သူကြီးသမကျ ထွန်းညို (အပိုင်း ၁)
ရေးသားသူ – cumwhoreinyourarea (Wattpad)
ပန်းလှရှာကလေးက မှင်းခွံကနဆကေသ်ှားလိုကရြင် ထန်းလှရှာ၊ သာပေါင်းရှာ၊ မှဈသာငယရြှာတို့နဲ့ တဆကတ်ည်းဖြစ်ပြီး အညာဒသပေီပီ ပူပြင်းချောကသ်ှေ့လှတဲ့ ရှာလေးတဈရှာပေါ့။ ဒါပမယ်ေ့ ထန်းပငတ်ှေ ထိုးထိုးထောငထြောငရြှိပြီး၊ မနကြညွြးပငတ်ှကေ အုပအြုပဆြိုင်းဆိုင်းနဲ့မို့ နှအခေါဆို အရိပအြာဝါသကောင်းလှတဲ့ ရှာလေးလည်းဖြစ်တယ်။ ရှာလေးမှာ နထေိုငတ်ဲ့သူတွကလေည်းလယယ်ာစိုကပြွိုးရေးကိုပဲ အဓိကထားလုပကြိုငကြှပြီး နဝငေမြိုးခွုပ် အလုပန်ဲ့လကမြပြတ် ရှိကြတယ်။ ယောင်ျကြားသားတို့မညသ်ညလြည်း ယောင်ျကြားသားတို့အလုပ်၊ မိန်းမသားတွဆေိုလည်းမိန်းကလေးအလုပန်ှင့် ကလေးနဲ့အိုကြီးအိုမအရှယကြလှှဲ၍ ကနွအြရှယကြောင်းသူအကုနလြုံးအလုပလြုပကြှရတယ်။ နှရောသီမှာ ပဲ၊ ပြောင်း၊ ဝါ စသည့်ဖြင့် စိုကကြှပြီး မိုးရာသီဆိုရင် ဆနစြပါးကို အဓိကထားစိုကပြွိုးကြကာ နီးစပရြာဖြစ်တဲ့ မှင်းခွံမှို့မှာ သှားရောကြ ရောင်းဝယဖြောကကြားကြပါတယ်။
ရှာအဝငလြမ်းတလွှောကြ အုပအြုပဆြိုင်းဆိုင်းရှိလှတဲ့ မနကြညွြးပငတ်ှအေောကမြှာတော့ ဖုနအြလိမ်းလိမ်းထလကြြ နှားလှည်းတွကေ ခေါကတ်ုံ့ခေါကပြှနသ်ှားလာနကြတေယ်။ ပန်းလှရှာတရှာလုံးလည်း အုတအြောသ်ောင်းနင်းဖြစ်ကာ နီးစပရြာရှာကလူတွလည်ေး လာရောကန်ကြတေယ်။ တရှာနဲ့တရှာ ဆှမကေင်းမွိုးမကင်းတွမေို့ သူ့အိမမြှာငါနေ၊ ငါ့အိမမြှာသူနေ စသဖြင့် ပန်းလှရှာသူကြီးသမီး မငှနှင်ေးရဲ့ မင်ျဂလာဆောငကြို လာအားပေးကြတာပါ။ မင်ျဂလာဆောငမြယ့် မိသားစုနှစ်စုကလည်း ရှာမကြန်ှာဖုံးသူဌေးသူကြှယတ်ှေ ဖြစ်ကြတော့ ပန်းလှရှာတဝိုကမြှာ အကြီးကယွဆြုံး မင်ျဂလာပြဲပဲဟု လူတွကေ သမုတန်ကြတေယ်။
မင်ျဂလာမဆောငခြင် တဈရကအြလိုကနေ မှို့ပေါကြ ဇာတသ်ဘငကြို ငှါးရမ်းထားတော့ လူတွတေိုးမပေါကြ စညကြားလှန်းလှတယ်။ ညဘကဆြို ဇာတပြှဲကြည့်ြ၊ နေ့လညဆြို သူကြီးသမီး အလှမလေး သတိုးသမီးလောင်း မငှနှင်ေးကိုကြည့်နဲ့ ပြောမြဆုံးမောမြဆုံး ရှိနကြတေယ်။
‘အယ်..မငှနှင်ေးကိုရတဲ့ ဒင်းကတော့ သိပကြံကောင်းတာပဲအေ’
‘အလိုတောြ…တရှာတပြညကြ ယာပိုငရြှငသ်ူဌေးသား ဥဈစာပေါရုပခြွောကိုရတဲ့ ဒင်းကရော ကံမကောင်းလို့လား’
‘တူပါ့မလား စာဥရေ… ဟိုက ပန်းလှရှာမကလို့ အနီးနားရှာတွမှောပါ နာမညကြှီးတဲ့ မငှနှင်ေးကို ရတာလေ.. သင်းက ပိုကဆြံရှိတာတဈခုပဲ.. တခွားသူဌေးသားတွလည်ေး မငှနှင်ေးကို လာတောင်းကြတာပဲ.. သူတို့နဲ့ကြ မပေးစားဘဲ သူကြီးက ခုတွောကကြိုပဲ ရှေးတာလေ.. သင်းကံကောင်းတာပေါ့’
အလှူမှာကြှေးမယ့် ထမင်းဟင်းခကြပြှုတန်ကြတေဲ့ အဖြဲ့မှာ ပြောနကြတေဲ့ စကားလေး တဈခွန်းစ နှစ်ခွန်းစပေါ့။ ဒီနေ့ကတော့ မင်ျဂလာဆောငရြကဆြိုတော့ လူတွကေ ပိုစညကြားနတယ်ေ။ ရှာသူကြီးအိမမြှာလည်း အမွိုးတွေ၊ မှို့ပေါကြ ဧည့်သည့်တွနေဲ့ ပြည့်နကြပြေီး တဈယောကတ်ဈခွန်း စကားတွကြေောင့် ဆူညံပြတလြောရိုကန်တယ်ေ။ အိမအြပေါထြပမြှာတော့ သတိုးသမီးလောင်း မငှနှင်ေးက အလှပြငန်တယ်ေ။ ရှှဖလေားရောင် သတိုးသမီးဝတစြုံလေးနဲ့ လှချင်တ်ိုင်းလှနတေဲ့ မငှနှင်ေးကတော့ လူပြောချင်လြည်း ပြောစရာကောင်းအောင် လှနတောပဲလေ။
သတိုးသားကတော့ ပန်းလှရှာနဲ့ နည်းနည်းအလှမ်းဝေးတဲ့ သာစညရြှာက လယယ်ာမှပေိုငရြှင် သူကြှယ်ဦးသာဗွောရဲ့သား ထွန်းညို။ ထွန်းညိုက အသကြ ၂၈ နှစ်ထဲရှိနပြေီး အညာသားပီပီ တောင့်တောင့်တင်းတင်း၊ မကြလြုံးမကြဖြနကြောင်းကောင်းနဲ့ ယောင်ျကြားပီသလှန်းသူပေါ့။ သူဌေးသားဆိုသည့်တိုင် ကြော့ကြော့မော့မော့ မနတတေဘြဲ ရှာဓလေ့အတိုင်း အလုပတ်ှလေုပသ်ူမို့ ရငအြုပမြို့မို့၊ လကဖြွံလကမြောင်း တောင့်တင်းကာ သဘာဝကပေးစွမ်းတဲ့ ကြှကသ်ားအကြီးကြီးတွနေဲ့ မိန်းကလေးတိုင်းရဲ့ စိတကြူးယဉခြငွစြရာပုံစံ ဖြစ်နတယ်ေ။ ထွန်းညိုတကိုယလြုံးမှာ အလှဆုံးက တောင့်တင်းလှတဲ့ ပေါငတ်ှနေဲ့ ထောကပြံ့ထားတဲ့ ဖငလြုံးကြီးကြီးတွပေဲ။ အညာပုဆိုး ခပန်ှမ်းနှမ်းတွေ ဝတထြားရင် ဖငလြုံးကြီးက အယထြနကော ယောင်ျကြားချင်ြးတောင် ပြဈမှားစရာကောင်းလှတယ်။ မိဘတွစေီစဉမြှုအရ ပန်းလှရှာက ကြမ်းတောငကြိုင် သူကြီးသမီးမငှနှင်ေးနဲ့ လကဆြကရြမယဆြိုပမယ်ေ့ ထွန်းညိုကတော့ သိပစြိတမြပါလှ။ ပန်းလှရှာရောကတ်ော့လည်း မငှနှင်ေးနဲ့ တခါသာဆုံဖူးပြီး ထပမြတွေ့ဖြစ်ပါ။
မင်ျဂလာဆောငမြယ့်ရကမြှာတော့ ရှာမှောကဘြကကြ ထန်းတောထဲမှာ ထွန်းညိုရဲ့တပည့်ဖြစ်သူ ဖိုးခွါးက ထွန်းညိုဖငကြှီးကို ဆောင့်လိုးလကြရြှိတယ်။
‘အား..ဖိုးခွါး..အဈကို့ဖငကြှီးကို အားရအောငလြိုးစမ်းပါကြာ… အားးးး’
ဖိုးခွါးက ဖငကြှီးကုန်းကာ အလိုးခံနတေဲ့ ထွန်းညိုရဲ့ ခါးတွကေိုကိုငကြာ
‘အား…လိုးနတောပဲလေ… အားမရဘူးလား.. ကတွောကြတော့ အဈကို့ဖငကြို ဘယလြိုမှ မဖြိုန်ိုငတ်ော့ဘူး’
‘အား..အိုး.. ကောင်းတယ်.. အဈကို့ဖငကြို ပြဲအောငသ်ာလိုးပေး.. အား… အားးး’
ဖိုးခွါးလည်း အတတန်ိုငဆြုံး ဆောင့်လိုးရင်း လရညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့တယ်။
‘အား..အီး..ပြီးသှားပြီအဈကို…’
ဖိုးခွါးက သူ့ပုဆိုးနဲ့ လီးနဲ့ဖငကြို သုတပြေးပြီး
‘အဈကို အမှနပြှနကြှရအောင် ခဏနကြေ ပြဲစတော့မှာလေ’
‘အေးပါကြာ…ခဏပဲ’
ဆိုကာ ရှာထဲပြနလြာခဲ့ကြတယ်။ ဖိုးခွါးက အသကြ ၂၄ နှစ်ရှိကာ ထွန်းညိုတို့အိမမြှာ သူရင်းငှါးအဖြစ်နတေဲ့ ကောငလြေးတဈယောကဖြစ်တယ်။ ထွန်းညိုလောကြ ဘောဒြီမတောင့်ပမယ်ေ့ သူ့အခွိုးအစားနဲ့သူ ကြည့်ကောင်းတဲ့သူပါ။ သူနဲ့ထွန်းညိုက အရငကြတည်းက ဖငလြိုးဖငခြံတွမေို့ ကိုထွန်းညို မင်ျဂလာဆောငမြှာဆိုတော့ နည်းနည်းနှမှောနတယ်ေ။ နောကဆြို လိုးနကြဖေငကြှီးကို လှတလြှတလြပလြပ် လိုးခွင့်မရှိတော့ဘူးလေ။
‘ဟော.. သတိုးသားပြနရြောကပြှီ.. သှား.. အဝတလြှဲခညွြ.. မောငရြငကြ ဘေးကနေ ကူပေးလိုကြ’
ထွန်းညိုနဲ့ ဖိုးခွါးလည်း အခန်းထဲဝငကြာ အဝတအြစားတွေ လှဲလိုကကြှတယ်။ မင်ျဂလာဆောငကြတော့ အရာအားလုံး ချောချောမှေ့မှေ့ ပြီးသှားတော့မှ လူကြီးတွေ စိတအြေးရတယ်။ တရံတခါ မင်ျဂလာဆောငတ်ှရှေိရင် ဓါးပြတွဝငေတ်ိုကလြေ့ရှိတာမို့ အခုလို အေးအေးခမွြးခမွြး ပြီးသှားတာကို သတိုးသားနဲ့ သတိုးသမီး ကုသိုလကြံကောင်းလှတယလြို့ လူတွကေ ပြောကြတယ်။
