အောစာအုပ်

ဘယ်လောက်ပင်ရှည်ရှည်

ကြူကြူက မှင့မြှင့ရြီကို အသာလကတ်ို့ပြီး ပြောလိုကသ်ညကြို နုနု ကြားလိုကတ်ော့ ရှိုးကေ့ဈနောကတ်ှငရြပ်၍ နရင်ေးက အသာလေး မကြလြှှာလေးပင့ပြှီး ကြည့်လြိုကသ်ည်။ အသကကြ (၂၃) (၂၄) ထကမြပို၊ အသားက မဖြူသောလြည်း ခပလြတလြတလြေးဖြစ်သည်။ နှာတံပေါပြေါြ မကြန်ှာက မကြလြုံးကောင်းကောင်း မကြခြုံးကောင်းကောင်းဆိုတော့ ချောမောခန့ည်ားသည်။ အရပကြမှင့မြှင့ြ အားကစားသမားတွပေုံစံမွိုးမို့ ခန်ဓာကိုယကြလည်း တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်းရှိသည်။ စတိုငလြကြလည်းဖြောင့တ်ော့ မင်းသားရှုံးလောကသ်ည်။

“ ဟင်…”

နုနု သူမ၏မကြလြှှာလေးကို ခကြခြငွြးပင် ပြန်၍ခပြဈလိုကသ်ည်။ သူနဲ့လည်း မသိဘဲနဲ့ ကိုယတ်ောကြ နုနုကို စိုကကြှည့ပြှီး ပြုံးပြလိုကသ်ည်။ သူ့အပြုံးက စွဲမကဖြှယကြောင်းလှသည်။ ဒါပမယေ့ြ ရငတ်ုနသ်ှားရသော နုနုကတော့ သူ့ဆီရောကန်တေဲ့ သူမရဲ့အကြည့်တ်ှကေို ခကြခြငွြးရုတသ်ိမ်းလိုကပြှီး မကြလြှှာလေးကို ခပြဈလိုကသ်ည်။ ခဏနတေော့မှ နုနုက မကြလြှှာလေးကိုပင့ကြာ သူရှိနိုငမြည့န်ရောကိုမှန်း၍ ကြည့်လြိုကသ်ည်။

ဆိုငထြဲကိုလွှောကြ၍လာသော သူက ဆိုင်၏ဘေးတဈဖကန်ံရံတွင် ကပ်၍ပြုလုပထြားသည့ြ အပေါထြပသ်ို့တကသ်ော လှခေါးခွရင်ေးသို့ ရောကြ၍သှားပပြေီ။ လှခေါးရင်းတွင် ပိတထြားသော သံဘာဂွာတံခါးကို အပေါထြပတ်ှငန်သေော နုနုတို့၏ အလုပရြှင် စတိုးဆိုငပျိုငရြှင် အနတ်ီကြီးက ဆင်း၍ဖြင့ပြေးနသည်ေ။ ပြီးတော့ သူနှင့ြ အနတ်ီကြီးတို့ စကားတပြောပြော ရယရြယမြောမောနှင့ြ အပေါထြပသ်ို့ အတူတကသ်ှားကြလသည်ေ။

သူမ၏မှငကြှင်းထဲမှ သူပြောကသ်ှားတော့ နုနုသည် အမှတတ်မဲ့ သကပြှင်းတဈခကြခြိုး၍ ခလွိုကမြိသည်။ ပြီးမှ ဟင် ဘာဆိုငလြို့လဲဟု သူမကိုယသ်ူမ စိတထြဲမှပြောကာ နုနု၏ ပါးပြငလြေးနှစ်ဖကမြှာ ပန်းနုရောငပြှေး၍ သှားရလတေော့သည်။

“ သူ့နာမညကြ သကတ်ငပျိုင် တဲ့…”

စကားစကိုဆကြ၍ ပြောလိုကသ်ော ကြူကြူ၏ တီးတိုးစကားသံက ဆကြ၍ထွကလြာတော့ နုနုက အသာလေး နားစွင့လြိုကသ်ည်။

“ ကဲ…ဆကပြှောအုံးလေ…”

မှင့မြှင့ရြီ၏အသံ ငေါကဆြတဆြတလြေးက ခပတ်ိုးတိုးထွကြ၍လာသည်။

“ အဲဒါ ငါသိတာ အကုနပြဲ…။ ဒီထကြ ပိုသိချင်ရြင် အပေါထြပကြ ဆင်းလာတဲ့အခါ ညည်းဘာသာ သှားပြီးမေးပတေော့…”

“ ဟော…သိချင်လြို့မေးတော့ မပြောတော့ဘူး…။ စောစောက ဘယသ်ူမှ မမေးဘဲနဲ့တော့ ပြောနပြေီးတော့…”

“ ကဲ တိတ်… ဟိုမှာ စွေးဝယမြယ့သ်ူတွေ ဝငလြာပြီ…”

စတိုးဆိုငထြဲသို့ အမွိုးသား (၂) ယောကန်ှင့ြ အမွိုးသမီး (၂) ယောကတ်ို့ ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ ဝငလြာကြတော့ ကြူကြူနှင့ြ မှင့မြှင့ရြီတို့ စကားစပြတ်၍သှားရသည်။

သူ ဒီကိုလာတာကို နုနု နှစ်ခါသုံးခါလောကြ သတိထားမိခဲ့သည်။ သတိထားမိတာကလည်း စွေးဝယသ်ူမဟုတဘြဲ အပေါထြပသ်ို့လာသည့ြ ဧည့သ်ညဖြစ်၍ သတိထားမိခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ သူဆိုတဲ့ သကတ်ငပျိုငကြ အနတ်ီကြီးဆီသို့ တဈလလွှင် နှစ်ခေါကြ၊ ဒါမှမဟုတ် သုံးခေါကြ ရောကလြာတတသ်ည်။ သူ့အကြောင်းတွကေို ကြူကြူက ပြောပြနိုငတ်ာကလည်း သိပတ်ော့မဆန်း။ ဒီစတိုးဆိုငတ်ှင် ကြူကြူက လုပသ်ကအြရင့ဆြုံးဖြစ်ပြီး အနတ်ီကြီးနှင့ကြ အတောရြင်းနှီးနတေဲ့သူဆိုတော့ တဈစွန်းတဈစတော့ ကြူကြူက သိမှာပင် ဖြစ်သည်။

Random Image
နုနုတို့၏ စတိုးဆိုငပျိုငရြှင် ဒေါခြငခြငကြှီးကို သူမတို့တတွကေ အနတ်ီကြီးဟုသာ ခေါန်သေောလြည်း အသကကြ (၃၇) နှစ်ထဲရောကရြုံသာ ရှိသေးသည်။ ပြီးခဲ့သည့ြ နှစ်လလောကကြ အနတ်ီကြီးက သူ့ (၃၆) နှစ်ပြည့ြ မှေးနေ့ဆိုပြီး နုနုတို့တတွကေို ဒံပေါကကြွှေးပြီး လကဆြောငတ်ှပေေးတာကြောင့ြ သူ့အသကကြို သိနရခွေင်းဖြစ်သည်။

ဒေါခြငခြငကြှီးက အပျိုကြီးတော့ မဟုတပြါ။ တဈခုလပဖြစ်သည်။ သူမ၏ယောကြွားက ဘနကြောကတ်ှင် အလုပသ်ှားလုပရြင်း အိမထြောငကြသွှားသဖြင့ြ ဒေါခြငခြငကြှီးက ကနွရြဈဖြစ်ခဲ့ရခွင်း ဖြစ်သည်။ ဒါပမယေ့ြ သူ့ယောကြွားထားခဲ့သော ပစ်စည်းတွကေ မနည်း။ သားသမီးလည်းမရှိတော့ လှည်းတန်းရှိ သူမ၏ လေးထပတ်ိုကကြို အပေါဆြုံး (၂) ထပကြို အငှားထားပြီး မှညေီထပကြို သူမက စတိုးဆိုငဖြှင့သ်ည်။ ပြီးတော့ တဈကိုယ်‌ရတဈေကာယ ဒေါခြငခြငကြှီးက ပထမထပမြှာပင် တဈဦးတည်း နထေိုငသ်ူ ဖြစ်သည်။

နုနု၏ နာမညအြပြည့အြစုံက နုဝသေီ ဖြစ်သည်။ ဒါပမယေ့ြ သူမကို အများက နုနု ဟုပင် ခေါကြှသည်။ နုဝသေီ၏ မိဘများက နယတ်ှငန်ကြပြေီး နုဝသေီကတော့ အဝေးသငဖြှင့ဘြှဲ့ရပြီး ရနကြုနတ်ှင် အလုပလြာရှာရာမှ တောင်ဥကျကလာတွငန်သေော အဒေါြ ဖြစ်သူ၏ နအေိမတ်ှင် သောငတ်ငန်ခေဲ့သညမြှာ တဈနှစ်ခန့ရြှိပြီ ဖြစ်သည်။ နုဝသေီ အလုပဝြငတ်ာကတော့ (၇) လပင် ရှိသေးသည်။ နဂိုထဲကလည်း အရောင်းအဝယကြို ဝါသနာပါပြီး စတိုးဆိုငမြှာလည်း အလုပကြရတော့ အဆငသ်င့သ်ှားသည်။ ဆိုငတ်ှင် ဝနထြမ်းအားလုံးမှာ အမွိုးသမီးတွခညွြေး ဖြစ်သည့ပြှင် အနတ်ီကြီးကလည်း သဘောကောင်းသည်။ လစာကလည်း သူများဆိုငတ်ှထကြေ ပိုပြီးပေးထားလတေော့ နုဝသေီတဈယောကြ ပို၍ အဆငပြှနရေတေော့သည်။

×××××××××××××××××××××××××××

“ အမေ့…အို…”

“ ဟင်…”

အပေါထြပသ်ို့တကသ်ော လှခေါး၏အောကဖြကတ်ှင် တဈတောငပြတလြည် စကျကူသတ်ေတာလေးများဖြင့ြ ကုနပြဈစည်းများကိုထည့ကြာ စီကာစဉကြာ ထပထြားသည်။ ရှိုးကေ့ဈထဲရှိ ရောင်းကုနပြဈစည်း ပြတသ်ှားသဖြင့ြ ကြီးကြပသ်ူကိုပြောကာ ထိုနရောမှ သတ်ေတာလေးတဈလုံးကို နုဝသေီက မ၍ နောကသ်ို့လှည့ကြာ လှမ်း၍အထွကြ သူမ၏ နောကမြှလာသော လူတဈယောကန်ှင့ြ ကိုယလြုံးချင်ြး တိုကမြိသှားကြသည်။ အရှိနကြတော့ သိပမြပြင်းလှပါ။ ဒါပမယေ့ြ ကိုယလြုံးချင်ြးတိုကမြိသည့ြ နရောက နုဝသေီ၏ တငပြါးဆုံ ကားကားအိအိကြီးကို ထိုသူ၏ ဆီးခုံနရောနှင့ြ တိုကမြိခွင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဖငသ်ားကြီးနှစ်လုံးအောကဖြကြ အစပကြို နောကမြှနေ၍ ခပတ်ိုတို တုတတ်ိုတဈချောင်း၏ ထိပန်ှင့ြ ဆောင့ထြိုးလိုကသ်လိုမွိုး နုဝသေီ ခံစားလိုကရြသည်။ တဈကိုယလြုံး ထူပူသှားပြီး ရငထြဲတွင် ဒိန်းကနဲဖြစ်၍ သှားရသည်။ နုဝသေီ၏ မကြန်ှာလေးတဈခုလုံး နီရဲ၍ သှားရသည်။ ရငထြဲတွင် ဖို၍သှားရသောလြည်း ဒေါသစိတကြပါ၍သှားရသဖြင့ြ မကြန်ှာထားတင်းတင်းဖြင့ြ သူမမော့၍ ကြည့်လြိုကသ်ည်။

