အောစာအုပ်

နာနာလေးနော်

သိန်းအေး၏ လီးကြီးက ထိပဖြူးကြီးနီရဲပြောငတ်င်းကာ အရညကြှညမြွားပကြေံနသဖြေင့ြ စိုစွတခြွောမှေ့နသည်ေ။ ထိုကြောင့ြ သှယသ်ှယ်၏ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကြားသို့ အလှယတ်ကူ ‘ ပြဈ ’ ကနဲ ထိုးဝငသ်ှားသည်။ သှယသ်ှယ်၏ ဖငကြားကားကြီးက တဈခကြတ်ှန့ကြနဲဖြစ်သှားရင်း စောကဖြုတကြှီးက တင်းကနဲ ခုံးထလာသည်။ သှယသ်ှယ် ခေါင်းလေး တဈခကြခြါယမ်းလိုကသ်ည်။

“ အ….အား….” “ သိပန်ာနလေား….” “ အင်း….ဟင်း…” မနေ့ညကမှစပြီးခံဖူးသည့ြ စောကပြတကြ အခုဒုတိယညရောကလြာပမယေ့ြ လိုးပြီးရင်း လိုးရင်းလုပန်တောကြောင့ြ နာကငွကြွိန်းစပန်သည်ေ။ “ ဒါဆို မနကမြှဆကလြုပမြယလြေ….” “ ဟင့အြင်း….ဝငန်ပြေီပဲကြာ….ဖြေးဖြေးလုပ်….နောကမြှကြမ်းချင်ကြှမ်းပေါ့….” အားအငခြွိနဲ့သော သှယသ်ှယ်၏ လသေံလေးက အိမထြောင်ဦး ဒုတိယည၏ ဂီတသံစဉလြေး ဖြစ်နသည်ေ။ အထဲ ကို တဈချောင်းလုံးဝငန်ပြေီ။

အရညကြှညတ်ှကေ ရှဲကနဲ ရှဲကနဲ ထွကလြာနသည်ေ။စောကဖြုတအြုံတဈခုလုံး၏ အပြငဖြကြ ရော အတွင်းဖကမြှာပါရှိသည့ြ ကြှကသ်ားတွေ အသားစိုငတ်ှကေ တဖြေးဖြေး မာကစွကြာ ဖောင်းထလာကြပြီ။ ဒီအခွအနေေ တွင် ဘယလြိုလုပပြှီး ရပလြိုကလြို့ဖြစ်မလဲ။ သှယသ်ှယမြှာ ဒီအခွိနတ်ှင် အလိုးရပလြိုကမြည့ဒြဏကြို မခံနိုငပြါ။ “ သှယ် သိပန်ာနမှောစိုးလို့ပါ….” “ လုပမြှာလုပကြှာ စကားပြောမနနေဲ့….” စောကခြေါင်းထဲတွင် ငှိမ်၍စိမထြားသော လီးချောင်းပူပူမာမာကြီးကို အမှနဆြုံးပြန်၍ လှုပရြှားစချင်ေန်သည်ေ။ တင်း နသေော ဖငကြှီးမှာ ဝင်း၍ဖြေးနသည်ေ။

ထိုဖငကြှီးနှစ်ခွမ်းကြားမှ ပြူးပြီးထွကန်သေော စောကဖြုတကြှီးမှာ ယောကြွားလကြ ခုပတ်ဈခုစာမွှ ဖူးထွကန်သည်ေ။ ခါးလေးကို စုံကိုင်၍ လီးကို တဈခကြခြငွြး ဆှဲဆှဲနှုတကြာ လိုးပေးသည်။ သှယသ်ှယ် နာသေးလား….” “ တဖြေးဖြေးပြောကလြာပြီ….လုပ်….အကို့ သဘောကသွာလုပတ်ော့….” “ ဗှှတ်….ပြှတ်…စွပ်….ဖြတ်….” “ အင့ြ….အမလေး….လေး…အကိုရယ်….” သှယသ်ှယ်၏ ဖငကြှီးရှေ့တိုးနောကင်ငန်ှင့ြ လုပပြေးလာသည်။ အရညကြှညလြေးတွကေ ပထမချောခြွှတခြွောမော နရောမှ အထဲတွင် တဖြေးဖြေးစေးထန်းလာသည်။ နှစ်ယောကစြလုံး အကြနပေကြှီး ကြနပေမြိနကြသေည်။ လငမြယားညားတာမှ ချောကလြမပြည့သ်ေး။ သိန်းအေးက အလုပဖြှင့ြ နယသ်ို့ဆင်းသှားသည်။

သိန်းအေး အလုပ် က အဆောကအြဦး ဆေးသုတသ်ည့ြ ကနထြရိုကြ။ သူငယခြငွြးတဈယောကန်ှင့ြ အတူတွဲလုပသ်ည်။ နယတ်ှင် တိုကသ်ုံးလုံး လကခြံထားသည်။ အဆောကအြဦးအပြငဘြန်းသာမက အတွင်းဖကန်ံရံကြမ်းခင်း၊ အခန်းစီး မကြန်ှာကကြတ်ှပေါ တဈတိုကြ လုံး လကခြံထားတော့ အနည်းဆုံး ချောကလြလောကကြှာမည်။ဒီတော့ သှယသ်ှယ် တဈယောကထြဲ အိမတ်ှငန်ေ၍ မဖြစ် တော့။ အမဖြစ်သူတို့ အိမသ်ို့ပြောင်း၍နခေဲ့ရသည်။ သှယသ်ှယ်၏ အမ နှယန်ှယကြ သာကတေ (၇) ရပကြှကထြဲတွငန်သည်ေ။ သူ့ယောကြွား ကိုစိုးက လိုင်းကားဒရိုကဘြာ။ သားသမီးမရှိတော့ ဆယပြအေိမလြေး တဈလုံးကို အပိုငဝြယ်၍နနေိုငခြဲ့သည်။ အရငကြ သှယသ်ှယမြှာ အမဖြစ်သူနှင့ြ အတူနခေဲ့ရာမှ သိန်းအေးနှင့ြ အိမထြောငကြပြှီး အိမခြှဲဆင်းသှားတာဖြစ်သည်။ ဒီတော့ ပတဝြန်းကငွြးက သှယသ်ှယအြဖို့ စိမ်းမနပေါ။

မိတဆြှအပေေါင်းအသင်း အိမန်ီးချင်ြးတွနေဲ့ သှယသ်ှယ် နပြေောပြါ သည်။ ဒါပမယေ့ြ အိပယ်ာဝငခြွိနတ်ှငတ်ော့ လငဖြစ်သူကို သတိရလှသည်။ ဟိုတုန်းက အကြောင်းတွကေို ပြနတ်ှေးပြီး သတိရနတတေသ်ည်။ သှယသ်ှယ် စိတကြူးယဉတ်ှေးတောမိနတောက မဆုံးသေး။ အခန်းထဲမှ အမဖြစ်သူတို့လငမြယား၏ အသံက သဲ့သဲ့ထွကြ၍လာသည်။အင့ြ….အင့ြ….အင့ြ….အင့ြ…” အိမလြေးက ငှိမ့ကြနဲ သိမ့ကြနဲခါယမ်း၍ တကြှီကြှီမှညန်သည်ေ။ “ ဖြေးဖြေးပါဆို ကိုစိုးကလဲ….” “ ဖြေးဖြေးလုပရြတာ အားမရဘူးဟ….” “ အပြငဖြကမြှာ သှယသ်ှယရြှိတယ်….” “ သူလည်း အိမထြောငကြနွပြေီပဲကြာ….သူအပျိုတုန်းက ငါအသံမမှညအြောင် ကြိတလြုပခြဲ့တာပဲ….ခုတော့ မတားပါနဲ့ကြာ….”နှယန်ှယန်ှင့ြ ကိုစိုးတို့ အသံက ခပအြုပအြုပပြှောနသေောလြည်း သှယသ်ှယမြှာ သူတို့အသံတွကေို သဲသဲကြဲကြဲကြား နရသေည်။

