သူကြီးသမကြ ထွန်းညို (အပိုင်း ၄ ဇာတသ်ိမ်း)
ရေးသားသူ – cumwhoreinyourarea (Wattpad)
‘အဈကိုလေး… ပေး… ငါလုပမြယ်’
‘ရပါတယကြှာ.. မင်းကလည်း… ငါနပြနေကြောင်းသှားပါပြီဟ’
‘ဒါပမယ်ေ့လည်း အသာနစမြေးပါဗွာ’
ထွန်းညိုလကထြဲက ပေါကတ်ူးကိုယူပြီး ဖိုခွါးက မှဆှနေလေိုကတ်ယ်။ ထွန်းညိုလည်း အပငရြိပမြှာ ထိုငန်တေဲ့ ကံပေါဆြီ လွှောကလြာပြီး
‘ပင်ျးနပြေီလား ညီလေး’
‘မပငွြးပါဘူးဗွာ… ရှာကိုရောကတ်ုန်းလေး အေးဆေးနရတော… ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ ငှိမန်တော’
‘ဪ.. ဘာတွတွေေးနတောတုန်း… မှို့ပေါကြနွခြဲ့တဲ့ ကောငမြလေးအကြောင်းလား’
‘ဟာ..အဈကြိုကလည်း.. မဟုတပြါဘူး… ကောငမြလေးက မရှိသေးဘူး… ကတွောကြ တဖကသ်တပြဲ ကြိုကန်ရတော…’
‘ဪ…’
ထွန်းညိုလည်း သူငေးရာဆီ လိုကင်ေးလိုကတ်ယ်။ ရာသီက ဆောင်းအကုန် နှအကေူးမို့ အရှကတ်ှကေ ဝါကြငကြှငန်ဲ့ မှပေေါခြဖို့ အသင့်ဖြစ်နပြေီ။ သူ့အစောကြှခေဲ့တဲ့ တခွို့ရှကတ်ှကတေော့ မှကြေီးပေါမြှာ လယေူရာအလိုကြ လှှင့်နတယ်ေ။ နှသရေုပကြို ပြည့်ပြည့်ဝဝ မဖောပြှနိုငသ်ေးပမယ်ေ့ နှဓေါတလြေးကတော့ သင်းနပြေီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလှမ်းဓါတခြံမရှိတဲ့သူတောင် စိတတ်ှညှေိုးငယရြတော့ အလှမ်းခံနတေဲ့သူအတွကဆြို ပိုကြကြေဲစရာ ဖြစ်နမှောပဲလေ။ တခါတရံ တွနကြှူးလိုကတ်ဲ့ ငှကတ်ှကရေော အလှမ်းတွကေို ပကြရြယပြှုနသလေားလို့ ထငရြတယ်။
နေ့လယကြတည်းက တမှိုငမြှိုငန်ဲ့ အလှမ်းသမားလေး ကံပေါကြို ထွန်းညိုက နစေောင်းတော့ ထန်းတောဆီ ခေါလြာခဲ့တယ်။ ထွန်းညို၊ ကိုမှတသ်ာ၊ ကံပေါန်ဲ့ မပါမဖြစ် ဖိုးခွါးတို့က ဦးလှန်းရဲ့ ထန်းရညဆြိုငလြေးမှာ ဝိုင်းဖြစ်နတယ်ေ။
‘ကဲ အလှမ်းတွကေို ထန်းရညန်ဲ့ မွှောခလွိုကြ..’
‘အာ.. ကိုထွန်းညိုကတော့ လုပပြှီဗွာ’
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထန်းရညဝြငသ်ှားမှ တကတ်ကကြှှကြှရှိလာတဲ့ ကံပေါကြ အသကင်ယသ်ည့်တိုင် ပညာတတတ်ဈယောကြ ဖြစ်နတေော့ သူပြောတဲ့စကားတွကေ မှတသ်ားဖြယရြာတွခညွြေး ဖြစ်တယ်။ ထွန်းညိုအတွကြ လုံးစေ့ပတစြေ့ နားမလညတ်ဲ့ နိုငင်ံရေးအကြောင်းတွေ၊ စီးပြားရေးအကြောင်း၊ ဘာသာရေး၊ လူမှုရေး စသဖြင့် တခုမကနွကြို ကရားရလှေှတ် တိတိကကြ ပြောန်ိုငတ်ယ်။ စကားအရာမှာ ကြှမ်းကငွသ်လို ရုပပျိုင်းဆိုငရြာကလည်း ရှှနှင်ေးတို့၊ ငှနှင်ေးတို့မောငဟြု ပြောစရာမလိုပေ။ အသားဖြူဖြူ နှာတံစင်းစင်းနဲ့ လေးထောင့်စပစြပ် မကြန်ှာကလွေးက ပိနသ်ှယသ်ော ခန်ဓာကိုယလြေးနဲ့ လိုကဖြကတ်ယ်။ လူပျိုပေါကစြလေးဖို့ နှုတခြမ်းမှှေးရေးရေးလေးတွကေ ယောင်ျကြားပီသမှုကို အထောကအြပံ့ပေးနတယ်ေ။
‘ဟော.. ကိုထွန်းညိုတို့ ကောင်းလှခညွလြား’
အသံလာရာ ကြည့်လိုကတ်ော့ ကိုမွိုးတင့်၊ ကိုသာအောငန်ဲ့ ကိုသာထန်။
‘ဪ.. လာကြပါ… ထိုငကြှ… ဒီမှာ စကားကောင်းနတောနဲ့ လာတာကိုတောင် သတိမထားမိ’
ထွန်းညိုက ဧညခြံတော့ ကိုမှတသ်ာတို့ ဖိုးခွါးတို့က ခန်ဓာလေးတွကြေူံ့ကာ နရောဖယပြေးလိုကကြှတယ်။ ကိုသာထနကြ ထွန်းညိုဘေးကို အမှနဝြငထြိုငလြြိုကပြှီး
‘ထန်းရညအြသဈတဈအိုး မှာလိုကြဦးမယ်’
ဟုဆိုကာ အသဈတဈအိုး ထပမြှာလိုကတ်ယ်။ ပရိတသ်တတ်ိုးလာတဲ့အတွကြ လယကြှှကကြငလြေးနဲ့ ပဲခွမ်းသုပလြေးကိုပါ ထပတ်ိုးမှာလိုကရြပြီး ကံပေါကြ စတငကြာ မိန့်ခွန်းခွီတော့၏။ ပညာတတတ်ဈယောကြ ဖြစ်သလို ဘိုလိုလည်း မှုတတ်တတ်ဲ့ ကိုသာထနပြါ လိုကပြှီး ဝငပြှောနိုငတ်ော့ စကားဝိုင်းက ခုနကထကြ ပိုစညကြားလာတော့တယ်။ စကားကြောရှညလြာတာနဲ့အမွှ ထန်းရညအြိုးတွကလေည်း တအိုးပြီးတအိုး ဆိုသလို ကုနလြှန်းတယ်။
‘ပြောနှင့်ကြဗွာ.. ကတွောြ နောကဖြေးခဏသှားဦးမယ်’
ဆိုကာ ထွကသ်ှားတဲ့ ထွန်းညိုနောကကြို သာထနကြပါ လိုကပြှီး
‘ငါရောလိုကမြယကြှာ’
ဟုဆိုပြီး လိုကလြာခဲ့တယ်။ ရီဝဝနေေဲ့ ကောင်းနတေဲ့ ထွန်းညိုက ထန်းပငတ်ပငကြိုမှီကာ ပုဆိုးလှနပြှီး သေးပန်းလိုကတ်ော့တယ်။ သာထနကြလည်း အခွင့်အရေးကို အမိအသုံးခလွိုကတ်ယ်။ သေးကြောမပြတသ်ေးတဲ့ လီးကို ဆုပကြိုငလြိုကတ်ော့ ထွန်းညိုခငမြွာ ဘာလုပရြမှန်းမသိ ကြောငသ်ှားတယ်။ လီးကိုကိုငရြင်း ဂွင်းထုပေးနတေော့ သေးတွကေ ဟိုတစဒီတစ။
‘ခဏနပေါဦး ကိုသာထန်.. ကြုပပြှီးအောင် ပေါကပြါရစေဦး’
သေးပေါကပြှီးသှားမှ ကိုသာထနဘြကလြှည့်ကာ
‘ကဲ.. ကိုငခြငွရြင် ကိုငတ်ော့ဗွာ.. ရော့’
ဟုဆိုကာ ပုဆိုးလှနပြှီး ခါးကော့ပေးလိုကတ်ယ်။ သာထနလြည်း ခကခြဲမယလြို့ထငထြားတာက လှယလြှန်းနတေော့ ဒူးထောကကြာ လီးကိုငုံလိုကတ်ော့တယ်။ မမွှောလြင့်ထားပမယ်ေ့ လိုချင်န်သေော အရာတဈခုကြောင့် ထွန်းညိုလည်း ကိုသာထနခြေါင်းကို ကိုငကြာ အလိုကသ်င့်လေး မွောပေးနတယ်ေ။ လီးကြီးက ကိုသာထနပြါးစပထြဲမှာ တောငလြာပြီး အာခံတွင်းပူပူနှေးနှေး အရာလေးကို ဒုတိယအကြိမ် ရရှိနတယ်ေ။ ကိုသာထန် စုပပြေးတာက ထွန်းညိုစုပပြေးသလိုမွိုး မဟုတဘြဲ ညငည်ငသ်ာသာနဲ့ မှို့ပေါကြ မိန်းမရှှငလြေး စုပပြေးသလိုမွိုး ဖြစ်နတယ်ေ။ ထွန်းညိုက တခါသဖေူး ပဉွဖြိုးနားလညဆြိုသလိုခခပကြှမ်းကြမ်း မလုပဝြံ့တော့ပေ။ ကိုသာထနပြါးစပထြဲ နရောလှတမြရှိအောင် ပြည့သ်ိပန်တေဲ့ လီးကြီးက ရုတတ်ရကဆြိုသလို လဈဟသှားတယ်။
‘ထွန်းညို.. ညကြရင် အဈကို့အိမကြိုလာခဲ့… ခုတော့ ပြီးအောငလြုပမြယဆြို အရမ်းကြာနမှော.. တခွားသူတွေ ရိပမြိသှားလိမ့်မယ်.. ခုပြနကြှရအောင်’
ဆိုပြီး ကိုသာထနကြ ထွကသ်ှားတော့ ထွန်းညိုလည်း တပိုင်းတစနဲ့ တောငန်တေဲ့လီးကြီးကို ပြနင်ှိမသ်ှားအောင် လုပပြှီး လိုကလြာခဲ့ရတယ်။ ထန်းရညဝြိုင်းကတော့ သူတို့မရှိတာကိုတောင် ဂရုပြုဟနမြရှိပေ။
ညက လမိုကမြိုကန်ဲ့ မှောငမြဲလကြရြှိတယ်။ ရှာဓလေ့တို့အတိုင်း ထမင်းစောစောစားပြီး အိပရြာစောစောဝငကြှတာကြောင့် ရှာကလေးမှာ တိတဆြိတလြှတယ်။ ဒီလိုအခွိနမြွိုးမှာ ထွန်းညိုက ကိုသာထနအြိမဖြကကြို ခွေဦးတည့်လာကာ တခွားလူများ မရိပမြြိအောင် ခွသေံလုံလုံ လွှောကလြာတယ်။ ခွံဝိုင်းထဲကိုဝငပြှီး ကိုသာထနအြခန်းရှိရာဘကကြို ကပလြာကာ
‘ကိုသာထန်.. ကိုသာထန်.. ကတ်ောျ ထွန်းညို.. တံခါးဖြင့်ပေးဦးဗြ’
‘…..’
‘ကိုသာထန်…ကိုသာထန်’
ပြတင်းပေါကကြို အားနည်းနည်းထည့်ကာ ထုလိုကပြှီး ခေါလြိုကတ်ော့
‘ဝေ့.. ခဏလေး ထွန်းညို’
ဟုဆိုကာ ပြတင်းပေါကကြို လာဖြင့်ပေးတယ်။
‘လာ..ထွန်းညို.. အိမန်ောကဖြေးက တကလြာခဲ့’
ထွန်းညိုလည်း အိမန်ောကဖြကကြိုသှားပြီး ဖြင့်ပေးတဲ့တံခါးကနေ ဝငလြာခဲ့တယ်။ ကိုသာထန် အခန်းထဲရောကတ်ော့ လုံခညွကြို ခွှတခြလွိုကပြှီး လီးကိုကိုငကြာ ကိုသာထနအြား စုပခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ သာထနလြည်း ဒူးထောကကြာ လီးကြီးအား အငမ်းမရစုပပြေးတော့ ထွန်းညို လိုချင်သ်ော အရသာ ကြကတ်ိဖြစ်နတေော့တယ်။ ထွန်းညိုရဲ့ တောင့်တင်းသော ဖငလြုံးကြီးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ကိုငကြာ လီးကြီးကို ပါးစပန်ဲ့ ဂွင်းထုပေးသလိုမွိုး စုပန်တေဲ့ ကိုသာထနကြို ကြည့်ကာ စိတတ်ှေ ပိုထနလြာတယ်။ ပါးစပထြဲ ပြည့်သိပကြှပစြှာနဲ့ အစုပခြံနရတေဲ့အတွကြ လီးကြီးက တစထကတ်စပိုတိုးကာ မာလာတော့တယ်။ ညိုတောင့်နသေော လီးကြီးကို သာထနကြ ဘေးကနေ လကြလြိုကပြှီး ဆီးခုံတွကေိုလည်း တရှိုကမြကမြကြ နမ်းနတယ်ေ။ ကိုယသ်ဘောကသွော လူတဈယောကရြဲ့လီးကို စုပပြေးနရတောက တခွားလူတွကေို စုပပြေးရတာထကြ ပိုအရသာရှိသလို ပိုလည်းစိတပြါလှန်းတယ်။ ထွန်းညိုက မတတ်ပရြပကြာ လီးစုပခြံနရင်ေး
‘အိပရြာကိုသှားရအောင် ကိုသာထန်’
အိပရြာပေါြ ပကလြကလြှနလြိုကပြှီး လီးကို တောငန်အေောင် လုပထြားတဲ့ ထွန်းညိုပေါကြို သာထနကြ ခွပြီး ပေါငကြှားထဲဝငကြာ ကုန်းစုပတ်ော့တယ်။ ခေါင်းကို နှိမ့်ခညွမြှင့်ခညွန်ဲ့ လီးအရင်းထိရောကအြောင် စုပပြေးနတေဲ့အတွကြ ထွန်းညိုလည်း တောတ်ောကြောင်းလှပြီ။
‘အားး… ကိုသာထန်… ကောင်းတယ်.. စုပထြား.. အားးး.. အိုးးး’
ခွထေောကကြို ကြေးရုံပဲကြေးကာ သာထနခြေါင်းကို လီးအရင်းထိရောကအြောကြ ဖိခလွိုကတ်ော့တယ်။ အာခေါငထြိထောကန်ပြေီး အဖိခံနရတေော့ သာထနလြည်း အသကရြှူကြပသ်လိုဖြစ်ကာ တအုအုနဲ့ ဖြစ်နပမေယ်ေ့ ထွန်းညိုကတော့ ဖိကပထြားဆဲ။ သာထနလြကတ်ှကေ ထွန်းညိုရဲ့ခါးကိုကိုငကြာ ရုန်းထွကဖြို့ ကြိုးစားနပမေယ်ေ့ အားမမွှတဲ့အတွကြ အခညွြးနှီးသာ ဖြစ်ရတယ်။
‘အု..အု..အှတ်…အဟှတ်’
ထွန်းညိုလှှတလြိုကတ်ော့မှ လွှာရညတ်ှေ စီးကရွုံသာမက မကြရြညမြွားပါ ထွကကြနွတေဲ့ သာထနကြိုကြည့်ကာ
‘ကတွောြ အရမ်းစိတပြါသှားတယဗြွာ.. လာ.. ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနလြိုကြ’
သာထနလြည်း ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနပြေးလိုကတ်ော့ ထွန်းညိုက ခွနှစ်ေချောင်းကို ပခုံးပေါတ်ငလြိုကကြာ ဖငဝြမှာ လီးတေ့လိုကတ်ယ်။
‘အားး… ခုနကလို အကြမ်းကြီးမလုပန်ဲ့နောြ ထွန်းညို’
‘စိတခြပြါ..မနာစရဘေူး’
ပြောသာပြောလိုကပြမယ်ေ့ လီးက ဇွတခြနဲ တခါတည်း ဝငသ်ှားတယ်။
‘အားး… သပေါပြီ… ထွန်းညို.. ငါ့ကိုသတန်တောလား’
‘ခဏလေးပဲအဈကို.. ခဏနေ ကောင်းလာလိမ့်မယ်.. ခဏလေးပဲ အောင့်ခံ’
ထွန်းညိုက ပြောလည်းပြော နို့တွကေိုလည်း ကုန်းစို့ပေးနတောမို့ သာထနလြည်း အပြုအစုအယုအယအောကမြှာ မိန်းမောသှားတော့တယ်။ ထွန်းညိုက လီးဝငန်တောတောင် မဆောင့်သေးဘဲ နို့တွကေို စို့လိုကန်ယလြိုကန်ဲ့ နူးနပန်တယ်ေ။
‘ထွန်းည်ို.. လိုးပေးတော့.. လီးကြီးကဝငပြှီး ဘာမှမလုပသ်ေးဘူးလား’
‘အဈကို ခံချင်န်ပြေီလား.. ဒါဆြို လိုးပေးမယ်’
ဟုဆိုကာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆောင့်နတယ်ေ။ လကန်ှဈဖကကြို သာထနဘြေးမှာ ထောကထြားရင်း လိုးပေးနတေော့ မကြန်ှာနှစ်ခုကပန်ကော အသကရြှူထုတလြိုကတ်ဲ့ လပေူပူတွကေိုလည်း ခံစားနရတေယ်။ ထွန်းညိုက မကြစြိမှိတကြာ နှုတခြမ်းကိုလည်း တင်းတင်းစေ့ရင်း ဆောင့်ခကြတ်ှကေို အရှိနမြှှင့်လိုကတ်ယ်။ စောကဖြုတကြို လိုးဖူးပမယ်ေ့ ဖငမြလိုးဖူးသေးတဲ့ ထွန်းညိုအတွကြ အရာရာက အသဈအဆန်းခညွြးပဲ ဖြစ်နတယ်ေ။ မကြပလြှန်းမချောငလြှန်းတဲ့ ကိုသာထနဖြငကြ လိုးကောင်းနတေော့ ထွန်းညိုလည်း ခပပြှင်းပြင်းလေး ဆောင့်နတေော့တယ်။
‘အား… ကောင်းတယ် ကိုသာထန်.. ကောင်းတယဗြွာ… အားးး’
‘ငါလည်းကောင်းတယ်.. ထွန်းညို… မင်းလီးကို သဘောကတွယ်.. ကိုသာအောငတ်ို့လီးထကြ ပိုကောင်းသေးတယ်’
‘ဟင်.. ကိုသာအောငလြည်း လိုးနတောလား..’
