Daddy’s Candy (အပိုင်း ၁)
ရေးသားသူ – Lonemaypyo (Wattpad)
အသကရြှူလို့ မဝတော့ပါ။ မကြန်ှာကို အုပထြားသော အဝတစြနဲ့ ပါးစပကြို တိပန်ဲ့ တင်းကြပစြှာ ကပထြားခွင်းခံရတာကြောင့ြ အသကရြှးလို့ မဝတဲ့အပြင် ဘာမှကို မမှငရြပါ။ လကကြို ကြိုးနောကပြှနတ်ုပထြားတာကြောင့ြ ဘာဆိုဘာမှ ထိတွေ့ကိုငတ်ှယလြို့မရသလို လူကလည်း တကိုယလြုံး မောဟိုကလြို့နပြေီ။
“ဆင်းစမ်း…ကဲ..ဆင်းစမ်းကြာ… ပကပေကြပ် လုပမြနနေဲ့”
ကားပေါမြှ အတင်းဆှဲခခွံလိုကရြပြီး နရောတဈခုကို တရှတတ်ိုကြ ဆှဲခေါသ်ှားတာကြောင့ြ သကျကရာဇြ နာကငွစြှာ ငှီးတွားရင်း ဆှဲခေါသ်ှားသည့လြူနောကြ အရုပကြလေးပမာ ပျိုလဲကာ တရှတတ်ိုကြ ပါသှားရသည်။
“ကြှနတ်ောတ်ို့ ခေါလြာခဲ့ပြီ Boss”
“ကောင်းပြီ မင်းတို့တာဝနကြွတယ်ေ… သူ့ကိုထားခဲ့လိုကြ”
အချင်ြးချင်ြး အပြနအြလှန် ပြောနသေံတွကေို ကြားပြီး သကျကရာဇြ တုနလြှုပလြာသည်။ သူတို့ ဘယသ်ူတွလေဲ.. ဘာလို့ သကျကရာဇကြို ဖမ်းခေါလြာရတာလဲ.. သကျကရာဇဘြဝမှာ မမှငန်ိုငသ်ော တိရဈဆာနလြေးမှအစ ပုရှကဆြိတလြေးအဆုံး ဘာတဈခုကိုမှ သတဖြို့ မဝံ့ရဲတဲ့သူ။ အပေါင်းအသင်းများနဲ့လည်း လိုကလြွောညီထွစွော ပေါင်းသင်းတတသ်ူမို့ သကျကရာဇကြို ဒုကျခပေးသူဆိုတာ မရှိလောကပြါ။
အခန်းထဲမှာ အသံတွေ တိတဆြိတသ်ှားတာကို ခံစားလိုကရြသည်။ ဟို Boss ဆိုတဲ့ လူကြီး ရှိနတောလား။ ကြောကရြှံ့စွာ… မပြနေိုငမြှန်းသိသော လကကြကြိုးတွကေို အတင်းပြတခြွနမေေိသည်။ ခေါင်းမှာစွပထြားသော အဝတစြကို ဆှဲဖယလြိုကတ်ာမို့ အလင်းရောငကြ မကြလြုံးထဲ စူးခနဲ။ ပတဝြန်းကငွကြို ကငွ့သ်ားရအောင် မကြစြိကို ဖြင့လြိုကပြိတလြိုကလြုပရြင်း… အရှေ့မှာ ရပန်သညေ့ြ ဝိုးတဝါးအရိပကြို သဲကြဲစွာ မှငလြိုကရြသည်။
အနကရြောင် Suit ကို သပရြပစြှာ ဝတဆြငထြားပြီး မေးရိုးကားကားနဲ့ စူးရှတောကပြှောင်တဲ့ ညို့ဓါတအြပြည့ပြါသည့ြ မကြဝြန်းအစုံ..၊ အသားအရောင် ဖြူဝင်းပြီး နှုတခြမ်းက ထူထဲကာ ယောင်ျကြားတနမြဲ့ နီညိုရောငစြှေးနသညေ့ြ အသကြ ၃၀ ကြောြ ၄၀ နီးပါး ယောင်ျကြားတဈဦး။ ပြပြဈေစွာ ဆင်းလာသော နှာတံအကလွေးက အားလုံးပေါင်းသောြ ချောပါသညဆြိုတာထကြ ခန့ထြညသ်ော အသှငကြို ဆောငန်သည်ေ။ သို့ပမယေ့ြ သကျကရာဇကြိုကြည့်သ်ည့ြ အကြည့်တ်ှကေ ကြောကမြကဖြှယရြာ ကောင်းလောကအြောင် ခကထြနတ်င်းမာနသည်ေ။
“ဗွတ်”
“အာ့”
ငေးမောလို့ မဆုံးခငမြှာပဲ ပါးစပမြှာကပထြားသည့ြ တိပကြို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆှဲခွာခံလိုကရြတာကြောင့ြ နှုတခြမ်းသားတဈခုလုံး စုတဖြှာသှားမတတ် နာကငွသ်ှားရသည်။ နာကငွလြှန်းတာကြောင့ြ မကြရြညမြွားပင် ဝဲလာရသည်။ ထိုလူက သူ့နား မုဆိုးဒူးထောကထြိုငခြလွိုကကြာ သူ့မေးစေ့ကို အပေါသ်ို့ ဆှဲမော့လိုကသ်ည်။ သကျကရာဇြ ကြောကရြှံ့စွာ ထိုလူကို မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်။
“သကျကရာဇကြို ဘာလို့ ဖမ်းလာတာလဲဟင်.. သကျကရာဇြ ဘာမှမကောင်းတာလည်း မလုပဖြူးပါဘူး.. ပြီးတော့ ဦးကိုလည်း သကျကရာဇြ မသိဘူး…. သကျကရာဇကြို လှှတပြေးပါ ဦးရယ်”
ကြောကရြှံ့မှုကြောင့ြ ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံး တုနယ်ငကြာ တတွတတ်ှတ် ပြောနသညေ့ြ သူ့ကို ထိုလူက စူးစူးဝါးဝါးကြည့်ရြင်း
“မင်းက ငါ့ကို မသိပမယေ့ြ ငါက မင်းကိုသိတယ် ဆိုရငရြော… မင်းဘာမှမလုပပြမယေ့ြ မင်းခန်ဓာကိုယထြဲမှာ မကောင်းတဲ့သှေးတွေ စီးဆင်းနတော ငါခံစားလို့ရနတယ်ေ…. ဒီတော့ မင်းရဲ့မကောင်းတဲ့သှေးတွကေို ဖောကထြုတပြဈဖို့က ငါ့တာဝနဖြစ်လာပြီ”
သကျကရာဇြ ထိတလြန့စြှာ အနောကကြိုသာ ပိုလို့ တိုးဆုတန်မေိသည်။ ထိုလူမကြန်ှာကလည်း သူနဲ့ ပိုမိုနီးကပစြှာ အရှေ့ကို တိုးကပလြာသည်။ လကမြှ ကြိုးတို့ကို အားကုနရြုန်းဖယပြမယေ့ြ ဘယလြိုပြတမြတဲ့လဲကြယ်။
“ရှင်…ရှင်…ရှေ့မတိုးလာနဲ့နောျ…”
“အို…လှှတ်…လှှတ်…ရှင်…လှှတန်ောြ… ဖဖရေေေ မမရေေေ သကျကရာဇကြို ကယပြါဦး”
“မင်းအဖနေဲ့ အမကေို အခုခွိန် တနလေို့လည်း အလကားပဲ…. သကျကရာဇန်ှယ်… အခုခွိနကြစပြီး မင်းဟာ ငါ့ရဲ့မယားပဲ..”
“ဟင်….သကျကရာဇကြ သကျကရာဇန်ှယ် မဟုတ်… အား…”
ထိုလူက ပုခုံးသားကို စူးနဈစွာ ကိုကခြလွိုကတ်ာကြောင့ြ သကျကရာဇြ နာကငွစြှာအောဟြဈမိသည်။ ထိုမွှနဲ့မပြီးသေး… သကျကရာဇဝြတထြားသည့ြ လယသ်ာစကပလြေးကို အကြဲကြောင်းရာကနတဆေင့ြ ပေါငလြယအြထိ ဗွိခနဲ ဆှဲဖြဲပစ်လိုကပြှနသ်ည်။ အောကကြ အဖြူရောငပြငတ်ီလေးကိုပါ ဇိုးဇိုးဇတဇြတ် ဆှဲခွှတရြင်း သကျကရာဇရြဲ့တီရှပလြေးကိုပါ ထပပြှီး ဆှဲဖြဲပြနသ်ည်။ ဖြူဝင်းသော အသားစိုငလြေးတွကေ ထိုလူရဲ့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆှဲခွှတမြှုအောကမြှာ နီစွေးကုနသ်ည်။
“မလုပပြါနဲ့ ဦးရယ် သကျကရာဇြ တောင်းပနပြါတယ်… ဦး ပိုကဆြံလိုချင်တ်ယဆြို ဖဖတေေို့ဆီ သကျကရာဇြ တောင်းပေးပါ့မယ်… သကျကရာဇကြိုတော့ ပြနလြှှတပြေးပါနောြ… နောြ”
မကြရြညစြိုစို အင်ျကြီကပိုကရိုနဲ့ သနားစဖြယကြောင်းသော မကြဝြန်းတွကေို နမေိုးစွေ ရှံရှာစွာ ကြည့်မြိသည်။ မုန်းသည်။ သူ သိပမြုန်းသည်။ သူတို့တဈမိသားစုလုံးကို အမှုန့ကြှိတခြွချင်ေလြောကအြောင် မုန်းသည်။ ဒါကြောင့လြည်း သူတို့တွေ တမှေ့မှေ့ နာကငွခြံစားရအောင် အစီအစဉတ်ကြ လုပဆြောငမြှ ဖြစ်မည်။
“ငါ့ပုံက ပိုကဆြံလိုနတေဲ့ပုံ ပေါကလြို့လား… ဟမ်… မင်းရဲ့အသှေးအသားတွကေို ငါဝါးမှိုချင်လြို့ မင်းကို တမငခြေါလြာခဲ့တာ… ဒီညကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့မယားပဲ..”
သကျကရာဇကြိုယလြုံးလေးကို ဆတခြနဲပြေ့ခွီပြီး ခွလှမြေးကြဲကြီးတွနေဲ့ အခန်းဆီကို ခေါလြာခဲ့သည်။ တွန်းထိုးရုန်းကနန်သေော သကျကရာဇကြို မှေ့ရာပေါြ ပစ်ခပြှီး သူ့အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို နမေိုးစွေ တဈလုံးချင်ြး ခွှတပြှလိုကသ်ည်။ စတိုငပြင် ဘောင်းဘီကိုပါ ခွှတရြင်း အထဲက ဘောကဆြာကိုပါ တခါတည်း ခွှတလြိုကသ်ည်။ ဘယအြခွိနကြတည်းက ထွကခြငွန်ပြေီမသိတဲ့ သူ့ရဲ့လိငတ်ံကြီးက တရမ်းရမ်း။
ကုတငပြေါြ ကနေ သကျကရာဇကြို….. သူ့ရဲ့ ခွထေောကကြှီးတွနေဲ့ ထွကမြပြေးနိုငအြောင် ခွုပထြားလိုကသ်ည်။ ကိုယလြုံးလေးကို လူးကာလှန့ကြာ သကျကရာဇြ အားကုနရြုန်းပမယေ့ြ မလှှတမြှောကန်ိုင်။ နမေိုးစွေ စကျကန့အြနည်းငယလြောကြ သကျကရာဇကြို ငှိမသ်ကစြှာ စူးစိုကကြှည့မြိသည်။ အသားအရမ်းဖြူသည့ဘြကြ မပါဘဲ ဝါဝင်းစိုပြသေော အသားအရည်… တခွားမိန်းကလေးတွလေို သှယလြလွပြုံစံမွိုး မဟုတဘြဲ ပြည့တ်င်းသော ခန်ဓာကိုယလြေးထကမြှာ…. ရှိုကကြှီးဖိုငယ် အသှယသ်ှယတ်ို့က သူ့နရောနဲ့သူ အစီအစဉတ်ကြ။ နူးညံ့မည် ထငရြသော နှုတခြမ်းလေးက ပန်းရောငဖြွော့ဖြော့…. မိန်းမချောလေး တဈဦးဆိုတာထကြ နူးညံ့သိမမြှေ့စွာ လှပနသညေ့ြ ပုံဆောငခြဲလေး တဈခုအလား….. မကြလြုံးတွကေ ထိတလြန့ကြှောကရြှံ့စွာ သူ့ကို မော့ကြည့်န်တော မှငလြိုကရြတော့ နမေိုးစွေ ရငထြဲ တဈခကြလြှုပခြတသ်ှားရသည်။
သကျကရာဇရြဲ့ နှုတခြမ်းသားလေးကို နမေိုးစွေ တဈခကြြ ငုံရှိုကလြိုကမြိသည်။ အား……. ခွိုလိုကတ်ာ… အကြောတွေ ဖဉွြးခနဲဖြစ်ကာ အာခံတွင်းထဲထိ စိမ့ဝြငလြာသော ခွိုမှမှအရသာ… နူးညံ့သော နှုတခြမ်းသားလေး… မသိရင် ကိတသ်ားအိအိလေးကို စားနရသေလို သူ့ပါးစပထြဲမှာ အရညပြွောသ်ှားမိမှာတောင် ကြောကရြသည်။
“အာ့…..ကစွဈြ”
ရုတတ်ရကြ အားကုနကြိုကလြိုကတ်ာကြောင့ြ နမေိုးစွေ နှုတခြမ်းက ပေါကပြှဲကာ သှေးစို့လာသည်။ နမေိုးစွေ သူ့နှုတခြမ်းတို့ကို တွန့ကြှေးနအေောင် ပြုံးလိုကရြင်း သကျကရာဇန်ှုတခြမ်းလေးကို ပြတထြှကမြတတ် စုပယ်ူတော့သည်။
“အု..အင့ျ..လှှတ်..ရှင် လှှတ်”
အရသာခံချင်လြို့ စုပယ်ူတာမဟုတဘြဲ တမငန်ာကငွအြောင် လုပတ်ာမို့ အောကကြ သကျကရာဇမြှာ အလူးအလဲ….။ လကန်ောကပြှနခြညွထြားတာကို မဖြုတပြေးသေးတာကြောင့ြ အပေါကြ ထပဖြိထားတဲ့အရှိနန်ဲ့ရော လကတ်ှရေော ကြောတွရေောက နာကငွကြုနသ်ည်။ နှုတခြမ်းသားအစုံကို ကြမ်းတမ်းစွာ စုပယ်ူရင်း
သကျကရာဇရြဲ့ ခညွထြားသောလကမြှ ကြိုးတို့ကို နမေိုးစွေ ဖြညပြေးလိုကသ်ည်….။ ဖြညခြငွလြှန်းလို့တော့ မဟုတ်…၊ သကျကရာဇြ ရုန်းကနလြုပရြှားတာကို သူမှငခြငွလြို့…..။
ဖြောင်းခနဲ မှညသ်ံနှင့အြတူ နမေိုးစွေ ပါးတဈဖကကြ ပူခနဲ…. အဟင်း…. ကိုယကြလည်း အဲ့လို လှုပလြှုပရြှားရှားလေးမှ ကြိုကတ်ာ…. မင်း စိတကြှိုကလြုပစြမ်း သကျကရာဇန်ှယ်…. ဒီညတော့ မင်းအတွကြ ငရဲပဲ။