သှယသ်ှယ် သကပြှင်းလေးတဈခကြခြွ၍ ထဘီလေးကို ဆှဲလှနကြာ လကကြလေးတဈဖကကြ အရညလြေးတွေ စိမ့ထြှကန်သေော စောကဖြုတလြေးကို ရှရှလေး ပြတပြေးနမေိသည်။ စိတထြဲတွင် ဝမ်းနည်းသလိုလည်း ခံစားနရသေည်။“ အင်း….ဟင်း….အင့ြ…ဟင်း….ဟင်း….ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုစိုးရယ်….ဟင်း….ဟင်း….” မအောင့န်ိုင် မအီးနိုငဘြဲ ညီးတွားလိုကသ်ော အမဖြစ်သူ နှယန်ှယ်၏ ညီးတွားသံ နောကဆြုံးစကားရပကြ သှယသ်ှယ် ကို အိပယ်ာထဲမှ ငေါကကြနဲ ထထိုငသ်ှားစသည်ေ။

တဆကထြဲ သှယသ်ှယ် ခွငထြောငကြို မ၍ ထွကလြိုကသ်ည်။ အိမကြ ဆယပြအေိမဖြစ်ပြီး အိမရြှေ့ခန်းနှင့ြ အတွင်းဖကကြို ဝါးထရံခွား၍ကာထားသလို နောကဖြေးမီးဖိုချောငန်ှင့လြည်း ဝါးထရံခွား ၍ ကာထားသည်။ သှယသ်ှယ် အိပတ်ာက မီးဖိုချောငခြေါင်းရင်းပိုင်းဖကတ်ှငဖြစ်သည်။ ခွရင်ေးဖကတ်ှင် ဝငပြေါကထြှကြ ပေါကတ်ဈခုရှိ၍ ထိုဝငပြေါကထြှကပြေါကြ၏ အပြငဖြကတ်ှင် ငါးပပတေလြညခြန့ြ အဖီလေးထိုး၍ မီးဖိုရှိသည်။

ခွငထြောငထြဲမှ ထွကလြာပြီးသညန်ှင့ြ သှယသ်ှယမြှာ မီးဖိုချောငန်ှင့အြတွင်းဖကြ ပိုင်းခွားကာထားသော ထရံနားသို့ ကပ်၍ တဈဖကသ်ို့ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ အိမရြှေ့ခန်းတွငထြှန်းထားသော နှစ်ပမေီးချောင်း၏ အလင်းရောငကြ သူမ၏အမ နှယန်ှယတ်ို့ အိပ် ခန်းထဲသို့ လင်းလင်းချင်ြးချင်ြး ဝငရြောကလြကြရြှိသည်။ မှငလြိုကရြသူ သှယသ်ှယသ်ည် သှေးသားတွေ သောင်းကနွြးနသညေ့အြကြားကပင် မကြစြိရှကသ်ှားသည်။ ကိုစိုးရော နှယန်ှယပြါ နှစ်ယောကစြလုံးတွင် အဝတအြစားမရှိကြပေ။ နှယန်ှယကြ အိပယ်ာပေါတ်ှင် ခန်ဓာကိုယအြပေါပျိုင်းကို ပြားနအေောငဝြပ်၍ ဖငပြူးတောင်းထောငပြေးထားပြီး ကိုစိုးက နောကမြှနေ၍ သူမ၏ ဖငသ်ားကြီးနှစ်ခုကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုငဆြုပကြိုငကြာ ဆောင့ဆြောင့လြိုးနသည်ေ။

နောကြ သို့စူထွကန်သေော စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲသို့ လီးကြီးအရညတ်ရှဲရှဲဖြင့ြ ဝငလြိုကထြှကလြိုကဖြစ်နသေောနရောကို အသအချောကြည့်လြိုကမြိရင်း သှယသ်ှယ် အသကအြောင့လြိုကမြိကာ တဈကိုယလြုံး ကြကသ်ီးဖြန်းကနဲထသှားမိသည်။ အိမ် ထောငသ်ညဘြဝရောကလြို့ ကိုယကြိုယတ်ိုင် အလိုးခံခဲ့ရပမယေ့ြ ဒီလိုယောကြွားနှင့ြ မိန်းမ ပယပြယန်ယန်ယလြိုးနကြတောမွိုး ကို သှယသ်ှယ် တဈခါမှ မမှငဘြူးခဲ့ပေ။ အမှငဆြန်းသလောကြ ကာမမီးရှိနကြလည်း ငယထြိပထြိရောကလြာသည်။ ဒူး ထောကြ၍ ထိုငလြိုကကြာ သှယသ်ှယသ်ည် ပေါငန်ှဈလုံးကို ခွဲလိုကပြှီး ထဘီကို လှနတ်ငကြာ သူမ၏ လကကြလေးက စောကပြတပြေါသ်ို့ပြန်၍ရောကသ်ှားပြနသ်ည်။ဆောင့စြမ်းပါ…..လုပစြမ်းပါ….ကိုစိုးရယ်….နာနာလေး….အင်း….ဟင်း…ဟင်း …အင်း….” စောစောက ဖြေးဖြေးလုပပြါဆိုခဲ့သော နှယန်ှယမြှာ အခုပြဲကြမ်းလာပြီ။

ကိုစိုးကလည်း အကြိုကတ်ှေ့သှားသည်။ တငသ်ားကြီးနှစ်ဖကကြိုကိုငထြားသော သူ၏ လကန်ှဈဖကကြ နှယန်ှယ်၏ ခါးပေါရြောကသ်ှားပြီး ခါးလေးကို သသခွေောခွာ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ညှပကြိုငကြာ သူ၏လီးချောင်းကြီးကို တဆုံးနီးပါး ထုတထြုတပြှီး အားရပါးရ ဆောင့တ်ော့သည်။ အင်း….ဟင်း….ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုစိုးရယ်….ဟင်း….ဟင်း….ဘယလြိုကောင်းမှန်းမသိဘူး….ဟင်း….ဟင်း….. ဟင်း….” တမိုကလြောကရြှိသော လီးတနတ်ုတတ်ုတမြဲမဲကြီးက အလိုးခံနသေော အမဖြစ်သူ နှယန်ှယ်၏ စောကဖြုတထြဲသို့ အားရပါးရလိုးဆောင့ရြင်း သူမ၏ သှေးသားတွကေိုသာ ထိုးဆှနတောမဟုတ်။ ကြည့်န်သေော သှယသ်ှယ်၏ တဈကိုယလြုံးရှိ သှေးသားတွကေိုလည်း အပြင်းအထန် ထိုးဆှနလသေည်ေ။