“ ဟင်…သူ…ပါလား…”

ရငထြဲတွငဖြို၍ တလှပလြှပ် တုနခြါ၍ သှားရသည်။ ပြီးတော့ သူက အားတုံ့အားနာပုံစံဖြင့ြ နုဝသေီ၏ မကြန်ှာလေးကို စိုကြ၍ ကြည့်န်သည်ေ။ အားနာတဲ့ပုံစံ မကြန်ှာက ဖြစ်နပမေယေ့လြည်း သူ့မကြလြုံးတွကေ အရောငတ်ှေ တဖိတဖြိတ် ထ၍နသည်ေ။ ဆုံမိသှားသောအကြည့်ကြို နုဝသေီတဈယောကြ ဗှုံးကနဲ လှှဲဖယ်၍ မရနိုင် ဖြစ်သှားရသည်။ ပြီးတော့ သူက

“ ဆောရီးနောျ…ညီမ…”

ဒါပဲ ခပတ်ိုတိုပြောပြီး သူ့လမ်းသူဆကြ၍ လွှောကသ်ှားတော့သည်။ နုဝသေီကသာ ဗှုံးကနဲ ရပန်ရောက ထွကမြသှားနိုငသ်ေးဘဲ သူဆိုသော သကတ်ငပျိုင်၏ ကြောပြငကြှီးကို ငေး၍ ကြည့်န်မေိသည်။ “ ဆောရီးနောြ…” တဲ့…။ ဒီမှာတော့ တဈကိုယလြုံးအရညတ်ှေ ပြောသ်ှားမလားတောင် အောကမြေ့ရတယ်… အဈကိုရယ်…။

သူမ၏မှငကြှင်းထဲမှ သကတ်ငပျိုငတ်ဈယောကြ ကြယပြွောကသ်ှားတော့မှ နုဝသေီက မလုံမလဲဖြင့ြ ပတဝြန်းကငွကြို ကြည့်မြိသည်။ တောပြါသေးသည်။ စတိုးဆိုငထြဲတွင် စွေးဝယသ်ူကနွေ၍ သူတို့အဖြစ်ကို မညသ်ူကမွှ မတွေ့လိုကြ သတိမထားမိလိုကခြွေ။ ဒါပမယေ့လြည်း နုဝသေီတဈယောကကြတော့ သူမကိုယသ်ူမ သတိထားလိုကမြိပါသည်။ စောစောက သူ့ဟိုဥဈစာကြီးဖြင့ြ ထိုးတိုကမြိခဲ့သော သူမ၏ ဖငဆြုံကြီးအောကဖြကရြှိ နရောလေးသည် အသားလေးတွတင်ေးကာ ထူပူပူလေး ဖြစ်နသည်ေ။ ပြီးတော့လည်း နုဝသေီ၏ ရငထြဲတွင် အဈကိုရယ် ကမွဖြင့ြ ဘယလြိုဖြစ်နမှန်ေးတောင် မသိပါဘူးကြယ်…။

×××××××××××××××××××××

နုဝသေီတဈယောကြ နေ့တိုင်းလိုလို သူ့ကိုမွှောန်မေိသည်။ ဘာရယလြို့တော့ မဟုတပြါ။ သူ့မကြန်ှာကို မှငတ်ှေ့ချင်သ်ည့ြ ဆန်ဒတွေ ပြင်းပြနသေောကြောင့ပြင် ဖြစ်ပါသည်။ ဒီနေ့ဆိုရင် သူ့ကိုမတွေ့ရသညမြှာ (၁၀) ရကခြန့ပြင် ရှိ၍သှားပြီ ဖြစ်သည်။ ညနေ နုဝသေီ ဆိုငမြှပြနခြွိနအြထိ သူက ရောကမြလာသဖြင့ြ နုဝသေီတဈယောကြ တဈနေ့တော့ ကုနပြှနပြါပြီဟု သူမကိုယသ်ူမ ညည်းတွားစွာ ပြောမိလကြြ အိမသ်ို့ပြနရြန် ဆိုငမြှထွကခြဲ့လသည်ေ။

နုဝသေီ လိုင်းကားဂိတရြောကြ၍ ကားရပစြောင့န်စဉေမြှာပင် သူမ၏နောကန်ားမှကပ်၍ ညီမဟုခေါလြိုကသ်ံ ကြားရသဖြင့ြ နုဝသေီကလှည့ြ၍ ကြည့်လြိုကမြိသည်။

“ ဟင်…အဈကို ”

သူမ၏နှုတဖြွားမှ အမှတတ်မဲ့ထွကြ၍သှားရသည်။ ပြီးတော့မှ မှားသှားမှန်း သိလိုကပြမယေ့ြ မရတော့ လှနသ်ှားပပြေီ။ သူမကိုခေါလြိုကတ်ာက သူမနေ့စဉရြကဆြကြ တွေ့ချင်ဇြောဖြင့ြ မွှောန်သေူ သကတ်ငပျိုငပြင် ဖြစ်ပါသည်။

“ ကားစောင့န်တောလား…”

“ ဟုတကြဲ့…”

“ ဒါဆိုလာ… အဈကိုကားပါတယ်… လိုကပျို့ပေးမယ်…။ ပြီးတော့ တဈခုခု သောကကြှရအောငလြား…”

ခေါင်းလေးကိုသာ ညိတပြှရင်း နုဝသေီတဈယောကြ သူ့နောကပြါးမှနေ၍ သူခေါရြာနောကသ်ို့ လိုကပြါခဲ့ပါသည်။ ထိုနေ့ထိုအခွိနအြခါမှစ၍ သကတ်ငပျိုငသ်ည် နုဝသေီကို ကားဂိတန်ှင့ြ မလှမ်းမကမ်း နရောမှ တဈရကခြှား နှစ်ရကခြှားဆိုသလို လာ၍ ညနတေိုင်း စောင့တ်တသ်ည်။ ပြီးတော့ တဈခုခု စားသောကကြှကာ ကားဖြင့ြ နုဝသေီတို့အိမရြှိရာ လမ်းထောင့ထြိ လိုကြ၍ ပို့ပေးသည်။ သူကနုဝသေီကို လာ၍စောင့န်သေော နရောမှာလည်း ကားဂိတမြှ ခပလြှမ်းလှမ်းတွင် ဖြစ်သည့အြပြင် လှည်းတန်းဆိုတာကလည်း လူရှုပတ်ော့ သူတို့ကို ဆိုငမြှ အခွားလုပဖြောကြိုငဖြကမြွားက သတိမပြုမိကြခွေ။ ထို့အပြင် သကတ်ငပျိုငကြ နုဝသေီကို အိမသ်ို့ လိုကပျို့ရာတွငလြည်း လမ်းထောင့အြထိသာ လိုကပျို့သဖြင့ြ နုဝသေီတို့အိမမြှ လူတွကလေည်း မသိပေ။

ဤသို့ဖြင့ြ တဈလခန့ကြှာသောအခါတွငတ်ော့ သကတ်ငပျိုငန်ှင့ြ နုဝသေီတို့မှာ ခစွသ်ူဘဝသို့ ရောကြ၍သှားကြပါတော့သည်။ ဒီကာလများအတွင်းတွင် သကတ်ငပျိုငကြ စတိုးဆိုငပျိုငရြှင် အနတ်ီကြီးထံသို့ နှစ်ခေါကသ်ုံးခေါကြ လာရောကခြဲ့သောလြည်း နုဝသေီကို ခါတိုင်းလိုပင် မသိကြိုးကြှံပြု၍ တဈယောကကြိုတဈယောကြ သူစိမ်းတွလေိုပင် ခပတ်န်းတန်း နထေိုငခြဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့လြည်း နုဝသေီနှင့ြ သကတ်ငပျိုငတ်ို့ ခစွသ်ူဘဝရောကြ၍သှားခဲ့ကြသောလြည်း မညသ်ူကမွှ မသိလိုကဘြဲ တိုးတိုးတိတတ်ိတပြင် အဆငပြှနခေေဲ့ကြလသည်ေ။

××××××××××××××××××××××××××××××

သကတ်ငပျိုငန်ှင့ြ နုဝသေီတို့၏ ခစွသ်ူသကတ်မ်းသည် တဈလပငကြွောြ၍လာခဲ့ခွပြေီ။ တဈဦးနှင့တ်ဈဦးလည်း အနအထေိုင် ပို၍ ရင်းနှီးပြီးလာခဲ့ကြရသည်။ ဒီနေ့လည်း အပြနလြမ်းခရီးတွင် သကတ်ငပျိုငကြ နုဝသေီကို စောင့ြ၍ခေါလြာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ကားကို ပြညလြမ်းအတိုင်း မောင်းလိုကပြှီး အင်းယားလမ်းထဲခွိုးဝငကြာ ကနဘြေးသို့ ထိုးဆင်းလိုကပြှီး အရိပကြောင်းကောင်း ခွုံကောင်းကောင်း နရောတွင် ရပလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ကားပေါမြှမဆင်းဘဲ သကတ်ငပျိုငသ်ည် နုဝသေီကို တပြှတပြှှတန်မ်းရင်း တဈကိုယလြုံးကိုလည်း ဆုတခြွပြေီး ပြတသ်ပန်သည်ေ။

“ နု… ကိုယ့ဟြာကို ကိုငပြေးပါလားဟင်…”

နုဝသေီ လုံးဝမွှောလြင့မြထားပါ။ သူမ၏ ရငထြဲတွင် ဒိန်းကနဲဖြစ်၍သှားရစဉမြှာပင် သူ့လုံခညွကြိုလှနပြှီး သူ့ရဲ့မတတ်ောငန်ီရဲနတေဲ့ ဟာကြီးကို မရှကမြကြောကလြှနပြှီး ပြလိုကသ်ည်။ အရင့အြရငကြတော့ ပုဆိုးနဲ့လုံးထွေးပြီး နုဝသေီတဈယောကြ မသိမသာ ကိုင်၍ကြည့်ခြဲ့ဖူးပါသည်။ မာကြောထောငမြတန်တေဲ့ အဲ့ဒီပစ်စည်းကြီးဟာ တဈနေ့နေ့ ငါ့ဥဈစာလေးထဲ ဝငလြာဦးမှာပါလားဆိုတဲ့ အတွေးလေးတော့ နုဝသေီ တွေးခဲ့ဖူးလသည်ေ။ အခုလို ပေါတ်ငကြှီး ကိုငခြိုင်းတာမွိုးတော့ တဈခါမှ မတွေးခဲ့ဘူးပါ။ ကားမှနတ်ှေ အလုံပိတထြားပြီး လူဆကပြှတန်တောကြောင့ြ ပတဝြန်းကငွကြို ဂရုစိုကစြရာမလိုပမယေ့ြ ယောကြွားတဈယောကရြဲ့ ကြီးမားတဲ့ လီးတနကြှီးကို ကိုငဖြူးသူမဟုတလြတေော့ နုဝသေီ၏ ရငထြဲတွင် တဒိန်းဒိန်း ဖြစ်နရသေည်။

“ နု…ရယ်…”

