အောစာအုပ်

သူကြီးသမက် ထွန်းညို (အပိုင်း ၃)

သူကြီးသမကျ ထွန်းညို (အပိုင်း ၃)
ရေးသားသူ – cumwhoreinyourarea (Wattpad)

ရှာထိပကြသဈပငကြှီးကိုမှီကာ ပေါငကြားထားပြီး ကြားထဲဝငကြာ ကုန်းစုပပြေးနတေဲ့ ထွန်းညိုက သူ့လီးကြီးကို အခွိနကြှာကြာ မကမြောခဲ့ရပြီးမှ အခုခွိနမြှာ စုပခြှင့်ရတာမို့ခအကြမ်းပတမ်းနိုငသ်လို ပကပြကစြကစြကလြည်း ရှိလှတယလြို့ မှတသ်ာ ထငမြိတယ်။ မိန်းမဖြစ်သူ ရှှနှင်ေးတောင် မလုပပြေးဖူးတဲ့ လီးစုပတ်ာကို ထွန်းညိုက စိတလြိုလကရြနဲ့ လုပပြေးနပြေီး အောကကြနေ ပါးစပဟြာ သူ့လရညတ်ှကေို တစကမြကနွြ မွိုခလွိုကတ်ာကလည်း မှတသ်ာကို စိတကြွနပေစြတယ်ေ။ ‘

‘ကိုမှတသ်ာ…ကိုမှတသ်ာ’

မနေ့ညက အိပမြကကြို ပြနစြဉြးစားနတေုန်း ထွန်းညိုက ခေါလြိုကတ်ာကြောင့် မလုံမလဲဖြစ်ကာ

‘အေး..ထွန်းညို..ပြောလေ’

‘ဘာတွစဉြေးစားနတောတုန်းဗွ.. ခေါန်တော တဈကြိမန်ှဈကြိမ် မကတော့ဘူး’

‘ဪ.. မဟုတပြါဘူးကြာ.. ဒီတခေါကြ မှို့တကရြင် ပဲကုနသ်ညတ်ှေ ဘယစြွေးနဲ့ နှိမကြှမလဲဆိုပြီး တွေးပူနတော’

‘ဪ…ထမင်းစားနားကြရအောင်.. ဖိုးခွါးလည်း အိမပြှနသ်ှားပြီ’

‘အေး..သှားကြမယလြေ.. သှားနှင့်.. ငါနောကကြ လိုကလြာခဲ့မယ်’

အရှေ့ကထွကသ်ှားတဲ့ ထွန်းညိုကြောပြငကြို ကြည့်ကာ အိပမြကအြကြောင်း စဉြးစားတုန်းက တောငန်လေို့ ပြနင်ှိမစြပြုတဲ့လီးက ပြနမြတလြာတော့တယ်။ အပေါဗြလာကငွြးနဲ့ အဝတကြို ပခုံးပေါတ်ငထြားကာ ပုဆိုးကို ခပတ်ိုတို ခပကြစွကြစွလြေး ဝတထြားတာမို့ ခါးသိမသ်ိမလြေးနဲ့ လုံးရင်းတင်းကားနတေဲ့ ဖငကြှီးတွကေ လိုးခွဲချင်စြရာကောင်းလှတယ်။ အိပမြကထြဲကလို ရှာထိပကြ မနကြညွြးပငတ်ှအေောကမြှာ ဖငကြှီးကုန်းခိုင်းပြီး လိုးလိုကရြရငတ်ော့ တောတ်ောအြရသာရှိမှာပဲလို့ တွေးလိုကမြိတယ်။ ကိုမှတသ်ာလည်း အရိပခြိုနကြေ အပငဘြကဆြီ ထွကလြာကာ ပုဆိုးကိုလှနပြှီး ထွန်းညိုဖငကြိုမှန်းကာ ထုလိုကတ်ော့မှ လီးကြီးက ငှိမကြသွှားတယ်။ စိတရြိုင်းတွေ ထွကသ်ှားပြီးမှ ထွန်းညိုအပေါြ အားနာမိနတယ်ေ။

နောကပျိုင်းဆိုရင် ထမင်းမစားခငအြခွိနလြောကမြှာ ထွန်းညိုဖငကြှီးကို မှန်းထုတာက အလုပတ်ဈခုလို ဖြစ်နပြေီ။ ထန်းရညမြူးတဲ့ ညတွဆေိုလည်း အရငလြို အိပမြကကြိုပဲ ထပကြာထပကြာ ပြနမြကတ်တတ်ယ်။ တခါတလေ လယကြှင်းထဲ ဖငကြှီးကုန်းကာ အလုပလြုပန်တေဲ့ အခွိနမြွိုးဆို အပငန်ောကကြို အမှနသ်ှားကာ ကြည့်ထုလိုကရြတယ်။

‘ကိုမှတသ်ာ.. ပဲတွကလေည်း အကုနသ်ိမ်းပြီးပြီမို့ မှို့ပေါတ်ကရြောင်းဖို့တောင် အဆငသ်င့်နပြေီ’

‘အေး..ထွန်းညို.. မနကဖြနသ်ဘကခြါလောကြ သှားကြတာပေါ့ကြာ’။

မနကဝြလေီဝလင်ေးအခွိနမြှာပဲ မှင်းခွံတကဖြို့ ပြငဆြငကြှတယ်။ ရောင်းရမယ့် ပဲတွကေိုတော့ ဖိုးခွါးက နှားလှည်းပေါြ အစီအရီတငန်တယ်ေ။ မရှှနှင်ေးတို့ညီအဈမကတော့ မှို့ပေါကြ လိုချင်သ်ော အရာများကို သူတို့ဆိုငရြာ လငယ်ောင်ျကြားတွကေို တဈခုချင်ြးစီ မှာနကြတေယ်။ ယောကျခမဖြစ်သူ အရီးကြော့ရီကတော့

‘အပြနလြမ်းမှာ သတိထားကြ.. ငှစတွေပေါလာတာကို ဓါးပြတွေ သတင်းရသှားရင် ခကရြခညွရြဲ့.. မနကစြောစောသာ ထွကခြဲ့ကြ.. ကြားသလား’

‘ဟုတ်…အမရေီ.. ကြုပတ်ို့ကို စိတခြပြါ’

ကိုမှတသ်ာက ယောကျခမဖြစ်သူကို အမရေီလို့ ခေါကြငွြ့ရှိပမယ်ေ့ ယောကျခထီးဖြစ်သူကိုတော့ ဦးလေးလို့သာခေါတ်ယ်။

‘အိုတောြ… တောတ်ို့ အားကောင်းမောင်းသန် ယောင်ျကြားနှစ်ယောကပြဲ.. ဓါးပြတွကေို ဦးအောငဆြောပြေါ့တောြ.. ငှတွကေေိုတော့ အပါမခံစနေဲ့’

ရှှနှင်ေးပြောစကားကို ကြီးတောအြုန်းနှဲ့က

‘ပေါကပြေါကရြှာရှာအေ.. ညဉြးစကားက လာဘလြှဲစပေါ့တောြ.. မဆိုအံ့ရာတွေ’

‘ကဲပါ..စိတခြကြှပါ.. နမမှေင့်ခင် ကြုပတ်ို့ထွကြဦးမယ်’

ဟုဆိုကာ မယားညီအဈကိုနှစ်ယောကြ ရှာကနေ ထွကလြာခဲ့ကြတယ်။ လမ်းခရီးတလွှောကလြုံးမှာ နှစ်ယောကလြုံး စိတထြဲမှာတော့ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် မရိုးမရှ ဖြစ်နကြပေမယ်ေ့ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းပဲ ရှိကြတယ်။

‘ဟိုရောကရြင် ပြဲစားကြီးကိုသိန်းထွန်း ပြဲရုံအပေါမြှာပဲ နကြရေမယ်… ငါသှားရငတ်ည်းနကြပေဲ… မင်းအမရှှနှင်ေးပါရငတ်ော့ သူ့အိမမြှာ တည်းကြတယလြေ.. သူ့အိမမြှာကြ သူ့မိန်းမရော၊ သမီးတွရေော ရှိတာမို့ မလှတလြပပြါဘူးကြာ.. နရထေိုငရြတာ’

ထွန်းညိုကတော့ ကိုမှတသ်ာပြောအမွှကို ခေါင်းညိတကြာပဲ နားထောငန်လေိုကတ်ယ်။

‘ကတွောတ်ို့မှာလည်း အသိအိမတ်ှရှေိတယ်.. ကိုမှတသ်ာ… ဒါပမယ်ေ့ တခေါကလြောကပြဲ အလညသ်ှားလိုကတ်ော့မယ်.. ရောကတ်ုန်းရောကခြိုကပြေါ့’

‘အေးပေါ့..ထွန်းညို..သှားပါ’

မှင်းခွံမှို့ကြီးက စညကြားလှပါ၏။ အထူးသဖြင့် စွေးနားတဝိုကမြှာဆို ကုနရြောင်းသူ၊ ကုနဝြယသ်ူတွေ၊ ပြဲစားတွနေဲ့ ကုနထြမ်းအလုပသ်မားတွကြေောင့် ရှုပယ်ှကခြတလြှတယ်။ စကဘြီး၊ နှားလှည်း၊ မှင်းလှည်းတွကေို ရှောငကြာ ကိုမှတသ်ာက ဂရုတစိုကမြောင်းနခေဲ့ပြီး ‘သိန်းထွန်းပြဲရုံ’ လို့ ဆိုင်းဘုတခြွိတထြားတဲ့ ပြဲရုံအနားမှာ နှားလှည်းကိုရပလြိုကပြှီး

‘ရောကပြှီထွန်းညို..လာ..လိုကခြဲ့’

ဆိုကာ ကိုမှတသ်ာက ရှေ့မှ ဦးဆောငထြှကသ်ှားတယ်။

‘ကိုမှတသ်ာ… ဒီနှစ်စောလှခညွလြားကြ’

‘စောဆို ဟောဒီက ကိုထွန်းညိုတို့ ဝိုင်းကူပေးလို့လေ…’

‘ဪ..သူက ဟိုတလောက မင်ျဂလာဆောငတ်ဲ့သူမလား… လာ.. ညီလေး’

ဟုဆိုကာ ထွန်းညိုတို့ကို ထိုငစြရာခုံလှမ်းပေးတယ်။ ထွန်းညိုတို့လည်း နရောအလှတတ်ဈခုမှာ ထိုငခြုံတွကေို ပြောင်းရှေ့ပြီး ထိုငလြိုကကြှတယ်။

‘ဒီတခါတော့ ပြဲရုံပေါမြှာပဲ နတေော့မယ် ကိုသိန်းထွန်း’

‘ဟော.. မင်းကလည်း အိမလြိုကန်ရတောကို ငရဲအိုးထဲ ခုနဆြင်းရမယ့်အတိုင်းပဲ’

‘မဟုတပြါဘူးဗွာ.. အိမထြကြ ဒီမှာဆို ပိုလှတလြပလြို့ပါဗွ’

‘အေးပါ.. မင်းတို့ အဆငပြှတေဲ့နရောမှာနပေါ.. ကဲ.. မှတစြိုးရေ… သှား.. မင်းအဈကိုတို့အတွကြ ဘိလပရြညလြေးတွေ သှားဝယလြိုကပြါဦး.. နှစ်လုံးဝယလြာခဲ့’

ခွကထြဲက အဖြူရောငအြမှှုပတ်ှစေီနဲ့တဲ့ အရညတ်ှကေို ထန်းရညလြောကြ မကြိုကကြှပမယ်ေ့ မှို့ရောကတ်ုန်း ခဏပဲ သောကရြတာမို့ နှစ်ယောကလြုံး သောကလြိုကကြှတယ်။ ခဏကြာတော့မှ ပြဲရုံအပေါကြို တကလြာကြပြီး ပကလြကလြှဲကာ အနားယူလိုကကြှတယ်။ ပငပြငပြန်းပန်းနဲ့ အိပပြွောသ်ှားကြတာ နစေောင်းခွိနလြောကမြှ နိုးလာကြတယ်။ ရချိုးကြပြီးမှ ထွန်းညိုတို့လည်း အနီးနားတဝိုကြ လှည့်ပတသ်ှားကာ လေ့လာကြတယ်။ အိမတ်ှကတေော့ ရှာတန်းရှညကြှီးတွလေို အစီအရီနဲ့ လမ်းမကယွကြယွြ ဘေးတဖကစြီမှာ တညရြှိနကြတေယ်။ မှို့ပေါတ်ကလြာကြတော့ ထွန်းညိုတို့နှစ်ယောကလြုံးက မိန်းမတွေ ဆငပြေးလိုကသ်ည့်အတိုင်း ပုဆိုး၊ အင်ျကြီသန့်သန့်တွနေဲ့မို့ ကြည့်ကောင်းနကြတေယ်။ တခွို့မိန်းကလေးတွဆေို ထွန်းညိုတို့ကိုကြည့်ကာ ခိုးခိုးခစ်ခစ် ရယပြှီး ဖြတသ်ှားကြတယ်။ နရောအခွို့မှာဆြို ထွန်းညိုတို့လိုအရှယ် ယောင်ျကြားသားတွကေ ဝိုင်းဖြဲ့ကာ စကားတိုးတိုး ပြောနကြတော တွေ့ရတယ်။ အိမမြှာ ပဲသှားရောင်းတိုင်း အဖတေို့ပဲ သှားကြတော့ ထွန်းညိုက ဆယခြါတခါလောကသ်ာ အဖောအြဖြစ် ပါတတတ်ယ်။ မှို့အရောကကြှဲလှသူမို့ တခါရောကဖြစ်တိုင်း တခါအမှငဆြန်းရတယ်။

ညစာအဖြစ် လမ်းဘေးက ထမင်းဆိုငလြေးတဈဆိုငမြှာ ဝငစြားကြပြီး ကိုမှတသ်ာခေါရြာနောကကြို လိုကလြာခဲ့တယ်။ လမ်းတွေ တခုပြီးတခု ဖြတသ်ှားပြီး လမ်းကြိုလမ်းကြားတွအတေိုင်း လွှောကလြာခဲ့ကာ လမ်းအဆုံးတနရောမှာတော့

‘ထွန်းညို.. ဒါက ငါမှို့ရောကတ်ိုင်း မလာမဖြစ် လာနကြေ နရောလေးပေါ့ကြာ’

‘ဘယန်ရောတုန်း အဈကို’

‘မိန်းမရှှငလြေးတွရတေဲ့ နရောပေါ့’

ထွန်းညိုဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာ ဖြစ်တယ်။

‘အဲလိုတွရှေိသလား ကိုမှတသ်ာ’

‘ရှိတာပေါ့.. ပိုကဆြံလေးပေးလိုကရြင် မင်းလိုချင်တ်ာ အကုနရြတယ်… လာလိုကခြဲ့’

ဟုဆိုကာ ကိုမှတသ်ာက ရှေ့မှဝငသ်ှားတော့ ထွန်းညိုပါ ကပလြိုကသ်ှားရတယ်။ အခန်းတနရောမှာတော့ ယောင်ျကြားနှစ်ယောကြ စကားပြောနကြရေင်း တဈယောကကြ သူတို့ဘကလြှည့်ကြည့်ကာ

‘အဈကိုလေးတို့ ခဏစောင့်ကြနောြ.. ကဲ မင်းက ဘယလြိုလုပမြလဲ.. မင်းပေးတဲ့ငှနေဲ့တော့ မရဘူးကြာ’

‘ဟာ..အဈကိုကလည်း လုပပြေးပါဗွာ.. ကတွောြ နောကလြာပေးပါ့မယ်’

‘မရဘူးကြာ.. အဲလိုတွပြေောပြီး ပြောကသ်ှားတဲ့ကောငတ်ှေ မနည်းဘူး.. မင်းခဏနေဦး..’

