အနုသယ သင််ကြန်
ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ [ အတွေးပငလြယပြှာတွင် ရေးသားသည်။ ]
အခန်း ( ၁ )
♪ ♫♪ ♫ အဖြူက တဈမြိုး အနီက တဈမြိုး ♪ ♫♪ ♫
♪ ♫♪ ♫ ရစေိုပျိုမတွရေယ်ေ …အလှကတိုး ♪ ♫♪ ♫
♪ ♫♪ ♫ ဒီမဏျဍပကြ အလှဆုံး ♪ ♫♪ ♫
♪ ♫♪ ♫ ဘယသ်ူလဲ ပြောကြပါဦး ♪ ♫♪ ♫
ကိုသံချောင်းနဲ့ အောငစြိုးက လကခြုပတ်ှတေီးလို့ ကြုပကြလည်း သီချင်ြးသံနဲ့ စည်းခကြကြကြလွေး ဒွန့န်တောဗွို့။ အသကသ်ာ (၃၀) ကြောလြာတာ အနုပညာပိုးက မသေးဘူးဗွ။ ဗဒငေသ်ှားမေးတာမှ ပိုကဆြံကုနန်ေဦးမယ်။ အရပထြဲ မောငခြှိမ့ဆြို ကလေးလူကြီး အကုနသ်ိ၊ ရုပလြေးက ကြည့်ကြောင်းပြီး ရပကြှကြ သာရေးနာရေးလည်း ထိပကြ ကူညီတတတ်ာပါပဲ။ မိဘတွကေ ကြုပ် ၁၀ တန်းနှစ်မှာ ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ ဆုံးသှားတာပေါ့။ ဦးလေးတို့ လငမြယားကပဲ ကြုပကြို ထိန်းသိမ်းစောင့ရြှောကလြာတာ။ ဘှဲ့ရပြီးတော့လည်း ဘာအလုပမြှ မလုပတ်တဘြူးဗွ။ အရပထြဲ ယောငခြွာခွာပါပဲ။ ကြာတော့ ဦးလေးမိန်းမ အထညဆြိုငမြှာ ကူလုပခြိုင်းတာနဲ့ ကြုပလြည်း အထညဆြိုငမြှာ ကူနရတောပေါ့။
ဒီလိုနဲ့ တဈနှစ်မှတဈခါပဲ ကြုံရတဲ့ သင်ျကြနကြလည်း ရောကတ်ော့မှာဗွို့။ ဦးလေးက ဒုလျလဘဝတခြိုင်းနတောဗွ။ အိမကြထွကလြာတုန်းက ကိုသံချောင်းရော အောငစြိုးရော သူတို့ပါဝတမြယဆြိုပြီး ထွကခြဲ့ကြတာပဲ။ ကိုသံချောင်းနဲ့ အောငစြိုးက အရပထြဲ ကြုပ် ဘီအကဖြအြကဖြြ တွပေေါ့ဗွာ။ ရပကြှကအြလယလြမ်းရောကတ်ော့မှ ပြသနာက စတာ။
ဒုလျလဘဝတဖြို့ စာရင်းပေးရမှာက ရပကြှကလြူကြီး ဦးမှိုငအြိမဗြွ။ ရပကြှကထြိပကြ ဒေါအြေးတို့အဖြဲ့က သင်ျကြနအြပြောတ်န်းမဏျဍပထြိုးပြီး ရပကေဖြို့ စညပျိုင်းတွခေံပြီး ရပကေစြငဆြောကန်ကြတော။ သင်ျကြနသ်ီချင်ြးတွဖြငေ့တ်ော့ လောကုတ်တရာဘကသ်ှားမယ့ြ ခွလှမြေးတွေ တုန့ကြနဲ့ ရပသ်ှားကြတာဗွို့။ ကြုပလြည်း ကိုသံချောင်းကို ကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ကိုသံချောင်းလည်း ကြုပအြကြည့်ကြို နားလညတ်ယဗြွ။ ဒါနဲ့ပဲ ရပကြှကလြူကြီး ဦးမှိုငအြိမ် မရောကပြဲ ရပကြှကအြလယကြနေ တောငဘြကအြစွန်းနား ဒေါထြှေးဆိုင် ခွလှမြေးတွေ ဦးတညလြိုကကြှတယ်။ တွေ့ပြီပေါ့ဗွာ ။ ဦးလေးမိန်းမပေးလိုကတ်ဲ့ ဒုလျလဘ အသင်းကြေး နှစ်သောင်း မှနမြာဘီယာအသှငကြူးပြောင်းပြီး လောကီထဲ ဝဲပစ်လိုကတ်ယ်။ အောငစြိုးကတော့ ဘီအီးဗွ အရိုးကြီးပေါင်းရှိလို့ ဘီယာမသောကဘြူး ပြောတာပဲ။ အရညလြေး ဝငပြှီဆိုတော့ ထုံးစမ်းအတိုင်း ကိုသံချောင်းရဲ့ ဒူနတွေ ထွကလြာပြီလေ။
” ဟွောင့ြ … မောငခြှိမ့ြ ”
” ပြော … ကိုသံချောင်း ”
” လူတွကေ … ခကတ်ော့ခကတ်ယကြှ ”
” ဗြာ ”
” (၁) နဲ့ (၁) ပေါင်းရင် (၂) ဆိုတာလောကပြဲ … သိကြတာ … ရတဈေစကန်ဲ့ တဈစကပြေါင်းရင် … နှစ်စကမြရတာကို … မသိကြဘူးကြ ”
” ဪ … ဟုတ် ဟုတ် ”
လာပြီဗွို့ ကိုသံချောင်းရဲ့ ဒူနတွေ ကြုပလြည်း သောကလြကစြခွကထြဲ ဘီယာထပင်ှဲ့ပြီး မော့ခလွိုကတ်ယ်။ ကြုပ် ဖနခြှကြ ပြနခြပြှီးမှ ကိုသံချောင်းက စကားဆကမြယအြလုပ်…
” ဒီလိုဗွ … လူ့ပြညကြ အပတ်စင်းနဲ့ နတပြှညကြ အပတ်ဈစင်း … အဲ … ”
” အောင် စိုး ”
ကိုသံချောင်းက သူပြောမယအြလုပ် အောငစြိုးကလည်း အရောငရြပြီး တောကြီပြားလို့ အောငစြိုးစကားမဆုံးခင်း လှမ်းဟန့လြိုကတ်ာ။ အောငစြိုး ပါးစပပြိတသ်ှားရောပဲ။ အောငစြိုးက ကိုသံချောင်းထကြ ဗားရှင်းနိမ့တ်ော့ ထပမြပြောပဲ ဆေးပေါ့လိပတ်ဈလိပကြို မီးညှိရင်း ဆိုငပြှငလြှမ်းကြည့်န်လေိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ကိုသံချောင်းက စကားဆကတ်ာဗွ။
” ဟူးးးး … ငါ သီအီုရီတွကေို ကြောကလြာပြီ … မောငခြှိမ့ရြာ ”
” ဟုတ် ”
ကြုပလြည်း ရမ်းတုတန်ရတော ကိုသံချောင်း ပြောတာတွေ သိပတ်ော့ နားမလညဘြူးဗွ။ ကိုသံချောင်းက ကမျဘာကြီးအတွကြ စိုးရိမန်တေဲ့ပုံစံပါပဲ။
” သီအိုရီ … အသာထား … သံချောင်း နငအြရကဖြိုး အကြှေးတွေ မပေးသေးဘူးနောြ … သင်ျကြနတ်ှင်း စောကကြှှေးရမယမြထငန်ဲ့ အရငအြကြှေးတွေ အကုနဆြပ် ”
ရုတတ်ရကြ ဆိုငရြှင် ဒေါထြှေးစကားကြောင့ြ ကိုသံချောင်းလည်း အသံတိတသ်ှားရောဗွ။
” ဒေါထြှေး … အခုဝိုင်းက … ကနွောရြှင်းမှာနောြ ”
ကြုပလြည်း မကြန်ှာပူတာနဲ့ စကားဝငထြောကလြိုကတ်ာပါ။
” အေးပါ … မောငခြှိမ့ရြ … နငကြ တခါတလမှေ … သောကတ်ာပါ … ဒီဘကကြ သဒေါင်းဇား အောငစြိုး … နငလြည်း သင်ျကြနမြရောကခြင် အရကကြှှေးအကုနဆြပမြယ် ပြောထားတာနောြ ”
” ဟုတ် … ဒေါထြှေး … အလုပကြ ပိုကဆြံမရှင်းသေးလို့ပါဗွ … လာပေးမယ် စိတခြွ ”
အောငစြိုးက ပကကြနဲ့ ပြနပြှောပြီး ကိုသံချောင်းကို တခကြကြှည့လြိုကသ်ေးတာ။ ကိုသံချောင်းက ဂရမဒြီပေးသှားတဲ့ အောငစြိုးကို ပြနကြှည့ရြင်း ဆေးပေါ့လိပ် ကောကဖြှာပြီး မီးခိုးတွေ မှုတထြုတန်တောဗွို့။
” ဒေါထြှေး ”
” ဘာတုန်း ”
” ရော့ … ဒါလေး ရကြညေ့ြ … လိုတာပိုတာ နောကရြကမြှ စကားပြောမယ် ”
ကိုသံချောင်းဗွ ဘယခြွိနကြ ထုတလြိုကတ်ဲ့ ပိုကဆြံလည်းမသိဘူး။ ညာဘကလြကကြို ကြေးပြီး နောကြ ကြောဘကပျို့ရင်း လကထြဲက ပိုကဆြံတွကေို ခါပြနတော။ ဒေါထြှေးမကြလြုံးတွေ အရောငတ်ောကလြာပြီဗွို့။ ကိုသံချောင်း နောကကြွောဘကလြွှောကလြာပြီး ကိုသံချောင်းလကထြဲက ပိုကဆြံတွကေိုယူရင်း မကြန်ှာလေး ပြုံးနတေော့တာပဲ။
” အေးပါ သံချောင်းရယ် … ပိုသေးတယဟြဲ့ … ငါက စကားအဖြစ် ပြောတာပါဟယ် … နင့အြကြောင်းသိပြီးသားပါ … ဟင်း ဟင်း ”
ဒီတခါ ကိုသံချောင်းက အောငစြိုးကို မကြလြုံးလေးဆှကြညေ့န်တောဗွ။ အောငစြိုး မကြန်ှာလေး ခကြခြငွြးညိုးအကြ ကိုသံချောင်း နောကကြွောဘကကြှေးထားတဲ့ ညာလကဖြမိုးကလေး အထကအြောကြ လှုပန်တေော့တယ်။ ဒေါထြှေးကို သှားတော့ဆိုတဲ့သဘော။ ဒေါထြှေးလည်း သဘောပေါကသ်ားဗွ ခကြခြငွြးလှည့ထြှကသ်ှားတာ။ ထို့ကြောင့ြ ကိုသံချောင်းသည် ခသေူမဟုတ်။
” ဒီလိုပါပဲ … မောငခြှိမ့ရြာ … လူတွကေ ရသည်ေ မှင့ရြာမှနိမ့ရြာသို့ စီးဆင်းသှားသည် … ဒီလောကပြဲ သိထားကြတာ ”
” ဟုတ် … ကိုသံချောင်း ”
အောငစြိုးက ဝငထြောကခြံနတော ကြုပလြည်း ကိုသံချောင်း ဘာပြောချင်မြှန်း မသိလို့ အသာငှိမန်မေိတယ်။
” ရသည်ေ … မိမိကိုယကြို … အငှေ့ပြံချင်ြးဖြင့ြ အောကမြှအပေါသ်ို့ ပြံသန်းနိုငသ်ညလြို့ … ငါပြောရင်း မင်းငှင်းနိုငလြား … အောငစြိုး ”
” ဗွာ … ဟို ဟို … ကနွောမြငှင်းပါဘူး … ကိုသံချောင်း ”
ဟိုကရြှားဘား..။ ကိုသံချောင်း ဒူနတွေ ပြနစြပြီဗွို့။ အောငစြိုးက သူ့ထကြ အရကကြှှေးအရငပြှနဆြပန်ိုငတ်ဲ့ ကိုသံချောင်းကို ဖြုံနပေါပြီ။ တဖြည်းဖြည်း ကြုပန်ားမလညန်ိုငတ်ဲ့ ကိုသံချောင်းရဲ့ ဖလောတ်ှေ ပြီးဆုံးရင်း အရကဆြိုငကြနေ အောငမြှငစြှာပဲ ထွကလြာခဲ့ကြတယ်။ အိမကြပေးတဲ့ ပိုကဆြံလည်း ပြောငပြှီ (၃) ယောကလြုံးလည်း မူးပြီ။ ရပကြှကထြိပကြ သီချင်ြးသံကြားတာနဲ့ ဒွန့ရြင်း အသံလာရာဆီ လာခဲ့ကြတာပါ။ ကိုသံချောင်းနဲ့ အောငစြိုးက ကြုပကြို ပါရမီဖြည့တ်ဲ့ အနနေဲ့ လကခြုပတ်ီးပေးရင်း နောကကြ ကပပြါလာတာပေါ့။
အင်း…ကြုပဘြဝမှာ သီချင်ြးသံကြားရင် မကပဲ မနနေိုငတ်ဲ့ သီချင်ြးသံ နှစ်မွိုးရှိတယဗြွ။ သင်ျကြနသ်ီချင်ြးတွရယ်ေ နတပြှဲတွမှော တီးတဲ့ နတဒြိုးသီချင်ြးရယပြါ။ ဒေါအြေးတို့အဖြဲ့က နေ့လညစြာ စားတော့ ကြုပတ်ို့ပါ ခေါကြွှေးသေးတာ။ ဒါနဲ့ သီချင်ြးဖြင့လြိုကြ ကလိုကပြေါ့ဗွာ။ သီချင်ြးပြီးတဲ့အထိ ကပြီးမှ (၃) ယောကသ်ား လူစုခွဲပြနတ်ော့ ညနတေောင် စောင်းနပေါပြီ။ ကြုပလြည်း အိမကြို ခကြခြငွြးမပြနသ်ေးပဲ အမှောငထြုလေးကြီးစိုးလာမှ ပြနခြဲ့လိုကတ်ယ်။ အိမရြောကတ်ော့ ခွံဝင်းတံခါး အသာဖြင့ပြှီး ခွဖြဖြေ လွှောကဝြငလြာတာပါ။ အိမမြကြီးတံခါးက ဟလကြလြေးပဲ။ အသာတွန်းဖြင့ရြင်း ထမင်းစားဖို့ ဧည့ခြန်းမှောကဖြကကြ မီးဖိုချောငထြဲ လွှောကခြဲ့လိုကတ်ာ။ မီးဖိုချောငမြရောကခြင် အိမရြဲ့အနောကဖြကြ အိမပြေါတ်ကတ်ဲ့ လှကေားနဲ့ကပလြကြြ အိပခြန်းထဲက အသံကြားမိလိုကတ်ယ်။
” ကိုသာကြောြ ရှင့တ်ူလည်း … မနကကြတည်းက … ထွကသ်ှားတာ အခုထိ ပြနမြလာသေးဘူး ”
” ဒီကောငကြ … ခွီးကရွာ … ပြောတ်ာကြ … ကဲပါ … ကြငစြိနရြာ … ပုတီး ခထွားပါဦးဟ … မင်းက သင်ျကြနကြှ … စခန်းဝင်ဦးမှာမလား … ဒီကြားထဲ (၃) ရကပြဲ ရှိတော့တာ … နှုတဆြကပြါရစေဦး ”
” ရှငန်ောြ … အသကကြှီးမှ … ဟှန့ြ … မပြောလိုကခြငွဘြူး … ကဲ … လာလာ ”
ဟိုကရြှားဘားးး … ဦးလေးတို့ … အခစွတ်လင်း စဈခင်းတော့မှာဗွို့။ ကြုပခြှလှမြေးတွလည်ေး မီးဖိုခန်းဘကမြရောကခြင် ကြှီကနဲ့ ထိုးရပသ်ှားတယဗြွာ။
……………………………………
အခန်း (၂ )
” အို … ရှငကြလည်း … ဘယလြို ဖြစ်နတောလဲ … ဒီမှာ ပုတီး ထားပါရစေဦး ”
” အေးပါ ကြငစြိနရြာ … ခေါင်းရင်းက … တန်းပေါခြွိတလြိုကြ ”
ဒေါလြေးစိန် ကုတငပြေါကြုန်းအတကြ ဦးလေးကြောကြ ဇွတဗြွ။ နောကကြနေ ကပတ်ကရြင်း ထမိနအြောကန်ားစကို ခါးပေါဆြှဲတငပြဈတာပဲ။ ဒေါလြေးစိနလြည်း သူ့ယောင်ျကြားအကြောင်း သိလို့နမယ်ေ ပုတီးကို မှနမြှနခြွိတပြှီး ရှေ့ကိုယလြုံးကို ကုတငပြေါပြှားနအေောငကြပပြဈပြီး ဖငကြှီးထောငပြေးလိုကတ်ယ်။
” အမလေး … ကိုသာကြောြ … ရှငန်ောြ … အ …… ရှီးးးးးးးး … တောတ်ောြ တတန်တော ”
ဦးလေးကြောကြ ဒေါလြေးစိန် ဖငန်ောကကြနေ လေးဖကထြောကန်ရောယူပြီး ဖငကြှားထဲ ခေါင်းတလှုပလြှုပန်ဲ့ဗွ။ ဒေါလြေးစိနလြည်း တအီးအီး ညည်းရင်း ဘယဖြကလြကလြေး နောကပြှနဆြန့ထြုတပြှီး ဦးလေးကြောခြေါင်း ဖမ်းကိုငန်တော။
” ကောင်းတယမြလား … ကြငစြိန် ”
” ကောင်းပါ့ … ကိုသာကြောရြယ် … ယကပြါတော့ … စကားသိပမြပြောနဲ့ … အင်းဟင်း ”
” အရငလြို … တန်းလိုးတာနဲ့ … အခုလို ယကပြေးပြီး လိုးတာ … ဘယဟြာ ပိုကြိုကလြဲ ”
” ကြှတ် … ကိုသာကြောရြယ် … ယကပြေးပြီး လုပတ်ာ … ပိုကောင်းတာပေါ့တောြ … အ အားးးးး … ဟုတတ်ယ် …… စုပစြုပ် …… အစိလေးကို ဆှဲဆှဲစုပ် … ကြုပကြ … အဲတာ ပိုအရသာတွေ့တာ ”
ဒေါလြေးစိနကြ ပြောရင်း ဦးလေးကြောြ ဆံပငကြို ဆှဲပြီး ဖငန်ဲ့မကြန်ာ ကပန်အေောင် ဆှဲကပပြဈတာဗွ။ ဦးလေးကြောကြလည်း ဒေါလြေးစိန် ဖငသ်ားစိုငတ်ှကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ပြတရြင်း ယကပြေးနတောပါပဲ။ ခါးပေါကြထမိနကြို ဖြညပြှီး ပေါငတ်နပြေါဆြှဲခတွော့ ဒေါလြေးက လေးဖကထြောကအြနထေားနဲ့ ဒူးတဈဖကပြှီးတဈဖကြ မှှောကပြေးလိုကတ်ယ်။ ထမိနကြို ခွသလေုံးပေါကြနေ ဆှဲခွှတပြှီးတာနဲ့ ဦးလေးကြောကြ သူ့ပုဆိုးကို စလှယသ်ိုင်းပစ်တာပဲ။ ဖငဗြူးတောင်းထောငပြေးတဲ့ ဒေါလြေးစိနန်ောကကြနေ ဒူးထောကန်ရောယူပြီး ဆှဲလိုးတော့တာ။
” အ …… အမေ့ …… ကိုသာကြောျ ”
” ရှီးးးးး … ဘှတ် ဘှတ် … … ဘာလဲ …… ကြငစြိနရြ ”
” ဖြည်းဖြည်း … လိုးပါတောြ … ရှင့လြီးက … ရှညတ်ော့ … သားအိမဝြ လာလာဆောင့မြိနတော … အမလေးးးး …… ကြှတကြွှတ် ”
” လိုးလာတာ ကြာပြီ … ကြငစြိနကြလည်း … ခုမှ ”
” အ အားးးးး … အမလေး …… ဖြည်းဖြည်းပဲ လုပပြါဆို ”
ဒေါလြေးစိန် ထပပြှောမှ ဦးလေးကြောကြ ဆောင့ခြကြတ်ှေ လွော့ပစ်လိုကတ်ာဗွ။
” ဒီလောကဆြို … ရလား … ကြငစြိန် ”
” အင်း … ရပါတယ် ကိုသာကြောရြဲ့ … ဒါမှ … အရသာ ရှိတာ … မရပန်ဲ့ … ပုံမှနလြေး လုပ် … ခံလို့ တအားကောင်းလိုကတ်ာရှင် ”
” ရှီးးးးး … ဒါများ … ဘှတ် ဖြပ် …… သင်ျကြန် စခန်းဝငမြနနေဲ့လေ … အင့အြင့ြ … ဘှတ် ဖလှပ် …… တနကေုန် လိုးရအောင် ”