ညရောကတ်ော့ ဇာတပြှဲက လူစညကြားလှတယ်။ သတိုးသားအသဈစကစြကန်ဲ့ သတိုးသမီးအသဈစကစြကတ်ို့ကလည်း ပြဲရှေ့ဆုံးမှာထိုငကြာ အားပေးကြတယ်။ လူတွကတေော့ ဇာတပြှဲကြည့်လိုကြ၊ ဇနီးမောငန်ှံအသဈစကစြကကြို ကြည့်လိုကန်ဲ့ တွတထြိုးနကြတေယ်။ မငှနှင်ေးက ဘေးကသူငယခြငွြးဖြစ်သူ မယကြွော့နဲ့ စကားတပြောပြော ရှိပမယ်ေ့ ထွန်းညိုကတော့ တိတဆြိတကြာ ပြဲကြည့်နတယ်ေ။
‘နှမငှနှင်ေး.. အဈကို ပြဲစွေးလွှောကပြတကြှည့်လိုကြဦးမယ်.. ငါ့နှမ လိုကခြငွသ်လား’
‘မလိုကတ်ော့ဘူး အဈကို… နှမ ပြဲပဲဆကကြှည့်လိုကမြယ်’
‘ကောင်းပြီလေ.. အဲ့ဆို အဈကိုသှားနှင့်ပြီ’
ဟုဆိုကာ ပုဆိုးကို ဖုနခြါပြီး ပြဲစွေးဘကြ ထွကလြာခဲ့တယ်။ ပြဲစွေးဆိုတာ အနီးနားကရှာတွကေ ဇာတပြှဲရှိတဲ့နရောတွဆေီ လိုကကြာ မှို့ပေါကြ ပစ်စည်းအဆန်းတွေ၊ မုန့်တွကေို လိုကရြောင်းနကြခွေင်းပါ။
‘အဈကို..ဘယသ်ှားမလို့တုန်း’
ရုတတ်ရကြ ပခုံးကိုပုတကြာ ပြောလိုကတ်ဲ့စကားကြောင့် နောကလြှည့်ကြည့်ကာ
‘ဖိုးခွါး.. ငါမင်းကိုရှာနတော.. ဘယတ်ှပြေောကန်တောလဲ’
‘ကတွောြ ပြဲခင်းထဲမှာရှိတာလေ.. အဈကိုထွကလြာတာမှငလြို့ လိုကလြာတာ’
‘အေး..ကောင်းတယ်.. လာ မှနမြှနသ်ှားကြမယ်.. နေ့လညကြ ထန်းတောဆီ’
ထွန်းညိုနဲ့ ဖိုးခွါးလည်း ရှာမှောကဘြကကြ ထန်းတောဆီ ခရီးနှငလြာခဲ့ကြတယ်။ တရှာလုံးက ဇာတပြှဲထဲရောကန်ကြတောမို့ အိမတ်ိုင်း တိတဆြိတန်တယ်ေ။ ထန်းထောထဲရောကတ်ော့ ထွန်းညိုက ဒူးထောကထြိုငကြာ ဖိုးခွါးပုဆိုးကိုမပြီး မတောငသ်ေးတဲ့လီးကြီးကို စုပပြေးလိုကတ်ယ်။ ဖိုးခွါးလီးရဲ့ လုံးပတကြ အငမြတနကြှီးပြီး အရှညကြလည်း တောတ်ောရြှညတ်ာမို့ ထွန်းညိုပါးစပန်ဲ့ မဆံ့ပေ။ လီးထိပန်ားကိုကိုငကြာ ကြမ်းသီးခေါင်းကိုပဲ စုပပြေးနတေော့
‘အဈကို..အဆုံးထိစုပခြလွေ’
ထွန်းညိုလည်း လီးကြီးကို အဆုံးထိ ငုံခလွိုကတ်ော့ ပါးစပထြဲ မဆံ့မပြဲဖြစ်ကာ အော့ထွကသ်ှားတော့တယ်။ တွံတွေးတွနေဲ့ ရှှဲနဈအောင် စုပပြေးရင်း ဘောထုပတ်ှကေိုပါ ဆော့ကစားနလေိုကတ်ယ်။ လီးကြီးတချောင်းလုံးဟာ ထွန်းညိုပါးစပထြဲမှာ ပြည့်သိပန်ပြေီး အာခေါငထြိအောင် ဖြစ်နတေော့ ဖိုးခွါး ခံစားမှုက ကောင်းလှတယ်။ ထွန်းညိုက ဖိုးခွါးလီးကိုစုပရြင်း သူ့လုံခညွကြိုမကာ ဖငဝြကို လကန်ှဈချောင်းနှိုကရြင်း အကယွခြွဲ့နတယ်ေ။ ဖိုးခွါးလီးကြီးနဲ့ မရတွကေန်ိုငအြောင် အလိုးခံထားတာမို့ ထွန်းညိုဖငကြှီးကလည်း ခပစြူစူနဲ့အာနတယ်ေ။
‘အား..ကောင်းလိုကတ်ာ အဈကိုရာ… ခပပြှင်းပြင်းလေး စုပပြေးပါလား’
ထွန်းညိုလည်း လီးတုတကြှီးကို အားရပါးရနဲ့ တွံတွေးတွေ အပြငထြှကအြောငထြိ စုပပြေးလိုကတ်ယ်။ လီးကို လကန်ဲ့ဆုပြကြိုငရြင်း ထုပေးကာ ပါးစပကြလည်းမပြတ် စုပပြေးနတေော့ ဖိုးခွါးလည်း
‘အား..ကောင်းလိုကတ်ာ အဈကိုရာ… အရမ်းအရသာရှိတယ် အဈကို…’
ထွန်းညိုလည်း ဖိုးခွါးလီးကြီးကို အားရအောငစြုပပြေးပြီမှ
‘ငါ့ညီ.. အဈကို့ဖငကြို လိုးတော့မလား… ဖငကြ အဆငသ်င့်နပြေီ’
‘အင်း အဈကို… လိုးတော့မယ်… ကုန်းလိုကတ်ော့’
ထွန်းညိုလည်း ပုဆိုးကမကာ ဖိုခွါးရှေ့မှာ ဖငကြှီးကုန်းပေးထားလိုကတ်ယ်။ ကြီးမားလုံးကစွန်တေဲ့ ဖငည်ိုညိုကြီးနှစ်လုံးကို ကြည့်ကာ ဖိုးခွါးလည်း ဖငဝြကို တွံတွေးနည်းနည်းလူးကာ နူးနှပလြိုကတ်ယ်။ လိုးနကြဆေိုပမယ်ေ့ တကြိမလြိုးခါနီးတိုင်း ဖငကြှီးကိုကြည့်ကာ ရငခြုနရြတယ်။ ကိုထွန်းညိုလို ပိုကဆြံရှိ သူဌေးသားတဈယောကကြ သူ့လိုအိမမြှာကပန်ရတေဲ့ သူရင်းငှါးတဈယောကဆြီ ဖငခြံဖို့ဆိုတာ ဖိုးခွါးမစဉြးစားမိ။ ဒါကြောင့်လည်း ပထမဆုံးတခါ လိုးပြီးတုန်းက အိပမြကပြဲဟု တွေးမိပမယ်ေ့ အခုဆို မရမတွေကန်ိုငအြောင် လိုးထားဖူးပြီ။ သူလိုးလို့လည်း ကိုထွန်းညိုဖငကြှီးက စူထွကကြာ ပြဲအာနပြေီလေ။ အခုလည်း သူ့ရှေ့ကုန်းကာ အလိုးခံဖို့စောင့်နတေဲ့ ဖငကြှီးကို လကသ်ုံးချောင်းထည့်ကာ မှှနှေိုကပြေးပြီးမှ လီးကြီးနဲ့ ဆောင့်ထိုးလိုကတ်ယ်။ ခံနကြဆေိုပမယ်ေ့ အရှယလြှနလြီးကြီးက ဖငထြဲပြည့်သိပကြှပစြှာ တိုးဝငလြာတာကြောင့်
‘အား…ညီ..ဖြည်းဖြည်း…’
‘ဖငပြှဲချင်တ်ာမလား… အဲလိုဆို ဖြည်းဖြည်းလိုးလို့မရဘူး.. အကြမ်းလိုးရမယ်’
ဆိုကာ လီးကို အဆုံးထိ တခကြတ်ည်း ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။
‘အား..သပေါပြီ…အား…ညီရေ…အားးး..နာလိုကတ်ာ’
‘နာလည်း အောင့်ခံတော့ အဈကို… ခဏနရင်ေ ကောင်းလာမှာပဲ…’
ဆိုကာ တဇွတဇြှတန်ဲ့ ဆောင့်လိုးနတေော့တယ်။ လီးကြီးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဖငထြဲမှာ အသားကလွာပြီး ဖငပြေါကကြလည်း ပိုကယွလြာတော့ လီးအဝငအြထွကတ်ှကေို တခကြခြငွြး ခံစားနရတေယ်။
‘အား…ရှီး..ကောင်းလိုကတ်ာ ငါ့အဈကိုရာ… ဖငကြှီးက လိုးမဝဘူး… အရမ်းကြိုကတ်ယဗြွာ’
‘အား.. ညီကြိုကရြင် စိတကြှိုကသ်ာလိုးတော့.. အဈကိုမနာတော့ဘူး…. စိတကြှိုကဆြောင့်လိုးတော့နောြ… အားးးး’
ထွန်းညိုက ဖငကြိုပိုကော့ပေးလိုကပြှီး ရှေ့မှာရှိတဲ့ မှကပြငတ်ှကေို ဆှဲကိုငကြာ ဖိုးခွါးလိုးသမွှ ခံနလေိုကတ်ယ်။ ဖိုးခွါးကလည်း ရှိသမွှ ခွနအြားတွကေိုသုံးကာ
‘ဒီနေ့ အဝလိုးထားမှ.. နောကန်ေ့တွကြေ လိုးရဖို့ မသချောဘူး’
‘အား..သချောတယ် ညီ.. နောကန်ေ့တွလည်ေး အဈကို့ဖငကြှီးကို ဒီလိုပဲ ညတိုင်းလိုးနရမှော… အားး… ကောင်းလိုကတ်ာ’
‘အဈကို ပကလြကလြှနပြေး’
ထွန်းညိုလည်း ဝတထြားတဲ့ ပုဆိုးကိုခွှတကြာ အောကမြှာခင်းလိုကပြှီး ပကလြကလြှနကြာ ပေါငကြားပေးထားလိုကတ်ယ်။ လီးမဝငသ်ေးတော့ ပြစိပြစိဖြစ်နတေဲ့ ကိုထွန်းညိုရဲ့ဖငဝြကိုကြည့်ကာ တွံတွေးခပပြစွပြဈလေး ထွေးလိုကပြှီး
‘အလိုးခံချင်သ်ေးလား..အဈကို’
‘အင်းညီ..ခံချင်တ်ယ်… အားရပါးရ ခံချင်သ်ေးတယ်’
ဖိုးခွါးလည်း ပေါငကြှားထဲဝငကြာ ဖငဝြနားမှာပနတေေဲ့ တွံတွေးကို လီးထိပန်ဲ့ပြတယ်ူပြီး အဆုံးထိ ထည့်ခလွိုကတ်ယ်။ လီးတချောင်းလုံးခချောချောခွူခွူ ဝငလြာတော့ ထွန်းညိုက မကြလြုံးကိုမှိတပြှီး ညဉြးတွားနတေော့တယ်။ ဖိုးခွါးကတော့ ကိုထွန်းညိုရဲ့ ရငအြုပကြှီးကြီးကို အင်ျကြီပေါကြနေ ဆုပကြိုငရြင်း ဆောင့်လိုးနတေော့တယ်။ ပေါငန်ှဈဖကကြို လကန်ဲ့မှှောကကြာ ဖငဖြှဲခံနတေဲ့ ထွန်းညိုက ဖိုးခွါးကိုကြည့်ကာ
‘ညီ..အဈကို့ဖငကြှီးက လိုးကောင်းရဲ့လား… လိုးရတာ အရသာရှိလား..’