သကတ်ငပျိုင်၏အသံက တုနလြှုပ်၍နသည်ေ။ သူမကို ဖကတ်ှယ်၍ တရှရှပြတသ်ပန်သေော လကတ်ှကလေည်း နုဝသေီ၏ ကိုယလြုံးလေးပေါတ်ှင် ရှေ့လွားနရောမှ သူမ၏ ပခုံးလေးကို သူ့ဆီသို့ ဆှဲ၍ကပပြှီးသညန်ှင့ြ နို့လေးများကို နှိုကသ်ည်။ နုဝသေီ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားကာ ရုန်းကနမြိသည်။ သကတ်ငပျိုင်၏ လကကြိုလည်း ဆတကြနဲ ယောငပြှီး ဆှဲဖယလြိုကမြိသည်။

“ နု…နုလေးရယ်…ဟင်း…”

တုနတ်ုနခြိုကခြိုကအြသံကြီးက နုဝသေီ၏ရငကြို ဗှုံးကနဲ ချောကခြွားသှားစရပြေနသ်ည်။ မှနအြလုံပိတကြာ ရပ်၍ထားသော ကားလေးထဲ၌ ခွထေောကရြှေ့လွားသံ အဝတခြငွြး ပြတတ်ိုကသ်ံနှင့ြ အသကရြှူသံတို့က စိတလြှုပရြှားဖြယရြာ ထွကပြေါြ၍နသည်ေ။

သကတ်ငပျိုငကြ ဆောကတ်ညရြာမရ ပြုမူနသကေဲ့သို့ နုဝသေီကိုယတ်ိုငကြလည်း အကြီးအကယွြ စိတတ်ှလှေုပရြှားနမေိသည်။ ကားကလေး ငှိမ့ကြနဲ သိမ့ကြနဲ လှုပရြမ်းသှားအောင် တခါတရံ သူတို့ချင်ြး ပူးကပဖြကတ်ှယပြှီး ကူရှငပြေါသ်ို့ လဲပျိုတတပြသည်ေ။ ထိုအခါမွိုးတွင် နုဝသေီသည် အကြောကအြကန် အားသှနခြှနစြိုကြ ရုန်းကနတ်တလြသည်ေ။ ကြာတော့ တဒိတဒြိတခြုနန်သေော ရငထြဲ၌ ပူလောငမြောဟိုကခြှင်းကကြီးစိုးကာ ပါးချင်ြးကပ်၊ ရငခြငွြးအပပြှီး အမောဖြသလေို ငှိမသ်ကသ်ှားမိကြသည်။

“ ခစွတ်ယ်…နုရယ်…”

သကတ်ငပျိုငကြ နကရြှိုင်းသော ချောကကြမ်းပါးကြီးကို တွယကြပတ်ကလြာပြီး အပေါရြောကလြာသူ၏ လသေံမွိုးကြီးနှင့ြ မောဟိုကတ်ုနရြီစွာ ပြောလိုကသ်ည်။

“ နုလည်း ကို့ကို ခစွတ်ာပါပဲ… ဒါပမယေ့ြ… ဟင့ြ…”

ဟုတပြါသည်။ နုဝသေီ ဘာကိုဘယလြိုပြောရမှန်း မသိအောငကြို ရှကန်သည်ေ။

“ ပြောလေ…ဒါပမယေ့ြ ဘာဖြစ်လဲ နု…”

“ ဟင့အြင်းကြယ်…နု မပြောတတဘြူး…”

“ နု…ရှကန်တယေမြို့လား…”

“ အင်းပေါ့…အဟင့ျ…”

“ အစတော့… ဒီလိုပေါ့ နုရယ်…။ နောကြ ညားသှားကြတော့လည်း တဈယောကြဥဈစာ တဈယောကြ မမှငခြငွအြဆုံး ရိုးသှားကြတာပေါ့…”

“ ဟာ…ဘာတွပြေောမှန်းမသိဘူး…သှား…”

နုဝသေီက ရဲတွတ်၍သှားသော သူမ၏ မကြန်ှာဝိုင်းလေးကို တဈဖကသ်ို့ ဆတကြနဲ လှည့ပြှီး ရှကင်ှီးငှီးလေးပြောကာ သကတ်ငပျိုင်၏ လကကြို ဖယခြသွည်။ သကတ်ငပျိုငကြ ရယသ်ည်။ တကယတ်ော့ သကတ်ငပျိုင် ကိုယတ်ိုငကြလည်း ထူပူရှိန်းဖိန်း၍နပေါသည်။

“ နုက ကို့ကို တကယမြခစွပြါဘူး…”

“ ဘာရယ်… မခစွဘြူး… ဟုတလြား…။ ဖယ်… ဖယ်… မခစွဘြဲနဲ့ ဒီလောကြ နှိုကတ်ာပြုတာ ခံနမလေား… သှား…”

နုဝသေီက ရငမြောချောကခြွားစွာ ပါးစပမြှ ဒေါသလေးနှင့ြ လှှတကြနဲ ပြောဖြစ်သည်။ သကတ်ငပျိုငကြ နုဝသေီ၏ ကိုယလြုံးလေးကို ထွေးနအေောင် ဖကလြိုကသ်ည်။

“ ခစွရြင် ကို့ဟာကို ကိုငပြေးလေ… ကဲ…”

“ အာ…ဟင့အြင်း…ရှံတယကြှာ…”

“ ဒါဆို နုဟာကို ကို နှိုကပြေးမယ်… ကဲ… လကဖြယ်…”

“ ဟင့အြင်း…အဲဒါလည်း မခံတတဘြူး…မလုပန်ဲ့…”

သကတ်ငပျိုငကြ အားမလိုအားမရပင် သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးကို တိုး၍ဖကကြာ…

“ ကိုက…နုကို လိုးချင်န်တော…”

“ ဟာ…သှား…သှား…မညဈပတန်ဲ့…”

နုဝသေီ၏ ရငထြဲတွင် ဗှောင်းဆန်၍ သှားရသည်။ “ လိုးချင်န်တော ” ဟု နားဝ၌ကပ်၍ ပြောလိုကသ်ော သကတ်ငပျိုင်၏ အသံက နုဝသေီ၏ တဈကိုယလြုံးကို မီးစနှင့ြ အတို့ခံလိုကရြသည့န်ှယ် တုနခြါလှုပခြတသ်ှားရသည်။

“ ဒါ…ညဈပတတ်ာမှ မဟုတတ်ာ…။ နုရဲ့ စောကဖြုတလြေးထဲကို ကိုယ့လြီးကြီးထည့ပြှီး လိုးချင်တ်ာ…”

သကတ်ငပျိုငကြ အသံတိုးတိုးလေးနှင့ြ ပြောနသညေ့တ်ိုငအြောင် ဘေးလူတွကြေားသှားမညကြို နုဝသေီ စိုးရိမလြှသည်။

“ ကိုကလည်း ဘာတွလွှေောကပြှောနမှန်ေး မသိဘူး…”

နုဝသေီတဈယောကြ ရှကစြိတဖြှင့ြ ချောကခြွားနခွင်ေးကြောင့ြ ကတုနကြယငကြှီး ပြနပြှောမိသောလြည်း ရုန်းကနအြားတွကေ ပြော့နသည်ေ။ သူမ၏ရငထြဲတွင် လှိုကြ၍ လှိုကြ၍ မောနသည်ေ။ ဒီနောကတ်ှငတ်ော့ နုဝသေီမှာ အသိတရားများ ကင်းလှတစြပြုသလို ခံစားနရလေသည်ေ။

နုဝသေီ၏ ထဘီအောကမြှ လကကြို လွှိုနှိုကပြှီး စောကမြှှေးလေးများကို တရှရှ ပြတသ်ပပြေးနသညေကြိုလည်းကောင်း၊ စောကစြေ့လေးကို မထိခလုတထြိခလုတဖြှင့ြ ထိုးဆှရင်း စောကခြေါင်းထဲသို့ လကခြွောင်းနှစ်ချောင်းပူး ထိုးသှင်းလိုကသ်ညကြိုလည်းကောင်း နုဝသေီမှာ သိသလို မသိသလိုကြီး ဖြစ်နရသေည်။ နုဝသေီသည် ပေါငဖြှေးဖြေးကြီး နှစ်ချောင်းပေါလြာသညအြထိ ထဘီကို လှနတ်ငခြှင်းခံလိုကရြပြီး မိမိပေါငန်ှဈချောင်းကို ကားပင့ကြာ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်း အိအိလေးကို စိမပြှနပြေေ နှိုကဆြှထိုးမှှနသေေော သကတ်ငပျိုင်၏ လကဖြွံနှစ်ဖကကြိုလည်း လကသ်ည်းလေးများ စူးဝငအြောင် ကိုငတ်ှယထြားမိသညမြှအပ ဘာမွှရရရေောရာ မသိနိုငတ်ော့ခွေ။

ဤအခွိန်၌ သကတ်ငပျိုငသ်ည် မိမိအား ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ခွုပန်ှောငပြှီး တကလြိုးလိုကပြါစဟေုလည်း ဆုတောင်းနသည်ေ။ သို့သောလြည်း တကယတ်မ်း သကတ်ငပျိုငကြ သူ့ပုဆိုးကို လှနတ်ငပြှီး စောကဖြုတလြေးထဲကို လိုးထည့ရြန် ဟနပြှငသ်ောအခါတွင် နုဝသေီက သကတ်ငပျိုင်၏ လီးတနကြှီးကို သူမ၏လကဖြဝါးလေးဖြင့ြ ကစွကြစွလြစွလြစွလြေး ဆုပကြိုငထြားလိုကမြိတော့သည်။ လီးကြီး၏ အထိအတွေ့က ပူနှေးနသည်ေ။ လကဖြဝါးနုနုလေးထဲ၌ အကြောများ တင်းမာနသညေကြိုလည်း တွေ့ထိခံစားရသည်။ ထိုသို့ကိုငထြားသော လကဖြဝါးမှ အတွေ့အထိက သူမ၏ တဈကိုယလြုံးသို့ ပြံ့နှံ့သှားစသည်ေ။

“ ဒီ…ဒီလို…ဖြဲခပြေးလေ…ဟုတပြှီ…ပြနတ်င်…”

သကတ်ငပျိုငကြ အပျိုရိုင်းမလေးကို ဂွင်းတိုကန်ည်းကို လကထြပသ်ငပြေးနသည်ေ။ ပထမတော့ နုဝသေီက မရဲတရဲ မထိတထိ ကိုငထြားရင်း ဂွင်းတိုကပြေးသည်။ လီးတနကြှီး၏ အရခွေံများ ပြဲကသွှားပြီး ဒဈကြီးက ရဲကနဲပေါလြာပြီး တင်းပြောငသ်ှားသည်။ တဖန် လီးအထကသ်ို့ အရပြေားကို ဆှဲတငလြိုကရြာ နုဝသေီ၏ လကဆြုပထြဲ၌ လီးထိပကြှီးက မှှတဈေကောငကြငွြးထဲသို့ ငုတလြွှိုးသှားသလို စွတကြနဲမှညကြာ ဝငသ်ှားသည်။ နောကတ်ဖန် ပြန်၍ဖြဲခလွိုကပြှနရြာ လီးထိပကြှီးက ပြဲလနသ်ှားပြီး ဒဈအောကပျိုင်း အရပြေားနှင့ြ လီးတနကြှီးတဈချောင်းလုံး တပြေးညီ ဖြစ်သှားသညကြို တွေ့ရပြနသ်ည်။