ဆိုကာ ထွန်းညိုတို့ဆီ လွှောကလြာကြတယ်။

‘အဈကိုလေးတို့က ခေါကြှမှာလား’

‘အေး..ဟုတတ်ယ်.. ထွန်းညို မင်းရော တွောကယ်ူမှာမလား’

‘ဟို.. ကတ်ောျ တခါမှ မကြုံဖူးဘူးဗြာ’

‘မင်းကလည်း ဘာခကသ်တုန်း.. မင်းမိန်းမကို တကလြိုးသလို လိုးလိုကရြုံပဲ’

ထွန်းညိုလည်း ဇဝဇဝေါဖြစ်ကာ

‘ယူလိုကမြယဗြွာ.. ဒါဆိုလည်း’

ဆိုတော့ ခုနက ယောင်ျကြားက ထွန်းညိုတို့ကို နောကအြခန်းတခုဆီ ဆကခြေါသ်ှားတယ်။ ကိုမှတသ်ာက ထွန်းညိုကို အရငဝြငစြပြေီး သူက နောကတ်ခန်းကို လိုကသ်ှားတယ်။ အခန်းထဲမှာ သူနဲ့ အသကမြတိမ်းမယိမ်းလောကသ်ာ ရှိပုံပေါတ်ဲ့ မိန်းကလေးတဈယောကကြ ကုတငပြေါမြှာ ထိုငန်တယ်ေ။ မကြန်ှာခွတွေေ လိမ်းထားတာမို့ မကြန်ှာက ဖြူသင့်တာထကြ ပိုဖြူနပြေီး နှုတခြမ်းကိုလည်း အနီရောငတ်ောကတ်ောကြ ဆိုးဆေးတွေ ဆိုးထားတယ်။ ကိုယန်ဟနေကြှော့ကြော့ရှိလှတဲ့ ကောငမြလေးက ထွန်းညိုကို ကုတငရြှိရာဆီ လကဆြှဲခေါလြိုကပြှီး အဝတအြစားတွကေို တခုချင်ြးစီ ဖြည်းဖြည်းသာသာ ခွှတပြေးလိုကတ်ယ်။ အဝတမြဲ့သှားတဲ့ ထွန်းညိုခန်ဓာကို တပတလြှည့်ကာ ကြည့်လိုကပြှီး အားရကြနပေဟြနအြပြည့်ဖြင့် မတောငသ်ေးတဲ့ လီးကို ကိုငကြာ ဂွင်းထုပေးသလိုမွိုး ဆော့နတယ်ေ။ နူးညံ့ညငသ်ာတဲ့ လကတ်ှကြေားမှာ ထွန်းညိုလီးကြီးက တဆတဆြတ် တောငလြာတော့ မိန်းမပျိုလေးက အနီရောငန်ှုတခြမ်းလေးကို အသာဖြင့်ကာ လီးကိုစုပပြေးလိုကတ်ယ်။

ထွန်းညိုအတွကြ လီးစုပခြံရတာဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်တယ်။ သူများလီးတွကေိုသာ အငမ်းမရ စုပပြေးတတပြမယ်ေ့ သူ့လီးကို စုပပြေးမယ့်သူတွေ မရှိတာကြောင့် အရသာအသဈကို ခံစားမိနတယ်ေ။ လီးကြီးတချောင်းလုံးက နူးညံ့တဲ့ ပါးစပထြဲမှာ ပူနှေးလကြရြှိကာ လွှာရဲ့အထိအတွေ့တွကြေောင့် ဖငဘြေးနှစ်ဖကြ ခွိုင့်ဝငသ်ှားအောင် ညှဈလိုကမြိတယ်။ မိန်းမပျိုလေး စုပပြေးနတောကို အားမရတော့ သူ့ခေါင်းကိုကိုငကြာ ကိုသာအောငဆြောင့်လိုးသလိုမွိုး ပါးစပကြို ဆောင့်လိုကမြိတယ်။

‘အို..ကြမ်းလိုကတ်ာ အဈကိုရေ.. ဒီလိုမွိုးမလုပပြါနဲ့..’

ထွနည်ိုလည်း အားနာသှားကာ

‘တောင်းပနပြါတယန်ှမ.. အဈကို စိတလြောသှားလို့ပါ’

မိန်းမပျိုလေးက စိတရြှုပသ်ှားဟနဖြှင့် သူ့အဝတအြစားတွကေို ခွှတပြဈကာ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး ကုန်းထားပေးလိုကတ်ယ်။ တကယတ်ော့ ထွန်းညိုက လီးစုပခြံချင်သ်ေးပမယ်ေ့ မိန်းမပျိုက စိတမြပါတော့သလို ဖြစ်နတောကြောင့် ကုန်းပေးတာကိုပဲ လိုးလိုကရြတော့တယ်။

ကိုမှတသ်ာက အမှနပြှီးသှားတော့ အခန်းထဲကထွကပြှီး ထွန်းညိုတို့အခန်းရှေ့က ဖြတလြွှောကမြိတော့ အခန်းလိုကကြာလေးကို နည်းနည်းဟကာ ကြည့်လိုကမြိတယ်။ ပကလြကလြှနထြားတဲ့ မိန်းကလေးကြားကိုဝငကြာ ကုန်းလိုးနတေဲ့ ထွန်းညိုကိုကြည့်ကာ စိတပြှနထြလာတယ်။ ပုဆိုးမပါတဲ့ ဖငလြုံးကြီးက ကြည့်ရအလှနကြောင်းပမယ်ေ့ ဖငကြှားကို သချောမမှငရြတော့ တခုခုလိုအပန်သလေိုပင်။ ကိုမှတသ်ာလည်း လိုကကြာကို ပြနခြကြာ ရှေ့ခန်းကို ထွကလြာပြီး သိပမြကြာခငမြှာပဲ ထွန်းညိုပါ ရောကလြာခဲ့တယ်။ အဲ့နေ့က ငှစတေောတ်ောလြေး ကုနခြဲ့ပမယ်ေ့ လီးစုပခြံရတဲ့ အတွေ့အကြုံကြိုတော့ မမေ့နိုငသ်ေးပေ။ ပြဲရုံကိုပြနရြောကတ်ော့ အလုပသ်မား လေးငါးယောကလြောကကြ တန်းစီအိပမြောကနွကြပြေီး သူတို့နှစ်ယောကအြတွကြ အိပရြာပြငပြေးထားတော့ အလိုကသ်င့်ပင် ဝငအြိပလြိုကကြှတယ်။

မနကကြှတော့မှ စွေးထဲ လိုအပသ်ညမြွားကို သှားဝယရြတယ်။ မငှနှင်ေးတို့ညီအဈမ မှာလိုကတ်ဲ့ ပိတစြများကို သူတို့စိတကြှိုကဖြစ်အောင် ရှေးရသညမြှာ တောတ်ောခြေါင်းစားလှတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဟိုတခါ လှယလြှယကြူကူ ပြောလိုကတ်ုန်းက ရယခြဲ့ကြသညထြငပြါ့။ ကိုမှတသ်ာက သိပစြိတမြရှညတ်ော့သညမြို့ ထွန်းညိုလည်း လကစြအမှနသ်တလြိုကရြတော့တယ်။ အမကြေော့ရီနဲ့ ကြီးတောအြုန်းနှဲ့တို့ကလည်း အိမအြတွကြ လိုအပသ်ော အရာများကိုပါ မှာလိုကသ်ေးသညမြို့ တခုမှမကနွခြဲ့အောင် ဂရုတစိုကဝြယပြှီးသောအခါ နမှန်ေးတည့်ခဲ့ပြီ။ နီးစပရြာ ထမင်းဆိုငတ်ဆိုငမြှာပဲ ထမင်းစားလိုကကြှပြီး ပြဲရုံသို့ ပြနလြာခဲ့ကြတယ်။

ကိုမှတသ်ာက နေ့လညခြင်း တရေးတမော အိပြဦးမယဆြိုကာ အပေါတ်ကသ်ှားပြီး ထွန်းညိုကတော့ အဖေ့မိတဆြှဖြစ်ေသူဆီ အလညထြှကလြာခဲ့တယ်။ အဖနေဲ့ ညီအဈကိုအရင်းလို ခငမြငသ်ော ဦးသာဒိုးဆိုသူမှာ မှင်းခွံမှို့ပေါကြ သူကြှယတ်ဦးဖြစ်ကာ ထွန်းညိုကိုလည်း သားအရင်းလို ခငမြငသ်ူဖြစ်တယ်။ ဦးသာဒိုးမှာ သားတဦးတည်းသာ ထွန်းကားပြီး မိန်းမဖြစ်သူမှာလည်း သားဖြစ်သူကိုကိုမောင် အသကင်ါးနှစ်မှာပဲ ကြယလြှနခြဲ့တယ်။ ဦးသာဒိုးတို့အိမရြောကသ်ှားခွိနမြှာတော့ ဦးသာဒိုး မရှိပေ။ အိမအြကူမိန်းကလေးက ဧည့်ခန်းတွင် ခဏစောင့်ခိုင်းထားပြီး ဘိလပရြညမြွား ယူလာပြနတ်ယ်။ ထွန်းညိုလည်း ဘိလပရြညသ်ောကပြှီး စောင့်နတေုန်း အဈကိုမောငကြို သတိရလိုကတ်ယ်။ အိမအြကူမိန်းကလေးကို မေးရန် မီးဖိုချောငသ်ို့ ထွကလြာခဲ့ပမယ်ေ့ မီးဖိုချောငတ်ှင် မညသ်ူမွှရှိမနေ။ ဒါကြောင့် အိမအြပေါထြပကြို တကလြာပြီး အဈကိုမောငအြခန်းရှိရာဆီမှန်းကာ လွှောကလြာခဲ့တယ်။

အခန်းတဈခုနား ရောကခြွိနမြှာ အတွင်းဘကမြှ အသံတဈခု ကြားလိုကရြ၍ တံခါးနားသှားလိုကမြိတယ်။ အခန်းတံခါးမှာ သချောမပိတထြားဘဲ စေ့ရုံမွှသာ စေ့ထားတယ်။ ဟနသေောတံခါးမှ အထဲကို ချောင်းကြည့်လိုကတ်ော့ အဈကိုမောငကြ ပကလြကလြှနန်သေော မိန်းကလေးတဈယောကအြား အပေါကြနေ တရပစြပ် ဆောင့်လိုးနတယ်ေ။ ထွန်းညိုရှိရာဆီ ကြောပေးထားတာမို့ မိန်းကလေးက ဘယသ်ူဘယဝြါမှန်း မသိရပမယ်ေ့ စောကဖြုတထြဲဝငသ်ှားသော အဈကိုမောငလြီးကြီးကတော့ အထင်းသားရှိလှတယ်။ လီးကြီးက စောကဖြုတကြှီးကို ပြင်းပြင်းထနထြန် လြိုးခွဲနတောမို့ ကြည့်ရတာ အားရသလို ထွန်းညိုဖငကြှီးထဲကနလည်ေး လှိုကကြာယားလာတယ်။

ဦးသာဒိုး အိမပြှနရြောကတ်ော့ ခွံစောင့်ဖြစ်သူက ထွန်းညိုရောကန်ကြေောင်း ပြောပမယ်ေ့ ဧည့်ခန်းထဲတွင် မရှိခွေ။ သောကလြကစြ ဘိလပရြညကြိုသာ တွေ့ရပြီး အတူပါလာဟနတ်ူသော လှယအြိတကြ ခုံပေါမြှာ တငလြကြသ်ား။ သားဖြစ်သူကိုကိုမောငန်ှင့် အခန်းထဲမှာ စကားလကဆြုံကနွသညေထြင်၍ အပေါထြပသ်ို့ တကလြာခဲ့တယ်။ လှကေားအဆုံးရောကသ်ညန်ှင့် ကိုကိုမောငအြခန်းရှေ့တွင် မှငလြိုကရြသည့်မှငကြှင်းက ဦးသာဒိုးရဲ့ ပြောကကြှယန်တေဲ့ တဏှာစိတကြို လုံ့ဆောပြေးလိုကသ်လိုပင်။ ကိုကိုမောငအြခန်းရှေ့တွင် ထွန်းညိုက ဖငကြှီးကုန်းကာ ပုဆိုးကိုမတငထြားပြီး လကသ်ုံးချောင်းလောကန်ဲ့ ဖငထြဲထည့်မှှကော အခန်းထဲ ချောင်းကြည့်နတယ်ေ။

ဦးသာဒိုးလည်း ခွသေံဖြဖြလေးသှားပြီး အနားကပရြပလြိုကသ်ည့်တိုင် ထွန်းညိုက မရိပမြိခွေ။ ထွန်းညိုက ထည့်လကစြ လကသ်ုံးချောင်းကိုထုတကြာ ပါးစပထြဲထည့်ကာ လီးစုပသ်ည့်ပုံစံမွိုး လုပန်တယ်ေ။ လကထြည့်မှှထေားသညကြှောင့် ဖငဝြကစူပြကာ အာနပြေီး အနားသားများကလည်း ဖူးရောငန်တယ်ေ။ ဦးသာဒိုးက လကတ်ဖကန်ဲ့ ထွန်းညိုပါးစပကြို ရုတတ်ရကြ အုပထြားလိုကပြှီး ကနွတ်ဖကကြ ဖငပြေါကကြို ထည့်လိုကတ်ော့ ထွန်းညိုလည်း လှန့်သှားကာ မကြလြုံးကြီးပြူးပြီး ဦးသာဒိုးကို ကြည့်လိုကတ်ယ်။ ဦးသာဒိုးက ရှူးတိုးတိုးဆိုသည့် ပုံစံမွိုးလုပပြှကာ သားဖြစ်သူအခန်းကို ချောင်းကြည့်လိုကတ်ော့ အခွအနေအကေုနလြုံးကို ရိပမြိသှားတော့တယ်။

‘လာ…ဦးလေးအခန်းထဲ လိုကခြဲ့’

ဟုဆိုကာ ထွကသ်ှားပြီး အဈကိုမောငအြခန်းနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငအြခန်းကို ဝငသ်ှားတယ်။ ထွန်းညိုလည်း ရှေ့မကြန်ှာနောကထြားကာ သားဖြစ်သူဆီ အလြိုးခံချင်ပြမယ်ေ့ လကတ်ှေ့မှာတော့ အဖဖြစ်ေသူဆီ အလိုးခံရတော့မယ့်အဖြစ်ကို တွေးပြီး ပုဆိုးကြို သချောပြငဝြတလြိုကပြှီး ဦးသာဒိုးအခန်းထဲ လိုကသ်ှားတော့တယ်။

‘အောကထြပမြှာ ကိုထွန်းညိုဆိုသူ စောင့်နတယ်ေ အဈကိုလေး.. တောတ်ောလြေး ကြာလှပြီထငတ်ယ်’

