အောစာအုပ်

သူကြီးသမက် ထွန်းညို (အပိုင်း ၂)

သူကြီးသမကျ ထွန်းညို (အပိုင်း ၂)
ရေးသားသူ – cumwhoreinyourarea (Wattpad)

အညာရဲ့နေ့လယခြင်းတွဟော ပူလောငန်ပြေီး လတွကေလေည်း အိုကစြပစြပရြှိလှတယ်။ အရိပတ်ခုရဖို့ နပေူကြဲတဲတလွှောကြ မောင်းနှငလြာတဲ့ နှားလှည်းတဈစီးက မနကြညွြးပငအြောကကြို ဝငန်ားလိုကတ်ယ်။ မှင်းခွံကိုပဲ သှားရောင်းတဲ့ ကိုသာထနကြ သူ့ခေါင်းပေါကြ ဖငွပြိတစြကို ဖြုတခြလွိုကပြှီး အနားမှာရှိတဲ့ ဇရပကြို ဝငန်ားလိုကတ်ယ်။ ရှာကိုရောကဖြို့ ခရီးဆကရြဦးမယဆြိုပမယ်ေ့ နစေောင်းခွိနလြောကသ်ှားရငတ်ောင် မှီနိုငသ်ေးတာမို့ အေးအေးလူလူ အနားယူပြီးမှ သှားတော့မယလြို့ ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကတ်ယ်။

ကိုသာထနဆြိုတာက ပန်းလှရှာကဖြစ်ပြီး လယ်ဧက အများအပြားပိုငကြာ ရှာရဲ့သူဌေးတန်းဝငတ်ဲ့သူ တဈဦးပါ။ ခတ်ပေညာတတဆြိုပမယ်ေ့ မိဘလုပင်န်းဖြစ်တဲ့ လယလြုပင်န်းကိုပဲ ဆကလြကလြုပကြိုငခြဲ့ပြီး ရှာမှာပဲ အနမွေားပါတယ်။ ကိုသာထနသ်ညလြည်းပဲ အညာသားပီပီ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ တောင့်တင်းလှပြီး အများသူငှာနဲ့မတူဘဲ အသားအရညမြှာ ဖြူစငဝြင်းပတာမို့ အညာသားဟု ယုံမှတဖြှယမြရှိခွေ။ အသကြ ၃၀ စွန်းစွန်းသာ ရှိသေးပမယ်ေ့ နှုတခြမ်းမှှေးကားကားနဲ့ ဖြစ်တာကြောင့် ရှိရင်းစွဲအသကထြကြ ပိုကြီးသယောင် ဖြစ်နတယ်ေ။ ခရီးသှားတွေ တဈယောကမြှ မရှိတာမို့ ကိုသာထနလြည်း လှယအြိတကြို ဘေးခပြှီး ပကလြကလြှနလြှဲအိပလြိုကတ်ယ်။ ပေါငကြှားထဲက ရုန်းထချင်န်တေဲ့ လီးကြီးကို ပြတကြာ ဇိမခြံနမေိတယ်။ အညာသားပီပီ တုတခြိုငလြှတဲ့ လီးကြီးက အကြောတပျိုင်းပျိုင်းထကာ မာနဖြီလာတော့တယ်။

ကိုသာထနလြည်း အိပန်ရင်ေးထလိုကကြာ ဘေးဘီဝဲယာကို တခကြကြှည့်လိုကတ်ော့ သူတဈယောကတ်ည်းပဲ ဖြစ်နတောကြောင့် ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ ဇရပရြဲ့နံရံကိုမှီကာ ပေါငကြိုကားပြီး မှှောကလြိုကတ်ော့ ကိုသာထနရြဲ့ဖငပြေါကကြ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း။ လီးထိပကြ စို့တကလြာတဲ့ အရညကြှညတ်ှကေို လကထြိပန်ဲ့ယူကာ ဖငဝြမှာပြတပြှီး ဇိမယ်ူနတယ်ေ။ မှင်းခွံမှာ ပဲရောင်းရင်းနတေုန်းကပဲ ကုနသ်ညတ်ှဆေီ အလိုးခံခဲ့တာတွေ၊ ခတ်ပေညာတတ် လညလြညဝြယဝြယရြှိတော့ မကြန်ှာဖြူအင်ျဂလိပပြုလိပတ်ှကေို ဖငကြုန်းပေးတာတွကေို တွေးရင်း ပြနလြညတ်မ်းတနမေိတယ်။ ကိုသာထနကြ နာမညန်ဲ့လိုကအြောင် ထနပြှီး ရှာမှာအနအထေိုငပြိရိသလောကြ မှို့ပေါမြှာဆို ဖငသ်ရမ်းလှန်းသူမို့ ဖငပြေါကကြ ပြဲအာနတယ်ေ။ သူသှားလရော ဆောငထြားလေ့ရှိတဲ့ အရှည် ၈ လကမြနဲ့ လုံးပတကြ သူ့လကကြောကဝြတန်ီးပါးလောကတ်ုတကြာ အချောကိုငထြားတဲ့ သဈသားချောင်းကို လှယအြိတထြဲက ထုတလြိုကပြှီး တွံတွေးဆှတကြာ ဖငထြဲထည့်ခလွိုကတ်ယ်။ ရှာမှာနရင်ေ ဒီသဈသားချောင်းနဲ့ပဲ အာသာဖြနတေောမို့ ဖငထြဲ အလှယတ်ကူ ဝငသ်ှားတယ်။

‘အား… ငါ့ဖငကြှီးကို ဒီထကပျိုပြဲအောငလြုပရြမယ်… ရှာမှာလည်း ငါ့ဖငကြို လိုးပေးဖို့ လူတွောကရြှာမှရတော့မယ်… ဒီဟာကြီးက မာမာတောင့်တောင့်ကြီးနဲ့ သိပအြာသာမပြလှဘေူး.. အားးး… အားး’

ဆိုကာ တဈယောကတ်ည်း အာသာဖြနမေေိတယ်။

‘သူကြီးသားမကြ ထွန်းညိုဆို မဆိုးဘူး… ငါ့အကြိုကပြဲ… ထွန်းညိုရေ.. ငါ့ဖငကြှီးကို လိုးပေးပါဟ… အား.. ထွန်းညို.. ကောင်းလိုကတ်ဲ့လီးကြီးကြာ… အားးး.. အားးး’

ကိုသာထနတ်ဈယောကြ ထွန်းညိုကိုမှန်းကာ လကတ်ဖကန်ဲ ထုလိုကြ၊ ကနွတ်ဖကန်ဲ့ ဖငကြို သဈသားချောင်းကြီး ထိုးထည့်လိုကန်ဲ့ လရညတ်ှေ ပန်းထွကအြောငထြိ ထုလိုကတ်ော့တယ်။ ပြီးတော့မှ တရေးတမောအိပကြာ နစေောင်းတော့မှ ရှာကိုပြနလြာခဲ့တယ်။

အလုပသ်ိမ်းစ အိမပြှနခြွိနမြို့ မိန်းမတွကေ ထမင်းခကြရြန် အိမကြိုတန်းပြနကြှပမယ်ေ့ ယောင်ျကြားသားတွကတေော့ ဦးလှန်းရဲ့ထန်းတောကြီးမှာပဲ ဆုံဖြစ်ကြတယ်။ ဟိုတဝိုင်း၊ ဒီတဝိုင်းနဲ့ စကားပြောသံတွေ၊ ငှင်းခုံသံတွေ ဆူညံနကြပြေီး တခွို့ကလည်း အရှိနရြကာ ယဈမူးနကြပြေီ။ ဝိုင်းတွရေဲ့အစွနဆြုံးမှာ ကိုမှတသ်ာ၊ ထွန်းညိုနဲ့ ဖိုးခွါးအပြင် ရှာလယကြမွိုးတင့်၊ ကိုသာအောငတ်ို့ပါ ထိုငပြှီး ရပကြှောင်းရှာကြောင်းတွေ ပြောကြ ဆှေးနှေးနကြတေယ်။ ထွန်းညိုကတော့ ပန်းလှရှာသားလုံးလုံး မဟုတသ်ေးသည့်အတွကြ သူတို့ပြောသမွှကို ငှိမကြာ နားထောငပြေးနရပေမယ်ေ့ မကြလြုံးကတော့ ကိုသာအောငလြီးပေါကြနေ မခွာပေ။ အခုဆို ထွန်းညိုမှာ တဈရကတ်ည်းမှာ ကိုသာအောငလြီးနဲ့တဈခါ၊ ဖိုးခွါးလီးနဲ့တဈခါ စိတတ်ိုင်းကအွလိုးခံနရတောကြောင့် ကြနပေပြီတိ ဂွမ်းဆီထိလို့နတေော့တယ်။

‘ဒီကပြနရြင် ကနဘြောငဟြောင်းမှာ ရသှေားခွိုးရအောင် ထွန်းညို’

ကိုမှတသ်ာက ထွန်းညိုဘကလြှည့်ကာ ပြောလိုကတ်ော့

‘ကနဘြောငဟြောင်းဆိုတော့ ရှာထိပကြဟာ မဟုတသ်ေးဘူးလား’

‘အဲဒါက အသဈလေ… အနောကဘြကမြှာ တဈခုရှိသေးတယ်… အဲ့ဒါက ရှာကဝေးလို့ ရှာထိပမြှာ အသဈတဈခု တူးလိုကတ်ာ.. ကနဘြောငဟြောင်းက ရချိုးရတာကောင်းတယ်.. လူလည်းရှင်းတော့ တခါတည်း ခွိုးရတာ အဆငပြှတယ်ေ’

‘အင်း… သှားကြမယလြေ အဈကို.. ဒါဆို ဖိုးခွါးက အိမကြရပေုံးတွနေဲ့ အသဈလှဲမယ့် ပုဆိုးတွေ သှားယူလိုကြ…’

‘ဟုတ် ကိုထွန်းညို’

ဖိုးခွါးလည်း ခကြခြငွြးထကာ အိမကြိုပြနသ်ှားတယ်။ ခဏနတေော့ လိုအပတ်ာတွနေဲ့ ပြနရြောကလြာတော့ ငှရှင်ေးကာ ကနဘြောငဟြောင်းဆီ ခွီတကလြာကြတယ်။ ရှာနဲ့သီးခွားလိုဖြစ်နတေဲ့ ကနဘြောငဟြောင်းက တောတ်ောသ်ာယာလှတယ်။ ကနဘြောငကြိုရောကတ်ော့ ထွန်းညိုနဲ့ မှတသ်ာက အပေါအြင်ျကြီတွကေို ခွှတလြိုကကြှတယ်။ ကနွသ်ူတွကေ အပေါဗြလာဆိုတော့ ပုဆိုးတွပေဲ ခပတ်ိုတိုနဲ့ ကစွကြစွလြေး ဝတလြိုကကြှတယ်။ ထွန်းညိုလည်း ပုဆြိုးကို ပြနပြှငဝြတလြိုကတ်ော့ ရုတတ်ရကပြေါသ်ှားတဲ့ ဖငလြုံးကြီးနှစ်လုံးက ကိုမွိုးတင့ကြို စိတရြိုင်းတွေ သှင်းပေးလိုကတ်ယ်။ ဖိုးခွါးကတော့ သူ့အဈကိုထွန်းညိုအတွကြ ရတဈေပုံးခပပြေးပြီး သူ့အတွကပြါ တဈပုံးဆှဲလာခဲ့တယ်။ ကနဘြောငပြေါမြှာ သနမြာထွားကြိုင်းလှတဲ့ ယောင်ျကြားငါးယောကကြ ပုဆိုးတိုတိုလေးတွနေဲ့ ရချိုးနကြတောဟာ အတောကြှည့်ကောင်းလှတယ်။ နရေောငကြလည်း ပုဆိုးခပန်ှမ်းနှမ်းလေးတွကေို ဖောကထြှကန်တောကြောင့် တုတခြိုငလြှတဲ့ ပေါငလြုံးတွကလေည်း အထငသ်ား။

ထွန်းညိုက ရကေုနသ်ှားတော့ ကနထြဲဆင်းပြီး ရတဈေပုံးခပလြိုကတ်ယ်။ ရခပေန်တောကြောင့် ကုန်းကုန်းကြီးဖြစ်နတေဲ့ ထွန်းညိုဖငလြုံးကြီးတွကေို ကနွလြေးယောကကြ တွံတွေးတွမွေိုခကြာ ကြည့်နမှန်ေးတော့ သူမသိဘူးပေါ့လေ။ ရချိုးပြီးတော့မှ အဝတတ်ှလှေဲကာ ရှာထဲပြနလြာခဲ့ကြတယ်။ ထွန်းညိုနဲ့ ကိုမှတသ်ာက ရှေ့ဆုံးက၊ သာအောငန်ဲ့ မွိုးတင့်ကအလယ်၊ ရပေုံးတွဆှေဲလာတဲ့ ဖိုးခွါးက နောကဆြုံးက။

‘သာအောငရြေ… ထွန်းညိုဖငကြှီးတွကေ အားရစရာပဲကြာ.. နောြ… ရှာက မလေးမှတဖြငထြကတ်ောင် ကြီးသေးတယ်…’

‘အင်း.. ကတွောလြည်း မှငတ်ယလြေ’

‘တောကြ.. လိုးလိုကရြရငတ်ော့ ဆိမ့်နမှောကြာ’

သာအောငကြတော့ ဘာမှမပြော၊ တောကြှာ စကားပြောများပြီး စကားကြှံသှားရင် ခကရြခညွရြဲ့ဆိုပြီး တိတန်လေိုကတ်ယ်။

ညရောကတ်ော့ မွိုးတင့်က သာအောငအြိမဘြကကြို ထွကလြာခဲ့တယ်။ လမ်းထိပလြောကရြောကတ်ော့ သာအောင့်ခွံထဲက ထွကသ်ှားတဲ့ ထွန်းညိုကိုမှငတ်ော့ နှုတဆြကဖြို့ ပြငလြိုကပြမယ်ေ့ သူနဲ့ဆန့်ကငွဘြကကြို သှားတာမို့ မခေါလြိုကတ်ော့ပေ။

‘သာအောငရြေ…သာအောင်’

ခွံထဲဝငအြောခြေါလြိုကပြမယ်ေ့ သာအောငကြို မတွေ့ရ။ ခဏနမှေ အိမပြေါကြနေ ပုဆိုး ကပိုကရိုဝတပြှီး ဆင်းလာတဲ့ သာအောငကြ

‘ဟာ… ကိုမွိုးတင့် ဘာကိဈစတုန်း.. ညမိုးခွုပမြှ’

‘အေး.. ငါပြောစရာရှိလို့ ထွကလြာတာဟ… ဒါနဲ့ ခုနက မင်းအိမကြ ထွန်းညိုထွကသ်ှားတာ မှငလြိုကတ်ယ်.. ဘာကိဈစလာတာတုန်း’

‘ဪ…ဟို..ဟို… ဒီလိုပါ မနကဖြန် သူ့အိမမြှာ ပြငစြရာလေးတွရှေိလို့ ကတွောြ့ကို လာခေါတ်ာ’

လကသ်မားပညာ မတကတ်ခေါကရြှိလှတဲ့ သာအောငကြ ရှာမှာတော့ ဆရာတဆူပေါ့။

‘ဪ…အေးပါ..’