‘ကောင်းတယ် အဈကို… ကတွောြ အရမ်းကြိုကတ်ယ်… အဈကို့ဖငကြှီးက ကတွောလြိုးဖူးသမွှထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ’
‘အား…အိုး… ကောင်းလိုကတ်ာညီ… ဒီည အဈကို့ဖငကြို ပြဲအောငလြိုးပေးတော့… ခဏနကြေ အဈကို့မိန်းမ အသဈစကစြကကြို သှားလိုးရမှာ… ညီ့လီးနဲ့ အားရအောငခြံပြီးမှ သူ့အဖုတကြို သှားလိုးမယ် ညီ…. အဈကို့ဖငကြှီးကို ညီ့လီးနဲ့ သချောဖြိုပေးပါ.. အားးးး’
‘အား..အဈကို… ကတွောြ ပြီးချင်န်ပြေီ.. အားးးး… ညှဈပေးထား…’
ထွန်းညိုလည်း ဖငဝြကိုညှဈလိုကတ်ော့ ဖိုးခွါးလီးကြီးက တဆတဆြတတ်ုနကြာ ဖငထြဲကို လရညတ်ှေ အများကြီး ပန်းထည့လြိုကတ်ယ်။ ဖိုးခွါးလီး ထုတလြိုကတ်ော့ ဖငထြဲက လရညတ်ှေ အပြငကြို လွှံထွကလြာတယ်။ နှစ်ယောကလြုံး မောဟိုကစြှာနဲ့ မှကခြင်းပေါလြှဲခလွိုကပြှီး အညောင်းဖြနမေေိတယ်။ ဇာတပြှဲက သီချင်ြးသံတွကတေော့ ပြံ့လှင့်တုန်း။
သာအောငတ်ဈယောကြ ဇာတပြှဲနောကကြနွပြေီမို့ အဝတအြစား အမှနလြှဲကာ အိမမြှထွကခြိုကြ သူကြီးသမကြ အသဈစကစြကဖြစ်သူ ထွန်းညိုဆိုတဲ့ကောငန်ဲ့ သူ့တပည့်ဖြစ်သူတို့က ထန်းတောထဲ ဝငသ်ှားကြတာ မှငလြိုကရြတယ်။ ဒီအခွိနကြှီး ထန်းရညလြည်း မရောင်းတော့တာမို့ စပစြုချင်စြိတန်ဲ့ နောကကြနေ အသာချောင်းလိုကရြင်း သူတို့လှုပရြှားမှုကို စောင့်ကြည့်နတယ်ေ။ ထန်းတောအဆုံးနားရောကခြွိနမြှာ သူတို့နှစ်ယောကလြုံး ရပလြိုကကြှပြီး ဘေးဘီဝဲယာ လှမ်းကြည့်တော့ သာအောငလြည်း အနားမှာရှိတဲ့ ခွုံံထဲကို အလငွအြမှန် ဝငပြုန်းလိုကတ်ယ်။ ခဏကြာမှ ပြနထြှကပြှီး သူတို့ရှိရာ လှမ်းကြည့်လိုကတ်ော့ ထွန်းညိုက သူ့တပည့်ဖြစ်သူလီးကို ဒူးထောကကြာ စုပပြေးနတော တွေ့လိုကရြတယ်။ သာအောငလြည်း ဘေးတိုကအြနအထေားမို့ လှုပရြှားမှုတွကေို အကုန် သဲသဲကြဲကြဲ မှငန်ရပြေီး တပည့်ဖြစ်သူရဲ့ လီးကလည်း တောတ်ောကြှီးလှန်းတယ်။ သူတို့ရှာက လီးအကြီးဆုံးလို့ တငစြားထားတဲ့ တုတကြှီးလိုခေါကြာ စနောကကြှတဲ့ ရှာလယပျိုင်းက မွိုးတင့်လီးထကြ ပိုကြီးနတေော့ မကြလြုံးပြူးသှားတယ်။
ထွန်းညိုက အဲ့လီးကြီးကို အငမ်းမရနဲ့ တဆုံးထိ စုပပြေးနတေော့ သာအောငလြီးကလည်း အောတ်ိုတောငလြာတော့တယ်။ ခဏကြာတော့ ထွန်းညိုက အပငအြောကမြှာပဲ ပုဆိုးမကာ ဖငကြှီးကုန်းပေးလိုကတ်ော့ သူ့တပည့်ဖြစ်သူက နောကကြနေ ဆောင့်လိုးတော့တယ်။ သာအောငလြည်း ဇာတပြှဲထကြ ပိုအရသာရှိပြီး မှငရြခဲတဲ့ လိုးပြဲကိုပဲ ဆကကြှည့်ကာ ဂွင်းထုနတေော့တယ်။ နတပြှဲတွကြရေင် အချောကမြတွရေဲ့ဖငကြို လိုးဖူးကြောင်း မွိုးတင့်ပြောတာ ကြားဖူးပမယ်ေ့ အခုတခါမှာတော့ ကိုယပျိုငမြကြစြိနဲ့ ကြားအစဈ ဘဲကြီးနှစ်ပြေ ဖငလြိုးနတော တိုကရြိုကမြှငန်ရတေော့ ဝငလြိုးချင်စြိတတ်ှေ တဖြားဖြားပေါန်တယ်ေ။ သာအောငလြည်း လိုးပြဲမပြီးခငမြှာ လရညထြှကသ်ှားတာမို့ ပုဆိုးနဲ့သုတကြာ ဇာတပြှဲကို ထွကလြာခဲ့တယ်။ ဇာတပြှဲကြည့်နတေုန်း ထွန်းညိုက ပြဲထဲဝငလြာပြီး သူ့အသဈစကစြကြ မယားဘေးမှာ ဝငထြိုငကြာ စကားတွပြေောနတယ်ေ။ ခဏကြာတော့ လငမြယားနှစ်ယောကလြုံး ထွကသ်ှားကြတယ်။
သာအောငစြိတထြဲမှာတော့ အရငကြ ငှနှင်ေးကို ခဏခဏမှန်းပြီး ဂွင်းထုပမယ်ေ့ အခုတော့ ကာမပိုငလြငရြှိသှားပြီးမို့ စိတထြဲမှန်းလို့ရသေးပမယ်ေ့ လိုးခွင့်မရှိတော့ဘူး။ ဒါပမယေ့ြ သူ့ယောင်ျကြားထွန်းညိုဆိုတဲ့ ဘဲကြီးကိုတော့ သူလိုးလို့ရလောကတ်ယ်။ ကြည့်ရတာ သူ့ယောင်ျကြားက လီးကြိုကပြုံရပြီး သူ့တပည့်လောကြ မကြီးပမယ်ေ့ ကြီးတဲ့အထဲမှာပါတဲ့ သူ့လီးကိုလည်း ကြိုကလြောကမြှာပါ။ ထင်းခွဲမကြုံ၊ ရခပေကြှုံပေါ့ ကိုထွန်းညိုရာ… ဆိုပြီး စိတထြဲ ကြုံးဝါးလိုကတ်ယ်။
အာရုံတကခြွိနမြှာ မှူတွဆေိုင်းပြီး အေးစိမ့်စိမ့်ဖြစ်နတေော့ ထွန်းညိုက မိန်းမဖြစ်သူ ငှနှင်ေးကို ဖကထြားလိုကတ်ယ်။ မနေ့ညက ၂ ခွီလောကြ လိုးပြီးတော့ မောပန်းစွာ အိပပြွောသ်ှားတဲ့အတွကြ အခုမနကမြှာ စောစောစီးစီး နိုးနခေဲ့တယ်။ ငှနှင်ေးကတော့ အိပပြွောတ်ုန်းမို့ မကြန်ှာကို တခကြစြိုကကြှည့်လိုကမြိတယ်။ အတောလြှတဲ့ မိန်းမသားပဲလို့ စိတထြဲတွေးကာ တခကြပြှုံးလိုကတ်ယ်။ ဘုန်းကြီးကြောင်းက အုန်းမောင်းခေါကသ်ံကြောင့် ငှနှင်ေးပါနိုးလာပြီး
‘အဈကို.. နိုးနတော ကြာပြီလား…’
သူ့မကြန်ှာကို စိုကကြှည့်နတေဲ့ ကိုထွန်းညိုကို မေးလိုကတ်ော့
‘မကြာသေးဘူး နှမ.. ခုနကပဲနိုးတာပါ’
‘ဪ.. အဲ့လိုဆို နှမထတော့မယန်ောြ… မနကစြာပြငပြှီး ဘုန်းကြီးကြောင်းကို ဆှမ်းပို့ရမှာမို့လေ… အဈကိုအိပခြငွသ်ေးရင် အိပန်ခေဲ့ဦး’
‘ဟုတပြါပြီဗွာ…’
ငှနှင်ေးက သူ့လကမြောင်းကိုဖယကြာ အိပရြာမှထသှားခဲ့တယ်။ တကယတ်ော့ ထွန်းညိုအတွကြ မိန်းမတဈယောကကြို လိုးရတာဟာ ဒုတိယအကြိမပြဲ ရှိသေးတယ်။ ပထမတကြိမတ်ုန်းက အခစွြဦးဖြစ်သူ ရှာက ခငထြှေးကို လိုးဖူးတာဖြစ်ပြီး တပည့်ဖြစ်သူ ဖြိုးခွါးဆီမှာ အလိုးခံပြီးကတည်းက သူဟာ လိုးရတာထကြ ခံရတာကို ပိုကြိုကကြှောင်း သိသှားပြီး ခငထြှေးကိုဖြတကြာ လူပျိုကြီးလုပခြဲ့တယ်။ အခုတော့ အမေ့ကြေးဇူးကြောင့် မိန်းမယူရပြီး ထပပြှနတ်လှည့် လိုးဖို့အလှည့်ကလွာခဲ့တယ်။ ခဏမှေးပြီး အိပဖြို့ကြိုးစားလိုကပြမယ်ေ့ ဆကအြိပမြပြောတ်ော့တာကြောင့် ထွန်းညိုလည်း အိပရြာက ထလိုကတ်ယ်။ အိမအြောကရြောကတ်ော့ ငှနှင်ေးက သူ့အဈမဖြစ်သူ မရှှနှင်ြေး၊ ကြီးတောအြုန်းနှဲ့တို့နဲ့အတူ မနကစြာပြငဆြငတ်ုန်း။
‘အဈကို ဆကမြအိပခြဲ့တာလား’
‘ဟုတတ်ယန်ှမ.. အဈကို ဆကအြိပမြပြောတ်ော့လို့’
ဆိုကာ အိမန်ောကဖြကဆြီ လွှောကသ်ှားပြီး မကြန်ှာသဈလိုကတ်ယ်။ အိမထြဲပြနဝြငလြာတော့ ငှနှင်ေးက မနကစြာအဖြစ် ထမင်းပူပူလေးနဲ့ ဘယာကြောရြယ်၊ ပဲကပကြှောတ်ှကေို ပြငပြေးထားတယ်။