‘မင်း အစောကြီးက ဘာလို့မပြောတာတုန်း’

‘ကြှနမ် အဈကိုလေးကို ပြောဖို့လာတာပါ.. အဈကြိုလေးက ဆှှဲလိုးလိုကတ်ော့ ကြှနမြလည်း ပြောဖို့မေ့သှားတယ်.. သူဌေးကြီးကလည်း အပြငထြှကသ်ှားလို့လေ’

‘အေး..အေး.. ငါဆင်းလာခဲ့မယ်.. မင်းအရငသ်ှားနှင့်’

အိမအြကူကောငမြလေး ထွကသ်ှားတော့မှ ကိုမောငလြည်း အဝတအြစားတွေ သချောဝတလြိုကပြှီး အခန်းပြငဘြကြ ထွကလြာခဲ့တယ်။ အဖေ့အခန်းဘကကြို လှမ်းကြည့်လိုကတ်ော့ တံခါးက ပြင့်နသလေိုရှိနတောမို့ ကိုမောငလြည်း အသာလွှောကလြာလိုကတ်ယ်။ အခန်းရှေ့ရောကတ်ော့ ထွန်းညိုက ပကလြကလြှနန်တေဲ့ အဖေ့လီးကြီးပေါြ အားရပါးရ တကဆြောင့်ကာ ကုတင်းခေါင်းရင်းကအမှီကို လကန်ဲ့ဆုပကြိုငထြားတယ်။ ကိုယလြုံးတီးဖြစ်နတေဲ့ ထွန်းညိုက သူ့ဖငလြုံး အကြီးကြီးတွကေို အဖေ့ပေါငတ်ှနေဲ့ ရိုကခြတစြကော လီးကြီးပေါြ တကဆြောင့်နပေုံမှာ ကိုမောငအြား တဖနလြီးတောငစြပြနေတ်ယ်။

‘အား…ကောင်းလိုကတ်ာ ထွန်းညို.. မင်းဖငကြှီးက လိုးကောင်းလိုကတ်ာကြာ… ငါ့သားလိုးနတောကိုကြည့်ပြီး မင်းက ဖငခြံချင်န်တောလား ထွန်းည်ို’

‘အား..ဟုတတ်ယ်.. ဦးလေး..အဈကိုမောငလြိုးနတောကြည့်ပြီး အဈကိုမောင့်လီးကြီးတွနေဲ့ အလိုးခံချင်န်တော’

‘ခုရော အဈကိုမောငအြဖေ လိုးနတော ကြိုကရြဲ့လား…’

‘အား..ကြိုကတ်ယ်.. ဦးလေး… ဦးလေးလီးကလည်း အဈကိုမောင့်လီးနီးပါး ကြီးတယ်’

‘ဆောင့ျ..ထွန်းညို.. ဦးလေးပြီးတော့မယ်’

‘အား.. ပြီးတော့မှာလား… ခံမဝသေးဘူး’

‘နောကတ်ခွီလိုးပေးမယလြေ… အခုက ပငပြန်းလာလို့ပါ’

‘အားး…ရတယ်.. ဦးလေး.. ကတွောြ့ဖငထြဲ လရညတ်ှေ ပန်းထည့်ပေး’

‘အား… ထွန်းညို.. ကောင်းလိုကတ်ဲ့ဖငကြှီး.. ငါပြီးတော့မယ်.. အား.. အားးးး’

ဟုဆိုကာ အဖလည်ေး ထွန်းည်ိုဖငထြဲ လရညတ်ှေ ပန်းထည့်လိုကတ်ယ်။ ကိုမောငလြည်း အဖတေို့မထွကလြာခင် အမှနပြှေးဆင်းလာခဲ့တယ်။

—————————-

‘အဈကိုမောင်..နကေောင်းရဲ့လား’

ဧည့်ခန်းထဲထိုငကြာ သတင်းစာဖတန်တေဲ့ ကိုကိုမောငကြို ထွန်းညို နှုတဆြကလြိုကတ်ယ်။

‘အေး.. နကေောင်းပါတယကြှာ.. မင်းကော.. နကေောင်းတယမြလား’

‘ဟုတ် အဈကိုမောင်..’

ဘေးမှာ ဝငထြိုငရြင်း ပြောလိုကတ်ယ်။ ဦးသာဒိုးတို့အိမကြှီးမှာ လှကေားနှစ်စင်းရှိပြီး ဧည့်ခန်းနဲ့တွဲလကြြ လှကေားတဈခုက အြိမရြှငတ်ှနေဲ့ ဧည့်သညတ်ှေ သုံးပြီး အိမန်ောကဖြကကြ တဈခုကိုတော့ အိမစြတွေေ သုံးလေ့ရှိတယ်။ အိမရြှေ့လှကေားက ဆင်းသှားရင် ကိုမောငန်ဲ့ တည့်တည့်တိုးမှာ ရိပမြိတာကြောင့် ဦးသာဒိုးက ထွန်းညိုကို တမင် အိမန်ောကလြှကေားကို သုံးခိုင်းလိုကတ်ာ ဖြစ်တယ်။

‘ခွံထဲ လွှောကပြတကြှည့်နတော အဈကိုမောင်’

အမေးမရှိဘဲ အိုးမလုံအုံပြင့်ဖြစ်ကာ ပြောလိုကမြိတယ်။

‘အင်း..ထွန်းညို… ဦးလေးတို့ အဒေါတ်ို့ကော ကနွြးကနွြးမာမာ ရှိကြတယမြလား.. တခါလောကြ မိဘတွနေဲ့ မင်းမိန်းမကိုခေါပြှီး မှင်းခွံကို လာလညကြှပါဦး.. ဒီမှာတည်းခိုလို့ရတာပဲ’

‘ဟုတ်..အဈကိုမောင်… နောကအြခွင့်သာရင် လာလညပြါ့မယ်.. အဈကိုမောငလြည်း ရှာကိုလာလည်ဦးလေ’

‘အေးပါကြာ..လာပါ့မယ်’

သူတို့စကားကောင်းနတေုန်းမှာပဲ ဦးသာဒိုးက အိမပြေါထြပကြ ဆင်းလာတယ်။

‘မင်းအဈကိုနဲ့ တွေ့ကြပြီးရောပေါ့’

ကိုမောငကြတော့ ဘာမှမသိသလိုမွိုးနပြေီး စကားတပြောပြောရှိခဲ့ကာ ထွန်းညို ပြနခြါနီးမှ

‘ထမင်းစားသှားဦးဆို.. အတင်းပဲ ပြနခြငွန်တယ်ေ’

‘မဟုတပြါဘူး..အဈကိုမောင်… ပြဲရုံမှာ ကိုမှတသ်ာ ကနွခြဲ့လို့ပါ… အတူတူလာတာဆိုတော့ ကတွောတ်ွောကတ်ည်း ထမင်းစားပြီး ပြနသ်ှားရင် မကောင်းလို့လေ’

‘အေးပါကြာ.. နောကတ်ခါကြ ပြဲရုံမှာမတည်းနဲ့… ဒီအိမကြိုပဲ တန်းလာခဲ့ကြ.. ကြားသလား’

‘ဟုတ် အဈကိုမောင်’

‘လာ..ငါပြနပျို့ပေးမယ်’

ကိုမောငကြ အိမရြှေ့ဆငဝြငအြောကမြှာ ရပထြားတဲ့ မောတ်ောကြားပေါြ တကလြိုကတ်ယ်။ ဦးသာဒိုးက အိမတ်ံခါးဝထိပဲ လိုကပျို့ကာ နှုတဆြကပြှီးမှ အိမပြေါပြှနတ်ကသ်ှားတယ်။ ထွန်းညိုကတော့ တခါမှ မစီးဖူးတော့ စီးရမှာ ရှိနန်တယ်ေ။

‘တကျ.. ထွန်းညို’

ကိုမောငကြ အတွင်းကနေ ကားတံခါး ဖြင့်ပေးလိုကတ်ော့မှ ထွန်းညိုက အလိုကသ်င့် တကလြာခဲ့တယ်။ ကိုမောငကြ ကားကို ပြဲရုံဘကမြမောင်းဘဲ မှို့ပြငဘြကြ မောင်းထွကလြာခဲ့တယ်။

‘အဈကိုမောင်.. ဘယသ်ှားနတောလဲ’

ကိုမောငကြ ဘာမှမပြောဘဲ တောစပတ်နရော အရောကမြှာ ကားကို ရပလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ထွန်းညိုဘကလြှည့်ကာ

‘ဒီမှာ ထွန်းညို… ငါအကုနလြုံးကို သိတယ်’

‘အဈကိုမောင် ဘာကိုဆိုလိုချင်တ်ာလဲ.. ကတွောြ နားမလညဘြူး’

ကိုမောငကြ ထွန်းညိုလကကြိုဆှဲပြီး အနည်းငယမြာနတေဲ့ သူ့လီးပေါကြို တငလြိုကတ်ယ်။

‘ငါလိုးနတောကိုကြည့်ပြီး ဖငခြံချင်န်တေဲ့ မင်းကို ငါ့အဖေ တကလြိုးလိုကတ်ာကိုပေါ့.. ထွန်းညို’

မကြန်ှာတခုလုံး နီရဲကာ နားတွပေါ ထူပူသှားတဲ့ ထွန်းညိုက

‘ဟို…အဈကိုမောင်’

‘ခုမှရှကန်တောလား ထွန်းညို.. အခန်းတံခါးကိုတောင် မပိတဘြဲ ငါ့အဖလေီးပေါြ တကဆြောင့်နပြေီး ပါးစပကြ အဈကိုမောငလြိုးတာ ခံချင်တ်ယလြို့ ပြောတုန်းကရော မရှကဘြူးလား’

ကားတံခါးဖြင့်တဲ့အရာကို သဲကြီးမဲကြီး လိုကရြှာနတေဲ့ ထွန်းညိုကို

‘ငါအခုလိုးပေးမယ်… ထွန်းညို.. မင်းဖငကြှီးကို ငါလိုးပေးချင်တ်ယ်’

ဟုဆိုကာ အဈကိုမောငကြ ကားတံခါးဖြင့်ဆင်းလာပြီး ထွန်းညိုရှိရာဘကကြိုလာကာ တံခါးဖြင့်ပေးလိုကတ်ယ်။ ထွန်းညိုကို ကားပေါကြနေ ဆှဲခေါသ်ှားပြီး ကားရှေ့စကအြုံ အဖုံးပေါကြို တွန်းလိုကတ်ော့ ထွန်းညိုက မှောကရြကကြသွှားတယ်။ ကိုမောငကြ ထွန်းညိုထကြ လူကောငထြှားတာမို့ အားမမွှတာတကြောင်း၊ နဂိုကတည်းက အလိုးခံချင်န်တောတကြောင်းနဲ့ ရောကာ ပြုသမွှနုနတယ်ေ။ ကိုမောငကြ ကားဖုံးပေါြ မှောကရြကလြှဲနတေဲ့ ထွန်းညိုပုဆိုးကို အောကကြနေ မတငလြိုကကြာ ဖငဝြကို ဖြဲခလွိုကတ်ယ်။

‘အဖေ့လရညတ်ှတေောင် မချောကြသ်ေးဘူး.. သားဖြစ်သူဆီ ထပခြံရမှာဆိုတော့ တောတ်ောပြွောန်မှောပဲနောြ ထွန်းညို’

‘……’

‘ဖငကြှီးက ပြဲနပြေီပဲ… ရှာမှာ တောတ်ောအြလိုးခံထားရပုံပဲ..’

ကိုမောငကြ ပြောရင်းဆိုရင်း လီးကို ဇွတခြနဲ ထိုးခလွိုကတ်ယ်။ ခုနက ခံထားသေးတယဆြိုပမယ်ေ့ မနူးမနပဘြဲ အစိမ်းလိုကကြှီး ဝငလြာတဲ့ လီးကြီးကြောင့်

‘အား..နာတယ်.. အဈကိုမောင်… ဖြည်းဖြည်းလေး’

‘ဖငအြလိုးခံချင်ရြင် နာတာကို သည်းခံရမှာပေါ့… ခဏနေ ကောင်းသှားမှာ ထွန်းညို… မင်းဖငကြှီးထဲကို ငါ့လရညတ်ှပေါ ထည့်ပေးလိုကမြယ်’

ကုန်းထားတဲ့ ထွန်းညိုဖငကြှီးက တောင့်တင်းကာ ဖငလြုံးကြီးက အဆကမြပြတလြိုးရငတ်ောင် ဖြိုနိုငမြယ့်ဖငမြွိုးမဟုတ်။ ကိုမောငကြ ကြောပြငကြို လကတ်ဖကန်ဲ့ ဖိထားကာ ကနွတ်ဖကန်ဲ့ ဖငလြုံးတွကေို တဖြန်းဖြန်းရိုကရြင်း ဆောင့်လိုးနတယ်ေ။

‘အား..ကောင်းလိုကတ်ာ ထွန်းညို.. အိမကြ မိအေးစောကဖြုတထြကတ်ောင် လိုးကောင်းသေးတယ်’

‘အဈကိုမောငလြီးကြီးကလည်း ဦးလေးလီးထကကြောင်းတယ်.. ကောင်းလိုကတ်ာ… နာနာလေး ဆောင့်လိုးပေး အဈကိုမောင်.. အား.. ကောင်းတယ်.. အိုးး’

‘ဟုတလြား.. အဖေ့လီးထကြ ငါ့လီးကို ပိုကြိုကလြား… ဒီမှာပဲနပြေီး ငါတို့သားအဖလိုးတာကို နေ့တိုင်းခံပေးပါလား.. ထွန်းညို’

‘အဲလိုခံချင်တ်ယ်.. အဈကိုမောင်… အား… နေ့တိုင်းလိုးပေးပါ.. ထွန်းညိုဖငကြှီးက တနေ့တခါ အလိုးမခံရရင် နမကေောင်းဘူး’

‘ဟုတလြား.. တောတ်ောထြနတ်ာပဲ.. လြိုးပေးမယ်.. နောကတ်ခါကြရင် အဈကိုမောင့်သူငယခြငွြးတွကေိုပါ ခေါပြှီးလိုးခိုင်းမယ်.. ကြိုကလြား.. အဲလိုမွိုး’

‘ဟုတ်..အဈကိုမောင်… ကြိုကတ်ယ်.. အား.. အိုးး’

မှို့ပြငတ်ောစပတ်နရောမှာတော့ ယောင်ျကြားသားနှစ်ယောကရြဲ့ လိုးပြဲကြီးကထွကတ်ဲ့ အသံတွေ ဆူညံနတယ်ေ။ တဖောင်းဖောင်း လိုးသံတွကေ ထွန်းညိုကိုရော ကိုမောငကြိုပါ ထနပြှီးရင်း ထနစြတယ်ေ။

‘အဝတအြကုနခြွှတပြှီး ပကလြကလြှနလြိုကြ ထွန်းညို’