‘ဟုတတ်ယ်… ထွန်းညို.. ညဆိုရင် ကိုသာအောငန်ဲ့ ကိုမွိုးတင့်က လာလိုးနကြေ.. ငါ့ဖငကြှီးကို… အခု မင်းလည်းလိုးနတေော့ ငါအရမ်းကောင်းနပြေီ’
‘ကတွောလြည်း ကောင်းနပြေီ.. အားးး’
‘ထွန်းညို.. ငါမင်းလီးပေါြ တကဆြောင့်ချင်တ်ယ်’
‘အင်း..ရတယ်’
ထွန်းညိုလည်း ပကလြကလြှနပြေးလိုကတ်ော့ သာထနကြ အပေါကြနေ တကဆြောင့တ်ော့တယ်။ သာထနဖြငလြုံးကို ကိုငပြေးကာ ဆောင့်နတောကို ထိန်းပေးထားရင်း ဖငလြိုးရတဲ့ ခံစားမှုကို အမိအရ ယူနတေော့တယ်။ ကိုသာထနကြ လီးအဆုံးထိ ထလိုကြ၊ ပြီးမှ ပြနထြိုငခြလွိုကန်ဲ့ လုပန်ပြေီး စိတကြှိုကတ်ကဆြောင့်နတယ်ေ။ ထွန်းညိုကလည်း ကိုသာထနဆြောင့်ခကြကြို လိုကပြှီး အောကကြနေ ပင့်လိုးပေးနတယ်ေ။ ကိုသာထနကြ ထွန်းညိုနို့တွကေို ဆုပကြိုငရြင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုငကြာ ဆောင့်နတေော့ လီးတချောင်းလုံးကို ဖငသ်ားတွကေ စုပယ်ူနသလေိုမွိုး ခံစားနရပြေီး ထွန်းညိုလည်း ပြီးချင်လြာတော့တယ်။
‘အား.. ခုလိုမွိုး ဆောင့်နရင်ေ ကတွောြ ပြီးသှားလိမ့်မယ်.. မပြီးချင်သ်ေးဘူးဗွာ… ကတွောြ လိုးပေးမယ်…’
ထွန်းညိုက အိပန်ရောက ထလိုကပြှီး သာထနကြိုယလြုံးကို ပြေ့ခွီကာ ပကလြကလြှနခြလွိုကတ်ယ်။ အပေါကြနေ အုပမြိုးကာ ဆောင့်လိုးနတေဲ့ ထွန်းညိုမကြန်ှာက ရမျမကသ်ှေးတွေ ဆူနပြေီး တောတ်ောကြှည့်ကောင်းလှန်းတယ်။ ထွန်းညိုဖငလြုံးတွကေို ကိုငပြှီး သူ့ဖကကြို အတင်းဖိကပလြိုကတ်ယ်။ လီးအဆုံးထိ ဝငန်ပြေီးသားမို့ ဆီးခုံနဲ့သာ ကပသ်ှားပြီး
‘ထွန်းညို.. ငါ့ဖငကြိုပြဲအောင် လိုးပေးလိုကတ်ော့..’
‘အား.. လိုးမှာ.. စိတခြွ.. ခငဗြွားဖငကြှီးကို သာအောငတ်ို့ လိုးပေးတာထကြ ကယွအြောင် လိုးပေးမယ်.. ဟုတပြှီလား’
ထွန်းညိုကပြောရင်း လိုးပေးနလေိုကတ်ယ်။
‘ကုန်းလိုကျဦး’
ထွန်းညိုအလိုကြ ကုန်းပေးလိုကပြှီး ဖငကြိုပါ ကော့ပေးထားလိုကတ်ယ်။ ထွန်းညိုက ဖငန်ှဈလုံးကိုဖြဲပြီး သူ့လီးအဝငအြထွကကြို သချောကြည့်ကာ တခကြခြငွြး ဆောင့်နတယ်ေ။ သာထနဖြငကြ ကြိုယ့်ဖငလြောကြ မကိတပြမယ်ေ့ ကစွကြစွလြဈလဈနဲ့ လိုးကောင်းတယလြို့ မှတခြကြခြမွိတယ်။
‘ထွန်းညို.. ခပပြှင်းပြင်းလေး လိုးပေးတော့…’
ကိုသာထနကြ တောင်းဆိုလာတော့ ထွန်းညိုလည်း အသားကုန် ကြုံးရပြနတ်ယ်။ ဒူးထောကလြိုးနရတော အားမရတော့ ထွန်းညိုက ဒူးကိုမှှောကကြာ ခွေးလိုးသလိုမွိုး အပေါကြနေ တကလြြိုးပေးလိုကတ်ယ်။ ဖငကြ ညှဈပေးတော့ လီးကြီးက တင်းကြပလြာပြီး ခဏအကြာမှာတော့ လရညတ်ှေ ထွကကြကြုနတ်ော့တယ်။ သာထနကြွောပြငမြှာ အရုပကြှိုးပြတသ်လို လဲကလွာတော့ ပြီးသှားပြီမှန်း သိလိုကရြတယ်။
‘အား.. ကိုသာထန်.. အရမ်းလိုးကောင်းတယဗြွာ… အရမ်းကြိုကသ်ှားပြီ’
‘ငါ့ကိုလား ထွန်းညို’
‘ဒါပေါ့ဗွာ.. ကတွောလြည်း နောကဆြို လာလိုးလို့ရတယမြလား’
‘ရတာပေါ့.. မင်းနေ့တိုင်းလာလိုးမယဆြို ငါသာအောငတ်ို့ မွိုးတင့်တို့နဲ့ မခံတော့ဘူး’
‘မလုပပြါနဲ့.. သူတို့နဲ့လည်းခံပေါ့.. ကတွောလြည်း ကတွောြ့မိန်းမကို လိုးပေးရဦးမယလြေ’
‘အင်း.. ဒါလည်းဟုတတ်ာပဲ’
‘ကဲဗွာ.. ကတွောလြည်း အခွိနမြရတော့ဘူး.. ဒီညတော့ စောပြနလြိုကမြယန်ောြ’
‘အေး…အေး’
ထွန်းညိုလည်း ကိုသာထနအြိမမြှ ပြနလြာခဲ့တယ်။ ညကတော့ မှောငဆြဲ၊ ကလေးငိုသံကလှှဲပြီး တရှာလုံး တိတဆြိတန်ဆေဲ။
‘မင်းကလည်း.. လုပပြါကြာ… ငါတောတ်ောဖြစ်နလေို့ပါ…’
‘အို.. ရှငကြလည်း နေ့နေ့ညည ဒါခညွြးပဲ.. ကမွပငပြန်းတယ်.. ရှင့်ဟာရှငလြုပ်…’
ရှှနှင်ေးက တဖကကြို လှည့်အိပသ်ှားတော့ မှတသ်ာလည်း ဘာမှဆကမြပြောတော့ဘဲ အခန်းပြငဘြကြ ထွကလြာခဲ့တယ်။ ထွန်းညိုအခန်းဘကြ ကြည့်ပြနတ်ော့လည်း တံခါးပိတထြားတာမို့ မိန်းမနဲ့ နှပန်လေောကပြှီထငပြှီး ခွံထဲဆင်းလာခဲ့တယ်။ ထွန်းညိုကြိုသာ လိုးလိုကရြရငတ်ော့ ကိဈစကပြတပြှီ။ ခကတ်ာက ထွန်းညိုက အခန်းထဲမှာပဲရှိမှာ။ ဒီညတော့ တကိုယတ်ောကြငွြးပရတော့မှာကို တွေးရင်း သကပြှင်းခလွိုကကြာ အိမသ်ာဘကြ ထွကလြာခဲ့တယ်။ အိမသ်ာထဲဝငပြှီး ပုဆိုးလှနကြာ သေးပေါကရြင်း ထွန်းညိုဖငကြှီးကို မကြစြိထဲ မှငယ်ောငန်မေိတယ်။ ဓါးပြတွေ ဝိုင်းလိုးထားတုန်းက လရညဗြလပြနဲ့ ပြဲအာနတေဲ့ ဖငကြှီးကလည်း လိုးပြီးရင်း လိုးချင်စြရာ။ အိမသ်ာထဲကထွကပြှီး အိမမြဆီအလာ ဖိုးခွါးတဲထဲက ရနေံဆီမီးခွကရြောငကြှောင့် မကြစြိက ရောကသ်ှားတယ်။ ဒီအခွိနထြိ မအိပသ်ေးတဲ့ ဖိုးခွါးလည်း ထနန်တောဖြစ်မှာပဲဆိုကာ တွေးလိုကပြမယ်ေ့ အတွေးတဈခုက လှဈခနဲ။
မှတသ်ာ ဖိုးခွါးတဲဘကကြို အနောကဘြကကြနေ တိုးတိုးလေး ကပလြာခဲ့တယ်။ ခွသေံဖြဖြလေးလွှောကရြင်း ထရံအပေါကြနေ အထဲကို ချောင်းကြည့်လိုကတ်ော့ ရနေံဆီမီးရောငကြှောင့် မှငကြှင်းက ထငထြငရြှားရှား။ ဖိုးခွါးက သူ့ဖကကြို ကြောပေးကာ လိုးနတောမို့ အလိုးခံနတေဲ့သူကို မမှငရြ။ အသံတွကလေည်း တိတဆြိတကြာ လိုးသံသဲ့သဲ့လေးသာ ထွကန်တယ်ေ။ မီးက သူတို့နောကဖြကမြှာမို့ ဖိုးခွါးဖငကြို အထင်းသားမှငရြပြီး ခံနတေဲ့သူရဲ့ လီးကိုပါ တခါတည်း မှငလြိုကရြတယ်။
‘ဟင်.. လိုးခံနတောက ယောင််ကြားကြီးပဲ.. ဒါဆို..????’
ဖိုးခွါးက လိုးနရင်ေး လီးကို ရုတတ်ရကြ ထုတလြိုကတ်ော့ ဖငပြေါကကြယွကြယွကြှီးတဈခု။
‘အကိုလေး… ပကလြကလြှနပြေးဗွာ’
မှတသ်ာထငတ်ာ မှနသ်ှားတာပေါ့။ ထွန်းညိုက ကုန်းနရောကနေ ပကလြကလြှနလြိုကပြှီး ဖိုးခွါးဆီ အလိုးခံဖို့စောင့်နတယ်ေ။ ဖိုးခွါးက မလိုးသေးဘဲ အနားမှာရှိတဲ့ ပုဆိုးနဲ့ သူ့ကိုယ့်ပေါကြ ခွှေးတွကေို သုတန်တယ်ေ။ ထွန်းညိုက ပေါငကြိုကားကာ လကခြွောင်းတွနေဲ့ ကိုယ့်ဖငကြိုယလြိုးရင်း ဆှနပေုံက မှတသ်ာကို အရမ်းထနစြတယ်ေ။ ဒီအခွိန် ဝငလြိုးလိုကရြင် ထွန်းညိုက ဘာမှမဖြစ်ပမယ်ေ့ ဖိုးခွါးကတော့ ရှကသ်ှားနိုငတ်ော့ ထုသာထုနလေိုကတ်ယ်။ ခဏနတေော့ ဖိုးခွါးလည်း အားရပါးရလိုးကာ လရညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့တယ်။ ဖိုးခွါးပြီးသည့်တို ငမြှတသ်ာက မပြီးနိုငသ်ေးတော့ ထွန်းညိုထွကအြလာကိုပဲ မှောတ်ိုကကြနေ စောင့်နလေိုကတ်ယ်။ ရုတတ်ရကပြဲ မှောတ်ိုကထြဲကို လကဆြှဲခံလိုကရြတာကြောင့် အောဖြို့လုပလြိုကပြမယ်ေ့ ကိုမှတသ်ာကို မှငလြိုကရြတာကြောင့်
‘ကိုမှတသ်ာ.. ဘာတုန်းဗွ.. လန့်လိုကတ်ာ’
‘အေး.. မင်းဖိုးခွါးဆီ အလိုးခံနတောကို မှငလြို့ ငါလည်းလိုးချင်လြို့’
‘သွောျ’
‘မင်း ဖိုးခွါးနဲ့ အလိုးခံနတော ကြာပြီလား’
‘အင်း.. ကိုမှတသ်ာ.. ကတွောြ လူပျိုပေါကကြတည်းက’
‘ဪ.. ဒါကြောင့် မင်းက သူ့ကိုခေါထြားတာကိုး’
‘မှနမြှနလြိုးတော့ ကိုမှတသ်ာ.. အခွိနသ်ိပမြရှိတော့ဘူး’
‘အေးပါ..’
ဟုဆိုကာ ပုဆိုးလှနပြေးထားတဲ့ ထွန်းညိုဖငကြို လီးထည့်ကာ လိုးခလွိုကတ်ော့တယ်။ ဖိုးခွါးနဲ့ အလိုးခံပြီးစမို့ ဖငဝြက နူးနှပစြရာမလိုဘဲ တန်းလို့ဖို့ခအဆငပြှတယ်ေ။ လရညတ်ှကလေည်း တတောကတ်ောကစြီးကနွတောမို့ ဖငလြိုးရတာ စီးစီးပိုငပျိုငမြရှိလှရငတ်ောင် ထနန်တေဲ့သူ့အတွကြ လိုးစရာတဈခု ရလိုကတ်ာက စိတကြွနပေစြတယ်ေ။ မှတသ်ာလည်း အခွိနထြပမြဆှဲတော့ဘဲ လိုးစရာရှိတာကိုသာ သဲသဲမဲမဲ ကြူံးလိုးလိုကတ်ော့တယ်။
ကံပေါတ်ဈယောကြ မှို့ပေါကြနွခြဲ့တဲ့ မထားမှတကြို သတိတရရှိလှတယ်။ ဒီလိုခွဲရတာကို မကြုံချင်လြို့ အဈမဖြစ်သူ ငှနှင်ေးမင်ျဂလာဆောငကြိုတောင် တမငမြလာဘဲ နခေဲ့တာ။ မှို့ကြီးသူပီပီ တောရှာတွမှော မပြောဘြူးဆိုတော့ အလညခြေါဖြို့လည်း စိတမြပါခဲ့။ အခုတော့ သူ့မှာ တဖကသ်တ် လှမ်းနရပြေီ။ တဖကကြ မထားမှတန်ဲ့ကလည်း တရားဝင် ခစွသ်ူရည်းစား မဖြစ်ကြသေးပမယ်ေ့ တဈယောကကြိုတဈယောကြ မတ်ေတာမွှနကြတောကိုတော့ သူတို့ကိုယတ်ိုငရြော၊ သူငယခြငွြးတွပေါ သိကြတယ်။ လကန်ှေးလှတဲ့ သူ့ကြောင့်သာ မိန်းကလေးဘကကြ ရလောမှောင်းပေး လုပန်တောတောင် အဆင့်တကမြလာခဲ့။ အိပမြပြောရြင်း ဟိုစဉြးစားဒီစဉြးစားနဲ့ လူးလှိမ့်နတော အခွိနတ်ှကြောလာတော့ ကြိုးစားအိပလြိုကမြယဆြိုတဲ့ အတွေးနဲ့ အခန်းပြတင်းပေါကပြိတဖြို့ပြငတ်ော့ ဖိုးခွါးတဲထဲက ထွကလြာတဲ့ ကိုထွန်းညိုကို မှငလြိုကရြတယ်။ ပဲမှောတ်ိုကန်ားရောကတ်ော့ ကိုထွန်းညိုကို အထဲကတဈယောကကြ လှမ်းဆှဲလိုကပြှနတ်ယ်။ ဘာတွဖြစ်ေနမှန်ေး သချောမသိပမယ်ေ့ စိတဝြငတ်စားနဲ့ စောင့်ကြည့်နလေိုကတ်ယ်။
အခွိနကြှာကြာ စိတရြှညလြကရြှည် စောင့်နပြေီးမှ ကိုထွန်းညို ပြနထြှကလြာတယ်။ ပုဆိုးကို သချောပြနပြှငဝြတလြိုကပြှီး အိမဘြကကြို ထွကလြာခဲ့တယ်။ သိပမြကြာခငမြှာပဲ ကိုမှတသ်ာပါ ပဲမှောတ်ိုကထြဲက ထွကလြာတာ မှငလြိုကရြတယ်။ ဖိုးခွါး၊ ကိုမှတသ်ာနဲ့ ကိုထွန်းညိုကြား တဈခုခု ဆကစြပန်တောတော့ ကံပေါြ ရိပမြိလိုကတ်ယ်။ ဘာများဖြစ်မလဲလို့ စိတထြဲ တခွားတွေးမိတာ မရှိသေးပမယ်ေ့ သူထငတ်ာလည်း ဖြစ်နိုငတ်ာပဲ။ ဒါပမယ်ေ့ သူတို့က ယောင်ျကြားစဈစဈတွပေါလေ။
မှင်းခွံမှို့ပေါြ လှုပလြှုပသ်ဲသဲ ဖြစ်နတေဲ့ နိုငင်ံရေးဂယကတ်ှကေ နီးစပရြာ ရှာငယလြေးများအထိ ရိုကခြတလြာတယ်။ တခွို့ရှာများထဲသို့ လကန်ကကြိုင် ပုလိပတ်ပတ်ှေ ဝငရြောကကြွူးကြောတ်ာတွရှေိနတေော့ ရှာတိုင်း အသင့်ပြငထြားကြရတယ်။ ပန်းလှရှာကလည်း မှင်းခွံမှို့နဲ့ မနီးလှသည့်တိုင် အလှမ်းကြာလှန်းသည့် ရှာမဟုတတ်ော့ အခွိနမြရှေးဆိုသလြို ရောကလြာနိုငတ်ယ် မဟုတလြား။ မနကစြောစောစီးစီး ခွံရှေ့ကို ဆံပငဘြုတသ်ိုကန်ဲ့ အဝတတ်ှေ ညှင်းသိုးသိုးရှိလှတဲ့ လူတဈယောကြ ရောကလြာပြီး
‘ကံပေါြ.. ဒါကံပေါတ်ို့အိမလြား ခငဗြွ’
ခွံရှေ့ကလူကြောင့် ကိုမှတသ်ာနဲ့ ထွန်းညိုက ထွကလြာကြပြီး
‘ဟုတတ်ယ်ြ.. ဘာကိဈစရှိလို့လဲဗွ…’
‘ကတွောြ ကံပေါန်ဲ့ တွေ့ဖို့လိုလို့ပါ… သူရှိရဲ့လား’
‘သခငန်ဗလေလား… လာ.. အြြိမထြဲဝငဗြွ’
ဟုဆိုကာာနောကမြှထွကပြေါလြာတဲ့ ကံပေါကြို လှည့်ကြည့်လိုကပြှီး သူ့ရဲ့ဖိတခြေါမြှုကြောင့် ခွံဝိုင်းတံခါးကို ဖြင့်ပေးလိုကရြတယ်။
‘ဘယလြိုဖြစ်လာတာလဲ.. သခငန်ဗလေ’
‘ငါတို့သခငတ်ှေ အကုနအြဖမ်းခံရပြီ.. ငါက သတင်းရတာနဲ့ ညတွင်းချင်ြးပဲ အရူးဟနဆြောငပြှီး ဆင်းလာတာ.. မင်းရှိတဲ့ရှာက လုံခွုံမှာဆိုတော့ ငါလည်း မင်းဆီပဲ တန်းလာခဲ့တာ’
‘အဈကိုရှေးခယွတ်ာ မှနပြါတယ်.. ကတွောတ်ို့ရှာကတော့ အခုထိ လုံခွုံသေးတယ်.. ဒီမှာပဲ အေးဆေးသကသ်ာနပေါ.. ကိုယ့်အိမကြိုယ့်ယာလို သဘောထားပါ’
ဆိုပြီး ဧည့်ခံနတေော့ အိမရြှိလူအကုန် တိတဆြိတစြှာ နားထောငန်ကြရောမှ လှုပလြှုပရြှရှ ဖြစ်လာကြတယ်။ ဧည့်သညအြတွကြ အခန်းပြငပြေးရ၊ ရချိုးဖို့ ရပြငေပြေးရနဲ့ ညတွင်းချင်ြး ပြေးလာရတာကြောင့် အဆာပြေ တဈခုခုစားဖို့ပါ စီစဉရြနဲ့ ငှနှင်ေးတို့မိန်းမသားတတွေ အလုပမြွားသှားကြရတယ်။ ရမေိုးခွိုး သန့်စငပြှီးသှားတဲ့ သခငန်ဗလေဆိုသူမှာ အလှနပြင် ကြည့်ကောင်းလှတယ်။ မကြခြုံးထူထူ၊ ပါးရိုးကလွှလှနဲ့ ခပထြူထူ နှုတခြမ်းသားတွကေ နှုတခြမ်းမှေးတွနေဲ့ လှနစြှာလိုကဖြကလြှန်းတယ်။ ဆံပငရြှညကြိုတော့ ကြော့ရှင်းစွာ ဖြီးသိမ်းထားပြီး သပသ်ပရြပရြပ် ဝတထြားတဲ့ အဝတအြစားတွကလေည်း အသားဖြူဖြူကြီးပေါြ ပနံတင့်လကြရြှိတယ်။ ကံပေါန်ဲ့ပဲ စကားစမှညကြကြာ သူတို့အချင်ြးချင်ြးသာ တတွတတ်ှတန်ဲ့ ပြောနကြတေယ်။ ထွန်းညိုနဲ့ မှတသ်ာကတော့ ဘေးကထိုငကြာ သူတို့ပြောသမွှ နားထောငန်ကြတေယ်။
‘ဒီလိုပုံမွိုးအတိုင်းသာဆို တို့သခငတ်ှေ အကုနအြဖမ်းခံရမှာပဲ… ပါတီတွကလေည်း ကြဲလိုကကြှတာ.. ဟိုပါတီက ဒီပါတီကို တိုကြ၊ ဒီပါတီက တခွားပါတီကို တိုကန်ဲ့ တို့ဗမာအချင်ြးချင်ြး စိတဝြမ်းကြဲနကြတော တောတ်ောဆြိုးတယကြှာ’
‘ဟုတတ်ယ်.. ကိုနဗလေ… ကတွောတ်ြို့တွေ ဒီအတိုင်းသာသှားနရင်ေ လှတလြပရြေးကတော့ ဘယတ်ော့မှ ရမှာမဟုတတ်ော့ဘူး..’