အရညကြှညတ်ှေ ဆကတ်ိုကထြှကန်သေော စောကခြေါင်းဝသို့ သှယသ်ှယ်၏ လကခြွောင်းလေးထိုးသှင်းမညပြှုပြီးမှ သှယသ်ှယ်၏ အကြည့်ကြ မီးဖိုချောငခြှရင်ေးဖကသ်ို့ ရောကသ်ှားသည်။ ညနဈေေးမှ သူမကိုယတ်ိုငဝြယခြဲ့သည့ြ ခရမ်းသီးများကို တွေ့လိုကရြသည်။ သှယသ်ှယ် တဈဖကခြန်းသို့ တဈခကြခြွောင်း ကြည့်လြိုကပြှီးမှ ခရမ်းသီးများရှိရာအနီးသို့ လွှောကလြာပြီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငခြလွိုကကြာ အရှညတ်ဈထွာကြောကြွောြ လောကန်ှင့ြ လုံးပတတ်ဈကပြခြှဲလုံးလောကရြှိသော ခရမ်းသီးတဈလုံးကို ကောကကြိုငလြိုကပြှီး နောကမြှနံရံသို့ ကြောမှီ၍ ခပ် လွှောလွှောလေးထိုငကြာ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ထောင်၍ကားလိုကပြှီး ထဘီလေးကို လှနတ်ငလြိုကပြှနသ်ည်။

ပြီးတော့ အမှေး လေးတွေ ခပစြိပစြိပပြေါကန်သေော စောကဖြုတလြေးကို လကဖြဝါးဖြင့ြ သုံးလေးခါလောကြ ပြတတ်ိုကပြှီးမှ စောကဖြုတန်ှုတ် ခမ်းသားနှစ်ဖကကြို အသာဖြဲ၍ ခရမ်းသီးကို တေ့လိုကသ်ည်။“ အင်….ဟင့ြ….ဟင့ြ….” ခရမ်းသီးထိပန်ှင့ြ စောကစြေ့လေးကို ထိုးမှရင်ေး သှယသ်ှယ် တဈကိုယလြုံး ဆတဆြတတ်ုနသ်ှားသည်။ ပြီးတော့မှ မကြလြုံးစုံမှိတကြာ ခရမ်းသီးကို စောကခြေါင်းထဲသို့ တဖြေးဖြေးနှဲ့၍ သှင်းယူရင်း သှယသ်ှယ်၏ ပါးစပလြေးက ဟ၍ ဟ၍ လာ သည်။ သှယသ်ှယလြကထြဲမှ ခရမ်းသီးကို စောကခြေါင်းထဲသို့ ဝငန်ိုငသ်လောကဝြငအြောင် သှင်းသည်။

“ ကြှတ်….ကြှတ်….ကြှတ်….အဟင်း….ဟင်း….” သားအိမဝြသို့ ခရမ်းသီးထိပန်ှင့ထြိ၍ ကငွကြနဲ ဖြစ်သှားတော့မှ အသှင်းရပလြိုကသ်ည်။ တထွာသာသာရှိသော ခရမ်း သီးက အပြငဖြကတ်ှင် လကသ်ုံးလုံးခန့သ်ာ ကနွတ်ော့သည်။ ခရမ်းသီးကို စောကခြေါင်းထဲမှ တဝကလြောကြ ပြနထြုတလြိုကြ နှင့ြ လုပသ်ည်။ ခရမ်းသီးကို ရိုးရိုးသှင်းတာထုတတ်ာမဟုတဘြဲ လကဖြှင့ကြိုငထြားရင်းက ခရမ်းသီးကို လှည့ြ၍ လှည့ြ၍ စောကခြေါင်းထဲတွင် မှမှပြေေီး သှင်းလိုကထြုတလြိုကလြုပန်တောဖြစ်သည်။

ဒီအခွိနတ်ှင် သှယသ်ှယအြား တွေ့မှငရြသူ မညသ်ူမဆို သှယသ်ှယမြှာ တဏှာကြီးကြောင်း ကောကခြကြခြမွညမြှာ မလှဲဧကနဖြစ်လသည်ေ။ အင်း…အင်း….ဟင်း….ဟင်း…..” အရညတ်ှကေ ရှဲသထကရြှဲရှဲပြီး ထွကလြာသလို သှင်းလိုကထြုတလြိုကလြုပန်သေော ခရမ်းသီးကြီးကလည်း အဝင် အထွကြ သှကလြကလြငွမြှန်၍လာသည်။အင်း….ဟင်း….ဟင်း…အင်း…..အင်း….ကြှတ်….ကြှတ်….” သှယသ်ှယမြှာ အားမလိုအားမရဖြင့ြ လွှာလေးကိုထုတ်၍ သူမ၏ နှုတခြမ်းလေးကို ယကလြိုကပြှီး ခရမ်းသီးကို သှကြ သှကကြှီး အထုတအြသှင်းလုပန်သည်ေ။ ခဏမွှအကြာတွငတ်ော့ သှယသ်ှယမြှာ မေးကြောလေးတွေ ထောငထြလာအောင် အံကိုကြိတလြိုကပြှီး ခရမ်းသီးကို လကဖြှင့အြသအချောဆုပကြိုင်၍ ခပပြှင်းပြင်းလေးငါးခကြလြောကြ စောကခြေါင်းထဲသို့ ထိုး စိုကကြာ….အ…အင်း….အီး….” ဟူသော မသဲမကြဲညီးသံလေးနှင့အြတူ တဈကိုယလြုံး ပြော့ကသွှားလတေော့သည်။ “ လူပျိုကြီး….ခုမှအိပယ်ာထလာသလား….” အသံကြားရုံနှင့ြ မသန်းရီမှန်း ဖတင်ေ သိလိုကသ်ည်။

လကတ်ဈဖကကြ သှားပြတတ်ံကိုငရြင်း အိမရြှေ့ရစညေဘြေး သို့ မကြန်ှာသဈရနဆြင်းလာသော ဖတင်ေ ခေါင်းရင်းအိမဖြကသ်ို့ လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ “ ဟုတတ်ယ် မသန်းရီရေ….အလုပပြိတရြကမြို့ နမှငေ့အြောင် အိပလြိုကတ်ာ….ဟဲ….ဟဲ….” မသန်းရီစကားရှညတ်တမြှန်းသိ၍ မပြောချင်ဘြဲနှင့ြ ဖတင်ေ သသခွေောခွာ ရှင်းပြလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဖတငေကြ သူမကိုလည်း စူးစူးရဲရဲကြည့်လြိုကမြိသည်။ ကလေးတဈယောကအြမေ အသကြ(၃၅)နှစ်လောကရြှိပြီဖြစ်သော မသန်းရီက ပါတိတတ်ပတန်ှမ်းဝမ်းဆကလြေးနှင့ြ လှချင်တ်ိုင်းလှနသည်ေ။ လုံးကြီးပေါကလြှလို့ဆိုရလောကအြောင် ခန်ဓာကိုယကြ တလုံး တခဲကြီးမဟုတသ်ောလြည်း စွဲမကစြရာကောင်းလောကအြောငတ်ော့ အခွိုးကြ ဖြံ့ထွားလုံးတဈစွင့ကြား၍နသည်ေ။