ယင်းသို့ ဆင်းလိုကတ်ကလြိုကြ ဖြဲလိုကစြုလိုကြ သုံးလေးကြိမမြွှ သကတ်ငပျိုငကြ လကထြပကြိုငတ်ှယပြေးပြီး သကတ်ငပျိုင်၏လကကြ လှှတပြေးလိုကရြာ နုဝသေီ၏လကလြေးက သူမဘာသာပင် ဆကြ၍ လုပပြေးနမေိသည်။ ဒီလိုလုပပြေးနရင်ေးကပင် နုဝသေီ၏ စိတတ်ှကေ အတောပြင် လှုပရြှားထကြှ၍လာရသည်။ သူမလိုပင် သကတ်ငပျိုင်၏ စိတမြွားကလည်း ယောကယ်ကခြတ်၍လာရလသည်ေ။

“ လုပ်…နု…လုပ်… သှကသ်ှကလြေး လုပပြေးလေ…”

သကတ်ငပျိုငကြ အမှနလြောလိုကတ်ော့ နုဝသေီခငမြွာမှာလည်း ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လုပပြေးရှာပါသည်။ ခဏအကြာမှာပင် သကတ်ငပျိုငကြ…

“ ရ…ရပြီ…တောပြှီ…”

ဟု အံကြိတ်၍ ပြောလိုကသ်ံနှင့အြတူ နုဝသေီ၏ လကလြေးကို ဆှဲ၍ဖယလြိုကသ်ည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ သကတ်ငပျိုငကြ ထဘီလေးကို ပေါငရြင်းထိ လှနတ်ငထြားကာ ပြူးထွကန်သေော နုဝသေီ၏ စောကဖြုတလြေးကို သကတ်ငပျိုငကြ ပြတလြိုကသ်ပလြိုကဖြှင့ြ လုပပြေးနပြေီး သူ၏လကည်ှိုးနှင့ြ လကခြလယကြိုပူး၍ နုဝသေီ၏ စောကဖြုတထြဲသို့ တဖနပြှန်၍ ထိုးသှင်းလိုကပြှနပြါသည်။ ပြီးတော့ မှှလှညေ့ပြေးလိုကရြာ အင့ကြနဲ ပါးစပမြှမှညသ်ှားပြီး ခါးဆဈအထကပျိုင်း ခါကနဲဖြစ်သှားသည်။ ဖငကြှားအောကသ်ို့ ခပလြွှိုလွှိုဝငန်သေော စောကပြတအြုံလေးမှာ ရဲကနဲပြဲသှားကာ ပင့ကြော့လိုကသ်ော အရှိနဖြှင့ြ လှတလြှတကြွှတကြွှတကြှီး ကြှတကသ်ှားလတေော့သည်။

နုဝသေီ၏ ဆီးစပအြုံလေးမှာ တင်းမာမို့ဖောင်းနပြေီး လကဖြှင့ြ စမ်းသပ်၍ ပြတကြှည့ရြာ အလှနတ်ရာနူးညံ့၍ အိနသည်ေ။ အပျိုစဈစဈလေး၏ စောကဖြုတဖြစ်သညမြို့ သဈရှကစြိမ်းနံ့လိုလို အနံ့တဈမွိုးက စောကခြေါင်းအတွင်းမှ လှိုင်၍ထွကလြာသည်။

“ အရမ်းဖြဲတော့…နာတာပေါ့…”

သကတ်ငပျိုင် စိမပြှနပြေေ ဖြဲကြည့်န်သေော သူမ၏စောကပြတလြေးကို ငုံ့၍ကြည့်န်ရင်ေး မောလှိုကစြှာဖြင့ြ ပြောလာသည်။ သကတ်ငပျိုငကြ စောကစြေ့လေးကို လကည်ှိုးလကမြဖြင့ဆြှဲပြီး ခပဖြိဖိလေး ပြတပြေးသည်။

“ ဟင့ျ…အင်း…ဟင်း…ဟင်း…တဈမြိုးကြီးပဲကြယ်…”

“ စွပ်…စွပ်…ပြှတ်…ဗွဈ…စွပ်…”

သကတ်ငပျိုငကြ အဆကမြပြတ် မှှနှေောကထြိုးဆှလိုကသ်ော အသံနှင့အြတူ နုဝသေီက သူမ၏လကန်ှဈဖကကြို ကားကူရှငပြေါြ နောကပြှနထြောကြ၍ ဖငကြိုကော့တငပြဈလိုကမြိသည်။ သကတ်ငပျိုငကြ စောကခြေါင်းထဲမှ လကကြိုမခွှတဘြဲ ဆကတ်ိုကထြိုးဆောင့ပြေး၏။

“ စွပ်…စွပ်…ပြှတ်…ပြှတ်…”

စောကပြတလြေးထဲမှ အရညမြွား စိုရှှဲ၍ကလွာသည်။ သကတ်ငပျိုင်၏ ကနွလြကတ်ဈဖကကြ နုဝသေီ၏ မို့မောကကြစွလြစွသ်ော နို့နှစ်လုံးကို တဈလှည့စြီ ဆုပခြွပေေးနေ၏။ စောကပြတကြို တဈဖကမြှနှိုကရြင်း တဈဖကမြှနို့များကို ဆုပန်ယခြှင်းခံနရသေော နုဝသေီမှာ တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတဖြှင့ြ ကတုနကြယင် အဆကမြပြတ် တုနခြါ၍နသည်ေ။

“ အင်း…အာ့ဟာ… ရှီး… ရှူး… အို… အိုး… ကြှတ်… ကြှတ်…”

နုဝသေီ၏နှုတဖြွားမှ ညည်းတွားသံလေးများ သံစုံထွကလြာပြီး ကားကူရှငန်ှင့ြ လှတန်သေော စောကဖြုတအြုံကြီးကိုလည်း ဖငကြှှလိုကမြှ စောင်းလိုကြ လှည့လြိုကြ မှင့သ်ှားလိုကြ နိမ့လြာလိုကဖြစ်အောင် လုပပြေးနမေိသည်။ နုဝသေီ၏ စောကခြေါင်းထဲသို့ ထိုးထည့ထြားသော သကတ်ငပျိုင်၏ လကန်ှဈချောင်းမှာ စောကခြေါင်းအတွင်းသားများကို အပြငသ်ို့ ကောကြောထြုတပြေး ကုတပြေးရာ ပြဈကနဲ ပြဈကနဲ စောကခြေါင်းထဲမှ ပြင်းထနစြှာ ပန်းထုတလြိုကသ်ော အရညမြွားက သကတ်ငပျိုင်၏ ရငဘြတကြို ဖောင်းကနဲ ဖောကကြနဲ ထိမှနကြုနသ်ညအြထိ ပြင်းထနလြှန်းလှပသည်ေ။

“ အား…အား…ထွကြ…ထွကကြုနပြှီ…အိ…အိ…အ…”

နုဝသေီက ဖငဝြိုင်းဝိုင်းကြီးကို ကားကူရှငပြေါသ်ို့ ဆောင့ခြပြှီး သကတ်ငပျိုင်၏ လညပြင်းကို တအားဖကကြာ အဆကမြပြတ် ဆောင့ပြေးနသေော သကတ်ငပျိုင်၏ လကည်ှိုးနှင့ြ လကခြလယန်ှဈချောင်းပူးကို လီးအမှတန်ှင့ပြှန်၍ ညောင့ကြာ ဆောင့ကြာ ဖငကြှီးကို ခါရမ်းပြီး ခါးလေးသိမ့သ်ိမ့ခြါသှားသညအြထိ မကြန်ှာလေးရှုံ့မဲ့ကာ အားနှင့ဖြိဆောင့ပြဈလိုကမြိတော့သည်။

×××××××××××××××××××××××××××

နုဝသေီ၏စောကခြေါင်းထဲ၌ ကငွတ်ငတ်ငဖြစ်နဆေဲ စောကပြတလြေးက လီးကိုတောင့်တသလို တဈခကြတ်ဈခကြြ တင်းကနဲဟသှားပြီး ရှစိရှစိဖြစ်နသည်ေ။ ဒီနေ့ နုဝသေီ အလုပန်ားရကဖြစ်သဖြင့ြ အိမတ်ှငအြားနသည်ေ။ ဒေါလြေးက အပြငသ်ို့သှားနသညေဖြစ်၍ အိမတ်ှင် သူမတဈယောကထြဲသာရှိသည်။ အိမတ်ှင် နုဝသေီအတွကြ အိပခြန်းသပသ်ပပြေးထားသဖြင့ြ သူမ၏အိပခြန်းလေးထဲတွင် နုဝသေီမှာ မနေ့က ခစွသ်ူ သကတ်ငပျိုင်၏ အနှိုကအြမှှေ အထိုးအဆှတွကေို တဈနာရီခန့ြ အလူးအလဲ ခံလာရသညကြို ပြနတ်ှေးရင်း ကြနပေစြှာ စားမှုံ့ပြနန်မေိသည်။

အဈကိုက နုဝသေီကို အတောလြေး တနဖြိုးထား၏။ မနေ့က အဈကိုကသာ အဓမျမပြုကငွ့လြွှငလြည်း နုဝသေီ ခံရရုံသာရှိသည်။ ယခုလည်း မလိုးဖြစ်ကြသညသ်ာရှိသည်။ အတွင်းပစ်စည်းတွကေို မမှငခြငွအြဆုံး မှငခြဲ့ကြရသည်။ အဈကို့လီးကို နုဝသေီက ဂွင်းတိုကပြေးသကဲ့သို့ အဈကိုကလည်း နုဝသေီ၏ စောကဖြုတကြို ထိုးဆှရင်း ကာမအာသာဖြခေဲ့ကြသည်။ အဈကိုနှင့ြ ကိုယထြိလကရြောကြ မလိုးကြဘဲ ထိုသို့နရသေညကြလည်း အရသာရှိလှသည်။ နုဝသေီ စဉြးစားသည်။ အဈကို့ လီးထိပကြှီးက နီရဲပြဲလနန်သေော ဒဈကြီးတဝိုကကြို လွှာခွှနခြွှနလြေးဖြင့ြ ထိုးကလိလိုကပြါက အဈကိုတဈယောကြ ဆတဆြတခြါသှားရမညမြှာ အမှနပြငဖြစ်သညဟြု တွေးလိုကမြိသည်။

အဈကိုသည် အမှနတ်ကယ် မိမိကို ခစွမြှတန်ိုးသညဟြု နုဝသေီ ယုံကြညသ်ည်။ အဈကိုလိုးတာကို ခံချင်န်သည်ေ။ အို… ဒီတဈခါ အဈကိုနှင့ဆြုံလွှင် အဈကို့အလိုကြ လိုကလြွောမညဟြု နုဝသေီ ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကမြိသည်။

အပျိုရိုင်းမလေး နုဝသေီတဈယောကြ သူမ၏ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးကို သူမလကဖြှင့စြမ်းသပပြှတသ်ပရြင်း အတွေးပေါင်းစုံ တွေးနမေိလရော သူမ၏ စောကပြတလြေးထဲမှ အရညကြှညလြေးများ စိမ့ထြှကလြာကာ သူမ၏ထဘီလေးကို စွန်းကြကကြုနရြလသည်ေ။