‘ကိုမြိုးတင့်ကကော ဘာပြောမလို့တုန်း’

‘ဪ..အေး.. ဒီလိုကြ.. မင်းတခါပြောဖူးတယမြလား… မင်းအချောကတ်ှကေို ဖငမြခဖြူးဘူးဆိုတာလေ.. အဲ့ဒါ ဟိုဘကရြှာမှာ ရှငပြှုပြဲအတွကြ ရောကန်တေဲ့ မှို့က အချောကမြလေးတွေ ရှိတယတ်ဲ့.. အဲ့ဒါလာပြောတာ’

တဏှာကြီးလှတဲ့ ကိုမွိုးတင့်က လိုးစရာရှိတယဆြို ဘယကြနဘယေလြို စုံစမ်းလာမှန်းမသိ။ အခုလည်း သာအောငကြို လာစည်းရုံးနတော။

‘ဟာ… တောပြါပြီဗွာ… အချောကတ်ှကေိုတော့ မလိုးချင်ဘြူး’

သာအောင် တဈကြကပြှပြီပေါ့။ ဘယလြိုးချင်မြလဲ တောင့်တောင့်တင်းတင်းရှိလှတဲ့ ထွန်းညိုကို ညတိုင်းလိုးနရတောကို။

‘မင်းကလည်းကြာ.. လာပါ.. မင်းမလိုးရငလြည်း ငါနဲ့ အဖောဖြစ်ဖြစ် လိုကခြဲ့ပါ.. ဟိုဘကရြှာထိအောင် သှားရမှာဆိုတော့ လှမ်းလို့ပါကြ’

‘နောကကြနွပြေီလေ ဒီညသှားမလို့လား’

‘မင်းကလည်း နောကမြကသွေးပါဘူးဟ… အခွိနကြဖြင့် အစောကြီးရှိသေးတယ်.. လာပါကြာ.. မနကဖြနကြှ မင်းကို ထန်းရညတ်ိုကပြါမယ်’

သာအောငလြည်း မွိုးတင့်အကြောင်းသိတာမို့ ဆကင်ှင်းနလည်ေး လကေုနရြုံသာ ရှိတော့တယ်။

‘သှားဗြာ..အာ့ဆိုလည်း’

သာထနတ်ဈယောကြ နစေောင်းမှ ထွကလြာတာဆိုပမယ်ေ့ နှားတွကေ ပန်းနတောမို့ အေးဆေးသကသ်ာလာခဲ့တာကြောင့် မိုးခွုပန်ပြေီ။ ရှာအဝငလြောကမြှာ ရှာထဲကနေ သုတသ်ုတ် ထွကလြာတဲ့ လူနှစ်ယောကကြိုမှငတ်ော့ နှားလှည်းတွကေို ရပကြာ

‘ဟေ့..ဘယသ်ူတွလေဲကြ’

‘ဪ.. ငါတို့ပါဟ.. မွိုးတင့်နဲ့ သာအောငပြါ’

‘ဪ… ဘယသ်ူတွလေဲလို့.. သုတတ်ီးသုတပြှာနဲ့ ဘယသ်ှားကြမလို့တုန်း ငါ့အဈကိုတို့က’

‘ဪ… သာထနလြား.. ဟိုဘကရြှာကို ခဏပါ..’

‘ကိစ်စရှိလို့လား’

‘အင်း.. ထွထွထေေူးထူး မဟုတပြါဘူး’

‘အချောကဖြင် သှားခမွလို့’

အတိုငအြဖောကည်ီလှတဲ့ မွိုးတင့်နဲ့ သာအောင့် စကားကြောင့် သာထနလြည်း

‘ဟာ…ဘယလြိုတုန်း’

‘မင်းကလည်း.. ဘာတွလွှေောကပြှောနတောတုန်း’

‘ငါပြောတာ မဟုတလြို့လား.. မင်းပဲ အချောကဖြငသ်ှားခမွယဆြိုပြီး ငါ့ကို အဖောခြေါလြာတာပဲလေ’

ဖုံးလပေိုပေါလြမေို့ မွိုးတင်းလည်း မကြန်ှာခွိုသှေးကာ

‘ဟဲဟဲ..ဒီလိုပဲ.. မင်းက မှို့ကပြနလြာတာမလား.. သှား.. သှား နောကကြနွပြေီ’

သာထနလြည်း ဖငခြဖြို့သှားတယဆြိုတဲ့ စကားကြောင့် မွိုးတင့်ကို တဈခကြကြှည့်ကာ

‘ကတွောြ လိုကပျို့ပေးမယလြေ.. လှည်းနဲ့ဆိုတော့ ခွလငွေသ်ှားတာထကြ ပိုမှနတ်ာပေါ့.. လာ… တကကြှ’

‘အားနာစရာကြာ.. မင်းနှားတွကေ ပန်းနလေောကပြေါ့…’

‘ရတယ်.. ကတွောန်စေောင်းမှ သူတို့ကိုညှာပြီး အေးဆေးထွကလြာတာ.. တကပြါ.. သှားကြမယ်’

မွိုးတင့်နဲ့ သာအောငလြည်း လှည်းပေါတ်ကလြိုကကြှတယ်။ သာထနလြည်း လှည်းကိုပြနကြှေ့ပြီး

‘အဈကိုတို့က အချောကဖြင် သှားခကြှမလို့လား’

‘ဟုတတ်ယ်’

‘ကောင်းလား’

‘ငါလိုးဖူးတာတော့ ပိနပြိနလြေးတွပေဲ.. လိုးရတာကောင်းတယ်… စောကဖြုတထြကြ ဖငကြ ပိုလိုးကောင်းတယ်’

‘ကတွောကြ ဖငပြိနတ်ာ မကြိုကဘြူး… ထွန်းညိုလို ဖငအြကြီးကြီးပဲ ခခွငွတ်ာ’

သာအောငစြကားကြောင့် မွိုးတင့်ရော၊ သာထနပြါ ဆှံအကာ

‘မင်းကလည်း.. မဖြစ်နိုငတ်ာမှန်းပြီ.. ဟိုကမိန်းမနဲ့.. ပြီးတော့ မင်းထကတ်ောင် ဗလတောင့်သေး… မင်းဖငကြို ပြနခြလွိုကမြှဖြင့်’

သာအောငကြတော့ ဘာမှဆကမြပြောတော့။

‘အဈကိုတို့က ထွန်းညိုလို တောင့်တောင့်တင်းတင်းတွမှေ လိုးချင်တ်ာလား’

‘ရရငတ်ော့ လိုးချင်တ်ာပေါ့ကြာ… ဖငလြုံးတွကေိုရိုကပြှီး တဖောင်းဖောင်း ဗငွြးချင်တ်ာ’

မွိုးတင့်စကားကြောင့် သာထနလြည်း နှားလှည်းကို ရပလြိုကတ်ယ်။ လှည်းနောကမြှာ ခွတွေဲလကြထြိုငလြိုကလြာတဲ့ မွိုးတင့်နဲ့ သာအောငကြ ရှေ့ကိုလှည့်ကြည့်လိုကတ်ော့ သာထနကြ လှည်းပေါရြပကြာ ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ နေ့လညကြတည်းကနေ အလိုးမခံရမချင်ြး ဆကတ်ိုကထြနန်တောမို့ အရှကတ်ှလည်ေး ကင်းမဲ့ကာ

‘အဈကိုတို့ လိုးချင်ရြင် ဟိုဘကရြှာထိ သှားမနနေဲ့တော့’

ဟု ဆိုကာ မွိုးတင့်တို့ဘကကြို ကြောပေးရပပြှီး လကထြောကကြာ ဖငကြုန်းပေးလိုကတ်ယ်။ တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့်ကာ မယုံကြညန်ိုငတ်ဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ ဖငကြုန်းပေးနတေဲ့ သာထနကြို ပျိုငတ်ူကြည့်လိုကကြှတယ်။ ထွန်းညိုဖငလြောကြ မကြီးပမယေ့ြ လုံးကစွကြာ စွင့်ကားနတေဲ့ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ဖငကြှီးက သာအောငရြော မွိုးတင့်ကိုပါ လီးတောငစြတယ်ေ။ မွိုးတင့်ကစပြီး သာထနရြဲ့ဖငကြို ကိုငလြိုကတ်ယ်။ ဖငကြှီးက စွင့်ကားကာ လုံးကစွန်သလေောကြ ဖငပြေါကကြ စူထွကကြာ ပြဲအာနသယေောင်။

‘မင်း တကယပြှောနတောလား သာထန်.. ငါလြိုးရင် မညှာဘူးနောြ.. ဒါနောကစြရာ မဟုတဘြူး’

‘အတညပြှောနတော ကိုမွိုးတင့်.. ကတွောြ့ကို ဖငခြပြေးဗွာ… တောတ်ောအြလိုးခံချင်န်တော’

မွိုးတင့်လည်း ပုဆိုးမကာ တောငန်တေဲ့လီးကို တွံတွေးပြတပြှီး ထိုးထည့်လိုကတ်ော့

‘အား… ဖြည်းဖြည်းလေး… အားး.. အရသာရှိလိုကတ်ာ.. အခုမှ လီးအစဈနဲ့ ခံရတော့တယ်… အားးး… အား.. လိုးပေး’

ဖငထြဲ တခါတည်းဝငသ်ှားတဲ့ လီးကြောင့် သာထနမြှာ နာကောင်းကြီး ဖြစ်နတယ်ေ။ လီးတချောင်းလုံးက သာထနဖြငကြို စုတပြှတသ်ှားအောင် လိုးနိုငတ်ဲ့ ဆောင့်ခကြတ်ှနေဲ့ လိုးနတယ်ေ။ ညိုညိုတုတတ်ုတန်ဲ့ ရှာမှာ လီးအကြီးဆုံးလို့ ပြောကြတဲ့ မွိုးတင့်က သာထနဖြငကြို မညှာမတာ ဆောင့်လိုးနပြေီး သာထနကြလည်း လီးကြီးဝငန်တောကို သာသာယာယာ ဇိမရြှိရှိနဲ့ ဖငကြှီးကုန်းကာ အလိုးခံနတယ်ေ။ မွိုးတင့်လိုးတာကို ကုန်းခံနတေဲ့ သာထနအြားကြည့်ပြီး သာအောငတ်ဈယောကြ လီးကိုကိုငကြာ ဂွင်းထုနတယ်ေ။

‘အား.. ကောင်းလိုကတ်ာ.. ဘယကြတည်းကနေ ဖငခြံနတောလဲ.. သာထန်… အိုးးးး’

‘ကြာပြီ… ရှာမှာမခံရဲလို့ မှို့တကတ်ိုင်း ပဲကုနသ်ညတ်ှဆေီူ ခံနတော.. အားးး…’

‘အားးး.. ရှီး… အခု ရှာမှာဆို ငါတို့လိုးပေးမယန်ောြ.. သာထန်… မင်းဖငကြှီးက လိုးရကောင်းလိုကတ်ာ’

‘အားးး.. လိုးပေးကြ… ကတွောြ့ဖငကြှီး ပြဲအောငလြိုးကြ’

နောကကြနေ သာထနခြါးကိုကိုငတ်ာ အားရပါးရဆောင့်လိုးနတေဲ့ မွိုးတင့်ကိုကြည့်ကာ သာအောငလြည်း မနနေိုငတ်ော့ အရှေ့ဘကကြိုသှားကာ သာထနပြါးစပထြဲ သူ့လီးကြီးထည့်ပြီး ခေါင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ညှပကြိုငကြာ ပါးစပကြို ဆောင့်လိုးတော့တယ်။

‘အား.. ပါးစပကြှီးက နှေးနတောပဲ… သာထနစြုပထြား.. အား… အိုးးးး’

လှည်းပေါမြှာ သာအောငန်ဲ့ မွိုးတင့် ကြားညှပကြာ အားရပါးရ ဖငခြံနတေဲ့ သာထနကြ ပါးစပထြဲက ပြည့်သိပကြာ ဆောင့်လိုးနတေဲ့ဒဏကြို မခံနိုငတ်ော့ကြောင့်

‘ဖူး..ဖူး.ဖလှတ်.. အားး.. ကိုသာအောင် ခဏ.. ကတွောြ အသကရြှုကြပန်ပြေီ..’