နမေိုးစွေ သကျကရာဇြ ကိုယလြုံးလေးကို အပေါကြနေ ဖိမိုးရင်း စုတပြှဲနသေော အင်ျကြီကို တရကြမ်းဆှဲခွှတကြာ ပေါလြာသော ရငန်ှဈမှှာကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပခြွပစ်ေသည်။ မာနဖြီနသေော သူ့အချောင်းကြီးကို သကျကရာဇအြဝလေးဆီ ညငသ်ာမှုမရှိပဲ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆောင့ထြိုးလိုကသ်ည်။ သူကိုယတ်ိုငလြည်း နာကငွသ်ှားရသလို သကျကရာဇလြည်း ထွန့ထြှန့လြူးမတတ် နာကငွကြာ မူးမေ့သှားမတတ် ဖြစ်သှားရသည်။
“ဒီလိုနတော မင်းအတွကြ ပထမဆုံးအကြိမပြဲလား”
နားရှကန်ားကပကြာ တိုးတိုးလေး မေးလာသညကြို ကြားပမယေ့ြ သကျကရာဇြ ပြနမြဖြနေိုင်။ လူက ပြော့ခွနပြေေီ ဖြစ်တာကြောင့ြ ပြနလြညရြုန်းကုနဖြို့လည်း အငအြားမရှိ။ မှငကြှင်းတွကလေည်း မပီပြငဝြိုးတဝါး။ အောကမြှ နမေိုးစွရေဲ့ အချောင်းကြီးကလည်း သူ့အဝလေးကနေ အတွင်းတဈဆုံးအထိ နရောယူရန် နယခြွဲ့နတောကို ခံစားရပမယေ့ြ သကျကရာဇြ ဘာမှပြနမြလုပန်ိုင်…။ အပေါကြနေ တလှုပလြှုပရြှေ့နသညေ့ြ ထိုလူ့ပုံရိပတ်ှကေ သကျကရာဇြ အမှငအြာရုံထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝဝေါးကာ… နောကဆြုံးမှာတော့ မှောငအြတိကသွှားသည်။
နမေိုးစွေ သူ့အချောင်းကြီးကို ထိုးသှင်းနရင်ေး ခံနသညေ့ြ အရာတဈခုကြောင့ြ တဈခုခုကို သဘောပေါကသ်ှားသလိုရှိကာ ကြနပေစြှာ ပြုံးလိုကသ်ည်။ ဘယသ်ူနဲ့မှ မစပယ်ှကရြသေးသည့ြ အပျိုစငပြန်းကလေးတဈပြင့ပြါလား…။ ကြနပေတ်ယ်….. သိပကြွနပေတ်ယ်… မင်းဟာ အခု ငါ့မယား မဖြစ်ချင်လြည်း ဖြစ်ရတော့မယ် သကျကရာဇန်ှယ်…၊ မင်းမိဘတွရေဲ့ အပြဈကြှေးကို ငါ့ဆီမှာ မင်းကောင်းကောင်းကြီး ဆပရြတော့မယ်။
အခကြပြေါင်းများစွာ လိငတ်ံချောင်းကြီးကို ထိုးသှင်းနရင်ေး… အောကမြှ ဘာညဉြးညူသံ ရုန်းကနသ်ံကိုမှ မကြားရတာကြောင့ြ နမေိုးစွေ ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ သတိမေ့မွှောနသညေ့ြ သကျကရာဇကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ဘာမှတောင် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မလုပရြသေးဘဲ သတိမေ့နတောကို နမေိုးစွေ မကြနပေပြါ။ သကျကရာဇအြဖုတလြေးထဲက သူ့အချောင်းကြီးကို မကြနပေစြှာ ပြနဆြှဲထုတရြင်း အခန်းထောင့ဆြီက ဘစငေကြှီးစီသှားကာ ရတဈေဖလား ခပယ်ူလိုကသ်ည်။
“ဗှမ်း”
“အာ့”
စပဖြဉွြးဖဉွြး ခံစားခကြန်ဲ့အတူ အေးစကသ်ောရတေို့က သကျကရာဇတ်ကိုယလြုံးကို ရှဲစိုသှားစသည်ေ။ အားယူပြီး ထရန် ဟနပြှငပြမယေ့ြ အပေါမြှ ဖိမိုးလာသော ကိုယလြုံးကြီးနဲ့ အဖုတဝြလေးမှာ တေ့ထားသော သူ့လိငတ်ံချောင်းကြီး။
“အား….မလုပပြါနဲ့”
သကျကရာဇြ ကြောကရြှံ့စွာ ရုန်းကနတ်ော့ နမေိုးစွကေ ကိုယကြှီးကို ပိုမိုတင်းကပြစြှာ ဖိကပပြှီး သူ့အချောင်းကြီးနဲ့ သကျကရာဇအြဖုတလြေးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ညှောင့တ်ော့သည်။ အစိမ်းသကသ်ကြ ထိုးခွဲခံရတဲ့ ခံစားခကြကြှောင့ြ သကျကရာဇြ နာကငွစြှာ အောဟြဈညီးညူရင်း နောကတ်ဈခါ သတိမေ့သှားပြနသ်ည်။
“တောကျ”
နမေိုးစွေ ထပမြံသတိလဈသှားပြနသ်ော သကျကရာဇကြိုကြည့်ရြင်း မကြနပေစြှာ တောကတ်ဈခကြခြေါကလြိုကမြိသည်။ ကိုယကြပဲ ကြမ်းလှန်းနလေို့လား… သူကပဲ ပြော့လှန်းတာလား….. ထားပါလေ နောကရြကတ်ှေ အများကြီးရှိသေးတာပဲ…. အစမှာတင် အရမ်းကြမ်းလှန်းပြီး လကလြှနသ်ှားရငလြည်း… ကြာကြာမနှိပစြကရြပဲ နေဦးမယ်။
အဖုတလြေးထဲကနေ သူ့အချောင်းကို ဆှဲထုတဖြို့ပြငတ်ော့ တဈခုခု ဆှဲယူထားသလိုခံစားရကာ တောရြုံထွကမြလာပဲ ဖြစ်နသည်ေ။ မေ့နသေော သကျကရာဇကြို ကြည့်ရြင်း နမေိုးစွေ စိတတ်ှထနေလြာရသည်။ ပြီးအောင် လုပလြိုကမြယလြို့ဆုံးဖြတကြာ အောကကြ လိငတ်ံချောင်းကြီးကို သူ့အဖုတလြေးထဲကနေ မကြှတစြပေဲ အသာအယာညှောင့ရြင်း သကျကရာဇန်ှုတခြမ်းလေးကို လွှာကြီးနဲ့ယကကြာ အတွင်းထဲထိ လွှာနဲ့ထိုးကောမြှှလေို့ စုပယ်ူနမ်းပစ်လိုကသ်ည်။
“အား….Fuck..ခွိုလိုကတ်ာ..”
ကောင်းလှန်းတာကြောင့ြ စိတကြ မထိန်းနိုငပြဲ ပါးစပကြနေ ပြောထွကသ်ှားသည်။ အောကကြ ကောငကြှီးကလည်း အခကြအြပေါင်းများစွာ လိုးဆောင့န်သညေ့တ်ိုင် မပြော့သှားဘဲ ပို၍တောင် မာတောငတ်င်းမာလာသလို။ ဆံနှယလြေးတွကေ သကျကရာဇြ ပုခုံးနှင့ြ မကြန်ှာထကမြှာ ကပိုကရို ကနွလကြေသ်ား။ တင်းမာနသေော နို့စူစူလေးနှစ်လုံးမှာလည်း နမေိုးစွေ တဈခကြတ်ဈခကြြ ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း လှုပခြါနသညေမြှာ ကြည့်လြို့ကောင်းသည့ြ ပန်းခွီကားတဈခပြန်ှယ်။
အကြောပေါင်းမှောကမြွားစွာအထိ ဆိမ့တ်ကလြာသော ခံစားမှုကြီးကြောင့ြ သူပြီးတော့မညဆြိုတာကို နမေိုးစွေ ရိပမြိလိုကသ်ည်။ လိငတ်ံချောင်းကြီးကို အဖုတတ်ှင်းဆီ အဆကမြပြတ် ဆောင့သ်ှင်းရင်း နို့လေးနှစ်လုံးကို ဆုပကြာခွကော သကျကရာဇရြဲ့ အနကရြှိုင်းဆုံး အဖုတအြတွင်းထဲထိ သူ့လရညမြွားကို ဆောင့ကြာ ပန်းပစ်လိုကမြိသည်။
“အား…ကောင်းလိုကတ်ာ… မင်းလေးက မေ့နတောတောင် ဦးကို အရမ်းထနစြတောပဲ ကလေးလေးရယ်”
အတနကြှာအောင် သကျကရာဇဘြေး အမောဖြပြေီးတဲ့နောကြ နမေိုးစွေ မကြန်ှာက ခဏတွင်းချင်ြး ခကထြနလြာရသည်။ ကုတငပြေါကြနေ ရုတခြနဲထကာ အခန်းတံခါးဝဆီ ဦးတညရြင်း လှည့ထြှကသ်ှားသည်။
“ငါကောင်းဖို့ မလိုသလို မင်းကောင်းဖို့လည်း မလိုဘူး သကျကရာဇန်ှယ်… အဓိကက ငါမင်းကို နှိပစြကဖြို့ပဲ ဖြစ်ရမှာ…. မင်းက ပြော့လှန်းနတေော့လည်း ငါ မင်းကို ညငည်ငသ်ာသာ ညှဉြးဆဲရဦးမှာပေါ့ကြာ… အဟင်း”
—————————
“အား…ကြှတဈြ…ကြှတဈြ”
စုတတ်သပသ်ပ် ညည်းတွားရင်း သကျကရာဇြ မေ့နရောက သတိပြနလြညလြာသည်။ မကြလြုံးကို မဖြင့ခြငွဖြှင့ခြငွြ အားယူကာ ဖြင့လြိုကရြင်း ပတဝြန်းကငွကြို ဝေ့ဝဲကြည့်မြိသည်။ မနေ့က ညဘကမြို့ ပတဝြန်းကငွကြို မမှငရြပမယေ့ြ အခုမနကဘြကြ ရောကပြှီမို့လို့လားမသိ အခန်းအတွင်းအပြငကြို လင်းကငွြးစွာ မှငန်ရသေည်။
“အမယလြေး…ငါ …ငါ…ဘယလြိုတွဖြစ်ေ…အား”
ကယွပြှန့သ်ော ကုတငထြကကြှီးမှာ သကျကရာဇြ ကိုယလြုံးတီးနဲ့ ရောကန်သညေ့အြဖြစ်ကို တွေးမိရင်း နာကငွစြှာ အောဟြဈမိသည်။ မနေ့က အဖြစ်အပကြတ်ှကေ Flash back ပြသလိုမွိုး ခေါင်းထဲကို အစီအရီ ဝငရြောကလြာသည်။
မနေ့က ထိုလူကြီး.. သကျကရာဇကြို… အို ဘာမှမမှတမြိချင်တ်ော့။ ရှကရြှံ့စိတ်၊ နာကညွြးစိတတ်ို့ဖြင့ြ မကြလြုံးကို စုံမှိတကြာ သကျကရာဇြ အာခေါငခြှဈအောဟြဈရင်း ရှိုကကြာ ရှိုကကြာ ငိုမိသည်။ သူ့ဘဝက ကူကယရြာမဲ့။ ဘယသ်ူမှန်းလည်းမသိပါဘဲ အတင်းအဓျဓမ စောကြားခွင်းကို ခံခဲ့ရပြီ။ ဘယန်ရောကို ရောကန်သညေမြသိ။ အသကရြှငန်တောထကြ သသှေားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။ ကုတငပြေါမြှ အားယူဆင်းရန် ခွအစေုံကို ရှေ့လွားစဉမြှာ အောကပျိုင်း မိန်းမကိုယန်ရောက အထိခိုကမြခံသလို ဆဈခနဲ မကြခြနဲ ကငွခြနဲ။
“အား..အ”
ဘယလြိုမှမဟနန်ိုငစြှာ ကြမ်းပြငပြေါကြို ပုံလကြသ်ား လဲကသွှားရသည်။ နာတာပြောကအြောင် ခဏအမောဖြရင်ေး အဝတမြွားဝတစြရာရှိမလား မကြလြုံးက ရှာဖြကြညေ့တ်ော့ အခန်းတဈခုလုံးက ဘာဆိုဘာမှမရှိ။ ကုတငတ်ဈလုံးသာ ထီးထီးတည်း။ သကျကရာဇြ ကြံရာမရတာမို့ ကုတငပြေါပြတထြားသည့ြ ပိတစြကိုသာ ဝမ်းလွားမှောကရြကြ တရှေ့ရှေ့တိုးသှားရင်း ဖြညယ်ူလိုကသ်ည်။ ကိုယမြှာ လုံခွုံစွာ ပတလြိုကပြှီး အားယူပြီး ထကြည့်သ်ည်။ နာကငွန်တောကို အံကြိတခြံရင်း တဖြည်းဖြည်း မတတ်ပရြပန်ိုငအြောင် ကြိုးစားကြည့်သ်ည်။ သူ ဒီနရောက ထွကပြှေးမှဖြစ်မည်။
“မင်း..ဒါ…ဘယသ်ှားမလို့လဲ”
တံခါးနားရောကန်သေော သကျကရာဇကြို အေးစကသ်ောလသေံနဲ့ ခပဆြတဆြတပြှောရင်း နမေိုးစွေ တံခါးကို ဆောင့ပြိတလြိုကသ်ည်။ အဝတမြပါ ပိတစြဖြူကြီးပတထြားသော သကျကရာဇကြို ခပမြဲ့မဲ့ကြည့်ရြင်း “ဟှန့ြ”သံကို တခကြပြှုကာ လကထြဲမှကိုငလြာသော စာရှကကြို သကျကရာဇရြှေ့ ဖြန့ပြှလိုကသ်ည်။
“လူယုတမြာကြီး ရှင် အနားကို မတိုးလာနဲ့နောြ”
“အဟင်း…ဘာလဲ ကြောကလြို့လား.. စိတခြပြါ ဒီနေ့ ငါ စိတမြပါဘူး.. မင်းကို လကဖြွားနဲ့တောင် မတို့ဘူး.. စိတခြွ”
“အို.. တို့တို့မတို့တို့ ရှင့မြကြန်ှာကို မမှငခြငွဘြူး လူယုတမြာကြီး ရှငထြှကသ်ှား”
နမေိုးစွေ သကျကရာဇရြဲ့ မေးစေ့လေးကို ဖစွည်ဈဆုပကြိုငကြာ….
