲ သှားထည့ပြဈလိုကသ်ည်။
အခန်းထဲ ပြနရြောကလြာတော့ ကြကလြပဖြစ်သှားသည့ြ ကြမ်းပြငမြှာ ထိုငခြွ အမောဖြရင်ေး စိတအြလိုလိုကပြှီး ဝယထြားသည့ြ ပစ်စည်းတဈခုကို စိတအြလိုလိုကပြှီး ဖကြဆြီးပစ်လိုကမြိကြောင်း တွေးနမေိ၏။ ဒါပမယေ့ြ ဒါကြီးကို မမှငရြရင် ညဖကြ အိပပြွောလြိမ့မြညဟြုလည်း ထငန်မေိပြနသ်ည်။
အမောပြတေော့ ကသေီ ရထချိုးသည်။ ရချိုးခန်းထဲက မှနမြှာ ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနကြှည့ရြင်း ဒီအင်ျဂါအစိတအြပိုင်းတွသော တခွားလူတဈယောကဆြီကို ရောကသ်ှားမည့ဘြေးက လှတခြဲ့သည့အြကြောင်း စဉြးစားမိသည်။ ကသေီတို့ကို ဖမ်းသှားသညမြှာ လူမှောငခြိုဂိုဏြး မဟုတဘြဲ ကိုယအြင်ျဂါ အစိတအြပိုင်းတွေ မှောငခြို အရောင်းအဝယလြုပသ်ည့ြ ဂိုဏြးဆိုတာကို နောကမြှ သိခဲ့ရပါသည်။ သူတို့၏ အဓိက ဈေးကြကကြ လိငအြင်ျဂါများ ဖြစ်ကြသည်။ ကသေီတို့က ကံကောင်းထောကမြစွာဖြင့ြ ကိုယန်ှင့ြ လိုအပခြကြတ်ှေ ကိုကည်ီသော ဝယလြကပြေါမြလာသေးသောကြောင့ြ အသကရြှင် လှတမြှောကခြဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။
ရချိုးပြီးတော့ ဘာလုပရြမှန်းမသိတာနှင့ြ ခေါကဆြှဲပြုတစြားလိုကသ်ည်။ သိပပြှီး ဆာလှန်းလို့ မဟုတပြါ။ တာဝနတ်ရပအြနနှငေ့ြ လုပလြိုကမြိခွင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ ညစာလည်း စားပြီးသှားခွိနတ်ှင် ကသေီ့မှာ လုပစြရာ မရှိတော့။ အငတ်ာနကထြဲလည်း မသှားချင်တ်ာကြောင့ြ မကြစြိညောင်းစရနေအြတွကြ TV ကို စိတမြပါလကမြပါ ထိုငကြှည့န်မေိသည်။
အိပင်ိုကလြာစရန်ေ ရညရြှယခြကြဖြှင့ြ ပငွြးစရာ အကောင်းဆုံးလို့ ထငသ်ည့ြ ဇာတလြမ်းတွဲကို ရှေးကြည့်သ်ည်။ မကြလြုံးကတော့ ညောင်းလာပါသည်။ ဒါပမယေ့ြ အိပခြငွစြိတကြ ဘယလြိုမှ ပေါမြလာပါ။ စိတမြရှညတ်ော့လို့ TV ပိတပြှီး အိပယ်ာပေါမြှာ လူးကာ လှိမ့ကြာနှင့ြ ဇွတအြိပကြှည့ဖြို့ ကြိုးစားသောလြည်း အဆငမြပြပေါ။ ခေါင်းတွလည်ေး မူးဝလော၏။
ထိုအခွိနတ်ှင် နေ့ခင်းကမှ ရုံးမှာ အားသှင်းခဲ့ရသည့ြ ဖုန်းက ထမှညသ်ည်။ သန်းခေါငကြွောမြှာ ဝငလြာသည့ြ ဖုန်းကို ပြနဖြှသငေ့ြ မဖြသငေ့ြ စဉြးစားရင်း ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဒီနေ့မှ လောလောလတလြတ် အသဈမှတထြားသည့ြ ရဲလင်း ဖုန်းနံပါတ် ဖြစ်နသည်ေ။
“ ဟယလြို”
“ ကသေီ ကြှနတ်ောြ ရဲလင်းပါ။”
“ ဟုတကြဲ့ သိပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့ြ ကိုငလြိုကတ်ာ၊ နို့မဟုတရြင် သန်းခေါငကြွောလြာတဲ့ ဖုန်းကို ကိုငတ်ာမဟုတဘြူး။”
“ ဆောရီးနောြ၊ ကသေီ အိပပြွောန်တောလား။ ကြှနတ်ောဖြုန်းဆကလြို့ အိပရြေးပကြသ်ှားပြီ ထငတ်ယ်။”
“ ကသေီ မအိပသ်ေးပါဘူး”
“ အလုပမြွားနတောလား။”
“ ဟင့အြင်း အိပမြပြောတ်ာ၊ အိပလြို့ မရဘူး။”
“ ကြှနတ်ောလြည်း အိပမြပြောလြို့ ဆကလြိုကမြိတာ၊ ဒီနေ့မှ မဟုတပြါဘူး ပြနရြောကလြာကတည်းက ကြှနတ်ောြ ကောင်းကောင်း အိပမြပြောဘြူး။”
“ ကသေီလည်း အိပလြို့မရဘူး၊ အတူတူပဲ”
ရဲလင်းဘကကြ အသံ ခဏတိတသ်ှားသည်။ ပြီးတော့မှ
“ ကသေီ..”
“ ရှင်”
“ ကသေီ့ လိပစြာပေးပါလား။ ကြှနတ်ောြ လာခဲ့ချင်တ်ယ်။”
“ ဪ လာလညပြါ၊ ရပါတယ်။ ရုံးခွိနမြဟုတရြင် ကသေီ အိမမြှာပဲ ရှိတာ များပါတယ်။”
“ အခုလာချင်တ်ာ”
“ ဘယလြို”
“ အခု ကသေီ့ဆီကို လာချင်တ်ာ။”
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ မသိဘူး။ အခုခကြခြငွြး တွေ့ချင်တ်ာပဲ သိတယ်။”
“ အဲ့ဒါဆိုလည်း လာခဲ့လေ။”
ဘာကြောင့ြ လှယလြှယကြူကူ သဘောတူလိုကမြိမှန်း ကသေီကိုယတ်ိုင် မသိပါ။ လိပစြာကိုလည်း သချောခွာ ပြောပြပေးလိုကမြိသည်။
“ လှခေါးကတကပြှီး ညာဖကကြို ခွိုးလိုကရြင် ၃ ခန်းမှောကပြဲ။”
“ ကြှနတ်ောြ အခုပဲ ထွကလြာခဲ့တော့မယ်။ စောင့န်နေောြ”
“ အင်း …စောင့န်မယ်ေ။”
ရဲလင်း ဖုန်းခသွှားခွိနမြှာ ကသေီ့ရငတ်ှေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုနန်သည်ေ။ ခွှေးပြန် စေးကပန်သေော လကတ်ှကေို သှားဆေးရင်း မကြန်ှာပါ ထပသ်ဈလိုကမြိသည်။ ပြီးတော့ ဖရိုဖရဲ နှင့ြ ရှုပပြှနသေော ဆံပငတ်ှကေို ရှင်းရပြနသ်ည်။ ကိုယပြေါကြ တီရှပန်ှင့ြ ဘောင်းဘီရှညကြို ဆှဲခွှတ်၍ ဂါဝနရြှည် အပြာနုရောငလြေး လဲဝတလြိုကသ်ည်။ အခန်းထဲက တခွားပစ်စည်းတွကေိုလည်း သပသ်ပရြပရြပ် ဖြစ်အောငလြုပလြိုကပြှီးနောကြ စိတထြဲမှာ တမွိုးကြီး ဖြစ်လာတာကြောင့ြ အခန်းပြငကြိုထွကြ၍ လူသှားစင်ျကြနမြှာ ခေါကတ်ုန့ခြေါကပြှန် လမ်းလွှောကန်မေိသည်။
ရဲလင်း ဘယလြိုလာမှာလဲတော့ မသိပါ။ လမ်းလွှောကလြာရငတ်ော့ ကြာမည် ထငသ်ည်။ ဒါပမယေ့ြ ကသေီ အပြငကြို ရောကလြို့ ၅ မိနဈလောကြ အကြာမှာ လှခေါးထိပမြှာ ရဲလင်း ပေါလြာ၏။
……………………………………..