” အိုရတ်ောြ … အဲလိုတော့ မဖြစ်ပါဘူး … မိတဆြှတွနေေဲ့ ပြောပြီးသားလေ … အကြိုနေ့ မတိုငခြငထြိ … ရှင် အားရအောင် လိုးပေါ့ ”
ဦးလေးကြောလြည်း စကားပြောလိုကြ လိုးလိုကန်ဲ့ တဖြည်းဖြည်း လိုးခကြတ်ှေ နှေးလာပြီဗွို့။ လီးကို ဆှဲထုပပြှီး ဒေါလြေးစိနဘြေးနား ပကလြကလြှနလြှဲခလွိုကတ်ယ်။ ဦးလေးကြောလြီးက ဒေါလြေးစိန် စောကရြညတ်ှနေဲ့ အရောငလြဲ့ပြီး ပြော့ခွနတေော။
” ခခြြ … ရှငလြည်း စိတကြသာ … မလွော့တာ … လီးက လွော့နပြေီ ”
ဒေါလြေးစိနကြ လေးဘကကြုန်းလကြြ အနထေားကနေ ထထိုငလြိုကတ်ယ်။ ဦးလေးကြောလြီးကို လကန်ဲ့ကိုငဆြှရင်း တခိခိနဲ့ ရယန်တေော့တာပဲ။
” ဒါလေးများ … နငစြုပပြေးရင် ပြနမြာလာမှာပေါ့ … ကြငစြိနရြ ”
ဦးလေးကြောကြ ပြောရင်း ဘေးနားထိုငန်တေဲ့ ဒေါလြေးစိနခြေါင်းကို နိမ့ဆြှဲပြီး လီးနားကပပြေးလိုကတ်ာ။ ဒေါလြေးစိနကြလည်း အလိုကသ်င့ပြဲ လကန်ဲ့ကိုငဆြှရင်း လီးထိပကြို တပြှတပြှှတ် ဆှဲစုပပြေးတော့တာပဲ။
ဒေါလြေးစိန် ပါးစပထြဲ လီး ပြနမြာလာမှ ဦးလေးကြောကြ အစုပရြပခြိုင်းပြီး ဒေါလြေးကို ပကလြကလြှနလြှဲခိုင်းလိုကတ်ာ။ ဒေါလြေးစိနကြလည်း ပကလြကအြနထေားနဲ့ ဒူးကြေးပြီး ပေါငန်ှဈချောင်းမှှောကပြေးထားတယ်။ ဦးလေးကြောကြ ဒီတခါ ဒေါလြေးစိန် အောဟြဈနတောတောင် မရပဘြူးဗွို့။ ကုတငတ်ိုငတ်ှေ ရမ်းခါနအေောင် အပေါကြ ခွလိုးပစ်တော့တာပဲ။
” အားးး …… အမလေးးး …… ဘှတ် … အ …… ဗစြျ အားးးး …… အ အ ”
အတောကြှာကြာ မနားတမ်း လိုးရင်း ဦးလေးကြောြ မကြန်ှာမှာလည်း ခွှေးတွပြနေလြာပြီ။ ဒေါလြေးစိန် မကြန်ှာကို စိုကကြှည့ရြင်း နောကဆြုံးတဈခကြြ ဆောင့လြိုးပြီး အားကနဲ့ အောန်တောဗွ။ ဦးလေးကြောလြည်း ပြီးတာနဲ့ ဒေါလြေးစိနပြေါကြနေ ဘေးနားလိမ့ခြပြဈတာ။ ဦးလေးကြောြ လီးကြီး ကြှတထြှကသ်ှားမှ ဒေါလြေးစိန် ဖငကြှီး ကြှတကလြာပြီး ပေါငကြှားက စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတန်တောပါ။ ခကြခြငွြးပဲ ဦးလေးကြောကြို ခွပြီး ငှိမသ်ှားကြတယ်။ ကြုပလြည်း ထမင်းစားပြီး အသာလေး အိပခြန်းထဲ ဝငအြိပပြဈတာပေါ့။
နောကရြကမြနကကြှ အစောကြီး ဆူခံရတယဗြွို့။ ဒေါလြေးပေးတဲ့ပိုကဆြံက ကိုသံချောင်းတို့နဲ့သောကတ်ာ ကုနပြှီလဗွော။ အားရအောင် ဆူပြီးမှ ဒေါလြေးက ဈေးလိုကပျို့ခိုင်းတာ သင်ျကြနအြတွင်း တပတစြာ အချောကအြခွမ်းလေး ကြောလျှောပြေးထားမယ် ပြောတယ်။ အိမကြထွကတ်ာနဲ့ (၃) အိမကြွောကြ မစိုးစိုး က လှမ်းခေါပြါလရေော။
” ဒေါလြေးစိန် … ဈေးလား … သမီး ကြကသ်ှနလြေး မှာချင်လြို့ ”
” အေး … စိုးစိုး … မှာချင်မြှာလေ … ဒေါလြေးတို့က ကြာမှာနောြ … တပတစြာ ဝယမြှာမို့ ”
” ရပါတယ် … ဒေါလြေးစိနရြယ် … သမီးလည်း သင်ျကြနတ်ှင်း ခကြဖြို့ပါ … ကနွတ်ာ အကုနဝြယပြှီးပါပြီ … ကြကသ်ှနန်ီပဲ လိုတော့တာ ”
မစိုးစိုးက စကခြွုပတ်ာဗွ။ အိမထြောငကြှဲနတော ကြာပါပြီ၊ အမနေဲ့ နှစ်ယောကထြဲ နကြတောပါ။ အခုတော့ သူ့အမကေ ရိပသ်ာဝငတ်ော့ သူတဈယောကထြဲပေါ့။ ဒေါလြေး မစိုးစိုးဆီက ပိုကဆြံယူပြီးတာနဲ့ ဈေးဘကဆြိုငကြယ် မောင်းထွကခြဲ့တယ်။ ဈေးရောကတ်ော့ သင်ျကြနန်ား နီးလို့လား မသိဘူး လူတွကေ အလကားပေးနသလေား မှတရြတယ် ကြိတကြှိတတ်ိုးဗွို့။ အခွိန် (၂) နာရီလောကမြှ ဒေါလြေးစိန် ဈေးဝယပြှီးတာ ဆိုငကြယဂြှကြားထဲ ခွင်းတောင်းတဈလုံးညှပပြှီး ကနွတ်ာ ဒေါလြေးက ကိုငရြင်း အိမပြှနလြာခဲ့ကြတယ်။ အိမရြောကတ်ော့ မနကြ ၁၀ နာရီကြောန်ပေါပြီ။ ရောကတ်ာနဲ့ မစိုးစိုးမှာတဲ့ ကြကသ်ှနန်ီအိတ် (၂) ပိူာထငတ်ယ် သှားပို့ခိုင်းလို့ ကြုပလြည်း အိတလြေးကိုငပြှီး ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ။
မစိုးစိုး အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ အိမတ်ံခါးက စိထားတာဗွ။ အိမရြှေ့တံခါး ဘယဘြကန်ားမှာ ဆိုကကြားတဈစီး ရပထြားတာ။ ဆိုကကြားက ကြုပတ်ို့အရပထြဲက ဦးခစွမြောင် ဆိုကကြားဗွ။ လကကြိုငကြ ဟှန်းလေးတပထြားလို့ မှတမြိနတောပါ။ မစိုးစိုး အိမကြ ပေ (၂၀) ပေ (၅၀) ကို နောကဖြေး အိမသ်ာနဲ့ ရဘေုံဘိုငလြေးခနွပြှီး အိမရြှေ့ (၅) ပလေောကြ အလှတထြားရင်း ဝင်းအပြည့ြ ဆောကထြားတာဗွို့။ ထရံကာ သှပမြိုး အောကကြ အုတခြင်းလေးပေါ့။
ဝင်းတံခါး ဖြင့ပြှီးတာနဲ့ ကြုပလြည်း အိမထြဲဝငလြာလိုကတ်ာ၊ အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းထဲ ကြကသ်ှနအြိတလြေး စားပြဲခုံပေါတ်ငပြှီး လှည့အြထွကြ ဧည့ခြန်း အနောကဖြကြ အိပခြန်းက ညည်းသံကြားတာနဲ့ ခွလှမြေးတွေ တုံ့ကနဲ့ရပသ်ှားမိတာ။ အသံက ယောင်ျကြားသံဗွ။ အိမရြှေ့မှာလည်း ဦးခစွမြောင် ဆိုကကြားရပထြားတော့ ကြုပတ်ှေးကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ဖြစ်နိုငစြရာတော့ မရှိပါဘူး။ မစိုးစိုးက ညိုညိုတောင့တ်ောင့န်ဲ့ အသကကြ ကြုပထြကြ နဲနဲပဲ ကြီးလောကမြှာ။ ရုပရြညကြ ကြည့်ကြောင်းတယဗြွ။ ဦးခစွမြောငကြ မဲမဲဝဝ နှုတခြမ်းထူထူနဲ့ မကြန်ှာက ကြောကပြေါကခြှကတ်ှနေဲ့ အသကကြ ဦးလေးကြောတ်ို့လောကြ ရှိပါပြီ။
” အားလားလား … ကောင်းလိုကတ်ာ မစိုးရယ် … ရှီးးးးးးး ”
ကြုပ် အိမတ်ံခါးနားရောကခြါနီးမှ အသံက ပီပီပြငပြှင် ကြားလိုကရြတော့ သိချင်စြိတကြ ပငွြးပြနမေိတော့တယ်။ အသံကြားတဲ့ အိပခြန်းဘကပြှနလြှည့ပြှီး ခွသေံလုံအောင် နင်းရင်း တိုးကပခြဲ့တာ။ အိပခြန်းတံခါးက စိထားတာဗွ ဖိတွန်းကြည့်တ်ာ မရဘူးဗွို့။ ဒါနဲ့ အိပခြန်းပတလြည် ထရံပေါကလြေးရှာကြည့်တ်ော့ တံခါးနဲ့ ခပလြှမ်းလှမ်းမှာ အပေါကကြယွတ်ာလေး တွေ့တာနဲ့ ကပခြွောင်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ အားပါးးး ဘယလြိုမှ ယုံနိုငစြရာမရှိဘူးဗွ။ ဦးခစွမြောငကြ ကုတငပြေါထြိုငန်တော ခွတွေဲလောင်းခလွကြလြေး၊ သူ့ဗိုကကြို ပြတရြင်း တအီးအီး ညည်းနတောပါ။ မစိုးစိုးက ဦးခစွမြောငပြေါငကြှားထဲ မကြန်ှာချင်ဆြိုင် ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူတုတထြိုငလြကြလြေး ပုဆိုးအောကန်ားစကို ကိုငမြပြီး ဦးခစွမြောငလြီးကို ကုန်းစုပန်တောဗွို့။
…………………………………
အခန်း ( ၃ )
” အ အားးးး … ခဏ မစိုး …… လရညထြှကတ်ော့မယ် …… ရှီးးးး …… ရပ် ရပ် …… ရပတ်ော့ ”
” အခုထွကလြို့တော့ မရဘူးနောြ … ဦးခစွြ … သမီးကို အားရအောင် လိုးပေးရမယ် … ပြှတ် … ဖလှပ် … ”
မစိုးစိုးက အလိုးမခံရမှာ စိုးရိမန်ပေုံဗွ။ ဦးခစွမြောင် စကားဆုံးတာနဲ့ လီးထိပကြို တပြှတပြှတစြုပန်ရောက ပါးစပထြဲက လီးကို ထုတပြေးလိုကတ်ယ်။ ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူကြေးထိုငန်ရောက ထရပရြင်း အင်ျကြီကြယသ်ီးတွေ ဖြုတပြဈနတော။ အင်ျကြီရငဖြုံးလေးကြှတတ်ာနဲ့ ဗလာစီယာ အနကလြေး ထပခြွှတန်တေုန်း ကုတငပြေါထြိုငန်တေဲ့ ဦးခစွမြောင် လကတ်ှကေ မစိုးစိုး ထမိနအြပေါစြကို ဖြညန်တောဗွို့။
မစိုးစိုးကလည်း ဖငကြှီးကိုရမ်းရင်း ထမီကို ခွရင်ေးပုံခပြှီး ခွှတထြားတဲ့ ဗလာစီယာကို ကုတငခြှရင်ေးဘကြ ပစ်တငလြိုကတ်ယ်။ အသားညိုပမယေ့ြ ခါးအောကကြ အိကားနတေဲ့ဖငကြှီးက ဖြေးဥနတောဗွ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီအနီလေး ခွှတတ်ော့ ခါးညှတပြှီး ဒူးတဖကခြငွြး ကြေးခွှတန်တောပါ။ ဖငသ်ားဆိုငကြှားက ပြူထွကန်တေဲ့ စောကမြှှေးအုံကြီးက မဲခွိတန်တောဗွို့။ မစိုးစိုး အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး ကုတငပြေါပြဈတငမြယအြလုပ် ဦးခစွမြောငဆြီက စကားသံ တိုးတိုး ထွကလြာတာဗွ။
” ဟှန့ြ … ပြီးရင် … စောကဖြုတကြို အငမ်းမရ … ယကမြှာများ … ဘောင်းဘီကို နမ်းချင်သ်ေးတာ … အင့ြ … ရော့ ”
ဦးခစွမြောင် စကားသံအဆုံး မစိုးစိုးက အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ကုတငပြေါြ မပစ်တော့ပဲ ဦးခစွမြောငကြို လှမ်းပေးလိုကတ်ယ်။ ဦးခစွမြောငကြ မစိုးစိုး အတွင်းခံကို လုံးခွပြေီး သူ့နှာခေါင်းဝတေ့ရင်း တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ နမ်းနတေော့တာ။ မစိုးစိုးက သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး မကမြကမြောမောနမ်းနတေဲ့ ဦးခစွမြောငရြဲ့ ဘယဘြကဘြေး ဝငထြိုငလြိုကတ်ာပဲ။
” တောတ်ော့နောြ … ဦးခစွြ … သမီး နို့တွေ စို့ပေးဦး ”
မစိုးစိုးက တင်းကားနတေဲ့ သူ့နို့အုံတွကေို ကော့ပြီး ဦးခစွမြောငကြို လညပြင်းကဆှဲနိမ့ရြင်း နို့သီးခေါင်းနဲ့ ပါးစပကြပပြေးနတော။ ဦးခစွမြောငရြဲ့ ကြမ်းစားထားတဲ့ လွှာရဲရဲကြီးက မစိုးစိုး နို့သီးခေါင်းလေးနှစ်ဖကကြို တလှည့စြီဝိုကစြို့ပေးနပြေီဗွို့။ နို့စို့တာခဏကြာတော့ ဦးခစွမြောငည်ာလကကြ သူ့ဘယဘြကခြှမ်းထိုငန်တေဲ့ မစိုးစိုး ပေါငကြှားထဲ ပြတသ်ပပြေးနတောပါ။ မစိုးစိုးလည်း မကြလြုံးလေး စင်းပြီး နို့စို့ခံရင်း ပေါငတ်နတ်ှေ မသိမသာ ဖြဲပေးနတယ်ေ။
” အားးး …… အ အ …… ကောင်းလိုကတ်ာ … ဦးခစွရြာ …… ရှီးးးး းးးး အားဟား ”
” ကြိုကလြား … မစိုး ”
” အင်း … ကြိုကျ တယ် ”
” မစိုး ယောင််ကြားရှိတုန်းက … ဒီလို မပြုစုဘူးလား ”
” ဟင့အြင် … ထမီလှန် လိုး တာ … များ တယ် ”
ဦးခစွမြောငကြ နို့စို့ရင်း လကကြလည်း မစိုးစိုး အဖုတကြို ကလိပြီး မေးနတောဗွ။ မစိုးစိုး တကိုယလြုံး တွန့လြိမ့ပြှီး ဦးခစွမြောင် မေးသမွှ အသံတုနတ်ုနန်ဲ့ ပြနဖြှနရေတော။
” အားးးး …… ဟုတတ်ယ် …… အ အ …… လကန်ဲ့မှနမြှနလြေး လိုးပေး … အူးဟူးးး … အမလေး …… အ အားးးး …… ကောင်းလိုကတ်ာ … ဦးခစွရြယ် ”
” ပြီးခါနီးရင် … ထုံးစံ အတိုင်းနောျ မစိုး ”
” အင်းပါ … မရပန်ဲ့ … လကန်ဲ့ မှနမြှနလြေး လိုးပေး … စောကရြညသ်ောကြဦးမှာ မလား …… အားးးးးးး ရှီးးးး ”
” ဒါပေါ့ … ဦးခစွကြ … မစိုး စောကရြညကြို စွဲနတောလေ ”
” အင့ျ … အ အ …… ရပြီ ရပြီ …… အမွန် … အားလားလား ”
မစိုးစိုးက စကားဆုံးတာနဲ့ ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှဲခရွင်း ပေါငန်ှဈချောင်းမှှောကပြှီး ဒူးကြေးလကြလြေး ဖြဲပေးတော့တာပဲ။ ဦးခစွမြောငကြ ရုတတ်ရကြ ထရပပြှီး ကုတငအြောကကြှမ်းပြငပြေါြ မစိုးစိုး ပေါငကြှားတည့တ်ည့ြ ဒူးထောကြ နရောယူလိုကတ်ယ်။ မစိုးစိုး ညာဘကလြကကြ အပြားလိုကြ စောကစြိလေးကို ဘေးတိုကပြှတရြမ်းရင်း ပါးစပကြ တအီးအီးနဲ့ ညည်းနတေော့တာ။ ဦးခစွမြောငကြ မစိုးစိုး စောကပြတကြိုကြည့်ရြင်း လွှာတွေ သပခြနွပြေီဗွ။
” အားးး အားးးးး အားးးးး …… ပါးစပန်ဲ့ တေ့လိုကြ … ဦးခစွြ ……… အမလေးးးး …… ထွကြ ထွကြ ထွကြ ပြီ ”
မစိုးစိုးခါးလေး မှှောကတ်ကလြာပြီး ခကြခြငွြးပဲ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကလြာတယ်။ အစပိုင်းပဲ ဦးခစွမြောငမြကြန်ှာကို ပန်းမိပြီး ဦးခစွမြောငကြ မစိုးစိုး စောကခြေါင်းတေ့စုပလြိုကပြုံပဲ စောကရြညတ်ှေ ပန်းတာ တိကနဲ့ ရပသ်ှားတာဗွ။ မစိုးစိုး လကန်ှဈဖကကြ ဦးခစွမြောင် ခေါင်းကို ဖမ်းဆှဲရင်း မကြန်ှာနဲ့ စောကပြတကြို မလှတတ်မ်း ဖိကပပြဈတယ်။ မစိုးစိုး ဖငကြှီး ခဏအကြာမှ ကုတငပြေါပြှနကြသွှားတာ။ ဦးခစွမြောငကြတော့ စောကရြညတ်ှေ အကုနမြွိုခရွင်း ဖောင်းကြှနတေဲ့ စောကဖြုတအြုံကြီး တပြတပြှတန်ဲ့ အားရပါးရ ယကန်တေုန်းပဲ။ အတောကြှာမှ ဦးခစွမြောငကြ အပေါကြ တကလြိုးနတောပါ။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လိုးနရောက ဆောင့ခြကြတ်ှေ မှနလြာတော့ မစိုးစိုးဆီက ညည်းသံလေးတွေ ပြနထြှကလြာရောပဲ။