“ဘာလဲ.. မင်းမေ့နတောလား… မင်းက ငါ့မယားဖြစ်ပြီးနပြေီ သကျကရာဇန်ှယ်.. မမှတမြိသေးရင် မင်းကို မှတမြိအောင် ထပလြုပပြေးရမလား… ရော့ ဒီမှာ လကမြှတထြိုးလိုကြ..”
“ရှငခြိုင်းတိုင်း ကြှနမြက လုပပြေးရမှာလား လူယုတမြာကြီးရဲ့”
“ရတယလြေ… ဒါဆိုလည်း ညက ငါ ကြမ်းထားတာ မင်းမိဘတွေ အပငွြးပြကြညေ့ရြအောင် ပို့ပေးဦးမှပဲ”
နမေိုးစွေ ဖုန်းကိုထုတကြာ ပို့မညဟြနပြှုတော့ သကျကရာဇြ နှုတခြမ်းလေးတွေ တုနရြငကြာ မကြရြညကြ ကလွာရပြနသ်ည်။ သူနဲ့ သကျကရာဇမြိဘတွေ ဘယလြိုအငှိုးအတေးတွရှေိမယ် မသိပမယေ့ြ…. ဒီလိုပုံတွသောမှငရြရင် ဖဖနေေဲ့ မမေေ ဘယလြောကတ်ောင် ရငကြှဲလိမ့ရြှာမလဲ။ သကျကရာဇြ ပြောကန်တောနဲ့တင် သူတို့ စိတပြူနလေောကပြှီ။ ထပပြှီး စိတမြဆင်းရဲစချင်ြေ။
“မပို့ပါနဲ့ သကျကရာဇြ တောင်းပနပြါတယ်… ဖဖတေေို့ဆီကို မပို့လိုကပြါနဲ့.. ရှငခြိုင်းတာ လုပပြါ့မယ်”
နမေိုးစွေ ကြကြနေပေန်ပကြှီး ပြုံးလိုကကြာ…
“ကောင်းပြီလေ…. ဟော့ဒီစာခွုပမြှာ လကမြှတထြိုးလိုကြ… ပြီးရင် ရချိုးပြီး အောကထြပကြိုဆင်းလာခဲ့.. ငါ့တပည့တ်ဈယောကြ အဝတအြစား လာပို့လိမ့မြယ်… ကြောငတ်ောငတ်ောငလြုပမြယတ်ော့ မကြံနဲ့နောြ… မင်းအသကရြော မင်းမိဘတွရေဲ့ အသကရြောက ငါ့အပေါြ မူတညန်တော….”
သကျကရာဇြ ကနွသေော မကြရြညတ်ို့ကို သုတရြင်း ခေါင်းကိုသာ တွငတ်ှငည်ိတပြှမိသည်။ သူသာ တဈခုခုငှင်းဆနခြဲ့လို့ ဖဖနေေဲ့ မမေေ တဈခုခုဖြစ်သှားမှာ သူ မလိုလား.. ပြီးတော့ မမနှယ်။
ထိမ်းမှားမင်ျဂလာ ကတိသဈစာပြုလှှာ……. ဘာမင်ျဂလာလဲ… ဘာသဈစာလဲ….. လူကိုတောင် တရားမဝင် ဆှဲခေါလြာပြီး အတင်းအဓျဓမ ရယူပြီးပြီပဲဟာ။ ဒီစာခွုပကြရော ဘာထူးလို့လဲ… သူ့ဘာသာ လုပလြိုကလြည်းရနတောကို.. လူကို တမငသ်ကသ်ကြ ထိုးခိုင်းတာ။
—————————
နမေိုးစွေ ဧည့ခြန်းထဲမှာ ငှိမင်ှိမလြေး ထိုငန်ပမေယေ့ြ အတွေးတွကေ ယောကယ်ကခြတ် လှုပရြှားနသည်ေ။ နဖူးပေါြ ဝေ့ဝိုကကြနွသေော ဆံနှယတ်ှကေ နမေိုးစွကေို ပိုမိုချောမောခန့ည်ားအောင် လုပန်သလေို။ ဒါပမယေ့ြ မကြန်ှာချောချောထကမြှာ စိတရြူပထြှေးမှုဟနကြ အထင်းသား။
“Boss… ဒီကိဈစကို ကြှနတ်ောြ မသင်ျကာလို့ စုံစမ်းကြည့်တ်ော့ သူတို့ကိုယတ်ိုငကြ ကောငမြလေးကို ကြှနတ်ောတ်ို့ဖမ်းသှားမှန်း သိရကန်ဲ့ တမငထြည့ပြေးလိုကတ်ာတဲ့… ပြီးတော့ ဒီကောငမြလေးက ဦးကောင်းဈာန် သမီးအရင်း မဟုတဘြူး Boss….. မှေးစားသမီးဖြစ်တဲ့ သကျကရာဇခြိုငတ်ဲ့…. ကြှနတ်ော့ြ ပေါ့ဆမှုတွပေါ Boss…. ဒီကိဈစကို သချောမစုံစမ်းမိလိုကဘြူး…. ကြှနတ်ော့ကြို အပြဈပေးပါ”
နမေိုးစွေ အသကကြို ပြင်းပြင်းရူရင်း မှီထားသည့ြ ဆိုဖာကနေ ထကာ နံရံမှာခွိတထြားသော ကြာပြတရြှညကြှီးကို ဆှဲယူလိုကသ်ည်။ လကတ်ဈခကြြ ဝှေ့ယမ်းလိုကသ်ညန်ှင့ြ ကြာပြတကြ သူလိုရာရောကသ်ှားကာ အစောင့လြူငယ်၏ ကြောပေါသ်ို့ ဝေ့ကနဲ။ အကြောင်းမရှိဘဲ ရကစြကတ်ဲ့ အပြဈပေးတာမွိုးတွေ သူမလုပ်။ လုပပြှီဆိုရငလြည်း စကားတဈခွန်းတောင် ထွကခြှင့မြရှိဘဲ အေးဆေးစွာ ပြူနာကို ကိုငတ်ှယသ်ူမို့ သူ့ကို အားလုံးက ခစွကြှောကရြိုသစွော သူ့အပါးမှာ တာဝနထြမ်းဆောငကြှသည်။
“မင်း..သှားတော့…. ဒီကိဈစကို ကြည့်ကြကြပြှီး ဖြရှင်ေးရမှာပဲ….. အတုပဲဖြစ်ဖြစ် အစဈပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့လကထြဲရောကလြာမှတော့ ကောင်းကောင်းပုံသှင်းပေးရမှာပေါ့… ဒီကောငမြလေးကိုယတ်ိုငကြ ဒီကိဈစမှာ ကြံရာပါဖြစ်နိုငတ်ယ်… မင်းသှားလို့ရပြီလေ… ဘာလို့ရပန်တောလဲ”
“ဟို Boss … ကိုလေး ခစွလြှန်းတင် ပြနရြောကန်ပြေီ… ဒီကိဈစတွေ သူသိ….”
“မလိုပါဘူး.. ငါဘာလုပတ်ယဆြိုတာ အသေးစိတကြအစ သူသိစရာ မလိုပါဘူး.. ပြဲမှာ သူဝတရြမယ့ြ အင်ျကြီသာ ပို့ထားလိုကြ”
“ဟုတကြဲ့….Boss”
သကျကရာဇခြိုင် တောတ်ောကြို ကြာနပြေီ။ တဈနာရီခွဲကြီးများတောင် အခွိနပြေးထားပြီးပြီ အခုထကထြိ အောကကြို ဆင်းမလာသေး။ နမေိုးစွေ ဖငတ်ကြှကြှနဲ့ ဂနာမငှိမ် ဖြစ်နသည်ေ။ ဖိတထြားသော ဧည့သ်ညတ်ှကလေည်း တဖြဲဖြဲလာနပြေီမို့ အစားအသောကတ်ှကေို ခင်းကငွြးပြငဆြငထြားနပြေီးပြီ။ သှားခေါမြှဖြစ်တော့မည်….၊ အကဉွြးရုံးဒငန်ာ ဆိုပမယေ့ြ သူဖိတထြားသော ဧည့သ်ညတ်ှကလေည်း ဒိတဒြိတကြွဲတွထေဲကပမေို့ သူမကြန်ှာမပကြခြငွြ။
သကျကရာဇြ ရချိုးပြီးတာနဲ့ နည်းနည်းလန်းဆန်းသှားသလို ခံစားလိုကရြသည်။ ဒါပမေဲ့ ပေါငကြှားထဲက နာကငွမြှုက ရနေဲ့ထိရငကြို ကြိန်းစပကြာ နာကငွလြှန်းတာမို့ ရထေဲမှာ ကြာကြာမစိမန်ိုင်။ ရချိုးကနကြနေ အခန်းထဲ ပြနအြဝငမြှာတော့ အံ့ဩစရာကို တွေ့ရသည်။ အခန်းက နချင်ေစြဖြယ် ပြနလြညပြှငဆြငထြားပြီဖြစ်ကာ ပရိဘောဂ အစုံအလငန်ဲ့ ဖြစ်လို့နသည်ေ။ မှနတ်ှနေဲ့ ကာရံထားသော အခန်းလေးမို့ ညနဆည်ေးဆာ ရောငပြှနတ်ှကေ တဈစွန်းတဈစ အခန်းထဲကို ကရွောကန်သည်ေ။ မှငကြှင်းက ကြညန်ူးစရာပမယေ့ြ သကျကရာဇြ မပြောန်ိုင်။ သူသည် ထိုလူ ဆုပလြို့ခွေ ကောကလြို့ပစ်နိုငသ်ည့ြ အရုပကြလေးတဈရုပသ်ာ ဖြစ်လို့နပြေီ မဟုတပြါလား။
ရုတတ်ရကြ အေးစကစြကြ လကတ်ဈဖကကြ သကျကရာဇလြညပြင်းကို ဆုပကြိုငပြှီး ကိုယကြိုပြေ့ခွီကာ ကုတငပြေါသ်ို့ ပစ်တငလြိုကသ်ည်။ သကျကရာဇြ မကြရြညကြခွငွခြငွြ ဖြစ်သှားသည်။ ဒီနေ့ပြောတော့ စိတမြပါလို့ လကန်ဲ့မတို့ပါဘူးဆိုတဲ့ လူက အခုတော့…… ဟင်….. ထိုလူကြီးမဟုတ်…. မရင်းနှီးသော မကြန်ှာစိမ်း။
“ဟင်….ရှင် ဘယသ်ူလဲ….အု..အှတ်”
သကျကရာဇလြညပြင်းကို ပိုမိုတင်းကပြစြှာ ဖိညှဈလာတာကြောင့ြ အသကရြှူမဝစွာနဲ့ သူ့လကတ်ို့ကို အတင်းဆှဲခွာမိသည်။
“မင်းက ဦးရဲ့ မဟသေီဆိုတာလား…. ထငသ်လောကလြည်း မဟုတဘြူးပဲ…. ငါက တောတ်ောလြေးလှမယလြို့ ထငထြားတာ… မင်းက ပြော့တိပြော့ဖတန်ဲ့ ပိုးကောငလြေးသာသာပဲ ရှိတာပဲ”
ဖိညှဈထားသော လကတ်ို့ကို ဖြလွှေော့လိုကမြှ အသကကြို ဖြည်းဖြည်းရှူနသေော သကျကရာဇကြို မနာလိုစွာ မုန်းတီးစွာ ခစွလြှန်းတင် ကြည့်မြိသည်။ ဦးယူမည့ြ မိန်းမက သိပကြို ထကမြှကလြို့ လှနလေို့ဆိုရင် ခစွလြှန်းတင် ဖြသောသေးသည်။ အခုတော့ကြည့်ြဦး… လတေိုကရြင် လှင့သ်ှားတော့မယ့ပြုံနဲ့ ဖြူဖြော့နလေိုကတ်ာမှ လူမမာအတိုင်း။ ဒီလို သာမာနမြိန်းကလေးကိုမှ ဦးက ဘာကြောင့ြ ရုတတ်ရကကြှီး လကထြပလြိုကရြတာလဲ။ သူ့ကို မပြောပြရသေးသည့ြ အကြောင်းတွကေ ဘာတွလေဲ။
“ရှင်…ဘယသ်ူလဲ ကြှနမြအပေါကြနေ ဖယပြါ”
“မဖယတ်ော့ မင်းက ဘာလုပလြို့ရနိုငမြှာတဲ့လဲ…. ဟကြ… အားရှိရင် ရုန်းကြည့်လြေ.. ယောင်ျကြားလေးအားက ဘယလြိုရှိတယဆြိုတာ မင်းသိမှာပေါ့”
ခယွရြီသီးလေးလို ရဲရဲနီသှားသည့ြ သကျကရာဇမြကြန်ှာလေးကို ငုံ့ကြည့်ရြင်း ခစွလြှန်းတင် ရိပမြိလိုကသ်ည်။ သူနဲ့ဦး တဈညတာ ဖြတသ်န်းခဲ့ပြီးပြီဆိုတာ။ စိတထြဲ မနာလိုမှုက ဝုန်းဒိုင်းဆနစြှာ ဝငရြောကလြာသည်။
အမှနတ်ော့ ခစွလြှန်းတငလြို့ခေါသ်ည့ြ သူက Gay တဈယောကြ။ သူ့ကိုယသ်ူ ဂေးမှန်းသိခဲ့သညမြှာ ဦးကို စခစွသ်ှားသည့န်ေ့ကပဲ ဆိုပါတော့။ ဘယယ်ောင်ျကြားလေးတဈဦးကိုမှ စိတမြဝငစြားပဲ ဦးကိုသာ တမှတတ်နိုး ခစွခြဲ့မိသည်။ သူ့အခစွတ်ှေ ထုတဖြောမြပြခဲ့ပမယေ့ြ ဦးခိုင်းသမွှကို တာဝနကြွစွော ဆောငရြှကပြေးခဲ့သည်။ ဦး သူ့ကို ပြနမြခစွန်ိုငမြှာ သိရကန်ဲ့ ဒီလိုနေ့တွရေောကလြာမှာ သိရကန်ဲ့ ခစွလြှန်းတင် သူ့စိတသ်ူ မထိန်းနိုငခြဲ့။
“အာ့….အား… ရှင် ..ရှင်”
သကျကရာဇန်ှုတခြမ်းသားတို့ကို ခစွလြှန်းတင် အားကုနကြိုကခြလွိုကသ်ည်။ သှေးတွယေိုစိမ့ထြှကလြာတာကို လွှာနဲ့ပါ အသာအယာ လကြလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ လညပြင်းသားဝင်းဝင်းကိုပါ ထပမြံကိုကခြလွိုကသ်ည်။ သူ့ကိုယအြောကကြ သကျကရာဇမြှာ မူးမေ့မတတ်။ နဂိုကမှ နမေိုးစွေ ကြမ်းထားတဲ့ ဒဏတ်ှကြေောင့ြ ပြော့ခွနပေေါတယဆြို အခု ထပပြှီးတော့ ဘယသ်ူမှန်းမသိတာရဲ့ အကြမ်းဖကမြှုကို ထပခြံရဦးမညတ်ဲ့လား။ ဘဝဆိုးလိုကတ်ာ သကျကရာဇရြယ်။
ခစွလြှန်းတင် သကျကရာဇပြတထြားသော တာဝါကို ဖြခရွေန် လကလြှမ်းလိုကစြဉြ သူ့ကိုယကြှီး ဆောင့ဆြှဲခံလိုကရြပြီး
“ခွပ်….”