(၃၄)
ရဲလင်းကိုမှငတ်ော့ ကသေီက လှခေါးနားသို့ သှကသ်ှကကြလေး လွှောကလြာသည်။ လမ်းတဝကမြှာ ဆုံမိကြခွိန် ဘယသ်ူက အရငစြလိုကသ်လဲတော့ မသိပါ။ တဈယောကလြကကြို တဈယောကြ ဆုပကြိုငလြိုကမြိကြသည်။
“ ရဲလင်း ဘာနဲ့လာတာလဲ။ မှနလြိုကတ်ာ”
“ ညီလေး စကဘြီး ယူလာတယ်။ လမ်းတွကလေည်း ရှင်းနတေော့ အတင်းနင်းလာခဲ့တာ။ ဒီရှေ့က ဓာတတ်ိုငမြှာ သော့ခတထြားခဲ့တယ်။ မပြောကပြါဘူးနောြ”
“ ပြောကလြည်း ညီလေးကို နောကတ်ဈစီး ဝယပြေးလိုကပြေါ့”
စင်ျကြနဝြရနတ်ာမှာ ထွန်းထားသည့ြ မီးရောင် မှိနမြှိနလြေးတွင် ကသေီ့မကြန်ှာက တောကပြနသည်ေ။ ပြုံးနသညေ့ြ မကြန်ှာလေးကို ကြည့်ရြင်း ဒီရကပျိုင်း ဘာကြောင့ြ အိပမြပြောသ်လဲ ဆိုတာကို ရဲလင်း သိလိုကသ်လိုလိုပင်။ လကခြငွြးတွဲထားရင်း မရညရြှယပြါဘဲ ဝရနတ်ာ လကရြမ်းဘေးကို နှစ်ယောကသ်ား ရောကသ်ှားကြသည်။
“ ခုလောကဆြို တောတ်ောမြွားများ အိပပြွောန်ကြလေောကပြှီနောြ”
မီးရောငတ်ှအေောကကြ ရနကြုနမြှို့ကိုကြည့်ရြင်း ကသေီပြောသည်။ လတေိုးတော့ ဆံနှယလြေးတွေ တဖတွဖြတွြ လှင့န်သလေို ပြော့ပြော့ပါးပါး ဂါဝနအြောကကြ ကိုယဟြနကြွော့ကြော့လေးကိုလည်း ကောကကြှောင်းတွေ ထုတပြှနေ၏။
“ လောလောဆယ် ဒီအထပမြှာတော့ ကသေီတဈယောကပြဲ မအိပသ်ေးတာထငတ်ယ်။ ကနွတ်ဲ့အခန်းတွေ မီးမှိတကြုနပြှီ။”
“ နောကကြမွှ ပြနလြာကြတဲ့ သူတွလည်ေး ရှိပါတယ်။ ရဲလင်းက စကဘြီးစီးလာရလို့ ပငပြန်းပြီး အိပခြငွစြိတ် ဖြစ်သှားပြီ လား။”
“ မအိပခြငွသ်ေးဘူး။ မကြလြုံးတွေ ကြညန်တယ်ေ။ လူကလည်း လန်းနတယ်ေ။”
“ ကသေီလည်း တူတူပဲ”
စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့လို့ ကသေီ့ ပုခုံးကို ဆှဲဖကထြားလိုကသ်ည်။ ကသေီ မရုန်းပါ။ ရဲလင်းရငခြှငကြို မှီထားရင်း ရနကြုန်၏ ညရှုခင်းကို ငေးနသည်ေ။
“ ကြှနတ်ောြ အိပမြပြောတ်ာ ဘာကြောင့လြဲ ဆိုတာကို နေ့လညကြ ရဲစခန်းမှာ ကသေီ့ကို တွေ့လိုကမြှ သဘောပေါကသ်ှားတယ်။ ”
“ အင် … ကသေီက ရဲလင်း အိပမြပြောအြောင် ဘာလုပမြိလို့လဲ”
“ သတိရနတော”
လှိုကလြှိုကမြောမော ပြောလိုကမြိသည့ြ စကားသံတိုးတိုးကြောင့ြ ကသေီ ညှှတခြှကလွေုမတတ် ဖြစ်သှားသည်။ သူ့ပုခုံးကို ဖကထြားသည့ြ ရဲလင်းလကကြို ကိုငရြင်း
“ တူတူပဲလို့ ထပပြှောရင် ယုံမလား။”
“ ယုံတယ်။”
နှစ်ယောကသ်ား ရငခြငွြးအပ်၍ ဖကလြိုကမြိကြသည်။ ထို့နောကြ နှုတခြမ်းနှစ်ခုက တဈခုကို တဈခု အငမ်းမရ ရှာဖြရင်ေးမှ ရငဆြိုငတ်ိုးမိသှားသည်။ ပြင်းထနသ်ော၊ ရှညကြှာသော အနမ်းတဈခုကို သူတို့ တောတ်ောန်ှင့ြ မရပတ်န့န်ိုငခြဲ့ကြပါ။ တဈယောကကြို တဈယောကြ လှတထြှကသ်ှားမှာ စိုးသလို အတင်းတိုးဖကထြားကြသည်။
“ ဟို အခန်းထဲမှာကတည်းက အဲ့လိုလုပခြငွန်တော။ ဟိုလူတွေ ပြူနာ ရှာမှာစိုးလို့”
အနမ်းရှညကြှီး၏ အဆုံးမှာ ရဲလင်းက ပြောလိုကတ်ော့ ကသေီက မဲ့ပြသည်။
“ ကသေီကို အဲဒီကတည်းက စိတန်ဲ့ ပြဈမှားနတယေပြေါ့၊ ဟုတလြား”
“ ဟုတတ်ော့ ဘာဖြစ်လဲ”
“ ဟယ်… စွာတယတ်ော့၊ အဲ့ဒီလို ထငမြထားဘူး သိလား”
“ ကသေီက ဘယလြိုထငထြားလို့လဲ”
“ အမအတွေတ် စိတပြူနတေဲ့ ရိုးအေးအေး ကောငလြေးတဈယောကပြေါ့။”
“ အခု မအေးတော့ဘူးလား။”
“ ဟုတတ်ယ်။ ရှငကြ ကြှနမြကို အိပမြပြောအြောင် လုပတ်ယ်။ အလကားနရင်ေး ငိုချင်အြောငလြုပတ်ယ်။”
တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့ရြင်း ခပပြှင်းပြင်း အနမ်းရှညတ်ဈခုကို ဖနတ်ီးမိကြပြနသ်ည်။ ကသေီ့လကတ်ဖကကြ ရဲလင်း၏ ဂုတသ်ား၊ နားထငန်ှင့ြ ဆံပငတ်ှကေို ပြတသ်ပပြေးရင်း နောကတ်ဈဖကကြ ရဲလင်းခါးကို ကစွကြစွပြါအောင် ဖကထြားသည်။ ရဲလင်း လကတ်ှကတေော့ ကသေီ့ လညတ်ိုင်၊ ကြောပြင် နှင့ြ တငပြါးပေါတ်ှင် လူးလာခေါကတ်ုန့ြ ပြေးလှှားနကြသေည်။ ဂါဝနပြွော့ပြော့လေးအောကြ၌ ကသေီ့ကိုယပြေါတ်ှင် ဘရာစီယာလေး တဈထညသ်ာ ရှိပါသည်။
“ အထဲကို သှားရအောင်”
“ သှားလေ”
နူးညံ့ညငသ်ာသော အသံလေးနှင့ြ ပြောရင်း ကသေီက ရဲလင်းလကကြိုဆှဲ၍ အခန်းထဲကို ဦးဆောငခြေါသ်ှားသည်။ တံခါး ပိတလြိုကပြှီးသညန်ှင့ြ နောကထြပ် အနမ်းတဈခု ပေါလြာပြန်၏။ ဒီတဈခါ ခုနအခွိနတ်ှကထေကြ ပိုကြမ်းသော အနမ်းများဖြစ်သည်။ ရဲလင်းလကတ်ှကေ ကသေီ့ တကိုယလြုံးအနှံ့ လကလြှမ်းမှီရာတိုင်းကို ပြတခြွဆေုပန်ယန်မေိ၏။ ကသေီက ရဲလင်းဆံပငတ်ှကေို ဆှဲသည်။ ကြောပြငကြို ကုပခြှဈသည်။ အဲ့ဒီကနေ နှစ်ယောကလြုံး ကုတငပြေါြ လဲကသွှားကြသည်။ ထို့နောကြ ကုတငပြေါမြှာ လူးရင်းလှိမ့ရြင်း အနမ်းသံသရာမှာ မွောမိကြပြနသ်ည်။
“ ဘာတွေ ဖြစ်ကုနတ်ာလဲ မသိဘူးကြယ်”
“ဒါပမယေ့ြ ပြောတ်ယ် မဟုတလြား။”
ဖရိုဖရဲ ဆံပငတ်ှအေောကမြှ မကြန်ှာနီနီလေးက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတပြှသည်။ ထိန်းခွုပန်ိုငစြှမ်း လုံးဝမရှိတော့ပြီဖြစ်သော ရဲလင်းက ကသေီ့ဂါဝနလြေးကို လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။
“ ရဲလင်း”
အလန့တ်ကြားသံလေး ထွကလြာပမယေ့ြ ကသေီ မတားပါ။ ခပမြဲ့မဲ့လေး ပြုံးပြလိုကရြင်း
“ အဲဒါလည်း ဟိုထဲမှာကတည်းက လုပခြငွန်တောလား။”
“ ဟုတတ်ယ်။ နောကထြပ် လုပခြငွန်တောတွလည်ေး ရှိသေးတယ်။”
ပေါငတ်ံဖြူဖြူလေး နှစ်ခုကို ဆတကြနဲ ဆှဲဟလိုကပြှီး ကြားထဲကို ရဲလင်းခေါင်းက တိုးဝငသ်ှားသည်။ ဒီတခါတော့ ကသေီ အတင်းတွန်းထုတ်၏။
“ ဟေ့ ..ဟေ့ .. အဲလိုတော့ မလုပန်ဲ့ကြယ်”
“ လုပမြှာပဲ၊ ဟိုမှာထဲက ပြနလြုပပြေးချင်န်တော”
“ အသည်းယားတယ် ရဲလင်းရယ်။ အရမ်း အသည်းယားရင် အောမြှာနောြ”
“ အောပြေါ့။ ဒီအခန်းက အသံလုံတယ် မဟုတလြား။”
“ မသိဘူး အဲဒါတော့ …အင်း …. ရဲလင်း ….”
အမှည်းသဘောနှင့ြ လွှာတဈခကြြ သပပြေးလိုကရြာ ကသေီ တုနတ်ကသ်ှားသည်။ ရဲလင်းလည်း ရှေ့ဆကဖြို့ ကကြနွန နရောယူလိုကြ၏။
ဟိုလူတွေ ပြောသလိုပင် ကသေီ့ပစ်စည်းလေးက တကယလြှပါသည်။ မထူမပါး နှုတခြမ်းသားလေးတွနှငေ့ြ အထဲမှာလည်း ရဲစိုနသည်ေ။ အပေါပျိုင်းက အမှှေးအုံလေးကလည်း ဟိုလူတွေ ပြောသည့အြတိုင်း ဟိုဖကဒြီဖကကြို ဘီးနှင့ြ ခွဲထားသလို ညီညီညာညာ ဆင်းသှားသည်။ ရဲလင်းက နှုတခြမ်းသားလေးတွကေို တဖကခြငွြး လကြပြေးသည်။ ပြီးတော့ လကမ် ၂ ခု နှင့ြ ဖိတွန်း၍ ဖြဲလိုကပြှီး အတွင်းသား နီနီတွကေို အဆကမြပြတလြကြသ်ည့အြခါ ကသေီ့တကိုယလြုံး တုနလြာသည်။ ထို့နောကြ အကြဲကြောင်းဆုံရာထိပမြှ အမိုးခုံးခုံးလေးအောကကြ အစိကလေး။ ပြူသညဆြိုရုံမွှသာရှိသော အစိလေးကို လွှာဖြားနှင့ြ ထိဖို့ ရဲလင်း တောတ်ောြ အားထုတလြိုကရြသည်။ ခကြကြောင်းကို ထိသှားသောအခါ ကသေီ့ ညည်းသံတွကေ ပိုကယွလြာသည်။
“ ရဲလင်းရယ် …သူများတွေ ကြားတော့မယ် ထငတ်ယ် တောပြါတော့”