” ဗစြျ …… အ ……… ဘှတ် ဘှတ် …… အားးးးးး …… လိုးလိုး …… ဦးခစြျ …… လိုး ”
” အင့ျ …… ဖြပ် …… ကောင်း လား …… ဗစြျ … ဘှတ် ဘှတ် ”
မစိုးစိုးက အခုပဲ တခွီပြီးထားတာကို ကာမစိတကြ မကဘွူးဗွို့။ ဦးခစွမြောငကြ ဗိုကရြှှဲကြီးမို့ ဆောင့သ်လောကြ ဗိုကခြေါကကြ ခံနတေော့ လီးအဆုံးထိ မဝငဘြူးထငတ်ယ်။ မစိုးစိုး ခွထေောကန်ှဈဖကြ မှှောကတ်ကလြာပြီး အပေါကြ ခွလိုးနတေဲ့ ဦးခစွမြောင် ခါးပေါြ ခွိတတ်ငရြင်း လီးအရင်းထိဝငအြောင် ညှပဆြှဲနတောဗွ။
” အာ …… ခပပြှင်းပြင်းလေး …… ဆောင့လြိုးပါ …… ဦးခစွကြလည်း …… ဒီမလာခင် … ဘယမြိန်းမ လိုးခဲ့သေးလဲ ”
” ဘယသ်ူမှ မလိုးရပါဘူး … မစိုးရယ် …… မစိုးတောင် ကံကောငလြို့ … ဦးခစွြ လိုးခွင့ရြတာပါ ”
” အဲတာဆို … ကြမ်းကြမ်းလေး … လိုးပေးလေ … ဟှန့ျ ”
ဦးခစွမြောငကြ မနားတမ်းလိုးနရတေော့ ဆောင့ခြကြတ်ှေ လွော့လာတာဗွ။ ခဏကြာတော့ မစိုးစိုးက ဦးခစွမြောငကြို ပကလြကအြိပခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ အပေါကြ သူ့စိတတ်ိုင်းကြ ဆောင့တ်ော့တာပဲ။ ဖငသ်ားစိုငကြှီးတွကေ ကားထွကန်ပြေီး ဦးခစွမြောင် ပေါငရြင်းနဲ့ တဘတဘြတ် ရိုကသ်ံတွကလေည်း ဆူညံနတော။ မနားတမ်းဆောင့ရြင်း ဦးခစွမြောင် မကြန်ှာနား ဒူးထောကလြကြြ တိုးကပပြှီး သောကပြတကြို ယကခြိုင်းသေးတယ်။ ပြီးမှ နောကပြှနဆြုတပြှီး နရောယူရင်း ဦခစွမြောငကြို ခွလိုးနတောဗွ။ ကုတငတ်ိုငတ်ှေ ရမ်းခါနအေောင် ဆောင့ခြရွင်း အားကနဲ့ ညည်းသံကြီး ပေါလြာပြီးမှ ဦးခစွမြောင် ဗိုကကြှီးပေါြ သူမကိုယလြုံး မှောကခြပြှီး ငှိမသ်ှားတော့တာ။
” မစိုး … ဦးခစြျ … အလှည့ျ … ကုန်းပေးနောျ ”
” အင်းပါ … ဦးခစွရြဲ့ … လိုးနိုငသ်လောကြ လိုးပေါ့ ”
မစိုးစိုးက ပြောပြီးတာနဲ့ ဦးခစွမြောင် ကိုယပြေါကြ ဆင်းပြီး ဘေးနားလေး လေးဖကထြောကြ ကုန်းပေးနတောဗွ။ ဦးခစွမြောငကြ မစိုးစိုး ဖငကြှီးနောကကြ ဒူးထောကန်ရောယူရင်း အားရပါးရကို ပစ်ပစ်လိုးတော့တာပဲ။ ဦးခစွမြောငကြ ခုန အောကကြ နထေားလို့ အနားယူသလိုဖြစ်ပြီး ဒီတခါ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ မီးပြင့မြတတဗြွို့။ မစိုးစိုးခါးလေး ခွကပြှီး ဦးခစွမြောင် ဆောင့ခြကြတ်ှကေို တင်းခံနရတော။ ဒါပမယေ့ြ မစိုးစိုးဆီက အားရကြနပေတ်ဲ့အသံက ခပကြယွကြယွလြေး ထွကပြေါန်တောဗွ။
” အားးးး အားးးး …… လိုး လိုးးး …… ဦးခစွြ …… အဲလို နာနာလေး ဆောင့ပြေး …… အ အားးးး ”
ဦးခစွမြောငလြည်း တရကြမ်း ဆှဲလိုးရင်း ပြီးချင်တ်ာနဲ့ မစိုးစိုးကို လှမ်းမေးနပြေီ။
” ဖြပဖြှပ် …… ဗစွြ …… မစိုး … ဘှတဘြှတ် …… ဦးခစွြ ပြီးတော့မယ် … ဒီထဲ ပြီးရမလား ”
” ဟင့အြင့ြ … သမီးပါးစပထြဲ … ပြီးလိုကြ … လရည် မသောကတ်ာကြာပြီ … သောကခြငွန်တော ”
” အ …… ရှီးးးးးးးး …… ထွကတ်ော့မယ် … မစိုး ”
ဦးခစွမြောငစြကားဆုံးတော့ မစိုးစိုးက ခန်ဓာကိုရှေ့တိုးပြီး အဖုတထြဲက လီးကို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ ခကြခြငွြးပဲ လေးဖကထြောကအြနထေားနဲ့ ကိုယလြုံး တပတလြှည့ရြင်း ဦးခစွမြောင် လီးထိပရြှေ့ ပါးစပလြေး ဟပေးနတောဗွ။ ဦးခစွမြောငကြ ဘယလြကန်ဲ့ မစိုးစိုး ခေါင်းကို ကိုငထြိန်းရင်း ညာလကကြ သူ့လီးကိုဆုပကြိုငပြှီး မစိုးစိုး နှုတခြမ်းလေးထဲ ဒဈကို ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။ ဦးခစွမြောင် ညာဘကလြကကြ ခပမြှနမြှနလြှုပရြင်း အဆီပြနန်တေဲ့မကြန်ှာကြီး မော့တကသ်ှားတာနဲ့ မစိုးစိုး နဖူးကြောလေးတွေ တွန့လြာပြီး လညပြငလြေးက ရှုံ့လိုကဖြောင်းလိုကန်ဲ့ပဲဗွို့။
” အားဟား …… ထွကျ ပြီ ”
ဦးခစွမြောင် ရငခြေါင်းသံကြီး ထွကပြေါလြာပြီး ဒူးထောကလြကြအြနထေားနဲ့ ကိုယလြုံးကြီး ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တုနလြာတာပဲ။ ဂွင်းတိုကန်တေဲ့ လကကြိုလှတပြှီး မစိုးစိုးခေါင်းကို လကန်ှဈဖကစြလုံးနဲ့ အားယူ ကိုငထြားနတော။ မစိုးစိုးကလည်း ပါးစပထြဲ ဝငလြာသမွှ လရညတ်ှေ တဂွတဂြှတ် မွိုခရွင်း လီးအရညပြှားပေါကြ သူမစောကရြညတ်ှပေါ ပြောငန်အေောင် ယကပြေးနတယ်ေ။ ပြောငစြငသ်ှားမှ လီးထိပကြို ခပပြှင်းပြင်း တဈခကြဆြှဲစုပပြှီး လီးကို ပါးစပထြဲက ထုတပြေးလိုကတ်ာ။
” ရှီးးးးး … ခစွလြိုကတ်ာ … မစိုးရာ ”
” အပိုတွပေါနောြ ဟှန့ြ … လူကိုလား … စောကဖြုတကြိုလား ”
” လူရော … စောကပြတရြော ခစွတ်ာပါ … မစိုးရယ် ”
” အံမယ် … ဦးခစွန်ဲ့ မောငခြှိမ့အြဒေါတ်ို့ဖြစ်တာ … သမီး သိပါတယန်ောြ ”
” ဟင် ”
” ခခြြ … အံ့သှသှားပြီလား … ဦးခစွြ ”
” အဲ … ဟို ဟို … အဲဒါ … ဟို ”
” မယ့လြေး … တဟိုဟို လုပမြနပေါနဲ့ … ဈေးဆိုငထြဲမှာ … လူမှငရြင် မကောင်းဘူး ”
” ဒီလိုပါ … မစိုးရယ် … အဲဒီတုန်းက သူ့ယောင်ျကြားကလည်း … ပစ်ထားသလို ဖြစ်တော့ … အနနေီးရင်း ဖြစ်သှားကြတာ … (၂) ကြိမထြဲပါ ”
” တိန် ” ဒေါလြေးစိနကြလည်း မလှယပြါလား။ ဦးခစွမြောငလြို လူတောင် အလိုးခံနတော ဦးလေးကြောကြလည်း အခုထိ လိုးပေးနိုငတ်ာကို။ ကြုပလြည်း ဦးခစွမြောငစြကားကြောင့ြ စိတဝြငစြားမိသှားတာပေါ့။ အစက မစိုးစိုးနဲ့ ဦးခစွမြောင် လိုးပြီးတာနဲ့ အသာလေး ပြနမြလို့ပါ။ ဒေါလြေးစိန် ပေးခိုင်းတဲ့ ကြကသ်ှနအြိတကြလည်း ဧည့ခြန်းက စားပြဲခုံပေါမြှာ တငထြားပြီးသားလေ။ ဦးခစွမြောင် စကားကို နားစွင့ရြင်း ဆကန်ားထောငန်လေိုကတ်ယ်။ ဦးခစွမြောငကြ ပကလြကအြနထေားနဲ့ အနားယူနတေဲ့ မစိုးစိုးကို ခွရင်း အခုလေးပဲ လိုးထားတဲ့ မစိုးစိုး စောကဖြုတကြို လကန်ဲ့ပြတသ်ပပြေးပြီး စကားပြောနတောဗွ။
” သမီး … ဒေါလြေးစိန် အထညဆြိုငလြာတော့ … ကောငတ်ာ အနောကဖြကခြှမ်းမှာ … ဒေါလြေးစိနကြ ခုံပုလေးပေါထြိုငရြင်း ပေါငဖြှဲပေးထားတာ … ဦးခစွကြ ထမီလေး ဆှဲလှနပြှီး ထိုငလြကြလြေး စောကဖြုတကြို ယကပြေးနတောလေ ”
” ဪ … အဲဒါမွိုးက … မစိနဆြိုငမြှာ ခဏခဏ လုပဖြစ်ကြတာပါ … သူ့အထညလြိပတ်ှေ ပို့ပေးရင်း လူလဈတာနဲ့ ဦးခစွကြို … ဆိုငခြန်းထဲ ခေါပြှီး ဂွင်းထုပေးတတတ်ယ် … ဦးခစွကြလည်း သူ့စောကပြတ် ပြနယ်ကပြေးရတာပေါ့ ”
” ဘယကြ … စဖြစ်ကြတာလဲ … ဦးခစွြ … သမီးတို့ လိုပဲလား ”
” သမီးနဲ့က … မမွှောလြင့ပြဲ … ဖြစ်ကြတာပါ … မစိနန်ဲ့က အနနေီးပြီး … ခန်ဓာကိုယခြငွြး ထိပါများတော့ … ဖြစ်သှားတာပါ ”
” ဦးခစွကြ … ရုပလြည်းဆိုး အသားလည်းမဲ … လူကလည်း ဗိုကကြှီးပူနတောတောင် … မိန်းမတွကေ အလိုးခံချင်ကြှတယန်ောြ ”
” ဒါတော့ … ဦးခစွကြ အန်တရယကြင်းလို့ ထငတ်ယ် ”
” ဘယလြို … ဦးခစွြ ”
” ဟုတတ်ယလြေ … အခုတောင် မစိုးက ဦးခစွကြို အလိုးခံတာ … အပြငလြူ သှားပြော ဘယသ်ူမှ မယုံဘူးလေ ”
” ခခြြ …… လူလညကြှီး …… ဟှန့ြ … ဒါပဲနောြ … သင်ျကြနတ်ှင်း အမေ မလာဘူး … သမီးတဈယောကထြဲ နေ့တိုင်း လာလာလိုးပေးရမယ် ”
” အင်းပါ … မစိုးရယ် … ဘယမြိန်းမမှ သှားမလိုးပါဘူး … စိတခြွ ”
” အခု … ဆိုကကြား ပြနထြှကမြှာ မလား … ညကြ … အရိပခြှကြညေ့ပြှီး အိမထြဲဝငခြဲ့ … ဒေါလြေးစိနန်ဲ့ လိုးဖြစ်တာလည်း ပြောပြရမယန်ောြ ”
” အင်းပါ … အခု ပြနခြါနီး… စောကဖြုတလြေး ယကပြါရစေဦး ”
” ဦးခစွကြလေ … သမီး စောကပြတ် … တောတ်ောကြို ကြိုကန်တောပေါ့ … ခခြြ … ယကယ်ကြ … အားရအောင် ယကသ်ှား ”
ခဏနေ လူချင်ြးခွဲတော့မှာမို့ ကြုပလြည်း ဦးခစွန်ဲ့ မစိုးစိုးတို့ အိပခြန်းလေးအနားက ခွဖြနေင်းရင်း အိမပြှငပြှနထြှကခြဲ့လိုကတ်ယဗြွို့။
…………………………..
အခန်း ( ၄ )
အိမယ်ောကတ်ော့ ဒေါလြေးက ကိုသံချောင်းတို့ လာခေါတ်ယပြှောလို့ ကြုပလြည်း ဒေါထြှေးဆိုငဘြကြ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ မနကပျိုင်းဆိုတော့ လူကလည်း ရှင်းနတော ကိုသံချောင်းတို့ဝိုင်းနဲ့ ရပကြှကအြနောကဖြွား မိုးကြီးတို့ဝိုင်း (၂) ဝိုင်းပဲရှိတာ။
” မောငခြှိမ့ြ … လာဟေ့ … မင်းက ဘီယာသမားဆိုတော့ … ကိုယ့ဟြာကိုမှာကြာ ”
ဆိုငထြဲ ခွခလွေိုကတ်ာနဲ့ ကိုသံချောင်းက လှမ်းအောတ်ော့တာပါပဲ။ အောငစြိုး လုပအြားခ ပိုကဆြံရှင်းလာလို့ လိုကတ်ိုကတ်ယပြှောတာ။ ကြုပရြောကပြှီး ခဏအကြာပဲ မိုးကြီးတို့အုပစြု အာလေးလွှာလေးနဲ့ ဒေါထြှေးပိုကဆြံခေါရြှင်းပြီး ပြနသ်ှားကြတယ်။ ကြုပလြည်း ဘီယာတဈလုံးနဲ့ မှင်းခွာရှကသ်ုပတ်ဈပြဲ မှာလိုကတ်ာပေါ့။ စားရင်းသောကရြင်းနဲ့ ဘီယာကုနတ်ော့ ကြုပလြည်း ဆိုငအြတွင်းဘကြ စားပြဲခုံကို ဘေးအကာလုပပြှီး ကောငတ်ာပုံစံလုပထြားတဲ့ ဒေါထြှေးဆီ လွှောကလြာခဲ့တယ်။ ဒေါထြှေးဆိုငကြ အိမန်ဲ့တွဲဖြင့ထြားတာပါ။ အိမရြှေ့ ပေ (၂၀) ပတလြညကြို စားပြဲခုံတွခင်ေးပြီး နောကဖြေး ပေ (၂၀) လောကကြို အလယကြ ကန့ထြားတာ။ တောငဘြကအြခန်းလေးက ခုန ကြုပပြှောတဲ့ ကောငတ်ာနဲ့ အရကထြည့တ်ဲ့ စဉ့အြိုးကြီး (၂) လုံး ထမင်းဟင်းခကြတ်ဲ့ မီးဖိုချောင် တွဲလကြပြေါ့။ ကောငတ်ာနောကလြည်း လူက ရှင်းနတော ဒေါထြှေးမရှိဘူးဗွ ။ ဒါနဲ့ အထဲဝငပြှီး ဘီယာတဈလုံးယူ ရခေဲနဲနဲ ခွဲထည့ပြှီး ယူခဲ့လိုကတ်ယ်။ အမှည်းကုနတ်ော့ မှပေဲလှောြ ထယူရတာပေါ့။ ဒါနဲ့ ခုန ကောငတ်ာနား ပြနသ်ှားတော့ မှောကဖြကခြန်းက ညည်းသံကြားလိုကမြိတာဗွ။ သိချင်တ်ာနဲ့ အခန်းတံခါးနား ကပသ်ှားလိုကတ်ယ်။
” မောငမြှင့ရြယ် … ဘယလြိုလုပန်တောလဲ … ငါ ဈေးရောင်းရဦးမှာဟ ”
” ဆိုငထြဲ … လူမရှိပါဘူး … သံချောင်းတို့အုပစြုပဲ ရှိတာပါ … မမထွေးကလည်း ”
ထရံပေါကလြေးထဲက ချောင်းကြည့်တ်ော့ စကဘြီးဖာတဲ့ ကိုမောငမြှင့ကြှီးဗွ ။ အခန်းထောင့မြှာ မတတ်ပရြပလြကြြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငအြနထေားနဲ့ ဒေါထြှေးကို ဇွတသ်ိုင်းဖကန်တော။ ကိုမောငမြှင့ကြ ကြုပတ်ို့ထကြ အသကကြှီးပမယေ့ြ ဒေါထြှေးထကြ ငယပြါတယ်။ ဒေါထြှေးက (၅၀) လောကရြှိပြီ သမီးတဈယောကရြှိတယ် ။ ကြောင်းတကန်တေော့ အဆောငမြှာပဲ ထားတယ်။ ဒေါထြှေးယောင်ျကြားက ဆုံးတာကြာပါပြီ။ ဒေါထြှေးပုံစံက နဲနဲဝပမယေ့ြ ခါးသေးတော့ ဖငကြှီးက အယန်တောပေါ့။ အရကရြောင်းပမယေ့ြ ဘယခြွိနကြှည့ကြှည့ြ သနပခြါးအဖြေးသားနဲ့ပါ။ ကိုမောငမြှင့ကြ အရပပြုပု အသားဖြူဖြူနဲ့ ခပပြိနပြိန် ကလေး (၃) ယောကြ အဖပေါ။ မိန်းမလည်းရှိတယ် ။ သူ့မိန်းမ မစိနကြှညကြ ကနွြးမာရေးမကောင်းဘူး အရပထြဲ တရှောငရြှောငန်ဲ့ပါ။
” နငကြလည်း … ညကြမှ လာပါဆို … တောကြှာ တဈယောကယ်ောကြ မှငသ်ှားရင် … နငရြော ငါရော … အရှကကြှဲနမယ်ေ ”
ဒေါထြှေးစကားမဆုံးသေးဘူး ကိုမောငမြှင့ကြ ဖကရြင်းနဲ့ မကြန်ှာအနံ့ နမ်းနတောဗွ။ ဘယလြကကြ ဒေါထြှေးခါး ဆှဲဖကရြင်း ညာလကကြ ဒေါထြှေးပေါငကြှားထဲ နိုကန်တော။ ပထမတော့ ဒေါထြှေးက ဟနဆြောငပြနဆြောင် လကကြို တွန်းထုတသ်ေးတယ် ။ နောကပျိုင်း ပေါငကြှီးတွေ မသိမသာ ဖြဲပေးရင်း ကိုမောငမြှင့ကြို ပြနန်မ်းနတေော့တာပဲ။ အခန်းထောင့မြို့ ပြတင်းပေါကကြ ဝငလြာတဲ့ အလင်းက သိပမြရောကဘြူးဗွ၊ အဝတဗြီဒိုတခွမ်းက ကြယန်တေော့ ကြည့်ရြတာ အားမရဘူးဖြစ်နတယ်ေ။ ကောငတ်ာဘကြ ပြနသ်ှားကြည့်တ်ော့ ကိုသံချောင်းနဲ့ အောငစြိုးက ဆေ့လိပဖြှာလိုကြ အရကသ်ောကလြိုကန်ဲ့ စကားပြောနတေုန်းပဲ။