‘အဈကို လာစားလှည့်… အဘတို့ကတော့ မထသေးဘူး’
ထွန်းညိုလည်း ငှနှင်ေးပြငပြေးတဲ့ မနကစြာကို စားနတေုန်းမှာပဲ အိမသ်ားတွေ တဈယောကပြှီးတဈယောကြ နိုးလာကြတယ်။ ငှနှင်ေးတို့အိမကြ အိမကြှီးရခိုငဖြစ်တော့ မိသားစု သိုကသ်ိုကဝြန်းဝန်း နကြတေယ်။ တဈအိမလြုံးမှာ ယောကျခမလငမြယား၊ မရှှနှင်ေးတို့လငမြယားနဲ့ သူတို့လငမြယား စုစုပေါင်း အိမကြှီးရှင် ၆ ယောကအြပြင် အခကြအြပြုတအြတွကြ အကူ ကြီးတောအြုန်းနှဲ့တို့အတူ နကြတောတောင် အိမကြကယွဝြန်းလှတယ်။ ငှနှင်ေးမှာ မှို့ကြောင်းနတေဲ့ မောငလြေးတဈယောကလြည်း ရှိသေးပမယေ့ြ သူကတော့ မင်ျဂလာဆောငကြို ရောကမြလာခဲ့ဘူး။ ယောကျခထီးကြီးကတော့ မနကစြာစားပြီး ရှာထဲထွကသ်ှားတယ်။ သူနဲ့ မယားညီအဈကိုဖြစ်တဲ့ ကိုမှတသ်ာတို့ကတော့ ခွံထဲက လုပစြရာတွေ ရှာလုပကြှပြီး
‘လယထြဲဆင်းမလို့.. လိုကခြဲ့မလား’
ဆိုတော့ ကိုမှတသ်ာရဲ့ မိန်းမဖြစ်သူ မရှှနှင်ေးက
‘မနေ့က အိမထြောငကြတွဲ့သူကို ပငပြငပြန်းပန်း ခိုင်းမလို့လား… ရှငတ်ွောကတ်ည်းသှားပါလား’
‘မဟုတပြါဘူးဟာ.. ဟိုရောကလြည်း လုပစြရာမှ သိပမြရှိတာ… ငါက သူပငွြးနမှောစိုးလို့ ခေါတ်ာပါ’
‘ဟုတသ်ားပဲ.. ကတွောလြိုကသ်ှားပါ့မယ်.. အိမမြှာနလည်ေး ထွထွထေေူးထူး လုပစြရာမှ မရှိတာ… အဈကို့အတွကလြည်း အဖောရြတာပေါ့’
ထွန်းညိုကပါ စိတပြါနတေော့ မရှှနှင်ေးလည်း မငှင်းသာတော့။ သူတို့နှစ်ယောကြ လယထြဲဆင်းလာကြတယ်။
‘ဒီအပငရြိပအြောကမြှာ ခဏထိုင်ဦး.. ငါ လယထြဲဆင်းကြည့်ြဦးမယ်’
ဆိုကာ ပုဆိုးကို တိုတိုပြငဝြတပြှီး လယထြဲဆင်းသှားတယ်။ ကိုမှတသ်ာက အသကြ ၃၃ လောကသ်ာ ရှိပမယ်ေ့ အလုပကြှမ်းလုပရြသူပဲမို့ တောင့်တောင့်တင်းတင်း ရှိလှတယ်။ ထွန်းညိုက အပငအြောကထြိုငရြင်း နပေူထဲ အလုပလြုပန်တေဲ့ ကိုမှတသ်ာကိုကြည့်ကာ အာတွခွေောကလြာတယ်။ လယထြဲမှာ အလုပလြုပန်တေဲ့ ကိုမှတသ်ာရဲ့ ကြီးမားတဲ့ လကမြောင်းတွနေဲ့ ခွှေးစိုနတေဲ့ ကြောပြငကြ ထွန်းညိုကို ပိုပြီးထနစြတယ်ေ။ ဖိုးခွါးဆီမှာ မရတွကေန်ိုငအြောင် နေ့နေ့ညည အလိုးခံဖူးပမယ်ေ့ တခွားယောင်ျကြားတဈယောကဆြီမှာတော့ အလိုးမခံဖူးတဲ့ ထွန်းညိုက ကိုမှတသ်ာကို မကြစြိကလွာတယ်။ ကိုမှတသ်ာက သူ့ဆီလွှောကလြာရင်း ပုဆိုးကိုပြငဝြတန်တေုန်း လကေ ထပတ်ိုကလြိုကတ်ော့ ပုဆိုးခပန်ှမ်းနှမ်းအောကကြ လီးတုတကြှီးက ပြော့တွဲကလွကြြ။
‘ပင်ျးနပြေီလား ငါ့ညီ’
‘မပငွြးပါဘူးဗွာ… အိမမြှာဆိုလည်း ဒီလိုပဲနတောပါ’
‘အေးပေါ့ကြာ…’
လယကြှင်းတွကေိုငေးရင်း နှစ်ယောကသ်ား တိတဆြိတသ်ှားကြတယ်။
‘ကိုထွန်းညို.. ကိုထွန်းညို’
သူ့နာမညခြေါသ်ံကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုကတ်ော့ ဖိုးခွါး။
‘ဟေး…ဖိုးခွါး.. ငါဒီမှာဟေ့’
ဆိုကာ လကလြှမ်းပြတော့ ဖိုးခွါးလည်း သူတို့ဆီလွှောကလြာပြီး
‘အဈကိုလေးအိမကြို တခေါကရြောကခြဲ့သေးတယ်.. ကိုမှတသ်ာနဲ့ လယထြဲဆင်းသှားကြတယဆြိုလို့ လိုကလြာခဲ့တာ.. ကတွောတ်ို့ ဒီနေ့ပြနတ်ော့မှာ’
‘ဪ.. ငါ အဖတေို့ကို တဈခုပြောမလြို့… မင်းကို အိမမြှာ အကူရအောင် ခေါထြားမလို့လေ…’
ဖိုးခွါးမကြလြုံးတွေ အရောငလြကသ်ှားပြီး
‘တကယလြား အဈကိုလေး… ကတွောလြည်း နချင်ေတ်ာ.. မဟုတရြင် အိမမြှာ တွောကတ်ည်း ပငွြးစရာကောင်းနမှော.. အဈကိုလေးတို့နဲ့ အတူနရရေင် ဝမ်းသာမိမှာ’
ဖိုးခွါးက အဲ့လိုပဲ တခါတလဆေို ကိုထွန်းညို၊ သူ့စိတတ်ိုင်းကြ တဈခုခုလုပပြေးလိုကရြင် အဈကိုလေးလို့ ခေါတ်တတ်ာ။
‘အေးပါကြာ… ဒါနဲ့ ကိုမှတသ်ာ.. ဦးလေးကတော့ သဘောတူလောကမြှာပါနောြ…’
‘ရပါတယ်.. လူတွောကြ အပိုတငထြားလို့ တငထြားမှန်းတောင် သိမှာမဟုတဘြူး… ဖိုးခွါးလည်းရှိနတေော့ အဈကိုတို့လည်း ကူဖောလြောငဖြကြ ရတာပေါ့.. မဟုတဘြူးလား’
သူတို့သုံးယောကြ အိမကြိုအတူလာကြတော့ အိမမြှာ အဖတေို့ ရောကန်ကြတေယ်။
‘အဖေ… ကတွောြ ဖိုးခွါးကို ခေါထြားလိုကမြလို့..’
ရောကရြောကခြငွြး ပြောလိုကတ်ာကြောင့် အဖလည်ေး ပထမတော့ ကြောငသ်ှားပြီး
‘အေးပါ.. ခေါခြငွခြေါထြားလိုကလြေ’
ထွန်းညိုလည်း အခုမှ စိတအြေးသှားဟနဖြှင့် အိမရြှေ့ခထွားတဲ့ ခုံတန်းပေါြ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။
‘ဖိုးခွါး..သှား.. နောကဖြကရြခမွြေးအိုးက ရတခွေကခြပခြညွြ’
ဖိုးခွါးလည်း ထွကသ်ှားပြီး ရခပေလြာပေးတယ်။ အဖတေို့ကတော့ လူကြီးချင်ြး စကားလကဆြုံကပြှီး ထမင်းစားပြီး နစေောင်းတော့မှ ပြနသ်ှားကြတယ်။
‘ဖိုးခွါး ဒီညတော့ အိမရြှေ့ဘုရားခန်းမှာပဲ အိပလြိုကန်ောြ.. နောကန်ေ့ကြမှ အဈမတို့ခွံဝင်းထဲမှာ နဖေို့ အိမဆြောကပြေးမယ်’
‘ဟုတ် ရပါတယ်.. မငှနှင်ေး..’
အကုနလြုံး အိပရြာဝငသ်ှားကြပမယ်ေ့ ဖိုးခွါးက အိပရြာထဲ လူးလှိမ့်နတယ်ေ။ ပုံမှနဆြို ကိုထွန်းညိုဖငကြှီးကို အဝလိုးပြီးမှ အိပရြာဝငလြေ့ရှိတာမို့ ဒီညမှာ မလိုးရသေးတော့ အိမသ်ာထဲမှာ ဂွင်းထုဖို့ အိမအြောကဆြင်းလာခဲ့တယ်။ အိမသ်ာထဲ စိမပြှနပြေေ ဂွင်းထုပြီးမှ အိပပြွောသ်ှားတော့တယ်။
မနကမြိုးလင်းလင်းချင်ြး ဖိုးခွါးက အိမမြှာရှိတဲ့ သောကရြအေိုး၊ သုံးရအေိုးတွမှော ရအပြေည့်ဖြည့်ပြီးသားမို့ ငှနှင်ေးတို့ညီအဈမကတော့ ခွီးကြူးနကြတေယ်။
‘အခုလို အားကိုးရတဲ့ မောငလြေးတွောကရြှိတော့ ကြုပတ်ို့ရခပြေ သကသ်ာတာပေါ့.. ကိုမှတသ်ာလည်း မပငပြန်းတော့ဘူး’
မရှှနှင်ေးကပြောရင်း ဆီထမင်းတဈလုတကြို ပါးစပထြဲထည့်ကာ ပလုပပြလောင်း စားလိုကတ်ယ်။ ဆကပြှီးတော့
‘အဈကိုတို့အားရင် ဖိုးခွါးနဖေို့ နစရောလေးတဈခု ဆောကပြေးလိုကကြှပါ..’