“အာ့”
မကြန်ှာက ပူခနဲဖြစ်သှားကာ နူတခြမ်းထောင့ကြ သှေးတို့ ယိုစီးကလွာသည်။ ထိုးသူ ဘယသ်ူမှန်း သူသိသည်။ ဒီမှာ သူ့ကို ဒီလိုလုပရြဲသူဆိုလို့ ဦးပဲရှိသည်။
“ခစွလြှန်းတင်….မင်း…. ဒါ ဘာလုပတ်ာလဲ…. ငါယူမယ့ြ မိန်းမဆိုတာရော မင်းသိရဲ့လား”
“အဟကြ….သိသားပဲ… ဦးရဲ့ မိန်းမမို့ တမငစြမ်းကြည့်တ်ာ.. ဘာမှမလုပရြသေးပါဘူး… နှုတခြမ်းလေးပဲ ပေါကရြငပြေါကသ်ှားမှာ… သချောတောင် မနမ်းရသေးဘူး.. ကိုကပြဲကိုကပြဈလိုကတ်ာ… အဟင်း..”
“တောကြ…မင်းကြာ…မင်း…ထွကသ်ှားကြာ”
မခို့တရို့လေးပြုံးရင်း ကိုယကြိုညှှတကြာ ထွကသ်ှားသော ခစွလြှန်းတငကြိုကြည့်ရြင်း သကပြှင်းကို ပြင်းထနစြှာခမွိသည်။ သူ အလိုလိုကထြားလို့ ဒီကောငလြေး ဆိုးနတောများလား။ ခါတိုင်းဆို စည်းကမ်းကြီးသည့ြ ကောငလြေးက အခုမှဘာလို့…။
သကျကရာဇကြို လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့…. ကြောငစြီစီ မကြဝြန်းတွနေဲ့ နံရံကို မကြတ်ောငမြခတ် စိုကကြှည့န်တော တွေ့ရသည်။ နှုတခြမ်းက သှေးတွကလေည်း မှငမြကောင်းအောင် မေးစေ့အထိ စီးကနွသည်ေ။ နမေိုးစွေ စိတမြကောင်း ဖြစ်သှားမိသည်။ အကြောင်းရှိလို့သာ ဒီကောငမြလေးကို အခုလိုတွဖြစ်ေသှားအောင် လုပခြဲ့မိသည်။ အမြဲတစေ ရကစြကန်ဖေို့ကိုတော့ သူကိုယတ်ိုငလြည်း မလုပခြငွြ။ စီးကနွသေော သှေးတို့ကို အသာသုတပြေးတော့ ဖကြကြနဲ သူ့လကကြို ပုတထြုတလြိုကသ်ည်။
“ရှင့ပြှဲက အရေးကြီးနပြေီ မဟုတလြား ကြှနမ် အဝတလြဲလိုကြဦးမယ်”
“အင်း….ကောင်းပြီလေ … မိတကြပပြှငတ်ဲ့သူ ခေါပြေးလိုကမြယ် မင်း ပြီးရငဆြင်းခဲ့”
အားလုံးရဲ့အကြည့်တ်ှကေ လှကေားထကမြှာ တဈလှမ်းချင်ြး ဆင်းလာသော သကျကရာဇခြိုငဆြီသို့ ကရွောကလြာသည်။ ပန်းဆီရောငဖြွော့ Evening Gown က ညနခင်ေးဆည်းဆာ ဖြော့ဖြော့အောကမြှာ အရောငကြ ထပတ်ူထပတ်ူကနွကော သကျကရာဇရြဲ့ ပါးမို့လေးထကကြို ကာလာသှေးစုံ ခွယပြေးနသလေို။ ဖြူဝင်းနသေော အသားလေးနဲ့ ဝတစြုံအရောငကြ လိုကဖြကလြှန်းသလို ဒီတိုင်းဆံပငလြေးကို အခွပြေော့လေးတွလေိပကြာ ဖြန့ခြထွားပုံက လိပပြှာမလေးအလား။
ခစွစြရာ လိပပြှာမလေး 🦋
ဒီညရဲ့ အလှဆုံး လိပပြှာမလေး 🦋
နမေိုးစွေ မှငသ်ကစြှာ ငေးမောရင်း ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတ် ခုနလြာမိသည်။
“မင်းက ဘယဆြိုးလို့လဲ မိုးစွရေ…. Zaw Group က ကောငမြလေးက တကယ့အြချောလေးပဲ… ဒီလိုမှန်းသိ အစကတည်းက ငါ လကြဦးထားပါတယ်”
“ကောငမြလေးက အချောလေးတော့ ကြည့်စြမ်း….. ဒါနဲ့ သူ့မိဘတွရေော မတွေ့ပါလား”
“ဟဲ့…. တိုးတိုးပြော… ဒီမှာ နားတွမှအေများကြီး… မိဘက ဘယလြာမလဲအေ.. ဟိုက ခိုးပြေးထားတာဆိုလား…”
အတင်းအဖငွြး စကားသံတွကေို လစွလြွူရူရင်း နမေိုးစွေ အတောကပြဆုံး အပြုံးတို့နဲ့အတူ သကျကရာဇဆြီကို လှမ်းသှားကာ လကကြိုကမ်းပေးလိုကသ်ည်။ ဘာရယမြဟုတပြဲ ရငတ်ှခေုနန်သညေ့ြ သူ့အဖြစ်ကို နမေိုးစွေ ရယခြငွခြငွြ ဖြစ်မိသည်။ ဟနဆြောငမြကြန်ှာတွကေို မသိပကြရြယပြှုကာ သကျကရာဇြ အားတင်းပြီး လွှောကန်ရသေည်။ ဒီလို ကပြကြပြထြုပထြုပ် ဝတစြုံတွေ တဈခါမှမဝတဖြူးတဲ့အပြင် နရထေိုငရြခကန်သလေို High Heels အမှင့ကြိုပါ စီးထားရတာကြောင့ြ လူက မလဲကအွောင် သူ့လကကြိုကိုငကြာ မနည်းထိန်းပြီး သှားနရသေည်။ သူ့လကမြောင်းကို တင်းတင်းကပြကြပြြ ဆုပကြိုငထြားတာကြောင့ြ နမေိုးစွေ သကျကရာဇကြို ငဲ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဖြူဝင်းသော မကြန်ှာလေးမှာ ခွှေးစကလြေးတွေ တွဲခိုနပြေီး မကြန်ှာကလည်း ရှုံ့မဲ့နသည်ေ။ နမေိုးစွေ ရငထြိတသ်ှားသည်။ သူ နမကေောင်းတာများလား။ နဖူးစမ်းရနအြလုပ် ရှောငသ်ှားတာကြောင့ြ လကကြို ရှကရြှကန်ဲ့ ပြနရြုပလြိုကသ်ည်။
“မင်း နမကေောင်းဘူးလား”
“ကောင်းတယ်”
ဘုဆတဆြတ် ဖြလောသည့ြ သူ့ကို နမေိုးစွေ မကြနပေစြှာ ကြည့်ရြင်း ဘာမှမပြောတော့ပါ။
“ကောင်းရငလြည်း နည်းနည်းပါးပါး ပြုံးဦး…. အခုက မသိရင် ငါကပဲ မင်းကို အတင်းအကပြကြှီး ယူခိုင်းနသလေိုပဲ”
“မဟုတလြို့လား”
“ကြှတဈြ…မင်း”
နမေိုးစွေ အောင့သ်ကသ်ကဖြှင့ြ ဘာမှပြနမြပြောဘဲ သကျကရာဇလြကကြို ဆှဲကာ ဧည့သ်ညတ်ှကြေား လူးလားခေါကတ်ုံ့ လိုကြဧည့ခြံနလေိုကသ်ည်။
—————–
မိမိနောကကြွောကို တဈစုံတဈယောကကြ စိုကကြှည့န်သလေို ခံစားရပြီး စိတကြမသန့တ်ာကြောင့ြ သကျကရာဇြ နောကကြို လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ စူးရဲသော မကြဝြန်းအစုံနှင့ြ သူ့ကို စားမတတ် ဝါးမတတ် ကြည့်န်သေော ခစွလြှန်းတင်။ သကျကရာဇကြှည့န်မှန်ေး သိတော့ နှုတခြမ်းထောင့စြှန်းတွကေို ကြေးညှှတန်အေောင် ပြုံးပြကာ လကထြဲက အရကခြှကဖြှင့ြ ကိုယကြိုရို့ပြသည်။ သကျကရာဇြ အကြည့်လြှှဲလိုကရြင်း လှုပရြှားနသေော စိတတ်ို့ကို ပြနထြိန်းလိုကရြသည်။ ဘာတွမှန်ေးကို မသိပါ။ ဘယအြရူပပြုံတွထေဲ သူရောကန်မှန်ေးမသိ။ သချောတာကတော့ သူ့ဘဝဟာ ဒီထကဆြိုးတာတွေ ကြုံရဦးမယ် ဆိုတာပါပဲ။
အခန်းထဲကို ပြနဝြငရြမှာကိုတောင် သကျကရာဇြ ကြောကရြှံ့မိသည်။ ခဏနရင်ေ ဟိုလူကြီး သူ့ဆီရောကလြာမှာကို တွေးကြောကမြိသည်။ အောကထြပကြ ဆူညံနသေော လူတွကေို လစွလြွူရှုရင်း ကိုယ့အြခန်းဆီ ပြနဝြငလြာကာ တံခါးကို လော့ခလွိုကသ်ည်။
“ဟင်….ရှင်…ရှင်…ရှင် ဘယလြိုလုပ် ကြှနမြအခန်းထဲ ရောကန်တောလဲ”
သကျကရာဇြ တံခါးဖြင့ကြာ ပြနထြှကရြနအြလုပ် ထိုလူက လှှားခနဲ ရောကလြာကာ တံခါးကို ဒုန်းခနဲ ဆောင့ပြိတလြိုကသ်ည်။
“ဒီနရောမှာ ကိုယမြဝငန်ိုငတ်ဲ့နရော မရှိဘူး သကျကရာဇခြိုင်…”
သကျကရာဇမြကြန်ှာနားကပကြာ လသေံတိုးတိုးလေးပြောပြီး လပေူတို့ကို ညငသ်ာစွာ မှုတထြုတလြိုကတ်ာကြောင့ြ သကျကရာဇြ တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတဖြန်းဖြန်း ထသှားမိသည်။ သူ့မကြန်ှာကို မော့မကြည့်ဘြဲ မရဲတရဲ သကျကရာဇြ ပြောမိသည်။
“ကြှနမြက ဦးနမေိုးစွရေဲ့ မိန်းမဆိုတာ…..”
“နိုး…နိုး…ထပကြာ ထပကြာ မပြောနဲ့ ကိုယသ်ိတယ်”
သကျကရာဇြ နားမလညန်ိုငစြှာ သူ့ကို မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်။
“ရှင် သိရငပြှီးတာပဲ ဖယ်”
“နပေါဦး ကိုယပြှောတာ မဆုံးသေးဘူး… မင်း ဦးရငခြှငမြှာမပြောရြင် ကိုယ့ဆြီလာလို့ရတယဆြိုတာ ပြောမလို့ပါ…”
“ဖြန်း….”