စိတကြူးလေးနှင့ြ လှိုကမြောနသေော နုဝသေီတဈယောကြ မကြလြုံးလေးများမှိတကြာ သူမ၏စောကပြတလြေးကို သူမဘာသာ နှိုးဆှထိုးနှိုကန်စဉြေ သူမတို့ အိမသ်ို့ မကြာခဏလာတတသ်ော နုဝသေီ၏ ဒေါလြေးနှင့ြ ခငမြင်၍နသေော တဈဖကလြမ်းမှ ကုလားလူမွိုးဖြစ်သူ မှင့စြိနတ်ဈယောကြ အိမပြေါသ်ို့တကလြာသညကြို နုဝသေီ မသိလိုကခြွေ။ ပေါငလြညအြထိ လနတ်ကန်သေော ထဘီလေးအောကမြှ ပေါငသ်ားဖြေးဖြေးကြီးများက မှင့စြိနကြို စိနခြေါန်သလေိုရှိသည်။ ဖြူဖြေး၍ အိအိဖြိုးဖြိုး ကြီးမားပြန့ကြားသော တငပြါးကြီးများက မှင့စြိနအြတွကြ မကမြောစရာကြီး ဖြစ်၍နသည်ေ။

အသကြ (၄၀) နီးပါးရှိပြီဖြစ်သော ကုလားလူမွိုး မှင့စြိနကြ ဒီအိမသ်ို့ မကြာခဏရောကခြဲ့ပြီး ဒီကောငမြလေးကို တွေ့ကတည်းက အသကခြငွြးမမွှသဖြင့ြ ခိုးပြီးကြည့်ကြာ စိတကြူးဖြင့ြ လုပန်ခေဲ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ နုဝသေီ ဖြစ်နပေုံကိုကြည့်ရြင်း မှင့စြိနသ်ည် မကြာခဏ တံတွေးတွေ မွိုခွ၍နရသေည်။ ဒီဟာမလေး၏ စောကဖြုတအြသဈစကစြကလြေးထဲသို့သာ မိမိလီးကြီး ထိုးသှင်းလိုကရြပါက မညမြွှကဉွြးကြပ်၍ မညမြွှကောင်းလိုကလြမညေန်ည်းဟု မှင့စြိနကြ တွေးနသည်ေ။ ထို့ပြင် ခပစြောင်းစောင်းမှောကလြကြလြေးအိပကြာ စောကဖြုတထြဲသို့ လကန်ှိုကန်သေော နုဝသေီ၏ အခွအနေကေိုကြည့်ြ၍ ဒီဟာမလေး ခံချင်န်သညေဟြု သချောပေါကြ တွကဆြလိုကမြိသည်။ ထို့ကြောင့လြည်း မှောကလြကြအြိပန်သေော နုဝသေီ၏ ဖငအြုံလေးပေါသ်ို့ ခွ၍တကကြာ တောငန်သေော သူ၏လီးတနကြှီးကို ဖိ၍ထောကခြလွိုကပြှီး သူမ၏ပါးစပကြို လကတ်ဈဖကဖြှင့ပြိတ်၍ ထဘီကို ဆှဲလှနလြိုကတ်ော့သည်။

“ အူး…ဝူး…ဒုံး…ဒုံး…”

နုဝသေီခွထေောကကြို ကြမ်းနှင့ဆြောင့ပြှီး ရုန်းသည်။ သူမတွင် ထဘီမရှိတော့။ နုဝသေီ၏ ဖငကြှားသို့ မှင့စြိန်၏ လီးမဲမဲကြီးက ထိုးစိုကြ၍ ဝငသ်ှားလသည်ေ။ နုဝသေီသည် သူမ၏ဖငကြှားသို့ ပူပူနှေးနှေး အသားချောင်း မာမာကြောကြောကြီး ပြတတ်ိုကဝြငလြာခွင်းကို ခံစားလိုကရြသောကြောင့ြ သူမသည် မကြလြုံးလေးပြူးသှားသည်။ ဝမ်းလွားမှောကထြားသဖြင့လြည်း အဓမျမပြုကငွ့သ်ူမှာ ဘယသ်ူမှန်းမသိဘဲ ဖြစ်နရသေည်။

မှင့စြိနမြှာ အတွေ့အကြုံရင့ကြကြသ်ူ ဖြစ်သည်။ လတတ်လော သူ၏ခေါင်းထဲသို့ ဝငလြာသော အကြံဖြင့ြ နုဝသေီ၏ မကြလြုံးအစုံနှင့ြ ပါးစပတ်ို့ကို အနီးတွငတ်ှေ့ရသော တဘကရြှညတ်ဈထညဖြှင့ြ ကောကြ၍စည်းလိုကသ်ည်။ သူမ၏ လကန်ှဈဖကကြိုလည်း နောကပြှနတ်ုတလြိုကသ်ည်။ နုဝသေီ၏ ဖငဖြှေးဖြေးကြီးကြား၌ မှင့စြိန်၏ လီးနကကြွောကြောကြီးက ယခုအပိုငစြီးရလိုကသ်ော နုဝသေီ၏ ခန်ဓာကိုယလြေးပေါတ်ှင် ထောင်းကနဲ ထောင်းကနဲ မာနဖြီ၍ ထကြှနသည်ေ။

မှင့စြိနသ်ည် ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ မဲနကသ်ော လမှှေးများ ပေါငမြှှေးများကြားမှ ကြီးမားလှန်းသော လီးကြီးက ထောင်၍ထလာသည်။ မှင့စြိနကြ ထဘီကို အကုနဆြှဲလှနလြိုကပြှီး အတင်းစေ့ထားသော ပေါငန်ှဈဖကကြို ခွထေောကဖြှင့ြ နင်းဖြဲလိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ ကြမ်းပြင်၌ ဖငထြိုငခြပြှီး ခွနှစ်ေချောင်းကို နုဝသေီ၏ ပေါငရြင်းအောကသ်ို့ ထိုးသှင်းပြီး ထိုးကပလြိုကသ်ည်။ မှောကလြကြသ်ား နုဝသေီ၏ဖငန်ှင့ြ ပကလြကအြနအထေား မှင့စြိန်၏ ပေါငရြင်းခွဆုံတို့မှာ အံဝငဂြှငကြွ ဟပမြိသှားကြသည်။

နုဝသေီက ကြိုးစားပြီး ဖငကြှီးကို ခုံးကာခုံးကာ ရုန်းဖယန်ရှောသည်။ ပါးစပကြို အဝတဆြို့လကြြ မကြစြိကိုအဝတစြည်း လကတ်ှလည်ေး တုတထြားသဖြင့ြ မအောန်ိုင် မရုန်းနိုင် ဖြစ်နလသေည်ေ။

မှင့စြိန်၏ လကတ်ဈဖကကြ နုဝသေီ၏ စောကဖြုတလြေးကို ပင့ကြောပြှီး စမ်းလိုကကြာ စောကခြေါင်းနရောကို ဖြဲလိုကပြှီး သူ့လီးကြီးအား အောကမြှပင့ထြောကပြှီး လိုးသှင်းရန် ကြိုးစားနလသေည်ေ။ မှင့စြိန်၏ လီးထိပကြှီးက နုဝသေီ၏ ဆီးစပဝြမ်းဗိုကတ်ို့ကို ထိုးလိုကထြောကလြိုကြ ဖြစ်နရော ခွှဲကြိသောအရညမြွား စိုရှှဲပကြေံကုနသ်ည်။ မှင့စြိန်၏လီးကြီးက ရှညလြည်းရှည် ကြီးလည်းကြီးကာ ဧရာမကြီးဖြစ်သည်။ အကြောတွေ အပျိုင်းပျိုင်းထနသေောကြောင့ြ မညမြွှသနမြာလှသညကြို မှငရြုံနှင့ပြငသ်ိနိုငသ်ည်။ ဤအသှငအြပြငကြို နုဝသေီ မမှငရြသညကြပင် တောပြါသေးသည်။

နုဝသေီသည် မိမိပေါငရြင်းသား နုနုလေးများနှင့ြ အမှှေးကြမ်းကြမ်းကြီးများ ဖိပြတခြှင်းခံရပြီး အောကမြှနေ၍ ထိုးထောကလြာသော လီးကြီးအထိအတွေ့ကို ထိတလြန့စြိုးရှံ့ခွင်း ချောကခြွားတုနလြှုပခြှင်းများနှင့ြ ကြိုးစား၍ လှုပရြှားရုန်းကနန်မေိသည်။

“ ပြှတ်…စွပ်…အု…ဝု…”

ဂွငကြအွံကထွိုငထြားပြီး စောကပြတလြေးအဟ၌ ဆတကြနဲ ဆောင့သ်ှင်းခွင်းခံလိုကရြသော တဈခဏ၌ နုဝသေီ၏ အဝတစြည်းထားသော မကြလြုံးလေးများ မီးဝင်းဝင်းတောကအြောငပြင် ခံစားလိုကရြသည်။ “ပြှတ်” ကနဲ ဖငကြှားမှ စောကခြေါင်းထဲသို့ ဝငလြာသော လီးကြီးက စောကပြတအြဝနှင့ြ လုံးဝကြီး ဆန့ကြငွစြှာ ကြီးမားတုတခြိုင်၍နသည်ေ။ နုဝသေီ အသားတွေ ဆတဆြတ် တုန်၍နသည်ေ။ သတလြွှိုခံထားရသည့ပြမာ မခွိမဆန့ဖြစ်ကာ အသကရြှူမှားအောင် ခံစားနရသေည်။ ထို့ကြောင့ြ ဒူးနှစ်ဖကအြားနှင့ြ ဖငကြှီးကို အပေါသ်ို့ ပြနလြညကြှှကာ လီးကြီး ကြှတကြွှတထြှကသ်ှားရန် ကြိုးစားမိပြနသ်ည်။

သို့သောြ မှင့စြိနကြ ဒီဂွငကြို ကြိုတငသ်ိထားသည်။ လကတ်ဈဖကကြို လကပြှနထြောကထြားပြီး ဖငကြှီးကို ကော့၍ပေးလိုကရြာ လီးကြီးမှာ ကြှတ်၍မသှားဘဲ တဈလဈကြီးပါသှားကာ စွပကြနဲ တဈဆဈထပ်၍ ဝငသ်ှားပြနသ်ည်။ နုဝသေီအဖို့ တဈလကမြသည် တဈပခနေ့ြ ဝငသ်ှားသညဟြုပင် ထငရြလောကအြောင် မကြရြညဝြိုင်းမိသည်။ ရှညသ်လောကြ ကြီးမားတုတခြိုငသ်ော မှင့စြိန်၏ ဧရာမလီးနကကြွောကြီးက နုဝသေီ၏ အသဈခပြခြွှတ် စောကပြတလြေးအတွင်း၌ မှငမြကောင်းအောင် စူးနဈမှုပဝြငန်သည်ေ။

“ ပြှတ်…ပြှတ်…”

နှစ်ဆဈမွှ တင်းကနဲ တင်းကနဲ နင့ဝြငသ်ှားသညန်ှင့ြ စောကပြတလြေးမှာ မခံနိုငတ်ော့ဘဲ အောကန်ှုတခြမ်းစပလြေးသည် ဖတကြနဲ ကြဲသှားပြီး သှေးစလေးများ စိမ့ထြှကလြာတော့သည်။ မှင့စြိန်၏ လီးတနကြှီးပေါတ်ှင် သှေးစလေးများ ပကြေံကုနသ်ည်။ မှင့စြိန်၏လကန်ှဈဖကကြ နုဝသေီ၏ တငပြါးအိအိကြီးကို နှစ်ဖကည်ှပကြိုငပြှီး လီးနှင့စြောကပြတ် အဝငအြထွကကြို ငုံ့ကြည့်ကြာ အဆုံးအထိဝငအြောင် ဖငကြိုကော့၍ ဆောင့လြိုကပြှနလြသည်ေ။