ကံပေါတ်ို့ ပြောနမှလေည်း မဟုတဘြူး။ အခုဆို မှို့ပေါသ်ာမက ရှာမှာပါ နိုငင်ံရေးဂယကတ်ှကေ ကူးစကလြာခဲ့ပြီး အယူဝါဒတွေ၊ လမ်းစဉတ်ှကြေဲပြီး သူကြီးနရောကိုတောင် အပျိုငအြဆိုင် ဖြစ်လာတာ ထွန်းညိုတို့လည်း အမှငပြဲလေ။
ပန်းလှရှာလေးက အလှူနဲ့လကမြပြတ် ရှိလှတယလြို့ ဆိုရမလြိုပင်။ စီးပြားရေးတွေ ကပြတ်ည်းနသည်ေ့ကြားမှာတောင် ရှငပြှုပြဲက တဈခုနှစ်ခုမကတော့။ အခုလည်း ရှာသူကြှယတ်ဈဦးလို့ဆိုရမယ့် ဦးမှုံကြီးရဲ့သား ရှငပြှုအလှူလေးရှိနတယ်ေ။ သားနှစ်ယောကန်ဲ့အတူ ရှာက ငှကြေေးမတတန်ိုငတ်ဲ့ ရှငပြှုလိုသူ၊ ရဟန်းခံလိုသူများကိုပါ တပါတည်း သာသနာ့ဘောငသ်ှင်းကာ ကုသိုလယ်ူပေးမယ် ဆိုသောကြောင့်သာ မနရြှငပြှုပြဲထကြ ပိုစညကြားလှတယ်။ ကြမ်းတောငကြိုငဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ငှနှင်ေးက အိမထြောငရြကသ်ားကသွှားပြီးမို့ ကြမ်းတောငကြိုငအြသဈပါ ရှေးဖို့ ရှိနတေော့ တဈရှာလုံးလည်း စိတဝြငတ်စားရှိလှကြတယ်။ ငှနှင်ေးတို့ညီအဈမတတွနေဲ့ ကြီးတောအြုန်းနှဲ့၊ အမကြေော့ရီတို့ပါ ရှငပြှုပြဲမှာ တတစြှမ်းသလောကြ လုပအြားဝိုင်းကူနကြသေလို၊ ထွန်းညိုတို့တတွလည်ေး မခိုမကပဘြဲ လုပအြားပေးနကြတေယ်။ ကံပေါန်ဲ့ ကိုနဗလေတို့ကတော့ အပျိုလေးအုပစြုဘေးမှာ ထိုငကြာ စကားဖောငဖြှဲ့နကြတေယ်။ ပညာတတဆြိုတော့ စကားအရာကြှယသ်လို၊ ရုပတ်ှကလေည်း ခပဖြှောင့်ဖြောင့်တွမေို့ မိန်းကလေးများကလည်း တခိုးခိုးတခစ်ခစ်နဲ့ သဘောကနွကြတေယ်။
‘အဈကိုလေး… ကိုမှတသ်ာက အိမကြိုခဏလာခဲ့တဲ့’
ဖိုးခွါးက ရပေုံးဆှဲရင်း အပငအြောကထြိုငကြာ ကံပေါတ်ို့အုပစြုကို ငေးနတေုန်း လာပြောခွင်းဖြစ်တယ်။
‘ဪ.. ကိုမှတသ်ာက အိမကြိုရောကသ်ှားပြီလား’
‘အင်း.. ကတွောြ အိမကြနေ ထွကလြာတာ… အခုပဲ.. သှားလိုကြဦး’
‘အေးပါ..ငါသှားလိုကမြယ်’
ကံပေါြ့အြိမကြို စရောကကြတည်းက နဗလေမကြစြိကို ဖမ်းစားနိုငသ်ူက ခန်ဓာတုတတ်ုတခြိုငခြိုင်၊ အသားညိုညိုနဲ့ အယထြနတေဲ့ ဖငလြုံးကြီးတွကေို ပိုငဆြိုငထြားတဲ့ ကံပေါယ်ောကဖြငယဆြိုသူ ထွန်းညိုပင်။ အသကမြတိမ်းမယိမ်းလောကြ ရှိပုံရပမယ်ေ့ နထေိုငမြှုပုံစံနဲ့ အရပဒြသကြောတော့ အသကကြှီးသယောင် ထငန်ရပေုံကလှှဲပြီး ကနွတ်ာ အပြဈပြောစရာမရှိခွေ။ ယောင်ျကြားပီသတဲ့ မကြန်ှာ၊ စကားအပြောအဆိုတွနေဲ့ နပေုံထိုငပြုံတွကြေောင့် ဆှဲဆောငမြှုရှိပမယ်ေ့ တခါတလေ နဗလေကိုကြည့်တဲ့ အကြည့်တွကေ တမွိုးတဖုံရှိလှတယ်။ အခုလည်း အပငအြောကကြနေ လှမ်းကြည့်နရင်ေး အိမဘြကကြို ထွကသ်ှားတဲ့ ထွန်းညိုနောကဖြကအြလှကို ကြည့်ကာ တံတွေးတွကေို အကြိမကြှိမမြွိုခနွမေိတယ်။ စကားဝိုင်းကလည်း ကောင်းနတေော့ နဗလေထသှားဖို့ အဆငမြပြလှပေေ။ တအောင့်ကြာတော့မှ
‘ကံပေါြ ငါအိမခြဏသှားဦးမယ်.. ဗိုကကြိဈစ ဖြရှင်ေးချင်လြို့’
ဆိုကာ တီးတိုးလေးပြောပြီး ထွကလြာခဲ့ရတယ်။
ထွန်းညိုတဈယောကြ သူ့မိန်းမငှနှင်ေးကို လိုးနကြေ ကုတငပြေါမြှာ ဖငကြှီးကုန်းပြီး ကိုမှတသ်ာလိုးသမွှကို စိတရြှိလကရြှိ ခံနတယ်ေ။ ဖငလြုံးကို တခကြတ်ခကြြ ရိုကလြိုကတ်ာကြောင့်လည်း စိတတ်ှေ ပိုထနရြကာ အလိုးခံချင်တ်ဲ့ စိတတ်ှကေ လွော့မသှားပေ။
‘မှတသ်ာရေ.. မင်းမိန်းမရှှနှင်ေးက အလှူအိမကြို ခဏလှည့်လာဦးတဲ့ဟဲ့’
အိမအြောကကြ အောသ်ံကြောင့် နှစ်ယောကလြုံး ခံစားခကြတ်ှေ ပကြခြငွသ်လိုလို။
‘အေး.. အေး… လာခဲ့မယလြို့.. ထွန်းည်ို.. ငါမထိန်းတော့ဘူးနောြ.. မှနမြှနပြှီးလိုကတ်ော့မယ်’
‘ဟာ.. ခုနကမှ စခံတာကို.. အားမရသေးဘူး..’
‘ညနကြေ လိုးပေးမယကြှာ… အခုမသှားရင် မင်းအမအကြောင်းလည်း မင်းသိတာပဲ.. တပူပူတညံညံနဲ့’
ထွန်းညိုလည်း စောဒက မတကခြငွတ်ော့။
‘အာ့ဆိုလည်း မှနမြှနသ်ာ လိုးလိုကဗြွာ’
မှတသ်ာကလည်း ခပမြှနမြှနလြေး ဆောင့်လိုးလိုကပြှီး လရညတ်ှကေို ဖငထြဲပန်းထည့လြိုကကြာ ပုဆိုးပြနဝြတပြှီး ထွကသ်ှားတော့တယ်။
‘ကိုမှတသ်ာ.. လောလော၊ လောလောနဲ့ ဘယတ်ုန်း’
လမ်းခုလပမြှာ ကြားဖြတန်ှုတဆြကလြိုကတ်ဲ့ နဗလေကြောင့်
‘ဪ… ညီလေး… အလှူအိမဘြကခြဏကြာ.. မင်းကော.. အိမပြှနတ်ာလား’
‘ဟုတတ်ယ်..ကိုမှတသ်ာ’
‘အေး..သှား…သှား.. အိမမြှာ ထွန်းညိုတွောကတ်ည်း ကနွခြဲ့တယ်’
ပခုံးကိုလှမ်းပုတကြာ ပြောပြီးထွကသ်ှားတဲ့ ကိုမှတသ်ာက အနီးနားလေးသှားတာတောင် လူနဲ့မလိုကအြောင် မောပန်းနသယေောင် ရှိလှတယ်။ နဗလေ အိမရြောကတ်ော့ အိမအြောကမြှ ဘယသ်ူမှမရှိ။ အိမပြေါထြပကြို အသာလေးတကလြာခဲ့ပြီး အခန်းဘကကြို လွှောကလြာခဲ့တယ်။ သူ့အခန်းကိုသှားရင် ထွန်းညိုအခန်းကို ဖြတရြတာမို့ ခွသေံလုံလုံလေးနဲ့ တလှမ်းချင်ြး လွှောကလြာခဲ့တယ်။
ကိုမှတသ်ာလိုးပေးတာကို စိတထြဲမကြနပေန်ိုငသ်ေးတဲ့ ထွန်းညိုက ကုတငပြေါကြုန်းကာ ဖငထြဲလကန်ှိုကလြကြြ
‘အား.. ကိုမှတသ်ာ.. လိုးဗွာ.. ကတွောြ့ဖငကြှီးကို အားရပါးရ လိုးစမ်းပါ… ခငဗြွားလိုးသှားတာ မကြနပေန်ိုငသ်ေးဘူး… ဖိုးခွါးရော လိုးပေး.. ညီလေးကံပေါရြော အဈကို့ဖငကြှီးကို မလိုးချင်ဘြူးလား… အရမ်းဆာနတေဲ့ ဒီဖငကြှီးကို ဘယသ်ူလိုးချင်သ်ေးလဲ.. နဗလေရော လိုးချင်လြား…. လိုးချင်တ်ယဆြို ပြောကြာ.. အကုနလြုံးကို ခံပေးမယ်.. အား.. လီးဆာတယကြှာ.. ငါလြိုး… အားးး’
တဈယောကတ်ည်း အြိမထြဲ စိတရြှိတိုင်းထနန်တေဲ့ ထွန်းညိုက နောကဖြကရြပန်တေဲ့ နဗလေကို သတိမထားမိ။
‘အားးး… လိုးပေးစမ်းပါ… ငါ့ဖငကြှီးကို လိုးပေးစမ်းပါ… အားးး’
လကကြ ၃ ချောင်းကနေ ၄ ချောင်းထိ ဖြစ်သှားပြီး ဖငဝြက လိုးခွဲချင်စြရာကောင်းလှအောင် ပြဲအာနတယ်ေ။ ဖငဝြနားတဝိုကမြှာလည်း လရညန်ဲ့တူတဲ့ အဖြူရောင် အရညလြေးတွကလေည်း ပကြေံလို့။
‘ကတ်ောျ လိုးပေးရမလား’
ရုတတ်ရကစြကားသံကြောင့် ထွန်းညိုလည်း လန့်ဖတွကြာ နောကလြှည့်ကြည့်တ်ော့ အပေါအြင်ျကြီသာရှိပြီး အောကကြလုံခညွကြ ခွရင်ေးမှာ ပုံလကြကြကြာ လီးတထောငထြောငဖြစ်နတေဲ့ နဗလေ။ ထွန်းညိုက အနားကစောငကြိုယူကာ ဖုံးဖို့ကြိုးစားလိုကပြမယ်ေ့ နဗလေက လငွမြှနစြှာ ကုတငပြေါတ်ကကြာ လကကြိုဖမ်းထားလိုကတ်ယ်။
‘လိုးချင်ရြငပြှောဆို.. ကတွောြ ခငဗြွားဖငကြှီးကို အရမ်းလိုးချင်န်တယ်ေ.. ရမလား’
ထွန်းညိုက အောကကြလီးကြီးကို တခကြင်ုံ့ကြည့်မိတယ်။ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး လီးတုတကြှီးက အရပြေားတောင် မကြှံသေး။ အကြောစိမ်းစိမ်းလေးတွေ ထနတေဲ့ လီးထိပကြ အရညကြှညလြေးတွကလေည်း ထွန်းညိုဖငကြို ဘယလြောကတ်ောင် လိုးချင်န်ကြေောင်း သကသ်ခေံနကြတေယ်။
‘ကိုမှတသ်ာဆီ အလိုးခံလို့ မဝသေးရင် ကတွောြ ထပလြိုးပေးမယ်… စိတကြွနပေဖြို့ အာမခံတယ်’
လိုးချင်ကြှောင်းကို တဖြဖြပြောနတေဲ့ နဗလေလီးကို ထွန်းညို ကိုငလြိုကပြှီး အရပြေားကို အောကဆြှဲခလွိုကတ်ော့ ပန်းရောငလြီးထိပကြှီးက နီနီရဲရဲလေး။ လီးညိုကြီးတွကေိုပဲ စိမပြှနပြေေ အားရပါးရခံလာတဲ့ ထွန်းညိုအတွကြ လီးဖြူဖြူကြီးက စိတလြှုပရြှားစရာအတိ။ ပါးစပထြဲကို တယုတယနဲ့ ထည့်လိုကပြှီး အရသာအသဈကို မှည်းစမ်းကြည့်နမေိတယ်။ လရညကြှညရြဲ့ ငံကြိကြိအရသာနဲ့ လီးသန့်သန့်အရသာက ပေါင်းစပကြာ ခွိုမှိနသ်လိုရှိလှတယ်။ ညငည်ငသ်ာသာလေး စုပန်ရောကတဆင့် မှနဆြနလြာတဲ့ စုပခြကြတ်ှကြေောင့် နဗလေလည်း ပိုကောင်းလာခဲ့တယ်။ ကုန်းကာစုပန်တေဲ့အတွကြ နဗလေက ဖငကြှီးရှိရာဆီ လကလြှမ်းပြီး ဖငပြေါကကြို စမ်းလိုကတ်ယ်။ ခပအြာအာလေးဖြစ်နတေဲ့ ဖငပြေါကန်ားက စူပြနတေဲ့အသားစိုငတ်ှကေို ပြတရြင်း သာယာမှုပေးလိုကတ်ယ်။
ထွန်းညိုက နဗလေလီးကြီးကို ပါးစပထြဲကမထုတဘြဲ ဆကတ်ိုကစြုပပြေးနတယ်ေ။ နဗလေက ကုတငပြေါမြှဆင်းကာ ထွန်းညိုကို ကုတငပြေါြ ကန့်လန့်အနအထေားနဲ့ ပကလြကလြှနစြပြေီး ခေါင်းကို ကုတငအြပြငဘြကြ ဆှဲခလွိုကတ်ယ်။ ထွန်းညိုပါးစပကြို စောကဖြုတလြိုးသလိုမွိုး လီးကိုထည့်ကာ အားရပါးရ ဆောင့်လိုးနတေော့ နဗလေလီးကြီးက ထွန်းညိုလညဇြလုပန်ားမှာ အထငသ်ား။ နဗလေက ထွန်းညိုခွထေောကကြို ဖငဝြပေါအြောငထြိ မှှောကလြိုကပြှီး စူပြနတေဲ့ ခရထေဲ လွှာကြီးကို လိပပြှီးသှင်းလိုကတ်ယ်။ ကိုမှတသ်ာလရည်၊ တံတွေးတွနေဲ့ ဖငအြရသာရောကာ ခံစားမှုက အမညတ်ပစြရာမရှိ။ လကြကြောင်းကောင်းနဲ့ လကြန်လေိုကတ်ော့ အောကမြှာထွန်းညိုက ခံရခကစြှာ ဖြစ်နတယ်ေ။ အာခေါငထြိအောင် ဖိသှင်းပြီး လိုးနတောကြောင့် တွံတွေးတွရေော၊ မကြရြညတ်ှပေါရောပြီး ထွန်းညိုမကြန်ှာတဈခုလုံး နီရဲနတယ်ေ။
‘အား..နဗလေ.. ငါမရတော့ဘူး.. ခဏဖယပြေးဦး’
ထွန်းညိုက ခွင့်တောင်းတော့ နဗလေလည်း အပေါကြအုပမြိုးထားရာမှ ဖယပြေးလိုကတ်ယ်။
‘အရမ်းကောင်းတယဗြွာ..’
ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနပြှီး ပြောလိုကတ်ဲ့ နဗလေစကားကြောင့် ထွန်းညိုလည်း
‘မင်းလိုးတာ ကြမ်းတယကြှာ.. ကောင်းတယ်.. ငါလည်း အဲလိုအကြမ်းတွပေဲ ကြိုကတ်ာ’
‘လာ… ခငဗြွားဖငကြှီးကို အားရပါးရ လိုးခွဲပေးခဲ့မယ်…’
နဗလေ လီးပေါခြှလိုကပြှီး ဖငကြှားထဲထည့်ကာ ပြတပြေးနတယ်ေ။ လီးထိပကြ ဖငဝြထဲ တိုးဝငလြိုကြ၊ ဖငကြှားထဲ ပြတသ်ှားလိုကန်ဲ့ အရသာကောင်းလှတယ်။ အပေါကြနေ ခန်ဒာကိုယကြိုမတကြာ ဖငကြှီးကော့ပြီး ပြတန်တေဲ့ ထွန်းညိုနို့တွကေို ဆုပကြိုငန်လေိုကပြှီး လကမြနဲ့ လကည်ှိုးက နို့သီးထိပလြေးတွကေို ခွပေေးနတယ်ေ။ သာယာမှုအဆုံးထိ တကလြှမ်းနတေဲ့ ထွန်းညိုကတော့ လီးကို ဖငကြှားထဲပြတန်ရင်ေး လကန်ဲ့ကိုငကြာ ဖငဝြကိုတေ့လိုကပြှီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး သှင်းလိုကတ်ယ်။ လီးထိပကြနေ အရင်းထိ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖငထြဲပူနှေးစိမ့်ဝငသ်ှားတဲ့ ခံစားခကြကြ လိုးရသူရော ခံရသူကိုပါ လောကစည်းစိမ် ပေးနနေိုငတ်ာပေါ့။ လီးအရညကြှညလြေးတွကေ ဖငခြေါင်းတလွှောကလြုံး နူးညံ့စပြေီး အထိအတွေ့က ကောင်းလှန်းလှတယ်။ လီးအဆုံးထိဝငသ်ှားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးစီ ဆောင့်နတေဲ့ ထွန်းညိုကို နဗလေက ခန်ဓာအနှံ့ ပြတသ်တပြေးနပြေီး တောင့်တင်းကာ ကစွလြဈနတေဲ့ အညာသား ယောင်ျကြားတဈယောကရြဲ့ ပြယုဒကြို ခံစားနမေိတယ်။ ကြှကသ်ားတွနေဲ့ခညွြး တညဆြောကထြားသလား အောကမြေ့ရတဲ့ ကြီးမားကစွလြဈနတေဲ့ ခန်ဓာမှာ အဆီပိုတွဟေု လုံးဝမရှိဘဲ ကိုငရြ၊ တွယရြ၊ ပြတသ်တရြတာဟာ ခံစားမှုအသဈတမွိုးပါပဲ။
ခဏနကြတေော့ ထွန်းညိုက ဆောင့်ကြောင့်ထိုငလြိုကပြှီး နဗလေလီးပေါကြို အားရပါးရ တကဆြောင့်တော့တယ်။ ထွန်းညိုရဲ့ လီးညိုကြီးကြီးကတော့ နဗလေဗိုကသ်ားပေါမြှာ တဘတဘြတ်။ တောငစြပြုနတေဲ့ လီးကြီးကို နဗလေက လကန်ဲ့ ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဂွင်းထုပေးနလရေေဲ့။ ထွန်းညိုရဲ့ တကဆြောင့်ခကြကြ အခွိနကြှာလာလေ ပိုအားကောင်းလေ ဖြစ်နတောမို့ အိပခြန်းထဲမှာ လိုးသံတွကေ ကယွလြောငစြှာ ထွကပြေါန်တယ်ေ။
‘အားးး.. နဗလေ.. မင်းလီးကြီးက ကောင်းလိုကတ်ာကြာ… အလြိုးခံရတာ ကောင်းနရေောပဲ.. အိုးးးး’
စကားပြောပြီး နှုတခြမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ဆောင့်နတေဲ့ ထွန်းညိုကိုလည်း
‘မင်းဖငကြှီးက ကောင်းတယကြှာ… လိုးရတာ ဆိမ့်နတောပဲ… ငါလိုးမဖငကြှီး… လိုးမဝဘူးကြာ’
‘အားးး… အိုးးး… လိုးပေး နဗလေ.. မင်းစိတတ်ိုင်းကြ လိုးပေးတော့’
ဆိုကာ နဗလေလီးပေါမြှ ထလိုကတ်ော့
‘ကုန်းလိုကကြှာ.. မင်းဖငလြုံးကြီးကို ကြည့်ပြီး လိုးချင်တ်ယ်’
ကုတငပြေါမြှာ နဂိုရှိရင်းစွဲ ဖငလြုံးကို ပိုကြှအောင် ကုန်းပေးထားတဲ့ ထွန်းညိုက တကယ့်ကြှမ်းကငွသ်ူတဈယောကလြိုမွိုး ရှိလှတယ်။ သူရဲ့ကုန်းပေးထားတဲ့ ကြောပြငပြုံစံနဲ့ အနအထေားက အတွေ့အကြုံမရှိသူ လူငယလြေးတွအတွေကြ တခွီပြီးရလောကအြောင် ဆှဲဆောငမြှုရှိတယလြြို့ နဗလေ ထငမြိတယ်။ လီးကိုကိုငထြုရင်း ထွန်းညိုဖငဝြပြဲပြဲကို သုံးလေးခကြလြောကြ ရိုကလြိုကပြှီးမှ လီးကိုထည့်လိုကတ်ယ်။ ဘေးနှုတခြမ်းသားများကို ဆှဲဖြဲရင်း လီးထိပလြေးကနေ အရင်းထိတိုင် နဈမှှုပပြွောကကြှယထြားတယ်။ နဗလေက တံတွေးတခကြြ ထွေးလိုကကြာ ဆကတ်ိုကမြရပမြနား တရစပ် ဆောင့်လိုးတော့တယ်။ လီးနဲ့အတူဝငရြောကသ်ှားတဲ့ တဲတွေးတွကပေဲ လီးနဲ့အတူ ပြနထြှကလြာတယ်။ တဖောင်းဖောင်းနဲ့ စိတကြွနပေစြရာကောင်းလှတဲ့ ရိုကခြတသ်ံတွကေ နှစ်ယောကလြုံးကို ရမျမကအြဆုံးစွနထြိ ပို့ဆောငပြေးထားတယ်။ ရှေ့ကနေ ကုတငကြို မှဲမှံစွာကိုငထြားတဲ့ လကတ်ှကေ နဗလေဆောင့်ခကြတ်ှကြေောင့် အားတွပြေော့လာကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာတယ်။ အဆောင့်ခံရတဲ့ ခံစားမှုများစွာထဲမှာ အကောင်းဆုံးလို့ ပြောရမလားလို့ ထငမြှတရြတဲ့ ဆောင့်ခကြတ်ှကေ ပကစြကလြှန်းတယ်။ အသားဖြူဖြူနဲ့ မှို့ကြီးသားက အသားညိုညိုနဲ့ တောသားတွထကြေ ဆောင့်အားက ပိုသာနသေေးတယ်။
နဗလေက ကြီးမားလုံးကစွန်တေဲ့ ဖငလြုံးကြီးတွကေိုပြတကြာ ဆောင့်လိုးနပြေီး ထွန်းညိုကလည်း တခကြမြှ မကြန်ှာမပကြဘြဲ အလိုးခံနတောက အားရစရာရှိလှတယ်။ လီးကြီးက ဖငထြဲတလွှောကြ ခပမြှနမြှနန်ဲ့ ကြမ်းကြမ်းလေး အသှင်းအထွကြ ရှိနပေုံကလည်း နဗလေကို စိတပျိုကြှစတယ်ေ။
‘အား.. ထွန်းညို… မင်းကို ငါအပိုငလြိုချင်တ်ယကြှာ… ကောင်းလိုကတ်ဲ့ ဖငလြုံးကြီးနဲ့ ဖငပြေါကကြှီး… အိုး.. လိုးရတာ အရသာအပြည့်ဘဲ’
‘အားးး… လိုးကောင်းရင် မှို့မပြနခြင် နေ့တိုင်းလိုးပေးကြာ… ငါလည်း မင်းလီးနဲ့ခံရတာ အားရတယ်.. အိုး…’
လိုးသံတွကေ မှိုငမြှိုငဆြိုငဆြိုငရြှိလှပြီး လိုးခကြတ်ှရေော ခံခကြတ်ှကပေါ ပကစြကလြှန်းလှတယ်။ ထွန်းညိုက ကုန်းနရောမှ ပကလြကလြှနပြေးလိုကပြှနတ်ော့ နဗလေက ခွနှစ်ေချောင်းကို အစွမ်းကုန် ဖြဲကားလိုကပြှီး စူပြကာ ပြဲအာနတေဲ့ ဖငပြေါကထြဲမှာ လီးစိမလြိုကပြှနတ်ယ်။ ကုန်းခံရတာနဲ့ ပကလြကခြံရတာမှာ ပကလြကခြံရတာက လီးတချောင်းလုံးကို အဆုံးထိဝငသ်ှားသလို ခံစားမှုမွိုး ပိုဖြစ်စတယ်ေ (စာရေးသူ ခံစားခကြပြါ)။ ခွတဖေကကြို ကုတငန်ဲ့ကပထြားပြီး နောကတ်ဖကကြို နဗလေကိုယန်ဲ့ တပျိုငတ်ည်းကပကြာ ထောငထြားပြီး လိုးနတောက အားရစရာအတိ။ ထွန်းညိုဗိုကသ်ားတွကေို ပြတကြာ လိုးပေးရင်း လီးဆာနတေဲ့ ထွန်းညိုမကြန်ှာကို ကြည့်ရတာကလည်း လိုးအားပိုကောင်းစဖေို့ အားတဈခု ဖြစ်လာတယ်။ နဗလေဆောင့်ခကြတ်ှကေို အားရသလို အကြည့်မွိုးနဲ့ ကြည့်နတေဲ့ ထွန်းညိုအကြည့်တွကေ ရငခြုနသ်ံလည်း မှနစြသလေို ဆောင့်အားကိုလည်း နှစ်ဆတိုးဖို့ လုံလောကစြတယ်ေ။ နဂိုကတည်းကမှ မှနန်တေဲ့ ဆောင့်ခကြတ်ှကေ ပိုပြီးမှနလြာကာ ဆောင့်အားကောင်းလာတော့ ထွန်းညိုလည်း အပျိုပျိုအလဲလဲ။
‘အား.. ထွန်းညို.. ငါတောတ်ောကြောင်းနပြေီ… ပြီးတော့မယထြငတ်ယ်.. အိုးးး’
‘အင်း.. နဗလေ.. ပြီးလိုကလြေ… အားးး’
ထွန်းညိုက ကိုယ့်လီးကိုယကြိုငပြှီး ထုနသလေို နဗလေလည်း အဆောင့်တခကြမြှ မယိုငလြဲပေ။ ထွန်းညိုထုတာက ပိုမှနလြာပြီး အသကရြှူသံတွလည်ေး ပြင်းထနလြာတယ်။
‘အားး…နဗလေ.. ငါပြီးတော့မယ်.. အားးး…. အားးးး… အားးးးး’
အသံက နောကဆြုံးမှာ ဆှဲငငသ်ှားပြီး လရညန်ှေးနှေးပစွပြစွတ်ှကေို ဗိုကသ်ားနဲ့ ရငဘြတပြေါြ ပန်းထုတလြိုကတ်ယ်။ ထွန်းညိုပြီးခကြတ်ှကေ ဖငကြိုညှဈအားတွေ ဖြစ်စပြေီး နဗလေပြီးဆုံးဖို့ပါ အကူအညီပေးနတယ်ေ။
‘အားး.ထွန်းညို… မင်းညှဈလိုကတ်ာ.. အရမ်းကောင်းတယ်.. အားးးး… အားးးးးး’
နဗလေကတော့ လရညတ်ှကေို ထွန်းညိုဖငထြဲပဲ ပန်းထည့်လိုကရြင်း ထွန်းညိုရငဘြတပြေါကြို မှောကလြဲလိုကတ်ော့တယ်။
—————————-
ရှငပြှုပြဲလေးက စညကြားလှသလို ကြမ်းတောငကြိုင် မိန်းမချောလေး မှတသ်ကကြ ယဉလြှပါတယ်။ ရှငလြောင်းလှည့်ပြဲကလည်း မှိုငမြှိုငဆြိုငဆြိုင် ခမ်းခမ်းနားနားနဲ့ ပန်းလှရှာသူတို့အလှကား တမူထူးခွားပါတယ်။ အလှူပြဲကြီးကလည်း ထမင်းရခွေောင်းစီးကြှေးတော့ အိမတ်ိုင်းက မီးခိုးတိတ် လာစားကြတဲ့ ဓလေ့ကလည်း အလှူရှငမြွားအဖို့ ကြညန်ူးစရာအတိပင်။ ရှာကလူတွအတွေကြ အပန်းဖြစရောဆိုတာဟာလည်း သပသ်ပမြရှိပဲ ဒီလိုပြဲမွိုးတွမှသော စိတည်ဈမှုတွေ မေ့ထားကာနရတောမို့ လူတိုင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးနဲ့ ပြောရြှှငန်ကြတေယ်။ ထွန်းညိုတို့လို လူလတပျိုင်းယောင်ျကြားတွနေဲ့ လူငယတ်ှကတေော့ အလှူပိတအြနနေဲ့ ထန်းတောထဲ ပြောပြွောပြါးပါး သောကသ်ောကစြားစားပေါ့။
ဒီတခါ ထန်းရညဝြိုင်းမှာတော့ နဗလေရောပါတာမို့ သူ့စကားတွကေ နိုငင်ံရေးအကြောင်းတွသော ဖြစ်တယ်။ မွိုးခစွပြှညခြစွြ နိုငင်ံသားတဈယောကဖြစ်တော့ လှတလြပရြေးရဖို့ကို အဓိကထား ဆှေးနှေးတယ်။ ကနွသ်ူများမှာ နဗလေနဲ့ ကံပေါတ်ို့ စကားတို့ကို ခေါင်းတညိတည်ိတဖြှင့် ထောကခြံအားပေးလကြြ။ တခွို့ဆို လကသ်ီးလကမြောင်းတန်းကာ အောဟြဈဆူညံလကြန်ဲ့ ရှာထဲက နိုငင်ံရေးဟောပြောပြဲလေးက မမွှောလြင့်ဘဲ အသကဝြငသ်ှားခဲ့ရတယ်။ ဟောပြောပြဲလေးထဲက ထွန်းညိုတဈယောကကြတော့ ကြကသ်ီးမှှေးညှင်းတွထကော သှေးတွကလေည်း ဆောင့်တကလြကြြ မကြန်ှာဖြူအင်ျဂလိပတ်ို့၏ လူပါးဝ ဂုပသ်ှေးစုပမြှုများကို ဒေါသထွကလြကြရြှိကာ နတေော့တယ်။
တဈရကြ နေ့လယခြင်းတဈခုမှာတော့ သခငန်ဗလေဆိုတဲ့ နာမညန်ဲ့ စာတစောင် ရောကလြာတယ်။ ထိုစာကို လကခြံသူမှာ ထွန်းညိုဖြစ်သောလြည်း ကံပေါကြတဆင့် ပေးလိုကရြာ နဗလေနဲ့ ကံပေါတ်ို့နှစ်ယောကကြ စာဖတပြှီးသညန်ှင့် ထွန်းညိုက နားရညဝြနသေော နိုငင်ံရေးအကြောင်းတွကြေောင့်
‘စာထဲ ဘာရေးထားလို့လဲ ကံပေါျ’
‘ဒေါကတ်ာဘမောြ ဦးဆောငတ်ဲ့ ညှန့်ပေါင်းအစိုးရက ပြုတသ်ှားတော့ ဦးပုခေါင်းဆောငတ်ဲ့ အစိုးရ တကလြာတယတ်ဲ့လေ’
‘အဲတော့’
ထွန်းညို နားမလညလြို့ ဆကမြေးလိုကတ်ော့ နဗလေက
‘ဦးပုတို့အစိုးရကလည်း နာမညသ်ာရှိတာပါဗွာ.. အမှနစြငစြဈ အာဏာမရှိပါဘူး… အစိုးရအမှနစြငစြဈက ဘုရငခြံနဲ့ အင်ျဂလိပမြကြန်ှာဖြူတွပေဲ… ဘာမှမထူးသေးဘူးပေါ့ဗွာ’
‘ဪ’
‘မှို့ပေါမြှာတော့ အလုပသ်မားတွရေော၊ ကြောင်းသားတွပေါ ဆန်ဒပြနကြပြေီ ပြောတယ်.. တခွို့နယရြှာလေးတွမှောလည်း လယသ်မားလှုပရြှားမှုတွလည်ေး ပေါန်ပြေီ ပြောကြတယ်’
ဒီတခါတော့ ထွန်းညိုက
‘အင်း… ကြောင်းသားလေးတွတေောင် တောလြှနန်ကြတော.. ကြုပတ်ို့လို အရှယကြောင်းတွကေ အိမမြှာပဲ အိပလြိုကစြားလိုကန်ဲ့ နလေို့မရတော့ဘူးပေါ့’
‘ဟုတတ်ာပေါ့.. ကိုထွန်းညိုရာ.. ကတွောပြှနရြင် မှို့ကိုသာ တခါတည်းလိုကခြဲ့တော့’
နဗလေ စကားကြောင့် ကံပေါကြ
‘ဟာ.. ကိုနဗလေကလည်း ကိုထွန်းညိုက ဘယလြိုလုပမြလဲဗွာ… သူက တခွိနလြုံး ဒီမှာပဲနတောကို… နိုငင်ံရေးအကြောင်းတွကေိုလည်း ဂဏနနမသိဘဲ’
‘နိုငင်ံရေးလုပဖြို့ မွိုးခစွစြိတတ်ခုရှိရုံနဲ့ လုံလောကပြှီ ငါ့ညီ… နိုငင်ံရေးဆိုတာ လုပရြင်း သူ့ဘာသာသူ သိလာလိမ့်မယ်.. အရေးကြီးတာက ထိုငမြနဖေို့ဘဲ ထလုပဖြို့ဘဲ လိုအပတ်ာ’။
‘ဖြစ်ပါ့မလားရှင်… အဈကိုက တောရှာမှာပဲနေ၊ တောရှာမှာပဲ ကြီးပြင်းလာတာ.. ဟိုမှာ အဈကို ဘယလြိုဒုကျခတွေ ကြုံရမလဲဆိုတာကိုခမသိနိုငဘြူးလေ…’
‘စိတခြစွမ်းပါ ငှနှင်ေးရာ… အဈကိုက ပညာမတတလြည်း လူကဲခတမြညံ့ပါဘူး… ကံပေါတ်ောင် နိုငင်ံရေးလှုပရြှားမှုတွထေဲ ဝငပြါနတော.. သူရှိသားပဲ.. စိတမြပူပါနဲ့’
အတနတ်န် တားနသည်ေ့ကြားမှ ထွန်းညိုက နိုငင်ံရေးလုပရြန် နဗလေ၊ ကံပေါတ်ို့နဲ့အတူ မှင်းခွံမှို့ပေါကြို လိုကလြာခဲ့သည်။ ရှာထိပလြေးမှာ မကြရြညတ်စမ်းစမ်းနဲ့ ကနွခြဲ့တဲ့ ငှနှင်ေးဆီမှာ သူနဲ့ရတဲ့ကလေး ရှိနတောကိုသာ သိခဲ့ရင် ထွန်းညို နိုငင်ံရေးလုပဖြို့ မှို့တကမြိမှာ မဟုတခြွေ။
ထွန်းညို ထွကသ်ှားပြီးကတည်းက ငှနှင်ေးတဈယောကြ အိပရြာထဲ ဘုန်းဘုန်းလဲတော့တယ်။ အဈမဖြစ်သူကော အမဖြစ်ေသူကပါ အားပေးနှစ်သိမ့်ကြပမယေ့ြ လငယ်ောင်ျကြားက အနားမှာမရှိတော့ စိတအြားငယလြှတယ်။ ဒီကြားထဲ အစားလည်း ခဏခဏပကြသ်လို တခါတလဆေိုလည်း ပျို့အနခြငွလြှတယ်။
‘အမေ… ကြုပရြာသီမလာတာ နည်းနည်းကြာပြီ’
‘အို.. အဲ့ဒါ အခုမှ ပြောရမလား မိငှနှင်ေးရေ… ဟဲ့.. ရှှနှင်ေး လာစမ်းပါဦးဟယ်’
အမဖြစ်ေသူအောခြေါသ်ံကြောင့် ထမင်းခကြရြာမှ အပြေးတလှှားလေး ရောကလြာတဲ့ ရှှနှင်ေးက
‘ဘာဖြစ်လျို့လဲ အမေ..’
‘ညဉျးညီမ ရာသီမလာတာ ကြာပြီတဲ့’
‘ဟဲ့.. ဪ ညဉြးနှယ်.. ခကလြိုကတ်ာ.. ထွန်းညိုရော ဒီအကြောင်း မသိဘူးလား’
‘ကြုပ် မပြောလိုကရြဘူး…’
‘သှား.. ဆေးဆရာသှားပင့်ခွေ.. မိငှနှင်ေးကရော ဘာအာသီသရှိတုန်း.. အုန်းနှဲ့ကို ပြငခြိုင်းရအောင်’
‘ဘာမှစားချင်စြိတမြရှိပါဘူး အမရေေ.. ကိုထွန်းညိုကိုပဲ ပြနလြာစချင်ေတ်ယ်..’