အဈကိုမောငပြှောတဲ့အတိုင်း အကုနခြွှတပြှီး ကားဖုံးပေါြ ပကလြကလြှနကြာ ပေါငကြားပေးလိုကတ်ော့ အဈကိုမောငကြ မို့မောကတ်င်းရင်းနတေဲ့ နို့နှစ်လုံးကို ပြတလြိုကြ၊ ခပြရြပပြှီး အဆီပိုမရှိတဲ့ ဗိုကသ်ားတွကေို ပြတလြိုကန်ဲ့ ဖငလြိုးပေးနပြေီး လကကြလည်း တောငန်တေဲ့ ထွန်းညိုလီးကို ကိုငကြာ ဂွင်းထုပေးနတယ်ေ။ ထွန်းညိုဖငထြဲမှာ အဖေ့လရညတ်ှေ ရှိနသေေးတာမို့ အတွင်းသားတွရေော သူ့လီးပါ ချောမှေ့နကော တင်းတင်းကြပကြှပ် မဖြစ်စဘေဲ ချောချောရှူရှူ ဖြစ်နတေော့ ကိုမောင် လိုးရတာကို အရသာတွေ့နတယ်ေ။

‘အား..ကောင်းတယ်.. ထွန်းညို.. မင်းဖငကြှီးက လိုးရကောင်းလိုကတ်ာ…’

ပြောလည်းပြောကာ လကတ်ဖကန်ဲ့ ထွန်းညိုပေါငသ်ားတွကေို ပြတပြေးနတယ်ေ။ တုတခြိုငကြာ ကစွလြဈနတေဲ့ ပေါငကြှီးတွကလေည်း ကိုမောငကြို ပိုထနစြကော ခွနှစ်ေဖကကြို သူ့ပခုံးပေါတ်ငကြာ အားရပါးရ ဆောင့်လိုးတော့တယ်။ ဖငဝြတွကေ ကိုမောင့်လီးကြီးကြောင့် စူပြလာကာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဝတွပေါ ကယွလြာခဲ့တယ်။ လီးထုတလြိုကတ်ိုင်း ဖငထြဲက လရညတ်ှနေဲ့ အကြိအခွှဲအခွို့ ထွကကြုနပြှီး ဖငပြေါကမြှာ ဟောင်းလောင်းဖြစ်ကနွခြဲ့တယ်။ ကိုမောငကြ လီးမထည့်သေးဘဲ ဟောင်းလောင်းဖြစ်ကနွခြဲ့တဲ့ ဖငပြေါကကြိုကြည့်ကာ

‘ထွန်းညို.. မင်းဖငကြှီးက ကယွလြိုကတ်ာကြာ… ငါလိုးမလေး.. ဘယန်ှဈကြိမတ်ောင် အလိုးခံထားပြီးပြီလဲ’

‘ဟို.. ဖိုးခွါးကတော့ ဘယန်ှဈကြိမမြှန်းတောင် မသိတော့ဘူး… ပြီးတော့ ရှာထဲက အဈကိုနှစ်ယောကတ်ည်းပါပဲ’

‘ဖိုးခွါးဆိုတာ မင်းအိမကြ သူရင်းငှါးလေးမလား…’

”ဟုတတ်ယ်. အဈကိုမောင်..’

‘ကိုယ့်အိမကြ သူရင်းငှါးကိုတောငမြရှောင် ဖငကြှီးကုန်းပေးတဲ့ မင်းစိတကြို ငါသိသှားပြီ.. ထွန်းညို.. နောကကြှ မင်းကောင်းကောင်းလေး အလိုးခံရတော့မယဆြိုတာ မှတထြား’

ပြောပြီးတာနဲ့ လီးကို တဆုံးဆောင့်ထည့်လိုကတ်ယ်။ နာကငွသ်ှားတာမှနတ်ယ် ဆိုပမယ်ေ့ လဈဟာနတေဲ့ ဖငကြှီးထဲကို လီးထပဝြငလြာတာကြောင့် သာယာမှုက ပိုကြီးသှားတယ်။ ကိုမောငရြဲ့ ခါးစပအြဆုံး တငပြါးအပေါဖြကကြို လှမ်းကိုငကြာ

‘အား..အဈကိုမောင်.. ကတွောြ့ဖငကြှီးကို ပြဲသှားအောငထြိ လိုးပေးတော့.. ကတွောြ အရမ်းကောင်းနပြေီ.. အိုးးး’

‘လိုးပေးမယ်… စိတခြွ.. မင်းဖငကြို ဒီထကပျိုကယွသ်ှားအောင် လိုးပေးမယ်’

ပြောလည်းပြော လိုးလည်းလိုးနဲ့ နှစ်ယောကသ်ား စိတလြှတကြိုယလြှတ် ဖငလြိုးဖငခြံနကြတေယ်။ ထွန်းညိုကလည်း ဖငကြို တတန်ိုငသ်မွှ ညှဈခလွိုကြ၊ လွှော့ခလွိုကလြုပပြေးနတေော့ ကိုမောငလြည်း ဖီးလတ်ှကေ တရဈပြီးတရဈ တကလြာတယ်။ ထွန်းညိုကို တဖနကြုန်းလိုကစြပြေီး လကန်ှဈဖကကြြို ကားစကဖြုံးပေါကြို ထောကခြိုင်းထားလိုကတ်ယ်။ ထွန်းညိုလည်း အဈကိုမောငပြှောသလိုလုပပြေးပြီး လိုးရအဆငပြှစရေန်ေ ပေါငကြိုကားပေးပြီး ဒူးကို အနည်းငယကြှေးပေးကာ ဖငကြိုကော့ထားလိုကတ်ယ်။ ကြီးမားလုံးဝန်းနသေော ဖငလြုံးက ကော့ထားတော့ ပိုကြီးသယောငထြငရြပြီး အလိုးခံရန် တတုံတုံနဲ့ လှုပပြှနသေေးတယ်။ ကိုမောငလြည်း ဖငလြုံးကြီးကို နှစ်ခကြလြောကြ ဆင့်ရိုကလြိုကတ်ော့ ဖငကြှီးက သိမ့်ခနဲတုနခြါသှားတယ်။ ညကလည်း တဖြည်းဖြည်း မှောငလြာပြီမို့ ကိုမောငလြည်း အခွိနမြဆှဲတော့ဘဲ လီးကို အဆုံးထိထည့်ကာ အားရပါးရ အပြီးသတ် ဆောင့်လိုးလိုကတ်ော့တယ်။ ထွန်းညိုက လကထြောကကြာ ကိုမောငလြိုးသမွှကို ကြကြနေပေန်ပ် ခံယူနတယ်ေ။

‘အား..ထွန်းညို.. အဈကို ပြီးချင်န်ပြေီ… အားး.. ဖငထြဲပြီးလိုကတ်ော့မယန်ောြ’

ဟုဆိုကာ ၁၀ ခကြလြောကြ ပြင်းပြင်းထနထြန် ဆောင့လြိုကပြှီးတာနဲ့ လရညတ်ှကေို ပန်းထုတလြိုကတ်ော့တယ်။ ထွန်းညိုတို့ လိုးနတောက မှို့ပြငဘြကြ တောစပန်ရောဆိုတော့ အပငတ်ှရေော ခွုံတွရေော ထူထပန်တယ်ေ။ ကားသှားလို့ရသမွှထိ မောင်းလာခဲ့ကြပြီး လိုးကြတော့ ကားလမ်းပေါကြနေ နည်းနည်းလှမ်းတယ်။ ရုတတ်ရကြ အနီးအနား ခွုံတဈခုနောကကြှယကြ မှင်းခွါသံကြားလိုကတ်ာကြောင့် ထွန်းညိုရော ကိုမောငပြါ ကားထဲကို အလငွအြမှန် ပြေးဝငသ်ှားပြီး အဲနရောမှ အမှနဆြုံး မောင်းထွကလြာခဲ့တယ်။

‘ထွန်းညိုရာ.. မင်းခဏလေးကလည်း ကြာလိုကတ်ာ.. ငါဖြင့် စိတပြူလို့ ထိုငရြမလို၊ ထရမလို၊ ပုလိပတ်ှကေို သှားတိုငလြိုကရြမလို ဖြစ်နပြေီ’

‘ကတွောလြည်း အခွိနလြင့်သှားတယ်.. ကိုမှတသ်ာ.. စကားလည်းကောင်းနကြတောနဲ့’

‘ထမင်းမစားရသေးဘူးမလား.. သှား.. မှနမြှနရြချိုးပြီး ထွကလြာခဲ့… ထမင်းသှားစားရအောင်’

‘ဟုတ်..ကိုမှတသ်ာ.. ခဏလေးပဲစောင့်နောြ’

ဟုဆိုကာ အဝတတ်ှလှေဲပြီး ရချိုးကနဘြကြ ထွကလြာခဲ့တယ်။ ရချိုးကနဘြကမြှာ အလုပသ်မားလေးယောကလြောကြ ရချိုးနကြတေယ်။ ထွန်းညိုလည်း သူတို့အနားသှားကာ

‘ညီလေးတို့.. အဈကို့ကို ရေချိုးဖို့ ပုဆိုးအဟောင်းလေးတဈထည် ပေးပါလား.. အဈကို့မှာ မပါတော့လို့’

‘ဟုတရြတယ်..အဈကို… နည်းနည်းတော့ ဆှေးနပြေီ.. ရဝတေခြွိုးလို့ အဆငတ်ော့ပြမှောပါ’

ဆိုကာ ကြိုးတန်းပေါလြှမ်းထားတဲ့ ပုဆိုးတဈထညကြို ယူပေးတယ်။ ပုဆိုးက ရဝတေပြုဆိုးဆိုပမယ်ေ့ အသုံးမပြုတာကြာပြီး နပေူထဲ နေ့တိုင်း အလှန်းခံထားရတော့ မာမာတောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နတယ်ေ။ ထွန်းညိုလည်း ပုဆိုးကိုလှဲလိုကပြှီး ရချိုးဖို့ ပြငဆြငလြိုကတ်ယ်။ လတခေကြြ ခပသ်ုတသ်ုတလြေး တိုကလြိုကတ်ာကြောင့် အေးသလိုကြီး ခံစားရပြီး ရမှနေမြှနခြွိုးမယလြုပတ်ုန်း ကြိုးတန်းပေါတ်ငထြားတဲ့ တဘကကြ အောကကြိုပြုတသ်ှားတယ်။ ထွန်းညိုလည်း မှပေေါကြ တဘကကြို ကုန်းကောကလြိုကတ်ော့ ဝတထြားတဲ့ပုဆိုးက ဗှီခနဲမှညကြာ ဖငကြှီးပေါမြှာ ကြဲထွကသ်ှားတယ်။

‘ဟာ..ခကပြှီ..’

ဟုဆိုကာ လကန်ဲ့ အမှနဖြုံးလိုကပြှီး အနောကကြိုလှည့်ကြည့်လိုကတ်ော့ ရချိုးနတေဲ့ကောငတ်ှအေားလုံး မကြစြိက ထွန်းညိုဆီမှာ။

‘ပုဆိုးက ကြာနလေို့ ဆှေးနတောကြောင့်ဖြစ်မယ်’

ဆိုပြီး အရှကပြှလေေး အရယလြေးနှောကာ ပြောလိုကတ်ော့

‘အားနာစရာကြီးဗွာ… ကတွောပြေးလိုကတ်ာ’

ဟု ပုဆိုးပေးတဲ့ ကောငလြေးက ပြောလိုကတ်ော့

‘ရပါတယကြှာ.. ယောင်ျကြားအချင်ြးချင်ြးတွပေဲ’

လို့ပြောရင်း ရဆကေခြွိုးဖို့ ပြငလြိုကတ်ော့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရချိုးပြီး ကိုမှတသ်ာနဲ့ ထမင်းစားထွကလြာခဲ့ကြတယ်။

‘ထွန်းညို.. မနေ့ကနရော သှားဦးမယ်.. လိုကမြယမြလား’

‘မလိုကတ်ော့ဘူး ကိုမှတသ်ာ.. ကိုမှတသ်ာပဲ သှားလိုကပြါ.. ကတွောြ တနကေုန် ပငပြန်းထားလို့ အိပရြာဝငခြငွလြှပြီ’

‘အေးပါကြာ.. ဒါဆိုလည်း မင်းပြနတ်တတ်ယမြလား…’

‘ပြနတ်တတ်ယ် ကိုမှတသ်ာ… ဒီလမ်းအတိုင်းသှားပြီး ညာဘကခြွိုးလိုကရြင် ရောကပြှီပဲဟာ’

ကိုမှတသ်ာလည်း ခေါင်းတခကြည်ိတပြှကာ

‘ဒါဆိုသှားတော့ ထွန်းညို.. ငါလည်း မှနမြှနသ်ှားပြီး မှနမြှနပြှနလြာခဲ့မယ်’

ထွန်းညို အဆောငပြေါရြောကတ်ော့ လူတဈယောကမြှမရှိဘူး။ အကုန် ထမင်းစားထွကသ်ှားကြတယထြငပြါ့။ ထွန်းညိုလည်း လုပစြရာမရှိတော့ အိပရြာပေါြ လှဲအိပန်လေိုကတ်ယ်။

—————————-

ထွန်းညိုဘေးနား ကပအြြိပန်သေော ဖြိုးမောငမြှာ အလှနပြင် နရထေိုငရြခကလြှတယ်။ ခွငထြောငတ်ဈခုတည်း မဟုတပြမယ်ေ့ ဇာခွငထြောငပြါးပါးလေးကနေ ဖောကမြှငန်ရသေော ဖငကြှီးနှစ်လုံးမှာ လိုးခွဲချင်စြရာအတိ ဖြစ်နတယ်ေ။ ပုဆိုးခါးပုံစ ပြကနွေတောမို့ အောကဘြကကြို နည်းနည်းလွှောကကြာ ဖငကြှဲကြောင်းရာလေး နည်းနည်းပေါန်တေော့ ညနစေောင်းက ရချိုးတဲ့အခွိနကြို စိတကြရောကသ်ှားတယ်။ ရုတတ်ရကြ ပြဲထွကသ်ှားသော ပုဆိုးက ဖငန်ှဈလုံးကြားကနေ ကြကတ်ိဆိုသလို ပြဲသှားတော့ ကိုထွန်းညိုဖငကြှီးက အလုံးလိုကြ ထွကကြလွာတယ်။ ပိုပြီးရငခြုနစြရာကောင်းတာတဈခုက ဖြိုးမောငကြ ထွန်းညိုနဲ့ အနီးဆုံးရှိနတောမို့ ဖငပြေါကကြိုပါ ထငရြှားစွာ မှငလြိုကရြခွင်းပင်။ ပုံမှနဖြငပြေါကလြို ခပစြိစိမဟုတဘြဲ ပြင့်အာနကော အနားသားများမှာလည်း ထူထူထဲထဲနှင့် စူထွကန်သယေောငရြှိတယ်။ ဖြိုးမောငလြည်း အဲမှငကြှင်းကိုမှငယ်ောငကြာ ရှေ့ကဖငလြုံးကြီးအား စိုကကြှည့်ပြီး ထုနစဉြေ ထွန်းညိုက တငပြါးကို ပုဆိုးအောကထြဲ လကထြည့်ကာ ကုတခြှဈနတေော့ ပုဆိုးက တဖြည်းဖြည်းချင်ြး အောကကြိုရောကသ်ှားတယ်။ အခုဆိုရင် ဖငလြုံးတွကေ သိသာစွာ လုံခညွကြင်းမဲ့သှားပြီး ဖြိုးမောငအြတွကြ မကြစြိပဒသော ဖြစ်နကော လီးကို အားရပါးရ တစောင်းထုနတေော့တယ်။