‘အေးပါ… ငါတ်ို့လည်း စီစဉထြားပါတယ်… ခဏနကြေ ဝါးသှားခုတပြှီး နေ့လညကြှ ဆောကပြေးမှာပါ’
‘အိမတ်အိမတ်ာ တဈရကန်ဲ့ ပြီးမလားတောြ… အကူတွခေေါြဦးမှပေါ့’
‘နပေါစေ.. အိမမြှာ ယောင်ျကြားသား ၃ ယောကတ်ောငရြှိတာ တဈရကန်ဲ့မပြီးလည်း နောကရြကဆြောကတ်ာပေါ့ဟ.. သူ့ကို အိမရြှေ့ခန်းမှာ အိပခြိုင်းလည်း ရတာပဲဟာ’
‘ဪ… သူအနခကေမြှာစိုးလို့ပေါ့တောြ.. တကတည်း’
မရှှနှင်ေးတို့လငမြယား ကတောကကြဆတ် ဖြစ်နတောကို ထွန်းညိုကပဲ ကြားကနေ
‘ဟုတပြါပြီဗွာ… ကတွောတ်ို့ အမှနဆြောကပြေးလိုကပြါမယ်… လိုအပရြင် အကူတွပေါ ခေါလြိုကမြယလြေ’
ထွန်းညိုဝငပြှောတော့မှ တိတသ်ှားကြတယ်။ မနကစြာစားပြီး တအောင့်နတေော့ သုံးယောကသ်ား တောစပကြြို ထွကလြာခဲ့ကြတယ်။ ထမင်းစားခွိနလြောကမြှ ပြနရြောကလြာပြီး ခဏတဖြုတန်ားကာ ထမင်းစားကြပြီး အိမဆြောကဖြို့ စပြငရြတယ်။ မရှှနှင်ေးကတော့ ရှာထဲလိုကပြှီး အကူတွခေေါထြားတာမို့ ယောင်ျကြား ၅ ယောကလြောကြ ရောကန်ကြတေယ်။ ကုန်းကြကုန်းကြနဲ့ အလုပလြုပန်တေဲ့ ထွန်းညိုကိုကြည့်ကာ အကူအဖြစ်ရောကန်တေဲ့ သာအောငကြ လီးကြီးကို ပုဆိုးထဲ ထည့်ခွုပထြားရတယ်။ ပုဆြိုးခပပြါးပါးအောကကြ အယထြနတေဲ့ ဖငကြှီးက လိုးလိုကရြရင် ဘယလြောကအြရသာရှိမလဲ။ လီးကြီးကြီးနဲ့ အလြိုးခံထားရတဲ့ ဖငပြေါကကြရော ဘယလြိုပုံစံမွိုးရှိမလဲ။
‘ကိုသာအောင် ဘာတွစဉြေးစားနတောတုန်း… လုပစြရာရှိတာ လုပမြှပေါ့’
ကိုမှတသ်ာစကားကြောင့် သာအောငလြည်း တွေးလကစြကိုရပပြှီး ဆကလြုပြန်လေိုကပြမယ်ေ့ အကြည့်တွကေ ထွန်းညိုဖငကြှီးဆီ ရောကရြောကသ်ှားတယ်။
ညနစေောင်းတော့ ကူလုပပြေးတဲ့သူတွကေို ထန်းရညတ်ိုကရြင်း ဧည့်ခံလိုကတ်ယ်။ အကုနလြုံး တစုတစည်းတည်း ထိုငကြှတာမို့ သာအောငကြ ထွန်းညိုနားမှာ မရမကသှားထိုငပြှီး ပေါငခြငွြးပြတကြာ အသားယူနတယ်ေ။ ထွရောလေးပါးစကားတွေ ပြောနရင်ေး ထွန်းညိုက သေးပေါကဖြို့ ထသှားတယ်။ အခွင့်ကောင်းကို စောင့်နတေဲ့ သာအောငကြ ထလိုကသ်ှားပြီး ထွန်းညို သေးပေါကန်တေဲ့နားမှာ မတတ်ပရြပကြာ လီးကိုမှငအြောင် တမငပြှလိုကတ်ယ်။ ဖိုးခွါးလီးကလှဲပြီး သူစိမ်းလီးကို မမှငဖြူးတဲ့ ထွန်းညိုက သာအောငလြီးကိုကြည့်ကာ တွံတွေးမှိုခမွိတယ်။ ဖိုးခွါးလီးလောကြ မကြီးပမယ်ေ့ သူ့အတိုင်းအတာနဲ့သူခကြီးနတေဲ့လီးက မမာသေးတဲ့အခွိနမြှာတောင် ဖီးကြမ်းငှကပြွောသီးလောကရြှိတယ်။ သာအောငလြည်း ထွန်းညိုကြည့်နမှန်ေးသိတော့ လီးကို လကန်ဲ့ကိုငကြာ ဆော့ပြလိုကတ်ယ်။ လီးက လကထြဲမှာပဲ တောငလြာကာ အကြောတွကေ ပျိုင်းထလာကြတယ်။ သာအောငကြ ပုဆိုးကို ပြနခြလွိုကပြှီး ထွန်းညိုနားကပကြာ
‘မင်းတပည့် ဖိုးခွါးနဲ့ အလိုးခံခဲ့တဲ့ နရောကို ဒီညလာခဲ့’
ကိုသာအောငစြကားတွကြေောင့် ထွန်းညိုတဈယောကြ ခွှေးစေးတွပြေံသှားတယ်။ သူဒီရှာကိုရောကတ်ဲ့ညမှာပဲ အလိုးခံနတောကို လူမှငသ်ှားတယပြေါ့။ ကိုသာအောငအြပြင် ဘယန်ှဈယောကမြွား မှငသ်ှားမလဲဆိုပြီး ထိတလြန့်သှားတယ်။
‘စိတမြပူနဲ့.. ဘယသ်ူမှမသိဘူး.. ဒီည မင်းလာရငပြေါ့’
ဆိုကာ အကြပပြါကိုငသ်ှားသေးတယ်။ ထန်းရညဝြိုင်းကိုပြနလြာတော့ ထွန်းညိုတဈယောကြ ကိုသာအောငကြို မကြန်ှာချင်ြးမဆိုငဝြံ့ပမယ်ေ့ ကိုသာအောငကြတော့ ပုံမှန် စကားတပြောပြာပါပဲ။
အိမရြောကတ်ော့ ရချိုးပြီးတာနဲ့ ထမင်းမစားတော့ဘဲ ကိုသာအောငခြွိန်းတဲ့နရောဆီ ထွကလြာခဲ့တယ်။ သူ့နောကကြို ဘယသ်ူများ လိုကလြာမလဲဆိုပြီး နောကကြိုပါ ခဏခဏ လှည့်ကြည့်ဖြစ်တယ်။ ခွိန်းထားတဲ့နရောကို ရောကတ်ော့ ကိုသာအောငကြ အရငရြောကန်ှင့်နပြေီ။ ပုဆိုးကိုမကာ ဂွင်းထုနတောမို့ လီးကတော့ တောငန်ပြေီ။ ထွန်းညိုလည်း သူ့ရှေ့ကို ရောကသ်ှားခွိနမြှာ
‘ဘာရပလြုပန်တောလဲ… မင်းတပည့်လီးကို စုပပြေးသလိုမွိုး စုပပြေးဦးလေ’
ထွန်းညိုက သာအောငရြဲ့ ခပန်ှမ်းနှမ်းအင်ျကြီရဲ့ လညစြနားကိုဆှဲကာ
‘ဒီတဈညပဲရမယ်… မင်းစကားအတိုင်း ဘယသ်ူမှမသိစရဘေူး’
‘အေးပါ.. မင်းသာ ငါ့ကို သချောကောင်းအောင် လုပပြေးရင် လုံးဝသတင်းမထွကစြရဘေူး’
ထွန်းညိုလည်း ဆောင့်လှှတလြိုကတ်ော့ သာအောငကြ အပငန်ားယိုငသ်ှားတယ်။ ပုဆိုးက အောကမြှာပုံကနွတောမို့ ထွန်းညိုလည်း ဒူးထောကထြိုငကြာ သာအောငရြဲ့ လီးတုတရြှညကြို လကန်ဲ့ကိုငလြိုကတ်ော့ အကြောအခွငတ်ှေ တကိုယလြုံးစိမ့်သှားတယ်။ ဖိုးခွါးလီးကလှဲပြီး ဘယသ်ူ့လီးမှ မကိုငဖြူးတဲ့အတွကြ သာအောငကြ သူအတွကြ ဒုတိယမှောကပြဲ။
လီးတုတကြှီးက ထွန်းညိုလကထြဲမှာ တဆတဆြတ် တုနန်တယ်ေ။ ထွန်းညိုလည်း ကြမ်းသီးခေါင်းလေးကို လွှာထိပလြေးနဲ့ တို့ကြည့်လိုကတ်ော့ အမွိုးအမညမြသိတဲ့ ခံစားမှုတဈခုက သူ့ခေါင်းထဲ လွှပစြီးပြလိုကသ်လို ဖြတခြနဲ။ နှုတခြမ်းနဲ့စုပကြာ ဆှဲယူလိုကတ်ဲ့အခါ လီးရဲ့အခွိုဓါတလြို့ပြောရမယ့် အရသာတဈခုက လွှာဖြားကနေ အာခံတွင်းထိ စီးဆင်းသှားတယ်။ ထွန်းညိုလည်း လိုချင်တ်ပမြကစြှာနဲ့ လီးကို အဆုံးထိ မွိုခလွိုကတ်ော့တယ်။
လီးတချောင်းလုံး ပူပူနှေးနှေးနဲ့ ပါးစပထြဲမှာ ပြည့်သိပန်တေဲ့အရသာထူးကို မခံစားဖူးတဲ့ သာအောငအြတွကကြ ရူးလောကစြရာပါပဲ။ လီးကို တဈချောင်းလုံးစုပလြိုကြ၊ ပြနထြုတပြှီး လီးဘေးတွကေို တစောင်းယကလြိုကန်ဲ့ ပြုစုပေးနတေဲ့ ထွန်းညိုကိုကြည့်ပြီး သာအောင် သဘောတွကနွေတယ်ေ။ ဘောထုပတ်ှကေိုပါ စိတပြါလကပြါ လကြပြေးနပေုံက သာအောငလြီးကို ကြိုကန်တေဲ့သဘောပေါ့။ ထပတ်လဲလဲ စုပပြေးဖြစ်တဲ့ ဖိုးခွါးလီးလည်း အရသာရှိပမယ်ေ့ အသဈဖြစ်တဲ့ သာအောငလြီးက ပိုအရသာရှိနတယ်ေ။ ဖိုးခွါးလီးက ပါးစပထြဲကို မဆံ့မပြဲသှင်းကာ စုပရြသလောကြ သာအောငလြီးကတော့ ပါးစပထြဲ အနတေောဖြစ်ကာ စိတကြှိုကြ အားရပါးရ စုပရြကောင်းလှန်းနတယ်ေ။
‘အားးး….ကောင်းလိုကတ်ာ ထွန်းညိုရာ… အားးး’
လီးတဈခုလုံး တွံတွေးတွနေဲ့စိုရှှဲနပြေီး ပြောငလြကလြို့နတယ်ေ။ လီးကိုထုတကြာ ပါးတွကေိုပါ ရိုကလြိုကတ်ဲ့ ထွန်းညိုက အရမ်းကို လီးဆာနတေဲ့ပုံပေါကန်တယ်ေ။ သာအောငကြ ထွန်းညိုကို ဆှဲမကာထူလိုကပြှီး အပငဘြကကြို ကပလြိုကတ်ယ်။ ထွန်းညို ပုဆိုးကိုခွှတခြလွိုကတ်ော့ ဖငလြုံးအကြီးကြီးတွကေ သာအောင့်ကို ပိုစိတကြှှစတယ်ေ။ သာအောငလြည်း စိတတ်ှထေိန်းမရတော့ဘဲ ဒူးထောကကြာ မရှံမရှာနဲ့ ထွန်းညိုဖငကြိုဖြဲကာ ဖငဝြကို လကြလြိုကတ်ော့တယ်။ မထငမြှတဘြဲ လီးအစား လွှာသာရောကလြာတဲ့အတွကြ ထွန်းညိုလည်း နောကကြိုလှည့်ကြည့်လိုကတ်ော့ သာအောငကြ ဒူးထောကကြာ သူ့ဖငကြှီးကို လကြန်တော တွေ့လိုကရြတယ်။ ဖိုးခွါးလိုးထားတာများနပြေီမို့ ထွန်းညိုဖငဟြာ စူပြပြဖြစ်နကော အခုလည်း လွှာနဲ့ပြတသ်ိပကြာ ထိုးထည့်နတေဲ့အတွကြ ဖငဝြဟာ တဖြည်းဖြည်းနူးလာကာ အာလာတော့တယ်။
‘အရမ်းကောင်းတဲ့ ဖငကြှီးကြာ… ငါလိုး… မင်းတပည့်လိုးထားတဲ့ ဖငပြေါကကြ အရမ်းကိုကြည့်ကောင်းတယ်… ငါတခါမှမကြုံဖူးဘူး..’