တွံတွေးတွနေဲ့ သာထနပြါးစပထြဲက ထွကကြလွာတဲ့ လီးကြီးက လရောငအြောငမြှာ ပြောငလြကန်တယ်ေ။

‘အား.. အရမ်းကောင်းတယ်… မှို့ပေါကြလူတွလေိုးရငတ်ောင် ဒီလောကအြားမရဘူး… ဆောင့်ခကြတ်ှကေ ကောင်းလိုကတ်ာ.. အားး’

မွိုးတင့်လည်း သာထနစြကားတွကြေောင့် အစွမ်းတွပြခေငွလြာကာ ရှိသမွှအားနဲ့ အစွမ်းကုန် လိုးပေးလိုကတ်ော့တယ်။

‘မွိုးတင့်.. ငါခဏလိုးမယကြှာ.. မင်းလိုးနတော ဖငပြေါကကြ ကယွတ်ော့မယ်.. ဒီထကပျိုမကယွခြင် ငါတဈခကြလြိုးရပါစေဦး’

သာအောငကြ မွိုးတင့်ကို လှမ်းပြောတော့ မွိုးတင့်လည်း လိုးနတောကို အရှိနသ်တလြိုကတ်ယ်။ သာအောငကြ သာထနရြဲ့ နောကဖြကကြိုသှားကာ ဖငန်ှဈလုံးကို ဖြဲပြီး ပြဲအာနပြေီဖြစ်တဲ့ ဖငပြေါကကြို တွံတွေးထွေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သူ့လီးကြီးကိုထည့်ကာ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လိုးနတယ်ေ။ ထွန်းညိုဖငကြ ညိုညိုလုံးလုံးကြီးနဲ့ ဆောင့်လိုးလိုကရြင် ဖငလြုံးတွကေ တုနခြါသှားပမယ်ေ့ သာထနဖြငကြတော့ ဖြူဖြေးကာ ကစွကြစွလြဈလဈနဲ့ တမွိုးလိုးလို့ကောင်းတယ်။ ဖငပြေါကတ်ှကတေော့ သူမသာကိုယမြသာနဲ့ နှစ်ယောကလြုံး ခပပြှဲပြဲတွခညွြေးပဲ။ သာအောငလြည်း ဖငကြှီးကို ကြမ်းကြမ်းကြီး ဆောင့်လိုးနသလေို မွိုးတင့်ကလည်း ခါးကိုကော့ကာ လီးစုပခြံနတေော့ သာထနလြည်း ထနပြှီးရင်း ထနန်တေော့တာပေါ့။

‘အားးး.. လိုး… ကောင်းလိုကတ်ာ… သာထနရြေ… မင်းဖငကြှီးက အရမ်းအရသာရှိတယကြှာ’

‘အရသာရှိရင် လီးတောငတ်ိုင်း အိမလြာလိုး ကိုသာအောင်’

‘ငါရောပဲ လာလိုးမှာနောျ’

ဆိုကာ မွိုးတင့်ကပါ ကလေးတဈယောကလြြို ဂွီတိုကန်တယ်ေ။ သာအောငလြည်း ဆောင့်ခကြတ်ှကေို ခပသ်ှကသ်ှကလြေး အရှိနတ်ငလြိုကပြှီး သာထနခြါးကိုကိုငကြာ ဆောင့်လိုးရင်း

‘အားးး…. ငါပြီးတော့မယ်… သာထန်… အားး.. အားးး’

ဆိုကာ သာအောငကြ ဖငန်ှဈလုံးကို တင်းကြပစြှာ ဆုပန်ယပြှီး အသဆေောင့်လိုးကာ ဖငထြဲ လရညတ်ှေ ပန်းထည့်လိုကတ်ယ်။ သာအောငပြှီးသှားတော့ မွိုးတင့်လည်း နောကကြိုလာကာ လရညတ်ှေ စီးကနွတေဲ့ ဖငထြဲကို သူ့လီးကြီး ထည့်ခလွိုကတ်ယ်။

‘အားးး… ဒီတခါ ငါ့အလှည့်ပေါ့…’

‘အိုးးး… ကိုမွိုးတင့်ရေ… ဆောင့်လိုး.. ခပပြှင်းပြင်းလေး… အား… လိုးခံရတာ ကောင်းလိုကတ်ာ… ခံဖူးသမွှထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ’

မွိုးတင့်လည်း သာထနရြဲ့ ပခုံးကားကားကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆှဲကိုင်ကြာ ခွေးလိုးသလိုမွိုး ဒူးထောငကြာ အပေါကြနေ တကဆြောင့်ပေးလိုကတ်ယ်။

‘အားးး…သပေါပြီ… အားးး… မရပန်ဲ့ ကိုမွိုးတင့်.. အား… အလိုးခံရပြီး သသှေားလည်း သပေါစေ… မရပလြိုကန်ဲ့.. အားးး.. အိုးးး’

အရမ်းထနန်တေဲ့ သာထနကြ နှားလှည်းပေါြ အလိုးခံရင်း စိတကြှိုကအြောန်တေော့တယ်။ မွိုးတင့်လည်း ဆောင့်ဆောင့်လိုးပြီး သိပမြကြာခငမြှာပဲ လရညတ်ှေ ထွကကြုနတ်ယ်။

‘အားးးး… ကောင်းလိုကတ်ာ… အားးး… ပြီးပြီ.. ထွကပြှီ… ငါ့လရညတ်ှေ ထွကကြုနပြှီ.. အား… အားးး’

သာထနကြ လေးဘကကြုန်းထားရာကနေ မှောကလြကြလြဲကသွှားတော့ မွိုးတင့်ပါ လိုကပြှီး အပေါကြ လှဲခလွိုကတ်ယ်။

‘နောကန်ေ့တွေ လီးတောငလြို့ လိုးချင်ရြငလြည်း ကတွောြ့ဖငကြို လာလိုးကြနောြ…’

‘စိတခြွ လာခဲ့မယ်.. ဒီလိုမွိုး အမြဲလိုးချင်န်တော’

ခဏနားပြီးတော့မှ ရှာထဲကို သုံးယောကသ်ား ပြနလြာခဲ့ကြတယ်။

—————————-

‘ငှနှင်ေးရေ… ငှနှင်ေး… ရှှနှင်ေးရေ… ဟော… တွောကမြှမရှိကြဘူးလားဟဲ့’

တစာစာအောရြင်း သာထနကြ အိမအြောကဝြငကြာ ခုံတန်းပေါြ ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။ သောကလြကစြ ရနှေေးကြမ်းက အေးစကစြကြ။ ခွကထြဲက ရနှေေးကြမ်းကို လှှင့်ပစ်ကာ အသဈထပထြည့်နတေုန်း အိမပြေါကြ ထွန်းညို ဆင်းလာတယ်။

‘ဟော.. ကိုသာထန် ဘယတ်ုန်း’

အပေါဗြလာကငွြးနဲ့ ပုဆိုးစကိုဖြညကြာ မကြန်ှာနဲ့ ခန်ဓာပေါကြ စိုနတေဲ့ ခွှေးကိုသုတရြင်း မေးလိုကတ်ယ်။

‘အေး… မင်းမိန်းမငှနှင်ေးတို့ မှာထားတဲ့ မှင်းခွံမှို့က ပိတစြတွေ လာပေးတာ… သူတို့ ဘယသ်ှားကြတုန်း’

‘သူ့အမနေဲ့ ဘုန်းကြီးကြောင်းဘကျ သှားကြတယ်.. စောင့်ဦးလေ’

‘အေး..အေး’

ရခမွြေးအိုးက ရခပေသ်ောကန်တေဲ့ ထွန်းညိုရဲ့ ကြောပြငကြိုကြည့်ကာ လီးကတောငခြငွသ်လိုလို၊ ဖငကြယားချင်သ်လိုလို ဖြစ်လာတယ်။

‘မှို့ပေါကြ အခွအနေတွကေေ အေးဆေးပဲလား ကိုသာထန်’

‘အေး.. အေးဆေးပါပဲကြာ… တခါတလကြေ နိုငင်ံရေးဟောပြောပြဲတွေ ရှိရငတ်ော့ အဖမ်းအစီးရှိတာပေါ့… တို့ဗမာအစည်းအရုံးက သခငအြခွို့လည်း အဖမ်းခံရတာတွေ ရှိတာပေါ့’

‘ဪ..’

တကယတ်ော့ ထွန်းညိုက သူဌေးသားပမယ်ေ့ ကိုသာထနလြို ခတ်ပေညာမတတသ်လို၊ မှို့ရှာနိုငင်ံရေးအကြောင်းတွကေိုလည်း ဂဏနန ခရစေေ့တွင်းကြ မသိခွေ။

‘ကိုသာထန်.. ရောကပြလား.. မွှောလြိုကရြတာတောြ.. အရီးတို့က မနေ့ကရောကမြယဆြိုလို့ ညနစေောင်းသှားကြည့်သေးတယ်.. မရောကသ်ေးဘူးဆိုလို့လေ’

‘အေး.. ငါမနေ့က ညကြီးမိုးခွုပမြှ ပြနရြောကလြို့’

‘အလိုတောြ.. ညမွိုးခွုပမြှာ သှားမနပေါနဲ့.. အန်တရာယမြွားလှပါဘိ.. မနေ့ညကတောင် တောကထြိနရြှာမှာ ဓါးပြဝငစြီးလို့တဲ့.. ရှာသူကြီးနဲ့ လူရှယတ်ှကေို ဖမ်းခေါသ်ှားတယတ်ဲ့တောြ.. ခုပဲ ဘုန်းကြီးကြောင်းက ကြားလာခဲ့တာ’

‘ဟုတသ်လား… ငါတော့ မကြားမိပေါင်… ကဲရော့.. ရော့.. နငတ်ို့မှာထားတဲ့ ပိတစြတွေ’

ကိုသာထနကြ ဘေးနားခထွားတဲ့ ပိတစြတွကေို ငှနှင်ေးတို့ညီအဈမလကထြဲ ထည့်ပေးလိုကတ်ယ်။ ခုတလော ဓါးပြတွကေ ရှာကိုဝငစြီးတာတွကေိုခဟိုတစ ဒီတစ ကြားနရတေယ်။ ငှနှင်ေးတို့က ပိတစြဖိုး ကသွင့်ငှကေို ပေးခွကော

‘ကြေးဇူးပါ.. ကိုသာထနရြေ.. ကြုပတ်ို့ညီအဈမတွကေ ကိုသာထနန်ဲ့ လှမ်းမှာမှ လှလှပပတွရတော.. အိမကြ ကိုမှတသ်ာနဲ့မှာရင် အကြိုကမြတွေ့ပေါင်.. သူက သိပစြိတရြှညသ်ကိုး… အဆငတ်ှကေ ဘာလုပမြတုန်း… ဝတလြို့လုံရင် ပြီးပြီပေါ့ဆိုပြီး အောင်ေါကသ်ေးတာ’

မရှှနှင်ေးက ယောင်ျကြားဖြစ်သူ ကိုမှတသ်ာကို အတင်းတုပလြေ၏။

‘နောကတ်ခါ မှို့ပေါသ်ှားဖြစ်ရင် ကတွောလြိုကသ်ှားပြီး သချောရှေးဝယလြာပေးပါ့မယဗြွာ’

ထွန်းညိုက ဝငပြှောတော့ အကုနလြုံး ရယကြှတယ်။ သူ့စကားမှာ ရယစြရာမပါပမယ်ေ့ ဘာကြောင့်ရယကြှလဲဆိုတာကိုတော့ ထွန်းညို မသိပေ။

နေ့လယန်ေ့ခင်းမှာ နပေူတော့ ခဏနားကြပမယ်ေ့ မနားနိုငကြှတာက ထွန်းညိုနဲ့ ဖိုးခွါး။ နရောအသဈရထားတဲ့ ကနဘြောငဟြောင်းရဲ့ ဘေးနားရှိတဲ့ အပငကြှီးကြီးတွနေဲ့ ခွုံထူထူတွကေ သူတို့ရဲ့လိုးပြဲကို အကာအကြယပြေးထားတယ်။ ဖိုးခွါးလီးပေါကြို အားရပါးရတကဆြောင့်နတေဲ့ ထွန်းညိုက

‘အား…ဖိုးခွါးရာ ကောင်းလိုကတ်ာ.. အဈကို့ဖငကြှီးကို ပြဲအောငလြိုးစမ်းပါ… အားးး.. အိုးးး’

‘အိုး.. ကတွောလြည်း အရမ်းကောင်းတယ်… အဈကိုလေးဖငကြှီးက လိုးရတာ အားရစရာကြီး’

‘အားးး…ရှီး…..အားးးး.. အောကကြနေ ပင့်ဆောင့်ပေး… ဖိုးခွါး… ငါတောတ်ောကြောင်းနပြေီ’

‘ကုန်းပေး..အဈကိုလေး… ကတွောြ ဖငထြောငလြိုးပေးမယ်’