ကသေီ တားပမယေ့ြ ရဲလင်းက မရပပြါ။ ခကခြကခြဲခဲ ထိရသည့ြ အစိကို အပေါကြနေ လကန်ှင့သ်ာ ပြတပြေးပြီး အောကပျိုင်းကို အားစိုကြ၍ လကြသ်ည်။ အထဲက ပစွခြွှဲခွှဲ အရညတ်ှေ ဆကတ်ိုကစြီးထွကန်တောက ရဲလင်း လုပရြပ်၏ ထိရောကမြှုကို ဖောပြှနခွင်ေး ဖြစ်လို့ ရပဖြို့ စိတမြကူးပါ။ နောကဆြုံးတော့ ကသေီ ဘာမှမပြောနိုငတ်ော့ဘဲ အိပယ်ာခင်းကို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပရြင်း အလူးအလဲ အောည်ည်းရုံပဲ တတန်ိုငတ်ော့၏။ ရဲလင်းကလည်း လကန်ှင့ြ ထိုးလိုကြ၊ ကလောလြိုကြ၊ အစိကို ပြတလြိုကြ၊ ဘယလြကြလြိုကြ ညာလကြလြိုကန်ှင့ြ ကြားဖူးနားဝနှင့ြ တတသ်မွှ မှတသ်မွှ ပညာအကုန် ထုတလြာသောအခါ ကသေီ မခွိ မဆန့ြ နှင့ြ တွန့လြိမ် အောဟြဈပြီး ညိမသ်ကသ်ှားသည်။ ကသေီ ပြီးသှားသညဟြု ယူဆလိုကသ်ည့အြတွကြ ရဲလင်းက အရှိနကြို တဖြည်းဖြည်းလွှော့၍ ရပလြိုကသ်ည်။
“ အရမ်း ပေါကကြရ လုပတ်ာပဲကြယ်”
အသကရြှူမှနပြှီး မောဟိုကန်ပေုံရသော ကသေီက ညည်းညည်းလေး ပြောသည်။ ရဲလင်းက သူ့ဘေးမှာ ဝငလြှဲ၍ ဖကထြားလိုကရြင်း
“ ဟိုထဲမှာ ကသေီ လုပပြေးတုန်းက ကြှနတ်ောြ ဘယလြို ဖြစ်နမလေဲ တွေးကြည့်ပြေါ့။”
“ ဟယ်…တကယကြှီးလား”
“ တကယပြေါ့”
ကသေီက ရဲလင်းပါးပြငကြို လကန်ှင့ြ အသာအယာ သပပြေးသည်။
“ အခုမောနတယ်ေ ရဲလင်းရယ်။ ဖကထြားပေးနောြ။ အမောပြသှေားရင် ပြနလြုပပြေးမယ် သိလား။”
………………………………..
(၃၅)
“ ကုန်းဘောငခြတ်ကေသာ အသှငပြှောင်း နည်းပညာရှိခဲ့မယဆြိုရင် စုဖုရားလတကြို လိငပြှောင်းပြီး တိုင်းပြညအြုပခြွုပခြိုင်းလို့ကတော့ သူ့ကြှန် ဖြစ်မှာ မဟုတဘြူးတဲ့။
ဟုတလြား။
ကလွဲကတွဲ့ ထရနဈြတွေ၊ အင်ျဂလိပကြ ဟာဟ ၇ ခါပေးပြီး ဆုတောင်းလေ ဆုတောင်းလို့ လာမန့သ်ှားလိမ့မြယ်။”
(ခရကဒြဈ ။ ။ စိုင်းလငဗြန်း)
ကြနပြွူတာကိုကြည့်ရြင်း ဦးနန်ဒထွန်း ဒေါသတွေ အလိပလြိုကြ ထွကန်သည်ေ။ စိုင်းလငဗြန်း ဆိုသည့သ်ူကို ဘလော့ထားသည့အြတွကြ အခုတလောမှာ စိတခြမွြးသာနရသေည်။ မိတဆြှတွကေေ စိုင်းလငဗြန်း ပို့ဈတွကေို ရှယရြငလြည်း မမှငရြတော့။ ဒါပမယေ့ြ အခုတော့ မိတဆြှတဈေယောကကြ ကောပြီကူးပြီး ရှယလြာတော့ တည့တ်ည့ကြှီး တိုးတော့သည်။ အရညမြရ အဖတမြရတွေ ရှယသ်ည့ြ မိတဆြှကေိုလည်း စိတဆြိုးမိသည်။ စားပြဲပေါကြ ဖုန်းမှညသ်ံကိုတောင် ရုတတ်ရကြ မကြားမိ။ နောကမြှ ကပြာကယာ ကောကကြိုငလြိုကရြသည်။
“ ကိုနန်ဒ အလုပမြွားနသလေားဗွ။”
ဖုန်းဆကသ်ူက ရဲအရာရှိကြီး ဦးနမင်ေး ဖြစ်သည်။
“ အလုပတ်ော့ မများပါဘူး။ အာရုံက တခွားရောကန်လေို့ ဖုန်းသံ ရုတတ်ရကြ မကြားလိုကတ်ာ။”
“ ဗင်းဆင့ပျိုငဆြီ အာရုံရောကန်တောလား။”
“ မဟုတပြါဘူးဗွာ။”
“ အခု အဲဒီကိဈစ ထပထြူးလို့ ကိုနန်ဒကို လှမ်းအသိပေးတာ။”
“ ဘာတွေ ထူးလို့လဲ ကိုနမင်ေး”
“ ဒီလိုဗွ အစပိုင်းတော့ ဒီကိဈစတွကေ ဗင်းဆင့ပျိုငန်ဲ့ ဦးရှှဘေ လကခြကြလြို့ ထငကြှတယ် မဟုတလြား။”
“ ဦးရှှဘကေ ဂိုဏြးခွုပ် မဟုတလြား။”
“ မဟုတဘြူးဗွ။ ကြှနတ်ောတ်ို့ ဖမ်းလာတဲ့ ကောငတ်ှကေို စဈရင်း စဈရင်းနဲ့ ဦးရှှဘေ အထကမြှာ တဈယောကရြှိသေးတယ် ဆိုတာ ပေါလြာတယ်။ အဲ့ဒီလူက သူတို့ကို ဗီဒီယိုကောလန်ဲ့ဘဲ ညှှနကြှားတာတဲ့။ ဗီဒီယိုထဲမှာလည်း မကြန်ှာဖုံး စွပထြားတယတ်ဲ့။ သူတို့ တခါမှ မမှငဖြူးဘူး။ သူတို့ဆီကိုလည်း မလာဘူးတဲ့ဗွ။”
“ အဲဒါဖြင့ြ ဘယလြိုလုပကြှမလဲ။ ခွရောပြောကပြှီပေါ့။”