‘အားးး.. ကိုသာအောငလြုပပြေးနတောလည်း အရမ်းကောင်းတယ်… အားးး.. အိုး… အတွင်းထိထိုးပေးဦး’
ထွန်းညို တောင်းဆိုတာကြောင့် သာအောငလြည်း စိတကြွနပေအြောငထြိ လွှာနဲ့ထိုးကာ ဖငပြေါကကြို လိုးနတေော့တယ်။ အခွိနအြတောကြှာမှ
‘ငါ့လိုး… ကောင်းလိုကတ်ာ… ကတွောြ့ဖငကြှီးကို လိုးပါတော့အဈကို… အား.. မရတော့ဘူး… လီးနဲ့အလိုးခံချင်န်ပြေီ’
‘အလိုးခံချင်န်ပြေီလား.. လိုးပေးမှာပေါ့.. ဟောဒီဖငကြှီးကို အားရအောငလြိုးပေးမှာ’
ဆိုပြီး ရပကြာ နောကကြနေ လီးကို ဆောင့်ထည့်လိုကတ်ော့တယ်။ လီးက ဖိုးခွါးလီးလောကမြကြီးပမယ်ေ့လည်း ခံရခကတ်ော့
‘အား..ဖြည်းဖြည်း… ဖငကြှဲတော့မယ်… ဖြည်းဖြည်းလိုးပေးလေ’
‘ဖငကြ အစကတည်းက ကြဲပြီးသားကို.. ဘာတွလောပြောနတောလဲ… မင်းတပည့်လိုးထားလို့ ဖငကြပြဲနတောလေ… အား.. ငါက ဖြည်းဖြည်းလိုးလို့ရမလား’
ဆိုပြီး တရစပ် ဆောင့်လိုးတော့တယ်။ ထွန်းညိုရဲ့ဖငလြုံးကြီးနဲ့ သာအောငရြဲ့ဆီးခုံတို့ ရိုကခြတသ်ံတွကေ တဖောင်းဖောင်းနဲ့ ထန်းတောထဲ ပြံ့လှင့်နတေော့တယ်။ ထွန်းညိုက ဖငကြိုပိုကော့ပေးပြီးခံနတေော့ သာအောငလြည်း အားတငပြှီး ဆောင့်လိုးတယ်။ တရှီးရှီးအောသ်ံတွနေဲ့ လိုးနတေဲ့ သာအောငကြ
‘ထွန်းညို.. ပုံစံပြောင်းကြမယ်.. ငါညောင်းလာပြီ’
‘ဒါဆြိုလည်း ဒီမှာပကလြကလြှနလြိုကြ’
သာအောငလြည်း အပငဘြကကြို ခွပစ်ေကာ မှပြငေပြေါြ ပကလြကလြှဲခလွိုကတ်ယ်။ ထွန်းညိုက သာအောငကြိုခွလိုကပြှီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုငကြာ လီးကိုကိုငပြှီး ဖငထြဲထည့်ခလွိုကတ်ယ်။ အပငဘြကကြိုမကြန်ှာမူထားတဲ့ ထွန်းညိုရဲ့ကြောပြငကြယွကြယွန်ဲ့ စွင့်ကားနတေဲ့ဖငလြုံးတွကေ သာအောငမြကြစြိထဲ ကြည့်ကောင်းလှန်းလှတယ်။ အပငကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ကိုငကြာ သူ့လီးပေါကြို တကဆြောင့်နတေဲ့ ထွန်းညိုကို သာအောငကြလည်း ခါးကနကေိုငပြှီး အောကကြနေ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပင့်လိုးနတယ်ေ။
‘ကိုသာအောငရြာ… ကတွောြ အရမ်းကောင်းနပြေီ… အား.. အားး’
‘ငါလည်း မင်းကိုလိုးရတာ အရမ်းကောင်းနပြေီ.. အိုး… ရှီး… ကောင်းလိုကတ်ဲ့ဖငကြှာ.. ငါလိုးဖူးတဲ့ စောကဖြုတတ်ှထကေတ်ောင် ပိုကောင်းသေးတယ်’
လီးကြီးက ထွန်းညိုဖငထြဲဝငန်တောကို မှငန်ရတောမို့ သာအောငလြည်း စိတတ်ှအရေမ်းထနန်သလေို ထွန်းညိုလည်း လီးအရသာကို ထိထိမိမိ ခံစားနရကော ကောင်းလှန်းလို့ အသံတွတေောင် မထွကန်ိုငအြောင် ဖြစ်နရတေယ်။ တကဆြောင့န်တေဲ့ ထွန်းညိုဆောင့်ခကြတ်ှေ နှေးလာတာကြောင့် သာအောငကြ
‘ထလိုကြ..ထွန်းညို.. ပကလြကလြှနလြိုးကြမယ်’
နာမညန်ဲ့လိုကအြောင် အသားခပည်ိုညိုနဲ့ ကိုယလြုံးကိုယဖြနတ်ောင့်တင်းလှတဲ့ ထွန်းညိုက ပေါငန်ှဈဖကကြို မှှောကထြားကာ ဖငကြိုလည်း ဖြဲပေးထားသေးတယ်။ အလိုကတ်သိဖြဲပေးထားတဲ့ ဖငကြို သာအောငကြ သူ့လီးကိုငပြှီး ထည့်ပေးလိုကတ်ယ်။ ရှပအြင်ျကြီအဟောင်းကို လကဖြှတထြားတော့ လကမြောင်းကြှကသ်ားတွကလေည်း ထုနဲ့ထညန်ဲ့။ အလိုးခံရင်း ကြယသ်ီးတွကေို ဖြုတလြိုကတ်ော့ အင်ျကြီအောကဘြကကြ မို့မောကန်တေဲ့နို့တွကေို မှငတ်ော့ သာအောငကြ လကလြှမ်းလိုကပြှီး ဆုပန်ယပြေးလိုကတ်ယ်။ နို့တွကေိုနယပြှီး ဖငကြိုလည်း မရပမြနားလိုးနတေဲ့ သာအောငကြိုကြည့်ကာ ထွန်းညို ပြီးချင်လြာတယ်။
‘ကိုသာအောင်.. ကတွောပြှီးချင်န်ပြေီ… အားးး… လိုးထား… အဲလိုလေး လိုးထားပေး.. အား… အားးးးး…. အာ့’
ထွန်းညိုက လီးကိုထုရင်း ဗိုကပြေါကြို လရညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့တယ်။ ထွန်းညိုပြီးတာကြည့်ပြှီး သာအောငလြည်း ပြီးချင်လြာတာမို့ အားကုနတ်ငကြာ ဖငကြို အသားကုန် ဆောင့်လိုးလိုကတ်ယ်။ ထွန်းညိုက ဖငဝြကိုညှဈလိုကြ ပြနလြွှော့ခလွိုကြ လုပန်တောဟာ သာအောငပြှီးဖို့ကိုလည်း တဖကတ်လမ်းက ကူညီပေးနတယ်ေ။
‘အား…ရှီး…ငါပြီးပြီ.. ထွန်းညို.. အား… အားးးး’
ဆိုကာ ထွန်းညိုဖငထြဲ လရညတ်ှေ ပန်းထည့်လိုကတ်ော့တယ်။ သာယာမှုကိုယစြီရသှားကြတဲ့ သူတို့နှစ်ယောကလြည်း ခဏနားကာ အပန်းဖြပြေီးမှ ရှာထဲပြနဝြငလြာကြတယ်။
‘ကိုသာအောင် ကတိတညပြါစနေောြ’
‘စိတခြပြါ… သာအောငကြ ဆင်းရဲပမယ်ေ့လည်း စိတဓြါတမြယုတမြာပါဘူးကြာ’
အိမကြိုရောကတ်ော့ တအိမလြုံး အိပမြောကနွပြေီထငတ်ယ်။ အပေါထြပကြို တကလြာတော့ ဖိုးခွါးက အိမြဦးခန်းမှာ ပကလြကအြိပမြောကလွကြြ။ အတွင်းခန်းထဲ ဆကဝြငလြာတော့ ညာဘကခြှမ်းမှာ ကိုမှတသ်ာတို့လငမြယားနတေဲ့အခန်း၊ ဘယဘြကခြှမ်းမှာတော့ အခန်းနှစ်ခန်းရှိပြီး အိပြဦးခန်းနဲ့ကပလြကြကြ ငှနှင်ေးမောငလြေးနတေဲ့အခန်းမို့ ပိတထြားတယ်။ နောကဘြကကြတွဲ့အခန်းက ထွန်းညိုတို့နတေဲ့အခန်း။ အိမအြောကထြပမြှာတော့ ထွန်းညိုယောကျခမ သူကြီးလငမြယားအခန်းနဲ့ အိမအြကူ ကြီးတောအြုန်းနှဲ့က သပသ်ပစြီနကြတေယ်။
ထွန်းညို အခန်းထဲဝငတ်ော့ မိန်းမဖြစ်သူငှနှင်ေးက အိပပြွောန်လပြေေီ။ ထွန်းညိုလည်း မယားဘေးမှာ ဝငအြိပလြိုကတ်ယ်။ ခုနက ကိုသာအောငဆြီ အလိုးခံရင်း လရညထြှကသ်ှားတော့ သူလည်း စိတမြပါတော့တာနဲ့ တဖကလြှည့်ကာ အိပလြိုကတ်ော့တယ်။ နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပပြွောသ်ှားတာမို့ ခွံထဲဆူသံကြားမှ နိုးလာတော့တယ်။ ဖိုးခွါးအိမကြို ကူဆောကဖြို့ရောကန်တေဲ့သူတွကေ ခွံဝင်းထဲ အလုပရြှုပန်ကြပြေီမို့ နတေောတ်ောမြှင့်နမှန်ေး ထွန်းညို သိလိုကရြတယ်။
‘အဈကို..အိပရြေးဝခဲ့ရဲ့လား’
ငှနှင်ေးအမေးကို
‘ဝတယန်ှမ.. ဒီကအဈကိုတွေ ရောကကြတည်းက နှိုးရောပေါ့’