သူ့ကို ဖတင်ေ စူးစူးရဲရဲကြည့်န်မှန်ေးသိ၍ မသန်းရီ မကြန်ှာရဲသှားသည်။“ သိပါဘူးတောြ….လူပျိုကြီးတွေ ညဖကဘြာတွေ အလုပရြှုပန်မှန်ေးမှ မသိတာ….ဟင်း….ဟင်း….” “ သန်းရီကလည်းဟာ စောစောစီးစီး လုပပြှီ….” ဖတင်ေ သူမထံမှ အကြည့်ကြိုလှဲလိုကပြှီး ရစညေပြေါမြှ ရဖလေားကို လှမ်း၍ကိုငလြိုကသ်ည်။ “ အမသန်းရီကလည်း ကမွဦးလေးက ရိုးပါတယ်….အဲ့လိုမပြောပါနဲ့….ဟင်း…ဟင်း….” အဲ လာပြနပြှီတဈယောကြ။ ဖတင်ေ ခွရင်ေးအိမဖြကသ်ို့ လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ တီရှပအြဖြူရောငလြေးနှင့ြ ထဘီအနကြ လေးနှင့ြ ရယကြှဲကြဲလုပကြာ ရပန်သေော သှယသ်ှယကြို တွေ့လိုကရြသည်။

“ အေး….ဟုတသ်ားပဲဟာ….ညီးပဲ သန်းရီကို ကြည့်ပြှောပါတော့.. မိသှယ်….ညီးဘာသိလို့လဲ….ဒီလူပျိုကြီးအကြောင်းကို နောကမြှငါပြောပြမယ်….လာ….သှားကြမယ်.. အမ…ဈေးခွင်းတောင်းမပါဘူးလား…. ညီးကရော…ဟင်း….ဟင်း…အမ ခွင်းတောင်းထဲ ကပထြည့မြလို့ ဝကသ်ားတဈမွိုးထဲဝယမြှာ… ကောငမြလေးနောြ….အချောငတ်ောတ်ောလြိုကြ….ဟင်း….ဟင်း….ညီးလည်း မလှယဘြူး….လာပါ အမရာ….ကြှတကြွှတအြိတဝြယပြှီး ထည့ကြှတာပေါ့….” သူတို့နှစ်ယောကြ လမ်းမပေါရြောကသ်ှားကြလွှင် ဖတငေကြ မသိမသာခိုး၍ကြည့်လြိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယရြဲ့ အလုံး အထညကြလည်း မသေးလှပါလား။ သန်းရီလောကကြို ရှိနသည်ေ။ ဖတင်ေ၏ အတွေးက မဆုံးသေး။

သူ့ထံသို့ သမငလြည် ပြနလြှည့ကြှည့လြိုကသ်ော မသန်းရီ၏ မကြလြုံးများနှင့ြ ဆုံမိလိုကသ်ည်။ ဖတင်ေ သူမတို့ကို ခိုးကြည့်န်တောတွေ့တော့ မသန်းရီ မကြန်ှာပြုံးဖြီးဖြီးဖြစ်ပြီး ပြနလြှည့သ်ှားသည်။ မသန်းရီ ယောကြွားအောငခြစွကြ သင်ျဘောကငွြးတွင် အလုပလြုပသ်ည်။ သူတို့တွင် သမီးတဈယောကရြှိပြီး ဒီနှစ် ဆယတ်န်းဖြရမေညဖြစ်သည်။ သားသမီးမရှိသော အောငခြစွြ၏ အမက အကုနအြကခွံကာ ဘောဒြါထားပေးထားသည်။ အောငခြစွြ အလုပကြ တဈပတမြှ နှစ်ရကခြန့သ်ာ အိမပြှနန်ားရသည်။ တဈယောကထြဲဖြစ်နသေော မသန်းရီမှာ မိန်းမချင်ြး အဖောမြွားနှင့ြ သူမ၏အိမတ်ှင် တရုံးရုံးဖြစ်လကြရြှိသည်။

မသန်းရီတို့ ဒီအိမတ်ှငန်လောတာ သူတို့၏ သမီးလေးတဈသကပြင် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်တော့ ဖတငေန်ှင့ကြ ငယပြေါင်းကြီးဖောတ်ှလေို ပြောမနာဆိုမနာဖြစ်နသည်ေ။ သှယသ်ှယဆြိုသော ကောငမြလေးကတော့ နှပခြွေးတွဲလောင်းကတည်းက ဖတငေတ်ို့ ထိန်းလာတာဖြစ်သည်။ဖတငေ့ြ အမေ ဒေါအြေးရှိတုန်းကဆိုလွှင် သှယသ်ှယကြ ဒေါအြေး၏ လကကြတုံးတောငမြှေး။ အိမမြှာလာပြီး စားလိုကြ၊ အိပလြိုကြ လုပန်ရေုံမက ဒေါအြေးဘယသ်ှားသှား အဖောအြဖြစ် သှယသ်ှယကြပါတတသ်ည်။ အခု ဖတငေ့အြမေ ဒေါအြေးဆုံးသှားတာ ချောကန်ှဈကြောပြှီ။

သှယသ်ှယပြငလြွှင် အပျိုကြီးဖားဖားဖြစ်၍ အိမထြောငပြငကြသွှားပြီဖြစ်သည်။ ဖတငေတ်ို့က သားအမိ နှစ်ယောကထြဲနတောဖြစ်သည်။ အခု မိခငဖြစ်သူက မရှိတော့သည့အြခါ ဖတငေတ်ဈယောကထြဲ နထေိုငခြဲ့တာဖြစ်လသည်ေ။ ဖတင်ေ အလုပကြ ဝပရြှော့ဆရာဖြစ်သည်။ အလုပဆြင်းသည့ရြကတ်ှင် သူဌေးက ထမင်းကြှေးသည်။ အလုပပြိတရြကဆြိုလွှင် လမ်းထိပကြ ထမင်းဆိုငမြှာ စားသည်။ ဒါက တဈခါတဈရံမွိုးမှသာ စားဖြစ်တာဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့ြ ခေါင်းရင်းအိမမြှ မသန်းရီနှင့ြ ခွရင်ေးအိမမြှ နှယန်ှယန်ှင့ြ သှယသ်ှယတ်ို့ အိမမြှလည်း အလုပပြိတရြကဆြိုလွှင် ထမင်းဟင်းများ သူ့တဈယောကြ စာ လာပို့တတသ်ည်။

ဆယလြေးငါးနှစ်အတူတူနလောကြတာဆိုတော့ ခငမြငရြင်းနှီးမှုက ဆှမွေိုးတွလေို ဖြစ်နကြလေေ သည်။ ဖတင်ေ အိမပြေါသ်ို့ပြနရြောကြ၍ မကြန်ှာသုတပြှီး ဘေးပြတင်းပေါကကြို ဖြင့လြိုကတ်ော့ သှယသ်ှယတ်ို့ အိမကြို တွေ့ လိုကရြသည်။ ဖတင်ေ မသန်းရီပြောသှားသော “ ညက ဘာတွအလေုပရြှုပန်မှန်ေးမှ မသိတာ…” ဆိုသော စကားကို အမှတ် ရလိုကသ်ည်။သူတို့အိမတ်ှကေ (၁၀)ပအေိမလြေးတွဖြစ်ေပြီး တဈအိမန်ှင့တ်ဈအိမကြ သုံးပမွှသော ကြာခွား၍ ညလူခွေ တိတခြွိနတ်ှင် တဈဖကမြှ ကိုစိုးနှင့ြ နှယန်ှယတ်ို့ ကဲကြသည့အြသံတွကေ အတိုင်းသားကြားနရသေည်။ ထိုအခါမွိုးတွင် ဖတင်ေ မနနေိုင်။