ရှှနှင်ေးရော အမဖြစ်ေသူ ဒေါကြွော့ရီပါ သကပြှင်းခရွုံကလှှဲပြီး ဘာမှမတတန်ိုငပြေ။
နဗလေနတေဲ့အိမမြှာပဲ ထွန်းညိုကော ကံပေါပြါ လိုကန်လေိုကကြှတယ်။ နဗလေက အိမသ်ီးသန့်ငှါးရမ်းနထေိုငပြှီး မိဘတွကတေော့ သပသ်ပစြီ နကြတေယလြို့ သိရတယ်။ ယောင်ျကြားသားသုံးယောကမြို့ နရထေိုငရြတာ လှတလြပလြှပမယ်ေ့ စားရေးသောကရြေးကတော့ ဖြစ်သလိုပဲ စားကြတယ်။ ကံပေါမြရှိခွိနတ်ိုင်း နဗလေလိုးတာကို စိတတ်ိုင်းကခွံနရတောမို့ ထွန်းညိုတဈယောကြ မှို့ပေါရြောကလြာတာ ပြောရြှှငန်မေိတယ်။ တခါတရံတော့ မိန်းမဖြစ်သူငှနှင်ေးကို သနားလှပမယ်ေ့ ပြင်းပြနတေဲ့ နိုငင်ံရေးစိတတ်ှကြေောင့်သာ လာခဲ့ရတာမို့ ကိုယ့်ကိုယကြို နှစ်သိမ့်နရတေယ်။ ဖိုးခွါးကိုတောင် မခေါခြဲ့ဘဲ ငှနှင်ေးကို စောင့်ရှောကဖြို့ ထားခဲ့တယလြေ။ နိုငင်ံရေးတွေ တညင်ှိမသ်ှားပြီး လှတလြပရြေးရပြီးမှ ရှာပြနတ်ော့မယလြို့ သန်ဓိဌာနခြထွားတော့ ဆုံးဖြတခြကြအြတိုင်း နသှေားတော့မယ်။
ဒီနေ့က ဟောပြောပြဲလေးတဈခု ရှိတာကြောင့် ထွန်းညိုက ပြဲလုပမြယ့်နရောမှာ ကူဖို့ရောကန်တယ်ေ။ နရောက အထကတ်န်းကြောင်းတဈခုထဲမှာဖြစ်ပြီး ပြဲမစခငလြောကကြတည်းက လိုအပတ်ာတွကေို ဝိုင်းကူလုပပြေးနတယ်ေ။ ကံပေါရြော နဗလေပါ ရှိနကြပြေီး သူတို့က ဟောပြောဖို့အတွကခြစီစဉန်ကြတေယ်။ ထွန်းညိုကတော့ စငလြုပပြေးတာတွေ၊ နောကခြံလိုကကြာတွေ ပြငတ်ာတွမှော ကူညီပေးရင်း အလုပရြှုပန်တယ်ေ။
‘ကိုထွန်းညို.. ကတ်ောျ့ကို ဒါလေးကူပေးဦး’
ဆိုကာ ကြိုးတဈချောင်းကမ်းပေးတဲ့ အေးမောငဆြီက ကြိုးတဈစကို လှမ်းယူလိုကတ်ယ်။
‘ကတွောြ ဒီကြိုးကို အပေါမြှာ ခညွမြလို့.. အောကကြခုံကိုလည်း ထိန်းပေးထားဦးနောြ အဈကို’
‘အေး… ညီလေး’
အေးမောငကြ ခုံပေါကြို တကလြိုကပြှီး အပေါထြုပတ်န်းမှာ ကြိုးတဈစကို ခညွန်တယ်ေ။ ထုပတ်န်းက မှင့်လှန်းအားကြီးတော့ ခုံခုထားရငတ်ောင် သူ့အရပန်ဲ့ သချောလှမ်းမမှီတဲ့အတွကြ ခကခြကခြဲခဲ လုပန်ရတေယ်။ ထွန်းညိုကတော့ ခုံကိုသချောထိန်းပေးထားရင်း သူ့မကြန်ှာရှေ့တည့်တည့်က အေးမောငရြဲ့ ပုဆိုးအောကမြှာ တလှုပလြှုပဖြစ်နတေဲ့ လီးကို သချောစိုကကြှည့်နမေိတယ်။ လီးက ပုဆိုးကြားထဲကနေ ကုန်းထလာမယ့်အတိုင်း မို့မောကကြာ လူလှုပရြှားတိုင်း သူပါလိုကပြှီး လှုပရြမ်းနတယ်ေ။ ထွန်းညိုက အာတွခွေောကလြာပြီး ပြေးငုံချင်တ်ဲ့စိတတ်ှေ တဖြားဖြား ဖြစ်လာတော့တယ်။
‘အဈကို… ရပြီ.. ကနွတ်ဲ့တဖကြ သှားခညွရြအောင်’
‘အင်း ညီလေး.. သတိနဲ့ဆင်းဦး’
ထွန်းညိုတို့လည်း စငန်ောကတ်ဖကကြိုသှားပြီး ကြိုးခညွဖြို့ ထပလြုပကြှတယ်။ ခုနကအတိုင်းပဲ ပြနဖြစ်တာမို့ ထွန်းညိုမှာ ဖငထြဲက ယားသလိုလို၊ လညခြွောင်းထဲက ယားသလိုလို ဖြစ်လာကာ သူပါလီးတောငလြာရတော့တယ်။ နဗလေကိုကြည့်တော့လည်း သူတို့ဟာသူတို့ အလုပမြွားနကြပေုံပဲ။ တခါတရံ အချင်ြးချင်ြး အောဟြဈဆူညံနကြသေေးတယ်။ အေးမောငကြ ကြိုးသချောခညွလြိုကပြှီးမှ အောကဆြင်းဖို့ကြံတော့ သူ့လီးနရောကို သချောစိုကကြှည့်နတေဲ့ ထွန်းညိုကို သတိထားမိတော့တယ်။
‘ကိုထွန်းညို.. သချောထိန်းထားနောျ.. ကတ်ောျ ဆင်းတော့မယ်’
‘အင်း ညီ… ဆင်းပါ.. သချောကိုငထြားတယ်’
အခုဆို စငကြ အပြီးသတ် ပြငဆြငပြှီးသှားပြီမို့ ထွန်းညိုနဲ့ အေးမောငတ်ို့လည်း အနားရကြပြီ။ အေးမောငကြ အပြငထြှကသ်ှားပြီး ဆေးလိပကြှမ်းကို ခဲနတေော့ ထွန်းညိုလည်း သူ့နောကလြိုကသ်ှားပြီး တောင်းသောကရြတော့တယ်။
‘ကိုထွန်းညိုမိန်းမက ရှာမှာကနွခြဲ့တာလား.. ကတွောကြ လူပျိုထငန်တော’
‘မဟုတပြါဘူးကြာ.. ကံပေါကြ ငါ့ယောကဖြလေ’
‘ဪ… ကံပေါန်ဲ့ နဗလေက ဒီမှာနာမညကြှီးတွပေဲ.. သူတို့ဟောပြောမယဆြို လူတွလောကြတာမှ ဝရုန်းသုန်းကား’
‘အေး.. ငါလည်း သူတို့ဆှယလြို့ ဒီလိုစိတပြါလာတာပဲကြည့်လေ.. ဟားး… ဟားးးး’
သူ့စကားသူ သဘောကကြာ ရယပြှီးပြောလိုကခြှင်းအပေါြ အေးမောငကြပါ လိုကရြယပြေးတယ်။
‘ကိုထွန်းညိုက မိန်းမနဲ့ဆိုတော့ မိန်းမတွကေို လိုးဖူးမှာပေါ့နောျ..’
‘……’
‘ကတွောတ်ော့ တခါမှ မလိုးဖူးသေးဘူးဗွာ… နဖေို့စားဖို့ ရုန်းကနန်ရတောနဲ့ နိုငင်ံရေးတဖကန်ဲ့ဆိုတော့ အဲဒါတွကေို အခွိနမြပေးနိုငသ်ေးဘူး’
‘အေးဆေးပေါ့ကြာ.. မင်းက အသကင်ယပြါသေးတယ်.. နောကကြှကြုံရမှာပဲ’
‘လီးကတော့ အမြဲတောငန်တောပဲ… ထနသ်လားလည်း မပြောနဲ့…’
ပြောရင်း ပုဆိုးပေါကြနေ လီးကိုဆှသလိုမွိုး ကုတန်တယ်ေ။ ထွန်းညိုက သချောကြည့်ရင်း တဖြည်းဖြည်း ခေါင်းထလာတဲ့ လီးကြီးကိုခမွှောန်မေိတယ်။ ထွန်းညိုတို့က ခန်းမအပြငဘြကြ အပငအြောကမြှာမို့ နှစ်ယောကတ်ည်း အေးဆေးဖြစ်နတယ်ေ။ အေးမောငကြ ခန်းမဆီကို လှမ်းကြည့်လိုကပြှီး ဘယသ်ူမှမမှငလြောကမြယ့် နရောကို နည်းနည်းရှှေ့ကာ ပုဆိုးခါးပုံစကို ဖြခလွေိုကရြင်း လီးကို ထုတပြှလိုကတ်ယ်။
အမှနတ်ော့ အေးမောငမြှာ မိန်းမနှစ်ခါရပြီးသား စားဘဲကြီးမှန်း ထွန်းညိုကတော့ မသိခွေ။ ရှာမှာ အသကြ ၁၆ နှစ်တုန်းက တဈယောကရြပြီး အိမထြောငကြှဲကာ မှို့တကလြာတယ်။ မှို့ပေါမြှာ ပြဲရုံတွကြေား အလုပလြွှောကလြုပရြင်း စွေးသညတ်ဈယောကန်ဲ့ ငှိစွန်းကာ တခါအိမထြောငကြခွဲ့သေးတယ်။ ဒီအိမထြောငလြည်း မမှဲဘဲ ထပပြကြကြာ နောကဆြုံးမှာတော့ နိုငင်ံရေးသမားယောငယ်ောင် ဘာယောငယ်ောငန်ဲ့ နဗလေတို့ဆီ ရောကလြာခွင်း ဖြစ်တယ်။ အသကကြ ၂၅ ပတခြွာလညထြဲဆိုပမယ်ေ့ လီးကတော့ အသကြ ၆၀ ယောင်ျကြားတဈယောကန်ီးပါး အတွေ့အကြုံရှိလှသူမို့ လီးကြိုကတ်ဲ့သူတွကေို သချောအာရုံခံမိနိုငတ်ယလြေ။ အခုလည်း ထွန်းညိုက လီးကြိုကတ်ဲ့သူမှန်း ရိပမြိတာကြောင့် တမငပြှနခွင်ေးပင်။ ထွန်းညိုမကြစြိအောကမြှာတင် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဆုံးစွနထြိ တောငလြာတဲ့ လီးကြီးက အကြောတပျိုင်းပျိုင်းထကာ ပေါကကြှဲထွကမြတတ် ဖြစ်နတယ်ေ။
‘ကိုထွန်းညို.. စုပပြေးချင်လြား’
‘……’
ထွန်းညိုခေါင်းကိုကိုငကြာ သူ့လီးပေါြ အသာအယာ ဖိခလွိုကတ်ော့ အလိုကသ်င့်ပါလာပြီး နှုတခြမ်းသားတွရေဲ့ စိုစွတပြူနှေးမှုလေးတွကေ လီးထိပမြှာ တဝဲလညလြည်။ လီးထိပကြိုပဲ သချောစုပပြေးကာ လွှာစွမ်းပြနတေဲ့ ထွန်းညိုအရညအြချင်ြးကလည်း မခလှမှေန်း အေးမောင် ရိပစြားမိတယ်။
‘ကိုထွန်းညို.. လာဗြာ.. တခွားနရောသှားရအောင်’
ဟုဆိုကာ အေးမောငကြ ဦးဆောငထြှကသ်ှားပြီး ထွန်းညိုက နောကမြှလိုကလြာခဲ့တယ်။ ခန်းမနဲ့ဝေးရာ စာသငခြန်းတဈခုထဲကို ဝငသ်ှားပြီး အေးမောငကြ ပုဆိုးကို အကုနခြွှတခြလွိုကတ်ော့ ထွန်းညိုလည်း ဒူးထောကကြာ လီးကို အားပါးတရ စုပပြေးလိုကတ်ော့တယ်။ လီးစုပရြတဲ့ အရသာက အရမ်းကောင်းလှန်းတော့ ဘယသ်ူ့ကိုပဲတွေ့တွေ့ လီးပဲပြေးစုပခြငွန်မေိတဲ့အထိ ထနတ်တန်ပြေီ။ လီးကို အရင်းကနေ ကိုငလြကြထြုကာ လီးစုပပြေးနတေော့ အေးမောငလြည်း ခါးကော့လကြြ ဇိမယ်ူနတယ်ေ။
‘ကောင်းတယ်.. ကိုထွန်းညို.. ခငဗြွားစုပပြေးသလိုမွိုး ဘယသ်ူမှ မလုပပြေးဖူးဘူး’
‘ဟမ်.. တခါမှ မလိုးဖူးဘူးဆို’
‘ဟို… ကတွောြ ပြောချင်တ်ာက ဘယသ်ူ့ဆီကမမှ မရဖူးဘူးလို့.. အဈကိုက ပထမဆုံးလို့ ပြောချင်တ်ာ.. ဟဲ… ဟဲ’
‘…..’
ထွန်းညိုလည်း ဘာမှဆကမြပြောတော့ဘဲ လီးကြီးကိုပဲ ဆကစြုပပြေးလိုကတ်ယ်။ လီးကို ဘေးတဖကတ်ခကြစြီကနေ လကြလြိုကြ ဘောထုပတ်ှပေါ ငုံလိုကန်ဲ့ သာယာမှုအပြည့် ပေးနမေိတယ်။ ခုနက ပငပြငပြန်းပန်းလုပထြားရတော့ ဘောထုပတ်ှဆေီက ခွှေးနံ့ပြင်းပြင်းလေး ရနပမေယ်ေ့ ထွန်းညို ဂရုမစိုကဘြဲ ဆကကြာငုံပေးထားလိုကတ်ယ်။ နောကတ်ပြနအြနနေဲ့ လီးကိုအဆုံးထိ ငုံလိုကပြှီး ဘောထုပကြိုပါ ပါးစပထြဲသှင်းဖို့ ကြိုးစားလိုကတ်ယ်။ ပါးစပကြို တတန်ိုငသ်လောကြ ကယွကြယွဟြထားလိုကပြှီး တွဲကနွတေဲ့ ဘောထုပြကြို ဆှဲသှင်းလိုကတ်ော့ လီးအုံတဈခုလုံးက ပါးစပထြဲမှာအပြည့် ဖြစ်နတယ်ေ။ ဒီလိုအတွေ့အကြုံက နှစ်ယောကလြုံးအတွကြ အသဈမို့ အထူးကောင်းနကြတောမှာ ပြောစရာမလိုအပပြေ။ လီးအုံတခုလုံးကို ပြနထြုတလြိုကခြွိနမြှာ လီးကြီးက တံတွေးတွနေဲ့ ရှှဲစိုလကြရြှိပြီး လီးထိပမြှာလည်း ပြောငလြကန်ကော လရညကြှညတ်ှကေ ပါးစပန်ဲ့တန်းလန်း။ လွှာကိုထုတကြာ လီးချောင်းကြီးနဲ့ တဖတဖြတ် ရိုကလြိုကပြှီး ထပမြံစုပပြေးလိုကတ်ယ်။ အားရလောကအြောင် စုပပြေးပြီးမှ ထွန်းညိုက စာရေးခုံပေါတ်ဈခုမှာ လကထြောကကြာ ကုန်းပေးလိုကတ်ယ်။ အေးမောငကြ ပုဆိုးကိုလှနလြိုကပြှီး ပေါလြာတဲ့ ဖငလြုံးကြီးကို တဈခကြန်ှဈခကြြ ဆင့်ရိုကကြာ
‘ကောင်းလိုကတ်ဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးကြာ… ငါလြိုး..’
ထပပြှီးတော့ ဖငန်ှဈလုံးကို လကန်ဲ့ဖြဲလိုကပြှီး ဖငပြေါကတ်ည့်တည့်ကို တံတွေးထွေးခလွိုကပြှီး လကခြလယန်ဲ့ လကည်ှိုးထိုးကာ နူးနှပပြေးလိုကတ်ယ်။ ဖငပြေါကကြ လကခြွောင်းတွကြေားမှာ စူပြအာလာပြီး အလိုးခံဖို့ အသင့်ဖြစ်နတေော့ အေးမောငကြ လီးကိုထည့်ခလွိုကတ်ယ်။
‘အားးး… ကောင်းတယကြှာ… လိုးပေး.. အားးးး’
ခပသ်ှကသ်ှကလြေးလိုးနတေဲ့ အေးမောငကြလည်း အောကကြ မညဉြးမညူခံပေးနတေဲ့ ထွန်းညိုကြောင့် လိုးရတာ အားပါးတရရှိလှတယ်။ ဖငလြုံးညိုညိုကြီးတွကေ တခကြလြိုးတိုင်း တခါစီ တုနခြါသှားတာမို့ ခပစြိပစြိပလြိုးခကြတ်ှအေောကမြှာ တလှုပလြှုပန်ဲ့ ခါရမ်းနတယ်ေ။ အပေါအြင်ျကြီကို ကြောလညထြိ ပင့်တငလြိုကတ်ော့ လှပတဲ့ကြောပြငန်ဲ့ ခါးသိမသ်ိမလြေးက ပနံတင့်လှတယ်။
‘ကိုထွန်းညို ဖငကြှီးက အားရစရာကြီးဗွာ.. လိုးရတာ ဇိမရြှိလှတယ်’ ခ
ခါးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ညှပကြိုငပြှီး ခါးအောကပျိုင်းကိုပဲ လှုပကြာဆောင့်လိုးပေးလိုကတ်ော့ ထွန်းညိုလည်း ကောင်းသထကြ ကောင်းလှန်းနတယ်ေ။
‘လြိုး.. ညီလေး.. အားရအောငလြိုး… ခပပြှင်းပြင်းလေး ဆောင့်လိုး ညီ.. အဈကို့ဖငကြှီး ပြဲထွကသ်ှားအောငလြိုးပေး.. အားးးးး’
ရှေ့ကနလည်ေး ကိုယတ်ိုငကြိုယကြွ ဆောင့်ပေးကာ အလိုးခံနတေဲ့ ကိုထွန်းညိုက တောတ်ောထြနလြှန်းနတယ်ေ။
‘ကိုထွန်းညို ပကလြကလြှနပြေးဗွာ’
လကထြောကကြုန်းထားတဲ့ စာရေးခုံမှာပဲ ပကလြကလြှနပြေးလိုကပြှီး ခွထေောကတ်ှကေိုပါ အလိုကသ်င့် မှှောကပြေးလိုကတ်ယ်။ ဖငပြေါကကြ စူအာထွကန်ပြေီး ခုနက လိုးထားတဲ့ဒဏကြှောင့် ပြဲအာနသယေောင် ဖြစ်နတယ်ေ။ အေးမောငကြ ဖငပြှဲကြီးကို လကြ ၃ ချောင်းနဲ့ ထပခြွဲ့လိုကပြှီးမှ လီးကြီးကို ပြနထြည့်လိုကတ်ယ်။ ဖငဝြမှာ နူးညံ့ကာ လီးကြီးဆောင့်လိုးသမွှကို ချောချောရှူရှူ လကခြံလကြရြှိတယ်။ လီးကြီးနဲ့အတူ ကပပြါလာတဲ့ ဖငဝြက အသားစိုငတ်ှကလေည်း လိုးရသူ အေးမောငကြို ပိုပြီးစိတကြှှစတယ်ေ။ ခွထေောကကြို ထောငလြကြကြှေးကာ ဒူးနရောမှ လကန်ဲ့ပင့်ပေးထားတဲ့ ထွန်းညိုက အထိန်းအကြပမြဲ့စွာ အလိုးခံနရပြေီး အောကကြစာရေးခုံမှာ အသံတကြှီကြှီ မှညလြကြရြှိတယ်။
‘အား.. ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ… နေ့တိုင်းလိုးပေးချင်တ်ယ်..’