“ ပြှတ်…ပြှတ်…စွပ်…”

ကပြတ်ည်းကဉွြးမှောင်းလှသော စောကခြေါင်းလေးထဲသို့ ဖစွည်ှဈဝငသ်ှားသော အသံက နုဝသေီ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ မှညဟြီးကာ ကယွလြောငသ်ှားရသည်။ မညသ်ူမညဝြါမှန်း မသိရသညကြတဈကြောင်း၊ ကြီးမားပူနှေးပြီး အရညမြွားခွှဲကြိကြိဖြင့ြ မိမိစောကခြေါင်းထဲသို့ ဒလကြမ်း လိုးဆောင့ခြှင်းခံနရသေော လီးကြီး၏ အထိအတွေ့ကြောင့လြည်းကောင်း နုဝသေီ၏စိတတ်ှကေ ကစဥ့ကြလွား ဖြစ်နရသေည်။ သူမ၏ နို့နှစ်လုံးက ကြမ်းပြငန်ှင့ြ ဖိပြတမြိနသည်ေ။ လကန်ှဈဖကကြို နောကပြှနတ်ုတထြား၍ ပခုံးနှင့ဇြကတ်ို့မှာ နာကငွကြိုကခြဲလာသည်။ ဒီကြားထဲတွင် စပဖြငွြးနာကငွသ်ော ဝဒနောဆိုးက သူမ၏ စောကခြေါင်းလေးထဲ၌ ပြင်းထနစြူးရှစွာ ခံစားနရသေဖြင့ြ အသကရြှူမမှနအြောင် မောဟိုကလြာသည်။

တဈစထကတ်ဈစ နဈ၍နဈ၍ ဝငဝြငန်သေော လီးကြီးက စောကစြေ့လေးထိ ကြီးမားကယွပြှန့စြှာ ပြည့ကြှပတ်ိုးဝငန်သညေကြိုတော့ နုဝသေီ ခံစားသိရှိ၍နသည်ေ။ စောကခြေါင်းအတွင်းပိုင်းက နာလှသညမြဟုတ်။ ခပတ်င်းတင်းလေးဖြင့ြ အတွင်းသားများကို ဖိပြတန်မေိခွင်းကပင် အရသာတဈမွိုးဖြစ်နသည်ေ။ သို့သောြ အပြငပျိုင်း စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားတို့က တင်းတင်းကြီးခံစားနရေ၍ အခံရခကလြှသည်။ နုဝသေီသည် အရသာရှိသော ယောကြွားလီးကို တောင့်တမိရာမှ အဆမတနသ်ော မှင်းလီးလောကမြွားရှိမလား မသိသော လီးကြီးကို စတငထြိတွေ့ရသဖြင့ြ သူမ၏စိတထြဲ၌ လီးကို အရှံကြီးရှံပြီး အမုန်းကြီးလည်း မုန်းမိတော့သည်။

“ ပြှတ်…စွပ်…ပြှတ်…”

ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ကော့ကော့ပြီး ဆောင့ကြာညောင့ကြာ လိုးသှင်းလိုကသ်ောအခါ နုဝသေီ၏ စောကပြတလြေးမှာ အလိုလို ရှုံ့လိုကပြှလိုကဖြှင့ြ လီးကြီးကို ဆှဲညှဈပေးလိုကမြိသလို ဖြစ်လာသည်။ အမှနကြ ဝဒနော သကသ်ာလိုသကသ်ာငှား ညှဈလိုကမြိခွင်းပင် ဖြစ်သောလြည်း မှင့စြိနကြမူ တင်းတင်းလေး ဆှဲညှဈလိုကသ်ော စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားလေးများ မာကစွသ်ှားတိုင်း ဖငကြှီးခါရမ်းသှားအောငပြင် အကောင်းကြီး ကောင်းသှားမိလသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ အရှိနကြောင်းလာသညန်ှင့အြမွှ ခွနှစ်ေချောင်းကို ပေါငအြောကမြှ ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ဒူးနှစ်ဖကကြိုထောကကြာ နုဝသေီ၏ ခါးလေးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ စုံကိုငဆြှဲယူပြီး အားနှင့မြာနန်ှင့ြ ဆောင့ကြာ လိုးခလွိုကလြသည်ေ။

“ ပြှတ်…ပြှတ်…ဖြတ်…ပလှတ်…”

စောကခြေါင်းထဲမှ ယိုစိမ့ကြလွာသော စောကရြညမြွားနှင့ြ သှေးစလေးများ ရောနှောကာ မှင့စြိန်၏ လီးချောင်းကြီးတဈခုလုံးတွင် နီရဲသောသှေးများ ပကြေံကုနလြသည်ေ။ ရုန်းကနရြင်း လှုပခြါလှုပရြှားနသေော နုဝသေီ၏ ဖငဖြှူဖြူကြီးကြားတွငလြည်း နီရဲသော သှေးများက လီးချောင်းကြီးမှတဆင့ြ ထိမိကာ ပကြေံကုနပြှီဖြစ်သည်။ စည်းနှောငထြားသော ဒဏရြာများမှ ဝဒနောစုံနှင့ြ တဖြေးဖြေး ခံ၍ကောင်းလာသော လီးကြီးအဝငအြထွကြ သှကလြကလြာမှုကြောင့ြ နုဝသေီသည် ဖငကြှီးကို လိမကြာစောင်းကာ ခါးကို ခွကလြိုကကြုန်းလိုကလြုပ်၍ ခံပေးလိုကမြိတော့သည်။

မှင့စြိနသ်ည် အတွေ့အကြုံရင့ကြကြသ်ူတဈဦး ဖြစ်လရော နုဝသေီ၏ စောကပြတည်ှဈအား ကောင်းလာခွင်း သူမဖငကြှီး၏ အလိမအြစောင်း အကော့အကုန်းတို့ကိုကြည့်ြ၍ ကောငမြလေး ကောင်းလာပြီဟု အတတသ်ိလိုကသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ သူမ၏ လကန်ှဈဖကကြို ဖယပြေးလိုကကြာ မကြလြုံးအစုံနှင့ပြါးစပတ်ို့မှ အဝတစြကိုလည်း ဖယရြှားပေးလိုကလြသည်ေ။

“ ဟင်…ဦးလေး…ရှင်…ရှင်…”

“ ရှူး….တိုးတိုး….သမီးရဲ့…ကောင်းတယမြို့လား…”

“ ဘာကောင်းတာလဲ…. အခုဖယ်…. လူယုတမြာကြီး…”

“ ဝငန်ပြေီပဲ သမီးရယ်…ငှိမင်ှိမခြံစမ်းပါ…”

“ ရှင် တောတ်ောြ လူမဆနတ်ဲ့လူ… ကမွ အောြ… အ… အ…”

“ ပြှတ်…ပြှတ်…ဖြတ်…ပလှတ်…ပြှတ်…”

တကယတ်ော့လည်း နုဝသေီ အောဖြို့နနသေောသာ စူးနဈဝငန်သေောလီးကြီး ကြှတထြှကသ်ှားမှာကိုပင် စိုးရိမန်မေိသည်။ အဘယကြှောင့ဆြိုသောြ စောကပြတထြဲမှာ ယားကြိကြိနဲ့ တဈမွိုးကြီးဖြစ်ပြီး တဈကိုယလြုံး အီဆိမ့န်အေောင် အကြောအခဉွတ်ှေ စိမ့တ်ကလြာပြီး ကောင်းလာလို့ပင် ဖြစ်သည်။ မှင့စြိနကြ တဈခကြဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း နုဝသေီသည် မကြတ်ောငလြေးတွေ မှေးမှေးကသွှားပြီး လကန်ှဈဖကကြလည်း ကုတငဘြောငကြိုကိုငပြှီး တောင့ြ၍ပေးထားမိသည်။

“ အီး…. အား…. ကြှတ်…. ကြှတ်…. အ…. အ…. ရှူး…. အင်း….”

“ ပြှတ်….စွပ်….ပြှတ်….ပြှတ်….စွပ်….ဗွိ….ဖြတ်….”

စောကရြညတ်ှေ အရမ်းလွှံထွကလြာတော့ လိုးသံများ ပေါပြေါလြှငလြှင် မှည်၍ လာရသည်။ နုဝသေီတဈယောကြ တဆတဆြတတ်ုန်၍ အသဲခိုကအြောင် ခံစားနရသေည်။

“ ကောင်းလား….အင့ျ….အင့ျ….သမီး….အင့ျ….”

“ အား…. ရှီး…. အင်း…. အင်း…. အား…. ရှီး…. အင့ျ…. အင့ျ….”

မှင့စြိနန်ှင့ြ နုဝသေီတို့သည် အခုမှ တကည်ီလကည်ီ ဖြစ်လာကြပြီး မှင့စြိနကြ ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း နုဝသေီက သူမ၏ဖငကြှီးကို လှေဦးမော့သလို ခါးလေးခွကခြှကပြှီး သှကသ်ှကလြေး ထိုးထိုးခံပေးရာ သူမ၏ လညခြွောင်းထဲပင် တဈဆို့ဆို့ ဖြစ်သှားရသညဟြု ထငမြှငခြံစားရသည်။ မှင့စြိန်၏ လီးတနကြှီးက ရှညလြွားလှပြီး သူမ၏ဖငကြှီးနှင့ြ သူ့လမှှေးတွေ ဗှိကနဲ ထပမြိတဲ့အထိ အဆုံးလိုးထည့န်သညေမြို့ စောကခြေါင်းထဲသို့ အဆုံးဝငသ်ှားသော လီးထိပကြှီးသည် သူမ၏သားအိမဝြကို သှား၍သှား၍ ထောကမြိနပြေီး ကငွကြနဲ ကငွကြနဲ ဖြစ်သှားတိုင်း နုဝသေီသည် လောကကြီးကို မေ့၍မေ့၍သှားရတော့သည်။

ခပကြှာကြာလေး ဆောင့လြိုးပြီးသောအခါတွင် မှင့စြိနကြ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ နုဝသေီ၏ စောကစြိလေးကို တဆတဆြတ် ကိုငလြှုပပြှီး ခပကြှမ်းကြမ်း သုံးလေးခကြြ ဆောင့လြိုးလိုကသ်ောအခါတွငတ်ော့ နုဝသေီသည် ထိန်းမရသိမ်းမရပင် တဈကိုယလြုံးတွန့လြိမပြှီး စောကခြေါင်းထဲမှနေ၍ သုတရြညမြွား ဒလဟော ပန်းထုတလြိုကမြိပါတော့သည်။ ဒီအခွိနမြှာပင် မှင့စြိနကြလည်း သူ၏လီးချောင်းကြီးကို စောကခြေါင်းထဲသို့ အတင်းဖိကပကြာ သုတရြညမြွားကို ပန်း၍ထည့လြိုကပြါလတေော့သည်။