“ရှင် သိပလြှနန်ပြေီနောြ ကြှနမ် အခန်းထဲကနေ အခုထွကသ်ှား”
ပါးပြငန်ီစွေးစွေးကို ပြတသ်ပရြင်း ခစွလြှန်းတင် မဲ့ပြုံးပြုံးမိသည်။ လူက ပိုးကောငလြေးလို ဖြူဖြော့သလောကြ ရိုကခြကြကြ အားပါလှန်းလှခွလေား။ ဘယမြိန်းမမှ လကတ်ောမြတငခြဲ့သည့ြ ပါးနုနုဟာ သကျကရာဇခြိုငကြှောင့ြ အရာလေး ထငသ်ှားရပြီ။ မိန်းမတွကေို ဒါကြောင့ြ မကြိုကတ်ာ။ ထဈခနဲရှိ လကပြါမယ် ဆိုတာခညွြး။
အဲ့ဒီအခွိန် ခွသေံတဈစုံကို ကြားလိုကရြတာကြောင့ြ ခစွလြှန်းတင် ဖြတခြနဲ သကျကရာဇကြို နံရံမှာကပကြာ နှုတခြမ်းသားလေးကို ငုံစုပလြိုကသ်ည်။ နူးညံ့လှန်းတဲ့ အထိအတွေ့.ကြောင့ြ ထူးခွားတဲ့ အထိအတွေ့ မကြုံခဲ့ဖူးသည့ြ အရသာကြောင့ြ ခစွလြှန်းတင် မူးမေ့မတတ် ဖြစ်သှားမိသည်။ အသကသ်ာ ၂၇ ကြောလြာခဲ့ပြီ၊ ဘယမြိန်းမနဲ့မှ ဒွေးရောယှကတ်င် မနခေဲ့ဖူးသလို ယောင်ျကြားဆိုလည်း နမေိုးစွေ တဈယောကသ်ာ စိတထြဲရှိတာကြောင့ြ ဘယသ်ူနဲ့မှ အပြောသ်ဘောတောင် မပတသ်ကခြဲ့။ တွန်းထိုးနသေော သကျကရာဇြ လကန်ုနုလေးတွကေို ခွုပကြိုငကြာ ယောငန်သေော နှုတခြမ်းသားလုံးလုံးလေးကို သတိလကလြှတ် ဖိနမ်းမိသည်။
“တောကြ…ခစွလြှန်းတင်… မင်းက ဘာလဲ… ငါ့ကိုရှဲ့နတောလား… ငါ့မိန်းမတောင် မင်း မရှောငန်ိုငတ်ော့ဘူးလား”
ဒေါသသံအဖြားခတကြာ လကသ်ီးကြီး ကစွကြစွဆြုပလြကြြ တုနယ်ငန်သေော နမေိုးစွမှော ခစွလြှန်းတငကြို နောကတ်ဈခါ ထပမြထိုးမိစဖေို့ ထိန်းရင်း သကျကရာဇကြို သူ့ဘကဆြှဲထားလိုကသ်ည်။ ဒီကောင် ဘာဖြစ်ချင်န်မှန်ေး သူ မသိ။ ဒါမှမဟုတ် သကျကရာဇခြိုငကြို စိတဝြငစြားနတောများလား။ အရငဆြို သူ့စကား တဈခွန်းဆို တဈခွန်း နာခံတတသ်ော ကောငလြေးက အခုမှ ဘာတွေ ရိုင်းစိုင်းနတောလဲ…။ ပြီးတော့ သကျကရာဇခြိုငကြို တွေ့တာမှ တဈရကမြပြည့သ်ေး… ဆှဲလားရမ်းလားနဲ့ အရိုင်းစိတပြေါကန်သလေို။
“ဒါ…ငါ့မိန်းမ… သူနဲ့ပတသ်ကသ်မွှ အရာအားလုံးက ငါနဲ့ဆိုငတ်ယ်… သူ့ကို ငါက လှဲပြီး ဘယကြောငမြှ လကဖြွားနဲ့ မတို့ရဘူး၊ သူအပြဈလုပလြည်း ငါပဲ ဆုံးမမယ်..၊ မင်းလုပရြပတ်ှေ အရမ်းလှနန်ေပြီ ခစွလြှန်းတင်…၊ အပြငလြောကမှာ မင်းဘယလြောကပြဲ ဆိုးခဲ့ဆိုးခဲ့ ငါ့လောက ငါ့အသိုင်းအဝိုင်းမှာတော့ စည်းထားစချင်ေတ်ယ်၊ ဒါ နောကဆြုံးဖြစ်ပါစေ လှန်း”
အတတန်ိုငဆြုံး တညင်ှိမစြှာ ပြောလိုကပြမယေ့ြ ဒေါသကြောင့ြ သူ့တကိုယလြုံး တုနယ်ငန်သလေို အသံကလည်း ဒေါသသံအဖြားခတပြှီး လှိုကခြါနသည်ေ။ ခစွလြှန်းတင် အေးစကစြကြ ရယမြောပစ်လိုကသ်ည်။ ဦး ဒီလောကြ ဒေါသထွကန်တော သူ တဈခါမှ မမှငဖြူးခဲ့။ သူပိုငတ်ဲ့ အရာတဲ့လား… သူ့မိန်းမတဲ့လား.. အဟား….. သိပသ်ိတတန်ပေါလား ဦးရယ်… ကြှနတ်ော့ရြငထြဲက အခစွတ်ှကေိုတော့ ဦး မမှငဘြူးပဲ.. ရပါတယ်။
သကျကရာဇကြို တဈလှည့ြ နမေိုးစွကေို တဈလှည့ြ ကြည့်ရြင်း ခပလျှောငလျှောငပြှုံးကာ ခစွလြှန်းတင် အခန်းထဲက လှည့ထြှကသ်ှားသည်။ သကပြှင်းတို့ကို ပြင်းထနစြှာ ခလွိုကရြင်း သကျကရာဇလြကကြို ကိုငထြားသော သူ့လကတ်ို့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှှတပြေးလိုကသ်ည်။
“သကျကရာဇကြို သတလြိုကပြါတော့”
“ဟင်…မင်း….ဘာပြောတယ်”
“သကျကရာဇဆြီက ဘာလိုချင်တ်ာလဲ ရှင်းရှင်းပြောပါ၊ သကျကရာဇြ လုပပြေးနိုငရြင် ပေးပါ့မယ်၊ သကျကရာဇကြို ထပပြှီးတော့ မနှိပစြကပြါနဲ့ဝောာ့…၊ သတခြငွရြင် သတလြိုကပြါဝောာ့”
“ဟငအြင်း.. မင်းကို လူသိရှငကြှား လကထြပယ်ူပြီးမှ သတပြဈရမယဆြို ငါ့လောကမြိုကတ်ဲ့လူ ရှိပါ့မလား သကျကရာဇခြိုင်”
“ဟင်…..”
“ဘာလဲ သိပအြံ့ဩသှားလား… မင်းက သကျကရာဇခြိုငမြှန်း ငါ သိပြီးပါပြီ”
“သိရငလြည်း သကျကရာဇကြို ပြနလြှှတပြေးပါ”
“ဟင့အြင်း…. ဒီလိုနဲ့ လှယလြှယဘြယရြမလဲ၊ ငါက မင်းရဲ့ တရားဝငခြငပြှန်း ဖြစ်ပြီးနပြေီပဲ မဟုတလြား၊ မင်းကြိုကကြှိုကြ မကြိုကကြှိုကြ မင်း အိုတဲ့အထိ ငါ့ဘေးမှာနရမှောက အမှနတ်ရားပဲ”
သကျကရာဇြ ဆံခွလေေးတွကေို လကန်ဲ့ပြတသ်ပရြင်း ပြောတော့ ဟနမြဆောငန်ိုငစြှာ သကျကရာဇြ ငိုရှိုကမြိသည်။
“မှန်းစမ်း…. သူနမ်းသှားတာ ဒီနှုတခြမ်းလေးလား”
နမေိုးစွေ သဝနတ်ိုစွာ သကျကရာဇန်ှုတခြမ်းလေးကို အသာပြတသ်ပမြိတော့ ပေါကပြှဲထားတဲ့အရှိနန်ဲ့ နာကငွမြှုကြောင့ြ သကျကရာဇကြိုယလြေး အနောကကြို ဆုတမြိသည်။
“မေးနတယေလြေ သူ နမ်းသှားတာ ဒီနရောလားလို့”
ခကထြနသ်ော အသံနဲ့အတူ သကျကရာဇန်ှုတခြမ်းကို ပြင်းထနစြှာ ဖိပြတလြာတာကြောင့ြ
“အား…ဟုတ်…နာတယ် ”
“ခစွလြှန်းတင် နမ်းတာထကြ ပိုကောင်းအောင် လုပပြေးမယ်… လာစမ်း…”
“ပြှတဈြ”
“အှန့ျ….အု…”
သကျကရာဇရြဲ့ နှုတခြမ်းလေးကို စုပန်မ်းရင်း ကိုယလြုံးလေးကို စွေ့ကနဲ ကောကခြွီလိုကသ်ည်။ အနမ်းတို့ကို အဆကမြပြတစြပေဲ ကုတငပြေါရြောကသ်ညအြထိ မလှတတ်မ်း နမ်းစုပန်မေိသည်။ အသကရြှုဖို့မေ့တဲ့အထိ တပတ်ပမြကမြကြ နမ်းရှိုကရြင်း သူကိုယတ်ိုင် အသကရြှူမဝခါမှ နှုတခြမ်းတို့ကို ခွာမိသည်။ သူ့ကိုယအြောကြ ပြားပြားဝပန်သေော သကျကရာဇကြိုကြည့်ရြင်း သှေးတို့က ဆူပြကလြာသည်။ မှနမြှနဆြနဆြနပြဲ သူ့ကိုယကြ Suit အပြည့အြစုံကို ခွှတပြဈပြီး သကျကရာဇရြဲ့ Evening Gown ကိုပါ တရကြမ်း ဆှဲခွှတလြိုကတ်ော့သည်။ မကြရြညတ်ို့ စွန်းထင်းနသေော မကြဝြန်းအစုံမှာ သူ့ကို အသနားခံနသလေို။ ဒါပမယေ့လြည်း သူ မရတော့… ဒီလိုပုံစံ ဒီလိုအခွအနေတွကေပေဲ သူ့ကို ဆှဲဆောငန်တော မဟုတလြား။
“ကိုယ့ကြို Daddy လို့ခေါြ”
“ဟငအြင်း…အား”
နို့သီးလေးကို နမေိုးစွေ ကုန်းပြီးကိုကလြိုကတ်ာကြောင့ြ အသည်းခိုကစြှာ သကျကရာဇြ အောမြိသည်။
“မခေါရြင် ပိုပြီးနာအောင် ကိုယလြုပရြမလား”
“ဟင့အြင်း… မလုပပြါနဲ့ ဦးရယ် သကျကရာဇြ တောင်းပနပြါတယ်”
“ဟငအြင်း မင်းက ကိုယ့မြိန်းမတောင် ဖြစ်ပြီးနပြေီ သကျကရာဇခြိုင်…. ခေါစြမ်း Daddy လို့”
Daddy တဲ့ ဘာအသုံးအနှုန်းကြီးလဲ…။ သူ့လို ဦးလေးအသကအြရှယကြှီးက ဘာတွမွှေောလြင့န်တောလဲ။ မခေါရြငလြည်း ဒီထကြ ပိုနာဦးမည်။ သူ့ကို မနေ့ကတည်းက သကျကရာဇြ တောတ်ောကြှောကသ်ှားမိသည်……။ ကြောကပြှီးတော့ ရှံမုန်းမိသည်။ မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ ပန်းဦးကိုမှ အတင်းအဓျဓမ ခွှယေူသော လူဟာ ဘယန်ည်းနဲ့မှ လူကောင်းမဖြစ်နိုင်။ မခေါြ….. သူခေါခြိုင်းတဲ့နာမည် ဘယတ်ော့မှမခေါြ။
မနေ့က အဖြစ်ကို ပြနတ်ှေးရင်း သကျကရာဇြ မုန်းတီးမှုက ပိုမိုပြင်းထနလြာသည်။ အံကိုကြိတပြှီး မကြန်ှာကို တခွားဘကသ်ို့ လှှဲလိုကကြာ သူပြုသမွှ ကြိတခြံတော့မည့ပြုံစံနဲ့ နလေိုကသ်ည်။
“ဪ….ဟောြ…. သိပကြိုရဲတင်းနတယေပြေါ့လေ… ဟင်း ဟင်း နမေိုးစွကလေည်း ဒါမွိုးမှကြိုကတ်ာ”
ခွှတထြားသော အင်ျကြီပုံကြားက နကကြတိုငကြို လှမ်းယူရင်း သကျကရာဇရြဲ့ ခွေနှစ်ချောင်းကို ဆှဲမှှောကကြိုငကြာ ပူးယူလိုကသ်ည်။ ဖြူဝင်းသော ပေါငတ်နန်ှဈသှယကြှားမှာ ပြူးအာထွကန်သညေ့ြ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးက ခစွစြရာ ပန်းပြင့ခြပြလြှှာလေးအလား…၊ မနေ့က ဒဏကြှောင့ြ နီရဲပြန်းပဲ့နပမေယေ့ြ အရညလြေးတွေ စိုလဲ့နပေုံက နှင်းရညစြကတ်ို့ ပကဖြှန်းထားသည့ြ နှင်းဆီပြင့လြေးလို….၊ လွှာအပြားလိုကကြှီးဖြင့ြ ထိုနှင်းဆီပြင့လြှှာလေးအား မှတန်ိုးစွာ နမ်းရှိုကမြိသည်။ နမေိုးစွရေဲ့ ချောမောခန့ည်ားသော မကြန်ှာကြီးက သကျကရာဇရြဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်း နှင်းဆီပြင့ပြေါဝြယ် စုနခြညွဆြနခြညွြ။
“အာ့…အား…အှန်း… ဘာတွလေုပန်တောလဲ သကျကရာဇြ မနတတေတ်ော့ဘူး… ဖယပြါ ဦးရယ် သကျကရာဇြ တောင်းပနပြါတယ်”
သကျကရာဇဆြိုသည့ြ မိန်းကလေးက နဂိုဓာတခြံက ယဉကြွေးသိမမြှေ့သူ၊ လူကြီးသူမအပေါြ ရိုသကေိုင်းရှိုင်းတတသ်ူ၊ အကြောင်းမရှိဘဲလည်း စိတဆြိုးတာမွိုး မရှိသည့ြ လိမမြာလှန်းသည့ြ မိန်းကလေး။ အခုပဲကြည့်လြေ…. သူ.. မကြိုကသ်ော အရာကို လုပန်သညေ့တ်ိုင် သူမုန်းတီးပါသော လူဖြစ်သည့တ်ိုင် သူတဈပါးအပေါြ အားနာလှန်းသည့စြိတကြ မနနေိုင်။ ရှကရြှံ့စိတန်ှင့အြတူ မိမိမိန်းမကိုယကြို မရှံမရှာ စုပလြကြပြေးမှုကြောင့ြ အားနာမိသလိုလို၊ ကြနပေမြိသလိုလို။
“Daddy လို့ခေါရြင် လကြတ်ာ ရပပြေးမယ်”
“ဟင့အြင်း….ဟင့အြင်း…အာ့”
သကျကရာဇြ ရငတ်ှပေူလာကာ ဘာဖြစ်နမှန်ေးမသိပါ။ ရှူးပဲ ပေါကခြငွသ်လိုလို တဈခုခုပဲ အတွင်းထဲက တဈဆို့နသလေိုလိုနဲ့ ခံစားရ အငမြတနခြကလြှပါသည်။
“မခေါမြချင်ြး… ဒီအဖုတလြေးကို လကြတ်ာ မရပပြေးနိုငဘြူး…. ပြီးတော့ သကျကရာဇရြဲ့ အရညလြေးတွကေ အရမ်းခွိုတယ်”