ကြုပလြည်း ကိုသံချောင်းတို့နား ခဏထိုင် ဘီယာတဈခွကြ ငှဲ့သောကပြှီး ဗိုကရြဈလာလို့ နောကဖြေးသှားမယပြှောပြီး ဒေါထြှေးအခန်းဘကြ ပြနခြွောင်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ဒီတခါတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဗွ။ ပြတင်းပေါကကြ အလင်းကရွောကတ်ဲ့ ကုတငန်ောကဖြွားထိုငရြင်း ဒေါထြှေးက အပေါအြင်ျကြီ ကြယသ်ီးတွဖြေုတပြှီး ဘောလြီကို နို့ပေါလြှနတ်ငထြားတာ။ ကိုမောငမြှင့ကြ ကုတငအြောကြ မတတ်တရြပလြကြအြနထေားနဲ့ပဲ ဒေါထြှေးကို ကုန်းနမ်းရင်း တွဲကနွတေဲ့ နို့အုံတွကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ညှဈခွနတေော။
” အခုတော့ … မလိုးနဲ့ … မောငမြှင့ရြာ … ညကြမှ လိုးဟာ … နောြ ”
” အာ … မမထွေးကလည်း … ဒီမှာ ကြည့်ြဦး … မနကလြင်းကတည်းက … သတိရနတောပါဆို ”
ကိုမောငမြှင့ကြ ခါးကော့ပြနတောဗွ။ ပုဆိုးထဲက လီးက ထောငထြှကန်တော ဒေါထြှေးနို့တွေ ထောကမြိရောပဲ။ ကိုမောငမြှင့ကြလည်း လူကသာပိနတ်ာ လီးက စံခွိနမြှီထငတ်ယ်။ ဒေါထြှေး လကန်ဲ့လှမ်းကိုငတ်ာကို ရှေ့မှာ လကတ်ဆုပစြာ ထွကန်သေေးတာ။ ခဏနတေော့ ဒေါထြှေးမနနေိုငပြါဘူး ။ ကိုမောငမြှင့ြ ပုဆိုးကို ဆှဲလှနပြှီး လီးကို တပြှတပြှှတ် စုပတ်ော့တာပဲ။ လီးက ဒေါထြှေးပါးစပန်ဲ့ အပြည့ပြါပဲ။ ဒေါထြှေးက လီးအရင်းကို ဖမ်းကိုငပြှီးမှ စုပတ်ာဗွ။ ကိုမောငမြှင့ကြလည်း လီးကို ဒေါထြှေးပါးစပထြဲက ထုတလြိုကြ အိတွဲနတေဲ့နို့သီးခေါင်း မဲမဲကြီးတွကေို ဒဈနဲ့ ထိုးကလောလြိုကြ ပြနစြုပခြိုင်းလိုကန်ဲ့ပါ။
” ပြှတ် … ဖလှပ် … ပလောကျ ပလောကျ … အင့ျ …… မမထွေး ”
(၅) ကြိမလြောကြ လုပပြှီးတာနဲ့ ဒေါထြှေး ပါးစပထြဲပဲ လီးကိုစိနထြားလိုကတ်ာ။ ဘယလြောကြ ထိုးသှင်းသှင်း လီးက ဒေါထြှေးပါးစပထြဲ အဆုံးထိမရောကပြါဘူး။ လီးအရင်းကို လကကြအုပကြိုငထြားတော့ လကန်ဲ့ခံနတောပေါ့။
” ပြှတ် … ဖလှပ် …… ဟူးးးး းးးး …… လိုးမှာဖြင့လြည်း လိုးဟာ အမှန် … ဆိုငလြူမကခွင် ”
” အင်းပါ … ကုတငပြေါြ လှဲလိုကတ်ော့ ”
ဒေါထြှေးလည်း ကုတငန်ောကဖြွားထိုငန်ရောကနေ အလယန်ားတိုးပြီး ကန့လြန့ဖြကြလြေး ပကလြကလြှနလြိုကတ်ယ်။ ကိုမောငမြှင့ကြ ထမိနအြောကန်ားစကို ဒေါထြှေးဗိုကပြေါထြိ ဆှဲလှနပြှီးမှ ဒေါထြှေး ဘယဘြကဘြေးဝငထြိုငပြှီး ပေါငတ်နကြှီးနှစ်ဖကကြှားက စောကမြှှေးအုံကြီးကို လကန်ဲ့ဆှပေးနတော။ ဒေါထြှေးပေါငတ်ှေ စိလိုကြ ဖြဲလိုကန်ဲ့ သူ့ဘယဘြကဘြေး ထိုငန်တေဲ့ ကိုမောငမြှင့ြ လကမြောင်းကို လမ်းဆှဲနတယ်ေ။
” အ …… မောငမြှင့ြ ”
” ဟမ် … မမထွေး ”
” လိုးမှာဖြင့ျ … လိုးတော့ဟာ …… ရှီးးးးးးး ”
” ကဲပါ …… မမထွေး …… ဒီလောကြ ခံချင်န်မှောတော့ …… လိုးပေးပါ့မယဗြွာ ”
” အောငမြယ် … ငါက ညကြမှ လာပါဆို …… နင့ပြါနင် …… လီးတောငန်တောကို …… မအဘေေးလေး ”
” အခု …… ခံချင်န်ပြေီ …… မဟုတလြား ”
” နင် … ဒီလောကြ …… စောကဖြုတကြို နှိုကန်မှတေော့ … ယားပြီး …… ခံချင်တ်ာပေါ့ ”
ဒေါထြှေးစကားဆုံးတာနဲ့ ကိုမောငမြှင့လြည်း ပုဆိုးကို ခေါင်းပေါကြ လှနခြွှတပြှီး ဒေါထြှေး ကိုယလြုံးပေါြ ခွလိုးတော့တာပဲ။ ဒေါထြှေးပေါငကြှားထဲ ကိုမောငမြှင့ြ ကိုယလြုံးလေး ပြောကန်ပမေယေ့ြ လိုးခကြကြ မှနတ်ယဗြွို့။ တဘှတဘြှတန်ဲ့ပဲ။ ဒေါထြှေးလည်း သူ့ပါးစပသ်ူ ဘယလြကကြလေးနဲ့ပိတပြှီး မနားတမ်း လိုးနတေဲ့ ကိုမောငမြှင့ခြါးကို ညာလကန်ဲ့ဖမ်းဆှဲထားတာ။ ကိုမောငမြှင့ြ တဈယောကြ စိတကြှိုကြ ဆောင့လြိုးလို့ မရဘူးဗွို့။ ဒေါထြှေးက ခါးဆှဲကပထြားတော့ ဖငလြေးကြှပြီး ကြိတလြိုးလေးပဲ ရတော့တာပေါ့။
” ဗစွြ … ဘှတ် …… ဘှတဘြှတ် … ဗှိ … ဖြပဖြှပ် ”
ကိုမောငမြှင့ကြ ဒေါထြှေးနို့သီးခေါင်းကြီးတွေ တပြှတပြှှတ် စို့ပြီး ဇွိကနဲ့ ဇွိကနဲ့ ကြိတလြိုးရင်း ခွှေးတွေ ပြနလြာပြီဗွို့။ ခဏကြာတော့ ဒေါထြှေးတဈယောကြ ကုတငပြေါမြှာပဲ ပကလြကအြနထေားနဲ့ ခွဖြေားထောကပြှီး ဖငကြှီးကော့တကလြာတာ။ ကိုမောငမြှင့ြ ကိုယလြုံးလေး ဒေါထြှေးစောကဖြုတပြေါြ မှှောကပြါလာတာပေါ့။ ဒေါထြှေး ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ကြူံ့ဝငသ်ှားပြီး ပေါငတ်နတ်ှပေါ တဇပဇြပတ်ုနရြင်း ခဏကြာမှ ကုတငပြေါြ ဒေါထြှေးဖငကြှီး ဘုတကြနဲ့ ပြနကြလွာတယ်။
” ဟူးးးး …… ရှီးးးးးးးး …… ငါပြီးပြီ …… မောငမြှင့ရြယ် ”
” အင်း … ဘှတ် ဖြပ် ဘှတ် …… ခဏနောြ …… အင့ြ …… ဗစွြ …… မမထွေး …… ကနွောလြည်း …… ဘှတဘြှတ် …… ပြီးတော့မှာပါ ”
ကိုမောငမြှင့ကြ စကားလည်းပြော အလိုးက မရပဘြူးဗွို့။ အခကြြ ၃၀ လောကြ ထပလြိုးပြီးမှ ဒေါထြှေးပေါငဂြှကို ခါးအားနဲ့ ဖိကပရြင်း တအီးအီးနဲ့ ညည်းနတေော့တာ။ ကြုပလြည်း ကိုသံချောင်းတို့ဝိုင်း ပြနရြောကတ်ော့ ကြုပကြို ကြာလို့ ပြောနကြတောဗွ။
” ဗိုကကြ … ရဈရဈ နာနလေို့ … ကြာတာပါ … ကိုသံချောင်းရယ် ”
ကြုပတ်ို့ စကားပြောတုန်း ကိုမောငမြှင့တ်ဈယောကြ မယောငမြလညန်ဲ့ အရကတ်ဈလုံး ဆှဲပြီး ဆိုငပြှင် ထွကသ်ှားပြီဗွို့။ ခဏကြာတော့မှ ဒေါထြှေးတဈယောကြ သနပခြါး အဖြေးသားနဲ့ ထွကလြာတော့တာ။ ကြုပတ်ို့ဝိုင်း ဘာလိုလဲ ဘာညာ လာမေးပြီး အရကစြပဖြို့ ကောငတ်ာနောကကြ စဉ့အြိုးကြီးတွနေား လွှောကသ်ှားလရေဲ့။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ ဒေါလြေးစိနခြူးပေးထားတဲ့ ထမင်းစားပြီး အိပပြဈလိုကတ်ယ်။ ညနစေောင်းကြီး နားထဲ ကလေးသံရော ကြားတာနဲ့ နိုးလာခဲ့တယ်။ ကြုပ် ဧည့ခြန်းထဲရောကတ်ော့ ဒေါလြေးက မိတဆြကပြေးနတောဗွ။
” မောငခြှိမ့ြ … ဒါက ငါ့တူမ … အငယ် လှမူတဲ့ …၊ ဒီဘကကြ ကလေးအမကေ လှကြည် …၊ သင်ျကြန် ဘုရားဖူးလာကြရင်း ကလေးက ဖြားလို့ ဆေးခန်းပြတော့ မသကသ်ာလို့ ဆေးရုံတငကြှမှာ …၊ သင်ျကြနတ်ှင်း သူတို့က ဒီမှာနမှော … ငါက ရိပသ်ာဝငမြှာမို့ … နငပြဲ ဂရုစိုကလြိုကဟြာ ”
” ဟုတဟြုတ် … ဒေါလြေး ”
လှမူက အပျိုဗွ အရပမြနိမ့မြမှင့န်ဲ့ ကိုယလြုံးက ပုံမှနပြါပဲ။ လှကြညကြ ကလေးအမဆေိုပမယေ့ြ လှမူထကြ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ ထွားတယဗြွို့။ နှစ်ယောကစြလုံး ရုပရြညကြ ကြည့်ကြောင်းကြတယ်။ ညပိုင်းကြတော့ ကြုပအြနောကဖြကကြ ပစ်စည်းအဟောင်းတွထေားတဲ့ အခန်းကို ရှင်းလင်းပြီး လှမှုတို့ ညီအဈမဖို့ အိပဖြိုနရော ခပြေးရတာ။ ကုတငတ်ော့ အပိုမရှိဘူးဗွ ။ သငဖြှူးဖြာနှစ်ခပြြ ကပခြင်းပြီး ခွငထြောငအြသဈတဈလုံး ထောငပြေးထားတာ။ စောငန်ဲ့ခေါငအြုံးက ဒေါလြေးစိနအြခန်းထဲက ယူပေးလိုကတ်ယ်။ ညပိုင်းကြ သူတို့နဲ့ ဘုရားဖူး အတူလာတဲ့သူတွေ ရောကလြာပြီး အကြိုးအကြောင်းမေးတော့ ကလေးသကသ်ာမှ ပြနလြာမညဖြစ်ကြောင်း ပြနပြှောနတော။
ညပိုင်းရောကတ်ော့ ကလေးက ငိုတာ မတိတဘြူးဗွာ။ ကိုယတ်ှလည်ေးပူပြီး ဘာကြှေးကြှေး ပြနအြနန်တော။ ဒေါလြေးစိနန်ဲ့ ဦးလေးကြောကြ ကြုပကြို ရခေဲဝယခြိုင်းလို့ ဒေါထြှေးဆိုင် ရခေဲပြေးဝယရြသေးတယ်။ ရခေဲရမှ ဖလားထဲ ရခေဲတုံးထည့ြ ရနေဲနဲထည့ပြှီး တဘကအြသေးလေး စိမထြားလိုကတ်ာ။ ခဏနတေော့ တဘကလြေးကို ရညှဈေပြီး ကလေးနဖူးပေါြ ကပပြေးရတယ်။ ခဏလေးပဲဗွ ။ တဘကကြ နှေးသှားတာ ခဏခဏ ရအေေးလေးနဲ့ ရဝတေကြပပြေးမှ ကလေးနဖူးလေး ကိုယပြူကသွှားတာ။
ည (၁၁) နာရီလောကကြှ ဒေါလြေးက မနကဆြေးခန်း ထပသ်ှားဖို့ ကြုပကြို ဆိုငကြယန်ဲ့ လိုကပျို့ဖို့ မှာနတောပဲ။ ကြုပအြိပခြန်းဘကြ ပြနအြိပတ်ော့ လှမူတို့ အိပရြပုံ မရဘူး ကလေးက အီလိုကြ သူတို့က ချော့လိုကန်ဲ့ အသံတွေ ကြားနရတော။ မနကလြင်းတာနဲ့ လှကြညတ်ို့သားအမိကို ကလေးဆေးခန်း လိုကပျို့ရတယ်။ မှို့ထဲမို့လို့ လမ်းသှားလမ်းလာ ရှောငရြ မီးပြိင့စြောင့ရြပေါ့။ လူရှောငပြှီး ဘရိတထြိန်းတဲ့အခါ လှကြညကြိုယလြုံးက ကြုပန်ောကကြွောကပမြိတော့ သူ့နို့ကြီးတွကေ လာလာထိတာဗွ။ လှကြညကြ ဘာမှမသိပမယေ့ြ ကြုပပြေါငကြှားက လီးက ထောငထြောငလြာတာ။
ဆေးခန်းရောကတ်ော့ ဆေးစာအုပလြုပပြှီး ကြုပလြည်း အပြငကြစောင့န်လေိုကတ်ာ။ (၄၅) မိနဈလောကကြှာမှ လှကြညတ်ို့သားအမိ ပြနထြှကလြာတာ။ ဆေးစာအုပလြေးရော သောကဆြေးရော (၅) ရကလြောကြ လာပြရမယပြှောတယ်။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … အနရြင် … (၅) ရကလြောကြ ပြရမယတ်ဲ့ ”
” ဟေ … နကဖြနဆြို … သင်ျကြနဟြ ”
” ဟုတပြါ့ … ရပကေရြင်း ကလေး ဒုကျခပဲ ”
” အဲတာတော့ … ပါးစပကြ အောပြှောရမှာပေါ့ဟာ ”
” ခခြြ ”
လှကြညကြ ကလေးကို ထောငခြွီရင်း ခိကနဲ့ ရယန်တောဗွ။
” အမ် … ဘာရယတ်ာလဲ … ပါးစပကြအောပြှောမှ ရပကေတ်ဲ့သူတွကေ သိမှာပေါ့ ”
” အဲတာ ရယတ်ာ မဟုတပြါဘူး … ကိုမောငခြှိမ့ရြယ် … ခိခိ ”
လှကြညကြ ထပရြယရြင်း မကြလြုံးရှဲကြီးနဲ့ ကြုပပြေါငကြှားကို မကြစြပစ်ပြနတောဗွို့။ ကြုပလြည်း ကြုပပြေါငကြှားကို ပြနကြှည့မြိတော့ မကြန်ှာတဈခုလုံး အမ်းကနဲ့ ဖြစ်သှားမိတယဗြွာ။ ပေါငကြှားထဲကလီးက ပုဆိုးအောကကြ ထောငထြှကန်တောဗွ။ လှကြညတ်ို့ သားအမိကို ဆေးခနအြပြငကြ စောင့ရြင်း လာတဲ့လမ်းမှာ လှကြညန်ို့နဲ့ ကြုပကြွောနဲ့ ထိမိတာတွေ ပြနတ်ှေးပြီး လီးတောငန်တောပါ။ ကြုပလြည်း ရှကရြှကန်ဲ့ လှကြညကြို ပြနကြှည့တ်ော့ လှကြညမြကြန်ှာက ပြုံးဖြီးကြီးဗွ။ အပြနကြှ ကလေးတဖကြ ဆေးဘူးတွတဖေကန်ဲ့ ဆိုတော့ ကြုပကြ ဆေးဘူးတွယေူပြီး ဆိုငကြယရြှေ့ခွင်းထဲ ထည့ထြားလိုကတ်ယ်။
ကလေးကို ဘယလြကန်ဲ့ခွီပြီး ညာလကကြ ကလေးရောသူရော ပြုတမြကအွောင် ကြုပခြါးကို ဖကပြှီး ထိုငလြိုကလြာတာပေါ့။ လှကြညည်ာဘကန်ို့က ကြောပြငလြာလာပြတတ်ော့ မှို့ထဲလမ်းတဈလွှောကြ လီးကထောငလြကြပြါပဲ။ ခွိုကကြတွဲ့အခွိန် လှကြညလြကခြုံနဲ့ ကြုပလြီး ၃ ကြိမလြောကြ ပြတမြိတာဗွ။ ကြုပလြည်း အားနာမိပမယေ့ြ မတတန်ိုငဘြူး ဆိုငကြယကြို သချောထိန်းမောင်းလာခဲ့ရတယ်။
အိမရြောကတ်ော့ ဒေါလြေးက ကလေးသကသ်ာလားမေးပြီး ညနေ ရိပသ်ာယူသှားမယ့ြ အဝတစြားတွေ တခွားအသုံးဆောငပြဈစည်းတွေ ထည့န်တောပေါ့။ ကြုပလြည်း အိမသ်ာပြေးပြီး ဂွင်းအမှနထြုပစ်လိုကရြတယ်။ လီးကညှောင်းနပြေီဗွ။
————————-
အခန်း ( ၅ )
ညနေ (၃) နာရီလောကကြှ ဒေါလြေးကို ရိပသ်ာပို့ပြီး အိမပြှနလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ အိမထြဲဝငတ်ာနဲ့ လှမူတဈယောကြ ဧည့ခြန်းထဲ တံမကြစြည်း လှဲနတောဗွ။ ကြုပမြှငတ်ော့ လှမ်းနှုတဆြကန်တော။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … ဒေါလြေး ပို့ခဲ့ပြီလား ”
” အေး … ဘာလဲ နငရြော … ရိပသ်ာ ဝငခြငွလြို့လား ”
” မဟုတရြပါဘူးတောြ … ကမွက မှို့သင်ျကြန် လညခြငွတ်ာတော့ ”
” ဪ … နငလြညခြငွတ်ဲ့ ရကြ … ငါ လိုကပြှပါ့မယ် … ငါတို့ဘကကြ သိပမြစညဘြူးဟ … မှို့ထဲက စညတ်ာ ”
” တကယလြားတောြ ”
” တကယပြေါ့ဟ … နင့ြ အဈမ … ပြောထားပေါ့ … ဒါနဲ့ ကလေးရော ငှိမလြှခညွလြား ”
” သကသ်ာပါတယ် … အနတ်ော့ အနသ်ေးတယ် … အဈမလှကြညကြ … နကဖြန် ကိုမောငခြှိမ့ြ ပို့ခိုင်းရဦးမယ် ပြောနတော ”
” အေးပါ … ဒေါလြေးကလည်း မှာထားပါတယ် … သူ့တူမတွေ ဂရုစိုကဖြို့ ”
ကြုပလြည်း လှမူ ပြောပြီးတာနဲ့ သူတို့ အိပခြန်းဘကြ ကလေးအခွနလေေေး သိချင်တ်ာနဲ့ ဝငလြာလိုကတ်ာ။ ဖြာလေးပေါမြှာပဲ လှကြညကြ ကလေးကို နို့လှနတ်ိုကန်တောပါ။ တငပြလျလငခြှထေိုငထြားပမယေ့ြ ထမိနအြနားစက ဒူးခေါင်းပေါရြောကန်တေော့ ပေါငအြတွင်းသားတွေ မှငန်ရတောဗွ။ ကြုပထြိုငခြတွော့ လှကြညန်ို့လေးတွကေ ဝင်းပြီး အကြောစိမ်းတွပေါ တွေ့နမေိတယ်။