“ ကြှနတ်ောတ်ို့လည်း ဦးရှှဘကေို ဖိစဈတာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ ဒီလူကြီးက ဘူးခံတယ်။ သူက ခေါင်းဆောငပြဲလို့ ပြောတယ်။ လုံးဝမဖောဘြူး။ နောကဆြုံး ဗင်းဆင့ပျိုငကြို ချော့လိုကြ ချောကလြိုကြ၊ အဓိကကတော့ ချောကတ်ာပေါ့ဗွာ။ ယောကြွား ဘဝဆုံးအောင် သူ့ဖြားဖကတ်ောကြို ရှော့တိုကပြဈမယ် ဘာညာပြောပြီး ဓာတကြှိုးတွေ ဘာတွေ ကောကဆြငလြိုကတ်ော့ သှေးပကြပြှီး ဝနခြံတယ်။ သူနဲ့ ဦးရှှဘေ အထကမြှာ တဈယောကရြှိတယတ်ဲ့။ ဗင်းဆင့ပျိုင် ရနကြုန် ရောကတ်ဲ့ ညက သူရယ် ဦးရှှဘရေယ် နောကထြပ် လူတဈယောကရြယ် ညစာတူတူစားကြတာကို ကိုစံတင့ြ ခွာတိတတ်ဈယောကကြ ဓာတပြုံရိုကထြားတာရှိတယ်။ အဲ့ဒါပြပြီး မေးတော့မှ ဟုတတ်ယ် အဲ့ဒီတဈယောကပြဲတဲ့။”
“ အခု မိပြီလား။”
“ သူ့ဆီပတလြာမှာ မစိုးရိမဘြူးထငတ်ယ်၊ ဒီလူက အေးဆေးပဲနေ နတော။ မနေ့ကတော့ နိုငင်ံခွားသှားမလို့တဲ့။ စိတမြလုံလို့ ထွကပြှေးဖို့ ကြံတာ ဖြစ်ချင်လြည်း ဖြစ်မှာပေါ့ဗွာ။ လဆေိပအြသှားမှာပဲ ကြှနတ်ောတ်ို့ ဆှဲစိလိုကတ်ယ်။”
“ ဒါဆိုရငတ်ော့ အကုနမြိပြီပေါ့”
“ ခေါင်းဆောငပျိုင်းတော့ ကုနပြှီထငတ်ာပဲ။ သူတို့နဲ့ ပတသ်ကရြာပတသ်ကကြှောင်း ကြံဖောကြှံဖကြ အနည်းအကဉွြးတော့ ရှိမှာပေါ့ဗွာ။ အဲ့ဒါတွတေော့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ကောကသ်င်းလိုကြ ကောကရြမှာပေါ့။ ဒါနဲ့ ခေါင်းဆောင် ဘယသ်ူလဲဆိုတာ သိတော့ ခငဗြွားကို သတိရတာနဲ့ အကြောင်းကြားတာဗွို့”
အသိ မိတဆြှတွထေေဲကများလားဟု ဦးနန်ဒထွန်း တွေးလိုကမြိပါသည်။
“ ကြှနတ်ောတ်ို့ အသိထဲကလား။”
“ အဲ့ဒီလူကို မိတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့အိမကြို ကြှနတ်ောတ်ို့ ဝငမြှှတောပေါ့ဗွာ။ ကြနပြွူတာတွေ ဖုန်းတွေ အကုနစြဈတော့ အဲ့ဒီလူက အှနလြိုင်းပေါကြ ခငဗြွား အခစွတ်ောကြှီး စိုင်းလငဗြန်း ဖြစ်နတောကိုးဗွ။”
ဦးနန်ဒထွန်း လှဈကနဲ ပြောသ်ှားသည်။ အခုကလေးတွငပြင် စိုင်းလငဗြန်းကို ဆဲဆိုနမေိသည် မဟုတပြါလား။
“ ကိုနမင်ေးတို့က ဘယလြိုသိတာလဲ။”
“ သူ့ အီးမေးလတ်ှေ ဖေ့ဈဘှတတ်ှေ စဈတော့ သူ့မှာ စိုင်းလငဗြန်းဆိုတဲ့ အကောင့ရြှိတာ သှားတွေ့ရတာပေါ့ဗွာ။ အပြငမြှာလည်း မထငရြဘူးဗွာ။ ခွခွငေေံငံနဲ့ စကားပြောကောင်းတယ်။ ဒီလိုလူက ရကရြကစြကစြကလြုပတ်ဲ့ ဂိုဏြးရဲ့ ခေါင်းဆောငဆြိုတာ ဘယသ်ူမှသိမှာ မဟုတဘြူး။ ပညာတတဗြွ။”
“ အင်းဗွာ ထရနဈြတွကေို ခွဲခွားတိုကခြိုကန်တေဲ့ သူတဈယောကကြ အဲ့ဒီထရနဈြတွအတွေကပြဲ အစိတအြပိုင်းတွေ ရောင်းစားတယဆြိုတာ တမွိုးကြီး ဖြစ်နတယ်ေ။”
“ ဟိုဟာက စီးပြားရေး၊ နောကတ်ဈခုက ဝါသနာ ဖြစ်မှာပေါ့ဗွာ။ ဒီလူက ထူးတော့ထူးတယ်။ ဦးရှှဘနေဲ့ တနယထြဲ၊ တမှို့ထဲသားတွေ။ သူက အရငတ်ုန်းက ဦးရှှဘကြေီးရဲ့ တပည့တ်ဲ့။ အလားအလာရှိတယဆြိုပြီး ဦးရှှဘကေ တပည့မြှေးထားရာကနေ နောကတ်ော့ သူက ကြောပြှီး ဆရာဖြစ်သှားတာ။”
“ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဗွာ။ ခငဗြွားတို့ အခွုပထြဲမှာ၊ ထောငထြဲမှာ ဖေ့ဈဘှတသ်ုံးခွင့ြ မရှိဘူး မဟုတလြား။”
“ ဘယလြိုလုပ် သုံးလို့ရမှာလဲဗွ”
“ ဒါဆိုရငတ်ော့ လူတွေ တောတ်ောြ စိတခြမွြးသာရပြီဗွို့”
“ အဲဒီထဲမှာ ခငဗြွားက ရှေ့ဆုံးကဆိုတာ သိလို့ အခုလို လှမ်းသတင်းပေးတာပေါ့။ ဒါပဲဗွို့ နောကမြှတွေ့မယ်။ ဆုံကြတာပေါ့ ဗွာ။”
ဦးနမင်ေး ဖုန်းခသွှားပြီးနောကြ ဦးနန်ဒထွန်း ကြနပေစြှာ ပြုံးလိုကမြိသည်။ စောစောက မိတဆြှေ၏ ပို့ဈအောကမြှာလည်း “RIP စိုင်းလငဗြန်း” ဟု ဝငမြန့လြိုကြ၏။ ထိုအခွိနတ်ှင် အခန်းထဲသို့ ရဲလင်း ကုပခြွောင်းချောင်းနှင့ြ ဝငလြာသည်။
“ ဟေ့ကောင် …အလုပပြှနဆြင်းပြီလား။”
“ ဟုတကြဲ့ဆရာ၊ ကြှနတ်ောြ ပြနဝြငကြှောင်း သတင်းလာပို့တာပါ။”