အိမန်ှဈလုံးကြားသို့ဝင်၍ ချောင်းတတသ်ည်။ ဝါးထရံကာအိမဆြိုတော့ ဖတငေအြဖို့ အခွကြညေ့ရြသည် ထကပျိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရှိလှသည်။ ညတုန်းကတော့ ဖတင်ေ ကံဇာတာ တကလြာသည်။ နှယန်ှယတ်ို့ လငမြယား ကာမစပယ်ှကန်တောတငမြက သှယသ်ှယတ်ဈယောကြ စိတတ်ှထပြေီး ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းဖြစ်နပေုံကိုပါ တွေ့မှငခြဲ့ရလသည်ေ။ အိမန်ှင့ြ (၇)ဈေး မိန်းမခွလှမြေး (၁၅) မိနဈခန့သ်ာ လွှောကရြသည်။ မသန်းရီနှင့ြ သှယသ်ှယတ်ို့ ကားမစီးတော့ဘဲ ခပဖြှေးဖြေးပဲ လွှောကလြာကြသည်။

“ အမသန်းရီ…..ဦးလေး ဖတငေအြကြောင်း ပြောမလို့ဆို… အောြ အေး… ပြောလအမေ… ညီးကလည်းအေ…လောလိုကတ်ာ….ဘယကြစပြောရမလဲလို့ စဉြးစားနတော….အင်း….ဒီလိုအေ့…အကိုဖတင်ေ က လူပျိုကြီးဆိုတော့ မိန်းမမရှိဘူး…. ဟှန်း….ဒါများ အဆန်းလုပလြို့…. နားထောငစြမ်းပါအုံးအေ….ညီးကလဲ… ဆကပြှောလေ….နားထောငန်တယ်ေ…. ဟိုတဈနေ့က သူအလုပကြပြနလြာပြီး ခဏနတေော့ ဒိုဘီကလာပို့ထားတဲ့ သူ့အဝတတ်ှေ ငါသှားပို့တယ်….အဲဒါ သူဘာလုပန်တယေမြှတလြဲ…ဘယသ်ိမှာလဲ… နိုငင်ံခွားကလာတဲ့ ဝတလြဈစလဈပိုစတာကြီးကိုခွိတပြှီး အဲဒီရှေ့မှာရပပြှီး ဂွင်းထုနတယ်ေ… အယ်….သူကလည်း မနနေိုင် ဝယစြားလိုကရြငရြတာပဲဟာ…မိန်းမမရှိတော့ သနားစရာပေါ့ဟာ…. ဟီ…ဟိ….အမကလည်း ပါးစပကြ သနားနတယ်ေ….ထဘီခွှတပြှီး ဝငသ်ှားလိုကရြငပြှီးရော…. သနောမလေး….လငရြမှ ပါးစပကြ ကြမ်းလာတယ်….ညီးသာဝငသ်ှား…. ကမွကတော့ ဒါမွိုးမကြုံသေးပါဘူး… နပေါအုံးအေ….ငါ့စကား ဘယရြောကသ်ှားလဲမသိဘူး….ငါပြောချင်တ်ာက အဲ့ဒါမဟုတဘြူး….ငါတွေ့လိုကရြတဲ့ သူ့ပစ်စည်းကြီး….”

“ ပြောစမ်း….ပြောစမ်း….အမ ဘယလြိုဟာကြီးလဲ….” ပြာပြာသလဲမေးလိုကသ်ော သှယသ်ှယအြား မသန်းရီက လှည့ြ၍မကြစြောင်းထိုးလိုကသ်ည်။“ ပြောမှာပေါ့အေ…..ညီးကလဲဖြစ်နလေိုကတ်ာ….သူ့ဟာကြီးက သဈသားငှုပကြညွပြှေ့ကြီးလား မှတရြတယအြေ…. နဲတာကြီးမဟုတဘြူး….ငါဖြင့ြ အဲဒါကြီး မှငလြိုကရြပြီး (၂)ရကလြောကြ အိပမြပြောဘြူး….” “ ဟိဟိ….အမကလည်း ဖြစ်ရတယ်…..ဟိဟိ….” “ ဟဲ့ မသန်းရီတို့ ဒီမှာ ငါးကြင်းခုတသ်ားတွရှေိတယန်ောြ….” ဈေးဝရောကြ၍ ဈေးသညတ်ဈယောကကြ ဆီးကြိုအောပြှောလိုကသ်ံကြောင့ြ သူမတို့နှစ်ယောကြ စကားစပြတသ်ှား ကြလသည်ေ။

ဟင်းပန်းကနလြေးကိုင်၍ သှယသ်ှယ် သူမ၏ အိမပြေါမြှ ဆင်းလိုကသ်ညကြို ဖတင်ေ တွေ့လိုကသ်ည်။ သူ့ဆီသို့ သှယသ်ှယလြာတော့မည်။ အပေါကြ ဝတထြားသော တီရှပအြဖြူလေးက ဈေးသှားတုန်းက တီရှပလြေးဖြစ်ပမယေ့ြ အထဲက ဘောလြီကိုတော့ ခွှတထြားပုံရသည်။ အိမပြေါမြှအဆင်း နို့နှစ်လုံးက ဗရမ်းဗတာခါရမ်းသှားသညကြို တွေ့မှငလြိုကရြသည်။ အောကဖြကကြဝတထြားတာတော့ ဈေးသှားတုန်းက ထဘီအနကလြေးမဟုတဘြဲ အရောငလြှင့ပြယွစြပြင့ရြိုကထြဘီ အနီ ရောငလြေးကို ဝတထြားသည်။ ဖတင်ေ မသန်းရီကိုတော့ တိုကစြဈဆငပြှီးပြီ။ သှယသ်ှယကြိုလည်း တိုကစြဈဆငရြဦးမည်။ ဖတင်ေ ငေါကကြနဲထ၍ အတွင်းခန်းဖကသ်ို့ ဝငလြာလိုကသ်ည်။ ပြီးလွှင် အခန်းထဲတွင် ခွိတဆြှဲထားသော ဝတလြဈစလဈပုံရှေ့တွင် ရပလြိုကပြှီး သူ့ ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ဖတငေကြ ညကသှယသ်ှယတ်ဈယောကြ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းဖြစ်နတောကိုတွေ့မှငခြဲ့ရပြီး နောကြ သှယသ်ှယကြို အတောလြိုးချင်န်တောဖြစ်သည်။