ခွငထြောငထြဲဝငကြာ ဖငလြုံးတွကေို အားရပါးရ ဆုပည်ှဈချင်လြိုကပြမယ်ေ့ အခွင့်မသာတာရယ်၊ စိုးရှံ့တာတွနေဲ့ရောပြီး မှန်းကာပဲ ထုလိုကရြတော့တယ်။ တစောင်းထုနရင်ေး ပကလြကလြှနကြာ လီးကြီးကို အရင်းကနေ ဆုပကြိုငကြာ ဆကတ်ိုကထြုနတယ်ေ။ အသကြ ၁၇ နှစ်လောကသ်ာ ရှိသေးပြီး တခါမှ မလိုးဖူးသေးတဲ့ ဖြိုးမောငကြ ဖငလြုံးတွကေိုညှဈကာ အားကုနသ်ုံးပြီး ဖငလြိုးချင်န်တယ်ေ။ ဘေးမှာကလည်း ဖငလြုံးကြီးနှစ်လုံးက အထငသ်ားမို့ လီးထိပကြ အရညကြှညလြေးတွကေ တသှငသ်ှင် စီးကနွသယေောင်။ လရညကြှညန်ဲ့ တံတွေးနဲ့ရောကာ လီးတချောင်းလုံး စိုရှှဲနပြေီး လီးကြီးက အရှယန်ဲ့မလိုကအြောင် ကြီးလှန်းလှတယ်။ ဖြိုးမောင် ထုခကြတ်ှကေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုမှနလြာပြီး လကကြလီးထိပလြေးတဝိုကသ်ာ ဆုပကြိုငထြားကာ ထုနလေိုကတ်ယ်။ ပေါငတ်ှကေ တောင့်လာပြီး ခွမကေို ကုတလြိုကကြာ ဂွင်းထုခွင်းကိဈစ ပြီးဆုံးသှားတော့ လရညတ်ှကေ ဗြိုကပြေါအြရှှဲသား။ အဲ့ညကတော့ ဖြိုးမောငအြတွကြ ဂွင်းထုရတာ အကောင်းဆုံးနေ့တနေ့ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

‘မင်းဟာက ဟုတလြို့လားကြာ’

‘ဟုတတ်ယဆြရာ.. ကတွောကြိုယတ်ိုင် မှငခြဲ့တာ… သူတို့ရှာပြနမြယ့်ရကကြို ကတွောြ စောင့်ကြည့်နမယ်ေ.. လမ်းခုလတကြ ဝငတ်ိုကရြင် ရလောကတ်ယ်… ပြီးတော့မှ ထွန်းညိုကို ကြည့်ရှင်းကြတာပေါ့.. ဟဲ.. ဟဲ’

ကိုယ့်စကားကိုယ် သဘောကကြာ ဒေါနက ဆရာဖြစ်သူ အောငမြိုးကို ရယကြွဲကြဲနဲ့ ပြောလိုကတ်ယ်။ ဒေါနအကြံက ပစ်စည်းလည်းရ လီးလည်းဝဖြစ်မယ့် ပုံစံမွိုး။ အခုတလော ဓါးပြတိုကရြတာ အခွအနေမဟေန်။ သူတ်ို့အုပစြုက လူအငအြားနည်းတာမို့ အငအြားတောင့်တဲ့အဖြဲ့တွလေို ရှာထဲဝငမြတိုကရြဲ။ ခရီးသှားတွကေိုပဲ ရှေးတိုကကြှတာမို့ အခုတလောတော့ လူတွကေ တဦးချင်ြးစီမသှားဘဲ အုပစြုဖြဲ့သှားကြတော့ အလုပကြကြပတ်ည်းနတယ်ေ။

‘ခကြှာ…မင်းနဲ့ ပေါထြှန်းက မှို့သှားပြီး သူတို့အခွအနေေ ကြည့်ထြားကြ.. အကြောင်းထူးရင် ပေါထြှန်းကြို သတင်းလာပေးခိုင်း… ကြားလား’

‘ဟုတ် အာစရိ’

ဟုဆိုကာ ဒေါနက ပေါထြှန်းကိုခေါပြှီး ညတွင်းချင်ြးပဲ မှို့ပေါတ်ကသ်ှားကြတယ်။

‘အဈကို့စကားကြားတာနဲ့တင် လီးတောငတ်ာဗွာ.. တကယပြဲ သူက ဖငခြံနတောလားဗွ’

‘အေးဆို.. မောတ်ောကြားလကထြောကပြှီး ဖငကြှီးကုန်းခံနတောကြာ.. ငါတောငကြှည့်ပြီး တခွီပြီးခဲ့သေးတယ်’

‘တောကြ… ရရငတ်ော့ အဝလိုးပစ်မယဗြွာ’

‘အေး.. ဒါဆို အလုပကြို သချောလုပ်’။

ထွန်းညိုနဲ့ ကိုမှတသ်ာ တို့နှစ်ယောကြ မနကမြိုးသောကြ နမထွေကခြငလြောကြ ထွကမြယဆြိုပမယ်ေ့ အိပပြွောသ်ှားတာကြောင့် နမှင်ေ့မှ ထွကလြာဖြစ်ကြတယ်။ လိုအပတ်ဲ့ ပစ်စည်းပစ်စယတွလည်ေး ဝယခြှမ်းပြီးပြီမို့ ပိုငှတွကေေို သချောထုပပျိုးကာ မှင်းခွံမှို့က ထွကလြာခဲ့ကြတယ်။ ထမင်းစားခွိန် ခဏနားပြီး

‘နှားတွကေိုလည်း ညှာရဦးမယ်… ဒီအခွိနကြှီးမှ မသှားပြနရြငလြည်း ရှာအဝင် နောကကြလွိမ့်မယ် ကိုမှတသ်ာ’

‘ဟုတတ်ယ်.. ငါတို့ဝိရိယနည်းသှားတာကြာ.. မဟုတရြင် အခုခွိနဆြို ရှာနားနီးနလေောကပြှီ’

‘ခုပဲသှားကြတာပေါ့.. ကိုမှတသ်ာ’

‘အေးကြာ.. သှားကြရအောင်’

ဆိုပြီး နှားလှည်းကိုမောင်းကာ ထွကလြာခဲ့ကြတယ်။ ဓါးပြတွသေောင်းကနွတ်ယလြို့ နာမညကြှီးတဲ့ နရောကိုရောကလြာတော့ ကိုမှတသ်ာက

‘ထွန်းညို..သှား.. လှည်းနောကဖြကကြိုသှားပြီး ငှထေုပကြို သချောသိမ်းလိုကြ’

ထွန်းညိုလည်း ငှထေုပကြို လုံခွုံစွာ သိမ်းဆည်းလိုကတ်ယ်။

‘ဒိုင်း..ဒိုင်း’

သနတေဖြောကသ်ံနှစ်ခကြန်ဲ့အတူ မှင်းလေးကောငလြောကကြ ထွန်းညိုတို့လှည်းနောကကြို ဒုန်းစိုင်းလိုကလြာတယ်။

‘ကိုမှတသ်ာ..ဒုကျခတွေ့ပြီ’

‘ရှေ့မှာရောပဲ ထွန်းညို’

ကိုမှတသ်ာပြောလို့ ရှေ့ကိုလှည့်ကြည့်လိုကတ်ော့ နှားလှည်းရှေ့ ၄ ကိုကလြောကမြှာ မှင်းသုံးကောငန်ဲ့ လူတွကေ ထွန်းညိုတို့လှည်းကို သနတေန်ဲ့ ခွိနထြားတယ်။ ကိုမှတသ်ာလည်း နှားလှည်းကို အရှိနလြွှော့လိုကတ်ော့ နောကကြ မှင်းစီးသမားတွပေါ မှီလာတယ်။ ထွန်းညိုတို့ နှားလှည်းကို မှင်းစီးသမားတွကေ အကုနဝြိုင်းထားလိုကကြှပြီး

‘လှည်းထဲပါသမွှလူ အကုနမြှပေေါဆြင်းခဲ့’

ခေါင်းဆောငဖြစ်ဟနတ်ူသူက ပြောလိုကတ်ော့ ထွန်းညိုရော၊ ကိုမှတသ်ာပါ လှည်းပေါကြ ဆင်းလာခဲ့ကြတယ်။

‘ကတွောတ်ို့ မှင်းခွံကလာတာပါ.. ပဲရောင်းလို့ရတဲ့ ငှတွနေေဲ့ ကုနတ်ှပေဲ ဝယလြာတာမို့ ငှတွတေေော့ မပါတော့ပါဘူး.. ကုနတ်ှလေိုအပတ်ယဆြို ယူထားလိုကပြါ.. နှားလှည်းနဲ့ လူကိုတော့ သနားပါ’

ကိုမှတသ်ာက တောင်းတောင်းပနပြနပြှောတော့

‘တိတတ်ိတန်စမြေး… ဒေါန.. သှား.. လှည်းကိုသှားစဈ..’

‘ဟုတ် အာစရိ’

ဒေါနဆိုသူက လှည်းပေါကြို လှှားခနဲ ခုနတ်ကသ်ှားပြီး ပစ်စည်းတွကေို မှှနှေောကရြှာတော့တယ်။

‘ကုနတ်ှပေဲတွေ့တယ်.. ဆရာ… ငှနေဲ့တူတာဆိုလို့ သဈရှကတ်ောင် မတွေ့ဘူး’

‘ပြောစမ်း.. မင်းတို့ထဲကတွောကပြှော.. ငှတွဘေယေမြှာလဲ’

‘ကတွောပြှောတာ အမှနပြါဗွာ.. ငှတွအေကေုနလြုံးကို ကုနတ်ှပေဲ ဝယလြာတာပါ’

ခေါင်းဆောငဖြစ်သူက မှင်းပေါကြနေ ဆင်းလာပြီး ထွန်းညိုကို ဆှဲလိုကကြာ

‘မင်းပြောစမ်း..ငှတွဘေယေမြှာလဲ’

‘ကတွောြ့အဈကို ပြောသလိုပါပဲ.. ငှတွကေေုနပြါပြီ.. ဒီနှစ် ငှစလေည်း သိပမြရတော့ ကုနတ်ှဝယေတ်ာနဲ့ ကုနပြါတယ်.. တခွို့ကုနတ်ှတေောင် အကြှေးတငလြာပါသေးတယ်’

‘ဟားးး…ဟားးး…ဟားးး… မင်းတို့ တောတ်ောအြပြောကောင်းတာပဲ.. မင်းတို့ပြောသမွှ ငါယုံမယထြငလြား… နောကဆြုံးတဈခေါကမြေးမယ်… အမှနအြတိုင်းပြောရင် မင်းတို့ပြောသလို လှည်းနဲ့လူတွကေို လှှတပြေးမယ်.. ကုနန်ဲ့ငှတွကေေိုတော့ ငါတို့ယူထားလိုကမြယ်.. ကဲ.. ပြော’

ထွန်းညိုက ကိုမှတသ်ာကို လှည့်ကြည့်တော့ မကြခြုံးရှုံ့ပြလိုကတ်ယ်။

‘ကတွောတ်ို့ အမှနပြှောတာပါ… ကတွောတ်ို့မှာ ငှစအေပိုမပါတော့ဘူး’

ခေါင်းဆောငကြ ကိုငထြားတဲ့ ထွန်းညိုအင်ျကြီလညပြင်းကို ဆောင့်လှှတလြိုကတ်ော့ ထွန်းညိုက ပကလြကလြှနကြသွှားတယ်။

‘ထွန်းညို…’

ဟုဆိုကာ ကိုမှတသ်ာက ထပြီး ကူမယအြလုပ် ခေါင်းဆောငကြ ကိုမှတသ်ာဗိုကကြို ပိတကြနလြိုကတ်ယ်။ ‘အင့်’ ခနဲ အသံနဲ့အတူ ကိုမှတသ်ာ ရှေ့ကိုမှောကရြကလြဲသှားတယ်။ ထွန်းညိုလည်း ဒေါသထွကကြာ ထရပပြှီး ဆှဲထိုးမယပြှငတ်ော့ ခေါင်းဆောငကြ သနတေန်ဲ့ ခေါင်းကို ခွိနထြားပြီး

‘မင်းက သနတေအြရသာကို စမ်းချင်တ်ာလား..’

ထွန်းညိုလည်း မလှုပသ်ာတော့။ မှပြငေပြေါြ မှောကရြပလြဲကနွတေဲ့ ကိုမှတသ်ာက ကုန်းရုန်းထပြီး နောကကြနေ ဆှဲထိုးမယကြှံတော့ ဒေါနဆိုသူက သနတေမြောင်းတံနဲ့ ကိုမှတသ်ာခေါင်းကို ဒုတခြနဲ ရိုကခြလွိုကတ်ယ်။

‘ကိုမှတသ်ာ… ခငဗြွားတို့ လိုချင်တ်ဲ့အရာတွေ ယူထားလိုကပြါ.. လူကိုတော့ ဘာမှမလုပကြှပါနဲ့’

ထွန်းညိုက သတိလဈနတေဲ့ ကိုမှတသ်ာကို ဆှဲထူပြီး ရငခြှငထြဲထည့်ကာ ပြောလိုကတ်ယ်။

‘ပစ်စည်းကိုလည်း ယူမယ်.. ငှလည်ေးယူမယ်… ပြီးတော့ မင်းကိုပါယူမယ်.. ဟားး… ဟားးး… ဟားး’

ခေါင်းဆောငကြို ထွန်းညို မော့ကြည့်လိုကတ်ော့ ကနွန်ောကလြိုကတ်ှကပေါ လိုကပြှီး ရယကြှတော့တယ်။ ဓါးပြတွရေဲ့ ရယသ်ံတွဟော တတောလုံးနီးပါး ပြံ့နှံ့မတကြ ကယွလြောငသ်ှားပြီး

‘ဟိုကောငတ်ှေ ဒီနှစ်ကောငကြို ကြိုးတုပပြှီး လှည်းပေါတ်ငမြောင်းလာခဲ့ကြ’

ခေါင်းဆောငကြ ထွန်းညိုတို့ကို တခကြကြှည့်ရင်း ပြောကာ မှင်းပေါတ်ကပြှီး ထွကသ်ှားတယ်။

‘အား..ကြှတ်..ကြှတ်’

မှတသ်ာ သတိမေ့မှောနရောမှ နိုးလာတော့ မကြလြုံးတို့ ဖြင့်မရသေးခငမြှာပဲ ခေါင်းကနေ တဆဈဆဈကိုကန်တယ်ေ။ မကြလြုံးကို အားယူပြီ ဖြင့်ကြည့်လိုကတ်ော့ ပထမဆုံး မှငလြိုကရြတာက မှသေားကြင်းပြင်။ အပငမြှာ လကကြို နောကပြှနတ်ုပန်ှောငခြံထားရတဲ့အတွကြ လကတ်ှကေ လှုပမြရ။ သူရှေ့မှာတော့ တဲအိမတ်ဈလုံးရှိပြီး အတွင်းဖကကြ ဆူညံသံတွေ ကြားနတယ်ေ။ ဘေးဘီဝဲယာ ကြည့်လိုကပြှနတ်ော့လည်း ဘယသ်ူမှရှိမနေ။ ခဏကြာတော့ အတွင်းဘကကြ လူတဈယောကြ ထွကလြာပြီး မှတသ်ာ သတိရနတောကို မှငသ်ှားတယ်။ မှတသ်ာက သူ့ကိုကြည့်လိုကတ်ော့ သူက ခကြခြငွြး တဲအိမထြဲ ပြနဝြငသ်ှားတယ်။ တအောင့်ကြာတော့မှ တခွားတဈယောကရြယ်၊ သူရယန်ဲ့ ခေါင်းဆောငပြါ အတူထွကလြာတယ်။ သုံးယောကလြုံးက အပေါဗြလာကငွြးနဲ့ ပုဆိုးခပတ်ိုတို ဝတထြားကာ ခွှေးတွပေါပြံနကြတေယ်။