‘အင်း..အဈကိုအိပပြွောန်တောကြည့်ပြီး နှမ တမငမြနှိုးခဲ့တာပါ’
ငှနှင်ေးစတနောကို အပြုံးနဲ့ပဲ တုံ့ပြနလြိုကပြှီး မကြန်ှာသဈဖို့ ထွကလြာခဲ့တယ်။ မနကစြာစားပြီးတော့မှ အိမဆြောကရြာမှာ ကူပေးရင်း တဈရကတ်ာကို ကုနမြှန်းမသိ ကုနသ်ှားတော့တယ်။ ညနစေောင်းလောကမြှာပဲ ဖိုးခွါးရဲ့ ထရံကာ ထန်းလကမြိုး အိမလြေးက အပြီးသတသ်ှားခဲ့တယ်။ အိမမြကြီးဘေးက ပဲမှောတ်ိုကလြေးရယ်၊ နှားတင်းကုပလြေးနဲ့ တဆကတ်ည်းရှိတဲ့ ကုကျကိုပငအြောကကြ ဖိုးခွါးအိမလြေးက နချင်ြေ့စဖြယရြှိနတယ်ေ။ ဖိုးခွါးအိမရြှေ့မှာတော့ ကြင်းပြငကြှီးတဈခုသာရှိတာမို့
‘ကတွောြ ဒီနားမှာ သီးပငလြေးတွေ စိုကလြိုကမြယ်.. ဟင်းတမယရြတာပေါ့’
ဆိုတော့ ကိုမှတသ်ာကလည်း သဘောတူတယ်။ ညနမှောတော့ မနေ့ကလို ထန်းရညဆြိုငမြှာ မသောကတ်ော့ဘဲ ခုနက အိမရြှေ့ကြင်းပြငမြှာပဲ ဝိုင်းလိုကကြှတော့တယ်။ ဒီတခါတော့ ယောကျခထီးဖြစ်သူ ရှာသူကြီးဦးဘမိုးရော ပါတာမို့ အားလုံး ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းရှိလှတယ်။ ငှနှင်ေးတို့ညီအဈမတွကတေော့ အမှည်းတွလေုပပြေးရင်း ညနစေောင်းသည့်တိုင် မီးဖိုချောငကြ မထွကရြ။ အကုနသ်ိမ်းပြီးမှ ထွန်းညိုနဲ့ ကိုမှတသ်ာတို့ ရအတေူခွိုးလိုကကြှတော့တယ်။
ရချိုးစဉြ့အိုးနားမှာရပရြင်း ရအတေူတူခွိုးကြတော့ ထွန်းညိုက ရစေိုနတေဲ့ ကိုမှတသ်ာရဲ့အောကပျိုင်းကို ခိုးကြည့်ကာ တွံတွေးတွေ မွိုခမွိတာ ဘယန်ှဈကြိမမြှန်း မသိတော့ပေ။ ရချိုးနရောကို ထရံလေးကာထားတော့ အိမမြကကြည့်ရငဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယန်ရောကကြည့်ရငဖြစ်ဖြစ် အလှယတ်ကူ မမှငရြတော့ ကိုမှတသ်ာက ပုဆိုးမကာ လီးကြီးကိုပြတရြင်း ရဆေေးနတယ်ေ။ ထွန်းညိုလည်း လီးကိုမှငလြိုကတ်ော့ ကိုယပြါလီးတောငခြငွသ်လိုလို ဖြစ်လာတော့ ကိုမှတသ်ာကို ကြောပေးကာ ရချိုးနလေိုကတ်ယ်။ တဖကကြိုလှည့်သှားတဲ့ ထွန်းညိုကိုကြည့်ကာ မှတသ်ာစိတထြဲ ရှကမြိသလို ဖြစ်သှားတယ်။ ယောင်ျကြားသားအချင်ြးချင်ြးမို့ မရှကလြောကဘြူးအထငန်ဲ့ လီးကိုထုတကြာ ဆေးလိုကပြမယ်ေ့ ထွန်းညိုက ရှကသ်ှားပုံရတော့ မှတသ်ာလည်း ပုဆိုးကို ပြနခြလွိုကတ်ော့တယ်။
ခွထေောကတ်ှကေို လကန်ဲ့ပြတပြှီး ဆေးနတေော့ ထွန်းညိုဖငကြ ကုန်းလကြမြို့ မှတသ်ာလည်း ငေးကြည့်နမေိတယ်။ ရစေိုစိုပုဆိုးအောကမြှာ ဖငန်ှဈလုံးက အထင်းသားရှိနပြေီး သူ့မိန်းမဖြစ်သူ ရှှနှင်ေးဖငထြကတ်ောင် ကြီးချင်ခြငွြ။ အောကကြလီးကြီးကလည်း ခုနကတည်းက လကန်ဲ့ပြတန်တေော့ တောငခြငွသ်လိုလိုဖြစ်နတော၊ အခုတော့ ထွန်းညိုက ရှေ့ကနေ ဖငကြှီးကုန်းပြနတေော့ ကုန်းရုန်းထလာကြတယ်။ ရုတတ်ရကြ ထွန်းညိုက မတတ်ပရြပပြှီး သူ့ဘကလြှည့်လာတော့ မှတသ်ာလည်း ယောငယ်ောငကြန်းကန်းနဲ့ လီးကို လကန်ဲ့အုပလြိုကမြိတယ်။ လီးကြီးက ထိုးထောငန်တောမို့ လကန်ဲ့ကာပမယ်ေ့ ကာတဲ့ပုံစံမဖြစ်ဘဲ ဆုပကြိုငထြားတဲ့ပုံ ပေါကသ်ှားတော့တယ်။ ပုဆိုးတွနေဲ့ရောကာ လကထြဲဆုပထြားတဲ့လီးကြီးက သာမနထြကြ ပိုကြီးသယောင် ဖြစ်နတယ်ေ။
ထွန်းညိုလည်း တခကြသ်ာ ကြည့်လိုကပြှီး ရကေိုပဲ ဆကခြွိုးနလေိုကတ်ော့တယ်။ ထမင်းစားပြီး အိမအြောကကြခုံမှာပဲထိုငကြာ ကိုမှတသ်ာ၊ ထွန်းညိုနဲ့ ဖိုးခွါးတို့ သုံးယောကသ်ား စကားကောင်းနခေဲ့ကြတယ်။ ညဘကကြှတော့ ကိုမှတသ်ာတို့လငမြယားက တအင်းအင်းနဲ့ လိုးပြဲဆငန်ှှဲနကြတောမို့ ထွန်းညိုလည်း ဖိုးခွါးလီး၊ ကိုမှတသ်ာလီးနဲ့ ကိုသာအောငလြီးကြီးတို့ကို မှန်းကာ မိန်းမဖြစ်သူမငှနှင်ေးကို လိုးပေးလိုကတ်ော့တယ်။ သူ့ဖငကြို ပြဲအောငလြိုးကြတယဆြိုတဲ့ စိတကြူးနဲ့ မငှနှင်ေးကို လိုးပေးလိုကတ်ာ စောကပြတကြှီး ပြဲလုမတတ် ဖြစ်သှားတော့တယ်။
မနကဆြို တဈရှာလုံး လှုပလြှုပရြှရှနဲ့ လုပင်န်းခွင် ကိုယစြီဝငကြှရတာမို့ ရှာထဲမှာလည်း လူတွေ ပြားပန်းခတတ်မွှ သှားလာနကြတေယ်။ ကိုမှတသ်ာ၊ ထွန်းညိုနဲ့ ဖိုးခွါးတို့က လယထြဲဆင်ြးဖို့ ပြငန်ကြတေယ်။
‘မောငမြှတသ်ာနဲ့ မောငထြှန်းညိုက နားမှပေါ့… ဖိုးခွါးတွောကတ်ည်းနဲ့ အဆငပြှပေါတယ်.. လယထြဲ လုပစြရာမှ သိပမြကနွတ်ော့တာ’
ယောကျခမဖြစ်သူ ဒေါကြွော့ရီက လှမ်းပြောတော့ ကိုမှတသ်ာက
‘ရပါတယအြရီးရဲ့.. သုံးယောကဝြိုင်းလုပလြိုကတ်ော့ အလုပတ်ှငတ်ာပေါ့… ဟုတဘြူးလား’
ထွန်းညိုကို အဖောစြပတ်ော့ သူလည်း
‘ဟုတတ်ယအြရီး.. ကတွောတ်ို့လည်း အလုပမြရှိ မနတတေပြါဘူး’
‘အိုကြယ်.. သူကြီးသားမကတ်ှပေဲ… ဆိုကန်ဲ့ဂိုကန်ဲ့နမှပေေါ့.. မင်းတို့ကိုကြည့်ရတာ သူရင်းငှားတွကြနေတောပဲ’
ကြီးတောအြုန်းနှဲ့က
‘ဪ… လူငယတ်ှပေဲ မကြော့ရီရေ.. လုပကြှပါစေ’
ထွန်းညိုတို့လည်း ဘာမှဆကမြပြောပဲ လယထြဲဆင်းကြလာခဲ့ကြတယ်။ လယထြဲရောကတ်ော့ တာဝနကြိုယစြီယူကာ လုပစြရာရှိတာလေးတွကေို လုပလြိုကကြှတော့တယ်။ ထွန်းညိုက အပငရြိပအြောကကြိုသှားရင်း စီးကနွတေဲ့ ခွှေးတွကေို ပုဆိုးခါးပုံစနဲ့ သုတလြိုကတ်ယ်။ ဖိုးခွါးကတော့ တာဝနအြများကြီး ယူထားတာမို့ ဆကလြုပန်တေုန်း၊ ကိုမှတသ်ာလည်း ထွန်းညိုရှိရာဆီ လှမ်းလာနတယ်ေ။ မနေ့က ရချိုးရင်း မှငလြိုကရြတဲ့ လီးကြီးက မကြစြိထဲကနေ မထွကသ်ေး။
‘ပူလိုကတ်ာကြာ.. ဒီပဲတွသေိမ်းပြီးရင် မှင်းခွံဘကသ်ှားရောင်းတဲ့အခါ မင်းရောလိုကခြဲ့လေ…’
‘အင်း..အရငဆြို ကိုမှတသ်ာတွောကတ်ည်းပဲ သှားတာလား’
‘ဆိုပါတော့.. တခါတလေ မရှှနှင်ေးပါ လိုကတ်ယလြေ.. တွောကတ်ည်းသှားတာကများတယ်… မရှှနှင်ေးက မှို့ကကုနတ်ှေ ဝယစြရာရှိမှ လိုကတ်ာပါ.. ပုံမှနဆြို ငါနဲ့လှမ်းမှာလိုကတ်ာပဲ..’