” ဟော … ကိုမောငခြှိမ့ြ … ဒေါလြေးစိန် ပို့ခဲ့ပြီပေါ့ ”
” အေး … ပို့ခဲ့ပြီ … ကလေးက သကသ်ာလား ”
” ကိုယတ်ော့ မပူတော့ဘူး … နို့တွေ ပြနပြှနအြနန်တော … ဆနမြုန့လြည်း မကြှေးရဲသေးဘူးတောြ ”
လှကြညကြပြောရင်း သူ့ကိုယကြို ညာဘကစြောင်းပြီး ကလေးကို ဖြာပေါကြ အခင်းလေးထဲ ခသွိပန်တော။ ကိုယလြုံးညာဘကစြောင်းတာနဲ့ ကြေးထားတဲ့ ဘယဘြကဒြူးက မှှောကတ်ကလြာတော့ ပေါငရြင်းက စောကမြှှေးတွပေါ မှငလြိုကရြပြနရြော။ အင်ျကြီကအပါး ဝတထြားတော့ နို့သီးခေါင်းက စိမ့ထြှကန်တေဲ့နို့ရညတ်ှကေ အင်ျကြီကိုထိကပရြင်း နို့သီးခေါင်းလေးက ထင်းနတောဗွာ။
” ခခြြ … ဘယကြှည့န်တောတုန်း … ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
” ဟမ် … နင့န်ို့တွကေ … ဒီတိုင်း ထွကန်တောလား ”
သူ့နို့အုံကို ကြည့်န်တေဲ့ ကြုပကြို ရယမြောရင်း လှမ်းမေးနတောပါ။ လှကြညကြ အိမထြောငသ်ညမြို့ အပြောဆိုရဲတင်းပြီး သိပမြရှကတ်တဘြူးဗွ။
” ဪ … ဟုတတ်ယ် … ကလေး အကြာကြီးတိုကရြင် ပြနအြနမြှာစိုးလို့ နဲနဲပဲ … တိုကတ်ာ … နို့တွကေ ညကတည်းက တင်းနတော ”
” ဟင် … အဲတာဆို ”
” ဒီလိုပဲ … ညှဈပစ်ရတာပေါ့ … ရှာမှာတော့ တခါတလေ … ယောင်ျကြားကို စို့ခိုင်းလိုကတ်ယ် ”
ကြုပစြကားမဆုံးခင် လှကြညကြ ဖြတပြှောတော့တာပဲ။ လှမူထကြ လှကြညကြ ပါးနပတ်ယဗြွို့။
” ဟားးး …… နငကြလည်း … ကြံကြံဖနဖြန် ”
” တကယပြါတောြ … ညာပြောတာ မဟုတရြပါဘူး ”
” အေးပါ … ခိခိ ”
” မယ့လြေး … ကိုမောငခြှိမ့ြ စို့ကြည့်ပြါလား … အားရှိသှားမယ် … ခခြြ ”
” နငတ်ကယ် … တိုကမြှာမို့လား ”
ကြုပလြည်း လှကြညကြို စမ်းကြည့်လြိုကတ်ာဗွ။ ကိုသံချောင်းကြီး ပြောဖူးတယ် အိမထြောငသ်ည် မိန်းမတွကေ ရခါစတည်းက အကငွ့မြရှိရင် လီးနဲ့ သိပဝြေးလို့ မရဘူးတဲ့။
” ဟောတောြ … တကယ် စို့ချင်န်တောလား … ခခြြ ”
” ဪ … ကလေးအိပန်တောကို နှစ်ယောကသ်ား တခိခိနဲ့ …… ဘာတွသဘေောကနွတောလဲ ”
ကြုပန်ဲ့ လှကြညတ်ို့ စကားကောင်းတုန်း လှမူက အိမရြှေ့ဧည့ခြန်း ရှင်းပြီးတော့ ဝငလြာတာပါ။
” ဒီမယလြေ … ကိုမောငခြှိမ့ကြှီး … နို့စို့ချင်လြို့ ပူဆာနတော … လှမူရဲ့ … ခခြြ ခခြြ ”
” ဟောတောြ … တကယလြား … ခခြြ ”
လှကြညကြ လှမူကို မကြစြိတဖကမြိတပြှရင်း ကြုပကြိုစနတောဗွ။ လှမူကလည်း စပဖြှီးဖြီးနဲ့ ကြုပကြို ထပစြနသေေးတယ်။
” မဟုတပြါဘူးဟာ … နင့အြဈမ နို့တွတင်ေးပြီး နို့ရညတ်ှထွကေန်လေို့ … ငါက စတနောနဲ့ … စို့ပေးမယ် ပြောတာပါ ”
” ဒါမွိုး … ကမွတော့ မယုံပေါငတ်ောြ ”
” ခခြြ ခခြြ ခခြြ ”
ကြုပလြည်း လှမူတို့ ညီအဈမ နှစ်ယောကန်ဲ့ ရောပြီး ရယလြိုကရြတာပေါ့ ခိခိ။ ခဏနတေော့ လှမူက သင်ျကြန် တဈရကလြောကြ လညဖြူးချင်လြို့ ကြုပကြို လိုကပျို့ခိုင်းမှာ ဖြစ်ကြောင်း သူ့အဈမ လှကြညကြို ပူဆာနတော။ လှကြညကြ ခွင့ပြှုပါတယ်၊ သူ့လည်း တဈရကလြိုကပျို့ခိုင်းနတောပါ။ ကြုပတ်ို့ စကားပြောနတေုန်း အိမရြှေ့က ကြုပန်ာမညခြေါသ်ံ ကြားလိုကရြတယဗြွို့။
” မောငခြှိမ့ရြေ … မောငခြှိမ့ြ … ဒီမှာ မင်းဦးလေး မူးနလေို့ ငါတို့လာပို့တာဟေ့ ”
” ဟုတ် … လာပြီ လာပြီ ”
ကြုပထြှကလြာတော့ နောကကြ လှမူက ကပပြါလာတာ။ အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ ဦးလေးက တဝေါ့ဝေါ့နဲ့ အနန်သေေးတယ်။
” မောငခြှိမ့လြား … အေ့ …… ဂေ့ …… ဝေါ့ ”
” ဟုတ် … ဦးလေးကြောျ ”
” အေး … မင်းဒေါလြေးရော ”
” ဟာ … ရိပသ်ာ ပို့ခဲ့ပြီလဗွော ”
ဦးလေးကြောြ သူငယခြငွြးတွေ ပြနသ်ှားတာနဲ့ ကြုပန်ဲ့လှမူက ဦးလေးကြောကြို မကြန်ှာသဈပေးပြီး သူတို့အိပခြန်းထဲ တွဲခေါခြဲ့လိုကတ်ယ်။
” ဒါက … ဒါ က …… ဘူဘဲကြ ……… ဟေ … အေ့ ”
” ဒါက … ဒေါလြေးစိန် တူမလေ … ဒီကို ဘုရားဖူးလာရင်း … သူအဈမကလေး နမကေောင်းလို့ အိမမြှာ နကြမှော … သင်ျကြနပြှီးမှ ပြနကြှမှာ ”
” ဪ …… အေ့ …… ငါ သိ ပါ တယ် ကြ ”
ကုတငပြေါြ အရောကြ ဦးလေးကြောကြို နှစ်ယောကထြိန်းပြီး လှဲအခွ ဦးလေးကြောြ ခွထေောကတ်ဖကကြ ပုဆိုးအောကန်ားစနဲ့ ခွိတပြှီး ပုဆိုးက ပေါငလြယထြိ လွှောကသွှားတယ်။
” အိုရျ ”
လှမူ မကြန်ှာလေး ရဲသှားတယဗြွာ။ ဦးလေးကြောပြေါငကြှားက လီးမဲကြီးက ပေါငပြေါကြပတ်ငန်တောလေ။
” ဟာ … ဦးလေးကတော့ … လုပပြှီ ”
” ဟို ဟို … အဲတာကြီး အရငပြှနဖြုံးလေ ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
လှမူပြောမှ ဦးလေးကြောြ ပုဆိုးကို ပြနဆြှဲဖုံးထားပေးလိုကရြတယ်။ ဦးလေးကြောကြတော့ တခေါခေါနဲ့ ဟောကရြင်း အိပပြွောသ်ှားပြီဗွ။
” ကဲ … ငါတို့လည်း ထွကကြှစို့ ”
” ဟုတ် ”
ကြုပန်ဲ့လှမူတို့ ဦးလေးကြောအြိပခြန်းက ထွကတ်ော့ ခွှေးအနည်းငယ် စို့နတောပေါ့။
” ဟင် … ကိုမောငခြှိမ့ြ … လှမူ … နငတ်ို ဘာတွလေုပ် လုပ် ”
” ဟာ … အဈမကလည်းနောျ … ဘာတွမေေးနတောတုန်း … သှား မသိဘူး ”
လှမူမကြန်ာလေး ပိုရဲလာပြီး သူတို့အိပခြန်းဘကြ ဝငပြှေးသှားပြီဗွို့။ ကြုပကြ လှကြညကြို အဖြစ်မှန် ပြောပြတော့ လှကြညကြ တခိခိနဲ့ ရယန်တောပေါ့။
” မသိပါဘူး … ကိုမောငခြှိမ့ရြယ် … နှစ်ယောကသ်ား အခန်းထဲကထွကလြာတော့ ခွှေးတွနေဲ့ လှမူမကြန်ှာက ရဲနတေော့ … ခခြြ ခခြြ ”
” ကဲ … ငါ အပြငသ်ှားဦးမယဟြာ ”
” အရကသ်ောကမြလို့လား … အကြာကြီး မနနေဲ့ဦး … အိမမြှာ … ကမွတို့ နှစ်ယောကထြဲရယ် … ဦးလေးကလည်း မူးအိပန်တော ”
” ငါ အရကမြသောကပြါဘူးဟ … ဘီယာပဲ သောကတ်ာ ”
” ဒါဆိုလည်း … အိမဝြယသ်ောကပြါ့လား … ကိုမောငခြှိမ့ြ … အမှည်းတွလည်ေးရှိနတော … အသားကြောတ်ှရေော … ကမွ ကြကြဥထပကြှောပြေးမယလြေ ”
လှကြညလြည်း သူများရပရြှာဆိုတော့ ညီအဈမနှစ်ယောကထြဲ မနရေဲတာနမယ်ေ။ ဒါနဲ့ကြုပလြည်း ပဲလှောကြှောလြေးကို ကြကသ်ှနန်ီနဲ့ ကြာညို့လေးထည့ပြှီး သုပခြိုင်းထားလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဆိုငကြယထြုတပြှီး ဒေါထြှေးဆိုင် ပြေးခဲ့တာပေါ့။ ဟိုရောကတ်ော့ ကိုသံချောင်းနဲ့ အောငစြိုးက ရောကန်ှင့န်ပြေီ။ အကြိုးအကြောင်း ပြောပြရင်း ဘီယာ (၂) လုံး ပါဆယဆြှဲပြီး အိမပြှနလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ အိမရြောကတ်ော့ ဧည့ခြန်းထဲက စားပြဲခုံပေါမြှာ ဝကသ်ားကြောရြော ကြကြဥမှှကြေောရြော ကြုပသ်ုပခြိုင်းထားတဲ့ ပဲလှောကြှောသ်ုပရြောပဲ ပဲလှောကြှောသ်ုပကြ ပူစီနံလေးတောင် အုပထြားလိုကသ်ေး ရှယဗြွို့။
” ရော့ … ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
စကားသံနဲ့အတူ လှမူဗွ ဖနခြှကလြေး ရဆေေးပြီး ကြုပရြှေ့တည့တ်ည့ြ ခုံပေါဝြငထြိုငန်တော။ ကြုပလြည်း ဖနခြှကထြဲ ဘီယာအပြည့ထြည့ရြင်း ပထမတဈခွကြ အကုနမြော့သောကလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ အမှည်းစားရင်း လှမူနဲ့ ရောကရြာပေါကရြာ စကားထိုငပြှောနတောပါ။
” နငတ်ို့က … ဒေါလြေးစိန် ညီမ သမီးတွဆေိုတော့ ကြှန်းဆငဇြာတိ ပဲပေါ့ ”
” ဟုတ် … ကိုမောငခြှိမ့ြ … အဘက … ကမွတို့ ငယင်ယထြဲက … ဆုံးသှားတာတော့ ”
” ဪ … ဆောရီးဟာ ”
” အဈမလှကြညရြော ကမွရော … ပငပြငပြန်းပန်း နဲ့ ရုန်းကနကြှီးပြင်းလာခဲ့ရတာ ”
” အံမယ် … ဒီလိုပါပဲဟ … ငါလည်း မိဘတွေ မရှိတော့ပါဘူး … ဦးလေးကြောန်ဲ့ ဒေါလြေးစိနတ်ို့က … စောင့ရြှောကပြေးလာတာပါ … ဒါနဲ့ လှကြညကြ ယောင်ျကြားယူပြီးပြီ … နငကြ မယူသေးလား ”
” ခခြြ … အဲတာတော့ … ကံပဲ … ကိုမောငခြှိမ့ရြေ … ကမွတို့ရှာက လယပျိုငယ်ာပိုင် ကိုတငမြွိုးဆိုတာရှိတယ် အသကကြ ကိုမောငခြှိမ့တ်ို့ထကကြို ကြီးပါတယ် … သူ့မိဘတွကေ … အမေ့ဆီ သားရေးသမီးရော လာစပတ်ော့ … အမကေ … ကမွတို့နှစ်ယောကထြဲက ကြိုကတ်ာယူ ပြောတော့တာပဲ … ကိုတငမြွိုးရဲ့ ပိုငဆြိုငမြှု့တွကေို သဘောကတွာလည်း ပါမယထြငတ်ယ် ”
” ဪ … ဒါနဲ့ … လှကြညကြို ရှေးလိုကတ်ာပေါ့ ”
” ဒါပေါ့တောြ … ယောင်ျကြားတွမွေား အကုနန်ှာဘူးတွပေါ … ကမွထကြ ကိုယလြုံးတောင့တ်ဲ့ အဈမလှကြညပြဲ … စိတဝြငစြားကြတာပါ ”
” ဟာ … နငကြလည်း … ယောင်ျကြားတိုင်းတော့ မဟုတပြါဘူးဟ ”
ကြုပန်ဲ့လှမူလည်း ည (၁၀) နာရီလောကထြိ စကားကောင်းနကြတောဗွို့။ ဘီယာကုနတ်ော့ လှမူက ထမင်းခူးပေးပါတယ်။ လှကြညကြ ထွကမြလာဘူး ။ ကလေးနဲ့အိပန်တော နမှော။ ထမင်းစားပြီး လှမူနဲ့ တီဗီခဏကြည့်သ်ေးတယဗြွ ပြီးမှ အိပယ်ာဝငခြဲ့တာ။ မနကအြိပယ်ာထတော့ လှကြညကြ ထမင်းကြမ်းတွေ ကြောထြားတာ အရပထြဲလာရောင်းတဲ့ စားတောပြဲလေးနဲ့ ဆနှင်းလေးထည့ကြှောတ်ော့ မှှေးနတောဗွ။ ငံပြာရည် အရိုင်းဖြောလြေးရယ် ကြကသ်ှနဖြှူလေးတွေ အခွနသ်ငပြေးထားတယ်။ ကြုပန်ဲ့ဦးလေးကြောလြည်း အဝတီးကြတာပေါ့။
ထမင်းကြောစြားပြီးတာနဲ့ ဦးလေးက ကြုပကြို မုန့ဖြိုး ထပပြေးတယဗြွို့။ သူအပြငသ်ှားမလို့ ညနမှေ ပြနလြာမညဖြစ်ကြောင်း စိတမြပူဖို့မှာရင်း ထွကသ်ှားလရေဲ့။ ခဏနတေော့ လှကြညတ်ို့သားအမိကို ကလေးဆေးခန်း လိုကပျို့ရတာပေါ့။ လှကြညကြ အင်ျကြီလကရြှညအြကြကန်ဲ့ ထမီဗှောငလြေး ဝတထြားတာပါ။ ကလေးကို လကထြဲပြေ့ထားပြီး ဆေးစာအုပန်ဲ့ ပိုကဆြံအိတလြေးကို လကဆြှဲအိတလြေးထဲ ပေါင်းထည့ထြားပုံပဲ။ ညက လှမူပြောတာ သတိရလို့ သချောကြည့်မြိမှ ဟုတတ်ယဗြွို့။ လှကြညကြ အင်ျကြီလကရြှည် အကြပန်ဲ့ ထမီဗှောငကြို တင်းနအေောငဝြတထြားတော့ ခါးလေးကခွကပြှီး ခါးအောကကြ ဖငကြ ကော့ထွကဝြိုင်းစကန်တောဗွ။ ရှေ့ပိုင်းက ကလေးခွီထားပမယေ့ြ ပေါငတ်နတ်ှကေ ထမိနန်ဲ့ကပန်ပြေီး အမှှောင်းလိုကထြင်းနတယ်ေ။
” ခခြြ … ငေးလှခညွလြား … ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
” နငကြ … ဒီလိုကြတော့ … မိုကတ်ယဟြ ”
” အမ် … ဘာမိုကလြို့လဲ တောြ ”
” ကလေး အမသော … ပြောတာ … ကိုယလြုံးက လှတယ် … အဲဒါ ပြောတာပါ ”
” အံမယ် … ထမင်းကြောကြွှေးလို့နဲ့ တူပါရဲ့ … ဟင်းဟင်း ”
” မဟုတပြါဘူးဟ … လာလာ … ရပကေတ်ဲ့သူ များမလာခင် … သှားကြစို့ … ကလေးကို အုပဖြို့ … တဈခုခုတော့ ယူခဲ့ဟာ ”
” ဟုတ် … အနှီးယူလာပါတယ် … ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
လှကြညကြ ကလေးခေါင်းအောကမြှာ အနှီးတဈထည် ထပခြုထားတာဗွို့။ဒါနဲ့ မနေ့က သှားတဲ့ကလေးဆေးခန်း ပြနသ်ှားခဲ့ကြတာ။ အသှားတုန်းက အဆငကြို ချောနတော အပြနကြှတော့ ပါးစပကြ အောပြှောတာတောင် တခွို့ကလေးတွကေ မရဘူးဗွာ ၊ ရနေဲ့ဇွတပြကကြှတယ်။ ကလေးကို အနှီးနဲ့ လုံအောငဖြုံးပြီး ဖြည်းဖြည်းပဲ မောင်းလာခဲ့တာ။ လမ်းတဝကကြှတော့ အကြိုနေ့ကြီး သင်ျကြနမြိုးက ကြီဆယပြါလရေော။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … မိုးခိုဖို့ နရောလေး … ကြည့်ြဦး … ခဏခိုရအောင် … မိုးပြောကကြ ကြီးတယတ်ော့ ”
ကြုပလြည်း ဆိုငကြယ် ဖြည်းဖြည်းမောင်းပြီး ဘေးဘီ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကြောကလြမ်း အနောကဖြကြ ထနှောင်းပငအြောကြ တဲလေးတဈလုံး တွေ့တယ် အမိုးလုံတယဗြွ။ အကာက တဝကပြဲ ကာထားပြီး တဲရဲ့နောကကြွောဘကမြှာ တန်းလွားအရှညလြေး ကပထြိုးထားတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ အဲဒီတဲလေးရှေ့ ဆိုငကြယကြို ကန့လြန့ရြပပြှီး တဲထဲ မိုးခိုလိုကကြှတာပေါ့။ မိုးကလည်း ကောင်းဗွာ ရပကြို မရပတ်ော့တာ။ တန်းလွား အနောကဖြကထြောင့ကြို ကလေးကို ခဏခတွော့ ရစေိုနတေဲ့ လှကြညထြမိနကြ ဖငကြိုကပပြှီး အသားစိုငတ်ှကေ ထင်းလို့ဗွာ။
………………………..