“အို”
ယဈမူးရီဝစွော ပြောလာသည့ြ နမေိုးစွမကြေန်ှာကို ကြည့်ရြင်း သကျကရာဇြ ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတ် ခုနလြာသည်။ သူ့ရှေ့မှာ ပေါငန်ှဈချောင်းမှှောကပြှီး ကိုယလြုံးတီးရှိနရသေော ကိုယ့အြဖြစ်ကို တွေးမိကာ ရှကစြိတတ်ို့က အတိုင်းမသိ။
“အာ့…ဦး”
ရငထြဲ ဘာဖြစ်သှားမှန်း မသိပါ။ အဆုံးစွနထြိ ရောကရြှိသှားသလို ခံစားရကာ လူက တကိုယလြုံး မောဟိုကလြို့ တုနရြငန်မေိသည်။ နမေိုးစွေ ကြနပေစြှာ ပြုံးလိုကရြင်း အံကလွာသော အရညတ်ို့ကို ယုယုယယ စုပယ်ူလိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ မောဟိုကန်သေော သကျကရာဇဘြေးလှဲခကြာ နှုတခြမ်းသားလေးကို ညငသ်ာစွာ စုပယ်ူလို့ သူ့လွှာဖြားလေးနဲ့ သကျကရာဇလြွှာဖြားလေးတို့ကို တို့ထိကစားစသည်ေ။ သကျကရာဇြ ငှင်းဆနဖြို့ အငအြားမရှိတော့။ အလိုကသ်င့ကြလေးသာ နပေေးရင်း သူ့အနမ်းတွအေောကြ မွောနမေိသည်။
မာကစွကြစွအြရာတဈခုက ဗိုကသ်ားကို လာထောကန်တောကြောင့ြ အောကကြိုငုံ့အကြည့်ြ အို….. သူ့ဟာကြီး။ မကြလြုံးကို ဖတွကြနဲ ပြနမြှိတလြိုကပြမယေ့ြ အတွေးထဲမှာ ပြောကမြသှား။ လုံးပတတ်ုတကြ သီးမှှေးငှကပြွောသီးထကြ ကြီးမည်။ အရမ်းကြီး ဖြူမနဘေဲ နီညိုရောငပြှေးနကော တဆတဆြတ် ခါရမ်းနပေုံက….. ဒါကြီးက သူ့ဟာလေးကို နာအောငလြုပတ်ဲ့ဟာတဲ့လား….. ကြောကလြိုကတ်ာ။
“သကျကရာဇြ ကိုယ် အရမ်းလိုချင်န်ပြေီ”
အသကရြှူသံပြင်းပြင်းက သူမ နားရှကကြနေ လညပြင်း၊ ဝမ်းဗိုကအြထိ ပြံ့လှှင့လြာပြီးမှ အဖုတန်ရောလေးမှာ ရပသ်ှားသည်။ လွှာဖြားနဲ့ အားရအောင် ထိုးကောပြှီး ပေါငန်ှဈဖကကြို ပူးကိုငကြာ သူ့လီးကြီးနှင့ြ တဆုံး ထိုးသှင်းလိုကတ်ော့သည်။
“အား..ကောင်းလိုကတ်ာ”
ရှေ့ဆကမြသှင်းပဲ အဖုတထြဲ လီးဝငန်သညေ့အြရသာကို နမေိုးစွေ ခံစားနသည်ေ။ နူးညံ့သော သကျကရာဇအြတွင်းသားတွကေ သူ့လီးကို ဆုပည်ဈထားသညမြှာ ပြုတတ်ူတဈချောင်းနှယ်။
သကျကရာဇြ မှေ့ရာစကို တင်းတင်းဆုပကြိုငရြင်း ခေါင်းကို ဘယည်ာ ရမ်းခါနမေိသည်။ အရမ်းနာနပြေီ… တကိုယလြုံးကလည်း ကိုကခြဲနသလေို မိန်းမကိုယန်ရောကလည်း ပြတတ်ိုကဒြဏကြှောင့ြ အသားလှှာတွေ ကြာကကြုနသ်လို။
“ဦး…သကျကရာဇြ အရမ်းနာတယ်… မရတော့ဘူး… ပြနထြုတပြေးပါ ဦးရယ်… သကျကရာဇြ အရမ်းနာလို့ပါ”
“မနာပါဘူး သကျကရယ် … နောကဆြို အကငွ့ရြသှားမှာပါ….. ခဏအောင့ထြားဦးနောြ”
ပေါငန်ှဈချောင်း ပူးထားတာကြောင့ြ သကျကရာဇန်ို့လေးတွကေို ကိုငရြသညမြှာ အားမရ။ နကကြတိုငပြှနဖြှညရြင်း လီးကလည်း အဆောင့မြပကြစြပေဲ နို့လေးတွကေို ဟိုတဈလုံး ဒီတဈလုံး တပြှတပြှှတန်ဲ့ စို့တော့သည်။ အောကကြ အဖုတန်ဲ့လီး တဖတဖြတရြိုကသ်ံ၊ နို့စို့သံ တပြှတပြှှတသ်ံ၊ သကျကရာဇရြဲ့ အောဟြဈညီးညူသံတွကေ နမေိုးစွကေို ပိုလို့ထနစြသည်ေ။
“သကျကရာဇြ Baby ကောင်းလားဟင် Daddy လိုးတာ ကြိုကရြဲ့လား… Baby အဖုတလြေးက ဘာလို့ ဒီလောကြ လိုးကောင်းနတောလဲ… အား မပြီးချင်သ်ေးဘူးကြာ”
နမေိုးစွေ ဆောင့န်ရင်ေး အားမရတော့ပါ။ သကျကရာဇြ ကိုယလြုံးလေးကို လီးနဲ့ မပြတဆြောင့န်ရင်ေးကနေ မပြီး ခွီယူလိုကသ်ည်။ သကျကရာဇမြှာ ပြုတမြကအွောင် သူ့ကိုယကြို အတင်းဖကတ်ှယထြားလိုကရြသည်။ မတတ်ပရြပခြွီထားပြီး အောကကြနေ တဈခကြခြငွြး လိုးဆောင့ခြကြတ်ှကေ သကျကရာဇြ အဖုတကြနတဈေဆင့ြ သားအိမထြဲထိ ထိုးဆောင့န်သလေို။
“ဦး…..သကျကရာဇကြို အာ့… အာ့… အောကကြို ပြနခြပြေးပါ”
“ဟင်….ဘာလဲ သကျကရာဇကြို Daddy အောကကြနေ ပြနခြပြေးရမှာလား”
“အို…မဟုတပြါဘူး… အား တောြ… တောပြါတော့ ဦးရယ်…. သကျကရာဇြ အရမ်းမောနပြေီ”
တဖတဖြတဆြောင့န်ရင်ေး နို့လေးတွေ မကြစြိရှေ့ခါနတောကိုလည်း အလှတမြပေး ငုံလိုကြ စုပလြိုကြ လုပန်မေိသည်။
“ဘာလဲကြာ Baby က ခံဘကကြခညွြး နနရေတောကို မောသတဲ့လား…. Daddy ကပဲ လိုးပေးနတောကို … မောချင်ြးမော Daddy မောရမှာ…. အား…. ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အဖုတလြေး…. ဟင် Baby အဖုတကြ ဘာလို့ ဒီလောကကြောင်းနရတောလဲ ပြောစမ်းကြာ”
သကျကရာဇမြှာ ပြော့ခွနပြေေီ။ နမေိုးစွမှော အခုထိ အားမရသေး။ ကုတငပြေါြ ပြနတ်ကကြာ ဘေးတဈစောင်းလှဲ အနအထေားနဲ့ သကျကရာဇကြို လိုးနပြနေသ်ည်။ နို့တွကေို ဆုပခြွလေိုကြ၊ လညကြုပကြို နမ်းလိုကန်ဲ့ အောကကြလီးကလည်း အဖုတထြဲ အဆောင့မြပကြြ။ အခကြြပေါင်း ရာကြောတ်ဲ့အထိ သကျကရာဇအြဖုတထြဲ တဇွပဇြှပန်ဲ့ လိုးအပြီးမှာ
“အား….ရှီး…ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အဖုတလြေး… ကြိုကတ်ယ် Baby ရာ…. အာ့ Daddy ပြီးတော့မယထြငတ်ယ်….. အာ့ အား အာ့…. Baby… Daddy ပြီးပြီ…. အား.. အိုး… Baby အဖုတလြေးက ကောင်းလိုကတ်ာ”
အားရပါးရ မှညတ်မ်းရင်း နမေိုးစွေ သကျကရာဇခြါးကငွကြငွလြေးကိုဖကကြာ အိပရြာဘေးမှာ လှဲအိပလြိုကြဝောာ့သည်။
———————————
ဦးကောင်းဇောြ ဧည့ခြန်းထဲဝယ် အံတကြိတကြှိတန်ဲ့ ခေါကတ်ုံ့ခေါကပြှန် လွှောကန်သည်ေ။ Zaw Group က သမီးအငယလြေး ခိုးရာလိုကပြှေးပြီး ပျိုငဘြကြ မိုးစွကေုမျပဏီပိုငရြှငန်ဲ့ လကထြပလြိုကသ်ည့ြ သတင်းမှာ သူတို့နယပြယတ်ှင် ဟိုးလေးတကြောကြွောြ။ အမှနတ်ကယ် နမေိုးစွေ လိုချင်သ်ူမှာ သမီးကြီး သကျကရာဇန်ှယမြှန်း ဦးကောင်းဇောြ သိသည်။ ဒါကြောင့လြည်း သမီးကြီးအစား မှေးစားသမီးဖြစ်သူကို ဟိုဘကကြ ခေါသ်ှားနိုငအြောင် မသိချင်ဟြနဆြောငပြေးပြီး ထည့ပြေးလိုကသ်ည် မဟုတလြား။
ပြူနာက ဒီလောကန်ဲ့မပြီး…။ နမေိုးစွကေ သကျကရာဇန်ှယ် မဟုတမြှန်း သိသည့အြခါ တဈဖကလြှည့န်ဲ့ နယစြပမြှာတငလြာသော ပစ်စည်းတွကေို မလိမ့တ်ပတန်ဲ့ သူ့နာမညဖြှင့ြ ရိုကပြေါကလြုပကြာ ဖြောငပြဈစသည်ေ။ ဦးကောင်းဇောမြှာ နမေိုးစွလေောကြ ဩဇာအာဏာ မကြီးတာကြောင့သ်ာ ငှိမခြံနရသေည်။ ဒီကောငကြ သူ့လုပကြှကတ်ှကေိုလည်းမရှောင် အကုနဝြငလြုသည်။ နရောတကာ ယှဉပြှိုင် အနိုငယ်ူချင်သ်ည်။ ဘာကြောင့မြှန်းလည်း သူမသိ။ ဒီကောငလြေးနဲ့ ကင်းရှင်းအောငန်သလေောကြ သူကခညွြး ရနလြာစသည်။ ဦးကောင်းဇောမြှာ ဇရာက ထောကန်ပြေီ ဖြစ်တာကြောင့ြ စိတရြှိတိုင်း မလုပန်ိုင်၊ မစီမံနိုင်။ တပည့တ်ှကလေည်း နည်းလာပြီ။
“ရှင့ကြှည့ရြတာ မကြလြုံးတွကေို မူးနောကန်တောပဲ… ငှိမင်ှိမထြိုငစြမ်းပါတောြ”
“ဟုတသ်ားပဲ… ဖဖကေလေည်း မမပြေေောရင် ပြောဦးမယ်… ဘာတွေ ဒီလောကြ စိတပြူနတောလဲ”
ဇနီးဖြစ်သူနှင့ြ သမီးဖြစ်သူကို လေးပငစြှာကြည့်ရြင်း
“နပေါဦး မင်းတို့သားအမိက အခု ဘယသ်ှားကြမလို့လဲ…. ငါ့လုပင်န်းမှာ ဦးစီးပါလို့ပြောရင် မလုပခြငွကြှဘူး… အပြငသ်ှားလိုကြ ကလပတ်ကလြိုကန်ဲ့.. မင်းတို့ကြာ”
“ဪ….ရှငကြှတော့ မသှားဖူးဘူး ဆိုတော့လေ… ကြှနမြတို့သားအမိကို ဘာမှလာတားမနနေဲ့ ကိုကောင်းဇောြ… ရှငလြည်း ရှငကြှိုကတ်ဲ့နရောသှား… ကြှနမြတို့လည်း ကြိုကတ်ဲ့နရောသှားမယ် အိုကနေောြ….. ဘာမှလာမတားနဲ့… ကဲ သမီးရေ သှားမယ်”
“ဟုတကြဲ့ မမေေ ရယဒြီပါပဲရှင်”
တကယ့ကြို စရိုကဆြနသ်ည့ြ မိသားစုရယလြို့ ပြောနိုငပြါသည်။ သကျကရာဇခြိုငကြိုလည်း မှေးစားချင်လြို့ မှေးစားရသည် မဟုတ်။ သူတို့သမီး သကျကရာဇန်ှယ် ခိုင်းဖောခြိုင်းဖကြ အနိုငကြငွ့ဖြောရြဖို့အတွကသ်ာ မှေးစားခဲ့ကြသည်။ မိဘများနည်းတူ သကျကရာဇန်ှယမြှာလည်း စိတရြင်းကောင်းသူမဟုတ်။ ဒါ့အပြင် ပကြစြီးနသညေ့ြ အပကြမြလေးလို့တောင် ပြောရမည်။
“အား…..ထူး…ဟုတပြှီ…အဲ့နားလေး လကြပြေး.. အ့…အင့ြ..ထူး လကြပြေးတာ အရမ်းကောင်းတာပဲကြာ… ဒါကြောင့ြ မက စွဲနရတော… အား”
ကလပတ်ဈခုရဲ့ Private အခန်းလေးအတွင်း သကျကရာဇန်ှယမြှာ လေးဘကကြုန်းလကြသ်ား။ ပြူထွကန်သေော စောကဖြုတကြှီးကို အားရပါးရ ကုန်းလကြန်သေူက ပြည့တ်နဆြာ ထူးမောင်။
“အင်းဟင်း..မ ပြီးချင်ပြှီ ထူးရာ… အို လကြကြှာ အစိလေးပါ နာနာလေးစုပပြေး… အား အင့ြ ထူး… ထူး”
ဖငလြေးကို ထူးမောငမြကြန်ှာရှေ့ ရမ်းခါကာ အဖုတရြညတ်ှဖြငေ့ြ ထူးမောင် မကြန်ှာကို ပပြစေသည်ေ။
“မ ပြီးသှားရင် ထူးကိုလည်း စုပပြေးဦးလေ… ဒီမှာ မကို လိုးချင်လြှန်းလို့ မာဝောာငန်တော”
တောငမြတန်သေော လီးတနကြှီးကို သကျကရာဇန်ှယမြကြန်ှာရှေ့ ရမ်းခါရင်းပြတော့ သကျကရာဇန်ှယ် ကြနပေစြှာ တခိခိရယရြင်း….
“စုပပြေးမှာပေါ့ လူဆိုးလေးရဲ့… စုပပြေးပြီးရင် ဘာလုပရြမလဲဆိုတာရော သိလား”
“သိတာပေါ့…မရဲ့…. မရဲ့စောကပြတလြေးထဲကို ဒီလီးကြီးနဲ့ အသားကုန် လိုးဆောင့ရြမယဆြိုတာလေ”
“အိုး….ကြိုကပြှီကြာ…လာစမ်း….”