သှယသ်ှယကြို အခုတွေ့လိုကရြတော့ သူ့လီးကြီးက ထောင်းကနဲ ထောင်းကနဲ ထ၍လာသည်။ ပုဆိုးခွှတခြလွိုကပြှီးသညန်ှင့ြ ဖတငေကြ အိမရြှေ့ခန်းနှင့ြ အတွင်းခန်း ဝငပြေါကထြှကပြေါကဖြကကြို တစောင်းပေး၍ သူ့လီးကြီးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယအြိမပြေါသ်ို့ လှမ်းတကလြိုကတ်ော့ ကိုဖတငေကြို မတွေ့ရ။ အသံပြုမညကြှံလိုကပြှီးတော့မှ မနကကြ မသန်းရီပြောသှားသညကြို သတိရလိုကပြှီး လကထြဲက ဝကသ်ားဟင်းပန်းကနလြေးကို အိမရြှေ့စားပြဲပေါတ်ငလြိုကပြှီး ခွသေံမကြားအောင် အတွင်းသို့ဝငသ်ည့အြပေါကန်ားကပ်၍လာပြီး အထဲသို့ ကြည့်လြိုကသ်ည်။“ အာ….ဟာ….” အမသန်းရီပြောသည့အြတိုင်းပင်။ ဦးလေးဖတင်ေ၏ ပစ်စည်းကြီးက ငှုပကြညွပြှေ့ကြီးလား အောကမြေ့ရသည်။ ဦးလေးဖတငေကြ သူ့ရှေ့က ဝတလြဈစလဈပုံကိုကြည့်ကြာ သူ့လီးကြီးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငပြှီး တဈခကြခြှင်း ဂွင်း တိုကန်သည်ေ။ လီးကြီးသာ ဧရာမဖြစ်တာမဟုတ်။

အောကကြ ဂွေးအုမဲမဲကြီးတွကလေည်း ဖောင်းတင်းလုံးတဈပြီး နဲတာကြီး မဟုတ်။ ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးခွှတခြထွားသဖြင့ြ သူ၏ တုတခြိုငတ်ောင့တ်င်းလှသော ပေါငတ်ံကြီးတွကလေည်း ကြှကသ်ားအ မှောင်းမှောင်းထ၍ နသည်ေ။ သှယသ်ှယ်၏စိတတ်ှေ ထိန်းမရအောငထြ၍လာသည်။ သှယသ်ှယ် မကြစြေ့ကိုမှိတကြာ အခန်း တံခါးကိုမှီပြီး ထဘီကိုမ၍ လကလြွှိုသှင်းပြီး စောကဖြုတလြေးကို ဖြဖြလေးပြတ်၍ပေးနမေိသည်။ သူမ၏ ရငတ်ဈခုလုံး ဘလောငဆြူစကော ရာဂစိတမြွား ထကြှလောငမြှိုကလြာသည်။ အလိုးခံချင်စြိတတ်ှကလေည်း ထိန်းမရအောင် ထ၍လာသည်။ ဖတင်ေ ပြုံးလိုကသ်ည်။

သှယသ်ှယကြ မသန်းရီထကပျိုပြီး ထနသ်ည်။ မသန်းရီတုန်းက ဒီလိုမွိုးမဟုတ် သူလုပပြှတာကို တဝကြည့်ပြှီး တုနတ်ုနယ်ငယ်ငဆြင်းပြနပြှေးသှားသည်။ အခုတော့ သှယသ်ှယကြ သူ့ကိုပင် ဂရုမထားတော့လောကအြောင် စိတတ်ှထနေပြေီ။ သှယသ်ှယ်၏ ပါးပြငလြေး နှေးကနဲတဈခကြြ ခံစားလိုကရြသည်။“ ဟင်….ဦးလေး….” “ လာ….ကုတငပြေါကြို….” “ ဟင့အြင်း….” “ လာပါဆို…..အခွိနကြှာတယ်…..ခရမ်းသီးထကြ ပိုကောင်းတယဟြ….သိလား…..” သှယသ်ှယ် ရှကစြိတတ်ှကေ ရာဂစိတန်ှင့အြပျိုငဖြှာသှားသည်။ သှယသ်ှယင်ိုင်၍အသှား ဖတငေကြ သူမကို ပြေ့၍ ကုတငပြေါတ်ငလြိုကသ်ည်။ ဖတင်ေ၏ လီးကြီးက တရမ်းရမ်းဖြစ်နသည်ေ။ သှယသ်ှယ် မကြလြုံးစုံမှိတထြားလိုကသ်ည်။

ဖတငေကြ သူမ၏ ထဘီကိုလငွမြှနစြှာ ဆှဲခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ ရိတထြားပုံရပြီး ပြနပြေါကကြာစ အမှေးငုတတ်ိုလေးများဖြင့ြ စောကဖြုတအြထကဆြီးခုံဝင်းဝင်းလေးကို လီးထိပလြုံးလုံးကြီးဖြင့ြ ပြတသ်ပပြေးလိုကသ်ည်။ “ အ….အ….” သှယသ်ှယ် တွန့ကြနဲ တွန့ကြနဲဖြစ်သှားသည်။ အကြဲကြောင်းလေးကြားသို့ လီးထိပကြို ခပဖြိဖိလေးစိုကပြှီး အထကြ အောကစြုံခွီဆနခြွီ ဆှဲပေးလိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယ်၏ ပေါငန်ှဈလုံး ကားခနဲဖြစ်သှားသည်။ လီးတနကြှီးကို ခါးလညမြှကိုငပြှီး စောကပြတအြောကဖြကန်ားရှိ အလိုးခံသည့အြပေါကသ်ို့ နှစ်သှင်းဖိခလွိုကသ်ည်။ သှယသ်ှယထြံမှ ‘ အူး ’ ကနဲ အသံတဈ ခကြထြှကလြာပြီး ကော့တကသ်ှားသည်။ ဖတငေကြ သှယသ်ှယ်၏ တီရှပလြေးကို အပေါသ်ို့လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။

ငေါကကြနဲ ငေါကကြနဲ ကစွလြဈမာတင်းသော နို့ကြီးနှစ်လုံး ထွကပြှူ၍လာသည်။ ဖြူဝင်းသောနို့အုံကြီးများတွင် အကြောစိမ်းကြီးများက ယှကသ်န်းနသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို စုံကိုငကြာ ဖြဖြခွပေေးရင်း မသိမသာလေးဆှဲကာ လီးကို ဖြေးဖြေးချင်ြးစိုကခြလွိုကသ်ည်။“ အိ….အိ….အ…..အ…..အီး…..” လီးတနကြှီးက အရင်းထိဝငသ်ှားကာ ဂွေးအုကြီးများက သှယသ်ှယ်၏ ဖငဝြကို ဖိကပမြိနသည်ေ။ အမှေးကြမ်းကြီး များ၏ ယားကြိကြိအထိအတွေ့နှင့ြ စောကခြေါင်းထဲသို့ ဇိကနဲစိုကဆြင်းလာသော လီးတနကြှီး၏ အတွေ့အရသာများကြောင့ြ သှယသ်ှယ် လောကကြီးကို မေ့သှားကာ မကြတ်ောငမြွားစင်းပြီး တဟင်းဟင်းဖြစ်လာသည်။ ဖတင်ေ သူ့ကိုယပြေါမြှ စွပ် ကယွခြွိုင်းပြတကြို ခေါင်းမှဆှဲ၍ခွှတလြိုကသ်ည်။