ထွန်းညိုလည်းရပကြာ နောကလြှည့်ပြီး ကုန်းပေးထားလိုကတ်ယ်။ အားရစရာကောင်းလှတဲ့ ဖငကြှီနှစ်လုံးကိုဖြဲကာ စူပြနတေဲ့ ဖငပြေါကတ်ည့်တည့်ကို တွံတွေးထွေးလိုကပြှီး လီးကိုဆောင့်သှင်းလိုကတ်ယ်။ တခကြမြွှညဉြးကာ ဖိုးခွါးလီးနဲ့ စိတတ်ိုင်းကခွံနတေဲ့ ထွန်းညိုက သူ့ဖငကြိုပါ လကတ်ဖကန်ဲ့ ထပဖြှဲထားသေးတယ်။ ဖငထြဲက လီးအဝငအြထွကတ်ှကေ ညကန်တောမို့ နှစ်ယောကလြုံး ခံစားမှုတွကေ အထွဋအြထိပ်။ ဖိုးခွါး တခကြဆြောင့်တိုင်း ရှေ့ကိုယ်ိုငသ်ှားတဲ့ ထွန်းညိုက ဖငဖြှဲပေးထားတဲ့ သူ့နောကလြကတ်ဖကကြိုပါ ထောကပြှီး မှကြေီးပေါြ အားပြုထားရတယ်။ ဖငလြုံးနဲ့ဆီးခုံတို့ကြားက လိုးသံတွကလေည်း ဆူညံနသလေို အပြငဘြကမြှာလည်း နကေ ပူလောငလြကြြ။ ခွှေးဒီးဒီးကကြာ လိုးနကြတေဲ့ သူတို့ကတော့ တခွားသူတွထကြေ ပိုပူမှာအမှနပြဲ။ ဖိုးခွါးရဲ့ လရညပြူပူနှေးနှေးတွကေ ထွန်းညိုဖငကြှီးထဲ ရောကရြှိသှားပြီးမှ နှစ်ယောကလြုံး အနားရတော့တယ်။

‘အဈကိုလေး.. ညညဆို ထမင်းမစားခင် ရှာထဲ ဘာသှားလုပတ်ာတုန်း’

မထငမြှတတ်ဲ့ မေးခွန်းမို့ ထွန်းညိုအတွကြ ရရရေောရာ အဖြမရှေိသေး။ ဖိုးခွါးကလည်း သူ့အကြောင်းသိနတောမို့ အမှနပြဲ ပြောလိုကတ်ော့တယ်။

‘ဒါဆို အဈကိုလေးက ကိုသာအောငဆြီ ဖငခြံနရတောပေါ့.. ငှိမန်လေို့မဖြစ်ဘူး.. လူပါးဝတာ’

‘အာ… မဟုတတ်ာကြာ.. ပထမတော့ ဟုတပြမယ်ေ့ နောကကြှ ငါလည်း စိတပြါလြို့ပါ’

‘ဟာ.. အဈကိုလေးကလည်း ကတွောတ်ွောကလြုံး လိုးပေးနတောကို မဝလို့လား… တခွားသူတွသေိသှားရင် ဘယလြိုလုပမြတုန်း’

‘မသိပါဘူးကြာ.. သူလည်း မပြောဘူးလျို့ ကတိပေးထားတာပဲ’

ဖိုးခွါးကတော့ ဘာမှဆကမြပြောမိတော့။ သူတို့လည်း ခဏနားပြီးမှ ရှာထဲပြနလြာကြတယ်။

ဖိုးခွါးကတော့ စိတထြဲ မကြနပေခြငွြ။ ကိုထွန်းညိုက စိတကြွနပေလြို့ အလိုးခံနတယေဆြိုပမယ်ေ့ သူတဈယောကတ်ည်းသာ ပိုငဆြိုငခြငွတ်ဲ့စိတကြ ကြီးစိုးနတယ်ေ။ ကိုထွန်းညိုဖငကြှီးကလည်း တနေ့ထကတ်နေ့ အလိုးခံရလို့ ပိုကြီးလာသလို ထငရြတယ်။ ရှာက တခွို့ကာလသားတွကေ ကိုထွန်းညိုဖငကြှီးကို ကြည့်ကာ မှန်းနကြတောကို ဖိုးခွါး ရိပမြိတယ်။ အခွင့်ရရင် လူတိုင်းတကလြိုးချင်န်ကြတောမို့ ကိုသာအောငဆြီကသာ စကားပေါကကြှားသှားရင် ကိုထွန်းညိုအတွကြ မကောင်းလှဘူး။ ဒါကြောင့် ညဘကကြှ ကြိုသာအောငကြို သှားတွေ့ဖို့ စိတကြူးလိုကပြှီး ရမေိုးခွိုးပြီးတော့မှ ထွကလြာခဲ့တယ်။

ကိုသာအောငကြ အြိမရြှေ့ကြပပြစွပြေါထြိုငကြာ ထန်းရညသ်ောကန်တယ်ေ။ ဖိုးခွါးကိုမှငတ်ော့

‘ဟာ.. ဘယသ်ှားတာတုန်း… မင်းဆရာကော မပါဘူးလား..’

‘မပါဘူး… ခငဗြွားဆီပဲ သကသ်ကလြာခဲ့လာတာ’

‘ဆိုပါဦး..ဘာကိစ်စတုန်း’

‘ကြုပ် ရှညရြှညဝြေးဝေး မပြောချင်တ်ော့ဘူး ကိုသာအောင်..’

ဟုဆိုရင်း လသေံကိုနှိမ့်ကာ

‘ခငဗြွား အဈကိုလေးကို ဖငလြိုးပေးနမှန်ေး ကြုပသ်ိတယ်… အဈကိုလေးကလည်း ခငဗြွားလိုးပေးတာကို ကြိုကန်တယ်ေ… ဒီတော့ ခငဗြွားနှုတလြုံပါစေ… ရှာထဲ ကြုပ် မဟုတကြဟုတကြတွေ မကြားချင်ဘြူး’

‘ဟားး…ဟားးး… ဘာများလဲလို့.. ဒီမှာဖိုးခွါး.. မင်းရောငါရော သူ့ကိုလိုးနကြတော.. ငါမပြောဘဲ မင်းပြောလိုကရြငကြော.. ဘယလြိုလုပမြလဲ’

‘ကြုပကြ သူ့ကို ငယင်ယလြေးထဲက လိုးလာခဲ့တာ.. ဘယသ်ူမှမသိဘူး’

‘ဟော.. ခုငါသိသှားပြီလေ.. ဒီမယ်.. ဖိုးခွါး.. ငါက ငါ့စားခွကပြွောကမြယ့် ကိဈစမှနသ်မွှကို ငါဘယတ်ော့မှ မလုပဘြူး.. မင်းသာလိုးချင်ရြင် လူမမှငန်ိုငတ်ဲ့နရောမှာ လြိုး.. တခွားတွောကြ မှငသ်ှားရင် ငါ့လိုပဲ ထွန်းညိုကို မင်းဝစေုထဲက ခွဲပေးနရလေိမ့်မယ်’

ခပကြွောကြော ပြောနတေဲ့ ကိုသာအောင် စကားတွကြေောင့် ဖိုးခွါး ဒေါသတွေ အလိပလြိုကထြှကလြာပမယ်ေ့ ရနမြဖြစ်ချင်တ်ာကြောင့် မွိုသိပလြိုကရြတယ်။

‘ကောင်းပြီလေ.. ဒါဆိုလည်း ခငဗြွားဝစေု မပြောကခြင် အဝလိုးထားပေါ့.. ကြုပသ်ှားပြီ’

‘ကြှ..ကြှ’

ဒေါသတကြီး ထွကသ်ှားတဲ့ ဖိုးခွါးကြိုကြည့်ကာ သာအောင် တခကြပြှုံးလိုကတ်ယ်။ သိရုံပဲသိတာတောင် ဒီလောကဖြစ်နရင်ေ သူ့အဈကိုလေးက စိတလြိုလကရြ လီးပေါတ်ကဆြောင့်နတောကိုသာ မှငသ်ှားရင် တောတ်ောရြငထြုမနာ ဖြစ်နမှောပဲ။ ဖိုးခွါး ထွကသ်ှားပြီး မကြာခငမြှာပဲ မွိုးတင့် ရောကလြာတယ်။

‘ဟာ..ငါ့ကောင်.. တွောကတ်ည်း ဒိုငလြွှိုပါလားဟ…’

‘အေး.. သောကြဦးကြာ… ဘယလြှည့်လာတာတုန်း’

‘မင်းဆီကိုပဲ တမငလြာတာ…’

‘ဘာကိဈစရှိပြနပြှီလဲ’

‘မရှိပါဘူးကြာ… ဒါနဲ့ မင်း သာထနဆြီကို သှားဖြစ်လား’

‘မသှားဖြစ်သေးဘူး.. နေ့လယကြ အလုပမြွားနတောနဲ့.. မင်းရော’

‘အေး..ငါရော မသှားဖြစ်သေးဘူး.. ဒီကပြနရြင် သှားမလားလို့လေ’

မွိုးတင့်စကားကြောင့် သာအောငတ်ဈယောကြ အကြံဆိုးတွေ ဝငလြာတော့တယ်။

‘သာထနကြို လိုးသလိုမွိုး မင်း ထပလြိုးချင်သ်ေးလား’

‘မင်းနဲ့ငါ အတူတူလား’

‘အေးပေါ့… ဒါပမယ်ေ့ သာထနကြိုတော့ မဟုတဘြူး’

မွိုးတင့်တဈယောကြ မကြလြုံးတွေ အရောငတ်ောကကြုနတ်ယ်။

‘ဘယသ်ူလဲ.. ဘယသ်ူ့ကို လြိုးရမှာလဲ’

‘ငါမပြောခင် မင်းကတ်ိတဈခုတော့ အရငပြေးမှရမယ်’

‘ပေးတယကြှာ.. ဘာကတိဖြစ်ဖြစ် ငါပေးတယ်.. ပြောပါကြာ.. မင်းပြောတာနဲ့ ငါ့လီးတောင် တောငလြာပြီ’

‘မင်းလည်း အပိုလုပပြှနပြှီ.. မင်းပေးရမှာက ဘယသ်ူ့ကိုမှ လွှောကပြှောလို့မရဘူး.. မင်းနဲ့ငါပဲ သိထားရမှာ.. ဟုတပြှီလား.. ဒါမှ ငါတို့သာထနလြိုမွိုး နေ့တိုင်း လိုးလြို့ရမှာ’

‘အေးပါကြာ.. ငါပေးတယ်.. ငါဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောဘူး… ကြောင်းထိုငဆြရာတောကြှီးကို ကြိနပြှီး ပြောမယကြှာ’

‘အေး.. ငါတို့လိုးရမှာက ထွန်းညိုပဲ’

‘ဟာ.. ခွေးသားကတော့ ခွေးစကားပြောပြီ.. ငါက အဟုတမြှတလြို့ နားထောငန်တော.. သူတောင်းစား’

‘ဪ..မင်းမယုံဘူးကို.. ဒီမယ် ငါထွန်းညိုကို လိုးနတော ဆယကြှိမမြကတော့ဘူး’

‘ဖြစ်နိုငတ်ာ ပြောစမ်းပါကြာ… ငါလြိုးမသား.. ငါပြနတ်ော့မယ်’

‘မင်းမယုံဘူးလား.. ဒါဆြို ခဏစောင့်.. ခဏနေ ထွန်းညိုလာလိမ့်မယ်.. ငါတ်ို့ သူလာရင် သောကဖြို့ခေါမြယ်.. မင်းလုပရြမှာက မင်းလီးကို ထွန်းညိုမှငအြောင် ပြဖို့ပဲ… သူကြိုကသ်ှားရင် မင်းကို သချောပေါကြ ကုန်းပေးလိမ့်မယ်.. သူက သာထနထြကတ်ောင် အခံပကစြကသ်ေးတယ်’

မွိုးတင့်လည်း သိပမြယုံချင်ပြမယ်ေ့ အားတကသ်ရောပြောနတေဲ့ သာအောငကြှောင့်

‘အေး..ကောင်းပြီ.. ငါစမ်းကြည့်မယ်.. သူ့ကိုမလျိုးရရင် မင်းကိုငါလိုးမှာ.. ကြည့်ထား’

ဆိုပြီး ကြိနဆြဲတော့ သာအောငလြည်း နရင်ေးထိုငရြင်း ကြကသ်ီးတွထသှေားတယ်။ သူတို့ ထန်းရညတ်အိုး မကုနခြငလြောကမြှာပဲ ထွန်းညို ရောကလြာတယ်။

‘ဪ.. ကိုမွိုးတင့်ရော ရောကန်တောလား’

‘ဟုတတ်ယ်… ထွန်းညို.. လာထိုငလြေ… သာအောင့်ဆီလာတာလား’

‘အင်း..ဟုတတ်ယ်.. အိမမြှာခိုင်းစရာလေးရှိတော့ လာပြောတာ’

‘‌ဪ’