အခန်း ( ၆ )
ကလေးကို တန်းလွားပေါတ်ငပြှီး အနှီးအပါးလေးနဲ့ ခွုံပေးထားတာ။ ပြီးမှ လှကြညကြ ခါးဆန့ပြှီး ထမီကို ပြငဝြတတ်ော့ ရစေိုပြီးနတေဲ့ ထမိနကြ ဖငဘြကကြှ ကပလြကြလြေးပဲ ရှေ့ခွမ်းကသာ လှကြညရြဲ့ဗိုကသ်ား ဖြေးဖြေးလေးအောကြ စောကမြှှေးလေးတွပေါ မှငလြိုကရြတယ်။ လှကြညကြလည်း ထမီပြငဝြတပြှီးတာနဲ့ ကိုယလြုံးလေးကြူံ့ရင်း တဆကဆြကတ်ုနန်တော ခမွြးနတောထငတ်ယ်။ ကြုပလြည်း ခေါင်းငုံပြီး ကိုယလြုံးလေးတုနန်တေဲ့ လှကြညကြို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆှဲဖကထြားလိုကတ်ယ်။
အဲဒီအခွိန် ကြုပစြိတကြ ရှင်းနတယေဗြွ ။ တကယကြို အဖြူထညပြါ။ ညီမတဈယောကြ ခမွြးတုနန်လေို့ နှေးစချင်ေတ်ဲ့ စိတပြဲရှိတာ။ ပြူနာက သှေးမတောသ်ားမစပ် သူစိမ်းမိန်းမနဲ့ ခန်ဓာချင်ြးထိကပမြိတော့ အတွင်းသဘောက သဘာအတိုင်းပြတော့တာပဲ။ လှကြညကြ ကြုပရြငခြှငထြဲ ငှိမန်ပမေယေ့ြ ကြုပပြေါငကြှားက လီးက မငှိမတ်ာဗွို့။ ရစေိုနတေဲ့ပုဆိုးအတွင်းကနေ အမှှောင်းလိုကခြုံးထလာပြီး လှကြညပြေါငဂြှကို ထောကမြိနတယေဗြွာ။
ခဏကြာတော့ လှကြညရြဲ့ အောကခြထွားတဲ့ လကန်ှဈဖကကြ စုပြီး သူ့ပေါငကြှားလေးကို ကာလိုကတ်ာနမယ်ေ။ လကဖြမိုးနဲ့ ကြုပလြီးကို ပြတဆြှဲသလိုဖြစ်တော့ လီးအရညပြှားတဈလွှောကြ တင်းကနဲ့ ခံစားလိုကရြတယ်။ ခကြခြငွြးပဲသှေးတွေ ဆူပြကလြာတယဗြွ။ ဒါပမယေ့ြ လှကြညကြ အိမထြောငသ်ညမြို့ ကြုပစြိတတ်ှကေို ဖြင့လြိုကဖြို့တော့ မဖြစ်ဘူးလေ။ မိုးကလည်းကောင်း ကြောကလြမ်းပေါမြှာလည်း လူသှားလူလာက မရှိသလောကပြဲ ဆိုငကြယ် တဈစီးစ နှစ်စီးစ လေးပဲ ဖြတသ်ှားကြတာ။ ကြုပကြ ဆိုငကြယကြို မရညရြှယပြဲ တဲရှေ့ကန့လြန့ြ ရပထြားတော့ ဖြတသ်ှားဖြတလြာ လူတွရှေိခဲ့လည်း တဲအတွင်းက ကြုပန်ဲ့လှကြညကြို ရုတတ်ရကမြှငဖြို့က မလှယပြါဘူး။ အောကပျိုင်းက ဆိုငကြယန်ဲ့ကြယန်ပြေီး အပေါပျိုင်းကြ တဲရဲ့ တံဆကမြိတကြ ကာပေးထားသလို ဖြစ်နလေို့ပါ။ ကြုပကြရှေ့ဆကမြတိုးပါဘူး။ ဒီတိုင်းလေးပဲ လှကြည် အခမွြးပြဖေို့ ဖကထြားပေးနတေုန်းပဲ။ လှကြညလြည်း ငှိမန်တောပါ။
အမှနတ်ော့ လှကြညတ်ဈယောကြ ရမျမကစြိတတ်ဝကြ အခမွြးဓတလြေးတဝကဖြှင့ြ ရငဖြိုနရသေည်။ လှကြညမြှာ ဆင်းဆင်းရဲရဲ ကြီးပြင်းခဲ့ရပမယ်ေ အရှယရြောကခြွိန် ဖြံ့ထွားလာသော တငတ်ှေ ရငတ်ှကြေောင့ြ ရှာတွင် ကာလသား အတောမြွားများအား ဖမ်းစားနိုငခြဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် လူငယဘြဘာဝ ရုပရြညကြှည့ကြောင်း ထွန်းနိုငန်ှင့ြ ခစွကြှိုကခြဲ့သည်။ ခစွသ်ူသကတ်မ်း (၂) နှစ်ကြောတ်ှင် ထွန်းနိုငမြှာ ရှာတွင် မိရိုးဖလာ တောငယ်ာအလုပအြား စွန့ကြာ လှကြညအြား တင့တ်ောင်းတင့တ်ယထြားနိုငရြန် မိုးကုတတ်ကြ၍ အလုပလြုပတ်ော့သည်။ လူချင်ြးမခွဲခွိန် ထွန်းနိုငဆြန်ဒအရ လှကြညတ်ဈယောကြ သူမ၏အပျိုစငဘြဝအား ပေးဆပလြိုကြ၏။
သို့သောြ မိုးကုတသ်ို့ထွကသ်ည့အြခွိနမြှစ၍ ထွန်းနိုငဆြီမှ အဆကသ်ှယမြရတော့ပေ။ လှကြညတ်ဈယောကြ လူချင်ြးလှမ်းသညထြကြ ကာမမီးတောကလြောငစြိတကြ ပိုခံစားနရသေည်။ တခါပဲ ကြုံရပမယေ့ြ ထိထိမိမိ ခံစားလိုကရြသဖြင့ြ ကာမအရသာအား တောင်းတနမေိ၏။ ရှာက အကဲစမ်းသော ကာလသားများရှိသောလြည်း အရောမဝငခြဲ့ပေ။ ဆန်ဒအရ ရည်းစားထပထြားကာ အနိုကခြံ အလိုးခံချင်ပြမယေ့ြ နာမညပြကြမြှာ စိုးရိမန်မေိသည်။ ဒီရှာသာမက အနီးနားရှာများထိပါ သူမ၏ အလှဂုဏသ်တင်းက ကြီးမားလာ၏။ သို့သောြ သူမဆန်ဒလေးများ ထွန်းနိုငထြှကသ်ှားပြီး တဈနှစ်အကြာ ပြည့ဝြခဲ့ရသည်။
လူကြီးချင်ြး သဘောတူကာ သူမတို့ညီအဈမနှစ်ယောကအြား ကြိုကတ်ဲ့သူ ယူရနပြှောပြီး ပေးစားရာ တရှာထဲသား လူပျိုကြီး ကိုတငမြွိုးမှ မကြခြုံးထူထူ မကြန်ှာသှယသ်ှယန်ှင့ြ ကြည့်ကြောင်းသော သူမအားရှေးခယွြ လကထြပခြဲ့သည်။ အထူးသဖြင့ြ သူမ၏ တဈခဲနသေော ခန်ဓာကိုယ် အလှကြောင့ဖြစ်သည်။ လှကြညမြှာ ခစွြဦးသူ ထွန်းနိုင် အလိုးခံပြီးကတည်းက ဖြစ်ပေါလြာသော ရမျမကစြိတမြွားအား ထိန်းခွုပကြာ လငယ်ူမှ အတိုးခွ အလိုးခံရန် အားခဲထားသည်။ သို့သောြ သူမတွကကြိန်း မှားခဲ့ရ၏။ တငမြွိုးမှာ စီးပြားရေးသမားပီပီ အလုပကြိုသာ အာရုံစိုကထြားသည်။ လှကြညအြား ပုံမှနလြေးသာ လိုးပြီး အားကြိုးမာနတ်ကြ မရှိလှပေ။ ကလေးတဈယောကသ်ာ ထွကလြာသည် တငမြွိူးဘကမြှ လှကြညအြား တခါမှ အထွဋထြိပရြောကအြောင် မလိုးနိုငခြဲ့ပေ။ ဒီကြားထဲ လှကြည် အလှမပကြစြရန်ေ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ယုယုယယလေးသာ လိုးသဖြင့ြ လှကြညတ်ဈယောကြ ကာမဆန်ဒများ မပြည့ဝြတော့ပေ။
သို့သောြ သူမကာမမီးလေးအား ငှိမ်းပေးမယ့သ်ူ အလိုအလွောကြ ပေါလြာခဲ့၏။ ထိုသူမှာ ခငပြှန်းသညတ်ငမြွိုး၏ စာရင်းငှာအသဈ သကမြောငဖြစ်သည်။ သကမြောငမြှာ လှကြညတ်ို့နှင့ြ မတိမ်းမယိမ်း ရှိပြီး တခွားရှာမှ မနကအြလုပဝြငကြာ ညပိုင်း သူ့ရှာသူ ပြနလြေ့ရှိသည်။ ခန်ဓာကိုယ် ကစွကြစွလြဈလဈနှင့ြ ပေါ့ပါးသှကလြကလြှ၏။ တငမြွိုးအလုပမြွားသာမက လှကြညမြနိုငမြနင်းဖြစ်နသေော အလုပမြွားပါ အမှငမြတောကြူလုပပြေးတတသ်ည်။ အလုပသ်မားအကုနလြုံးနှင့ြ အဆငပြှကော ပေါင်းသင်းဆကဆြံရေးကောင်းသော သူတဈဦးဖြစ်၏။ လှကြည် ကလေးမှေးပြီး (၅) လအကြာတွင် သကမြောင်၏ အကြည့်မြွား ပြောဆိုဆကဆြံမှုများ ပြောင်းလဲလာသညဟြု ထငမြှငမြိသည်။ သူမထငမြှငခြကြမြွား တဈရကတ်ှင် မှနကြနကြှောင်း သကမြောငကြ သကသ်ပြခေဲ့၏။
ခငပြှန်းသည် တငမြွိုးတဈယောကြ မှို့ပြဲရုံတကကြာ မှပေဲဖိုးများ ပိုကဆြံသှားရှင်းရာ မနကကြတည်းက ထွကသ်ှားခဲ့သည်။ အိမတ်ှင် အလုပသ်မား အနည်းငယန်ှင့ြ သကမြောငသ်ာ ကနွခြဲ့သည်။ တငမြွိုးအိမမြှာ ပေ (၄၀) ပတလြည် ပဉွထြောငကြာ သှပမြိုး နှစ်ထပအြိမဖြစ်ပြီး အောကကြ အုတခြင်းထား၏။ အိမ်၏ မှောကဘြကြ မှကြကေအြလှတအြား ပေ (၅၀) ပတလြညခြန့ြ ထရံကာ သှတမြိုးဖြင့ြ ဂိုဒေါငသ်ဘောမွိုး အလုပရြုံဆောကထြားသည်။ ထိုအလုပရြုံထဲတွင် သကမြောငန်ှင့ြ အလုပသ်မားများ အလုပလြုပကြှရ၏။
ဒီနေ့ နေ့ခင်းဘကြ ကလေးသိပကြာ ရမေိုးခွိုး၍ အိမအြပေါထြပတ်ှင် လှကြညတ်ဈယောကြ ကြမ်းပြငပြေါြ မှနထြောငကြာ သနပခြါး ခွဆေုံး ခေါင်းဆုံး လိမ်းနလေိုကသ်ည်။ ထမီအား ပေါငရြင်းထိဆှဲတငကြာ ဒူးနှစ်ဖကထြောင်၍ သနပခြါးလိမ်းစဉြ သူမရှေ့တည့တ်ည့ရြှိ မှနထြဲမှ လူရိပတ်ဈရိပပြေါလြာခဲ့၏။ သူမ လှည့ကြှညစြဉြ ထိုလူရိပမြှာ ခကြခြှင်း နောကကြွောဘကရြောကလြာကာ ဒူးထောကထြိုငရြင်း သူမကိုယလြုံးအား သိုင်းဖကလြိုကသ်ည်။
” ဟင် … သကမြောင် … နင် ဘာလုပ် …… အိုရြ …… ဘာ ဘာ ဘာလုပမြလို့လဲ ”
သူမစကားအား ပြနမြဖြပေဲ သကမြောငမြှာ ရငလြွားထားသော ထမီအား နောကကြွောဘကမြှ ဖြညခြကြာ ဆှဲလှဲပစ်၏။ ရုတတ်ရကြ ကြောငန်စဉြေ နောကကြွောက ဒူးထောကထြားသော သကမြောငကြိုယလြုံးမှ သူမကိုယပြေါကြရွောကလြာသည်။ တခဏအတွင်းမှာပင် သနပခြါး မချောကတ်ချောကဖြှင့ြ သူမခန်ဓာကိုယလြေး ကိုယလြုံးတီးဖြစ်ကာ သကမြောင် ကိုယလြုံးအောကြ ရောကရြှိသှား၏။ ရုန်းကနတ်ှန်းထုတဖြို့ အတွေးဝငလြာစဉြ သူမပေါငကြှားထဲမှ အဖုတလြေးအား လကတ်ဖကကြ ထိကပလြာသဖြင့ြ ထိုအတွေးများ ပြောကကြှယ် လှင့စြဉခြဲ့ရသည်။
” လှကြည် … လှကြည် … မိုးတိတပြှီဟ … ငါတို့ ပြနကြှစို့ ”
ရုတတ်ရကြ ထွကပြေါလြာသော မောငခြှိမ့စြကားကြောင့ြ လှကြညတ်ဈယောကြ အတွေးစလေးများ ပကြသ်ှားခဲ့ရတော့၏။
” ဟင် … အို့ ”
လှကြညတ်ဈယောကြ မကြန်ှာလေး အို့တို့အမ်းတန်း ဖြစ်သှားခဲ့ရပြနသ်ည်။ နှစ်ဦးသားခန်ဓာချင်ြးထိကပကြာ အတွေးလှနန်စဉြေ ရစေိုနသေော ပုဆိုးအတွင်းမှမောငခြှိမ့်လီးအား အပြငမြှ ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငမြိလကြသ်ား ဖြစ်နေ၏။ နှစ်ဦးသား လူချင်ြးခွဲကာ ကလေးအား ပြေ့ခွီရင်း လှကြည် မကြလြုံးက မောငခြှိမ့ြ ပေါငကြှား ရောကရြှိသှားသည်။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
” ဘာလဲ … လှကြည် ”
” ရှင့ဟြာကြီးက … ဒီတိုင်းပြနလြို့ … မဖြစ်ဘူး ”
” အမ် ”
” ကဲပါ … ကမွက … အိမထြောငသ်ညပြါတောြ … ဟိုဘကခြဏ လှည့ပြေးထားမယ် … ဂွင်းထုပစ်လိုကြ ”
ကြုပလြည်း လှကြညပြှောမှ အောကကြို သချောကြည့်မြိတာဗွို့။ ပုဆိုးကရစေိုနတေော့ ထောငန်တေဲ့လီးကိုကပပြှီး အမှှောင်းလိုကကြှီး ထနတောဗွ။ လှကြညပြှောတဲ့အတိုင်း ကြုပလြည်းဂွင်းထုလိုကတ်ယ် ။ လှကြညကြ ကလေးပြေ့ခွီရင်း တဖကကြိုလှည့န်တောပါ။ လှကြညဖြငကြှီးကလည်း ရစေိုထမိနကြှောင့ြ ပြူးပြီးကော့နတောဗွ။ ကြုပလြည်း ဖငကြှီးကြည့်ပြှီး ထုလိုကတ်ာ တဖတဖြတန်ဲ့ပေါ့။ အတောလြေးကြာမှ လီးထိပကြ ကငွကြနဲ့ဖြစ်ပြီး လရညတ်ှပန်ေးထွကကြုနတ်ာ။ ပါးစပကြ တရှီးရှီး ညည်းမိလို့ လရညထြှကကြာနီး လှကြည် လှည့ကြှညန်တောတောင် မသိလိုကဘြူး။ မကြလြုံးမိတပြှီး ထုနတောဗွ ။
ကြုပမြကြလြုံးဖြင့ကြှည့တ်ော့ လှကြညကြ မကြလြုံးလေးစင်းပြီး လီးထိပကြို ကြည့်န်တယ်ေ။ လရညထြှကတ်ာရပပြှီး လီးပြော့သှားမှ ပြီးရင် ပြနကြှစို့ ပြောတာ။ ဒါနဲ့ ကြုပတ်ို့လည်း အိမပြှနအြလာ လမ်းတဈလွှောကြ သင်ျကြနသ်ီချင်ြးသံလေးတွနေဲ့ ရပကြှကထြဲရောကတ်ော့ လမ်းထိပ် အပြောမြဏျဍပမြှာ ကိုသံချောင်းက လကလြှန်းပြနတောဗွ။ ကြုပလြည်း လကပြှနပြှပြီး ရပကြှကထြဲ မောင်းဝငလြာခဲ့တယ်။ အိမရြောကတ်ော့ လှမူက ကလေးကိုပြေ့ခွီရင်း သူ့အဈမကို အဝတစြားလဲဖို့ ပြောနတော။ ကြုပကြိုလည်း ရသေုတဖြို့ တဘကယ်ူပေးရှာတယ်။ ကြုပလြည်း အဝတအြစားလဲပြီး ကြုပအြိပခြန်းထဲ ခဏလှဲနတောပေါ့။
……………………………………..