‘နိုးလာပြီလား.မိတဆြှကြေီး…’

‘ငါ့ညီရော’

‘ဪ..သူလား.. ရှိတယ်… ဒါပမယ်ေ့ မအားသေးဘူး.. တွေ့ချင်လြို့လား’

‘မင်းတို့ ဘာလုပလြိုကကြှတာလဲ ငါ့ညီကို’

‘ဘာမှမလုပပြါဘူး… မစိုးရိမန်ဲ့… မင်းကလည်း သကတ်ောင့်သကသ်ာ နစမြေးပါ… ဒီလိုလုပ်.. လာ.. ငါတို့နဲ့ အိမထြဲလိုကခြဲ့.. မင်းညီနဲ့ပေးတွေ့မယ်… ဟေ့ကောငတ်ှေ သူ့ကို သချောကြိုးတုပပြှီး အထဲခေါလြာခဲ့’

သူတို့ခေါရြာနောကကြို လိုကလြာရင်း အိမထြဲဝငလြိုကခြွိနမြှာ ယောင်ျကြားတွကေ ဝိုင်းပြီး ထွန်းညိုဖငကြှီးကို ဆောင့်လိုးနကြတေယ်။ ထွန်းညိုကို ကြည့်ရတာ မုဒိန်းကငွြ့ခံနရတောမွိုးနဲ့ မတူဘဲ သူကိုယတ်ိုငကြ လိုလိုလားလားနဲ့ အလိုးခံနပေုံပေါကတ်ယ်။ ရှေ့ကလီးကြီးတွကေို ကုန်းစုပန်ပြေီး နောကကြတဈယောကဆြီ ဖငလြိုးခံနတေဲ့ ထွန်းညိုက သူလာတာကိုတောင် သတိမထားမိဘဲ လီးတွကြေား သာယာနတယ်ေ။ မှတသ်ာ ရပကြှည့်နတေုန်းမှာပဲ

‘ဟော.. ဧည့်သညကြှီး ရောကလြာပြီကို.. ထိုငကြှည့ဖြို့နရောလေး စီစဉပြေးလိုကကြှာ’

အနားမှာရှိတဲ့ သင်းဖြူးဖြာအစုတပြေါြ တွန်းခလွိုကတ်ော့ မှတသ်ာလည်း လှဲမကရွုံတမယ် ယိုငသ်ှားတယ်။ ထွန်းညိုကတော့ မှတသ်ာဆီ အကြည့်မရောကသ်ေးဘဲ လီးတွကေို ပတလြကြစြုပကြာ ဖငလြိုးခံနရတေဲ့ဆီမှာပဲ အာရုံရောကန်တယ်ေ။ မှတသ်ာလီးကြီးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တောငလြာကာ ပုဆိုးကြားကနေ ရုန်းထွကန်တယ်ေ။ လကတ်ှကေ နောကပြှနခြညွခြံထားရတာမို့ လီးကို ကိုငတ်ှယလြို့မရတော့ အခကတ်ှေ့နတယ်ေ။

‘ကဲ.. အားလုံးဖယကြှကြာ’

သူတို့ဆရာအသံကြောင့် လိုးနတေဲ့ကောငရြော လီးစုပခြံနကြတေဲ့ ကောငတ်ှပေါ ထွန်းညိုဘေးက ဖယလြိုကကြှတယ်။ ဒီတော့မှ ထွန်းညိုက ကိုမှတသ်ာရှိရာဆီ အကြည့်ရောကသ်ှားပြီး

‘ကိုမှတသ်ာ…. သတိရလာပြီလား’

ကိုမှတသ်ာ ခေါင်းတခကြည်ိတပြှပြီး

‘ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ ထွန်းည်ို.. မင်းပုံစံက အရမ်းလိုလိုလားလား ရှိနပေါလား’

ထွန်းညို ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုကတ်ယ်။

‘မင်းညီက ဖငခြံရတာကြိုကတ်ာကို.. ငါတို့က အားတောငမြသုံးလိုကရြဘူး… လီးတွမှငေတ်ာနဲ့ ဒူးထောကပြှီး စုပတ်ော့တာပဲ… ကဲ.. မင်းကိုတဈခုပြောမယ်.. မင်းမှာ ဖငလြိုးခံနတေဲ့ မင်းညီနဲ့ ပတသ်ကပြှီး တောင်းဆိုစရာတဈခုရမယ်… ပြောကြည့်… လှှတပြေးပါဆိုတာတွေ မရဘူး… လိုးတာနဲ့ ပတသ်ကတ်ာပဲ ရမှာနောြ’

မှတသ်ာခေါင်းထဲ ရှုပယ်ှကခြတသ်ှားတယ်။ သူ ဘာတောင်းဆိုရမလဲ။ အရငကြဆြို ထွန်းညိုဖငကြှီးကို မှန်းထုနကြပေဲ။ ပုဆိုးမပါဘဲ ကိုယတ်ုံးလုံးကြီးကို အခုမှငန်ရပြေီဆိုတော့ ဒီထကကြောင်းတာ တဈခုပဲ ရှိတော့တယ်။

‘ထွန်းညို..’

သူခေါလြိုကတ်ော့ ထွန်းညို မော့ကြည့်တယ်။

‘မင်းဖငပြေါကကြို ပြပါလား…’

ထွန်းညိုလည်း ဒူးကြေးထိုငန်ရောကနေ ထလိုကပြှီး မှတသ်ာဘကလြှည့်ကာ ပကလြကလြှနပြှီး ပေါငကြားပြလိုကတ်ယ်။ လီးကြီးတွနေဲ့ အလိုးခံထားရတဲ့ ဖငပြေါကကြ ရစရာမရှိအောင် ပြဲအာနပြေီး လရညတ်ှပေါ စီးကနွတယ်ေ။

‘မင်းသှားလိုးပြလိုကျ’

တပည့်တဈယောကကြို လကည်ှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုကတ်ော့ အဲဘဲက ပကလြကလြှနန်တေဲ့ ထွန်းညိုကို တကလြိုးလိုကတ်ော့တယ်။ ဖငပြေါကကြယွကြယွထြဲ ဝငသ်ှားတဲ့ လီးကြီးကိုကြည့်ကာ မှတသ်ာလည်း လီးပိုတောငလြာရသလို အရညကြှညတ်ှကပေါ စို့တကလြာတယ်။ ဓါးပြတဈယောကကြ ထွန်းညိုဖငကြှီးကို ပကပြကစြကစြကြ လြိုးခွဲနတေုန်း ကနွဓြါးပြတွကပေါ အနားမှာ ဝိုင်းအုံလာကြပြိး သူတို့လီးတွကေို ထုနကြတေယ်။ ခေါင်းဆောငကြ ထိုငရြာမှထလာပြီး မှတသ်ာဆီ လွှောကလြာရင်း

‘သူ့ကို ဒီတိုငမြှာ ခညွထြားလိုကြ ဒေါန’

လီးစုပခြံနသေူထဲကတဈယောကြ ထွကလြာပြီး မှတသ်ာကို အိမရြဲ့တိုငလြုံးမှာ ကြိုးနဲ့ သချောခညွလြိုကတ်ယ်။ ခေါင်းဆောငကြ မှတသ်ာနားကို ကပလြာပြီး မကြန်ှာမေးရိုးကို လကန်ဲ့ညှဈလိုကကြာ

‘မင်းလည်း လူချောပဲ.. ဒါပမယ်ေ့ မင်းပုံစံက ဖငခြံချင်တ်ဲ့ပုံတော့ မပေါကပြါဘူး… မင်းညီကို လိုးချင်န်တောလား’

ဟုပြောရင်း ပုဆိုးအောကကြလီးကို စမ်းလိုကတ်ယ်။ အတောငမြပြသေေးတဲ့ လီးက ဓါးပြခေါင်းဆောငလြကထြဲမှာ တဆတဆြတန်ဲ့ တုနန်တယ်ေ။ ထွန်းညိုကတော့ ဓါးပြတွကြေားထဲမှာ လီးစုပလြိုကြ၊ ဖငခြံလိုကန်ဲ့ လောကကြီးကို မေ့နခေဲ့တယ်။ ပုဆိုးကို ရုတတ်ရကြ ဆှဲခွှတလြိုကတ်ာကြောင့် မှတသ်ာ အောကပျိုင်းက အကာအကြယမြဲ့စွာနဲ့ လီးကြီးက လထေဲမှာ တရမ်းရမ်း။ ခေါင်းဆောငကြ လီးကြီးကို ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး ဂွင်းထုသလိုမွိုး ဆော့ပေးနတေော့ မှတသ်ာလည်း မကြစြိမှိတကြာ ဇိမယ်ူရင်း ညဉြးနလေိုကတ်ယ်။

မကြလြုံးပြနဖြှင့်လိုကတ်ာနဲ့ ထွန်းညိုကို ဓါးပြတွဝေိုင်းလိုးနတေဲ့ မှငကြှင်းက ပြတပြှတသ်ားသား။ ထွန်းညို ဖငကြှီးကို ကော့နအေောင် ကုန်းပေးထားတာကို ဓါးပြတွကေ တဈယောကပြှီးတဈယောကြ ဝငလြိုးကြတယ်။ အရငလြိုးတဲ့ ဓါးပြရဲ့ လရညန်ဲ့ပဲ နောကတ်ဈယောကကြ ထပလြိုးတော့ လိုးသံတွကေ တပြှတပြှှတန်ဲ့ ကယွလြောငန်တယ်ေ။ ထွန်းညိုဖငကြှီးကို လိုးဖို့ အလှည့်စောင့်နတေဲ့ ဓါးပြတွကေ သူတို့လီး သူတို့ကိုငကြာ အတောငမြကအွောင် ဆှနကြတေယ်။ မလိုးရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ သူတို့တွအတွေကြ ထွန်းညိုဖငန်ဲ့ ပါးစပကြ စတုဒီသာ ထမင်းဝိုင်းလို ဖြစ်နတယ်ေ။ တခွို့တလဆေို အလှည့်ပြီးသှားရငတ်ောင် လီးတောငအြောင် ပြနလြုပပြှီး ပြနလြိုးဖို့ စောင့်နကြပေုံက ဓါးပြတွရေဲ့ တဏှာစိတကြို ဖောပြှနသယေောင်။

သူတို့အတွကြ ဒီလိုလိုးပြဲတဈခုက တသကမြှာ တခါသာကြုံရတာမလား။ ထွန်းညိုပါးစပကြလည်း ဖငလြိုပဲ အနားမရဘဲ လီးတွေ တဈချောင်းပြီးတဈချောင်း ဝငလြာကြတယ်။ မရတွကေန်ိုငအြောင် စုပပြေးနရတေော့ မေးရိုးတွကေ နာလှပြီး လွှာရညတ်ှကေိုတောင် မထိန်းနိုငတ်ော့ပေ။ လီးကြီးတွကလေည်း အစုပခြံနတောမွိုး မဟုတဘြဲ ထွန်းညိုပါးစပကြို ကိုယတ်ိုငကြိုယကြွ လိုးနကြတောဖြစ်တယ်။ လွှာရညတ်ှေ တသှငသ်ှငစြီးကနွတေဲ့ ပါးစပထြဲမှာ လီးညိုကြီးတွကေ အာခေါငထြိအောင် လိုးဆောင့်နကြပေုံမှာလည်း အားရစရာကောင်းလှတယ်။ အားကောင်းမောင်းသန် အရှယကြောင်း ယောင်ျကြားသားတွရေဲ့ လိုးခကြြ၊ ဆောင့်ခကြတ်ှကေ စိတကြူးယဉကြှည့ရြငတ်ောင် ကြကသ်ီးထစရာကောင်းလောကအြောင် ပြင်းထနန်တယ်ေ။

‘မင်းတို့ ဖယလြိုကကြှတော့… ဒီလောကလြိုးနကြတော မဝကြသေးဘူးလား.. သူ့အဈကိုနဲ့ ပေးလိုးလိုကြ’

ဟုဆိုတော့ မှတသ်ာလည်း ထွန်းညိုကို ကြည့်လိုကသ်လို ထွန်းညိုကလည်း သူ့ကိုပြနကြှည့်တယ်။ ဓါးပြခေါင်းဆောငကြ ထွန်းညိုနားကိုသှားပြီး ဒူးထောကကြာ

‘မင်းအဈကိုလီးကြီးကို ကြည့်လြိုကစြမ်း ထွန်းညို… မင်းကို လိုးချင်လြို့ လီးကတောငန်တော ပေါကကြှဲထွကမြတတဘြဲ.. အဲ့လီးကို ပြနကြသွှားအောင် လုပပြေးရမှာ မင်းတာဝနပြဲ…’

ထွန်းညိုလည်း မှတသ်ာဆီ လွှောကလြာပြီး အရှေ့မှာ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကတ်ယ်။ ညညဆို ခိုးစုပန်ကြေ လီးကြီးကို အခုတော့ ပိုငရြှငသ်ိအောင် စုပပြေးရတော့မှာမို့ ပြောသ်လိုလို၊ ဝမ်းနည်းသလိုလြို ဖြစ်နတယ်ေ။ မကြစြိရှေ့နားမှာ ရမ်းနတေဲ့ လီးကြီးရဲ့ထိပကြို ထွန်းညိုက နှုတခြမ်းနဲ့ စုပယ်ူလိုကတ်ယ်။ ကြမ်းသီးထြိပကြိုပဲ စုပယ်ူကာ လွှာဖြားက လီးထိပဝြလေးကို ထိုးသှင်းပြီး ကလိပေးလိုကတ်ော့ မှတသ်ာက ထွန့်ထွန့်လူးနရပြေီ။ လီးထိပလြေးမှတဆင့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရင်းထိငုံလာပြီး အဆုံးရောကတ်ော့မှ ပါးစပထြဲ ပြည့်သိပန်အေောင် ဆှဲစုပရြင်း လီးထိပဆြီကို တဖြည်းဖြည်း ပြနဆြုတသ်ှားတယ်။ အဲ့လိုမွိုး ဖြည်းညင်းစွာ ၄-၅ ကြိမလြောကြ လုပအြပြီးမှာတော့ မှတသ်ာလီးတချောင်းလုံးက တံတွေးတွရှေှဲကာ ပြောငလြကန်ပြေီ။