“ပြှတ်…ပြှတ်..ဗှှတဗြှှတ်”
ထူးမောငလြီးကြီးကို ပါးစပထြဲ အငမ်းမရ ထည့စြုပရြင်း သကျကရာဇန်ှယ် သူ့အဖုတလြေးကိုပါ လကန်ဲ့ အားရပါးရ ပြတန်မေိသည်။ ကော့ကော့ထိုးလာသော ထူးမောငလြီးကို မလှတတ်မ်း ဆှဲစုပသ်ည်။
“ထူးလီးကို ကြိုကလြား မ”
“ပြှတဈြ..အှန့ြ..အင်း.. အရမ်းကြိုကတ်ယ်.. ထူးလီးက မမ အသဲစွဲပဲ”
“အား…စုပစြမ်းကြာ…ကြိုကတ်ယ်.. ဥလေးတွပေါ စုပပြေး မ”
“လိုးတော့မယ် မရာ.. အဖုတဖြှဲပေးထား”
သကျကရာဇန်ှယ် ပါးစပထြဲကလီးကို ပလှတကြနဲမှညအြောင် ထုတလြိုကပြှီး ဆိုဖာပေါတ်ကကြာ မိမိအဖုတလြေးကို ကိုယတ်ိုငဖြှဲပေးလိုကသ်ည်။ အရမ်းကို လိုချင်န်တောမို့ အဖုတအြတွင်းသားလေးမှာ ဟစိဟစိ ဖြစ်နသည်ေ။ ထူးမောင် ရမ်းခါနသေော သူ့လီးကြီးကို သကျကရာဇန်ှယ် အဖုတလြေးသို့ တဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ ပစ်ဆောင့မြိသည်။ သကျကရာဇန်ှယ် ပြီးဖို့သာ အဓိက… တဈခါပြီးတိုင်း ဘောကဆြူးက ရဦးမှာမို့…. ထူးမောင် အကြိမရြမွေားများ လိုးပေးပစ်မိသည်။
“ဟင်..အာ့… Sorry”
အခန်းမှားပြီး ဝငလြာမိပြီဆိုတာ ခစွလြှန်းတင် သိလိုကသ်ည်။ မမှငသ်င့သ်ော ရှကစြရာမှငကြှင်းကြောင့ြ တံခါးကို ပြနပြိတပြေးခဲ့ပြီး ကောရြဈဒါတလွှောကြ ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။
“လှန်း..လှန်း နပေါဦး”
အနောကကြ ပြေးလိုကလြာသော ခွသေံနှင့ြ ခေါသ်ံကြောင့ြ ခစွလြှန်းတင် ထိုနရောမှာပဲ ခွစေုံရပမြိသည်။
“ဟင်…မင်း ထူးမောင်”
“ဟုတပြါတယ် ငါ ထူးမောငပြါ လှန်းရာ ”
“မင်း…ဘယလြိုတွဖြစ်ေ”
ခစွလြှန်းတင် မယုံကြညန်ိုငစြှာဖြင့ြ အဝတအြစား ဖရိုဖရဲဝတထြားသော ထူးမောငကြို အံဩစွာ ကြည့်မြိသည်။
“လာပါကြာ…တို့ တဈနရောမှာ စကားသှားပြောရအောင်”
———————–
ပူကစွန်သေော အထိအတွေ့ တအင်းအင်း ညဉြးညူသံတို့ကြောင့ြ နမေိုးစွေ နိုးလာသည်။ သကျကရာဇကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ တဟင်းဟင်းညဉြးနကော တကိုယလြုံး တုနယ်ငန်သည်ေ။ နမေိုးစွေ ပူပနသ်ှားရသည်။ ကိုယကြိုစမ်းကြည့်တ်ော့ မီးခဲအလား ကစွကြစွကြိုပူလို့…၊ မဖြစ်ခွေ… ဒီကောငမြလေး ဖြားပြီ ထငပြါရဲ့။ ခကြခြငွြးပင် သူတို့မိသားစုဆရာဝနတ်ဖြစ်လဲ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ကြောစြှာကို ဖုန်းဆကခြေါခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ခဏအတွင်းမှာပဲ ကြောစြှာ ရောကလြာပြီး သကျကရာဇကြို စမ်းသပကြှည့ရြူကာ ရယခြငွပြကကြွိမကြန်ှာထားနှင့ြ သူ့ကိုကြည့်သ်ည်။
“ကောငမြလေးက အဖြားကြီးပြီး သတိလဈသှားတာပါ… စိုးရိမစြရာတော့ မရှိတော့ဘူး… ငါ ဆေးတဈပုလင်း ခွိတခြဲ့ပေးမယ်…. အရမ်းကို အားနည်းနတေော့ တဈခုခုဆို မူးတာမောတ်ာတော့ ရှိလိမ့မြယ်… မင်း… အရမ်းကြီး အကြမ်းကြီးတော့ မဆကဆြံနဲ့ပေါ့ကြာ”
နမေိုးစွေ မကြန်ှာက ရဲကနဲ။ ကြောစြှာက သူ့ကို ရယခြငွခြငွြ မကြန်ှာထားဖြင့ကြှည့ရြင်း အခန်းထဲမှ ထွကသ်ှားသည်။ သူငယခြငွြးအရင်းမို့သာ နို့မိုဆိုရငတ်ော့ မကြခြှကတ်ဈခုလုံး စုတန်လေောကပြှီ။
အခန်းထဲပြနဝြငကြာ ကုတငထြကြ ငှိမသ်ကစြှာလှဲနသေော သကျကရာဇကြိုကြည့်ရြင်း နမေိုးစွေ အတွေးများနမေိသည်။ သကျကရာဇခြိုငန်ရောမှာ သကျကရာဇန်ှယသ်ာဆို နမေိုးစွေ ဒီထကမြကသော ကြမ်းတမ်းမှုတွနေဲ့ ဆကဆြံချင်ြ ဆကဆြံလိမ့မြည်။ သူ့ရညရြှယခြကြကြ ဦးကောင်းဇောြ နာကငွစြဖေို့။ ကိုယ့သ်ှေးသားရင်းခွာကို တပါးသူက အနိုငယ်ူ နှိပစြကန်တောကို မှငရြင် မိဘဖြစ်သည့သ်ူတို့တွေ ဘယလြောကန်ာကငွရြမလဲ။ ဒါပမယေ့လြည်း သူတို့က လူမဆန်။ မှေးစားသမီးကို တညကြှကလြုပပြှီး ရနသ်ူ့လကထြဲသို့ ကိုယတ်ိုငတ်ှန်းပို့ခဲ့သည် မဟုတလြား။ သကျကရာဇခြိုငသ်ာ သိရင် ဘယလြိုနမလေဲ။
ခွလေိပထြားသော ဆံနှယလြေးတွကေ ပြလွေော့နပြေီဖြစ်ကာ မကြန်ှာပေါြ ကပိုကရိုကနွတော ကြည့်ရြင်း နမေိုးစွေ ရငထြဲ လှိုင်းလေးတဈခု ရိုကခြတသ်ှားသည်။ သူ့ထကြ ၁၅ နှစ်ငယ်သော မိန်းကလေးကို အိမသ်ူအဖြစ် ထားရမညလြို့ သူတဈခါမှမတွေးခဲ့။ ဒီကောငမြလေးကတော့ သူ့ကို မုန်းနမှောပဲ။ ဟုတသ်ညလြေ သူ တမငပြဲ ကောငမြလေးကို သိမင်ယစြိတအြရငဝြငစြဖေို့ အနိုငယ်ူပြုကငွ့ခြဲ့သည် မဟုတပြါလား။ သူ့ရညရြှယခြကြြ ပြည့ဝြခဲ့ပမယေ့ြ သကျကရာဇန်ှယ် မဟုတမြှန်း သိသည့အြခါ ရငထြဲမှာ ပြင်းပြစွာ နာကငွရြသည်။ သူဟာ… လူကောင်းတဈယောကြ မဟုတပြမယေ့ြ အနည်းဆုံးတော့ ဒီကောငမြလေးကို သူ မမုန်းတော့တာဝောာ့ သချောမိသည်။ ဒါ့အပြင် သကျကရာဇရြဲ့ ဘဝကိုပါ သူ တာဝနယ်ူချင်မြိသညဆြိုတာ သကျကရာဇမြွားသိရင်…….။
“အား….ခေါင်းမူးလိုကတ်ာ”
“သကျက လှဲနေဦး…. ဒရဈခွိတထြားတာ မကုနသ်ေးဘူး.. မင်း အားတွအရေမ်းနည်းနတော”
နည်းမှာပေါ့… သကျကရာဇြ အစားမစားရတာ ၂ ရကန်ဲ့ တဈညခွဲ ရှိပြီ ပြောရမလား။ သူကိုယတ်ိုငတ်ောင် ဘာမှမစားမိတာ သတိမထားမိ။
“အား…မူးတယ်…မူးတယ်”
“ဟာကြာ ကြှတဈြ… မထနဲ့ဦးလို့ ပြောထားတာကို… လကကြပိုကြ ပြုတသ်ှားဦးမယ်… လှဲနေဦး”
သကျကရာဇကြိုယလြေးကို သူက မှီတွဲပေးရင်း ခေါင်းအုံးကို နရောပြနခြပြေးသညကြို သကျကရာဇြ တွဝစွေော ငေးကြည့်န်မေိသည်။ စကားပြောချင်ပြမယေ့ြ နှုတကြမထွကြ။ ရငတ်ှပေူကာ အာခေါငကြလည်း ချောကကြပန်သည်ေ။
“ရေ…ရေ ဆာတယ်”
“အင်း…အင်း… Daddy ခပပြေးမယ်”
နမေိုးစွေ သူ့ကိုယသ်ူ နှုတကြ Daddy ဟု လှှတကြနဲ ထွကသ်ှားမိသည်။ ဒါပမယေ့လြည်း ရှကမြနတေော့ပါ။ သူကိုယတ်ိုင် ဒီကောငမြလေးနဲ့ ပတသ်ကရြင် သူ့ကိုယသ်ူ Daddy လို့ သုံးရတာ ပိုကြိုကမြိသည်။
“သက်က….ဒီမှာ…ရေ”
အငမ်းမရသောကမြိတော့ တဟှတဟြှတန်ဲ့ သီးကုနသ်ည်။ ကြောကုန်းကို ခပဖြှဖြပြတပြေးရင်း နှုတခြမ်းတို့မှာ စိုနသေော ရစကေတ်ှကေို နမေိုးစွေ သူ့အင်ျကြီလကဖြွားတို့နဲ့ ခပဖြှဖြ သုတပြေးလိုကသ်ည်။
“ဒီဆေးရည် ကုနတ်ဲ့အထိ လှဲနလေိုကြဦး… ပြီးမှ ကြကစြှပပြှုတတ်ိုကမြယ်”
ကြကစြှပပြှုတဆြိုတဲ့အသံ ကြားရတော့ ဆာလောငသ်ည့ြ စိတကြ ပိုတိုးလာသည်။ ဒရဈပုလင်းကို မော့ကြည့်တ်ော့ တဈဝကကြှီးများတောင် ကနွသ်ေးသည်။ နမေိုးစွေ ကုတငခြှရင်ေးက Dream Bed မှာထိုငရြင်း စာဖတန်တောကို သကျကရာဇြ လှမ်းကြည့်ရြင်း ဒီလူကြီး ဒီနေ့ ဘာလို့ နူးညံ့နတောပါလိမ့လြို့ တွေးနသည်ေ။ သကျကရာဇြ နမကေောင်းလို့ ကောင်းပြနတောများလား…၊ ဒီပုံအတိုင်းဆို တဈသကလြုံး နမကေောင်းဖြစ်ရမယ့ပြုံတောငပြေါကန်ပြေီ။ စိတပြကြစြှာနဲ့ မကြလြုံးကိုမှိတကြာ တဈရေးရအောင် အိပပြဈလိုကသ်ည်။ သကျကရာဇန်ိုးလာတော့ ဒရဈပုလင်းက ကုနန်ပြေီ။
နမေိုးစွကေ ဘယအြခွိနကြတည်းက စောင့ကြှည့န်သညေမြသိ။ ဒရဈပုလင်းကို ဖြုတကြာ လကမြှပိုကကြို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြုတယ်ူလိုကသ်ည်။ သကျကရာဇြ ကုတငပြေါမြှ တဖြည်းဖြည်း အားယူဆင်းလိုကသ်ည်။ ရှူးက အရမ်းပေါကခြငွန်ပြေီ။ အနားသို့ စွေ့ကနဲ ရောကလြာသော နမေိုးစွေ…..