ဖတင်ေ ကိုယလြုံးတီးဖြစ်သှားပြီ။ ထို့နောကြ လီးကို တဆုံးသှင်းကာ ဖိကပ် စိမထြားပြီး နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ငုံ့၍စို့သည်။ “ ဟင်း….ဟင်း….ဟင်း…..အင်း….လုပ်…..လုပတ်ော့လေ…..” စောကခြေါင်းထဲက လီးက ခဏကြာအောင် ငှိမန်တေော့ သှယသ်ှယ် မနတတေတ်ော့။ အဖြားတကသ်လို တဟင်း ဟင်းဖြစ်လာပြီး ဖတင်ေ၏ လကမြောင်းအိုးကြီးတဈဖကကြို ထုရိုကရြင်းအထဲမှ မဆန့မြပြဲဝငန်သေော လီးကြီးကိုလည်း စောကဖြုတန်ှင့ြ ညှဈ၍ပြောသည်။ ဖတငေကြိုယကြိုကြှကာ လီးကို လွှောကနဲဆှဲ၍ ထုတလြိုကသ်ည်။

“ ပြှတ်….ဖြတ်…အင်း….ဟင်း….” ဖတင်ေ လီးကို ပြန်၍ဆောင့အြခွ သှယသ်ှယကြ မစောင့န်ိုငတ်ော့ဘဲ သူမ၏ ဖငကြှီးကို တဈထွာလောကမြှင့အြောင် ကော့ပင့ဆြောင့ြ၍ လီးကြီးကို ပြန်၍သှင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ ကြနပေသ်ှားပုံဖြင့ြ ဟင်းကနဲ သကပြှင်းခလွိုကသ်ည်။ ငယင်ယခြွောချောလှလှ သိပထြနသ်ောကောငမြလေးကို ခနွရပြေီမို့ ဖတင်ေ အကြနပေကြှီး ကြနပြေ၍နသည်ေ။“ သှယသ်ှယ်….အပေါကြနပြေီး စိတကြှိုကဆြောင့ပြါလား….” “ အင်း….လုပမြယ်….ဆင်း….ဆင်း….ဦးလေး….မှနမြှနဆြင်း…..” သှယသ်ှယ် ရာဂစိတတ်ှေ ပေါကကြှဲနပြေီး အငမ်းမရပြောပြီး ပကလြကဖြစ်သှားသော ဖတင်ေ၏ အပေါသ်ို့ ခွတကြ ကာ ဧရာမလီးကြီးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ကိုငလြိုကပြှီး အားရပါးရဖိဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။အား…အ….အား…..” မိန်းမကြမ်းတော့ ယောကြွားမခံနိုငဖြစ်ရသည်။

လီးကြီးအပေါယ်ံအရပြေားကို စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများဖြင့ြ ဖိညှပကြာ အားရပါးရဖိဆောင့ခြလွိုကသ်ည့အြတွကြ စောကပြတထြဲသို့ လီးတဆုံးဝငသ်ှားသည့အြခွိနတ်ှင် အရပြေားကို လီး အရင်းထိဖိဆှဲဆောင့ခြလွိုကသ်လိုဖြစ်သှားသည့အြတွကြ ကငွကြနဲ နာသှားပြီး ဖတင်ေ မကြန်ှာကြီးမဲ့သှားကာ ‘ အား ’ကနဲ အသံထွကသ်ှားသည်။ လီးတဆုံးဝငသ်ှားပြီးနောကြ သှယသ်ှယကြ ဆီးခုံခွင်းပြတလြှည့ပြေးကာ ဒူးထောကခြလွိုကပြှီး ဖတင်ေ၏ ရငအြုပကြှီးပေါသ်ို့ သူမ၏လကလြေးများထောကလြိုကပြှီး ရှုံ့မဲ့မဲ့ဖြစ်နသေော ဖတင်ေ၏ မကြန်ှာကို အငမ်းမရငုံ့၍နမ်းသည်။

ပြီးတော့မှ သူမက ဖငကြိုကြှကြှပြီး တဈခကြခြှင်း ဆောင့ဆြောင့လြိုးသည်။အင်း….ကောင်းလားဟင်….ဦးလေး….” “ အင်း….သှယသ်ှယ့ဟြာလေးက ကြပည်ှပန်တောပဲ….သိပကြောင်းတာပဲ….ဒါဆို ဦးလေးကြိုကရြင် ကမွတို့ နေ့တိုင်း လုပကြှမယန်ောြ….” “ ရှတ်…. အဆောင့မြပကြပြှောရင်း သှယသ်ှယကြ ဖတငေကြို ငုံ့နမ်းပြနသ်ည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် သူတို့ရှိရာအတွင်းခန်းထဲသို့ ဝငလြာသူကတော့ မသန်းရီပငဖြစ်ပါသည်။ မသန်းရီမှာ ဖတငေအြတွကြ ထမင်းနှင့ဟြင်းလာပို့ရင်း ဖတငေန်ှင့ြ သှယသ်ှယတ်ို့ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းဖြစ်နကြသေညကြို မမွှောလြင့ဘြဲ တွေ့မှငလြိုကရြသည်။

မသန်းရီ အပေါကဝြမှ ရပ်၍သူတို့နှစ်ယောကကြို ခဏရပကြှည့သ်ည်။ ဟိုတဈနေ့ကတည်းက မသန်းရီမှာ ဖတင်ေ၏ ပစ်စည်းကြီးကို တွေ့မှငခြဲ့ရပြီး ကြိတမြနိုငခြဲမရဖြစ်နရသေည့အြထဲ ဖတငေန်ှင့ြ သှယသ်ှယတ်ို့ သဲသဲမဲမဲကာမစပယ်ှကန်ကြပေုံ ကို ရပကြှည့ပြှီး ဘယလြိုမှ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ သူတို့ရှိရာ အတွင်းခန်းထဲသို့ မသန်းရီ ဝငလြာခဲ့ခွင်းပငဖြစ်လသည်ေ။“ သှယသ်ှယ်….” “ ဟင်….ဟာ….” သှယသ်ှယကြ လီးကိုဆှဲခွှတပြှီး ဖတင်ေ၏ အပေါမြှလှိမ့ဆြင်းလိုကသ်လို ဖတငေကြလည်း ငေါကကြနဲ ထထိုငလြိုကြ သည်။ မသန်းရီမှာ အသိဉာဏမြဲ့သော စကရြုပတ်ဈရုပသ်ဖြယဖြစ်နသည်ေ။

သူမပါးစပမြှ သှယသ်ှယဟြုခေါလြိုကပြှီး သူမ၏ ခါးမှထဘီကို မသန်းရီက ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ အံ့အားသင့န်သေော ဖတငေကြ ခကြခြငွြးသဘောပေါကသ်ှားပြီး မသန်းရီကို ခုတငပြေါသ်ို့ဆှဲထိုငပြေးလိုကပြှီး သူမ၏ အင်ျကြီတွကေို အမှနခြွှတပြဈလိုကရြာ အလုံးလိုကအြခဲလိုကန်ို့အုံကြီးတွေ ထွကပြေါြ ၍လာသည်။ ဖတင်ေ၏ လကတ်ဈဖကကြ မသန်းရီ၏ အမှကြမြေးကြမ်းနှင့ြ စောကဖြုတကြှီးကို ပြတသ်ပပြေးရင်း နို့ကြီးနှစ်လုံး ကို တပြှတပြှှတစြို့၍ပေးလိုကရြာ မသန်းရီ၏ လကန်ှဈဖကကြ ဖတင်ေ၏ခေါင်းကြီးကို ဖြဖြလေးဖကထြားလိုကလြသည်ေ။ ဖတငေန်ှင့ြ မသန်းရီတို့ မိမိရှေ့၌ ပြတသ်ပကြိုငတ်ှယန်ပေုံကိုမှငရြသော သှယသ်ှယကြ နဂိုကလည်း ခပထြနထြနဆြိုတော့ မနနေိုငတ်ော့ဘဲ ဖတင်ေ၏ ဘေးသို့ ပြေးကပကြာ ဖတင်ေ၏ လီးကြီးကို ပထမဂွင်းတိုကပြေးသည်။ နောကလြီးပေါမြှ အရည် ခွံကို ဆှဲခွ၍ ဒဈကြီးကိုဖောလြိုကပြှီး ဒဈကြီးကို ပါးစပဖြှင့ြ ကုန်း၍ငုံကာ လွှာဖြင့ြ ကလိပေးလိုကရြာ ဖတငေမြှာ ဖငကြှီးခါယမ်းသှားသည်။