“ အေးအေး။ မင်း အိမမြှာ ကောင်းကောင်းနားခဲ့ရတယ် မဟုတလြား။”
“ ဟုတကြဲ့ ဆရာ”
“ မင်း ပြောကန်တေဲ့ နေ့တွကေိုလည်း ပကြရြကလြို့ မသတမြှတပြါဘူး။ လစာ အပြည့ထြည့ပြေးဖို့ ငါပြောထားတယ်။”
“ ကြေးဇူးတငပြါတယ် ဆရာ။ ဟိုလေ… ဒီနေ့မှ ပြနဝြငတ်ယ် ဆိုပမယေ့လြေ …လာမယ့ြ တနင်ျလာနေ့တော့ ခွင့တ်ဈရကြ ယူပါရစေ ဆရာ။”
“ ဟေ … ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ အခု စနေ တနင်ျဂနှမှော ကသေီ့ … အဲ … ကြှနတ်ော့ကြောငမြလေး … မိသားစုနဲ့ သှားတွေ့ဖို့ ရှိလို့ပါ ဆရာ၊ တနင်ျလာနေ့ မှ ပြနရြောကမြှာ မို့ပါ။”
“ မင်း မှာ ရည်းစား မရှိဘူးဆို”
“ အရငကြ မရှိပါဘူး ဆရာ၊ အခုဟာက …ဟို ကသေီဆိုတာ ကြှနတ်ောန်ဲ့ အတူတူ အဖမ်းခံထားရတဲ့ ကောငမြလေးလေ ဆရာရဲ့”
ဦးနန်ဒထွန်း သဘောပေါကလြိုကပြါသည်။
“ အေးပေါ့ကြာ လူပျို အပျို နှစ်ယောကကြို လနဲ့ ခွီပြီး အခန်းထဲ တူတူပိတထြားမှတော့။ အင်း .. ကောငမြလေးက ကိုယဝြနရြှိနပြေီလား။”
ရဲလင်း ရှကကြိုး ရှကကြန်း ဖြစ်သှားသည်။
“ မရှိသေးပါဘူးဆရာ၊ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ယောကလြုံးက အမှနဆြုံး လကထြပခြငွန်ကြတေော့ သူ့အဖိုးနဲ့အဖြားကို ခွင့သ်ှားတောင်းမလို့ပါ။”
သသခွေောခွာ စဉြးစားကြည့်ရြင် အခုလို အဖမ်းခံလိုကရြလို့သာ ရဲလင်း မိန်းမရဖို့ ဖြစ်လာခွင်းလို့ ဆိုနိုငပြါသည်။ ဖမ်းသှားတဲ့ သူတွကေိုပဲ သူတို့တွေ ကြေးဇူးတငရြမလို ဖြစ်နသညေဟြု ဦးနန်ဒထွန်း တွေးနမေိသည်။
“ ရဲလင်း၊ မင်း အဲဒီကောငမြလေးကို အရငကြ မသိဘူး မဟုတလြား။”
“ မှငတ်ောင် မမှငဖြူးပါဘူး ဆရာရယ်။”
“ ဒါဆိုရငတ်ော့ မင်းတို့ ဖူးစာရေးနတကြ ဟိုကောငတ်ှပေဲ။ ဒါနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အဓိက ကြေးဇူးရှငကြှီးက ဘယသ်ူလဲ သိလား။”
“ ဆရာပေါ့ ဆရာရဲ့ ၊ ဆရာလာကယလြို့ လှတတ်ာလေ။ ဆရာက နိုငင်ံခွားသားယောငဆြောငပြှီး အထဲကို ဝငစြုံစမ်းတာလို့ ကြှနတ်ော့အြဈကို အဲ .. အဈမ ဝမ်းကြဲ မလုလုအောငကြ ပြောတယ်။”
ဦးနန်ဒထွန်း စိတပြကြလြကပြကြန်ှင့ြ ခေါင်းခါလိုကသ်ည်။
“ ဝေးလိုကတ်ာကြာ မင်းတို့ကိုဖမ်းတဲ့ ဂိုဏြးခေါင်းဆောငကြို ပြောတာကြ၊ သူတို့ မဖမ်းရင် မင်းတို့ ညားမလား။”
“ ဟို .. သဌေး ဦးရှှဘနေဲ့ နိုငင်ံခွားသား တဈယောကဆြို”
“ သူတို့က နံပါတ်(၂) တွပေါ။ နံပါတ် (၁) ခေါင်းဆောငကြ မင်းသိလား၊ အှနလြိုင်းပေါမြှာ လူသောကမြှငကြပစြရာတွေ ရေးနတေဲ့ စိုင်းလငဗြန်းဆိုတဲ့ ကောငကြှ၊ အဲ့ဒီကောငကြို မိပြီ။ ငါ့မိတဆြှေ ရဲအရာရှိက အခုလေးတင် လှမ်းပြောတယ်။ နပေါဦး မင်းရော သူရေးတာတွေ ဖတသ်လား။”
“ ဟိုဒင်း … အရငကြ ..နည်းနည်းပါးပါး.. နည်းနည်းတော့”
“ သဘောကသွလား”
“ ဟိုလေ … သူရေးတာတွကေ ရယ် ..ရယတ်ော့ ရယရြတယ် ထငတ်ာပဲ။”
“ အားနည်းခကြြ မဟုတတ်ာကို အားနည်းခကြြ လုပပြှီး တိုကခြိုကတ်ာ ရယစြရာလားကြ၊ မင်းတို့ကောငတ်ှေ တောတ်ောြ ခကတ်ယ်။ သှား … သှားတော့… ငါစိတကြှညန်လေို့နောြ။ မကြညလြို့ကတော့ ခွင့တ်ဈရကမြှ မပေးဘဲနလေိုကမြှာ။”
မကြန်ှာငယလြေးနှင့ြ ရဲလင်း သုတကြနဲ ထွကသ်ှားသည်။ ဦးနန်ဒထွန်း စိတပြှောင်းပြီး ခွင့မြပေးတော့မှာ ကြောကသ်ှားပုံရ၏။ စိုင်းလငဗြန်း အဖမ်းခံရလို့ စိတကြွနပေန်သေော ဦးနန်ဒထွန်းက နောကထြပ် ခွင့ြ ၁၀ ရကြ ထပတ်ောင်းလည်း ပေးမညဆြိုတာကိုတော့ သူ မသိရှာပါ။
……………………………….