“ဘယသ်ှားမလို့လဲ”
“ဟို…အိမသ်ာ သှားမလို့လေ”
“Daddy လကကြို ကိုငထြား”
“ဟို..သကျကရာဇြ သကသ်ာပါပြီ ဦးရဲ့… သကျကရာဇဘြာသာ သှားလို့ရ.. ရ”
“အိမသ်ာထဲထိ Daddy ခွီသှားပေးရမလား သကျက”
သူ့ကိုယသ်ူ Daddy လို့ သုံးနှုန်းနတောတွေ၊ သကျကရာဇကြိုလည်း သကျကလို့ ခေါန်တောတွေ နားရှကလြှပါသည်။ သကျကရာဇြ သကပြှင်းလေးခလွိုကရြင်း ကြီးမားတုတခြိုငသ်ော သူ့လကမြောင်းကို အားပြုကာ အိမသ်ာဆီ ရောကလြာခဲ့ရသည်။
“အထဲမှာ အရမ်းကြီး ကြာမနနေဲ့ဦးနောြ… Daddy အပြငမြှာ စောင့န်မယ်ေ”
“ဟ…ဒီလူကြီးက ဘာလဲ .. အိမသ်ာတကတ်ာတောင် ကောင်းကောင်းမတကရြတော့ဘူးလား” ဆိုသည့ြ အတွေးနဲ့ သကျကရာဇြ စိတရြူပစြှာ သူ့ကို မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ သူက ထီမထငမြကြန်ှာထားနဲ့ အိမသ်ာထဲဝငရြန် အခကြပြှတော့ သကျကရာဇြ စိတမြကြညသ်ာစွာ အိမသ်ာထဲ ဝငသ်ှားရသည်။
အောင့အြည်းထားသမွှ လှတခြလွိုကရြလို့ ပေါ့သှားပမယေ့ြ အဖုတလြေးကတော့ ကြိန်းစပလြို့နသည်ေ။ သကျကရာဇြ မရဲတရဲ ကိုယ့ဟြာလေးကို ပြနင်ုံ့ကြည့်မြိသည်။ သိပတ်ော့ ကောင်းကောင်းမမှငရြ။ ရပေိုကန်ဲ့ မဝံ့မရဲ ထိုးဆေးတော့ စပကြနဲ စူးကနဲ။
“မပြီးသေးဘူးလား….သက်က”
“အမေ့….အ့…အာ့”
နမေိုးစွေ ခေါသ်ံကြောင့ြ လန့ဖြပြကြာ ရပေိုကကြို ယောငရြမ်းပြီး အဖုတမြှာ ဆေးမိသှားသည်။ နာလှသညဖြစ်ခွင်း။ အံကြိတခြံကာ
“ဟုတ်….ဟုတ်…ပြီးပြီ ဦး”
ဟု ဖြလေိုကရြသည်။ အိမသ်ာတကတ်ာတောင် ကောင်းကောင်းမတကရြ။ ဒီလူကြီး ဘာဖြစ်နမှန်ေးမသိ။
—————————-
(သကျကရာဇြ ဒီအိမကြှီးထဲရောကတ်ာ ၁၅ ရကမြှောကန်ေ့)
ကယွဝြန်းသော ခွံကယွကြှီးထဲက ရပြောပြာအရောငလြဲ့နသေော ရကေူးကနကြှီးထဲမှာ သကရြှိငါးကြီးတဈကောငကြ စုနခြညွဆြနခြညွြ ကူးခတန်သည်ေ။ နရေောငကြ ထိုငါးကြီးအပေါြ တစွန်းတစ ကရွောကန်တောကြောင့ြ ကစွလြဈသော အသားစိုငတ်ို့ကို ပို၍ မီးမောင်းထိုးပြလိုကသ်လို။ ရကနေအြထကြ ထိုငခြုံလေးမှာတော့ အခုမှ နလနထြူကာစ သကျကရာဇြ။ အပြငကြို ထွကခြငွလြှန်းလို့မဟုတ်။ နမေိုးစွေ မရမက ဆှဲခေါလြာတာကြောင့ြ ခွံကြီးထဲကို ပါလာရသည်။
အခုရကပျိုင်း သူ သကျကရာဇကြို အရငကြထကြ ပိုဂရုစိုကန်သညေကြိုတော့ သကျကရာဇြ မငှင်းနိုင်။ ခုံလေးမှာ ငှိမင်ှိမလြေးထိုငန်ရင်ေး ပတဝြန်းကငွကြို သချောစူးစမ်းကြည့်မြိသည်။ အပြငပြတဝြန်းကငွြ မမှငရြအောင် အုတတ်ံတိုင်းကို မှင့များစွာ ကာရံထားပြီး နရောတိုင်းမှာ CCTV အသေးစားလေးတွကေို တပဆြငထြားသည်။ ခွံထဲကတော့ တောတ်ောကြှီး စိမ်းစိမ်းစိုစို ရှိလှသည်။ သီးပင် စားပငတ်ှနေဲ့ အုပဆြိုင်းနကော ရကေူးကနသ်ာမက ဂငွခြန်း၊ ရုပရြှငခြန်းတွကေိုပါ ဆောကထြားတာကြောင့ြ ဒီထဲကတော့ တကယ့အြိုအစဈေလေးလို။
“သက်က Daddy ကို တဘကျ လှမ်းပေးဦး”
ရကနေပြေါကြ တကလြာသော နမေိုးစွကေိုကြည့်ကြာ သကျကရာဇြ ပြနဖြွားချင်ခြငွြ ဖြစ်သှားသည်။ အဘယမြှာ မဖြားချင်ခြငွြ ဖြစ်ပါအံ့နည်း။ ရှညလြွားသော အရပအြမောင်း၊ ရငအြုပကြယွကြယွြ၊ ကြှကသ်ား အမှောင်းအမှောင်းတွကြေား ကပည်ှိနသေော ရပေေါကမြွား၊ ရစေိုနသေော ဆံပငရြှညတ်ို့ကို ရမ်းခါကာ ရကနေပြေါြ တကလြာပုံက သူ့နရောနဲ့သူ ညို့ဓာတကြအပြည့ြ။ သကျကရာဇြ မကြန်ှာ ဖတွကြနဲ လှှဲလိုကပြမယေ့ြ အာရုံထဲက ဖြောကမြရ။ သူ့ရငဘြတကြှီးက သကျကရာဇမြကြန်ှာရှေ့ရပန်ကော အသကရြှူလိုကတ်ိုင်း ဗိုကကြှှကသ်ားတွေ တဈခကြခြငွြး လှုပရြှားနတောကို ကြောငကြှည့န်မေိသည်။
“Daddy ရဲ့ Baby က ဘာတွေ ဒီလောကြ ကြည့်န်တောလဲ.. ကိုယ့ကြို တဘကလြှမ်းပေးဦးလကြော… အဟင်းဟင်း”
သကျကရာဇမြကြန်ှာလေးက ခယွရြီသီးလေးလို စွေးစွေးနီသှားသည်။ တဘကကြို အယောငယ်ောင် အမှားမှား ကမ်းပေးရင်း
“သကျကရာဇြ အိမထြဲပြနဝြငတ်ော့မယ် ဦး”
“နပေါဦး သကျကရဲ့.. Daddy ခွံထဲကို လိုကပြှချင်လြို့… Baby လည်း မမှငဖြူးသေးဘူးမို့လား”
ထတော့မယ့ဟြနပြှငန်သေော သကျကရာဇကြို နမေိုးစွေ လှမ်းဆှဲလိုကရြင်း သူ့ပေါငပြေါထြိုငစြသည်ေ။ ဘောင်းဘီက မလဲရသေးတာကြောင့ြ သကျကရာဇြ ထိုငခြလွိုကသ်ည့အြခါ ရတွစေေိုကုနသ်လို အောကကြ ဖုဖုဖောင်းဖောင်းကြီးကလည်း ခံနတောကြောင့ြ သကျကရာဇြ ရငတ်ှေ အလိုလိုတုနလြာရသည်။ နောကကြနေ သိုင်းဖကထြားတာမို့ နမေိုးစွေ ခေါင်းပေါကြ ရစကေတ်ှကေ သကျကရာဇရြငဘြတပြေါသ်ို့ တပေါကပြေါကကြနွသည်ေ။ အောကကြ ဖုဖုကြီးကလည်း ပိုပိုပြီး မာလာသလိုခံစားရကာ သကျကရာဇတ်ငသ်ားတွကေို ထောကန်သလေို။ သကျကရာဇြ ထိုငမြနနေိုငတ်ော့။ ဆတကြနဲ ရုန်းထွကကြာ
“ဟို….ဦး အဝတအြစားလဲတော့လေ… သကျကရာဇကြို ခွံထဲ လိုကပြှမှာဆို”
နမေိုးစွေ ထိတလြန့န်သညေ့ြ ကောငမြလေးကို ကြည့်ကြာ ရယခြငွစြိတကြိုထိန်းရင်း ခေါင်းညိတပြှလိုကသ်ည်။ ခွံထဲမှာ အပငကြှီးတွရှေိတာကြောင့ြ ပူအိုကမြနဘေဲ အေးမှသည့ြ အရသာလေးကို ခံစားမိနသည်ေ။ ရာသီပေါြ သီးနှံပငတ်ှကြညေ့ရြင်း ခူးစားချင်သ်ည့စြိတကြို သကျကရာဇြ မနည်းထိန်းနရသေည်။
ခွံထောင့သ်ို့အရောကြ နမေိုးစွေ သူ့ခွလှမြေးတွကေို ရပလြိုကတ်ာမို့ သကျကရာဇြ အခုရောကန်သေော ပတဝြန်းကငွကြို စူးစမ်းကြည့်မြိသည်။ စကျကူပန်းခွုံ ၃ ခွုံရဲ့ အလယမြှာ သကျကရာဇတ်ို့ ရောကန်ပြေီး မှကခြင်းစိမ်းစိမ်းလေးတွကေ နင်းရကစြရာမရှိအောင် အိနသည်ေ။ နပြေောကမြထိုးတာမို့ ဒီနရောလေးက အေးစိမ့န်သည်ေ။ နမေိုးစွေ မှကခြင်းပြငပြေါြ ထိုငခြပြှီး သကျကရာဇကြိုပါ သူ့ဘေးနား ထိုငစြသည်ေ။
“ဒီနရောလေး Daddy စိတည်ဈရင် လာနကြေ နရောလေ….. ဘာအပူအပငမြှမရှိဘဲ နလေို့ရတာ၊ ကိုယ့အြသံကို နားထောငပြေးတာဆိုလို့ ဒီနရောပဲရှိတယ်”
သကျကရာဇြ ငေးငေးလေး သူ့ကိုကြည့်မြိသည်။ အသကြ ၃၈ လို့ မထငရြအောင် အသားအရညတ်ှကအေစ တင်းရင်းစိုပြညန်ကော ညိုမှောငသ်ော ဆံပငပြွော့ပြော့လေးတွကေ နဖူးထကြ ကပိုကရိုကနွသည်ေ။ ခန့ည်ားသော မကြန်ှာသှငပြှငထြကမြှာ နှုတခြမ်းထူထူထဲထဲ တဈစုံ နရောယူထားသညကြလည်း သူ့ရဲ့ မကြန်ှာကို ပိုပြီး ခန့ထြညစြသည်ေ။
“Daddy ကို သကျက စိတဆြိုးလားဟင်”
“ဟင်….”
“Daddy တောင်းပနပြါတယ် Baby….. Baby ကို Daddy အတင်းအကပြြ ရယူမိတာတွေ၊ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆကဆြံမိတာတွအတွေကြ Daddy တောင်းပနပြါတယ်….. အခုတော့ တောင်းပနပြါတယပြဲ ကိုယ့မြှာ ပြောစရာရှိတာပါ….. ဘာလို့ Baby ကို ဒီလိုလုပခြဲ့ရတာတွအတွေကြ အကြောင်းပြခကြကြိုလည်း….. ကိုယ့ကြို မမေးပါနဲ့ဦး Baby… တဈနေ့တော့ Baby သိလာမှာပါ….. Daddy ကို စိတခြလွကခြွ ယုံကြညလြို့ရပါတယ်…. Daddy မင်းကို ခစွတ်ယ် Baby……”
သကျကရာဇြ မကြန်ှာကို သူနဲ့မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ကြည့်စြပြေီး လေးနကတ်ညင်ှိမစြှာ ပြောလာသည်။ သကျကရာဇြ ဟနတ်င်းမထားနိုငတ်ော့၊ သူ တောင်းပနလြာဝောာ့လည်း သကျကရာဇမြှာ ပြော့ရပြီ။ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုကမြှုတွေ၊ အလေးထားမှုတွအေောကမြှာ အရညပြွောရြပါပြီ။ ရှိုကသ်ံတို့နှင့်အတူ မကြရြညတ်ို့က ပိုးပိုးပေါကပြေါကြ ကလွာရသည်။
“စိတမြဆိုးပဲ နမလေား…ဟင့ြ…ရှှတ်…၊ သကျကရာဇကြို ဦးကြိုကသ်လို လုပပြှီးမှ တောင်းပနပြါတယတ်ဲ့လား…. ဟီး.. ရှှတ်…၊ သကျကရာဇြ ဘယလြောကတ်ောင် နာကငွခြဲ့ရတာတွေ ဦး မသိဘူးလား…၊ ဒါတောငမြှ အကြောင်းပြခကြြ မမေးနဲ့တဲ့…. ယုံလည်း ယုံကြညခြိုင်းသေးတယ်….၊ ဦးက ဘာကြီးမှန်းလည်းမသိဘူး… အဟင့ြ.. ဟီး”
“ဟာ…. Baby ရယ်”
“အင့ြ…ပြှတဈြ…အှန့ြ…ဦး… လှှတ်”
“မလှှတခြငွဘြူး… Baby ရယ်… Daddy တောင်းပနပြါတယကြှာ… တောင်းပနပြါတယပြဲ ကိုယပြှောတတတ်ော့တယ်… နောကြ Baby စိတဆြိုးအောင် ကိုယမြလုပတ်ော့ပါဘူးကြာ… နောြ”
ပြောလည်းပြော သကျကရာဇမြကြရြညတ်ှလည်ေး သုတ်ပေးရင်း နမေိုးစွေ သကျကရာဇကြို မှကခြင်းစိမ်းပေါြ လှဲခလွိုကသ်ည်။ မကြရြညတ်ို့စိုစွတန်သေော မကြဝြန်းလေးတွကေို အသာဖြဖြနမ်းလိုကရြင်း သူအရမ်းနှစ်သကပြါသော နှုတခြမ်းသားလေးတွဆေီကို သူ့နှုတခြမ်းတို့ဖြင့ြ ထိကပစြုပယ်ူ နမ်းရှိုကလြိုကသ်ည်။ ခွိုမှိနလြှန်းပါသော နူတခြမ်းလေး…. အတွင်းထဲထိ လွှာကိုလှည့ပြတဝြငရြောကစြကော သကျကရာဇလြွှာလေးကိုပါ ရဈပတဆြှဲယူရင်း အပေါန်ှုတခြမ်း အောကန်ှုတခြမ်းမကနွြ တရှိုကမြကမြကြ ဖိကပဆြှဲစုပသ်ည်။
“Daddy ကို ပြနန်မ်းပါလား Baby”
သကျကရာဇကြို ရီဝသေော မကြလြုံးအစုံနဲ့ ကြည့်ရြင်းပြောတော့ သကျကရာဇြ မရဲတရဲ သူ့နှုတခြမ်းလေးကို ထပြီး ဖြဖြလေး အနမ်းပေးလိုကသ်ည်။ နမေိုးစွေ ကြနပေစြှာ ပြုံးပြီး…..
“ဒီလိုမြိုး ပေးရတာလေ Baby ရဲ့”
နှုတခြမ်းလေး ခွကဝြငသ်ှားမတတ် ကြမ်းတမ်းစွာ ဆှဲစုပတ်ော့ သကျကရာဇမြှာ ကော့ကနဲ။ နှုတခြမ်းကို အားရအောင် နမ်းစုပပြှီးမှ သကျကရာဇြ နားရှကလြေးကို နမေိုးစွေ လွှာဖြားလေးနဲ့ မထိတထိ လကြပြေးကာ သူ့လကတ်ှကေ သကျကရာဇြ အဖုတလြေးဆီသို့ ဦးတညန်သည်ေ။
(တဈခွားသူတွတေော့ မသိဘူး… ကိုယဆြို နားရှကကြလေးကို အဲ့လို နမ်းတာ အကြိုကဆြုံးပဲ… တဈခွားနရောတွထကြေ လှုံ့ဆောမြှု ပိုမှနစြတယ်ေ)
အဖုတလြေးဆီမှာ ရှေ့ပြေးအရညလြေးတွေ ရှှဲနပြေီ ဖြစ်သည်။ လကခြွောင်းကို ထိုးသှင်းရနအြလုပ်…
“အ့..ဦး”
တုနရြီနသေော သကျကရာဇမြကြန်ှာလေးကို ကြည့်ရြင်း လကခြွောင်းတို့ကို မသှင်းတော့ဘဲ နို့တွကေိုသာ အင်ျကြီအပြငဘြကကြ ဆုပခြွရင်ေး သူ့နှုတခြမ်းတို့ကို အလုပပြေးလိုကသ်ည်။ သကျကရာဇြ အဖုတလြေး နာနရေောပေါ့။ သူကြမ်းတမ်းစွာ လိုးသမွှ ခံနရသေော အဖုတလြေး၊ နောကလြည်း အခွိနရြှိသရှေ့ လိုးဦးမှာမို့… ဒီနေ့တော့ နားလိုကြဦးမည်။ နို့ရော အဖုတလြေးရော လှနကြှည့ခြငွပြမယေ့ြ အပြငဘြကမြှာမို့ သကျကရာဇြ ရှကမြှာစိုးတာကြောင့ြ မကြည့်ဖြစ်တော့ပါ။
“ဦး….အိမထြဲ ပြနသ်ှားရအောင်”
“အိမထြဲဆို Daddy က လိုးမှာ”
“အို….ဦးကလည်း”
နီစွေးစွေး မကြန်ှာလေးကို တခွားဘကလြှည့ကြာ ရှကန်သေော Baby လေးကို နမေိုးစွေ ခစွလြှန်းစွာဖြင့ြ Kissing အထပထြပအြခါခါ ပေးနလေိုကသ်ည်။
🏵️ Daddy’s Candy (အပိုင်း ၂) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️