“ လာ….သန်းရီ…လှဲလိုကြ….” မသန်းရီကလည်း တုန့ဆြိုင်း၍မနတေော့ဘဲ ကုတငပြေါလြှဲခလွိုကလြွှင် ဖတငေကြ ကဗွာကယာတကခြှပြီး စောကပြတဖြောင်းဖောင်းကြီးအဝသို့ လီးကိုတေ့၍ လိုးသှင်းလိုကသ်ည်။“ အေ့….အား….ကြှတ်….ကြှတ်…..ဟင်း….နဲတာကြီးမဟုတဘြူး…..” မသန်းရီ ဒီလီးကြီးကို လေးငါးရကကြှာအောင် စိတကြူးယဉခြဲ့ရသည် မဟုတပြါလား။ ထိုအခွိနတ်ှင် သှယသ်ှယကြ ဖတငေရြှေ့ မသန်းရီ၏ မကြန်ှာပေါတ်ှငခြှ၍ လေးဘကကြုန်းလိုကသ်ည်။ မသန်းရီက ဖတငေလြိုးတာကိုခံရင်း သှယသ်ှယ်၏ စောကပြတကြှီးကို ယကပြေးသည်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ စောကစြေ့ထိုးထိုးထောငထြောငလြေးကို စုပ်၍ပေးသည်။ တအင်း အင်း တအအ အသံများသည် သုံးယောကစြလုံးထံမှ ပူလောငပြှင်းပြစွာ ပေါထြှကြ၍နသည်ေ။

အား….ဟား….ကြှတ်…..ကြှတ်…..” မသန်းရီ၏ စောကပြတကြှီးမှာ အရညကြှညမြွား စိုရှဲ၍ ပြဲလနဖြောင်းကား၍လာသလို သှယသ်ှယ်၏ စောကပြတကြှီး မှာလည်း မသန်းရီ၏ တံတွေးများဖြင့ြ စိုစွတပြှောငလြကြ၍ လာသည်။ မသန်းရီမှာ ကြီးမားသောလီးကြီးနှင့ြ ဖတငေကြ ကြှမ်း ကငွစြှာလိုးနသညေ့အြရသာကို မကမြကမြငမြငကြှီးခံစားနရကော သှယသ်ှယ်၏ စောကပြတကြိုယကပြေးရင်း သူမ၏မကြလြုံး များက တဈခကြတ်ဈခကြြ စင်း၍ကသွှားသည်။ အဝတကြင်းမဲ့သော ကာမသားကောငသ်ုံးဦးစလုံးမှာ မှောငမြိုကသ်ော ကာမ နှံအတွင်းသို့ အရှိနအြဟုနပြှင်းစွာ နဈဆင်းလကြရြှိလသည်ေ။

အ…ထွကြ….ထွကတ်ော့မယ်…..လုပ်….လုပ်….လုပစြမ်းပါ….အား….အ….အီး….အား.. ….အ….” မသန်းရီမှာ သှယသ်ှယ်၏ စောကပြတကြို ပါးစပမြှလှတပြေးရင်း ပရမ်းပတာပြောသည်။ “ သှယသ်ှယ့ြ ဖငကြှီး ဦးလေး ရှေ့ကပလြိုကြ….” သှယသ်ှယကြ လေးဖကထြောကလြကြကြ သူမဖငကြှီးကို ဖတငေရြှေ့သို့ တိုးလိုကရြာ ဖတငေကြ သူ့လကည်ှိုးကို သှယသ်ှယ်၏ စောကပြတထြဲထိုးသှင်း၍ ခပကြှမ်းကြမ်းမှပေေးသည်။ ဖတငေမြှာ တဈဖကမြှလည်း မသန်းရီကို ပယပြယန်ယ် နယကြှီး လိုးဆောင့န်သည်ေ။

အား….အီး….အား….ထွကြ…..ထွကကြုနပြှီ…..အား….အ….ကြှတ်….ကြှတ်…..” မသန်းရီမှာ မကြစြိနှစ်လုံးစုံမှိတကြာ ရှုံ့ရှုံ့မဲ့မဲ့ကြီးပြောရင်း သူမ၏ ခါးမှာ ကော့ကော့တကသ်ှားလသည်ေ။ မသန်းရီ ငှိမသ်ှားတော့မှ ဖတငေကြ သူ၏ မပြီးသေးသောလီးကို သှယသ်ှယ်၏ စောကခြေါင်းထဲ ဗှဈကနဲ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။“ လုပ်….ဦး….လုပ်….လုပ်…..နို့တွလည်ေး ဆှဲပေး…..” လေးဖကကြုန်းထားသော သှယသ်ှယ်၏ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆှဲပြီး ဖတငေကြ ပယပြယန်ယန်ယ် လိုးသည်။ သှယသ်ှယ် မှာ ရငထြဲတွင် တဖတွဖြတွတ်လှပလြှပ် ခံစားရင်း သူမ၏ ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ပစ်ပစ် ဆောင့ပြေးသည်။

“ ဆောင့ြ….ဆောင့ြ….နာနာလေး ဖိဆောင့ြ…ဦး….” သှယသ်ှယမြှာ မကြလြုံးနှစ်လုံးကိုစုံမှိတပြှီး တဟင်းဟင်း မာနထြလကြြ အားရပါးရ အလိုးခံနသည်ေ။

လုပ်….လုပ်….ထွကတ်ော့မယ်….ဦး….အား…ဟ….အ….ထွကြ….ထွကြ…ပြီ…အား….အီး….အား….အား….” သှယသ်ှယမြှာ ဂယောငဂြတမ်း ဆကတ်ိုကပြှောရင်း သူမ၏ ဦးခေါင်းလေး ဘယည်ာခါရမ်းရင်း စောကခြေါင်းထဲမှ စောကရြညမြွား ပန်းထွကကြုနတ်ော့သည်။ ဖတင်ေ ကိုယတ်ိုငမြှာလည်း လီးကြီးမှာ ကငွတ်ကလြာပြီး တောင့တ်င်းလကြြ ပြီးချင်လြာကာ ပြီးသှားပြီဖြစ်သော သှယသ်ှယ်၏ စောကခြေါင်းထဲမှ သူ့လီးကြီးကို အရညတ်မွှားမွှားဖြင့ြ ဆှဲထုတပြှီး ပကလြကအြနအထေားပငရြှိနသေေးသော မသန်းရီ၏ စောကခြေါင်းထဲသို့ ထိုးထည့ကြာ ဒလကြမ်း ဆောင့လြိုးရင်း လရညမြွားကို ပန်းထုတလြိုကလြတေော့သည်….။

ပြီးပါပြီ