××××××××××××××××××××××××××××××

လူ့လောက လူ့ဘဝမှာ ကိုယ့စြိတကြူးထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်မလာကြပါဘူး။ အဈကို့ကို နုဝသေီ သိပပြှီးခစွတ်ယ်။ အရမ်းကိုခစွတ်ယ်။ အဈကို့အတွကြ နုဝသေီ၏ အသန့ရြှင်းဆုံး ခန်ဓာကိုယကြို ခစွသ်ော အဈကို့အတွကထြားပြီး အဈကို့ကိုသာ ဦးဦးဖြားဖြားပနဆြငစြချင်ေပြါတယ်။ ဒါပမယေ့လြည်း လူ့လောက လူ့ဘဝဆိုတာ တခါတလေ စိတကြူးယဉတ်ာထကတ်ောင် ပိုပြီး ဆန်းကြယတ်ာတွကေ ရှိနပေါသေးတယ်။ မမွှောလြင့ဘြဲနဲ့ နုဝသေီရဲ့ အရညရြှမ်းတဲ့ အငုံပန်းလေးကို မဲမဲသဲသဲ ကုလားကြီးတဈယောကကြ အကြိမကြှိမ် ဆှတယ်ူသုံးစွဲခဲ့ပြီးပါပြီ။ နှမ်းရရုံတငမြက ဝတရြညတ်ှပင်ေ ခမ်းချောကခြဲ့ရပါပြီ… အဈကိုရယ်…။

ပြီးတော့ အဲဒီ နုဝသေီကို အသကုနဆြောင့လြိုးခဲ့တဲ့ ကုလားကြီးကြောင့ြ သတ်တဝါနဲ့ လကန်ကန်ဲ့မမွှ ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ နုရဲ့ စောကဖြုတဖြှေးဖြေးလေးဟာ ယောငကြိုင်းပြီး နီရဲနတောကို အဈကို့ကို မတွေ့စချင်ေဘြူးလေ။ နာတာကငွတ်ာ အောင့တ်ာတွကေို နု ကြိတပြှီးခံလို့ရပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အဈကိုနဲ့တွေ့ရင် ဘာပဲပြောပြော အဈကိုကတော့ တဈခွိနမြှာ သူပိုငပြဈစည်းလေးဖြစ်လာမယ့ြ အခုလည်း သူအကုနလြုံးနီးပါးကို ပိုငလြုနီးနီးဖြစ်နတေဲ့ နုရဲ့စောကဖြုတလြေးကိုတော့ သူကြငကြှငန်ာနာနဲ့ ယုယဦးမှာ အသအချောပါပဲ။

ဒါကြောင့ြ နုဟာ အဈကိုနဲ့ တဈရကန်ှဈရကလြောကတ်ော့ အတွေ့မခံသေးဘူးလို့ ဆုံးဖြတပြှီး ဆိုငကြိုမသှားဘဲ နမကေောင်းနလေို့ (၂) ရကလြောကြ ခွင့ပြေးဖို့ ဖုန်းဆကလြိုကပြါတယ်။ အဈကို ဆိုငကြိုလာလို့ ဒါမှမဟုတ် စောင့န်ကနွေရောက စောင့န်လေို့ နုကိုမတွေ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတော့ အဈကို နုရဲ့အိမကြို သိနတေော့ လိုကလြာမှာပဲ။ ဒီတော့ အဈကို့ကို (၂) ရကလြောကြ ရှောငန်မယေလြို့ ဆုံးဖြတထြားတဲ့ ကမွဟာ အိမမြှာလည်း နလေို့မဖြစ်ပြနဘြူး။ ဒါနဲ့ဘယသ်ှားရင် ကောင်းမလဲလို့ စဉြးစားလိုကတ်ော့ (၉) မိုငမြှာနတေဲ့ ဦးလေးတဈယောကကြို သှားပြီးစဉြးစားလိုကမြိတယ်။

အဲဒီ ဦးလေးက မုဆိုးဖိုကြီးဖြစ်ပြီး သူဌေးတဈယောကပျိုငတ်ဲ့ ခွံဝန်းကြီးနဲ့ အဲဒီထဲမှာရှိတဲ့ တဈထပတ်ိုကလြုံးချင်ြးလေးကို စောင့ရြှောကန်ရတေဲ့သူပါ။ သူက တဈကိုယရြတဈေကာယ တဈယောကထြဲသမားဖြစ်လတေော့ အဲဒီခွံဝန်းကြီးရဲ့ နောကဘြကထြောင့န်ားမှာ အိမလြေးတဈလုံးကို သူဌေးက ဆောကပြေးထားပြီး အဲဒီအိမလြေးမှာ ဦးလေးက နပေါတယ်။ သူဌေးက ဦးလေးကို လစာလည်း ပေးတဲ့အပြင် ရာသီသီးနှံလည်း စိုကခြှင့ပြေးထားတာကြောင့ြ ဦးလေးက အတောပြဲ အဆငပြှနပေေါတယ်။

အဲဒီဦးလေးဆီကို နုဝသေီ တဈခေါကတ်ော့ ရောကဖြူးပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ အဲဒီမှာပဲ တဈနကေုနသ်ှားပြီး အဈကို့ကို ရှောငန်တေော့မယလြို့ စဉြးစားပြီး ကမွ ထွကလြာခဲ့ပါတော့တယ်။ ဦးလေးဆီကို ကမွရောကတ်ော့ (၁၀) နာရီလောကရြှိပါပြီ။ အိမကြ ဒေါလြေးကို ဒီနေ့အလုပအြားလို့ ဦးလေးဆီသှားမယဆြိုပြီး ပြောတာကြောင့ြ ဒေါလြေးကလည်း သူ့မောငအြတွကြ ဟင်းတွထညေ့ပြေးလိုကတ်ော့ ကမွလည်း ယူသှားပေးခဲ့ရပါတယ်။

ဦးလေးဆီရောကပြှီး ကမွနဲ့ ဦးလေးတို့ အေးအေးလူလူ ထိုငပြှီး စကားပြောနစဉေမြှာပဲ ခွံဝဘကဆြီမှ ကားဟှန်းသံကြားရတာကြောင့ြ ဦးလေးက သူ့ရဲ့အိမလြေးထဲမှာ ကမွကိုထားခဲ့ပြီး ပြေးထွကသ်ှားပါတယ်။ ဦးလေး ခွံဝလောကရြောကသ်ှားပြီး မကြာခငမြှာပဲ ခွံဝန်းထဲကို ကားလေးတဈစီး ညငသ်ာစွာနဲ့ မောင်းဝငလြာတာကို ကမွတွေ့လိုကရြပါတယ်။ ဒီလိုတွေ့လိုကရြတဲ့ အခွိနမြှာပဲ ကမွရဲ့ရငထြဲမှာ တဒိန်းဒိန်း ဖြစ်သှားရပါတယ်။

မောင်းပြီး ခွံထဲကို ဝငလြာတဲ့ ကားက အဈကို့ကားမှ အဈကို့ကား အစဈပါ။ ဒါနဲ့ပဲ ကမွဟာ အိမလြေးထဲကနေ ပြေးထွကခြဲ့ပြီး ကားရပမြယ့ြ တိုကရြှေ့ကို မှငန်ိုငတ်ဲ့နရောအထိ ကမွ ထွကလြာခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ သဈပငကြှီးတဈပငရြဲ့ ပငစြညလြုံးကြီးကိုကြယပြှီး ကြည့်လြိုကမြိပါတယ်။ ဒီအခွိနမြှာပဲ တဈထပတ်ိုကလြေးရဲ့ရှေ့ကို ကားလေးက ထိုးရပလြိုကပြှီး ကားတံခါးဖြင့ကြာ ဆင်းလာတာကတော့ ကမွတို့ရဲ့ စတိုးဆိုငပျိုငရြှင် အနတ်ီခငခြငကြှီး ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေ့ သူဝတစြားပြငဆြငထြားတာက ပြံနတောပါပဲ။ ကမွဖြင့ြ မနည်းပင် ကြည့်ယ်ူရပါတယ်။ ပြီးတော့ အနတ်ီခငခြငကြှီးက အသကြ (၃၇) နှစ်သာ ရှိသေးတာကြောင့ြ အရှယကြလည်း ရှိသေးတယ် ပြောရမှာဖြစ်ပြီး နဂိုမူလကလည်း ချောမောလှပသူ ဖြစ်လတေော့ ဒီနေ့ အနတ်ီခငခြငကြှီးဟာ အတော့ကြို လှနပေါတယ်။

အဲ့ဒီ အနတ်ီခငခြငကြှီး ကားပေါကြ ဆင်းလာပြီးတဲ့အခါ နောကထြပကြားပေါကြနေ ဆင်းလာသူကတော့ ကမွရဲ့ ခစွသ်ောအဈကို သကတ်ငပျိုငပြဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောကြ ကားပေါကြ ဆင်းလာကြပြီး တဈစုံတဈခုကို ရပစြောင့န်ပေုံရပါတယ်။ ခဏနတေဲ့အခါတော့ ကမွရဲ့ဦးလေးဟာ သူတို့နားကိုရောကလြာတော့ အဈကိုသကတ်ငပျိုငကြ ကားကို လကည်ှိုးထိုးပြီး စကားတွေ ပြောနပေါတယ်။ ဦးလေးကလည်း စကားပြောပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သူတို့ ဘာတွပြေောနတယေဆြိုတာကို ကမွ မကြားရပါဘူး။

အဲဒီနောကြ ဦးလေးဟာ ကားပေါတ်ကထြိုငပြှီး စကန်ှိုးကာ ကားလေးကို ခွံဝဘကကြှေ့ပြီး မောင်းထွကသ်ှားပါတော့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောကကြ ဦးလေးခွံဝကိုကြောအြောင် ကားလေးမောင်းသှားပြီး ခွံတံခါးကို ဆင်းပိတကြာ ကားလေးပေါကြို တဈခါပြနတ်ကပြှီး မောင်းထွကသ်ှားတဲ့ အခွိနအြထိ ရပပြှီး ကြည့်န်ကြပေါတယ်။

ဦးလေးရဲ့ကားလေး မှငကြှင်းထဲက ပြောကသ်ှားတဲ့အခါကြတော့မှ သူတို့နှစ်ယောကဟြာ တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့ပြှီး ပြုံးလိုကကြှပါတယ်။ ပြီးတော့ အဈကိုက အနတ်ီခငခြငကြှီးရဲ့ လကတ်ဈဖကကြို လှမ်းပြီး ဆှဲကိုငလြိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာပဲ အနတ်ီခငခြငကြှီးက အဈကိုသကတ်ငပျိုငရြဲ့ ခါးကို လှမ်းပြီးဖကလြိုကပြါတယ်။ ကမွဖြင့ြ ဘယလြိုမှ မတွေးတတတ်ော့ဘဲ ရငထြဲမှာ တဒိုင်းဒိုင်း ဖြစ်သှားရပါတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ဟာ တိုကလြေးရဲ့တံခါးကို သော့ဖြင့ပြှီး ဝငသ်ှားကြပါတော့တယ်။