‘လာခဲ့လေ… နဗလေအိမမြှာနတော… နေ့တိုင်းအလိုးခံပေးမယ်.. လီးတောငရြင် လာခဲ့တော့’
‘အား.. တကယန်ောြ.. ကတွောြ နေ့တိုင်းလာလိုးမှာ’
‘အိုးးး..လာလိုးကြာ…အားးး’
အေးမောငရြဲ့ ခပြရြပကြပန်တေဲ့ ဗိုကသ်ားတွကေိုပြတကြာ အလိုးခံနရင်ေး ပြောလိုကတ်ယ်။
‘အားး.. ကိုထွန်းညို.. ကတွောပြှီးတော့မယ်.. လရညသ်ောကခြငွလြား’
‘အင်း’
လိုးလကစြလီးကို ဖငထြဲကထုတလြိုကပြှီး ထွန်းညိုကို ဒူးထောကထြိုငစြလေိုကတ်ယ်။ အေးမောငပြှောတဲ့အတိုင်း ထိုငလြိုကတ်ော့ ထွန်းညိုမကြန်ှာနား လီးကိုကပကြာ ဂွင်းထုရင်း
‘ပါးစပဟြပေးထား.. ကိုထွန်းညို.. ကတွောြ့လရညတ်ှကေို တစကမြကနွြ သောကပြေးရမယ်.. ဟထား…’
ထွန်းညိုလည်း အပကြမြတဈယောကလြြို တခွားယောင်ျကြားတဈယောကရြဲ့ လီးကြီးရှေ့မှာ ပါးစပဟြလကြြ လွှာထုတကြာ လရညကြိုမွှောန်တယ်ေ။
‘အားး..အားးး…အားးးး’
အောသ်ံတွနေဲ့အတူ ဖြူဖြူနှစ်နှစ် လရညတ်ှကေ မကြန်ှာအနှံ့ ပကြေံသှားပြီး တခွို့တလကေ လွှာပေါစြီးကသွှားတယ်။ ထွန်းညိုလည်း ပကြေံနတေဲ့ လရညတ်ှကေို မသုတသ်ေးဘဲ ကိုယ့်လီးကိုယ် ဂွင်းထုနလေိုကပြှီးမှ လရညတ်ှကေို ကြမ်းပြငပြေါြ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့တယ်။
အဲနေ့က ဟောပြောပြဲက ပြဲတဝကမြှာတင် ပုလိပတ်ှဝငေဖြမ်းတာမို့ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်သှားခဲ့ရတယ်။ ထွန်းညိုလည်း ခွေဦးတည့်ရာ ပြေးရင်းလှှားရင်း နဗလေတို့၊ ကံပေါတ်ို့နဲ့ လူစုကြဲခဲ့ကာ ညနစေောင်း မိုးခွုပခြါနီးမှ အိမပြှနရြောကလြာတယ်။ သူရောကခြွိနထြိ ဘယသ်ူမှမရောကသ်ေးတော့ ထွန်းညိုလည်း ညမအိပဘြဲ မွှောရြပြနတ်ယ်။ သန်းခေါငန်ီးလောကမြှ ကံပေါြ ပြနလြာတယ်။ နဗလေကတော့ ပြဲခင်းမှာတင် အဖမ်းခံလိုကရြပြီး ကံပေါတ်ို့က လှှတမြှောကလြာခဲ့ကာ လုံခွုံတဲ့နရောတဈခုမှာ ပုန်းအောင်းနပြေီး ညနမေိုးခွုပမြှ ပြနလြာခဲ့တာဖြစ်ကြောင်း ပြောပြတယ်။ နဗလေအတွကြ စိတမြကောင်းရုံကလှှဲပြီး ဘာမှမတတန်ိုငခြဲ့။
အခွိနကြှာလာတာနဲ့အမွှ နိုငင်ံရေးလှုပရြှားမှုတွကလေည်း အရှိနအြဟုနပြှင်းထနလြာသလို အဖမ်းအဆီးတွလည်ေး ပိုများလာခဲ့တယ်။ ထွန်းညိုတို့ကလည်း ရရငရြသလို ဟောပြောပြဲတွေ၊ စည်းရုံးမှုတွကေိုလည်း အရငကြထကြ ပိုအရှိနမြှှင့်တငလြာကြတယ်။ အေးမောငကြလည်း ကံပေါမြရှိခွိနဆြို ထွန်းညိုဖငကြို လာလိုးသလို၊ တခါတလလည်ေး အေးမောငရြှိရာဆီကို သှားခံတတတ်ယ်။ ထွန်းညိုက နိုငင်ံရေးကိုလည်း တတန်ိုငသ်ရှေ့ လုပသ်လို၊ တဖကမြှာလည်း ယောင်ျကြားတကာနဲ့ အလြိုးခံကာ ဖာဆနန်တတေတ်ယ်။
ဒီနေ့နေ့လညမြှာ ထွန်းညိုက အလုပသ်ိပမြရှိတာမို့ မှို့ထဲဖကြ ထွကလြာခဲ့တယ်။ သှားစရာရယလြို့ မယမြယရြရမရှိတော့ ခွေဦးတည့်ရာ လွှောကသ်ှားနရင်ေး အဈကိုမောငကြို သတိရမိတယ်။ အဈကိုမောငဆြီရောကသ်ှားတော့ အိမမြှာ ဧည့်သညတ်ှေ ရောကန်ဟနေတ်ူတယ်။
‘ထွန်းညို ခဏနောြ… အဈကို ဧည့်သညကြို ခဏဧည့်ခံလိုကြဦးမယ်.. အဈကိုမောင့်အခန်းကနေ သှားစောင့်နလေိုကပြါလား.. ပြီးရငလြာခဲ့မယ်’
ထွန်းညိုလည်း အပေါတ်ကကြာ အဈကိုမောငအြခန်းကနပေဲ စောင့်နလေိုကတ်ယ်။ ခဏကြာတော့ အဈကိုမောငရြောကလြာကာ ထွန်းညိုဖငကြို လှမ်းညှဈလိုကပြှီး
‘ထွန်းညို… ဒီညမပြနန်ဲ့တော့.. ဒီမှာပဲအိပသ်ှားတော့… ညကြရင် အဈကိုမောင့်သူငယခြငွြး မိတဆြှတွနေေဲ့ ခွံဝင်းထဲ ပါတီလုပမြလို့လေ’
‘ပါတီဆျိုတာဘာလဲ အဈကိုမောင်’
‘ဪ.. ပါတီဆိုတာ သူငယခြငွြးမိတဆြှတွေေ စုပြီး သောကကြှ စားကြ ပြောပြါးကြတာကို ပြောတာလေ’
‘ရှာမှာဆို ထန်းတောထဲ ထန်းရညသ်ောကကြှသလြိုပေါ့’
‘အင်း.. ဆိုပါတော့လေ… နမယေမြဟုတလြား… အဈကိုမောင့်မိတဆြှတွနေေဲ့ မိတဆြကပြေးပါမယ်..’
‘ဟုတ်..အဈကိုမောင်.. အဈကိုမောင် နစခေငွေရြင် နပေါ့မယ်’
‘အိုကေ.. ဒါဆြို အခုပဲ ထွန်းညိုဝတဖြို့ အဝတအြစား သှားဝယကြှမယ်’
‘ဒါနဲ့မရဘူးလား အဈကိုမောင်’
‘ဘယရြမလဲ..လာပါ’
ဟုဆိုကာ အဈကိုမောင် ခေါရြာနောကကြို လိုကသ်ှားရတယ်။ ဆိုငတ်ဆိုငရြှေ့မှာ ကားရပကြာ ထွန်းညိုတို့ ဆင်းလိုကကြှတယ်။ ဆိုငကြ သားသားနားနား ရှိလှတယ်။
‘ဟော.. ကိုကိုမောငပြါလား… ကြှပါဗွာ’
အသကြ ၃၀ ကြောြ ၄၀ နီးပါးလောကရြှိပုံရတဲ့ လူတဈယောကကြ ခရီးဦး ကြိုဆိုနှုတဆြကကြာ လေးလေးစားစားပြောတော့
‘အင်းဗွ.. ကတွောြ့ညီအတွကြ ဝတစြုံကောင်းကောင်းလေးတစုံ ပြပေးပါ.. ညပါတီအတွကလြေ’
‘ဪ.. ဒါဆြို မနေ့ကပဲ ရနကြုနကြရောကထြားတဲ့ အထညသ်ဈတွထေဲက ပြပေးမယဗြွာ’
ဟုဆိုကာ ထွန်းညိုကို တခကြကြှည့်ပြီး အဝတအြထညတ်ှစေီထားတဲ့ နံရံဘကဆြီ လွှောကသ်ှားတယ်။ ထွန်းညိုနဲ့ အဈကိုမောငတ်ို့က ဆိုငရြဲ့အလယတ်ည့်တည့်က ဆိုဖာခုံပေါမြှာထိုငကြာ စောင့်နကြတေယ်။ ခဏနတေော့ သူ့လကထြဲမှာ ဝတစြုံအခွို့ကိုငကြာ ရောကလြာပြီး
‘ဒီဘကကြှှပါဗွ..’
ဆိုကာ ထွန်းညိုကို အခန်းတခုရှိရာဆီ ညှှနပြှကာ ပြောလိုကတ်ယ်။
‘သူ့ကို ကူဝတပြေးလိုကပြါဗွာ’
အဈကိုမောငစြကားကို ထိုလူက ခေါင်းညိတပြှပြီး ထွန်းညိုကို အခန်းရှိရာဆီ ခေါသ်ှားတယ်။ အခန်းတံခါးကို သချောစွာပိတလြိုကပြှီး
‘အဝတတ်ှခွှတေလြိုကြ ညီ.. အဈကိုဝတပြေးမယ်’
သူစိမ်းယောင်ျကြားတဈယောကရြှေ့မှာ ကိုယတ်ုံးလုံးနရတောကို ပြောမြှေ့တဲ့ ထွန်းညိုက မဆိုင်းမတွပင် ခွှတပြေးလိုကတ်ယ်။
‘အတွင်းခံ မရှိဘူးလား’
‘အတွင်းခံဆိုတာ ဘာလဲ’
ဆိုငရြှငကြ နားလညသ်ဘောပေါကစြှာဖြင့် ခေါင်းညိတလြိုကပြှီး
‘ခဏလေးပါဗြ’
ဆိုကာ အခန်းမှပြနထြှကသ်ှားပြီး ခဏအကြာမှာ အဖြူရောငအြထညတ်ဈခုနဲ့ ပြနလြာတယ်။
‘ရော့.. ဒါကြိုအရငဝြတပြါ.. ပြီးမှ ဒါဝတကြှတာပေါ့’
ထွန်းညိုလည်း အဖြူရောငအြထညကြို ကိုငကြာ ထူးဆန်းသလို ကြည့်န်မေိတယ်။
‘ဒါက ဒီလိုဝတရြတာပါ’
ဆိုငရြှငကြ အဖြူရောငအြထညကြို သချောစွာ ဝတပြေးလိုကပြှီး ကနွအြထညတ်ှကြေိုပါ တဆင့်ချင်ြးစီ ဆငပြေးလိုကတ်ယ်။ မှနပြေါမြှငန်ရတေဲ့ ထွန်းညိုက သူ့ကိုယသ်ူ မယုံန်ိုငအြောင် ဖြစ်နတယ်ေ။ အမြဲတမ်း ပုဆိုးကိုပဲဝတဖြူးပြီး အခုလိုမွိုး အင်ျဂလိပတ်ှဝတေတ်ဲ့ ဘောင်းဘီကို မဝတဖြူးတော့ စိတထြဲ ကဉွြးကပြသ်လိုရှိပမယ်ေ့ ကြည့်ကောင်းနတယေလြို့ ထငမြိတယ်။ အဈကိုမောငကြ အပေါအြင်ျကြီတွကေို သူစိတတ်ိုင်းကသွညအြထိ လှဲလှယဝြတခြိုင်းစပြေီးမှ နောကဆြုံး စိတတ်ိုင်းကတွဲ့ တဈထညကြိုယူလိုကတ်ယ်။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ အဈကိုမောငန်ဲ့ အတူ ရချိုးရပြီး နှုတခြမ်းမှေးတွေ၊ မုတဆြိတမြှေးတွကေို သသခွေောခွာနဲ့ သပသ်ပရြပရြပ် ရိတပြေးတယ်။ ဆံပငတ်ှကေိုလည်း ဆီတွနေဲ့ ကြော့ရှင်းစွာ အပြောငသ်ိမ်းထားပြီး နေ့လယကြ ဝယလြာတဲ့ အဝတအြစားအသဈတွနေဲ့ ထွန်းညိုက မှို့သားပီသနတေော့တယ်။ မှနထြဲမှာ ရှေ့တခါ နောကတ်ပြန် လှည့်ကြည့်နတေော့
‘မင်းဖငကြှီးက လိုးချင်စြရာကောင်းလှန်းအောင် စွင့်ကားနတယ်ေ ထွန်းညို’
ကြကသ်ှေးရောငစြပို့ရှပပြေါမြှာ အနကန်ဲ့အဖြူ အလွားလိုကြ အစင်းလေးတွကေ ရငဘြတပြေါမြှာရှိနပြေီး အနကရြောငစြတိုငလြပြနကြ တောင့်တင်းလှတဲ့ ပေါငတ်ံတွနေဲ့ တထပတ်ည်းကစွှာ တညရြှိနတယ်ေ။ ခါးအသိမဆြုံးနရောမှာ အဖြူရောငခြါးပတတ်ဈခုကိုပါ အဈကိုမောငကြ လိုကဖြကည်ီစွာ ဆငပြေးထားတော့ နောကဖြကကြ ကြည့်လိုကရြင် ထွန်းညိုက တောတ်ောလြိုးခွဲချင်စြရာကောင်းလှအောင် ဆှဲဆောငထြားတယ်။
ပါတီဆိုသညမြှာ ထွန်းညိုအတွကြ ထန်းရညဝြိုင်းလောကြ ပြောစြရာမကောင်းဘဲ မှန်းကပြသ်လို ရှိနတယ်ေ။ လူတွကေ ကိုယ့်အုပစြုနဲ့ကိုယ် အရကခြှကတ်ှကေိုငကြာ စကားပြောနကြပြေီး ထွန်းညိုကတော့ ခုံပေါထြိုငကြာ လူတွကေို လိုကကြှည့်နမေိတယ်။ တောတ်ောမြွားများက အဈကိုမောင် အသကအြရှယန်ဲ့ မတိမ်းမယိမ်းတွဖြစ်ေကာ မိန်းကလေး၊ ယောင်ျကြားလေး စုံလှတယ်။ မကြန်ှာဖြူ အင်ျဂလိပအြခွို့လည်းပါတာမို့ ထွန်းညိုက သိပမြကြညပြေ။ ပါတီမှာတိုကတ်ဲ့ အရညတ်ှကေ ခါးသကသ်ကန်ဲ့ အဝငဆြိုးလှပမယ်ေ့ တခွကပြှီးတခွကြ သောကခြငွန်မေိတယ်။
‘ထွန်းညို.. သိပမြသောကန်ဲ့.. သူက ထန်းရညလြိုပဲ မူးတတတ်ယ်’
ဆိုတဲ့ အဈကိုမောငစြကားကြောင့် ရီဝဝအေနေအထေားမှာတင် ရပထြားလိုကတ်ယ်။ အဈကိုမောငန်ဲ့အတူ ယောင်ျကြားအခွို့က ဝိုင်းဖြဲ့စကားပြောနရင်ေး ထွန်းညိုဆီကို မကြာခဏ အကြည့်ရြောကန်ကြတေယ်။ ညနကလြာတော့ မိန်းကလေးတွနေဲ့ ဧည့်သညအြခွို့ ပြနသ်ှားကြတယ်။ ထွန်းညိုထိုငရြာဆီကို မကြန်ှာဖြူတဈယောကြ လွှောကလြာပြီး အရကခြှကကြို လှမ်းပေးလိုကတ်ယ်။ ပါးစပကြလည်း တခုခုပြောလိုကပြမယ်ေ့ နားမလညတ်ဲ့အတွကြ ကြောငကြှည့်နစဉြေ
‘ယူလိုကြ.. ထွန်းညို… မင်းကို သောကစြချင်ေတ်ာ..’
အဈကိုမောငစြကားကြောင့် ထွန်းညိုလည်း ခွကကြိုယူလိုကပြှီး သောကဖြို့ဟနပြှငတ်ုန်း
‘cheer’
ဆိုပြီး လုပတ်ယ်။ ကိုယတ်ိုငမြလုပဖြူးပမယ်ေ့ ခုနက အဈကိုမောငတ်ို့ လုပန်တောကို မှငထြားတော့ လိုကလြုပဖြို့ ဟနပြှငစြဉမြှာ
‘ခဏလေး… ခဏလေး.. ငါတို့လည်းပါမယ်’
ဆိုကာ နောကထြပ် လူ ၅ ယောကလြောကြ ပြေးလာကြတယ်။ ထွန်းညိုလည်း ထိုငရြာမှထလိုကပြှီး အရကခြှကတ်ှကေို ရှေ့ကိုစုကာ cheer လုပလြိုကကြှရတယ်။ အရကကြ ခုနက သောကန်ကြနေဲ့မတူဘဲ အရသာတမူထူးကာ အဝငမြဆိုးလှပမယ်ေ့ တခွကဆြိုတခွကြ ထိလှတယ်။ မကြန်ှာဖြူ အင်ျဂလိပန်ှဈယောကပြါပြီး ကနွလြူများမှာ ဗမာတွခညွြေးမို့ စကားပြောရတာ အခကအြခဲမရှိပေ။ စကားပြောတုန်း အိမကြနထွကေလြာတဲ့ အဈကိုမောငကြ ထွန်းညိုကို အရကတ်ခွကြ ကမ်းပေးတယ်။
‘သောကလြိုကြ ထွန်းညို.. မင်းကောင်းသှားလိမ့်မယ်’
အဈကိုမောငရြဲ့ အပြုံးတွကေ တွေ့နကြအေပြုံးမွိုး မဟုတဘြဲ နှုတခြမ်းတဖကကြို အပေါဘြကကြှေးနအေောင် ပြုံးတဲ့အပြုံးပမယ်ေ့ ဆှဲဆောငမြှုရှိတယ်။ ထွန်းညိုက သောကန်တေုန်း ကနွသ်ူများက အဆန်းတကြယ် ကြည့်နတောကိုလည်း သတိထားလိုကတ်ယ်။ အကုနသ်ောကအြပြီးမှာ ခွံထဲမှာ ထွန်းထားတဲ့ မာကြူရီ မီးလုံးသေးသေးလုံးတွကေ ဝဝေါး။ သူ့ရှေ့မှာရပကြာ ရှိနကြတေဲ့ လူတွကလေည်း မှုနရြီသှားကာ
‘ကောင်းလာလိမ့်မယ်.. ထွန်းည်ို… ဒါက ပထမဆုံးအဆင့်ပဲ… စိတမြပူနဲ့’
အဈကိုမောင့်အသံက နှစ်လိုဖြယကြောင်းလှပမယ်ေ့ စကားမဆုံးခငမြှာပဲ အရာအားလုံးက ဝဝေါးနရောမှ အမှောငအြတိ ဖုံးလှှမ်းသှားတော့တယ်။
ဆူညံသံတွကေ နားထဲကို သူ့ထကင်ါအလငွြ တိုးဝငန်သလေို ခံစားနရတေယ်။
‘အားးး… ကောင်းတယ်.. လျိုးကြာ… အားးးး’
‘ကြိုကလြား…. ဖငကြှီးက ကောင်းလြိုကတ်ာ.. အြိုးးး’
တခွို့အသံတွကတေော့ ထွန်းညို နားမလည်။ ဗမာစကား မဟုတတ်ာတော့ သချောတယ်။ မကြစြိကို အားယူကာ ဖြင့်လိုကတ်ော့ သူ့မကြစြိရှေ့မှာ ယောင်ျကြားတွကေ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဖငလြိုးဖငခြံ လုပန်ကြတေယ်။ နှုတခြမ်းမှေးကားကားနဲ့ ယောင်ျကြားနှစ်ယောကကြို မကြန်ှာဖြူ အင်ျဂလိပန်ှဈယောကကြ နောကကြနေ လိုးနကြပြေီး အဈကိုမောငကြ ကြားကနေ လီးစုပခြံနတယ်ေ။ သူတို့နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ နောကထြပဗြမာနှစ်ယောကကြ တဈယောကကြိုတဈယောကြ အပြနအြလှန် လီးစုပန်ကြတေယ်။ ထွန်းညိုနှိုးလာတာကို အင်ျဂလိပတ်ဈယောကကြ မှငသ်ှားပြီး အဈကိုမောငကြို လှမ်းပြောလိုကတ်ယ်။ အဈကိုမောငကြ ပြုံးလကြြ
‘လာလေ..ထွန်းညို..’