(၃၆)
လပြင်ေးပြင်း တခကြဝြှေ့လိုကလြို့ လနသ်ှားသော စကပကြို ကမန်းကတန်း ပြနဖြိရင်း လုလုပြောဖူးသည့ြ
“ ဘေးကြဲက ပိုပြီးဆကဆြီဖြစ်တယဗြွ၊ ခွလှမြေးလိုကတ်ိုင်း ပေါငသ်ားဝင်းဝင်းလေးတွေ လှဈကနဲ ပေါလြာတာက သှေးကြှချင်စြရာ”
ဆိုသော စကားကို သန်းအောငမြှင့ြ ပြနသ်တိရသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ ဒီနေ့ ဝတလြာသညမြှာ လုလု ပြောသလိုမွိုး ဘေး ၂ ဘကကြ ခွဲထားသည့ြ စကပရြှည် ဖြစ်ပါသည်။ မီးမီးနှင့အြတူ ဒါကိုဝယဖြို့ ကြည့်တ်ုန်းက လုလုစကားကို ပြနကြှားနမေိခဲ့တာလည်း သချောပါသည်။
တိုကမြှင့မြှင့ကြှီးတွကြေားက ကောင်းကငတ်ှင် တိမမြည်းမည်းတွေ လှင့န်တောကို လှမ်းမှငရြသည်။ တသုနသ်ုန် ဖြတသ်ှားနသေော လထေဲမှာလည်း မိုးရနံ့တွေ ရနသည်ေ။ မိုးရှာတော့မည် ထငသ်ည်။ ရနကြုနမြိုးဆိုတာက ညိုပြီးမှ ရှာချင်မြှလည်း ရှာတတတ်ာမွိုးပမယေ့ြ အခုလကရြှိ အနအထေားက ရှာတော့မည့ြ ဖကမြှာ များနသည်ေ။ သန်းအောငမြှင့မြှာ ထီးမပါလာပါ။ မဝယရြသေးဆိုရင် ပိုမှနပြါမည်။ ဒီလိုမှန်းသိရင် ကလပမြှာ ဆကထြိုငန်လေိုကပြါသည်။ အထဲမှာ လူများပြီး အိုကစြပစြပ် ဖြစ်လာလို့သာ ထွကလြာခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။
အပြငမြှာက မအိုကတ်ော့ပမယေ့ြ မကြာမီ မိုးနှင့ြ တိုးတော့မည့ြ အလားအလာ ရှိနသည်ေ။ လမ်းလွှောကသ်ှားရင်း အနီးအနားတွင် ထီးဝယလြို့ ရနိုငမြည့ြ ဆိုငမြွား တွေ့မလားလို့ လိုကရြှာကြည့်န်စဉြေ သန်းအောငမြှင့ြ မှငကြှင်းထဲသို့ လမ်းဘေး ကောဖြီဆိုငတ်ဈခုက ထီးကြီးတဈလကြ ဝငလြာသည်။ ထီးအောကကြ ခုံမှာက ကောငလြေး တဈယောကန်ှင့ြ ကောငမြလေး တဈယောကြ။ သန်းအောငမြှင့ြ နှင့ြ ငါးပလေောကသ်ာ ဝေးပါသည်။
ခွလှမြေးတွေ ဘယလြောကကြှာအောင် ရပဆြိုင်းသှားသလဲဆိုတာ သန်းအောငမြှင့ြ မသိပါ။ တဈစကျကန့လြောကြ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်။ စကျကန့တ်ှေ တောတ်ောမြွားချင်လြည်း များလိမ့မြည်။ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သှားသည့ြ အသိစိတကြ ဘာကိုမှ မမှတသ်ားနိုငတ်ော့ပါ။ သို့သောလြည်း ကောငလြေး၏ ခေါင်းလှည့လြာပြီး သန်းအောငမြှင့ဆြီကို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည့ြ အခွိနအြထိသာ ဖြစ်သည်။ ကောငလြေး၏ ခပစြူးစူးအကြည့်ကြ သန်းအောငမြှင့ကြို လှုပန်ိုးလိုကသ်လို ဖြစ်သှားပြီး ကသုတကြရကန်ှင့ြ ရှေ့ကို ဆကလြွှောကလြာခဲ့၏။
လကလေည်း ခပကြှမ်းကြမ်း ဝှေ့လာပြန်၏။ ထီးဝယဖြို့ မေ့သှားသော သန်းအောငမြှင့လြည်း လနလြနတ်ကလြာသော စကပကြို ရှေ့ကဖိလိုကြ နောကကြ ဖိလိုကန်ှင့ြ လုပရြင်း ခပသ်ှကသ်ှကြ လှမ်းနမေိသည်။ ဘယန်ားကို ဘယလြိုရောကန်မှန်ေးပင် မသိပါ။ ထိုအခွိနတ်ှင် ဘေးက လူတဈယောကကြ သန်းအောငမြှင့ကြို ဖြတကြွောတ်ကပြှီးနောကြ ရှေ့က ပိတရြပလြိုကသ်ည်။
“ ကို .. …ကိုသန်းအောငမြှင့ြ ..မဟုတလြား။”
ကြောငတ်ောငတ်ောင် ရပန်မေိသော သန်းအောငမြှင့ြ မကြန်ှာကို စူးစူးစိုကစြိုကြ ကြည့်ရြင်း မေးသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ မကြလြှှာခွ ခေါင်းငုံ့လိုကရြင်း တိုးညငစြှာ ဖြမေိသည်။
“ ဟုတပြါတယ်။”
“ ကို အဲလေ မမကို မနည်းကြည့်ယ်ူရတယ်။ ဟိုမှာကတည်းက စိတထြဲမှာ ထငသ်လိုလို ရှိတယ်။ ဒါကြောင့ြ မေးမယဆြိုပြီး လိုကလြာတာ။ ကြှနတ်ော့ကြို မှတမြိတယ် မဟုတလြား။ ကြှနတ်ောကြ အရငပြုံပါပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ မခေါတ်ာလဲ။”
“ အနှောကအြယှကဖြစ်မှာ စိုးလို့ပါ။”
“ အနှောကအြယှကြ …အာ …ဘာလို့ ဖြစ်ရမှာလဲ။ ကြှနတ်ော့ြ သူငယခြငွြးပါ။ သူ့ သငတ်န်းကိဈစ လာကြတာပါ။”
သူငယခြငွြးတွကေ အခုလို ပုခုံးချင်ြးတိုကြ ခေါင်းချင်ြးရိုကပြှီး ထိုငကြှမညလြို့တော့ မထငပြါ။ ဒါပမယေ့ြ ပထမဆုံး ပြနတ်ှေ့ သည့န်ေ့ က ဆိုငကြယပြေါမြှာ ပါလာတာ ဒီကောငမြလေး မဟုတဘြူး ဆိုတာလည်း သန်းအောငမြှင့ြ မှတမြိနပေါသည်။
“ အဈကို … အဲ .. မမက ဘယသ်ူ့မှ မပြောရဘူးဆိုလို့ ကြှနတ်ောြ ဘယသ်ူ့မှ မပြောဘူး။ ဒါပမယေ့ြ မမ တခေါကတ်ော့ ပြနလြာဦးမယ် ထငတ်ာ။ ဖေ့ဈဘှတမြှာလည်း အကောင့ပြွောကသ်ှားတော့ မမက အားလုံးကို အဆကအြသှယ် ဖြတခြငွတ်ာထငပြှီး ကြှနတ်ောလြည်း ဒီတိုင်းနလေိုကတ်ာပါ။”