ကမွဟာ သိချင်တ်ဲ့စိတတ်ှေ မှငခြငွတ်ဲ့စိတတ်ှေ များလာတာကြောင့ြ သူတို့ဝငသ်ှားပြီး တခဏလောကန်တောနဲ့ပဲ တိုကကြလေးရဲ့ဘေးကို ခဉွြးကပလြိုကပြှီး အထဲကို မှငန်ိုငတ်ဲ့နရောကို ရှာလိုကပြါတယ်။ တိုကလြေးဘေးမှာလည်း ပန်းရုံတွရှေိတဲ့အပြင် ခွံထဲမှာလည်း သဈပငကြှီးတွရှေိတာကြောင့ြ နေ့ခင်းဘကဖြစ်ပမယေ့ြ လင်းအားကြီးမနတောကြောင့ြ ကမွအတွကြ နည်းနည်းတော့ စိတရြဲရပါတယ်။ အထဲကိုမှငန်ိုငတ်ဲ့ နရောကို ရှာရင်းနဲ့ ပြတင်းပေါကြ တရုတကြပမြှနတ်ဈခပြကြ အောကဖြကမြှနခြပြလြေးက ခပဟြဟလေးဖြစ်နတော တွေ့တာနဲ့ ကမွက အဲဒီနား တိုးကပလြိုကပြါတယ်။ တရုတကြပမြှနတ်ှကေ မှနအြနောကတ်ှေ ဖြစ်နတေော့ အထဲကို မမှငန်ိုငတ်ာကြောင့ြ အဲဒီမှနဟြနတေဲ့ နရောလေးကကြည့်မြှ မှငရြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကမွ အဲဒီဟနတေဲ့ မှနလြေးနားရောကပြှီး အထဲကို ရငတ်ထိတထြိတန်ဲ့ ကြည့်န်လေိုကပြါတယ်။ ကမွ ကံကောင်းတယပြဲ ပြောရမလား မသိပါဘူး။ ကမွကြည့်မြိတဲ့ အပေါကဟြာ သူတို့ရှိနတေဲ့ အခန်းရဲ့ ပြတင်းပေါကြ ဖြစ်နတောပါပဲရှင်…။

ဒါပမယေ့ြ ကမွ ကံမကောင်းပါဘူး။ ကမွ မှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကတော့ ကမွက အထဲကိုချောင်းပြီး မကြည့်မြိခငလြေးကမှ အခန်းထဲကို ရောကလြာပုံရတဲ့ သူတို့နှစ်ဦးဟာ… အနတ်ီခငခြငကြှီးက သူ့စလင်းဘကလြေးကို စားပြဲပေါတ်ငပြှီး အဈကိုသကတ်ငပျိုငဘြကကြို လှည့လြိုကပြါတယ်။ အဲဒီအခါ သူတို့နှစ်ယောကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်သှားကြပြီးတဲ့ အခွိနမြှာပဲ အဈကိုသကတ်ငပျိုငကြ သူ့ရဲ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အနတ်ီခငခြငကြှီးရဲ့ ခါးလေးကို ဆှဲပြီးဖကလြိုကကြာ အနတ်ီခငခြငကြှီးရဲ့ ပါးလေးတဈဖကကြို ခပဖြှဖြလေး နမ်းလိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာပဲ အနတ်ီခငခြငကြှီးက သူ့ရဲ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အဈကိုသကတ်ငပျိုငရြဲ့ ကြောပြငန်ဲ့ လညပြင်းကို သိုင်းပြီး တင်းကြပစြှာ ဖကလြိုကရြာက အဈကို့ရဲ့ နှုတခြမ်းလေးတွဆေီကို သူ့နှုတခြမ်းက အတင်းဖိကပပြှီး အငမ်းမရ စုပန်မ်းလိုကပြါတော့တယ် ရှင်။ ကမွဖြင့ြ ရငန်ှဈခွမ်း ဖနွြးဖနွြးကြဲသှားသလို ခံစားလိုကရြပြီး ကမွရဲ့ တဈကိုယလြုံးဟာလည်း တဆတဆြတ် တုနလြာရပါတယ်။ အဲဒီနောကတ်ော့ ကမွ မှငတ်ှေ့ရတာတွကတေော့….။

××××××××××××××××××××××××××××××

ခငခြငကြှီး၏ လကန်ှဈဖကကြ တဈဖကကြ သကတ်ငပျိုငရြဲ့ ကြောပြငကြို သိုင်းဖကထြားပြီး တဈဖကကြ သကတ်ငပျိုငရြဲ့ လညပြင်းကို သိုင်းဖကထြားကာ ခငခြငကြှီးက မကြလြုံးနှစ်လုံးကို စုံမှိတပြှီး သကတ်ငပျိုငရြဲ့ နှုတခြမ်းတွကေို အတင်းပင် အငမ်းမရ စုပန်မ်း၍နသည်ေ။ ခဏအကြာမှာတော့ တဈစထကတ်ဈစ အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာပုံရသော ခငခြငကြှီးသည် သူမ၏နှုတခြမ်းတွကေို မခွာဘဲ လကတ်ှကေို သကတ်ငပျိုငရြဲ့ ကိုယပြေါကြနေ ခွာလိုကရြာက သူမရဲ့ လကဖြဝါးလေးနှစ်ဖကန်ဲ့ သကတ်ငပျိုငရြဲ့ ပါးနှစ်ဖကကြို တဈဖကတ်ဈခကြစြီ ညှပပြှီးကိုငကြာ သကတ်ငပျိုင်၏ မကြန်ှာလေးကို ဆှဲယူလကြြ သူ့နှုတခြမ်းတွကေို အားရပါးရ စုပန်မ်းနပေါတော့သည်။ သကတ်ငပျိုင်၏ လကတ်ှကတေော့ ခငခြငကြှီး၏ ကိုယလြုံးပေါတ်ှင် တဈဖကကြ သူမ၏ကြောပြငပြေါတ်ှငရြှိပြီး တဈဖကကြ သူမ၏ ဖငသ်ားလုံးလုံးကြီးတွပေေါမြှာ ရှိနသည်ေ။

ခငခြငကြှီး၏ ကြောပြငလြေးပေါမြှ သကတ်ငပျိုင်၏လကကြ သူမ၏ကြောပြငလြေးကို ဖြဖြရှရှလေး ပြတပြေးနသလေို သူမ၏ ဖငသ်ားလုံးလုံးကြီးတွပေေါမြှ သကတ်ငပျိုင်၏ လကကြတော့ ရှနထြဘီလေးအောကမြှ လုံးတဈ၍နသေော ခငခြငကြှီး၏ ဖငသ်ား တလုံးတခဲကြီးတွကေို ပြတပြေးသည်။ ပြီးတော့ ဖြဖြလေး ဆုပပြေးသည်။ ထို့နောကြ ဖငသ်ားကြီးနှစ်လုံးကြားသို့ သူ့လကစြောင်းနဲ့ ထဘီလေး ခွိုင့ဝြငသ်ှားအောင် အသာအယာဖိ၍ ထကအြောကစြုံဆနကြာ လွှောတိုကပြှီး ပြတတ်ိုကပြေးနလသေည်ေ။

အတနကြှာတော့ (၁၀ မိနဈလောကကြှာမည်) မှ ခငခြငကြှီး၏ စင်းခထွားသော မကြတ်ောငကြော့ကြီးများ တဖပြဖြပြဖြစ်ကာ သူမ၏ မကြခြှံလေးများ ပြင့ြ၍လာရသည်။ ပြီးတော့ သူမ၏နှုတခြမ်းတွကေို သကတ်ငပျိုင်၏ နှုတခြမ်းတွဆေီမှ ဆှဲ၍ခွာလိုကပြှီး သူမ၏ လကဖြဝါးနှစ်ဖကကြိုလည်း သကတ်ငပျိုင်၏ ပါးပြင် တဈဖကတ်ဈခကြဆြီမှ ခွာလိုကရြာ သကတ်ငပျိုငကြလည်း သူမ၏ကိုယပြေါမြှ သူ၏လကမြွားကို ဖယရြှားပေးလိုကသ်ည်။ အသားလေးဝင်းနသေော ခငခြငကြှီး၏ မကြန်ှာလေးတဈခုလုံး နီရဲတွတန်သည်ေ။

ခငခြငကြှီးသည် တုနတ်ုနယ်ငယ်ငလြေးဖြင့ပြင် သကတ်ငပျိုငကြို ကြောပေးလိုကကြာ နောကဖြကရြှိ စားပြဲပေါမြှာတငထြားသော သူမ၏ စလင်းဘကလြေးကို လှမ်း၍ယူကာ ဖြင့လြိုကပြှီး အထဲမှ ငှစကျေကူတဈထပကြို ဆှဲ၍ထုတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သကတ်ငပျိုငဖြကသ်ို့ လှည့ြ၍ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ရပလြိုကသ်ည်။

“ ရော့… မောငလြေး…။ ဒါ ဒီနေ့အတွကြ ဒေးရှိုး။ တဈနကေုနဆြိုတော့ သုံးသောင်းလေ….”

သကတ်ငပျိုငကြ ခငခြငကြှီး၏ လှမ်းပေးသော ငှကေိုယူလိုကသ်ည်။ ခငခြငကြှီး၏ လကထြဲတွင် ငှစကျေကူတဈထပကြ ကိုငထြားသေးသည်။ ထိုငှစကျေကူတွကေိုကိုငရြင်း ခငခြငကြှီး၏ မကြလြုံးတွကေ အရောငတ်ဖိတဖြိတတ်ောကကြာ သကတ်ငပျိုင်၏ တဈကိုယလြုံးကို ခွဆေုံးခေါင်းဖြား သိမ်းကြုံး၍ အာသာငမ်းငမ်းဖြင့ြ ကြည့်န်သည်ေ။ ပြီးမှ…

“ ဒါက မင်းအရငတ်ဈခါ ပြောဖူးတယလြေ…။ ဘာဂွာဆို သပသ်ပတ်ဈသောင်းဆိုတာ…။ ရော့ ယူလိုကြ…။ အခုစစချင်ြးတော့ မမကို ဘာဂွာဆှဲမပေးနဲ့ဦး…။ အခုပထမဆုံး မင်းလီးကြီး တဆုံးဝငတ်ဲ့ ကုတငစြောင်းပုံစံနဲ့ မမကို လိုးပေး…။ မမ တဈခွီပြီးသှားတော့ ခဏနားပြီးတော့မှ ရမဆေေး၊ အဝတန်ဲ့မသုတဘြဲ မင်းဘာဂွာဆှဲပေးရမယ်…။ ရော့ ဒါက ငါ့မောငအြတွကြ မမက သပသ်ပပြေးတဲ့ မုန့ဖြိုးတဈသောင်း။ အဲဒီအတွကကြ မနကဖြှနန်ေ့ခင်း မမရဲ့ဆိုငကြ တိုကခြန်းကိုလာပြီး မမကို တဈကိုယလြုံးဖစွည်ှဈပြီး နမ်းပေးရမယ်…”

သကတ်ငပျိုငကြ ခေါင်းညိတပြှပြီး သူမလကထြဲမှ ငှမွေားကို လှမ်း၍ယူလိုကသ်ည်။

“ ကဲလာ… မမ ခံချင်လြှပြီ လိုးပေးတော့ကြာ…”

ဟုပြောလိုကလြွှငပြင် သကတ်ငပျိုငကြ ခငခြငကြှီး၏ အနားသို့ တိုးကပသ်ှားပြီး သူမ၏ အဝတအြစားတွကေို စ၍ ခွှတပြေးနပေါတော့သည်။

××××××××××××××××××××××××××××××

ကြှနမြလည်း ဆကပြှီး ကြည့်န်ိုငတ်ဲ့ စွမ်းအားတွေ မရှိတာကြောင့ြ မကြရြညတ်ှနေဲ့ ပြည့န်ကန်တေဲ့ ကြှနမြရဲ့ မကြန်ှာလေးကို လကဖြဝါးနှစ်ဖကန်ဲ့ အုပပြှီး ဦးလေးရဲ့အိမလြေးဆီ ပြေးထွကခြဲ့ပါတယ်။ ရောကတ်ဲ့အခါမှာတော့ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ မှောကခြလွိုကပြှီး သည်းထနစြှာ ငိုကြှေးလိုကပြါတော့တယ် ရှင်…။

ပြီးပါပြီ။