ထွန်းညိုက ရှေ့ကမှငကြှင်းကို ကြည့်ကာ စိတတ်ှကေ အရိုင်းဆနလြာတယ်။ အလိုးခံနတေဲ့သူနှစ်ယောကကြလည်း ထွန်းညိုစိတကြို ဆှပေးနသလေိုပင်။ အင်ျဂလိပတ်ဈယောကကြ ထွန်းညိုရှိရာဆီ လွှောကလြာပြီး လီးကို ဂွင်းထုသလိုမွိုး ဆော့ကာ ကုတငပြေါြ လှဲခလွိုကတ်ယ်။ ထွန်းညိုလည်း စိတည်ှို့ခံရသလိုပင် မှငဖြူးသမွှထဲမှာ အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ဖိုးခွါးလီးထကပြင် ကြီးလှတဲ့ လီးကို စုပပြေးလိုကတ်ော့တယ်။ လီးလုံးပတကြ ပါးစပထြဲမှာ မဆံ့မပြဲရှိလှကာ အရှညကြလည်း အာခေါငထြိတိုင် ဖြစ်နတယ်ေ။ နဗလေက အာခေါငထြိအောင် လိုးနကြေ ဖြစ်တဲ့အတွကြ ထွန်းညိုအတွကြ deep throat က အသေးအမှှားလေး တဈခုလို ဖြစ်နတယ်ေ။ လီးကြီးကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် စုပပြေးနတေဲ့ ထွန်းညိုရဲ့ လီးစုပစြှမ်းရညကြို အင်ျဂလိပကြ တဟားဟားဖြင့် သဘောကနွတယ်ေ။ နောကထြပ် ဗမာတဈယောကကြ လာပြီး ထွန်းညိုနားကပကြာ လီးကြီးကို စုပပြေးချင်သ်လို စောင့်နတေော့ ထွန်းညိုလည်း ပါးစပကြထုတပြှီး သူ့ကိုပေးစုပလြိုကတ်ယ်။
လီးကြီးကို အားရပါးရ စုပန်တေဲ့ ထိုသူကိုကြည့်ကာ ထွန်းညိုလည်း ပိုထနလြာရတယ်။ ခဏကြတော့ အင်ျဂလိပလြီးကို ဘေးကနေ နှစ်ယောကသ်ား လွှာတွနေဲ့ လကြကြှပြီး ဘောထုပတ်ှကေို ပြတန်ယသ်ူကနယ်၊ ပေါငလြုံးသားတွကေို ပြတသ်ူကပြတဖြှင့် သာယာနကြတေယ်။ လီးတချောင်းကို နှစ်ယောကစြုပပြေးနရတောက ကပသ်ီးကပသ်တ် ဖြစ်လှပမယ်ေ့ အရသာရှိလှတယ်။ အင်ျဂလိပကြ သူတို့နှစ်ယောကခြေါင်းကို ကိုငကြာ လီးစုပခြံနရခွေင်းအပေါြ ကြနပေန်သယေောငရြှိတယ်။ ခဏနတေော့ လီးစုပန်သေူက ထွန်းညိုပါးစပထြဲကို လီးပြနသ်ှင်းပေးလိုကပြှီး စုပစြတယ်ေ။ ထွန်းညိုစုပန်တေုန်း ထိုသူက ထွန်းညိုအဝတအြစားတွကေို တခုချင်ြးစီ ခွှတပြေးနတယ်ေ။ ခဏအကြာမှာတော့ ထွန်းညိုလည်း သူတို့လို ကိုယတ်ုံးလုံး ဖြစ်သှားတယ်။ ကုတငအြောကဆြင်းကာ ဒူးထောကစြုပပြေးနတေဲ့ ထွန်းညိုရှေ့ကို ခုနကလူက ဝငလြာပြီး ထွန်းညိုလီးကို စစုပပြေးတော့တယ်။
‘အားးး.. ကောင်းတယဗြွာ’
ထွန်းညိုအတွကြ မေ့မရနိုငသ်ော အဖြစ်အပကြတ်ှထေဲကတဈခု ဖြစ်လာလိမ့်မယထြငတ်ယ်။ သူကိုယတ်ိုငကြ တခွားယောင်ျကြားလီးကို စုပန်တေုန်း နောကတ်ဈယောကကြ ကိုယ့်လီးကို လာစုပပြေးနတေဲ့ ခံစားခကြကြ ပြောမပြတတလြောကအြောင် ကောင်းလှန်းနတယ်ေ။ လီးစုပပြေးနသေူက သူ့လီးက လရညကြှညတ်ှကေို လကည်ှိုးထိပလြေးနဲ့ အသာအယာယူလိုကကြာ ထွန်းညိုဖငပြေါကကြို ပြတလြကြြ ဇိမပြေးနတယ်ေ။ လရညကြှညလြေးတွရေဲ့ ချောမှေ့တဲ့ အထိအတွေ့တွကြေောင့် ဖငပြေါကကြ နူးအာကာ ပြင့်ကလွာတော့တယ်။ ထွန်းညိုက အပေါမြှာလည်း အင်ျဂလိပလြီးကို အစုပမြပကြသ်လို အောကကြ နှုတခြမ်းမှေးကားကားနဲ့ ဗမာဘဲကြီးပါးစပကြိုလည်း အလိုးမပကြပြေ။ ဗမာဘဲကြီးက ထွန်းညိုကို လီးစုပပြေးရင်း ဖငကြိုလည်း လကခြွောင်းတွနေဲ့ ခွဲ့ပေးနတယ်ေ။ ခဏနကြတေော့ သူ့ခါးကို လူတဈယောကြ လာကိုငတ်ာ ခံစားလိုကရြပြီး လကခြွောင်းများအစား လီးကြီးက နရောယူလာတယ်။ ဖငလြုံးကို တဖောင်းဖောင်းနဲ့ လိုးနသေူက အဈကိုမောင်။ လီးကြီးကို ပါးစပမြှ ထုတလြိုကကြာ
‘အား… အဈကိုမောင်.. အရမ်းကောင်းတယ်..’
ထွန်းညိုမှာ ဖငလြည်းခံလကြြ လီးပါအစုပခြံနရတေော့ စိတကြွနပေမြှုက အဆုံးစွနထြိ။ အင်ျဂလိပလြီးကြီးကလည်း မကြန်ှာရှေ့နားမှာ တရမ်းရမ်း။ ကနွလြေးယောကမြှာလည်း ကိုယ့်အတွဲနဲ့ကိုယ် ဖငလြိုးဖငခြံနကြတေယ်။ အဈကိုမောငကြ ထွန်းညိုကို လိုးနရောမှ လီးထုတလြိုကပြှီး အင်ျဂလိပဘြဲကြီးလီးပေါြ တကထြိုငခြိုင်းတယ်။ ဘဲကြီးကလည်း ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနလြိုကပြှီး လီးကိုထောငပြေးထားတော့ ထွန်းညိုလည်း အလိုကသ်င့် တကထြိုငလြိုကတ်ယ်။ လီးကြီးက ဖငတ်ဆုံးထိ ရောကသ်ှားသလို ရှညလြှန်းလှတယ်။ နှုတခြမ်းမှေးနဲ့ ဗမာဘဲကြီးက အဈကိုမောငကြို ဖငကြုန်းပေးထားကာ အလိုးခံနတယ်ေ။ ဟိုဘကအြတွဲတွထေဲက အင်ျဂလိပဘြဲကြီးက ထွန်းညိုရှိရာဆီ လွှောကလြာပြီး လီးပေါမြှာ အားရပါးရ တကဆြောင့်နတေဲ့ ထွန်းညိုပါးစပမြှာ လီးကိုထိုးထည့်လိုကတ်ယ်။ အားရစရာကောင်းလှတဲ့ ဆိုဒလြှန် အင်ျဂလိပလြီးနှစ်ချောင်းနဲ့ ဖငရြောပါးစပပြါ အလိုးခံနရတေဲ့အတွကြ ထွန်းညိုက ကောင်းခွင်းတွနေဲ့ ပြည့်စုံနတယ်ေ။
ထွန်းညိုရဲ့ တင်းရင်းကာ မို့မောကန်တေဲ့ နို့တွကေိုလည်း ကနွသ်ူတွကေ စို့ပေးနတောမို့ ခန်ဓာအနှံ့ဟာ ရမျမကတ်ှနေဲ့ ဖုံးလှှမ်းနတယ်ေ။ မကြန်ှာနားမှာ ရမ်းနတေဲ့ လီးသုံးချောင်းကိုလည်း တလှည့်စီ အားရပါးရ စုပပြေးနတယ်ေ။ ဖငထြဲကလီးက ချောချောမှေ့မှေ့နဲ့ အဝငအြထွကကြောင်းနတေုန်း နောကထြပ် လီးတဈချောင်း ဝငရြောကလြာတော့ လီးစုပန်တေဲ့ ဟနခြကြြ ခတ်ေတခဏပကြကြာ ဖငထြဲက လီးတွကေိုပဲ အာရုံစိုကလြိုကမြိတယ်။ နောကမြှ ဝငလြိုးတဲ့ဘဲက ထွန်းညိုခါးကို တင်းတင်းကြပကြှပ် ကိုငလြိုကြပြှီး ပြည့်သိပန်တေဲ့ ဖငခြေါင်းထဲမှာ စပြီးလှုပရြှားတော့တယ်။ ထွန်းညိုလည်း လီးတွကေို ဆကစြုပပြေးကာ လီးငါးချောင်းကြား ကြကြနေပေန်ပကြှီး သာယာနတေော့တယ်။
အခွြိနကြှာကြာ လီးနှစ်ချောင်းနဲ့ အလိုးခံရတော့ ထွန်းညိုဖငကြှီးလည်း စုတပြှတကြာ ချောငခြွိနတေော့တယ်။ ခဏကြာတော့ ထွန်းညိုနဲ့ နှုတခြမ်းမှေးပါတဲ့ ဗမာဘဲကြီးနှစ်ပြကေ ကုတငပြေါမြှာ ဖငကြုန်းပေးလိုကကြှပြီး ကနွသ်ူတွကေ လိုးသူလိုး၊ လီးစုပခြံသူခံကြနဲ့ အခန်းထဲမှာ လိုးပြဲကြီးကို စညစြညကြားကား အပေးအယူမွှမွှ ဆငန်ှှဲနကြတေယ်။ ဖငခြံနတေဲ့သူတွရေဲ့ ဆန်ဒရမျမကကြ အဆုံးစွနထြိ ဆောင့်တကန်တောမို့ လိုးသမွှကို ပယပြယန်ယန်ယ် ခံနကြပြေီး၊ လိုးတဲ့သူတွကလေည်း တင်းကိတလြှတဲ့ မှနမြာအိုးကြီးသုံးလုံးကို စိတတ်ိုင်းကြ ဖြိုနရတောမို့ စိတအြားထကသ်နန်ကြတေယ်။ လိုးတဲ့ကောငတ်ှကေ အလှည့်ကြ ပကပြကစြကစြကြ လိုးနကြတေော့ လိုးသံတွကေ အဆကမြပြတ် ဆူညံနလှတေယ်။ ဖငခြံနတေဲ့သူတွကလေည်း ဖငပြှဲအောင် အလိုးခံထားရတော့ နာကငွမြှုမရှိတော့ပဲ သာယာမှုတွသော အဆကအြပြတ် ရောကန်တယ်ေ။ လီးတဈချောင်းနဲ့ပဲလိုးလိုး၊ နှစ်ချောင်းနဲ့ပဲလိုးလိုး အသာတကြည် အလိုးခံနိုငကြှတဲ့ သူတွရေဲ့စိတဟြာ ထနလြှန်းတာရဲ့ အဆုံးတဖကကြို ရောကန်ကြသေလို အရာအားလုံးကိုလည်း မေ့လွောနကြတေယ်။
အလိုးခံနသေူ သုံးယောကလြုံး ဖငတ်ှကေ ပြည့်တင်းကာ လုံးဝန်းအယထြနတောမို့ လိုးရသူတွေ စိတကြှိုကြ ဖြစ်နတယ်ေ။ အင်ျဂလိပဘြဲကြီးနှစ်ပြနေဲ့အတူ အဈကိုမောငကြလည်း စိတကြှိုကြ ဆောင့်လိုးပေးနတေော့ အောခြငွသ်ောလြည်း ပါးစပထြဲမှာ လီးတွပြည်ေ့နကြတောမို့ တအင်းအင်းသာရှိတယ်။ အားရပါးရ လိုးပြဲကြီးက အခွိနကြှာလာပြီးနောကမြှာ ထွန်းညိုတဈယောကတ်ည်းကိုပဲ ကုတငစြှန်းပေါြ ပကလြကလြှနစြကော ကနွသ်ူများက ဝိုင်းလိုးကြတော့တယ်။ ပကလြကလြှနကြာ ဝိုင်းလိုးခံနရတေော့ ကိုယ့်ကိုလာလိုးတဲ့ ဘဲတွရေဲ့ ထနန်တေဲ့မကြန်ှာကို ကြည့်ရတာဟာ တောတ်ောအြရသာရှိလှပြီး စိတကြွနပေစြတယ်ေ။
ထွန်းညိုဖငပြေါကကြ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုကယွလြာကာ ဘေးနံရံများမှာလည်း အသားတွလနေလြကြြ ညှဈအားပင် မရှိတော့ခွေ။ ပကလြကလြှနခြံနတေဲ့ ထွန်းညိုရဲ့ တောငန်တေဲ့လီးပေါကြို ဘဲတပြကေ တကကြာဆောင့်တော့တယ်။ အရသာအသဈတွေ၊ အတွေ့အကြုံအသဈတွေ တဈခုပြီးတဈခု ရနတေဲ့ ထွန်းညိုကတော့ လိုးပြဲကြီးကို ကြနပေအြားရနမေိတော့တယ်။ ထွန်းညိုလီးပေါြ တကဆြောင့်နတေဲ့ ဘဲကြီးက ရငအြုပတ်ှကေိုညှဈကာ အားရပါးရ ဆောင့်နတေုန်း အဈကိုမောငကြ ပါးစပထြဲ လီးလာထည့်ပေးတယ်။ ဖငကြိုတော့ ဘယကြောငတ်ှေ လိုးနမှန်ေး မသိတော့ရလောကအြောင် လီးတဈချောင်းထွကတ်ိုင်း နောကတ်ဈချောင်းက အဆငသ်င့်။
‘အား…ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ’
လိုးနရတေဲ့ ဖငကြလည်း ပူနှေးပြီး လိုးရကောင်းသလို ခံနရတေဲ့ လီးကလည်း ဒင်းပြည့ကြပြပြှည့်နဲ့ ဖငထြဲအဝငအြထွကြ ညကည်ောလှတယ်။ အဈကိုမောငလြီးအပြင် အင်ျဂလိပလြီးတဈချောင်းကိုပါ ထပမြံစုပပြေးရတော့ မကြန်ှာက ဘယည်ာလှည့်ကာ အလုပရြှုပန်တေော့တယ်။ တခွားဘဲတွကေ ဘယလြိုဘယပြုံ လိုးနခေံနကြလေဲ မသိတော့ပမယ်ေ့ ထွန်းညိုကတော့ လီးသုံးချောင်းနဲ့ ဖငကြှီးကြီးတဈလုံးကြားမှာ သာယာနဈမွှောနမေိတယ်။
‘ထွန်းညို.. ကတွောြ့ဖငကြှီးကို လိုးပေးပါလား… ကတွောြ ပကလြကလြှနပြေးမယ်’
နှုတခြမ်းမှေးနဲ့ ဘဲကြီးက ပြောရင်း လီးပေါမြှထကာ ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနပြေးလိုကတ်ယ်။ ထွန်းညိုလည်း အဲဘဲကို ကုန်းကာ လီးထည့်လိုးပေးလိုကတ်ော့ ထွန်းညိုဖငကြှီးက ကော့တကန်တယ်ေ။ လီးတွနေဲ့ မရပမြနား အလိုးခံထားရတော့ ဖငကြှီးက အာနပြေီး ပြင့်နတယ်ေ။
‘ထွန်းညိုဖငကြှီးက မိုကတ်ယကြှာ… ရှယပြဲ.. တောတ်ောအြလိုးခံထားရတဲ့ ဖငဆြိုတာ ဒီလိုဖငပြဲ.. ငါလိုး…’
အဈကိုမောငကြပြောရင်း လကခြွောင်းတွနေဲ့ ဖငဝြနားမှာ ပြတသ်ပန်တယ်ေ။ ထွန်းညိုကတော့ နည်းနည်းချောငစြပြုလာတဲ့ ဖငကြှီးကို အသားကုန် လိုးခွဲကောင်းတုန်း။ အလိုးခံနတေဲ့ ဘဲကြီးပါးစပန်ားကို ရောကလြာတဲ့ အင်ျဂလိပလြီးကြီးကို ထွန်းညိုကပါ ခန်ဓာကိုနည်းနည်းနှိမ့်ရင်း ပျိုငတ်ူစုပပြေးလိုကကြှတယ်။ လီးကြီးက နှုတခြမ်းနှစ်ခုကြားမှာ ပြေးလှှားနပြေီး အကြောတွကလေည်း ပိုထောငလြာသလို ခံစားရတယ်။ ထွန်းညိုဖငကြတော့ လြိုးမယ့်သူမရှိသေးတော့ လဈဟာနသလေို ခံစားနရကော ဖငလြိုးမယ့်သူကို မွှောန်မေိတယ်။ အဈကိုမောငကြို ကြည့်တော့လည်း နောကဘြဲတပြေ မှုတပြေးတာ ခံနတယ်ေ။ ထွန်းညိုလည်း လိုးလကစြ ဖငကြှီးကိုပဲ အာရုံထည့်ကာ လိုးပေးလိုကတ်ယ်။
‘အားးး… ထွန်းညို… ကောင်းလိုကတ်ာကြာ… လိုးခကြတ်ှကလေည်း ရကစြကတ်ယ်.. အားးး’
ခံနတေဲ့သူက ထွန်းညိုကိုကြည့်ရင်း ဆိုလာတော့
‘ကြိုကလြား… ကတွောလြိုးပေးတာ…’
‘အင်းညီ.. ကြိုကတ်ယ်.. နာနာလေး လိုးပေး’
ခွထေောကန်ှဈဖကကြို ခံနတေဲ့ သူ့ပခုံးနားထိရောကအြောင် ကပပြေးလိုကပြှီး ပြင့်အာလာတဲ့ ဖငကြှီးကို လီးတဆုံးထိ ထိုးခလွိုကတ်ယ်။ ဒူးကြေးကာ ခွေးလိုးသလိုမွိုး လိုးနရတေော့ လိုးရတာ ပိုအားပါလှပြီး စိတရြှိတိုင်း ဆောင့်လိုးခွင့်ရတော့ ဇိမရြှိနတယ်ေ။
‘ထွန်းညိုက အခံလည်းပကစြကသ်လို အလိုးလည်း တောတ်ောကြွှမ်းတာပဲဟ’