ပြောရင်း မွိုးတင့်က ပုဆိုးကို ပေါငထြဲညှပကြာ ဒူးတဖကကြို ထောငလြိုကတ်ယ်။ ထွန်းညိုလည်း မွိုးတင့်ဘေး ဝငထြိုငလြိုကပြှီး ထန်းရညတ်ဈခွကြ ငှဲ့လိုကတ်ယ်။ လူနဲ့မလိုကဖြကအြောင် ကြီးမားတုတခြိုငတ်ဲ့ ပေါငသ်ားတွကေိုကြည့်ကာ ထွန်းညို စိတကြှှလာတယ်။ အမှှေးခပရြဲရဲလေးနဲ့ ပြည့်တင်းနတေဲ့ ပေါငတ်ှင်းသားတွကေ ပြတခြငွစြရာကောင်းလောကအြောင် ဆှဲဆောငန်တယ်ေ။ မွိုးတင့်က ပုဆိုးကို ပေါငခြှံနားထိရောကအြောင် မတငထြားတော့ ကြည်ရြတာ အားရလှတယ်။ မပိနမြဝ ခန်ဓာကိုယန်ဲ့ တောင့်တောင့်တင်းတင်း လကမြောင်းတွနေဲ့သာ ခါးကနေ ကိုငလြိုးပေးရင် တောတ်ောကြောင်းမှာ။ ထွန်းညိုအကြည့်တွကေ ပေါငတ်ှဆေီမှာ ရှိနတေော့ မွိုးတင့်လည်း

‘ပူတယကြှာ.. ငါလိုး.. နကဖြေင့် စောင်းလှပြီ.. အခုထိ အပူမလွှော့သေးဘူး’

ဆိုတာ ပေါငကြှားထဲက ပုဆြိုးကိုထုတပြှီး မကြန်ှာကိုသုတလြိုကတ်ော့ လီးတွဲကြီးက အတိုင်းသား။ အမှှေးထူထူအုံကြီးအောကမြှာ တွဲကနွတေဲ့ ညိုညိုတုတတ်ုတ် လီးကြီးက မတောငသ်ေးခငမြှာတောင် လကကြောကဝြတလြိုကရြှိတယ်။ ဖိုးခွါးလီးထကြ အနည်းငယပြဲ သေးလိမ့်မယဆြိုပမယ်ေ့ တကယ့်ကို စွဲမကခြငွစြရာကောင်းလှတယ်။ လီးချောင်းနောကကြ ဘောထုပကြှီးကလည်း ကုန်းလကြခြငွစြရာကောင်းအောင် တွဲကနွတယ်ေ။ အစီစဉတ်ှကတေော့ လောလောဆယ် အဆငပြှနေိုငတ်ဲ့ အနအထေားမို့ သာအောငကြ

‘ခဏကြာ.. ငါနောကဖြေး ခဏသှားဦးမယ်.. ပြောနှင့်ကြ’

ဆိုကာ နောကဖြကကြို တမငရြှောငထြှကလြာခဲ့တယ်။ လီးကြီးကြောင့် ရငခြုနတ်ာမရပသ်ေးတဲ့ ထွန်းညိုက

‘ဟုတအြဈကို..သှား..သှား’

ဆိုကာ ထန်းရညခြှကကြိုငပြှီး တခါတည်း မော့ခလွိုကမြိတယ်။

‘ဖြည်းဖြည်းသောကပြါ.. ထွန်းညိုရ.. မင်းဟာကို လုမသောကပြါဘူး’

ဆိုကာ ကြိုမွိုးတင့်က ထွန်းညိုပေါငကြို ပြတကြာ ပြောလိုကတ်ယ်။ ဆေးမိထားသလိုမွိုး စိတတ်ှေ မတရားထနလြာတဲ့ ထွန်းညိုကလည်း ရယပြှရုံသာ တတန်ိုငပြမယ်ေ့ စိတထြဲမှာတော့ လီးကြီးကို ပြေးစုပခြငွန်မေိတယ်။ မွိုးတင့်က ထွန်းညိုပေါငပြေါကြ လကတ်ှကေို မဖယသ်ေးဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြတပြေးနတယ်ေ။ ခွှေးစေးတွပြေံနတေဲ့ ထွန်းညိုကိုကြည့်ကာ

‘မင်းရော ပူနတောလား.. အင်ျကြီခွှတထြားလိုကလြေ ထွန်းည်ို’

‘ဟို..မပူပါဘူး’

‘မပူဘူးသာပြောတယ်.. ခြှေးတွကေ ပြံနတောပဲ.. မင်းဟာကလည်း’

နဖူးကခွှေးတွကေို လကဖြမိုးနဲ့ သုတလြိုကပြှီး

‘နည်းနည်းတော့ပူတယ်… ကိုမွိုးတင့်.. ဒါပမယ်ေ့ ရပါတယ်… ခဏနေ အေးသှားမှာပါ’

‘အေးပါကြာ.. ငါလိုး.. ပူရတဲ့အထဲ လီးကလည်း တောငလြိုကတ်ာကြာ.. လိုးစရာ မိန်းမကလည်း မရှိတော့ ခကသ်ား’

လီးကို ပုဆိုးပေါကြနပြတေရြင်း ပြောနတောမို့ ထွန်းည်ိုလည်း

‘မရှိရင် ယူပေါ့ဗြာ…’

‘အာ… မိန်းမယူရင် သူ့တွောကပြဲ လိုးနရမှော.. မယူရင် မိန်းမရော ယောင်ျကြားရော အကုနဆြှဲလို့ရတယ်’

မွိုးတင့်စကားတွကေ ထွန်းညိုကို ရဲဆေးတငပြေးနသလေို ရှိလှတယ်။

‘ဖငအြကြီးကြီးတွကေို ကုန်းခိုင်းပြီး ဖငပြဲလိုးချင်တ်ာကြ…’

အာခေါငတ်ှကေ ပိုပိုပြီး ချောကလြာတာမို့ ထွန်းညိုလည်း အိုးထဲက ထန်းရညကြို ငှဲ့ခလွိုကတ်ယ်။ ခွကရြဲ့ဖငကြပလြောကသ်ာ ရတာမို့

‘အိမန်ောကဖြကမြှာ အသဈတအိုးရှိလိမ့်မယ်.. သှားယူလိုကြ ထွန်းညို’

အိမန်ောကဖြကကြို ထွကသ်ှားတဲ့ ထွန်းညိုရဲ့ ဖငလြုံးတွကေိုကြည့်ကာ စိတမြထိန်းနိုင် ဖြစ်နတယ်ေ။ ထွန်းညိုပြနလြာတော့ ပုဆိုးမကာ ဂွင်းထုနတောမို့

‘ဟာ.. ဘေးအိမကြမှငသ်ှားရင် အရှကရြလိမ့်မယ်.. ကိုမွိုးတင့်’

ပြောသာပြောနရပေမယ်ေ့ ဆကကြှည့်ချင်မြိတယ်။ ပုဆိုးကို ပြနခြလွိုကတ်ော့ ပြောမိတာကို နောငတ်ရမိချင်သ်လိုလို။

‘ငါမရတော့ဘူး ထွန်းည်ိုရာ.. အိမထြဲဝငပြှီး ထုလိုကြဦးမယ်’

ဟုဆိုကာ ထွကသ်ှားတယ်။ ထွန်းညိုတဈယောကြ ဗွာများနပြေီ။ ထန်းရညပြဲ ဆကသ်ောကရြမလား၊ အိမထြဲဝငပြှီး ကိုမွိုးတင့်လီးကိုပဲ စုပပြေးလိုကရြမလား။ ထွန်းညိုလည်း အရဲစွန့်ကာ အိမပြေါတ်ကလြာခဲ့တယ်။ ကိုမွိုးတင့်က သာအောငအြခန်းထဲမှာ ရှိလိမ့်မယထြငတ်ယ်။ အိမရြှေ့ခန်းမှာ မတွေ့ရ။ လိုကကြာကြားကနေ ချောင်းကြည့်လိုကတ်ော့ ပုဆိုးကိုခွှတကြာ လီးကိုကိုငပြှီး စိမပြှနပြေထေုနတော တွေ့လိုကရြတယ်။ လီးကြီးက ကိုမွိုးတင့်ဆုပကြိုငထြားတဲ့ လကထြကြ တဈဆခွဲလောကြ ပိုထွကန်ပြေီး လုံးပတကြလည်း လကန်ဲ့မပြည့်ပေ။ အားရစရာကောင်းလှတဲ့ လီးက အကြောပျိုင်းပျိုင်းထကာ ထွန်းညိုကို ညှို့ငငန်တယ်ေ။

ထွန်းညိုလည်း ပုဆိုးကော အင်ျကြီပါ ခွှတလြိုကကြာ အခန်းထဲ ဝငလြိုကတ်ယ်။ မွိုးတင့်ရှေ့မှာ ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ ရပန်တေဲ့ ဗလတောင့်တောင့်နဲ့ အသားခပည်ိုည်ိုရှိတဲ့ ထွန်းညိုက ကားထားတဲ့ ပေါငကြှားထဲကို ဝငရြပလြိုကပြှီး လကထြောကြ ဖငကြုန်းကာ လီးကို စုပပြေးလိုကတ်ော့တယ်။

‘အားး… ထွန်းညို.. ကောာင်းလိုကတ်ာကြာ… အားး… စုပပြေးတာ ကောင်းလှန်းတယ်’

အားရစရာကောင်းလှတဲ့ လီးကြီးကို အရင်းကနကေိုငကြာ ထိပပျိုင်းကိုပဲ သဲသဲမဲမဲ စုပန်တယ်ေ။ လရညအြကြညလြေးတွနေဲ့ တွံတွေးတွရေောကာ ပါးစပထြဲက ငနကြွိကြိ အရသာတွကေ တခါမှမငှီးငှေ့နိုငဖြှယ်။

‘ကောင်းရဲ့လား.. ထွန်းညို.. ငါ့လီးကို ကြိုကရြဲ့လား’

လီးစုပလြကြြ ခေါင်းပဲညိတပြှတဲ့ ထွန်းညိုက လီးကိုတဆုံးထိ ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။ အာခေါငထြိအောငရြောကလြှတဲ့ လီးညိုတုတကြှီးက ပါးစပထြဲ မဆံ့မပြဲ။ ဖိုးခွါးလီဲးနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းရှိလှတဲ့ မွိုးတင့်လီးကြီးကလည်း အားရသလောကြ စုပရြခကလြှတယ်။

‘လီးစုပခြကြကြ ကောင်းလိုကတ်ာ.. ထွန်းညို… အား.. စုပ်… စုပ်’

အာသီးလေးထိအောင် စုပပြေးနတေဲ့ ထွန်းညိုခေါင်းကိုကိုငကြာ ဖိခနွတယ်ေ။ အာခေါငထြိအောငင်ုံပြီး ၄-၅ ခကြလြောကြ ဆောင့်လိုကတ်ာနဲ့ ပျို့ထွကခြငွလြာတယ်။ ကိုမွိုးတင့်လကတ်ှကေ ဖယလြိုကပြှီး ပါးစပထြဲကနေ လီးထုတလြိုကတ်ော့မှ အသကရြှူချောငသ်ှားတယ်။ လီးကို အပေါမြှှောကတ်ငလြိုကပြှီးခတွဲကနွတေဲ့ ဘောထုပတ်ှကေိုပါ ဆှဲစုပလြိုကတ်ယ်။ ပြော့ပြော့အိအိလေးနဲ့ ပါးစပထြဲထည့်ရကောင်းလှတဲ့ ဘောစိတစိကိုထုတပြှီး နောကတ်စိကိုပါ ထပစြုပပြေးရင်း လကကြနလည်ေး လီးချောင်းကို ထုပေးထားတယ်။ ခံစားမှုအသဈတွနေဲ့ ဖီးလတ်ကန်တေဲ့ မွိုးတင့်က ဖငကြှီးကုန်းကာ ဘောယကန်တေဲ့ ထွန်းညိုကို ကြည့်လိုကတ်ယ်။ ယောင်ျကြားတဈယောကြ လီးကို အခုလို ပယပြယန်ယန်ယစြုပပြေးမယလြို့ ထငရြကစြရာမရှိတဲ့ မကြန်ှာက သူ့ဘောထုပတ်ှကေို ထုတလြိုကပြှီး လီးကို ပါးစပထြဲ ပြနထြည့်လိုကတ်ယ်။

ပါးခွကတ်ှေ ခွိုင့်ဝငသ်ှားအောငထြိ ဆှဲစုပလြိုကတ်ာကြောင့် လီးကြီးက ပါးစပထြဲအပြည့်။ ဆှဲစုပရြင်းနဲ့ပဲ လီးနဲ့ပါးစပကြို လိုးသလိုမွိုး အဆကမြပြတင်ုံ့ကာ ဆောင့်နတယ်ေ။ တံခါးဝဖကကြို ဖငကြှီးကုန်းထားတဲ့အတွကြ သာအောငကြ လိုကကြာကို ဆှဲဖြင့်လိုကတ်ာနဲ့ လုံးရင်းစွင်းကားတဲ့ အိုးကြီးက အထငသ်ား။ မွိုးတင့်လီးကို ကုန်းစုပန်တေဲ့ ထွန်းညိုကဖငကြှီးကိုလည်း မှှေ့ရမ်းကာ လှုပရြှားနတယ်ေ။ ဖငကြှီးနှစ်လုံးကြားက ဖငပြေါကကြလည်း စူစူပြပြနဲ့ အလိုးခံထားရတဲ့ အကြိမအြရအတွေကကြို ဖောပြှနသလေို၊ သာအောငကြ ထွန်းညိုနောကမြှာ ဒူးထောကကြာ ဖြန်းခနဲမှညအြောငခြဖငကြှီးကို တဈခကြရြိုကလြိုကတ်ယ်။

‘ငါလိုးမ… တောတ်ောကြောင်းတဲ့ ဖငကြှီးပဲ’