ထွန်းညိုက လကတ်ဖကန်ဲ့ လီးကိုကိုငကြာ ဗိုကမြှာကပလြိုကပြှီး လီးထိပကြနတဆေင့် ဘောထုပတ်ှထေိ လွှာနဲ့လကြပြေးကာ ကနွတ်ဖကကြလည်း မှတသ်ာပေါငတ်ံတွကေို ပြတပြေးနတယ်ေ။ ဘောထုပတ်ှကေို ပါးစပထြဲထည့်ငုံကာ လီးကိုထုနပေေးတော့ မှတသ်ာလည်း ခံစားမှုအသဈတွနေဲ့ လီးစုပပျိုငန်ိုငတ်ဲ့ ထွန်းညိုကို စိုကကြှည့်နမေိတယ်။ ထွန်းညိုက လီးကြီးကို အရုပကြလေးတရုပလြို စိတကြှိုကဆြော့ကစားနတယ်ေ။ လွှာနဲ့လီးတံရော၊ ဘောထုပကြိုပါ စိတကြှိုကလြကြလြိုကြ ငုံလိုကြ လုပပြှီးပြီဆိုမှ လီးတဈချောင်းလုံးကို ပါးစပထြဲ ပြနထြည့်ကာ ခပကြှမ်းကြမ်းလေး စုပပြေးလိုကတ်ယ်။ မှတသ်ာက ကြိုးခညွခြံထားရတာမို့ လှုပရြှားမရတော့ ခါးကိုပဲ တတန်ိုငသ်လောကြ ကော့ပေးထားရတယ်။ မိန်းမရှှငတ်ှစေုပတ်ာကို ကောင်းလှပြီထငန်တေဲ့ မှတသ်ာဟာ ထွန်းညိုစုပခြကြန်ဲ့တွေ့မှ အမှနအြကန် လီးစုပခြံရတဲ့ အရသာကို ရရှိခဲ့တယ်။ ထွန်းညိုက လီးကို အရင်းကနကေိုငပြှီး ထုပေးကာ လွှာကလည်း လီးထိပကြို ဆော့ကစားနတေော့ ပိုအရသာရှိလှတယ်။

‘အား..ထွန်းညို… ဆကမြစုပန်ဲ့တော့.. အဲလိုမွိုး… ငါပြီးချင်န်ပြေီ’

ထွန်းညိုက စကားနားမထောငဘြဲ သူ့လုပလြကစြ အလုပကြို ဆကလြုပန်တယ်ေ။

‘အားး..ထွနည်ို… မလုပန်ဲ့တော့.. ရပပြေး.. ငါ့လရညတ်ှေ ထွကတ်ော့မယ်.. မင်းပါးစပထြဲဝငသ်ှား…. အားးး… အားးး’

စကားတောင် မဆုံးလိုကခြငမြှာပဲ လရညတ်ှကေ ထွန်းညိုပါးစပထြဲ ထွကသ်ှားတော့တယ်။ မှတသ်ာ အိပမြကထြဲကလိုပဲ ထွန်းညိုက သူ့လရညတ်ှကေို တစကမြကနွအြောင် စုပယ်ူလိုကပြှီး အရသာရှိစွာနဲ့ မွိုခလွိုကတ်ယ်။

‘ကောင်းတယဟြေ့.. တောတ်ောကြောင်းတဲ့ ပြကြကပြဲ’

လကခြုပတ်ီးကာ ခွီးကြူးလိုကတ်ဲ့ ဓါးပြခေါင်းဆောငကြို နှစ်ယောကလြုံး ကြည့်လိုကကြှတယ်။

‘ထွန်းညို… မင်းတာဝနကြ ဒီလောကပြဲ မဟုတသ်ေးဘူး… ငါ့တပညတ်ှဆေီ စိတကြှိုကအြလိုးခံပြီးပြီဆိုတော့ ငါ့အလှည့် ကနွသ်ေးတယ်’

ထွန်းညိုလည်း ဓါးပြရှိရာဆီ လွှောကသ်ှားပြီး တောငန်တေဲ့လီးကို စုပပြေးမယလြုပတ်ော့

‘မစုပန်ဲ့တော့.. ဖငလြိုးချင်ပြှီ.. တကထြိုင်’

ခုံပေါမြှာ မိန့်မိန့်ကြီးထိုငန်တေဲ့ ခေါင်းဆောငကြို ထွန်းညိုက မကြန်ှာချင်ြးဆိုငခြှလိုကပြှီး လီးကြီးကို သူ့ဖငအြဆုံးထိအောငသ်ှင်းပြီး ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။ ခေါင်းဆောငကြ ခန်ဓာနဲ့မလိုကဖြကတ်ဲ့ ထွန်းညိုခါးသိပသ်ိပလြေးကို သူ့လကအြကြီးကြီးနှစ်ဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငထြားပြီး လီးပေါတ်ကဆြောင့်နတေဲ့ အရှိနကြို အလိုကသ်င့်လေး ထိန်းထားပေးတယ်။ ထွန်းညို ဖငလြုံးကြီးတွကေ ခေါင်းဆောငပြေါငပြေါမြှာ တဖတဖြတ် ရိုကခြတန်ပြေီး တုနခြါနပေုံက မှငရြသူအကုနလြုံးကို လီးတောငစြတယ်ေ။ ခေါင်းဆောငပြခုံးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆှဲဖကလြိုကရြင်း နို့တွကေ သူ့ပါးစပဆြီကပပြေးကာ စို့ခိုင်းလိုကတ်ယ်။ ခေါင်းဆောငကြလည်း ထွန်းညိုနို့တွကေို အငမ်းမရ စို့ပေးရင်း လကတ်ှနေဲ့ပါ ဆုပန်ယန်တယ်ေ။ ပူးပူးကပကြပန်ဲ့ အားရပါးရ လိုးနကြတေဲ့ သူတို့နှစ်ယောကကြို ကြည့်ကာ ကနွဓြါးပြတွရေော မှတသ်ာပါ လီးတွတေောငလြာကြပြနပြှီ။ ဓါးပြတွကေ ကိုယ့်လီးကိုယကြိုငထြုလို့ရပမယ်ေ့ မှတသ်ာကတော့ ဘာမှလုပလြို့မရပေ။

‘အား..အဈကို.. အောကကြနေ ပင့်လိုးပေးပါလား… ကတွောြ အရမ်းကောင်းနပြေီ…’

‘ကြိုကလြား… ငါ့တပည့်တွေ ဝိုင်းလိုးထားတော့ ဖငကြကယွန်ပြေီကြာ… ငါလိုးရတာ အားမရတော့ဘူး…’

‘နာနာလေး ဆောင့်လိုးလေ အဈကို… ကတ်ောျ ညှဈပေးမယ်’

အမှနတ်ော့ ထွန်းညိုဖငကြ ညှဈအားမရှိတော့ဘူး။ အခုလည်း ခံရတာ မောပန်းနပမေယ်ေ့ ဖငကြ လီးမဝန်ိုငဘြူး ဖြစ်သလို ခံစားနရတေယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ခေါင်းဆောငလြီးပေါြ တကဆြောင့်နတောပေါ့။ ခေါင်းဆောငကြ ထွန်းညိုကိုယလြုံးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ပြေ့ခွီလိုကပြှီး ကြမ်းပေါခြကြာ ဖိလိုးလိုကတ်ယ်။ ပေါငန်ှဈဖကကြို မှှောကကြိုငကြာ လိုးသမွှခံနတေဲ့ ထွန်းညိုလည်း အသံသဲ့သဲ့လေးသာ ထွကတ်ော့တယ်။

‘ငါလိုး.. အောြဦးလေ.. ကတွောြ့ဖငကြှီးကို ဝိုင်းလိုးကြပါလို့ အောြဦးလေ.. မအောန်ိုငတ်ော့ဘူးလား’

ထွန်းညိုအပေါကြို အုပမြိုးထားပြီး တရစပလြိုးနတေဲ့ ဓါးပြခေါင်းဆောငကြ ထွန်းညိုကို ကုန်းခိုင်းလိုကပြှနတ်ယ်။ ထွန်းညိုက ဖငကြှီးကိုသာ ကုန်းထားပမယ်ေ့ ရငဘြတန်ဲ့ခေါင်းက ကြမ်းပြငပြေါြ ပြားပြားဝပကြနွပြေီ။ ခွတဖေကန်ဲ့ ထွန်းညိုခေါင်းကို ဖိထားပြီး ကနွတ်ဖကကြ ဒူးထောကကြာ နောကကြနေ အကြမ်းဆုံးသော ဆောင့်လိုးခကြတ်ှနေဲ့ ထွန်းညိုဖငကြှီး စုတပြှတသ်တသ်ှားပြီ ထငရြလောကအြောင် ကြမ်းတမ်းစွာ လိုးခွဲနတယ်ေ။ အဲ့နောကမြှာတော့ ခေါင်းဆောငကြ လရညတ်ှကေိုပါ တခါတည်း ပန်းထည့်လိုကပြှီး ထွန်းညိုကို ပကလြကလြှနစြလေိုကပြှနတ်ယ်။

‘မင်းတို့အကုန် လိုးခွင့်မရှိတော့ဘူး.. ထုချင်ရြငပြဲ ထုလိုကကြှ… လရညတ်ှေ ဝိုင်းပန်းလိုကကြှ..’

ခေါင်းဆောင်းစကားကြောင့် ဓါးပြတွလည်ေး ထွန်းညိုကို ဝိုင်းလိုကကြှပြီး ဘေးနားမှာ ဒူးထောကကြာ သူထကင်ါအပျိုင် ဂွင်းထုနကြတေယ်။ ခဏကြာတော့ လရညတ်ှဟော ထွန်းညိုခန်ဓာတဈခုလုံးသာမက မကြန်ှာတွပေါမကနွြ ဖုံးလှှမ်းသှားတော့တယ်။ ကြမ်းပြငပြေါြ ပကလြကလြှဲနတေဲ့ ထွန်းညိုက မောပန်းစွာနဲ့ မှတသ်ာဘကကြို လှည့်ကြည့်လိုကတ်ယ်။

အဲ့နေ့ကလည်း တဈညလုံးလိုလို ထွန်းညိုမှာ အားသမွှ အလိုးခံနရင်ေး မနကမြိုးသောကသ်ှားတော့တယ်။ ခေါင်းဆောငဖြစ်သူက မနကကြှတော့ လိုးခွင့်မပေးတော့ဘဲ ထမင်းဟင်းတွေ အဝကြှေးကာ ကုနပြဈစည်းတွထေဲက သူတို့လိုအပတ်ာကိုပဲ ယူထားလိုကပြှီး နေ့လညလြောကမြှ ပြနလြှှတလြိုကတ်ယ်။ ထွန်းညိုကို သူတို့ဝိုင်းလြိုးတာကိုလည်း နှုတပြိတထြားဖို့နဲ့ သတင်းတစုံတခု ပေါကကြှားသှားတာနဲ့ မိသားစုတဈစုလုံးကို သတပြဈမယလြို့လည်း ခွိမ်းချောကလြိုကသ်ေးတယ်။

ထွန်းညိုတို့ ဓါးပြတိုကခြံရတဲ့ သတင်းက ရှာမှာ တမုဟုတခြငွြး ပြံ့နှံ့သှားတယ်။ သတင်းစကားတို့၏ ဝသီအတိုင်း တဆိတတ်အိတလြုပကြာ ရှာမှလူများ သတင်းလာမေးကြသညအြထိ။

‘ထွန်းညိုကို ဓါးပြတွေ နှိပစြကလြိုကတ်ာ ခုတော့ အိပရြာထဲ ပြားပြားဝပသ်ှားတယတ်ဲ့’

‘ထွန်းညိုက မခံချင်လြို့ ပြနလြုပတ်ာကို ဟိုက ရိုကန်ှကသ်ှားတာတဲ့’

စတဲ့ သတင်းစကားများက အကြားရဆုံးဖြစ်တယ်။ အမှနလြည်း အိပရြာထဲ ပြော့ခွနတေေဲ့ ထွန်းညိုရဲ့ အကြောင်းအရင်းအမှနကြို သိသူ ကိုမှတသ်ာကတော့ ဘာမှထွထွထေေူးထူး မတုံ့ပြန်။ ဇနီးဖြစ်သူမငှနှင်ေးနဲ့ တပည့်ဖိုးခွါးကတော့ ထွန်းညိုနားက မခွါပေ။ နှစ်ရကကြှာမှ ထွန်းညိုတဈယောကြ အားပြနပြှည့်လာကာ လန်းလန်းဆန်းဆန်း ရှိလာတော့တယ်။

‘တခါဆိုတခါ မှို့လိုကသ်ှားတာ အကြောင်းထူးတာပဲ’

ကြီးတောအြုန်းနှဲ့က ထမင်းပြဲပြငပြေးရင်း ပြောလိုကခြှင်းဖြစ်တယ်။ ထွန်းညို အားပြနပြှည့်အောင် အိမမြှာမှေးထားတဲ့ ကြကလြေးကို သတပြှီး စွပပြှုတလြေး လုပပြေးထားတယ်။

‘မအေးခငသ်ောကလြိုကြ ထွန်းညို’

‘ရတယ်…ကြီးတောြ… ကတွောြ အားပြနကြောင်းလာပါပြီ’

‘အေးပါကြယ်… ဒီတခါနောကဆြုံးပဲ… နောကြ သောကခြငွသ်ပဆိုရငတ်ောင် ကြကကြ မရှိတော့ဘူး’

ရယသ်ံလေးစွကကြာ ပြောလိုကတ်ော့ ထွန်းညို အားနာမိသလိုလို ရှိလှတယ်။

‘ဖိုးခွါး..ခဏလာဦး’

အနားရောကလြာတဲ့ ဖိုးခွါးကို အိမကြနေ ကြကတ်ှသှေားယူဖို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကတ်ယ်။

‘နကေောင်းပြီလား ထွန်းညို’

ကိုမှတသ်ာက လယထြဲမှလာဟနတ်ူပါရဲ့။ နဖူးပေါကြ ခွှေးတွကေို ပုဆိုးခါးပုံစနဲ့သုတရြင်း ပြောလိုကတ်ော့

‘ဟုတ်…ကိုမှတသ်ာ..’