အခန်း ( ၇ )
လှကြညတ်ဈယောကြ ကလေးအား ညီမဖြစ်သူ လှမူအားပေးပြီး သူမတို့ အိပခြန်းထဲဝငကြာ ရစေိုအဝတမြွားအား အဝတအြိတထြဲမှ ရငဖြုံးအင်ျကြီလေးနှင့ြ ထမီတဈထညယ်ူ လဲလှယဝြတဆြငလြိုကြ၏။ ထို့နောကြ ကုတငပြေါလြှဲကာ ကိုယတ်ဈစောင်းကြေးရင်း ဆေးခန်းအပြနအြတွေးစလေးအား ပြနလြညတ်ှေးတောနသည်ေ။ တွေးလိုကသ်ညန်ှင့ြ သူမအဖုတလြေးထဲ ဆဈကနဲ့ ခံစားလိုကရြ၏။
သကမြောငမြှာ သူမပေါငကြှားအား ပြတသ်ပပြေးရင်း နို့အုံများအား ဆှဲစုပန်သည်ေ။ ခငပြှန်းဖြစ်သူ တငမြွိုးမှာ လိုးခါနီး ထမီအား အဖုတပြေါရြုံသာ လှနပြှီး လိုးတတရြာ လှကြညအြတွကြ အထိအတွေ့က အသဈဆန်းဖြစ်နရေ၏။ နို့စို့ခံရင်း စောကပြတလြေးအား အပြတခြံရကာ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းလေး ခံစားနမေိသည်။ သူမနို့အုံလေးအား စို့နသေော သကမြောငမြှာ အပေါမြှ ဝမ်းလွားမှောကခြှလကြအြနထေားဖြင့ြ အောကသ်ို့ခေါင်းလေးရှေ့လာရာ လွှာထိပလြေးဖြင့ြ ဗိုကသ်ားလေးများအား ထိုးဆှပေး၏။ လွှာဖြားလေးက မရပမြနား အောကဖြကဆြင်းလာရာ ဆီးခုံးအားကြောြ၍ စောကမြှှေးပါးပါးလေး ဖုံးထားသော အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ ထိုးခွဲလိုကသ်ည်။
” ဟင့ြ …… အဲ အဲ …… အဲဒါ …… ဘာလုပတ်ာလဲ …… သကမြောင် …… အ အ ”
လှကြညမြှာ အပျိုဘဝတုန်းက ရည်းစားဦး ထွန်းနိုငန်ှင့ြ ပထမအကြိမလြိုးအပြီး ဒုတိယအကြိမ် အဖုတယ်ကခြိုင်းရန် တေးထား၏။ သို့သောြ အခွင့မြသာ၍ မွိုသိပန်ခေဲ့ရသည်။ အိမထြောငသ်ညဘြဝတွငလြည်း ခငပြှန်းသည် တငမြွိုးမှာ သူမထကြ အသကကြှီးသညကြ တဈကြောင်း အဖုတအြား ယကပြေးဖို့နနသေောသာ လိုးခါနီးမှ လိုအပလြို့ ကိုငတ်ှယသ်လိုမွိုး အနထေားမို့ စောကပြတယ်ကခြိုင်းရန် ပြောမထွကတ်ော့ပေ။ အခုလို သကမြောငမြှ မပြောမဆိုနှင့ြ ယကပြေးရာ ဟနဆြောငင်ှင်းကာ ပေါငန်ှဈခွမ်းအား မသိမသာလေး ဖြဲပေးလိုကြ၏။ ပြင်းထနသ်ော ကာမပငလြယထြဲ အရှကတ်ရားတို့ ပြောကကြှယကြှာ လကပြဈကူးနရသေည်။ သိကျခာနှင့အြသိတရားတို့ မေ့လွော့ကာ အထိတွေ့အောကြ သာယာနတေော့၏။ ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံး လထေဲမွောလှင့သ်လို ရငထြဲ တလှပလြှပ် ခံစားရင်း သတိပြနကြပမြိခွိန် သူမပေါငကြှားမှ သကမြောငမြကြန်ှာအား စောကရြညမြွားဖြင့ြ ပန်းမိသှား၏။
” ဟာ … ဘှာတေးဟာ … သကမြောင် … အ …… ရှီးးးးးးး ”
သကမြောငမြှာ ဘာမ မပြောပဲ ပုဆိုးအားခွှတကြာ မကြန်ှာပေါမြှ စောကရြညမြွားအား ပုဆိုးဖြင့ြ သုတကြာ ထရပလြိုကသ်ည်။
” အမလေး ”
သကမြောငထြအရပ် ပေါငကြှားမှ လီးမဲကြီးအား မှင်၍ လှကြည် မကြလြုံးလေး ပြူးနမေိသည်။ ရည်းစားဖြစ်သူထွန်းနိုငလြီးနှင့ြ ခငပြှန်းဖြစ်သူတငမြွိုးလီး နှစ်ချောင်းသာ မှငဘြူးရာ သကမြောင်၏ တုတခြိုငထြှားကြိုင်းသောလီးအား ပထမဆုံးအကြိမ် မှငဖြူးသညဖြစ်၏။ မကြလြုံးလေး ပြူး၍ လီးအားစိုကကြှည့န်သေော လှကြညအြား သကမြောငမြှ ဆှဲထူကာ သနပခြါးလိမ်းသော နရောမှ ကုတငဘြကသ်ို့ ခေါခြဲ့လိုကသ်ည်။ လှကြညတ်ဈယောကြ ကိုယတ်ုံးလုံးဖြင့ြ ထရပကြာ သကမြောငလြီးအား ခိုးကြည့်ရြင် လိုကပြါခဲ့၏။
ကုတငအြလယစြောင်းတွင် သကမြောငမြှ ခွတွေဲလောင်းခထွိုငရြင်း လှကြညအြား ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောငထြိုငခြိုင်းထားသည်။ ထို့နောကြ ရမျမကစြိတမြကသွေးသော လှကြညလြကတ်ဈဖကအြား ဆှဲယူကာ သူ၏ လီးပေါတ်ငပြေးလိုကြ၏။ လှကြည်၏ အေးစကတ်ုနရြငန်သေော လကကြလေးအတွင်း သကမြောင်၏ လီးမဲကြီးမှာ မပြော့မမာ အနထေားဖြင့ြ ရောကရြှိနသည်ေ။ လှကြညတ်ဈယောကြ သကမြောငကြ သူမစောကပြတလြေးအား ယကပြေးထားသဖြင့ြ အခုခွိန် သူ့လီးများ ပြနစြုပခြိုင်းမလားဟု မရဲတရဲလေး တွေးနမေိ၏။ သူမ အတွေးမဆုံးခင် သကမြောငထြံမှ စကားသံ ခပတ်ိုးတိုး ထွကလြာသည်။
” အဈမလှကြည် ”
” ရှင် ”
” ခုန … အဈမစောကဖြုတ် ကနွောြ ယကပြေးတယန်ောြ ”
” အို.. … နငကြလည်း ”
” အခု … ကနွော့လြီး ပြနစြုပပြေးဦး ”
သကမြောငစြကားအဆုံး အလိုအလွောကြ လီးအားညှဈမိသလိုဖြစ်ကာ ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငထြားမိသည်။ သူမဘဝတွင် တခါမှ မခံစားဖူးသော အရသာအား ပေးစွမ်းနိုငတ်ဲ့ သကမြောငမြကြန်ှာအား မော့ကြည့်လြိုကြ၏။ ထို့နောကြ ရှကစြိတန်ှဈရမျမကစြိတ် ရောထွေးကာ သူမလကန်ှင့ြ အုပကြိုငထြားသော သကမြောငလြီးဆီ မကြန်ှာအပလြိုကမြိသည်။ ပထမဆုံး လွှာဖြားလေးဖြင့ြ လီးထိပအြား မရဲတရဲလေး တို့ထိပစ်၏။ လီးထိပအြပေါကမြှ စို့ထွကန်သေော အရညကြှည်ဥလေးအား ထိမိသညန်ှင့ြ ညှီစို့စို့ ငံကြိကြိ အရသာလေးကြောင့ြ မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့သှားသည်။ ထို့နောကြ သိကျခာနှင့ဆြန်ဒအား လှဲရန် သကမြောငခြိုင်းသမွှ လိုကလြံလုပဆြောငပြေးနမေိ၏။ အစပိုင်း လီးနံ့ကြောင့ြ စိတထြဲတွန့မြိပမယေ့ြ နောကပျိုင်း ထိုလီးနံ့များက ရမျမကစြိတအြား ပိုပြီးထကြှစသဖြေင့ြ သကမြောငလြီးအား မကမြကမြောမော စုပပြေးတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် သကမြောင်၏ မီးပြငမြတတ် လိုးခကြမြွားအောကြ ထိတလြန့အြောဟြဈကာ စောကရြညမြွား အကြိမကြှိမပြန်းထွကခြဲ့ရ၏။ လငဖြစ်သူဆီမှ မရရှိခဲ့သော အိမထြောငရြေးသုခအား သကမြောငဆြီမှ ရရှိကာ သူမဆန်ဒများ ပြည့ဝြခဲ့ရသည်။
” ဟော … ဟိုတဈယောကကြလည်း … အိပခြန်းထဲ သူ့ဟာသူ … ကိုငပြှီး ညည်းနတော … ဒီတဈယောကကြလည်း တွန့လြိမန်တော ”
ညီမဖြစ်သူ လှမူအသံကြောင့ြ လှကြညမြှာ ကြေးလကြအြနထေားဖြင့ြ သူမပေါငကြှားထဲ ရှိနသေော လကတ်ဖကအြား ထုတကြာ ပကလြကလြှနရြင်း ခါးဆန့လြိုကြ၏။
” ခခြြ … ညည်းလူ … ကိုမောငခြှိမ့ကြှီးလေ … ဆေးခန်းအပြန် … ထောငန်လေို့ … ဂွင်းထု ခိုင်းလိုကရြတယ် ”
” ဟင် … ဘယလြို… အဈမနောြ … ဒီတခါတော့ … မလုပန်ဲ့တော့ ”
” မလုပပြါဘူးဟာ … စိုးရိမမြနပေါနဲ့ ”
” ရှာမှာလည်း … ကိုသကမြောငန်ဲ့ကိဈစ … ကိုတငမြွိုးကြီးသိရင် … ဘယန်ေ့ ကြဲကြ ပြဲကြမလဲလို့ … စိတပြူနရတော ”
” အေးပါ … လှမူရယ် … ငါနားလညပြါတယ် … ငါလည်း အဲလောကတ်ော့ … မယှပါဘူး … နငကြလည်း ကိုယ့အြဈမကို ”
” မဟုတပြါဘူး … အဈမရယ် … အဈမက ကလေးလည်း ရပြီ … ပြီးတော့ လှမူနဲ့အမကေ အဈမအားကိုး နရတောလေ ”
” အေး … နငလြည်း လငယ်ူဖို့ … ဆုံးဖြတတ်ော့ … ကိုမောငခြှိမ့ကြ အသောကစြားနဲနဲ ရှိတာကလှဲလို့ … မဆိုးဘူးဟ … ပြီးတော့ ဒေါလြေးတို့ မရှိရင် … ဒီအိမရြော … ဈေးက အထညဆြိုငရြော … ကိုမောငခြှိမ့ပြဲ ရမှာ ”
” ဒါပဲ … အဈမက … သူပြောလိုကရြင် … ကိုယ့ည်ီမကို … အလိုးခံခိုင်းဖို့ပဲ … စဉြးစားနတော ”
” ခခြြ ခခြြ … နငလြည်း မခံဖူးသေးလို့ပါ … နောကကြှ … ငါ့ကိုတောင် … ကြေးဇူးတင်ဦးမယ် ”
” ကဲ … ကလေး … သိပထြားတာ … ရော့ … အောကခြပြှီး … ခွငထြောင် ခပြေးထားလိုကြ ”
……………………………………….
♪ ♫♪ ♫ ဟေ့ဟေ့ … နှမေ
…… ဟေ့ဟေ့ … နှမေ ♪ ♫♪ ♫
နှမရေဲ့ ကပုံလေးက ခစွစြရာကြယ် ♪ ♫♪ ♫
…… နှမလေေးက သင်ျကြနလြိုက
အို ဘာ တဲ့ !!
ရပကြှကထြိပ် အပြောမြဏျဍပလြေးရှေ့ သင်ျကြနသ်ီချင်ြးနဲ့ မောငခြှိမ့တ်ဈယောကြ စငကြှယဖြိနပ် ခါးကြားထိုးရင်း ဖငပြှောငလြေးနှင့ြ ကြေးနအေောင် ကနတေော့သည်။ ဒေါထြှေးဆိုငမြှ ကာလာတငထြားသဖြင့ြ ၃ ဦးသား ကောင်းနကြေ၏။ ကြေးနအေောငကြနသေော မောငခြှိမ့ြ နောကမြှကပကြာ မောငခြှိမ့ခြေါင်းပေါသ်ို့ လကန်ှဈဖကမြိုးထားရင်း လိပပြှာတောငပြံ ခတသ်လို လုပန်သေူမှာ ကိုသံချောင်း ဖြစ်သည်။ ကိုသံချောင်းတဈယောကြ မောငခြှိမ့အြား ရုပသ်ေးကြိုးဆှဲပေးသော ပုံစံပြုလုပကြာ လကန်ှဈဖကအြား သူ၏ဖိနပသ်ဲကြိုးများ စွပထြားရှာ၏။
သင်ျကြန် နှစ်တိုင်း မူးလာလငွြ ဖိနပပြွောကတ်တ်၍ ဒီနှစ်ကြိုတင် ကာကြယသ်ည့ြ အနဖြငေ့ြ လကအြားစွပထြားလိုကသ်ည်။ မောငခြှိမ့န်ှင့ြ ကိုသံချောင်းတို့နှစ်ယောကအြား ပတကြာ လကမြလေးထောငပြှလိုကြ ခေါင်းလေးငှိမ့ပြှလိုကဖြှင့ြ ကရင်း တဘိုင်းဘိုင်းပစ်လှဲနသေော အောငစြိုးမှာ အိမကြ ထွကကြတည်းက ဖိနပပြါမလာပေ။ မောငခြှိမ့တ်ို့ (၃) ဦးမှာ သင်ျကြနသ်ီချင်ြးများသာ တဈပုဒပြှီးတဈပုဒြ ပြောင်းသှားရာ သူတို့ကကြကမြွားမှာ မပြောင်းပဲ ကကြကထြပန်တေော့သည်။ သို့သောြ အောငစြိုး၏ ပတလြညကြ တဘိုင်းဘိုင်းလဲ ကကြကဆြန်းကြောင့ြ မဏျဍပအြောကရြှိလူအုပမြှာ တဝါးဝါးနှင့ြ သဘောကကြာ လကခြုပအြောဘာများ ခွီးမှင့မြှှောကစြားနကြေ၏။
နေ့လည် (၂) နာရီမတတ်င်းလောကြ မဏျဍပထြမင်းစားနားမှ လူစုခွဲကာ ညနေ ဒေါထြှေးဆိုငဆြုံရန် ပြောဆိုပြီး ကိုယအြိမကြို ပြနခြဲ့ကြသည်။ မောငခြှိမ့ြ အိမအြရောကြ တကိုယလြုံးရစေိုနပြေီး ပုံးလေးနဲ့ ရလှမြေးပကတ်ဲ့ လှမူအား တွေ့လိုကရြ၏။
” ဟင် … လှမူ ”
” ဟုတပြါ့တောြ … ကိုမောငခြှိမ့ြ မူးကနတော ရနဖြစ်မှာစိုးလို့ ဆိုပြီး … လိုကကြှည့ရြင်း … ခုနမှ ပြနရြောကတ်ာလေ ”
လှမူနောကကြ ကလေးခွီထားတဲ့ လှကြညစြကားကြောင့ြ ကြုပစြိတထြဲ နှေးကနဲ့ ဖြစ်သှားရတယဗြွ။ လှမူကတော့ ရှကပြှီး အိမထြဲဝငပြှေးသှားတယ်။ ကြုပလြည်း ရစေိုနတေဲ့ အဝတတ်ှေ အမှနလြဲရင်း ဧညခြန်းထဲ ထွကလြာလိုကတ်ာ။ ခဏနတေော့ လှမူက အင်ျကြီအပြာ ဝမ်းဆကလြေးနဲ့ ထွကလြာပြီး ထမင်းဟင်းတွေ ခူးခပပြှငဆြငန်တောပေါ့။ ကြုပန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးကို မဆိုငတ်ာဗွ။ လှကြည် ထွကလြာပြီး ကြုပတ်ို့သုံးယောကြ ထမင်းအတူစားတော့လည်း ခါတိုင်းလို မဟုတပြဲ ခေါင်းငုံ့စားနတော။ လှကြညကြို မကြစြပစ်မေးကြည့်တ်ော့ လှကြညကြ သူ့ညီမကို တဈခကြကြှည့ရြင်း ကြုပကြို ပြုံးဖြီးကြီး လုပပြှနတောပဲ။
ကြုပစြိတထြဲ မတငမြကကြှီးဗွာ။ ရုတတ်ရကြ လှမူ ဘာဖြစ်မှန်း မသိတာ။ လူချင်ြးတွေ့တာ မကြာပမယေ့ြ လှမူတို့ ညီအဈမကို ကြုပခြငပြါတယဗြွာ။
……………………………………
အခန်း ( ၈ )
” ခခြြ … အစောကြီးပါလား … ညက အိပကြော အိပရြဲ့လား ”
” အဈမနောြ … ကမွပဲ … လိုကစြနတယ်ေ ”
မနကလြင်းတာနဲ့ လှကြညတ်ဈယောကြ အိပယ်ာထစဉြ ညီမဖြစ်သူ လှမူအား မတွေ့ရပေ။ ဧည့ခြန်းထဲအရောကြ မောငခြှိမ့န်ှင့ြ ထမင်းကြောြ အတူစားနသညေကြို မှငကြာ လှမ်းစလိုကြ၏။
” လှကြညရြယ် … မစပါနဲ့ဟ … မနေ့ကကိဈစ ငါမေးကြည့်တ်ာ … နငကြစလို့ စိတကြောကတ်ာတဲ့ ”
” မယ့လြေး … နှစ်ယောကသ်ား အတိုငဖြောကြ ညီနကြပေါလား …… ဟင်းဟင်း ”
” ကဲပါ … နငရြော စားထား … ခဏနေ … ကလေးဆေးခန်း ပို့ပြီးရင် … လှမူကို မှို့ထဲ ခဏလိုကပြှမလို့ ”
ထမင်းကြောစြားပြီးတာနဲ့ လှမူက ကြုပအြတွကြ ကောဖြီဖြောပြေးနတော။ ကောဖြီလာခပြေးတော့ ကြုပလြည်း လှမူကို အနီးကပကြှည့မြိလိုကတ်ယ်။ ညဝတအြင်ျကြီက ပါးတော့ အတွင်းထဲ ဘရာစီယာလေး မှငန်ရတော။ ဘရာစီယာ အတွင်းက နို့အုံလေးကလည်း ခါညှတပြှီး ကောဖြီခွကခြတွော့ လညဟြိုကပြှီး နို့သီးခေါင်းလေးပါ ခပရြေးရေး မှငန်ရတောပေါ့။ ခကြခြငွြးပဲ ပုဆိုးထဲက လီးက တင်းကနဲ့ဖြစ်မိတယ်။ လှမူက သူအဈမလှကြညလြောကြ မထွားဘူးထငရြပမယေ့ြ အနီးကပကြှည့တ်ော့ သူနရောလေးနဲ့သူ ကြည့်ကြောင်းပါတယ် ။ ခါးလေးကခွကတ်ော့ ဖငကြကော့ထွကန်တောဗွ။ အင်ျကြီအရှညတ်ှေ ဖုံးဖုံးဝတတ်ော့ လှမူ ကိုယလြုံးအလှက ပြောကန်တောပါ။
ခဏနတေော့ ကြုပလြည်း လှကြညတ်ို့သားအမိကို ဆေးခန်းပို့ရတာပေါ့။ ဒီတခါကြ လှကြညကြ ကြုပခြါးကို ခပတ်င်းတင်းပဲ ဖကလြိုကတ်ာပါ ။ သိပမြရှကတ်ော့ပါဘူး။ ခါတိုင်းဆို ကလေးတဖကန်ဲ့ ဆိုငကြယခြွိုင့ဆြောင့ရြင် ပြုတကြမွလိုဖြစ်တယ် ပြောတယ်။ တခကြတ်ခကြြ ခါးဖကထြားတဲ့ သူ့လကကြ ကြုပလြီးလာလာထိတာ အဲဒါလေး တဈခကြပြါပဲ။ ကြုပစြိတ် ကလိကလိ ဖြစ်တာ။ လူက နပမေယေ့ြ လီးက မနတောဗွို့ ခကြခြငွြး ထောငထြှကလြာတယ်။ အပြနကြှ ပုဆိုးရစေိုတော့ မရဘူးဗွ။ ဆိုငကြယမြောင်းရင်း လီးက အမှှောင်းလိုကထြနတေော့တာ။ လှကြညကြ ဉာဏတ်ော့ပြေးတယ် ခါးဖကတ်ဲ့ညာလကန်ဲ့ ကလေးဆေးထည့တ်ဲ့ ကြှတကြှှတအြိတအြမဲအိတကြို ကြုပပြေါငကြှား ဖုံးထားပေးတယ်။ ဒါပမယေ့ဗြွာ အိတကြိုခွိတကြိုငထြားတဲ့ သူ့လကခြွောင်းတွကေ ဆီးခုံးနားကနေ လီးအရင်းကို ထိမိတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။ လူရှောငမြောင်းလိုကြ ရပကေတ်ဲ့နရောကြ ကလေးနမကေောင်းကြောင်း အောပြှောလိုကန်ဲ့ပါ။ ဆိုငကြယထြိန်းမောင်းလာရင်း အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ လှကြညကြ ဖကြကြနဲ့ လီးအရင်းနား အုပကြိုငပြှီး ခိကနဲ့ ရယန်တောဗွို့။