ရုတတ်ရကြ လန့်သှားပမယ်ေ့ သူ့ဖငကြြို လိုးနကြေ ကိုသာအောငပြဲမို့ ထွန်းညိုလည်း စုပလြကစြလီးကိုပဲ ဆကစြုပန်လေိုကတ်ယ်။ သာအောငကြ ထွန်းညိုဖငကြှီးကို ဖြဲကာ သူ့လွှာကို ပြဲအာစပြုနပြေီဖြစ်တဲ့ ဖငခြေါင်းထဲကို ထိုးထည့်လိုကတ်ယ်။ ဖိုးခွါးလီးနဲ့ ဘယလြောကတ်ောင် အလြိုးခံထားမှန်းမသိတဲ့ခဖငခြေါင်းက မစိချင်တ်ော့ဘူး။ ခပဟြဟဖြစ်နတောမို့ သာအောငလြွှာဖြားသှင်းဖို့ အဆငပြှလှတေယ်။ လွှာထိပန်ဲ့ ဖငခြေါင်းကို လိုးလိုကပြှီးမှ လွှာပြားကြီးနဲ့ ဘောအစပန်ရောလေးကနေ အထကကြိုတကပြှီး မှီးညှောင့်ရိုးအထိ လကြပြေးလိုကတ်ယ်။

‘အား.ကိုသာအောင်.. တောတ်ောလြုပပြေးတတတ်ယဗြွာ.. ရှီး… ကောင်းလိုကတ်ာ’

‘ကြိုကလြား.. ထွန်းညို.. မင်းစိတကြှိုကြ လုပပြေးမယ်’

‘ကောင်းတယ် ကိုသာအောင်.. ခုနကလိုမွိုး လွှာပြားကြီးနဲ့ လုပပြေးဦး’

သာအောငလြည်း သူ့လွှာကိုစွဲနတေဲ့ ထွန်းညိုကို ခုနကလိုပဲ လွှာကြမ်းကြီးနဲ့ အထကအြောကပြှတကြာ လကြန်တေော့တယ်။ ထွန်းညိုကတော့ အားရစရာ လီးကြီးကို အမှှုပစြီအောငထြိ အားပါးတရစုပန်ပြေီး ဖငမြှာကလည်း လွှာကြမ်းကြီးနဲ့ ရှတတ အလကြခြံနရတောမို့ နတပြှညထြိရောကပြှီး နတစြည်းစိမခြံနရသေလို ရှိလှတယ်။

ခဏကြာတော့ မွိုးတင်းက ထွန်းညိုကို ပကလြကအြိပစြပြေီး နို့ကြီးကြီးတွကေို ကုန်းစို့ပေးတော့တယ်။ သာအောငကြတော့ ပေါငကြိုမှှောကထြားပြီး ဖငလြကြကြောင်းတုန်း။ မွိုးတင့်က ထွန်းညိုလီးကြီး ကိုဂွင်းထုပေးရင်း လီးထိပကြ လရညကြှညလြေးတွကေို ပြတယ်ူလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ နို့သီးခေါင်းလေးမှာ ပြတပြေးပြီး လှိမ့်ပေးနတေော့ ထွန်းညိုလည်း မကြစြိမှိတကြာ ဇိမယ်ူနတေော့တယ်။ နှုတခြမ်းပေါကြို ကရွောကလြာတဲ့ ပူပူနှေးနှေး လီးကြီးကို မကြစြိမဖြင့်ကြည့်ဘဲ ခံစားရတာမို့ ပါးစပလြေးဟကာ အထဲကို ထည့်ခွင့်ပေးလိုကတ်ယ်။ မွိုးတင့်က ပါးစပထြဲကို လီးထည့်ပေးရင်း လကကြလည်း နို့တွကေို ခွပေေးနတေုန်း။ ကလေးတွေ ခွိုခဉွစြုပသ်လိုမွိုး လီးထိပန်ားတဝိုကကြို နှုတခြမ်းစူကာ စုပန်တေဲ့ ထွန်းညိုက ယောင်ျကြားနှစ်ယောကကြှား ပြုသမွှနုနရတေယ်။

‘ထွန်းညို.. ထပြီး ငါတို့နှစ်ယောကလြုံးရဲ့ လီးကို စုပပြေးပါလား’

သာအောငကြ ဖငကြှီးကို လကြန်ရောမှတဆင့် ပြောလိုကတ်ာပါ။ ထွန်းညိုထလာတော့ သာအောငကြော မွိုးတင့်ပါ ရပလြိုကကြှတယ်။ ထွန်းညိုက အလယကြိုဝငပြှီး မစုပရြသေးတဲ့ သာအောငလြီးကို စုပကြာ လကတ်ဖကကြလည်း မွိုးတင့်လီးကို ဂွင်းထုပေးနတယ်ေ။ သာအောငန်ဲ့ မွိုးတင့်ကတော့ ထွန်းညိုရဲ့နို့တွကေို တဖကတ်ဈယောကစြီ ဆုပန်ယပြေးရင်း လီးစုပခြံနကြတေယ်။ တဈယောကတ်လှည့်စီကို ဘယည်ာစုပပြေးရင်း စိတကြှိုကစြုပလြို့ အားရတော့မှ

‘ကတွောြ့ဖငကြို မလိုးချင်ကြှသေးဘူးလား အဈကိုတို့ရာ’

‘လိုးချင်တ်ာပေါ့.. ဒါပမယ်ေ့ မင်းက အလိုးခံချင်တ်ဲ့ပုံစံ လုပပြှမှ ငါတို့လိုးပေးမယ်’

သာအောငစြကားကြောင့် ထွန်းညိုလည်း အိပရြာပေါြ ပကလြကလြှနလြိုကကြာ ပေါငကြိုကားလိုကပြှီး သူရဲ့စူပြပြဖငဝြကို လကန်ှဈချောင်းနဲ့ ထိုးနှိုကရြင်း

‘လာလိုးကြပါ.. ကတွောြ့ဖငကြို လီးကြီးနှစ်ချောင်းနဲ့ လိုးပေးကြပါ.. တောတ်ောဖြငခြံချင်န်လေို့ပါ’

ကနွလြကတ်ဖကကြိုလည်း ပါးစပထြဲထည့်ကာ လီးစုပသ်လိုလုပလြိုကြ၊ နို့တွကေို ဆုပန်ယလြိုကန်ဲ့ လုပပြှနတယ်ေ။ မှို့ရောကတ်ိုင်း ဖာရုံတွဆေီ သှားတတတ်ဲ့ မွိုးတင့်က

‘ဖာသညမြတွတေောင် မင်းလောကမြလုပတ်တဘြူး.. ထွန်းညို… မင်းက ပိုဖာဆနတ်ယ်.. ပိုကဆြံမပေးရတဲ့ မင်းလို အလကားကုန်းပေးတဲ့ ကြိုကကြုန်းဖာသညလြေးကို ငါတို့သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ ဒီည အဝလိုးပေးမယ်..’

ဆိုကာ သူ့လီးကြီးနဲ့ ဖငဝြကို သတေ့လိုကတ်ယ်။ လီးနံ့ရသှားတဲ့ ဖငခြေါင်းက ကဉွြးလိုကကြယွလြိုကန်ဲ့ အလိုးခံဖို့ တာစူနတယ်ေ။ ဖငဝြတည့်တည့်ကို မှန်းကာ တွံတွေးထွေးခလွိုကပြှီး လီးထိပကြနတဆေင့် ဖြည်းဖြည်းချင်ြးစီ တခကြခြငွြး သှင်းပေးလိုကတ်ယ်။ ဖငထြဲကို ရောကလြာတဲ့ လီးကြီးကြီးက ပြည့်သိပကြာ ယားနတေဲ့ ခံစားမှုတွကေို တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဝါးမွိုသှားတယ်။ လီးတချောင်းလုံး ဝငသ်ှားတာတောင် မဆောင့်သေးဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ညှောင့်နတေဲ့ မွိုးတင့်လိုးပုံက ဆရာကတွယ်။ နည်းနည်းချင်ြး ပြနထြုတလြိုကပြှီး လီးတဝကန်ားရောကလြာရင် ပြနထြည့်တယ်။ ခုထိ မကြမ်းသေးဘဲ ဖြည်းဖြည်းလေးလိုးကာ ဇိမပြေးနတေဲ့ မွိုးတင့်ကို ထွန်းညို စပြီး သဘောတွေ့လာတယ်။

‘အား..ကိုမွိုးတင့်ရာ.. ဘယလြိုလိုးနတောတုန်း.. ကြုပကြို အသသတေန်သလေိုပဲ.. ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အရသာ… လီးကြီးတချောင်းလုံးကို ဖငထြဲကနေ ခံစားနရတေယဗြွာ’

‘ဖငကြို အတွင်းဘကကြို ဆှဲမညှဈထားနဲ့ ထွန်းညို.. အပြငဘြကကြိုပဲ ညှဈပေး… မင်းပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်’

မွိုးတင့်လီးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ိုင်း ကပပြါလာတဲ့ ထွန်းညိုဖငဝြသားတွကေ ခပအြာအာ။ ဒီတခါတော့ လီးကို အဆုံးထိထုတခြလွိုကပြှီး ဖငဝြကို တံတွေး ထပထြှေးလိုကတ်ယ်။ လဈဟာသှားတဲ့ လီးကြီးကြောင့် ထွန်းညိုလည်း ပိတထြားတဲ့ မကြစြိကိုဖြင့်ကြည့်ပြီး

‘လီးထည့်ပေးဦး အဈကို.. ဒီည ကတွောြ့ဖငကြှီးကို ပြဲအောငလြိုးပေးရမယ်… အဲ့ဒါ အဈကိုတို့ တာဝနပြဲဗွာ’

ထွန်းညိုစကားကြောင့် မွိုးတင့်လည်း တခကြပြှုံးလိုကပြှီး

‘လိုးပေးမယ်.. မင်းဖငကြိုရော.. မင်းမိန်းမစဖုတကြိုရော.. ပြဲအောငလြိုးပေးမယ်’

‘အားးး…လိုးဗွာ… စိတကြှိုကလြိုးဗွာ’

ဖငဝြကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ဖြဲကာ ထနန်တေဲ့ ထွန်းညိုကိုကြည့်ကာ သာအောငကြ

‘မင်းတပည့်ဖိုးခွါးက မင်းငါ့ဆီ ခံနတောကိုတောင် အူတိုနတော… ခုတော့ မွိုးတင့်ပါ သူ့ဆရာဖငကြို တကလြြိုးနတောမှငရြင် တောတ်ောအြသည်းဆာနလေောကပြှီ’

‘ဖြစ် ဖြစ်ဗွာ.. ကြုငဖြငန်ဲ့ ကြုပခြံတာ.. တရှာလုံးကကောငတ်ှေ တကလြိုးလည်း ဒီကထွန်းညိုက ခံပေးဖို့အသင့်ပဲ’

‘တောတ်ောယ်ားတဲ့ ဖာသညမြပဲ’

‘လိုးပေးကြပါတော့ဗွာ… ကတွောြ မခံနိုငတ်ော့ဘူး.. အဈကိုတို့လီးကြီးတွနေဲ့ ကတွောြ့ဖငကြှီးကို လိုးကြတော့’

မွိုးတင့်က လီးကို ဖငထြဲသှင်းခလွိုကတ်ာနဲ့ တပျိုငတ်ည်း သာအောငကြပါ ထွန်းညိုပါးစပထြဲ လီးသှင်းလိုကတ်ော့ အောခြွိနတ်ောငမြရဘဲ အုလို့သာ အသံထွကလြာတော့တယ်။ အပေါန်ဲ့အောကပြေါင်းလို့ နှစ်ပေါကပြဲရှိတာကို ဝိုင်းလိုးကြနတေော့ ထွန်းညို အောမြရဘဲ တအုအုနဲ့ စိတကြှိုကအြလြိုးခံနရတေော့တယ်။ ပကလြကလြှနကြာ အလိုးခံနတေဲ့ ထွန်းညိုရဲ့ ရငအြုပကြိုဆှဲကိုငကြာ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ပြေးရင်း နို့တွကေိုလည်း စိတကြှိုကြ ခွနတေေော့တယ်။ အသားညိုညိုနဲ့ ခန်ဓာတောင့်တောင့် ဘဲကြီးတပြကေ ဒီလိုမွိုး အလိုးခံလိမ့်မယလြို့ မွိုးတင့် မထငခြဲ့။ သူလိုးဖူးတဲ့ အချောကတ်ှကေ ပိနပြိနပြါးပါးလေးနဲ့ နှဲ့တဲ့တဲ့လေ။ သို့မဟုတရြင် မှို့ပေါကြ မိတကြပလြိမ်းပေးတဲ့သူတွနေဲ့ နတကြတောတ်ှပေေါ့။ ခုတော့ မယားငုတတ်ုတရြှိရကန်ဲ့ ယောင်ျကြားနှစ်ယောကြ ဝိုင်းလိုးတာကို ပကပြကစြကစြကခြံနတေဲ့ ထွန်းညိုဆိုတဲ့ဘဲကို ကြည့်ကာ မွိုးတင့်စိတတ်ှေ ပိုသောင်းကနွြးလာတယ်။ သူဆောင့်လိုးသမွှကြို လီးစုပမြပကြဘြဲ ခံနိုငတ်ာကိုလည်း ခွီးကြူးမိတယ်။

‘ကုန်းလိုကကြှာ… မင်းဖငကြှီးကိုကြည့်ပြီး လီးတောငခြဲ့ရတဲ့ နေ့တွကေို ဒီနေ့ အဆုံးသတတ်ော့မယ်’