‘ဪ…’
‘ဖိုးခွါးလေးက အတောအြားကိုးရသားပဲ’
‘ဟုတတ်ယ်.. အိမမြှာဆိုလည်း အကုန် သူ့လကသ်ူခွပေဲလေ… သူငယင်ယလြေးကတည်းက အိမမြှာနလောတာ.. သူ့အဖလည်ေး အရငကြ ကတွောြ့အိမကြ သူရင်းငှားပဲ… အိမအြကူကြီးတောမြတုတန်ဲ့ အိမထြောငကြပြှီး ဖိုးခွါးကို မှေးတာတဲ့လေ… သူက ကံမကောင်းရှာဘူး… သူမှေးပြီး သိပမြကြာ သူ့အဖဆေုံးရော… အမကတေော့ သူ့တို့သားအမိကို သနားပြီး အိမမြှာပဲ မှေးစားထားတာလေ… အမနေဲ့ ကြီးတောမြတုတကြလည်း ညီအဈမတွလေိုဖြစ်နတေော့ ကတွောြ့အတွကလြည်း ညီငယတ်ွောကြ ထပရြသလိုပဲ…’
‘ဪ… ဒါဆို သူငယင်ယလြေးကတည်းကနေ မင်းတို့အိမမြှာပဲ ကြီးပြင်းလာတာပေါ့… ဒါကြောင့်လည်း မင်းကို သိပခြငတ်ှယတ်ာနမှော’
ထွန်းညိုက ဘာစကားမှမဆိုဘဲ နပေူပြင်းထဲ ကြောပြောငန်ဲ့ အလုပလြုပန်ဆေဲ ဖိုးခွါးကို ငေးကြည့်နမေိတယ်။
‘နမှန်ေးတည့်နပြေီ.. ထမင်းစားနားကြရအောင်… ဖိုးခွါးရေ ထမင်းစားနားကြမယဟြေ့’
အိမန်ဲ့လယကြ အဝေးကြီးမဟုတလြှတဲ့အတွကြ ထမင်းအုပပျို့တာတွမရှေိဘဲ အိမပြှနစြားကြတယ်။ အိမန်ဲ့ဝေးတဲ့သူတွကတေော့ ပို့ပေးတဲ့ ထမင်းအုပကြိုပဲ စားကြတာပေါ့။
‘ဟော… ထွန်းညိုတို့ ထမင်းစားပြနတ်ာလား’
လူသုံးယောကထြဲကမှ သူ့နာမညကြိုတပပြှီး မေးလိုကတ်ဲ့ ကိုသာအောငကြို မလုံမလဲ ကြည့်ကာ
‘ဟုတတ်ယ်.. ထမင်းစားနားတာ.. ဘယလြဲ’
မကောင်းတတလြို့ ပြနမြေးလိုကမြှ ပိုဆိုးသှားတယ်။
‘ရှာမှောကဘြကကြ ထန်းတောထဲ ခဏ..’
မကြန်ှာတဈခုလုံး ဘယန်ားထားရမှန်းမသိ ဖြစ်နတေဲ့ ထွန်းညိုကိုကြည့်ကာ ကိုသာအောင် တဈခကြပြှုံးလိုကပြှီး
‘သှားပြီဟေ့’
ဆိုရင်း နှုတဆြကထြှကသ်ှားတယ်။ နေ့လညန်ေ့ခင်း အရိပကြောင်းတဲ့ ဖိုးခွါးတဲမှာ ခဏအိပပြှီး ညနစေောင်းမှ ရချိုးဖို့ပြငလြိုကတ်ယ်။ ရမချိုးခင် အိမသ်ာတကလြေ့ရှိတဲ့ ထွန်းညိုက အိမသ်ာတကရြင်း ဆေးပေါ့လိပကြှမ်းကိုခဲကာ ဇိမယ်ူနတယ်ေ။ နေ့လညကြ ကိုသာအောငရြဲ့ ထန်းတောထဲခဏဆိုတဲ့ စကားကို ပြနကြှားရင်း ကိုသာအောငဆြီ အလိုးခံခဲ့ရတာကို မှငယ်ောငန်တယ်ေ။ လိုးခကြကြောင်းကောင်းတွနေဲ့ ဆောင့်လိုးပေးတဲ့ ကိုသာအောငကြို ထပပြှီးကုန်းပေးချင်လြာတယ်။ ဖြစ်ပါ့မလားလို့ စိတကြတွေးပူနပမေယ်ေ့ ဘယသ်ူ့ကိုမှမပြောပါဘူးလို့ ကတိပေးထားတဲ့အတွကြ ထွန်းညိုလည်း ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခု ခလွိုကတ်ယ်။ ရမေိုးခွိုးပြီးတော့ ရှာထဲခဏဆိုကာ ကိုသာအောငအြိမဘြကကြို ထွကလြာခဲ့တယ်။
‘ကိုသာအောင်… ဗွို့.. ကိုသာအောငရြေ’
ခွံရှေ့ကနေ လှမ်းခေါရြင်း အထဲကို ဝငလြာခဲ့တယ်။ ကိုသာအောငကြ လူပျိုတကိုယတ်ည်းသမားမို့ အိမမြှာ သူကလှဲပြီး ဘယသ်ူမှမရှိ။ ထွန်းညိုလည်း ဘေးဘီဝဲယာကို တခကြကြှည့်လိုကတ်ယ်။ နဝငေရြီတရော ညီအဈကိုမသိတသိအခွိန်မြို့ အရဲစွန့်ကာ အိမထြဲဝငလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ ကိုသာအောငကြို အိမြဦးခန်းမှာ မတွေ့ရတော့ အိပခြန်းလို့ထငရြတဲ့အခန်းရဲ့ လိုကကြာကို ဟကြည့်လိုကတ်ယ်။ ထန်းရညမြူးနတေဲ့ ကိုသာအောငရြဲ့ ပုဆိုးက လညပြင်းနားထိ ရောကန်တယ်ေ။ လီးတုတည်ိုညိုကြီးကတော့ ပြော့တွဲကလွကြြ ငှိမသ်ကန်တယ်ေ။ ထွန်းညိုလည်း လီးကြီးကိုကြည့်ကာ တွံတွေးတခကြြ မွိုခလွိုကပြှီး အခန်းထဲကို ဝငလြာခဲ့တယ်။
ကားယားကြီးအိပန်တေဲ့ ကိုသာအောငရြဲ့ ပေါငကြှားထဲကို ဝငလြိုကပြှီး လကထြောကကြာ လီးကြီးကို ကိုငလြိုကတ်ယ်။ လီးကို တခကြင်ုံ့နမ်းလိုကတ်ော့ ညှင်းသိုးသိုး အနံ့တဈခုရပမယ်ေ့ အဲ့အနံ့က ထွန်းညိုကို ပိုထနစြတယ်ေ။ ထွန်းညိုလည်း လီးကိုကိုငကြာ စုပပြေးလိုကတ်ော့တယ်။ လီးကြီးက ပါးစပထြဲမှာ ဒင်းပြည့်ကပြပြှည့် ကြီးလာတော့ ပါးစပထြဲက ထုတလြိုကတ်ယ်။ သူရဲ့ဆီးခုံပေါကြ အမှှေးတွထေဲကနေ ခွှေးနံ့သင်းသင်းရနတေော့ အမှှေးတွကေို ရှူလိုကတ်ယ်။ တောတ်ောရြမျမကထြနစြတေဲ့ အနံ့မို့ ထွန်းညိုလည်း လီးကို စိတကြှိုကစြုပပြေးလိုကရြင်း ကိုသာအောငကြို ကြည့်လိုကတ်ော့ အိပမြောကနွဆေဲ။ ထွန်းညိုလည်း အခွိနမြဆှဲချင်တ်ာကြောင့် ရပလြိုကကြာ အဝတအြစားတွေ အကုနခြွှတခြလွိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကိုသာအောငကြိုခွကာ ကိုယ့်ဖငကြိုယတ်ှံတွေးဆှတပြှီး တောငန်တေဲ့ လီးကြီးပေါြ ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။ ဖငကြှီးက တောတ်ောအြလိုးခံချင်န်တောမို့ ပြင့်အာကာ နူးညံ့နတေော့ လီးကြီးက တွံတွေးအကူနဲ့ ချောချောမှေ့မှေ့ ဝငရြောကသ်ှားတယ်။
ထွန်းညိုလည်း ပထမတော့ ကိုသာအောငန်ိုးသှားမှာကြောကပြှီး ခပဖြှည်းဖြည်းလေး ဆောင့်နပမေယ်ေ့ အလိုးခံနရတေဲ့ ဖီးလကြှီးကြောင့် စိတတ်ှမထေိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ ခပပြှင်းပြင်းလေး ထိုငထြလုပန်တယ်ေ။ အိပမြကလြိုလို တကယလြိုလိုဖြစ်နတေဲ့ ခံစားခကြတ်ှနေဲ့ ကိုသာအောင် နိုးလာကာ မကြလြုံးဖြင့်ကြည့်လိုကတ်ော့ သူ့လီးကြီးနဲ့ ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတကြာ ကိုယ့်ဖငကြိုယဆြောင့်လြိုးနတေဲ့ ထွန်းညိုကို တွေ့လိုကရြတယ်။ ထွန်းညိုကြည့်ရတာ သူနိုးလာတာကို သတိထားမိပုံမပေါဘြဲ မကြလြုံးစုံမှိတ် တကဆြောင့်နတောမို့ ကိုသာအောငလြည်း သူ့နို့တွကေို လှမ်းကိုငလြိုကတ်ယ်။ ရုတတ်ရကြ နို့တွကေို အကိုငခြံလိုကရြတော့ ထွန်းညိုလည်း လန့်သှားပြီး တကဆြောင့်နတောပါ ရပသ်ှားတယ်။
‘ဆောင့်လေ.. ထွန်းညို… မင်းတကဆြောင့်နတေဲ့ပုံက အရမ်းကြည့်ကောင်းတယ်..’
ထွန်းညိုလည်း ကိုသာအောငပြှောတဲ့အတိုင်း ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့်ပေးလိုကတ်ယ်။ ကိုသာအောငကြ သူ့န်ို့တွကေို ညှဈပေးကာ အောကကြနေ ခါးကော့ပေးထားတယ်။ မကြာခငမြှာပဲ ကိုသာအောငကြ
‘ထွန်းညို.. ဆောင့်ကြာ.. ငါပြီးချင်န်ပြေီ… အားး.. အိုး… အားးးး’
ဟုဆိုကာ နို့တွကေိုညှဈနတေဲ့ လကတ်ှကေ ဖငန်ှဈလုံးကို ပြောင်းကိုငလြိုကပြှီး သူ့ဆီးခုံနဲ့ အတင်းဖိကပကြာ လရညတ်ှကေို ထုတပြဈလိုကတ်ော့တယ်။ ထွန်းညိုလည်း ကိုသာအောင် လရညထြှကသ်ှားပြီမို့ လီးကိုထုတကြာ ရပလြိုကပြှီး အဝတတ်ှကေို ကောကဝြတလြိုကတ်ယ်။ လိုကကြာကိုဖြင့်ပြီး
‘ကတွောပြှနတ်ော့မယ် ကိုသာအောင်’
ဟုဆိုကာ နှုတဆြကတ်ော့ ကိုသာအောငကြ သူ့လကကြိုဆှဲပြီး
‘နေဦးထွန်းညို… မင်းငါ့လီးကိုကြိုကလြို့ ထပပြှီး လာအလိုးခံတာမလား… မင်းကြိုကရြင် အခွိနမြရှေး လာခံလို့ရတယ်’
‘အေးပါ… ကိုသာအောငသ်ာ ကတိတညပြါစေ… ကတိသာတညရြင် ခငဗြွားလိုအပခြွိနတ်ိုင်း အလိုးခံပေးမယ်..’
ဆိုပြီး ထွကလြာခဲ့တော့တယ်။
🏵️ သူကြီးသမကြ ထွန်းညို (အပိုင်း ၂) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️