အဈကိုမောင့် ခွီးကြူးစကားကို ဂရုမစိုကန်ိုငဘြဲ လိုးဖို့ကိုပဲ စိတရြောကန်တေဲ့ ထွန်းညိုက ဖငကြိုပဲ အမုန်းလိုးခွဲနတေော့တယ်။ ထွန်းညိုလိုးနတေဲ့ဖငကြို နောကဘြဲတပြကေ ဝငလြိုးချင်တ်ဲ့ပုံပြနတေော့ အလိုကတ်သိ ဖယပြေးတော့တယ်။ ပငပြန်းစွာနဲ့ အိပရြာပေါြ ပကလြကလြှန် လှဲအိပလြိုကတ်ဲ့ ထွန်းညိုနားကို အင်ျဂလိပတ်ပြေ ရောကလြာကာ နို့တွကေိုစို့ပေးရင်း ရမျမကအြရှိနမြသအေောင် ဆှပေးထားတယ်။ ထွန်းညိုလည်း ရငဘြတတ်ှကေို ကော့ပေးရင်း ဇိမယ်ူနတေုန်း တခွားဘဲတပြကေ ဖငလြိုးပေးဖို့ ခွထေောကကြို မှှောကလြိုကတ်ော့တယ်။ ဖငဝြကို တံတွေးနည်းနည်း ထွေးလိုကရြင်း လီးထည့်ကာ အဆကမြပြတ် ဆောင့်လိုးပေးတော့ ထွန်းညိုလည်း ကောင်းရပြနတ်ယ်။
‘အား… လိုးပေး… ကောင်းတယဗြွာ… အားးးး.. အိုးးးး’
ညဉြးသံတွေ အဆကအြပြတထြှကကြာ အလိုးခံနတေဲ့ ထွန်းညိုက လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဖငကြိုဖြဲပေးထားတယ်။ ဘဲကြီးက လိုးရင်းနဲ့ တဖြည်းဖြည်း မှနလြာကာ
‘အား..ကတ်ောျ ပြီးတော့မယ်.. အားးး’
ဟုဆိုရင်း လရညတ်ှကေို ဖငထြဲပန်းထည့်လိုကတ်ယ်။ ဘဲကြီးတပြေ ပြီးသှားတော့ နို့စို့ပေးနတေဲ့ အင်ျဂလိပကြ သူ့ဘကကြို ထွန်းညိုခန်ဓာအား လှည့်လိုကပြှီး လိုးပေးဖို့ပြငလြြိုကတ်ယ်။ ဖငထြဲရှိပြီးသား လရညတ်ှနေဲ့ပဲ ဆကလြိုးနတေော့ လီးထွကလြာတိုင်း လရညဖြှူဖြူတွကေ အမှှုပတ်ှတစေီစီနဲ့ ပါလာတယ်။ အင်ျဂလိပဘြဲကြီး ဆောင့်ခကြတ်ှကေ ကြမ်းလှန်းအားကြီးတော့ နှုတခြမ်းကိုကိုကကြာ အလြိုးခံနတေဲ့ ထွန်းညိုကို နောကအြင်ျဂလိပဘြဲတပြကေ လီးစုပဖြို့ ခိုင်းပြနတ်ော့ ထွန်းညိုလည်း မငှင်းသာ။ လိုးနတေဲ့ဘဲကတော့ ထွန်းညိုနားမလညတ်ဲ့ စကားတွကေို ဆကတ်ိုကပြှောကာ လရညတ်ှကေို ပန်းထုတလြိုကပြှနတ်ော့တယ်။ လရညထြှကသ်ှားမှ ပြင်းလှန်းတဲ့ ဆောင့်ခကြတ်ှကေ ငှိမသ်ှားပြီး လီးကိုပါ ထုတလြိုကတ်ယ်။ လရညတ်ှကေ အပြငရြော အထဲမှာပါ ပကြေံနပြေီး တခွို့ဆို ကြမ်းပြငပြေါကြို တစကစြကကြနွတယ်ေ။ အစုပခြံနတေဲ့ အင်ျဂလိပကြ ထွန်းညိုကို ကုန်းလိုကစြပြနေပြှီး လရညတ်ှေ ဗလပြနဲ့ ပြဲအာနတေဲ့ ဖငကြို ထပလြိုးပြနတ်ယ်။
လုံးရင်းတင်းကားနတေဲ့ ဖငန်ှဈလုံးကိုဖြဲကာ တရစပ် ဆောင့်လိုးတော့ ထွန်းညိုလည်း ကိုယန်ဟနေမြပကြရြအောင် အြိပရြာပေါမြှာ လကကြိုမှဲမှံစွာ အားပြုထားရတယ်။ ခါးသိမသ်ိမလြေးကို တင်းကြပစြှာ ဆုပကြိုငရြင်း လရညထြှကဖြို့အခွိန် နီးကပလြာသညန်ှင့်အမွှ ဆောင့်ခကြတ်ှကေ ပိုမှနလြာပြီး အဆုံးသတမြှာတော့ လရညတ်ှနေဲ့အတူ ငှိမကြသွှားတော့တယ်။ ဖငခြံတဲ့သုံးယောကထြဲမှာ တခွားတဈယောကကြ နောကဘြဲတပြနေဲ့ အလိုးခံနရတေော့ ကနွတ်ဈယောကကြို ထွန်းညိုက လိုးပေးလိုကတ်ယ်။ ဖငကြှီးကုန်းကာ လိုးနတေဲ့အတွကြ လရညတ်ှကေ ထွန်းည်ိုဖငပြှဲပြဲကနေ စီးကနွပြေီး အဈကိုမောငအြတွကြ ထနစြတေဲ့ မှငကြှင်းတဈခု ဖြစ်လာတယ်။ ဒါကြောင့် အဈကိုမောငကြ ထွန်းညိုကိုပါ ဝငလြိုးပေးတော့ သုံးယောကသ်ား အတွဲလိုကကြှီး လိုးပြဲကို ဆငန်ှှဲကြတော့တယ်။
ထွန်းညိုက အလယကြမို့ ရှေ့ကဘဲကို ဆောင့်လိုးတိုင်း အကိုမောငလြီးကိုလည်း ဆောင့်ပေးသလို ဖြစ်နတေော့ အတွေ့အကြုံက အရမ်းကောင်းလှန်းနတယ်ေ။ ရှေ့ကဘဲက ကုန်းလကြအြနအထေားနဲ့ရှိပြီး ထွန်းညိုက နောကကြနေ ခန်ဓာကိုယမြတမြတန်ဲ့ လိုးလကြရြှိတော့ အဈကိုမောငန်ဲ့ တသားတည်းကပန်ကော န်ို့တွကေို အခွခေံရင်း ရှေ့ကဘဲကို လိုးလကြရြှိတယ်။ ထွန်းညိုက ကြားကနေ ဟနခြကြည်ီညီ ဆောင့်လကြရြှိပြီး ခဏအကြာမှာတော့ အဈကိုမောငကြ ထွန်းညိုနို့တွကေို အားကုနည်ှဈရင်း လရညတ်ှကေို ဖငထြဲပန်းထည့်လိုကတ်ော့တယ်။ အဈကိုမောငလြီးထုတလြိုကတ်ော့မှ ထွန်းညိုလည်း လှတလြှတကြွှတကြွှတန်ဲ့ ရှေ့ကဘဲကြီးကို အားပါးတရ လိုးရတော့တယ်။ အခွိနကြှာကြာ လိုးပြီးခွိနမြှာတော့ ထွန်းညိုလည်း ပြီးဆုံးခွိနရြောကလြာကာ လရညတ်ှေ ပန်းထုတပြှီး လိုးပြဲကို အဆုံးသတလြိုကကြှတယ်။ ကနွသ်ူတွကတေော့ ပြီးခါစ ထွန်းညိုတို့ကိုကြည့်ကာ ပြုံးလကြရြှိပြီး ကုတငပြေါတ်ကကြာ နီးစပရြာလူကိုဖကလြကြြ အိပလြိုကကြှတော့တယ်။
‘ငါ မှို့တကပြှီး ထွန်းညိုကို ရှာလိုကတ်ော့မယ်.. သူလည်း မိန်းမဖြစ်သူ ကိုယဝြနန်ဲ့ဆို စိတပြှောင်းချင်ပြှောင်းလာမှာပါ’
ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ မှတသ်ာနဲ့ ဖိုးခွါးတို့က ထွန်းညိုကိုရှာဖို့ မှို့ပေါတ်ကလြာကြတယ်။ နီးစပရြာတွဆေီ လိုကလြံစုံစမ်းရင်း ကံပေါကြို ဦးစွာတွေ့တယ်။
‘ကိုထွန်းညိုနဲ့ အဆကအြသှယမြရတာ နှစ်ပတလြောကရြှိရောမယ်… အလုပအြားတဲ့တဈရကြ မှို့ထဲသှားမယဆြိုပြီး ထွကသ်ှားလိုကတ်ာ အခုထိ မပေါလြာတော့ဘူး.. ကတွောလြည်း သူသှားလေ့သှားထရှိတဲ့ နရောတွဆေီ လိုကရြှာမိသေးတယ် ကိုမှတသ်ာ.. အခညွြးအနှီးပဲ’
ခရီးဦးကို ကြိုဆိုလိုကတ်ဲ့ ကံပေါစြကားကြောင့် မှတသ်ာတို့လည်း ရငဆြို့ရပြနတ်ယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကံပေါတ်ဈယောကတ်ည်း ရှာလို့မရရငတ်ောင် သုံးယောကပြေါင်း စုံစမ်းလိုကရြငတ်ော့ သတင်းအစအနတဈခုတော့ ရမှာပါလဆေိုကာ အားတင်းထားလိုကရြတယ်။ နောကရြကတ်ှမှော မှတသ်ာတို့လည်း ကိုယစြှမ်းဉာဏစြှမ်း ရှိသလောကြ လိုကရြှာကြပမယ်ေ့ ထွန်းညိုအရိပကြိုတောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ခွေ။ နောကဆြုံးမှာတော့ လကလြွှော့ကာ ရှာကိုပဲ ပြနလြာရတယ်။
မောငဖြစ်သူ ကံပေါသ်ာ ပါလာပြီး ယောင်ျကြားဖြစ်သူ ထွန်းညို ပါမလာတော့ ငှနှင်ေးလည်း ကိုယဝြနအြရင့်အမာနဲ့ အိပရြာထဲ ဗုန်းဗုန်းလဲကာ စိတထြောင်းကိုယကြှေ ဖြစ်ရပြီ။ ယောင်ျကြားဖြစ်သူကို အိမပြေါထြကမြှနရင်ေး ပြနလြာနိုး ပြနလြာန်ိုးဖြင့် ရှာအဝငလြမ်းကို မွှောန်တေဲ့ ငှနှင်ေးကတော့ မီးတွင်းမှာပဲ ဆုံးရှာတယ်။ သားယောင်ျကြားလေးကိုတော့ အောငမြှငစြှာ မှေးဖြားနိုငခြဲ့ပမယ်ေ့ ယောင်ျကြားဖြစ်သူစိတန်ဲ့ အားပြတကြာ ဖြော့တော့နတေဲ့ ငှနှင်ေးကတော့ ဆကပြှီး အသကမြရှငန်ိုငခြဲ့။ ကံပေါကြတော့ ဒီလိုဖြစ်ရတာတွဟော သူ့ကြောင့်ပါဆိုကာ အပြဈတငမြဆုံးပေ။
သခငအြောငဆြန်းနဲ့ ရဲဘောသ်ုံးကြိပတ်ို့က ဂပြနစြဈအငအြားနဲ့ အင်ျဂလိပတ်ှကေို အမိမှကေ တိုကထြုတန်ိုငခြဲ့ပမယ်ေ့ လှတလြပရြေးကတော့ မရခဲ့ခွေ။ နိုငင်ံရေးက တဈရကမြပြတ် ပြောင်းလဲခဲ့ပမယ်ေ့ ငှနှင်ေးတို့မိသားစုကတော့ အနထေိုငလြာခဲ့ကြတယ်။ ငှနှင်ေးဆုံးပြီးကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်သှားတဲ့ ကလေးကို ရှှနှင်ေးတို့က မှေးစားပြီး မိဘနရောကို ယူခဲ့တယ်။ ဖိုးခွါးကလည်း ဆရာဖြစ်သူ ထွန်းညိုနဲ့ ငှနှင်ေးတို့ မရှိသည့်တိုင် တနေ့တခွိနမြှာတော့ အဈကိုလေး ပြနလြာမှာပါဆိုတဲ့ မွှောလြင့်ခကြန်ဲ့ အဲ့အိမမြှာပဲ နထေိုငခြဲ့တယ်။
‘ထိနဝြင်းရေ…လာဟေ့..လာဟေ့’
လမ်းလွှောကတ်တစြ ကလေးလေးက အမေ့ဆီပြေးလိုကြ၊ အဖလှမြေးခေါတ်ော့ အဖေ့ဆီပြနပြှေးလာလိုကန်ဲ့ ပြောရြှှငမြှူးတူးနတယ်ေ။ မိခငဖြစ်သူ ငှနှင်ေးအမှကေို ဆကခြံထားတော့ ကလေးမှာ ဖြူဖြူဖြေးဖြေးနဲ့ ခစွစြရာကောင်းလှတယ်။ အိမဆြည်းလည်းဖြစ်လာတဲ့ ထိနဝြင်းကတော့ အိမသ်ားတွအေားလုံးရဲ့ အခစွတ်ောဆြိုလည်း မမှားပေ။ ထမင်းစားခွိနရြောကတ်ော့ ရှှနှင်ေးက ထမင်းပန်းကနဖြှင့် ထမင်းခွံ့ကြှေးနပြေီး၊ မှတသ်ာကတော့ ဘေးကနထေိုငကြာ ချော့မှူနတေုန်း
‘ကိုမှတသ်ာ၊ မရှှနှင်ေး’
မမွှောလြင့်ထားသော အသံကြောင့် နှစ်ယောကလြုံး ဆှံ့အသှားရပြီး ခွံ့ကြှေးဖို့ပြငထြားတဲ့ ထမင်းလုတကြ ပန်းကနထြဲ ပြနပြှုတကြသွှားတယ်။
‘ထွန်းညို… ထွန်းညို မဟုတဘြူးလား’
မှတသ်ာက ထိုငန်ရောမှထကာ ဆံပငရြှညရြှည်၊ အဝတအြစား ညဈပတစြုတပြှတန်ပြေီး လူရုပမြပေါကတ်ော့တဲ့ ထွန်းညိုကို လှမ်းဖကလြိုကတ်ယ်။
‘ဘယလြိုဖြစ်လာရတာလဲ ထွန်းညို’
‘ကတွောြ ထောငကြခွဲ့တယ် ကိုမှတသ်ာ…’
ကနွတေဲ့ မကြရြညတ်ှကေို ပုဆိုးခါးပုံစနဲ့သုတကြာ သားဖြစ်သူ ထိနဝြင်းကို ငေးကြည့်နမေိတယ်။ အရာရာကို နောကပြှနဆြုတလြို့ရနိုငရြင် နောကပြှနဆြုတလြိုကခြငွပြါရဲ့။ သူ့အပြဈတွကြေောင့် ငှနှင်ေးခငမြွာ မသသင်ေ့ပဲ သဆေုံးခဲ့ရတယလြို့ တထဈခွ ယုံကြညမြိတယ်။ ငှိမ်းသှားပြီဖြစ်တဲ့ ငှနှင်ေးအပူကတော့ တကြော့ပြနလြညလြာခဲ့ပမယ်ေ့ သားဖြစ်သူအတွကြ ဖခငအြရင်း ပြနရြောကလြာတဲ့အတွကြ အိမသ်ားတွကတေော့ ပူဆှေးမှုတွကြေားက ပြောန်ရှောကြတယ်။
‘ကလေးကို ကိုမှတသ်ာတို့ မှေးစားချင်မြှေးစားပါ.. ကတွောကြတော့ ဦးလေးအဖြစ်နဲ့ပဲ နပေါရစေ.. ကတွောြ့မှာ အဖဖြစ်ေဖို့ အရညအြချင်ြးလည်း မရှိပါဘူး’
‘အဲ့လိုမှမဟုတတ်ာ ထွန်းညိုရေ.. ငါတို့က နငမြရှိတုန်း မိဘနရော ယူထားတာပါ.. မိဘအရင်းတွေ ပြနလြာရင် ပေးရမှာ ထုံးစံပဲဟာ’
‘မဟုတပြါဘူး.. မရှှနှင်ေးရေ.. အဈမတို့က ကတွောြ့ထကပျိုပြီး မိဘတာဝန် ကြပြနေကြှမှာပါ.. အဈမတို့ပဲ မှေးစားပါ.. ကတွောကြတော့ ဦးလေးတွောကလြိုပဲ နသှေားမယ်’
‘တောပြှီ ထွန်းညို.. မင်းအဓိပျပါယမြရှိတာတွေ ဆကမြပြောနဲ့တော့.. ကလေးက မင်းကလေးပဲ.. ငါတို့က ကူပြီးထိန်းပေးမယ်… ဟုတပြှီလား… မိဘအရင်းမဟုတတ်ောင် မှေးစားမိဘအနနေဲ့ ထိန်းပေးမယ်.. ဒါပဲ’
ကိုမှတသ်ာစကားကြောင့် ထွန်းညိုလည်း ဆကမြပြောတော့ပေ။ သားလေးကိုသာ တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကထြားမိတယ်။
အဈကိုမောငတ်ို့အိမမြှာ ပါတီပြီးတော့ နှစ်ရကလြောကြ ယောင်ျကြားတွနေဲ့ ပြောပြါးကာ အိမပြှနလြာတဲ့လမ်းမှာတင် အဖမ်းခံခဲ့ရတယ်။ ထောငထြဲမှာလည်း ထွန်းညိုက အများတကာရဲ့ အသုံးတောခြံဘဝကို ကြကြနေပေန်ပကြှီး ခံယူခဲ့တယ်။ ထောငကြလှတလြာတော့ ကံပေါဆြီသှားခဲ့ပမယ်ေ့ ရှာပြနသ်ှားပြီဆိုတော့ ထွန်းညို အပြေးတပိုင်း လိုကလြာခဲ့တယ်။ ရှာကိုရောကတ်ော့ မိန်းမဖြစ်သူ ငှနှင်ေးကို ဆုံးရှုံးလိုကရြပြီး သားဖြစ်သူတဈယောကသ်ာ အမှတတ်ရ ခနွထြားခဲ့တယ်။ ငှနှင်ေးရှိစဉကြ ယောင်ျကြားတာဝန် မကြခေဲ့သလို သားဖြစ်သူအပေါမြှာလည်း ဖခငတ်ာဝန် မကြမှောစိုးလို့ ကိုမှတသ်ာတို့ကို မှေးစားဖို့ ပေးပမယ်ေ့ ကိုမှတသ်ာတို့က ဖြောင်းဖြနတောကြောင့် ဖခငတ်ာဝနကြွဖေို့ပဲ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။ သားလေးသိမှာစိုးတဲ့ သူ့ဘဝရဲ့ အမှောငခြှမ်းတွကေို သူတတန်ိုငသ်လောကြ ဖုံးကြယရြင်း သားလေးကို လူပျိုဖြစ်သညအြထိ ပြုစုပျိုးထောငပြေးခဲ့တယ်။
ထွန်းညိုရဲ့ ရမျမကတ်ှကတေော့ သားဖြစ်သူ အရှယကြှီးပြင်းတာနဲ့အမွှ မှေးမိနလြာပြီး သားဖြစ်သူ ရှေ့ရေးအတွကပြဲ စဉြးစားကာ သူ့ဆန်ဒတွကေို မွိုသိပန်ထေိုငရြင်းပဲ ငှနှင်ေးမပါတော့တဲ့ မိသားစုလေးနဲ့ ဖြတသ်န်းခဲ့တော့တယ်။
ပြီးပါပြီ။