ပကလြကလြှနထြားရာကနေ ကုန်းပေးလိုကတ်ော့ ဖငကြှီးနှစ်လုံးက တလုံးတခဲကြီး။ ပုဆိုးအောကန်သော မှန်းပြီး ထုခဲ့ရပမယ်ေ့ ခုတော့ မကြစြိရှေ့မှာ အထငသ်ားကုန်းလကြြ အလိုးခံဖို့စောင့်နတယ်ေ။ လီးကို အဆုံးထိ တခကြတ်ည်း ဆောင့်ထည့်လိုကတ်ော့ အင့်ခနဲမှညပြှီး အရှေ့ကို ယိုငသ်ှားတယ်။ ဖငလြုံးတွကေို ဆှဲညှဈရင်း တဖတဖြတမြှညအြောင် လိုးနတေဲ့ မွိုးတင့်ကိုကြည့်ကာ သာအောငကြ ဘယလြိုလဲဆိုတဲ့ပုံစံနဲ့ မေးငေါ့ပြတယ်။ ဆောင့်လိုးခကြတ်ိုင်းကို သာသာယာယာ ခံနိုငတ်ဲ့အတွကြ

‘ကောင်းတယ်.. ပကစြကတ်ယ်…. မင်းပြောတာမှနတ်ယ် သာအောင်’

ဖငကြို ကိုငထြားတဲ့ လကကြို ခါးဘကပြှောင်းလိုကပြှီး ပေါငကြိုနည်းနည်းကြှကာ ဆကတ်ိုကြ လိုးဆောင့်လိုကတ်ယ်။

‘အား..ကောင်းလိုကတ်ာ… လိုး… ကြမ်းကြမ်းလေးဆောင့်လိုး.. ကိုသာအောင်.. ခငဗြွားလည်း ဝငလြိုးလဗွော… ကတွောြ့ဖငကြှီးကို မလိုးချင်တ်ော့ဘူးလား’

‘လိုးချင်တ်ာပေါ့.. ဟိုကောငပြှီးအောငထြိ လိုးပါစေ’

‘ရတယ်..လာလိုးကြာ…’

လီးထုတကြာ နရောကဖယပြေးလိုကတ်ော့ သာအောငလြည်း နောကဘြကကြိုသှားပြီး ထွန်းညိုဖငကြှီးကို လိုးပေးလိုကတ်ော့တယ်။ မွိုးတင့်လီးထကြ နည်းနည်းသေးတာကြောင့် ဖငထြဲကို ရှောရှောရှူရှူ ဝငသ်ှားတော့တယ်။ ဖငထြဲ ပြည့်သိပကြှပမြနဘေဲ ခံစားမှုတမွိုးကောင်းလှတဲ့ လီးကြီးကို ရှေ့ကနကေုန်းကာ ထပဆြောင့်ပေးလိုကတ်ယ်။ မွိုးတင့်ကတော့ ဘေးကနေ ပကလြကလြှဲကာ ဂွင်းထုရင်း ထွန်းညိုတို့လိုးတာကို ကြည့်နမေိတယ်။ သာအောင် ဆောင့်လိုးနတောကိုတောင် အားမရဘဲ ရှေ့ကနေ ကိုယတ်ိုငဆြောင့်နတေဲ့ ထွန်းညိုရဲ့ပါးစပန်ားကို လီးကပပြေးလိုကကြာ စုပခြိုင်းတယ်။ ဒီတခါတော့ ထွန်းညိုက လကထြောကကြုန်းနတောကိုမှ ပြားပြားဝပလြိုကပြှီး ဆီးခုံအောကမြှာ ခေါင်းအုံးတလုံးကို ထည့်လိုကတ်ယ်။ နဂိုက မို့မောကန်တေဲ့ ဖငကြှီးက ပိုကြှလာပြီး သာအောငလြီးနဲ့ တပြေးညီနီးပါး ဖြစ်သှားတယ်။ အလိုကသ်င့်ကြှတကလြာတဲ့ ထွန်းညိုဖငကြှီးကို တခကြပြှီးတခကြြ ဖြဖြလေးဆင့်ရိုကကြာ

‘ကောာင်းလိုကတ်ဲ့ ဖငကြှီးကြာ.. လိုးမဝဘူး…’

ဟုဆိုကာ လီးကို ထည့်လိုကပြှနတ်ယ်။ ရှေ့ကနေ မွိုးတင့်လီးကို လကန်ဲ့ဆုပကြိုငကြာ စုပပြေးနရင်ေး နောကကြလည်း သာအောငလြိုးတာကို တပျိုငတ်ည်း ခံစားနတယ်ေ။ တဖောင်းဖောင်းနဲ့ ဖငလြိုးသံတွေ၊ တပြှတပြှှတန်ဲ့ လီးစုပသ်ံတွကေ အခန်းထဲမှာ ဆူညံနပြေီး အပြငပြတဝြန်းကငွကြ ကြားမှာကိုတောင် ဂရုမစိုကန်ိုငလြောကအြောင် ထနန်ကြတေော့တယ်။ ထွန်းညိုစုပခြကြတ်ှအေောကမြှာ အကြောတပျိုင်းပျိုင်းထကာ သောင်းကနွန်တေဲ့ လီးကိုကြည့်ပြီး

‘ကိုသာအောင် ခဏဗြာ’

ဟုဆိုရင်း ခဏဖယခြိုင်းကာ မွိုးတင့်လီးပေါြ ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။ လီးကြီးကို ဖငအြဆုံးထိဝငအြောင် ထိုငခြလွိုကတ်ော့ မွိုးတင့်က ထွန်းညိုကြောပြငကြိုခလကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဖကထြားပြီး ကားထားတဲ့ ခွနှစ်ေဖကကြိုလည်း နည်းနည်းကြေးကာ ဖငကြိုထိပြီး ထိန်းပေးထားလိုကတ်ယ်။ နို့တွအစေို့ခံပြီး မွိုးတင့်လီးပေါြ တကဆြောင့်နတေဲ့ ထွန်းညိုက

‘အား.. ကောင်းလိုကတ်ဲ့ လီးတွကြော…’

‘ရှာထဲမှာ ဒီထကပျိုကောင်းတဲ့ လီးတွေ ရှိသေးတယ်.. ခံချင်လြား’

‘အင်း..ခံချင်တ်ယ်..အားး… လိုးပေးကြ… ဒီဖငကြှီးကို လိုးပေးကြဗွာ’

ကြာလထနေလြေ ဖြစ်လာတဲ့ ထွန်းညိုကိုကြည့်ကာ သာအောငကြ နောကကြနခွေုပပြှီး သူ့လီးကိုပါ ဖငထြဲထည့်လိုကတ်ယ်။

‘အား…သပြေီ.. ဖငကြှီးကြဲပါပြီ.. အား.. အားး’

ကယွလြောငတ်ဲ့ အောသ်ံကြောင့် သာအောငလြည်း အနားက ပုဆိုးကိုယူကာ ပါးစပကြို အမှနပြိတထြားလိုကရြတယ်။ တအုအုသာ မှညန်ိုငတ်ဲ့ ထွန်းညိုက လီးနှစ်ချောင်းလုံးကို ဖငထြဲမှာထည့်ကာ အလိုးခံနရတေော့တယ်။ နာကငွတ်ဲ့ဒဏကြှောင့် မကြရြညတ်ှေ ဝိုင်းတကလြာပမယ်ေ့ ပါးပြငကြို ကမွလာခငမြှာပဲ ခံစားမှုက ပုံစံပြောင်းလဲသှားတော့တယ်။ မနာကငွတ်ော့ဘဲ ဖငထြဲက လီးနှစ်ချောင်းရဲ့ အဝငအြထွကတ်ှကေ တဒုတဒြုတန်ဲ့ ညကလြာကာ စိတကြူးတောငမြယဉန်ိုငတ်ဲ့ ခံစားမှုအဖြစ် ပြောင်းသှားတယ်။ ထွန်းညိုသာမက မွိုးတင့်ရော သာအောငပြါ ခံစားမှုအသဈကို ခံစားလိုကရြတယ်။ ပြည့်သိပန်တေဲ့ခဖငအြတွင်းမှာ လီးနှစ်ချောင်းက တချောင်းနဲ့တချောင်း ပြတတ်ိုကပြှီး ကောင်းနတောကတမွိုး၊ ဖငအြတွင်းသားနံရံတွရေဲ့ နူးညံ့မှုကတဖုံ၊ ညှဈလိုကလြွှော့ခလွိုကန်ဲ့ ဖငကြှှကသ်ားတွကေို အထာကကြလွုပန်တေဲ့ ထွန်းညိုကြောင့်ပါ နှစ်ယောကလြုံးက ဇာတမြတိုကထြားပါဘဲ လရညတ်ှကေို ဖငထြဲအပြည့် ထည့်ပေးလိုကကြှတယ်။

‘အား..ပြီးသှားပြီ…အား..အားးး’

‘အိုး..ငါလိုး…ပြီးပြီဟ.. အားးး.. အားး’

ဆိုကာ ပျိုငတ်ူညဉြးလိုကကြှပြီး ဆောင့်ခကြတ်ှကေ နှေးကြေးရာမှတဆင့် ရပတ်န့်သှားခဲ့ကြတယ်။ ထွန်းညိုက လီးနှစ်ချောင်းလုံးကို ဖငထြဲက မထုတသ်ေးဘဲ အပေါကြနေ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးဆောင့်ကာ ကိုယ့်လီးကိုယ် ထုနလေိုကတ်ယ်။ မွိုးတင့်လောကြ မကြီးရငတ်ောင် ဒင်းပြည့်ကပြပြှည့်ရှိတဲ့ လီးတုတကြှီးကနေ လရညတ်ှေ ဒလဟောပန်းထွကကြုနပြှီး မွိုးတင့်ရငဘြတန်ဲ့ မေးစေ့နားတွထေိပါ ရှှဲကုနတ်ယ်။ ပြှတဆြိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ဖငခြေါင်းထဲက လီးကြီးနှစ်ချောင်းက ပြော့ခွစွောထွကလြာပြီး နောကကြနေ လရညတ်ှကပေါ စီးကလွာတယ်။ မောပန်းစွာနဲ့ ဘေးနားကို ပကလြကလြှဲအိပလြိုကပြှီး

‘ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ… ငါလြိုး… တောတ်ောလြိုးတတကြှတယ်’

‘မင်းရော အခံကောင်းတယ် ထွန်းညို.. ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောကကြောင်းတာမွိုး မကြုံဖူးသေးဘူး’

‘အေး..ငါရောပဲ… သာထနဖြငကြို လိုးတုန်းကတောင် ဒီလောကမြကောင်းသေးဘူး.. ဒီညကတော့ အမှတတ်ရပဲဟေ့’

ရုတတ်ရကြ ထွကလြာသော သာအောင့်စကားကြောင့် မွိုးတင့်က လှမ်းတားလိုကပြမယ်ေ့ မမှီတော့ပေ။

‘သာထနဆြိုတာ ဟိုနှုတခြမ်းမှှေးကားကားနဲ့ လူကြီးကို ပြောတာမလား’

ဆိုပြီး မေးခွန်းထုတလြိုကတ်ဲ့ ထွန်းညိုကို နှစ်ယောကလြုံးက မကြစြိအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတပြှလိုကရြတော့တယ်။

—————————-

‘ထွန်းညို.. ထွန်းညိုရေ’

အောကကြ ကိုမှတသ်ာခေါသ်ံကြောင့် ငှနှင်ေးကို လိုးပေးနတောကို ရပလြိုကပြှီး ပုဆိုးကို ကပြာကယာဝတကြာ ပြေးဆင်းလာခဲ့တယ်။

‘ကိုမှတသ်ာ ဘာဖြစ်တုန်း…’

‘ဟိုဘကရြှာကို ဓါးပြတွေ ဝငစြီးတယတ်ဲ့… အဲ့ဒါ ငါတို့ ဒီညကင်းစောင့်ရမှာ ရှာကို’

‘ဟုတလြား… တောတ်ောပြါသှားကြတယဆြိုလား’

‘အတွင်းပစ်စည်းတွတေော့ ပါသှားကြမှာပေါ့.. အတိအကတွော့ မသိရသေး.. ပါသှားတဲ့သူတွတေော့ များတယလြို့ ကြားတယ်’

ကိုမှတသ်ာက အတွင်းဖကခြန်းက ဓါးရှညန်ှဈလကကြိုယူပြီး ပြနထြှကလြာတယ်။

‘အဘကော…ကိုမှတသ်ာ’

‘ဦးလေးက ရှာထိပမြှာ လူစုနတယ်ေ… ငါနဲ့ထွန်းညိုက ဟိုကိုလိုကသ်ှားမယ်.. ဖိုးခွါးက အိမစြောင့်ကနွခြဲ့’

‘ဖြစ်ပါ့မလား.. ရှငတ်ို့ထဲကတွောကရြော ကနွခြဲ့မှာပေါ့’

‘ရှာအကာတွကလေုံရင် အလှယတ်ကူနဲ့ အိမတ်ှကေို မရောကန်ိုငဘြူး.. ခုက ဝငန်ိုငခြှရှေိတဲ့ နရောတွမှော ပိတဆြို့ထားမှာ.. လူအားလိုလို့’

မရှှနှင်ေးကတော့ ဘာမှဆကမြပြောတော့ပေ။ ဖိုးခွါးကလည်း ဓါးတဈချောင်းနဲ့ အိမကြိုကာကြယရြနအြသင့်။ ရှာထိပရြောကသ်ှားတော့ သူကြီးက အကုနလြုံးကို နရောခထွားပြီးပြီ။

‘မင်းနဲ့ထွန်းညိုက ကိုထွန်းလှတို့အဖြဲ့နဲ့ ရှာမှောကဘြကကြို လိုကသ်ှား…’