ဆေးရုံက ဆင်းသှားတုန်းက တောငဘြာမှ အကြောင်းမကြားခဲ့ဘဲနဲ့ဟု သန်းအောငမြှင့ြ စိတထြဲက ပြောနမေိသည်။
“ အဆငပြှတယ်ေ။ မဟုတလြား”
“ ပြပေါတယ်။ မမရော အဆငပြှသလေား၊ ဘာတွလေုပန်သလေဲ”
“ ပြပေါတယ်။ အလုပကြတော့ ရှာတုန်းပါပဲ။”
“ အသံကအစ ပြောင်းသှားတယန်ောြ။ တကယကြို မမှတမြိလောကစြရာပဲ။ တောသ်ေးတယ် ကြှနတ်ောြ မှတမြိနလေို့။”
လုလု အသံက အနည်းငယ် တုနန်သည်ေ။ အနီရောငသ်မ်းသော မကြန်ှာ၊ ခေါင်းကုပလြိုကြ၊ ခါးထောကလြိုကန်ှင့ြ အငှိမမြနဖြစ်ေနသေော လကအြမူအရာတို့ အရ လုလု စိတလြှုပရြှားနသညေဟြု သန်းအောငမြှင့ြ ခန့မြှန်းလိုကမြိသည်။ မှတမြှတရြရ ပြောရလငွြ လုလု၏ အခုလို လှုပလြှုပခြါခါ ပုံမွိုးကို တခါမှ မမှငခြဲ့ဖူးပါ။ အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲနသေော သန်းအောငမြှင့ကြို ကြည့်ပြှီး အံ့သှနခွင်ေးလည်း ဖြစ်နိုငပြါသည်။ လုလုပုံစံကတော့ သန်းအောငမြှင့န်ှင့ြ အရင် လဘကရြညဆြိုင် တူတူထိုငခြဲ့တုန်းက အတိုင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။
“ ဟိုမှာ စောင့န်တယ်ေ မဟုတလြား။ မိုးရှာတော့မယ် ထငတ်ယ်။ သှားတော့လေ။”
“ မိုးရှာရင် ကြှနတ်ောတ်ို့နဲ့ ခဏလာထိုင် …အာ … မဟုတသ်ေးပါဘူး။ မမ ဘယသ်ှားမှာလဲ။”
လှှတကြနဲ ဖိတပြှီးမှ ဟိုတဈယောကကြ သူငယခြငွြးပါလို့ ပြောထားတာကို လုလု သတိရသှားပုံရသည်။ အိုးနင်းခွကန်င်း အမူအရာကို ကြည့်ပြှီး သန်းအောငမြှင့ြ ပြုံးမိ၏။ ပြုံးနသေော သန်းအောငမြှင့ကြို လုလု ကြောငင်ေးငေးလေး ကြည့်န်သည်ေ။
“ အသိတဈယောကန်ဲ့ ခွိန်းထားတယ်။”
တကယလြည်း မီးမီးနှင့ြ ညနပေိုင်းတွေ့ပြီး ဈေးလေးဘာလေးဝယ်၊ မုန့လြေး ဘာလေးစားဖို့ ခွိန်းထားပါသည်။ ဒါပမယေ့ြ အခွိနလြိုပါသေးသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ စိတကြူးက အိမခြဏပြနပြှီး ရချိုး အဝတလြဲဖို့ ဖြစ်သည်။
“ မမ ဘယမြှာနတောလဲ”
“ ဟို အရငအြခန်းပဲလေ၊ ရောကဖြူးတယ် မဟုတလြား။”
“ ဟုတ် ..ဟုတ် …မှတမြိတယ်။”
လုလုနှင့ြ စကားပြောနရင်ေး ခပလြှမ်းလှမ်းက ကောဖြီဆိုင် ထီးအောကမြှာ ကနွခြဲ့သည့ြ ကောငမြလေးက မတတ်ပရြပပြှီး ဒီဖကကြို လှမ်းမွှောကြှည့န်တော သန်းအောငမြှင့ြ မှငလြိုကရြသည်။ သန်းအောငမြှင့ြ သတိထားမိသညမြှာ စောစောတုန်းက သူက အဲ့ဒီဖကကြို ကြောပေးထွကလြာသည့ြ အနအထေားဖြစ်ပြီး လုလုက သူလာခဲ့သည့ြ ဆိုငဖြကကြို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်သည်။ ဒါပမယေ့ြ အခု သန်းအောငမြှင့ကြ အဲဒီဖကကြို မကြန်ှာမူလကြြ ဖြစ်နေ၏။ ဘယအြခွိနမြှာ လုလုနှင့ြ သူ စကားပြောရင်း တဈပတလြညသ်ှားမှန်း မသိလိုကပြါ။
“ ဟိုမှာ စိတမြရှညတ်ော့ဘူးထငတ်ယ် သှားလိုကပြါဦး”
လုလုမကြန်ှာမှာ အလိုမကရွိပတ်ှေ သမ်းသှားသည်။ ကောငမြလေးဖကကြိုလည်း စိတမြရှညသ်လို ပစေောင်းစောင်းနှင့ြ ကြည့်လြိုကသ်ည်။
“ ကဲပါ … သှားလိုကပြါ။ နောကတ်ော့ တွေ့ကြတာပေါ့။”
သန်းအောငမြှင့ြ မကြန်ှာကို စူးစူးတဈခကြကြှည့ြ၍ ခေါင်းညိတပြှပြီး လုလု ကောဖြီဆိုငဖြကကြို ပြနလြွှောကသ်ှားသည်။ သန်းအောငမြှင့လြည်း နောကကြ လိုကကြှည့ခြငွစြိတကြို ကြိုးစားထိန်းခွုပရြင်း ရှေ့ကို ဆကလြွှောကရြ၏။ ဒါပမယေ့ြ ခွသေံတဖုတဖြုတန်ှင့အြတူ လုလု ဘေးသို့ အမောတကော ရောကလြာပြနသ်ည်။
“ မမ .. မမ .. အရငဖြုန်းနံပါတပြဲ မဟုတလြား။”
“ ဟုတတ်ယ်။ အရငဖြုန်းနံပါတပြဲ၊ အားလုံး အရငအြတိုင်းပဲ။ ဟုတပြှီလား။”
“ ဟုတကြဲ့၊ ဟုတကြဲ့”
အရညလြညန်သေော မကြလြုံးရှဲကြီးများနှင့ြ သန်းအောငမြှင့ြ မကြန်ှာကို တဈခကြကြှည့လြိုကပြှီး လုလု လေးကနစြှာ ပြနထြှကသ်ှားသည်။ ဒီတခါတော့ ရငထြဲမှာ တမွိုးကြီး လှုပရြှားသှားသော ခံစားခကြန်ှင့အြတူ သန်းအောငမြှင့ြ နောကကြို ပြနလြှည့ကြှည့မြိသည်။ လုလုကလည်း နောကကြို ပြနကြှည့တ်ာကို မှငလြိုကရြတာကြောင့ြ ကပြာကယာ ရှေ့ကို ပြနလြှည့လြိုကရြသည်။
ထိုစဉမြှာ လမ်းဘေးနားမှာ ထိုငန်သညေ့ြ လူငယတ်ဈစုထံမှ ရယသ်ံသဲ့သဲ့ ကြားလိုကရြသည်။ သူတို့ အကြောင်းနှင့ြ သူတို့ ရယလြိုကကြှတာလည်း ဖြစ်နိုငပြမယေ့ြ စိတမြလုံသည့ြ သန်းအောငမြှင့ကြ မကြမခေမွြးနှင့ြ မကြစြောင်းထိုးရင်း စိတထြဲက ပြောလိုကမြိသည်။
“ ရည်းစားရှိတာက မယားရှိတာမှ မဟုတတ်ာပဲကို”
ပြီးပါပြီ။