‘အေး.. နကေောင်းပြီဆို တောသ်ေးတာပေါ့… ရှှနှင်ေးရေ.. ထမင်းစားကြမယဟြေ့’

‘ထွန်းညို.. နကေောင်းသှားပြီလား’

လကထြဲမှာ ဗူးလေးတွပေိုကကြာလာတဲ့ ကိုသာထနကြို ထွန်းညိုက

‘ဟုတ်..ကိုသာထန်… လာထိုငပြါ’

ထွန်းညိုနား ဝငထြိုငရြင်း လကထြဲက ဆေးဗူးတွကြေို လှမ်းပေးတယ်။

‘ရနကြုနမြှို့က အားဆေးတွလေေ ထွန်းညို… သောကဖြို့ယူလို့တာ’

‘အားနာစရာကြီးပါ ကိုသာထနရြာ… ကတွောလြည်း နပြနေကြောင်းနပေါပြီ… အဖိုးနည်းမှာလည်း မဟုတဘြူး.. ပြနယ်ူသှားလိုကပြါ… စတနောကိုတော့ အသိအမှတပြှုပါရဲ့’

‘မဟုတတ်ာ ထွန်းညို… မင်းကို သောကစြချင်ေလြို့ ယူလာတာပါ… ယူထားလိုကပြါ’

လကထြဲ အတင်းထိုးပေးနတေော့ ထွန်းညိုလည်း မငှင်းသာတော့။ အကြိုးလိုလို့ ညောငရြသှန်ေးနတေဲ့ ကိုသာထနအြဖြစ်ကို ထွန်းညိုကတော့ နားလညမြှာ မဟုတပြေ။

‘ကိုသာထန်… ထမင်းစားပြီးခဲ့ပြီလား’

အိမန်ောကဖြေးမှ ထွကလြာတဲ့ ကိုမှတသ်ာက နှုတဆြကရြင်း ခုံတန်းပေါြ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ အရငကြတော့ ကိုမှတသ်ာကို သဘောကခွဲ့ပမယ်ေ့ အခုတော့ ကိုမှတသ်ာထကြ ရုပပျိုဖြောင့်ပြီး ခန်ဓာတောင့်တင်းကာ ယောင်ျကြားပီသလှတဲ့ ထွန်းညိုကိုမှငတ်ော့ ကိုသာထန် စိတပြှောင်းသှားခဲ့ရတာ ဖြစ်တယ်။

‘စားခဲ့ပြီ..ကိုမှတသ်ာ’

မရှေးမနှောင်းမှာပဲ အိမရြှိလူအကုနန်ီးပါး ထွကလြာကြတာမို့ သာထနလြည်း ထွန်းညိုကို အပိုငခြညွမြယ့် အကြံအစညတ်ှကေို ခဝါခလွိုကရြတော့တယ်။

ဖိုးခွါးက အိမပြှနန်တေော့ လယထြဲမှာ ထွန်းညိုနဲ့ မှတသ်ာ နှစ်ယောကတ်ည်း။ အရိပန်ားတဲ့ သဈပငကြိုမှီကာ ထွန်းညိုက ကိုမှတသ်ာလီးကို အားရပါးရ စုပန်တယ်ေ။ လီးချောင်းကိုကိုငကြာ အဆုံးထိစုပလြိုကြ ပြနထြုတလြိုကန်ဲ့ အရသာရှိရှိ စုပန်တေော့ ကိုမှတသ်ာခငမြွာ မကြလြုံးလေးတွစင်ေးပြီး ဇိမယ်ူနတယ်ေ။ မယားညီအဈအကိုကနေ ဖငလြြိုးဖငခြံဘဝ ရောကသ်ှားကြတဲ့ သူတို့နှစ်ယောကကြတော့ ဓါးပြတွကေို ကြေးဇူးတငန်မှော သချောပါတယ်။ မတတ်ပရြပကြာ လီးစုပခြံရင်း

‘အား..ကောင်းလိုကတ်ာ.. ထွန်းညို… မင်းစုပပြေးတာ အရမ်းကောင်းတယ်’

ထွန်းညိုကတော့ မှတသ်ာရဲ့ ခွီးကြူးစကားတွကေို အရေးမလုပဘြဲ လီးကိုသာ စွဲစွဲမှဲမှဲစုပန်တယ်ေ။ လီးချောင်းကို ဘေးဖကဆြီကနေ လွှာနဲ့လကြလြိုကြ၊ အပေါကြို မှှောကတ်င်းပြီး လီးအောကဘြကတ်ှကေို လကြလြိုကြ၊ ဘောထုပကြိုငုံပြီး စုပလြိုကန်ဲ့ တခုပြီးတခုကို ဇယဆြကသ်လိုလုပပြှီး တခါတလဆေို ထပတ်လဲလဲ လုပန်တယ်ေ။

‘ထွန်းညို.. ဖငလြိုးလို့ရပြီလား’

သချောအောင် မေးလိုကတ်ော့ ထွန်းညိုက ခေါင်းတခကြည်ိတပြှပြီး ထိုငန်ရောကနထကော ပုဆိုးကိုမပြီး ဖငကြုန်းပေးလိုကတ်ယ်။ မှတသ်ာလည်း ဖငကြိုဖြဲကာ ကြည့်လိုကတ်ော့ ဖငကြ ခပစြူစူလေးဖြစ်ကာ အနည်းငယ် ကယွန်သလေို ဖြစ်နတယ်ေ။ တံတွေးကို ခပပြစွပြစွလြေးထွေးကာ ဖငဝြပေါသ်ုတလြြိုကရြင်း လီးထိပကြို စသှင်းလိုကတ်ယ်။ လီးထိပဝြငသ်ှားတာနဲ့ ဖငဝြက သူ့အလိုလို ကယွလြာပြီး မှတသ်ာလီးကို အထဲထိရောကအြောင် ဆှဲသှင်းဖို့ ညှို့နသလေိုပင်။ လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အဆုံးထိ ဖိသှင်းလိုကပြှီး

‘နာလား..ထွန်းညို’

‘ရတယ်.. ကိုမှတသ်ာ… ဆောင့်လိုးတော့’

ထွန်းညိုစကားကြောင့် မှတသ်ာလည်း ခါးကို တင်းတင်းကြပကြှပလြေး ကိုငကြာ ဆောင့်လိုးလိုကတ်ယ်။

‘အား.. ကိုမှတသ်ာ… ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ… အားရလိုကတ်ာ… ခပန်ာနာလေး ဆောင့်ပေး.. အိုး.. အိုးး.. အားးး’

အပငကြိုမှီရင်း အလိုးခံနတေဲ့ ထွန်းညိုက အခုလိုးနတောကို အားမရဟနဖြှင့် ခပပြှင်းပြင်း လိုးခိုင်းနတယ်ေ။ မှတသ်ာလည်း ခါးကိုကိုငထြားတဲ့ လကန်ှဈဖကကြို ပခုံးဆီပြောင်းကိုငလြိုကပြှီး ခပကြှမ်းကြမ်းနဲ့ စိတရြှိလကရြှိ ဆောင့်လိုးလိုကတ်ော့မှ

‘အား.. အားရတယ်.. ကိုမှတသ်ာ.. အခုမှ ပိုကောင်းတာ… ကတွောြ့ဖငကြှီးကို ဒီထကပျိုပြဲသှားအောင် လိုးပေးဗွာ.. အားးး’

လီးကြီးက ထွန်းညိုဖငလြုံးကို ပိုပြဲသှားအောင် လိုးခွဲနပြေီး လီးထုတလြိုကတ်ိုင်း အတွင်းသားတွကပေါ အပြငကြို ကြှံထွကလြာတယ်။ ဆောင့်ခကြတ်ှကေ တခကြန်ဲ့တခကြကြှား စကျကန့်ဝကတ်ောင် မကြာဘူးထငရြလောကအြောင် မှနန်ပြေီး ဖငလြုံးကို ဆီးခုံနဲ့ ရိုကမြှညသ်ံတွကေ ကယွလြောငန်တယ်ေ။ ထွန်းညိုကုန်းနသည်ေ့အတိုင်း မှတသ်ာပါ လိုကကြုန်းတော့ နှစ်ယောကလြုံးက တထပတ်ည်းဖြစ်နကော ခါးအောကပျိုင်းတဈခုကိုပဲ လှုပကြာ ဆောင့်ပေးနတယ်ေ။ ဆောင့်ခကြတ်ှကေ နှေးလာပြီး ညငသ်ာလာတော့ ခံစားမှုတွကေ ခပကြှမ်းကြမ်း လိုးတုန်းက ခံစားမှုနဲ့မတူဘဲ အရသာတမွိုးရှိတယ်။

‘ကိုမှတသ်ာ ပငပြန်းရင် ကတွောြ အပေါကြ တကထြိုငပြေးမယလြေ’

‘အင်း.. ထွန်းညို အဲ့လိုလုပကြှမယ်’

ကိုမှတသ်ာက သဈပငခြှရင်ေးနား ထိုငခြလွိုကပြှီး ခွထေောကဆြန့်ကာ ကားပေးထားလိုကတ်ယ်။ ထွန်းညိုက ကြောပေးကာ ထိုငခြတွော့

‘ဒီဘကကြိုလှည့်လိုကြ ထွန်းညို…’

ကိုမှတသ်ာပြောတဲ့အတိုင်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြှည့်လိုကပြှီး လီးကိုကိုငကြာ အဆုံးထိ ထည့်ခလွိုကတ်ယ်။ ကိုမှတသ်ာက ထွန်းညိုရဲ့ ရငအြုံအစုံကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆုပန်ယန်ပြေီး တခကြတ်ခကြြ လှမ်းကာ နို့စို့ပေးတယ်။ ထွန်းညိုအပေါကြနေ ဖငကြို ဇကောဝိုင်းလှည့်သလိုမွိုး မှှပြေီး တကဆြောင့်နပေုံက မှတသ်ာကို ပြီးဆုံးဖို့ ဆှဲခေါန်သလေိုပင်။ မှတသ်ာက နို့တွကေိုစို့ရင်း ထွန်းညိုကိုယကြို တင်းကပြစြှာ ဖကထြားတယ်။ ထွန်းညိုကလည်း မှတသ်ာဆံပငတ်ှထေဲ လကန်ှိုကထြည့်ကာ ခေါင်းကို နို့နဲ့ဖိကပထြားတယ်။ မှတသ်ာလကတ်ဖကကြ ကြောပြငကြို ဆကဖြကထြားပြီး ကနွတ်ဖကကြ ထွန်းညိုဖငလြုံးဆီကို တဖြည်းဖြည်း လှမ်းသှားတယ်။ လှုပရြှားနတေဲ့ ဖငလြုံးကို အလိုကသ်င့်လေး ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး ပြတန်ကော ဖငကြှောင်းမှတဆင့် ဖငပြေါကကြို ဆကဆြင်းသှားရင်း လီးဝငန်တေဲ့ ဖငဝြကို လကခြလယအြား ထည့်သှင်းပေးလိုကတ်ယ်။

လီးနှစ်ချောင်းပူးခံထားဖူးတဲ့ ဖငပြေါကကြ လကည်ှိုးတချောင်းနဲ့ လီးတချောင်းကိုတော့ အသာအယာ လကခြံနိုငပြှီး သာယာမှုတွကေ ထပဆြင့်တိုးလာတယ်။ ထွန်းညိုဆောင့်ခကြတ်ှကေ မှနသ်ထကြ မှနလြာသလို မှတသ်ာကလည်း အောကကြနပေါ ပင့်လိုးနတေော့ ခရီးက တွငကြယွလြှတယ်။ ရမျမကပြှင်းပြင်း လိုးနကြတေဲ့ သူတို့နှစ်ယောကကြ နအပေူရှိနကြိုတောင် အာခံပြီး ခွှေးတဒီးဒီးကကြာ ကာမရစေီးကြောင်းထဲ အရှိနတ်ိုးစွာ စီးမွောနတေုန်း

‘အားးး…ထွန်းညို… ငါပြီးပြီ… အားး.. ရှီး… ကောင်းလိုကတ်ာ… အားးး’

မှတသ်ာပြီးသှားတော့ ထွန်းညိုပါလိုကပြှီးဖို့ တာစူရတယ်။ ဖငထြဲက လီးကိုမထုတသ်ေးဘဲ ကိုယ့်လီးကိုယကြိုငကြာ တဖတဖြတန်ဲ့ ထုခလွိုကတ်ယ်။ မှတသ်ာက နို့သီးခေါင်းလေးနှစ်လုံးကို ခွနပြေေီး ထွန်းညိုပြီးဆုံးဖို့ အထောကအြပံ့ပေးနတယ်ေ။

‘အားး…အားးး…အားးး’

အောသ်ံတွနေဲ့အတူ မှတသ်ာဗိုကသ်ားပေါကြို လရညဖြှူဖြူပစွပြစွတ်ှေ ပန်းကလွာတော့တယ်။

—————————

‘ကိုကြီးမှတသ်ာ… ကိုကြီးမှတသ်ာ’

ဟု တစာစာအောရြင်း လှမ်းလာနတေဲ့ ကောငလြေးကို လိုးပြီးအနားယူနကြတေဲ့ မှတသ်ာနဲ့ ထွန်းညိုက ထကြည့်လိုကကြှတယ်။ ကိုကြီးမှတသ်ာလို့ အောခြေါပြှီးလာနတေဲ့ ကောငလြေးက အသကြ ၁၉ ဝန်းကငွြ ၂၀ လောကရြှိပြီဖြစ်တဲ့ ငှနှင်ေးမောငလြေး ကံပေါြ။

‘ဟေး.. ကံပေါြ… ဒီဘကလြာခဲ့ကြာ’

ကိုမှတသ်ာ လှမ်းခေါတ်ဲ့ဘကကြို ကံပေါကြ လွှောကလြာတော့

‘ထွန်းညို.. မင်း ကံပေါန်ဲ့ မဆုံဖူးသေးဘူးမလား.. မင်ျဂလာဆောငကြိုလည်း မရောကလြာခဲ့ဘူးလေ…’

‘ဟုတတ်ယ်.. ကိုမှတသ်ာ.. ပထမဆုံး မှငဖြူးတာပဲ’

‘အိမကြိုရောကတ်ာနဲ့ ကိုကြီးမှတသ်ာတို့ဆီ ပထမဆုံး လာခဲ့တာဗွာ… အိမမြှာတောင် မနားခဲ့ဘူး’

‘အဟားး…ဟားးး.. မင်းကတော့ လုပပြှီကြာ.. မင်းအဈမရှှနှင်ေးကတော့ ငါ့ကိုပြောနေဦးမှာပဲ’

‘ဟဲ..ဟဲ… ဒါနဲ့ ဒီအဈကိုက ကိုထွန်းညိုမလား’

‘ဟုတတ်ယလြေ.. မင်းယောကဖြလေးပေါ့’

‘အေးဗွာ.. အဈမနှစ်ယောကရြှိတော့ ယောကဖြနှစ်ယောကြ ရတာပေါ့’

‘မင်း ကြောင်းပိတလြာပြီလား’

‘ဟုတတ်ယ်… ကိုကြီးမှတသ်ာ.. နိုငင်ံရေးအခွအနေတွေေ မကောင်းတော့ စာမေးပြဲ စောစောဖြပြေီး ပိတပြေးလိုကတ်ာပဲ’

ထွန်းညိုကတော့ ဝငမြပြောဘဲ နားပဲထောငန်လေိုကတ်ယ်။

‘အိမပြှနရြအောင် အဈကိုတို့… ထမင်းစားဖို့ ခေါခြိုင်းလိုကတ်ာလေ’

‘အေး.. ပြနရြအောင်.. ငါတို့လည်း ညောင်းလို့ ခဏနားနတော’

မှတသ်ာက ထွန်းညိုကို တခကြကြှည့်ပြီး ရယကြွဲကြဲနဲ့ ပြောလိုကတ်ယ်။ ထိုနေ့ကတော့ မိသားစု စုံစုံလငလြငရြှိတာကြောင့် အမကြေော့ရီက ဝမ်းသာမဆုံးပေ။ ညနစေောင်းတော့ ဖိုးခွါးပါ ပြနရြောကလြာတယ်။ ညရောကတ်ော့ အကုန် အိမရြှေ့မှာထိုငကြာ ထွရောလေးပါး ပြောပြီးမှ ကိုယ့်အခန်းကိုယဝြငကြာ အိပရြာဝငခြဲ့ကြတော့တယ်။

🏵️ သူကြီးသမကြ ထွန်းညို (အပိုင်း ၄ ဇာတသ်ိမ်း) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️