ကိုမှတသ်ာကို ပြောလိုကတ်ော့ ထွန်းညိုတို့လည်း ရှာမှောကဘြကကြို ထွကလြာကြတယ်။ ထန်းတောခပအြုပအြုပန်ဲ့ တဆကတ်ည်းမှာ လယကြှင်းတွကေ မကြစြိတဆုံးရှိနတောမို့ ပုန်းခိုဖို့နရော အခကအြခဲကြောင့် ရှာမှောကဘြကကြ ဝငလြာနိုငခြှနည်ေးတယ်။ ထွန်းညိုနဲ့ ကိုမှတသ်ာအပါ အရှယကြောင်း ယောင်ျကြား ၇ ဦးလောကရြှိတာမို့ အငအြားကလည်း မနည်းပေ။ တစုတည်း ထိုငလြိုကကြှပြီး ရှာပြငဘြကကြို မကြန်ှာမူထားကြတယ်။ ထွန်းညိုကတော့ အဖြဲ့ထဲက ကိုသာထနကြိုကြည့်ကာ ဟိုးတရကကြ ကိုသာအောငပြှောခဲ့တဲ့ စကားတွကေို နားထဲကြားယောငန်မေိတယ်။ ကိုသာထနလြည်း သူ့လိုပဲ လူမသိသူမသိ ဖငခြံနတောပေါ့လေ။ အဲညကတော့ ကိဈစထွထွထေေူးထူး ထပမြဖြစ်ခဲ့ဘဲ အေးခမွြးစွာ ပြီးဆုံးခဲ့တယ်။

‘အဲရှာမှာ အရီးလှမတေို့သား ရှငပြှုပြဲရှိတာလေ.. ဒါကြောင့် ဝငတ်ိုကတ်ာနမှောပေါ့’

‘ပါသှားတာတော့ များတယတ်ဲ့.. မှို့ပေါကြ ဧည့်သညတ်ှဆေီကလည်း အတောပြါသှားတယကြှားတယ်’

‘အရီးလှမတေို့ကတော့ အများဆုံးပဲတဲ့တော့… သူ့သမီးဖို့လုပထြားတဲ့ ကြောကဘြယကလြေးတောင် ပါသှားတယဆြိုပဲ’

‘အဲရှာက သူကြီးတောင် လကတ်ဖကြ ပြတသ်ှားတာတဲ့.. ကြောကစြရာကြီးပါအေ’

သတင်းတွကတေော့ ဟုတတ်ာရော၊ မဟုတတ်ာရောဖြင့် မနကခြင်းစွေးလေးမှာ တညံညံရှိလှတယ်။ စွေးကပြနလြာတဲ့ ငှနှင်ေးတို့ညီအဈမက စွေးခွင်းတောင်းကိုခကြာ

‘အမလေး.. ရှာမှာတော့ သတင်းတွကေ အစုံပြံ့နတောပဲအေ.. ဟုတမြဟုတတ်ော့ မသိဘူး’

‘ဒီလိုပဲလေ.. ရှာတရှာ ဓါးပြတိုကခြံရတိုင်း ဒီသတင်းတွခညွြေးပဲ.. နည်းနည်းပါးပါး ပြောင်းကြမှာပေါ့အေ.. ကြာတော့ရိုးလာပြီ’

မရှှနှင်ေးစကားကို အိမသ်ားအကုန် ဝိုင်းရယလြိုကကြှတယ်။

‘ကဲ… ကိုယတ်ောခြွောတွလည်ေး ညအိပရြင် သတ်ိနဲ့အိပကြှတော့’

‘ဒီမယ်.. မင်းတို့မိန်းမသားနှစ်ယောကကြ အပေါထြပမြှာ ရှှနှင်ေးတို့ညီအဈမတွနေဲ့ အတူတူ လုံလုံခွုံခွုံ တံခါးပိတအြိပကြှ.. ငါတ်ို့ယောင်ျကြားသားတွကတေော့ အိမစြောင့်ရင်း အောကထြပမြှာ အိပလြိုကမြယ်’

ဦးလေးက နရောခတွော့ အကုနလြုံး လကခြံကြရတယ်။ အိပကြှတော့လည်း အောကထြပမြှာ အကုနတ်န်းစီအိပကြှရတယ်။ ဖိုးခွါးနားက ထွန်းညို၊ ကပလြကြမြှာ ကိုမှတသ်ာနဲ့ အစွနဆြုံးမှာတော့ ယောကျခထီးကြီး ဦးဘမိုးပေါ့။

ဖိုးခွါးက သူ့ဘကကြို ကြောပေးအိပန်တေဲ့ အဈကိုလေးလုံခညွကြို အောကကြနေ မတငလြိုကပြှီး ဖငဝြကို လကခြွောင်းတွနေဲ့ စမ်းနမေိတယ်။ တဈရကထြကြ တဈရကြ၊ တဈကြိမထြကတ်ဈကြိမ် ပိုကယွလြာတဲ့ အဈကိုလေးဖငပြေါကကြို လူဘယန်ှဈယောကမြွား တကလြိုးထားပြီလဲ။ သူသိသလောကကြတော့ ကိုသာအောင် တဈယောကတ်ည်းပဲ ရှိသေးတယ်။ ဖိုးခွါးလည်း တံတွေးနည်းနည်းဆှတကြာ ဖငကြှီးထဲကို ထိုးထည့်လိုကတ်ယ်။ ရုတတ်ရကဝြငလြာတဲ့ လီးကြီးကြောင့် ထွန်းညိုက ပါးစပကြို အမှနအြုပလြိုကရြပြီး အသာငှိမခြံနလေိုကတ်ယ်။ ကိုမှတသ်ာက အိပမြောကနွပြေီမို့ တခူးခူးတခေါခေါ။

ဖိုးခွါးက နောကကြနေ ဖြည်းဖြည်းလေး ကပလြိုးနတောက တမွိုးတမညကြောင်းနသလေို အရှေ့မှာလည်း မယားညီအဈကိုဖြစ်တဲ့ ကိုမှတသ်ာနဲ့ ယောကျခထီးကြီးပါ ရှိနတေော့ စိတလြှုပရြှားမှုပါရောပြီး ခံစားမှုက ပိုကောင်းနတယ်ေ။ ဖငကြို ဖိုးခွါးဘကကြို ပိုကော့ပေးလိုကပြမယ်ေ့ မကြစြိတွကတေော့ ကိုမှတသ်ာလီးပေါမြှာ။ နှစ်ယောကည်ှပလြိုးတာခံရတဲ့ အရသာကို သိနတေော့ သူထပလြိုချင်မြိတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့လကတ်ှကေ ကိုမှတသ်ာပုဆိုးပေါြ ရောကသ်ှားတယ်။

ထွန်းညိုက ကိုမှတသ်ာပုဆိုးပေါကြနေ ပေါငရြင်းတွကေိုပြတပြှီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လီးရှိရာဆီ တိုးသှားတယ်။ လီးက ထိုးထောငမြနပမေယ်ေ့ ခပမြာမာလေး ဖြစ်နတောမို့ အပေါကြနေ ဖြဖြလေး ပြတပြေးနမေိတယ်။ ရုတတ်ရကြ ကိုမှတသ်ာက သူ့ဘကကြိုလှည့်လိုကတ်ာမို့ လကတ်ှကေို ပြနယ်ူလိုကသ်လို ဖိုးခွါးကလည်း နောကကြလိုးနတော ရပသ်ှားတယ်။ နောကမြှ အိပခြငွမြူးတူးဖြင့် လှည့်လာတာသိသှားမှ ရငခြုနန်တောတွလည်ေး ငှိမသ်ှားရပြီး ဖိုးခွါးကလည်း ပြနဆြောင့်ပေးတယ်။ ထန်းရညအြရှိနန်ဲ့ ပငပြန်းတာပါရောပြီး ကုလားသကေုလားမော အိပပြွောန်တေဲ့ ကိုမှတသ်ာရဲ့ ပုဆိုးခါးပုံစကို အသာဖြညခြလွိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ လကန်ှိုကပြှီး လီးချောင်းကို ဆုပကြိုငကြာ အသာထုပေးနတယ်ေ။

ကိုမှတသ်ာလီးက ထွန်းညိုလကထြဲမှာပဲ မာရာနကတေဆင့် တောငလြာကာ လရညကြှညလြေးတွပေါ စို့တကလြာတယ်။ ထွန်းညိုလည်း မနနေိုငတ်ော့ဘဲ ခန်ဓာကိုယကြို နည်းနည်းပိုကြေးကာ စုပပြေးလိုကတ်ော့ နောကကြလိုးနတေဲ့ ဖိုးခွါးက မကြစြိအဝိုင်းသား။ အဈကိုလေးလုပန်တောက တောတ်ောအြန်တရာယမြွားတယ် ဆိုပမယ်ေ့ ဖိုးခွါးလည်း ကြည့်ကောင်းကောင်းနဲ့ ငှိမန်လေိုကတ်ယ်။ စိတထြဲမှာတော့ ကိုမှတသ်ာ နိုးမလာဖို့သာ ကြိတဆြုတောင်းနလေိုကတ်ယ်။ အဈကိုလေးကတော့ ကိုမှတသ်ာလီးကို စုပကြောင်းတုန်း။ ကြေးကြေးလေးဖြစ်နတေဲ့ ထွန်းညိုက အောကကြို နည်းနည်းဆင်းလိုကတ်ော့ ဖိုးခွါးပါ လိုကဆြင်းလိုကတ်ယ်။ အခွိနဆြှဲလို့မသင့်တော့ ခပမြှနမြှနန်ဲ့ အသံမထွကအြောင် တိုးတိုးလေး လိုးပေးလိုကရြင်း လရညထြှကဖြို့ကို ကြိုးစားနတယ်ေ။ တခါတလေ အောကကြှမ်းပြငကြ တကြှီကြီမှညသ်ံတွကြေောင့် ထိန်းလိုကရြတာနဲ့ လရညထြှကဖြို့ ကြာနတယ်ေ။

ထွန်းညိုကတော့ ကိုမှတသ်ာလီးကို ခိုးစုပန်ရတောဟာ ပိုအရသာရှိလှတယ်။ လီးကြီးက ကိုသာအောငလြီးလိုမွိုး တုတတ်ုတခြိုငခြိုငန်ဲ့ အရှယတ်ောမြို့ စုပရြတာ အဆငပြှလှတေယ်။ ခပကြှာကြာလေး စုပပြေးခွိနမြှာတော့ ကိုမှတသ်ာလရညတ်ှဟော ထွန်းညိုပါးစပထြဲ ပန်းထွကကြုနတ်ယ်။ ညှီစို့စို့နဲ့ စိမ်းရှှငရြှှငအြရသာရှိတဲ့ လရညတ်ှကေို ထွန်းညို တခါမှ မမှည်းဖူးပမယ်ေ့ အရသာရှိသလို ခံစားရတာကြောင့် အကုနမြွိုခလွိုကတ်ော့တယ်။ လီးထိပမြှာ ကပကြနွခြဲ့တဲ့ လရညတ်ှကေိုပါ ဆှဲစုပပြှီး မွိုးခလွိုကတ်ော့ ကိုမှတသ်ာဆီက အင်းခနဲ ညဉြးသံတိုးတိုးလေး ထွကလြာတယ်။ ခါးပြနမြတလြာတဲ့အတွကြ ကိုမှတသ်ာကို စုပပြေးတာ ပြီးသှားပြီမှန်း သိလိုကတ်ာမို့ ဖိုးခွါးလည်း ထွန်းညိုနို့တွကေို နောကကြနေ လှမ်းဆုပကြိုငကြာ ခပပြှင်းပြင်းလေး လိုးလိုကတ်ယ်။

‘ရှူးတိုးတိုး.. အကုနန်ိုးကုနတ်ော့မှာပဲ… ဖိုးခွါး’

လတေိုးသံလောကသ်ာရှိတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုကပြမယ်ေ့ ဖိုးခွါးက အဆောင့်မပကြပြေ။ ခန်ဓာကိုယကြို ဖြောင့်ဖြောင့်ကြီးမတထြားပြီး ထွန်းညိုကြောပြငန်ဲ့ ဖိုးခွါးရငဘြတကြ တသားတည်းကပန်တောမို့ ဖငလြုံးကြီးကြီးတွကေို ဖိဖိလိုးနရတောက အရသာကောင်းလှတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနီးကပလြာတဲ့ ပြီးဆုံးခွင်းက အခွိနတ်ိုအတွင်းမှာပဲ ဆိုကရြောကသ်ှားတယ်။ လရညန်ှေးနှေးလေးတွကေ ဖငပြေါကကြှောင်းတလွှောကြ လွှံတကသ်ှားတဲ့ ခံစားမှုမွိုး ရလိုကမြိတယ်။ ဖိုးခွါးကတော့ ငှိမကြသွှားပြီ။ လရညမြထွကန်ိုငသ်ေးတဲ့ ထွန်းညိုကတော့ စိတတ်ှခွေုပတ်ည်းမရပေ။ ခုအခွိန် လိုးစရာက မိန်းမဖြစ်သူ ငှနှင်ေးသာ ရှိသောလြည်း အဆငမြပြလှတောမို့ အိမသ်ာထဲသှားကာ ဖိုးခွါးလရညတ်ှကေို ညှဈထုတပြှီး ကိုယ့်လီးကိုယပြှတကြာ ထုခလွိုကတ်ော့မှ လူရောစိတပြါ ကြနပေသ်ှားတော့တယ်။

🏵️ သူကြီးသမကြ ထွန်းညို (အပိုင်း ၃) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️