” ခခြြ … ရှင့ဟြာကလည်း … တဈလမ်းလုံး မကပြါလား … လှမူနဲ့လညရြင် … မလှယကြှောပဲ ”
ပြောချင်ရြာပြောပြီး ကလေးခွီလကြန်ဲ့ အိမဝြင်းတံခါး ဖြင့ပြေးတော့ ကြုပလြည်း ဆိုငကြယကြို အိမထြဲထိမောင်းဝငပြှီး ဒေါကထြောကလြိုကတ်ယ်။ အိမထြဲရောကတ်ော့ လှမူက ရချိုးမလို့ ထငတ်ယ် ရငလြွားလေးနဲ့ဗွ။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … ဦးလေးကြောကြ ထမင်းကြောစြားပြီး ထွကသ်ှားလရေဲ့ … ရှင့ဖြို့ ပိုကဆြံပေးသှားတယ် … ထုံးစံအတိုင်း ညမှ ပြနလြာမယတ်ဲ့ ”
အိမတ်ံခါး အပေါကမြှာ လှမူက ထမိနအြပါးလေးရငလြွားပြီး မတတ်ပရြပလြကြအြနထေားနဲ့ ကြုပကြို ပိုကဆြံလိပလြေး ပေးရင်း ပြောနတောပါ။
” အေးအေး … လှမူ … ငါတို့ လွှောကလြညရြင်း လမ်းကြတော့ မုန့စြားကြတာပေါ့ ”
ကြုပလြည်း စကားပြနပြှောရင်း မကြလြုံးက လှမူပေါငကြှားထဲ ရောကသ်ှားမိတယ်။ ထမိနကြ ပါးတဲ့အပြင် ဖြစ်သလို ရငလြွားထားတော့ နရေောငထြိုးတဲ့အခွိနဆြို ပေါငကြှားက စောကမြှှေးအုံလေး ခပရြေးရေး မှငန်ရတောပဲ။ လှကြညကြှောင့ြ မကတွဲ့လီးက လှမူကြောင့ြ ဒင်းကနဲ့ ကြှတကလြာတာပေါ့။ လှမူကလည်း ကြုပပြေါငကြှားကြည့်ရြင်း ခိကနဲ့ ရယရြင်း ရချိုးဖို့ လှည့ထြှကသ်ှားတယ်။ ကြုပလြည်း ဧည့ခြန်းထဲ ထိုငရြင်း လှမူရချိုးပြီးမှ ကြုပဝြငခြွိုးလိုကတ်ာ။ ကြုပပြှနထြှကလြာတဲ့အထိ လှမူက မပြီးသေးဘူးဗွို့။ သူတို့အိပခြန်းဘကြ အသံပေးရင်း ဝငလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။
” ဟေးးး … မပြီးသေးဘူးလား … လှမူရ ”
ကြုပဝြငသ်ှားတော့ လှမူက အပေါအြင်ျကြီအကြပန်ဲ့ ဂငွြးဘောင်းဘီ အရှညန်ဲ့ဗွ။ ဟိုကရြှားဘားးး ဟော့ရှော့ပဲ လန်းနတော။ လှကြညကြ သူ့ညီမကို ခါးပတပြတပြေးရင်း လိုတာတွေ လုပပြေးနတောပါ။ မိတကြပပြါးပါးလေး ပုတပြေးလိုကြ နှုတခြမ်းနီဆိုးထားတာလေး ညှိပေးလိုကပြေါ့။ လှမူက အသားလတတ်ယဗြွ။ အပေါအြင်ျကြီကိုယကြှပကြ အနကလြေးဆိုတော့ လကမြောင်းအိုးလေးတွကေ ဖြေးနတော။ ဂငွြးဘောင်းဘီဝတတ်ော့မှ ခါးသေးကဉွလြေးအောကြ ဖငသ်ားကြီးက တင်းပြီး ကော့ထွကန်တောဗွို့။ ဆံပငတ်ှကေို သူအဈမလှကြညကြ စုခညွပြှီး နောငကြွောဘကြ ခပြေးထားတော့ နဖူးလေးအောကြ မကြလြုံးမကြခြုံးတွကေ ထင်းလို့ဗွ။
” ဒီလိုဆိုတော့ … လှမူက … အမိုကစြားပါတောြ … ညီအဈမချင်ြးတောင် … မနာလိုဘူးအေ … ခခြြ ”
လှကြညကြ သူ့ညီမ ဖငကြှီးကို ဘတကြနဲ့ရိုကရြင်း ကိုယလြုံးကို တပတလြှည့ကြှည့ပြှီး ပြောနတောပဲ။ လှမူက ကြုပမြကြန်ှာ တခကြလြှမ်းကြည့်ရြင်း ခေါင်းငုံ့ရယန်တေော့တာပေါ့။ ပြီးတာနဲ့ အိမရြှေ့ထွကြ ဆိုငကြယစြကန်ိုးတော့ လှကြညကြ သူညီမကို မဏျဍပတ်ှရေောကရြင် ကြုပန်ားနဖေို့ လူချင်ြးခွာမသှားဖို့ သချောမှာနတောပါ။ လှကြညကြို နှုတဆြကရြင်း ကြုပန်ဲ့လှမူလည်း ဆိုငကြယန်ဲ့ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ လမ်းထိပရြောကတ်ော့ ကိုသံချောင်းနဲ့ အောငစြိုးက တရှှီရှှီနဲ့ လကခြေါကတ်ှမှေုတန်လေို့ လကပြှပြီး မှို့ထဲဘကြ ဆိုငကြယကြို ဦးတညလြိုကတ်ာ။ မှို့ထဲမရောကခြင် နှစ်ယောကသ်ားရှှဲနှစ်သှားရောပဲ။
” ဟေ့ … ယောကဖြ … မင်းညီမလေး မနိုငရြင် ထားခဲ့လေ ”
” ယောင်းမရေ … ဖကထြားဟေ့ … ရှေ့ကလူကြီးကို မလှတန်ဲ့ ”
ကြုပတ်ို့ မှနမြာလူမွိုးတွရေဲ့ ခစွစြရာ ဓလေ့ပေါ့။ ရပကေရြင်း တဖကသ်ား မခံသာအောင် လှမ်းစကြတာ။ လှမူက ဆိုငကြယန်ောကကြနေ ခွထိုငပြမယေ့ြ ကြုပခြါးကို မဖကဘြူးဗွ။ မဏျဍပန်ားမရောကခြင် လမ်းအနောကဘြကြ အပငကြှီးအောကမြှာ အကြောဆြိုငလြေးဗွ ခုံလေးတွခင်ေးထားပြီး လူတွကလေည်း ကိုယ့အြဖြဲနဲ့ကိုယ် စုထိုငန်တောပေါ့။ ကြုပလြည်း ဆိုငကြယအြရှိနလြွှော့ပြီး လမ်းအနောကဖြကြ ကပရြပလြိုကတ်ယ်။ ခမွြးလည်း ခမွြးလာပြီဗွ။ အကြောြ နှစ်ပြဲမှာပြီး ဘီယာရလားမေးတော့ ကောငလြေးက ကြုပကြို သချောကြည့်န်တောဗွ။ ခဏနကြမှေ ရတယပြှောတာ။ ရဲတွကေ အရကဘြီယာတွေ ဖမ်းလို့တဲ့ဗွာ။ ကြုပ် ဘီယာတဝကကြုနတ်ော့ လှမူက အကြောစြားရင်း ဘီယာက တအားမူးလား မေးနတောဗွို့။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … ကမွလည်း ခမွြးတာ ဘီယာက တအားမူးလား ”
” မမူးပါဘူးဟ … ရီဝဝလေေေးပါ … ဘာလဲ နငကြ သောကမြလို့လား ”
” ဟုတ် ”
” ခါးတယန်ောြ … သောကန်ိုငလြို့လား ”
” မယ့လြေး … အထငသ်ေးတာတောြ … ကမွ ရှာမှာ ထန်းရည် ခဏတိုင်းသောကဖြူးနတောပါ ”
ဒါနဲ့ ကြုပလြည်း ဘီယာနောကတ်ဈလုံးမှာတော့ လှမူကို တဝကထြည့ပြေးလိုကတ်ာ။ မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့ရင်း တဂွတဂြှတန်ဲ့ သောကလြိုကြ အကြောလြေး စားလိုကန်ဲ့ပဲ။ ခဏနမှေ ကြုပတ်ို့လည်း ဘီယာဖိုးနဲ့ အကြောဖြိုးရှင်းပြီး ဆိုငကြယန်ဲ့ သီချင်ြးသံကြားတဲ့ဘကြ မောင်းခဲ့လိုကတ်ာ။ မဏျဍပ် အသေးနှစ်ခုက သိပမြစညပြါဘူး။ ဆကမြောင်းခဲ့လိုကတ်ယဗြွာ။ နောကပျိုင်း ဆိုငကြယလြတေိုးတော့ ခမွြးလာပုံပဲ။ အဲဒီကြမှ လှမူက ကြုပခြါးကို သိုင်းဖကတ်ာဗွို့။ လမ်းမှာ သီချင်ြးသံကြားတိုင်း ဆိုငကြယန်ောကကြနေ ကနတောနမယ်ေ သူ့နို့အုံတွကေ ကြုပကြွောပြှငကြို ဖိပြတသ်လို ဖြစ်နတော။
ခဏနတေော့ မဏျဍပအြကြီးတဈခုတွေ့ရော။ လူတွကေ စငအြောကမြှာ ကြိတကြှိတတ်ိုးပဲ။ စငပြေါကြလူတွကလေည်း စောင်းဘောကတ်ှေ အကယွကြှီးဖြင့ပြှီး ရပေိုကတ်ှနေဲ့ အောကကြိုပကပြေးနတော။ ကြုပကြ မဏျဍပန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနောကဘြကန်ားလေး ရပပြဈလိုကတ်ယ်။ မဏျဍပကြ လမ်းအရှေ့ဘကမြှာဗွ။ ဆိုငကြယရြပတ်ာနဲ့ လှမူက မဏျဍပအြောကပြှေးပြီး ကတော့တာပဲ။ ကြုပတ်ောင် ကြောငသ်ှားတယ် ဆိုငကြယသ်ော့ အမှနန်ုတပြှီး လှမူနောကြ ပြေးလိုကရြင်း အခွအနေေ ကြည့်န်ရတော။ ဘေးမှာလည်း လူငယတ်ှေ မူးပြီး ကနကြတောဗွ။
ခဏနတေော့ ကြုပရြဲ့ သင်ျကြနပျိုးလေး စလာပြီပေါ့။ ကြုပလြည်း လှမူကိုကြည့်လြိုကြ ကလိုကပြဲဗွို့။ မှနန်ဒာ သီချင်ြးလေး ဖြင့တ်ော့ ဘာပြောကောင်းမလဲဗွာ ကြုပလြည်း ကြေးနအေောင် ကပစ်တာ။ လှမူက လူအုပကြှားထဲ ပေါလြိုကပြွောကလြိုကန်ဲ့ မှငတ်ော့မှငန်ရတောဗွ။ သီချင်ြး မပြီးခင် ကြုပလြကမြောင်းကို လကတ်ဈဖကကြ လာဆှဲလို့ ကြည့်လြိုကတ်ာ လှမူဗွ။ မကြန်ှာလေးက ရဲတကန်တော။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … ပြနကြှစို့ ”
” ဟမ် … နငပြဲ … လညခြငွလြှပြီဆို … အခု ဘယလြိုဖြစ်တာလဲဟ ”
” လာပါဆို ”
ဒါနဲ့ ကြုပလြည်း ကြောကလြမ်းအနောကဖြကြ ပြနကြူးနတေဲ့ လှမူနောကြ လိုကရြတာပေါ့။ လမ်းရောကတ်ော့မှ ပြောပြတာဗွို့။ ကနရင်ေးနဲ့ နောကကြ အမူးသမား အခွို့က သူ့ဖငတ်ှေ ပြတသ်ပန်တောတဲ့။ ရှေ့က လူကလည်း နို့အုံတွကေိုငရြင်း သူ့ပေါငကြှားထဲ နိုကလြို့ တိုးခွေ့ပြနထြှကလြာခဲ့တယ် ပြောတာ။
” ဪ … ငါ့ လှမ်းအောလြိုကြ ပြီးရော ”
” ခေါန်တောပဲ … ကိုမောငခြှိမ့ကြ ကြေးနအေောင် ကနတော … လှည့တ်ောင် မကြည့်ဘြူး ”
” သီချင်ြးသံတွေ … ဆူနလေို့ နမယ်ေ ”
” တောပြှီ … အိမမြှာပဲ နတေော့မယ် ”
ကြုပလြည်း လှမူကို ချော့ရင်း အိမပြှနမြောင်းလာခဲ့တာပေါ့။ အိမရြောကတ်ော့ ရစေိုဝတတ်ှလေဲပြီး ကြုပလြည်း ခဏမှေးနလေိုကတ်ယ်။ အတောလြေးကြာမှ အိပခြန်းကထွကတ်ော့ လှမူက အင်ျကြီလကပြှတအြစိမ်းလေးနဲ့ ထမီအဝါလေး ဝတပြှီး အိမရြှေ့တန်းလွားလေးပေါြ ထိုငန်တောဗွ။ အိမမြကြီးတံခါးရဲ့ မှောကဘြကန်ားကပလြကြလြေး ခုံရှညတ်ဈလုံး ခင်းထားတာပါ။ တခါတလေ နေ့ခင်းဘကြ ဒေါလြေးစိန် အိပတ်ဲ့ ခုံရှညလြေးပေါ့။ မှောကဖြကဝြန်းထရံကို ကြောပေးပြီး ဒူးနှစ်ချောင်းထောငရြင်း ဒူးပေါလြကတ်ငစြဉြးစားနတော။ မကြန်ှာလေးက ဘေးလှဲထားတာဗွ။ ဒူးခေါင်းနှစ်ဖကစြိထားပမယေ့ြ ခွသလေုံးတွေ ခွဲထောကထြားတော့ ထမိနကြ အောကစြလှတန်တောပေါ့။
ကြုပလြည်း အနီးနားရောကတ်ဲ့ထိ လှမူပေါငကြှားထဲ စိုကကြှည့န်တောပဲ။ ပေါငသ်ားဖြေးဖြေးလေးတွရေဲ့ အရင်းမှာ စောကမြှှေးအုံ ပါးပါးလေး မှငန်ရတောပေါ့။ လှမူနဲ့မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ကန့လြန့အြနထေား ဝငထြိုငမြှ လှမူက ပေါငလြေးကို မသိမသာလေး စိပစ်တာ။
” လှမူ … နင် ရှာကိုလှမ်းနတောလား ”
” အမ် … မဟုတပြါဘူး ”
” ဒါဆို … ရည်းစား လှမ်းနတောလား ”
” ခခြြ … ကိုမောငခြှိမ့ကြ ဘာလို့ အဲလို ထငန်တောတုန်းတော့ ”
” မသိဘူးလေ နင့မြကြန်ှာက တဈခုခုကို လှမ်းပြီး ငေးနတောလားလို့ ”
” အံမယ် … မဟုတရြပါဘူးတောြ … ဒီတိုင်းပဲ ရောကရြာပေါကရြာ တွေးနတောပါ ”
” ငါတို့ တွေ့ကြတာ ရကပျိုင်း ရှိသေးပမယေ့ြ … ငါ နင့အြပေါြ … ဟိုလေ … အဲဒါ ”
” တဟိုဟို နဲ့ … ဘာလဲတော့ ရှင့ဟြာက … မဖြစ်ပါဘူးတောြ … ပြောမှာသာ ပြောပါ ”
” ငါပြောရင် … အခွင့ရြေးယူသလို ဖြစ်နမလေားဟာ … ဒီလိုဟာ … နေ့လညကြ နငပြှောပြတော့ … ငါ့စိတထြဲ တမွိုးကြီးဖြစ်လာတာ ”
” ဘယဟြာလဲ”
” မဏျဍပမြှာလဟော … နင် အနိုငကြငွ့ခြံရတယ် ပြောတော့ ”
” အာ … အဲတုန်းက မပြောပဲနဲ့ … အခုမှ ”
” မဟုတဘြူးဟ … အိမရြောကမြှ ပြနတ်ှေးရင်း ငါခံစားလာရတာ ”
” ထားလိုကပြါ … ပြီးသှားပြီပဲ … နောကရြကြ လှမူ အိမမြှာပဲနတေော့မှာ မလညတ်ော့ပါဘူး ”
” အေးပါ … ငါပြောချင်တ်ာက … အဲလိုခံစားလာပြီး … ငါ နင့အြပေါကြို … ဟို ဟာ ”
” လုပပြှနပြှီ … ဟိုဟာက … ဘာလဲတော့ ”
” ဟူးးး … ငါ အခွင့ရြေး ယူသလို ဖြစ်မှာ စိုးတယဟြာ ”
” ကဲ … ကိုမောငခြှိမ့ြ … ရှင်းရှင်းပဲပြော … ရှင် ကမွကို … ရည်းစားစကား ပြောချင်တ်ာမလား ”
” ဒါတော့ ဒါပေါ့ဟာ … နငကြလည်း … ဒါပမယေ့ြ ”
” အမလေး ပြီးမှာ … မဟုတတ်ော့ဘူး ဒီတိုင်းဆို ”
” ဒီလိုဟာ … ”
” ဪ … အိမထြဲ မမှငလြို့ လိုကရြှာနတော သူတို့က ဒီမှာ အကြည့်ဆိုကန်ကြတော … ဟင်းဟင်း ”
ကြုပပြှောခါနီးမှ လှကြညကြ ဘှားကနဲ့ အိမပြေါကဝြကနေ ပေါလြာတာဗွ။ ကြုပတ်ို့ရှေ့ ခါးထောကရြင်း ပြောချင်ရြာ ပြောနတေော့တာ။
” ဟာ … မဟုတပြါဘူး ”
” အကြည့်မဆိုကပြါဘူး … အဈမကလည်း ”
” အင် … နငတ်ို့လကတ်ှေ ကြည့်ြဦး လှမူ ”
” ဟင် ”
” အို.. ”
ဟုတတ်ယဗြွို့ ။ ကြုပလြကကြ လှမူ ဒူးခေါင်းပေါတ်ငထြားတဲ့ သူ့လကလြေးတွကေို အုပကြိုငမြိထားတာ။ စကားပြောရင်း သတိမထားမိကြတာဗွ။ လကတ်ှအမှေနခြှာပြီး ကြုပလြည်း အိမထြဲဝငခြဲ့လိုကတ်ယ်။ နောကကြွောဘကကြ လှမူရဲ့ ခိကနဲ့ ရယသ်ံလေး ကြားလိုကရြတယဗြွာ။ နောကရြကကြှ လှကြညတ်ို့သားအမိကို ဆေးခန်းပို့ပြီး ကြုပ် ဘီယာပါဆယဝြယလြာလိုကတ်ယ် ။ အပြငမြထွကတ်ော့ပဲ လှမူ အနားလေးပဲ နတေော့တာ။ လှမူ ထမင်းဟင်းခကြလြည်း ဘေးကနေ ကူလုပပြေးလိုကတ်ယ်။ လှကြညကြတော့ ထုံးစံအတိုင်း စနောကန်တောပါပဲ။ ကြုပန်ဲ့လှမူက သိပမြရှကကြှတော့ပါဘူး ပြနတ်ောငစြလိုကသ်ေးတာ။
………………………………………………
အခန်း ( ၉ )
သင်ျကြနန်ောကဆြုံးရကကြှမှ ပြသနာတကတ်ော့တာဗွ။ ကြုပလြကထြပဖြို့ ဆုံးဖြတထြားတဲ့ လှမူဆီက အကူညီတောင်းတဲ့ စကားသံပါ။
” ကူညီပါဦး … ကိုမောငခြှိမ့ရြယ် …… အဟင့ဟြင့ြ …… ကမွ …… ဘယသ်ူမှ ပြနမြပြောပါဘူး …… ပြီးတော့ ရှင့အြခစွကြို လကခြံမှာပါ … အဈမ ခံစားနရတောကို မကြည့်ရြကလြို့ပါ ”
ညနေ (၆) နာရီလောကြ နရေောငပြွောကပြှီး အမှောငထြု ကြီးစိုးလာတဲ့အခွိနပြေါ့။ ကြုပလြည်း ဘေးကြပန်ံကြပ် ဖြစ်ရတော့တာပဲ။ ညနေ (၄) နာရီခွဲလောကြ လှကြညကြ မုန့ဟြင်းခါးဝယမြယဆြိုပြီး ထွကသ်ှားတာ (၅) နာရီ ကြောတ်ဲ့ထိ ပြနမြလာလို့ ကြုပန်ဲ့ လှမူတို့ နောကကြလိုကကြှတာပေါ့ ။ မုန့ဟြင်းခါးဆိုငကြ ရပကြှကြ အလယန်ားလေးတငပြါ။ အသှားအပြန် (၁၅) မိနဈဆို ရပြီ။ မုန့ဟြင်းခါးဆိုငရြောကတ်ော့ မုန့ဟြင်းခါးသည် ကိုဖိုးထွန်းက ဆီးပြောတော့တာပဲ။
” မောငခြှိမ့ြ … မင်းတို့အိမအြလယလြာတဲ့ … ကလေးမလေး သကသ်ာလား ”
” ဗြာ ”
” ရှင် ”
ကြုပရြော လှမူရော ပျိုငတ်ူထူးရင်း အံ့သှသှားမိတယ်။
” အခု … သူပြနမြလာလို့ … မုန့ဟြင်းခါးဆိုင် လိုကလြာကြတာဗွ ”
” ဟုတပြါတယရြှင် … အဲဒါ ကမွ အဈမပါ ”
” ဟေ ”
ကိုဖိုးထွန်းက မကြလြုံးအပြူးသားနဲ့ ကြုပန်ဲ့လှမူကို ပြနကြှည့န်တောဗွ။
” ဘာဖြစ်တာလဲ ပြောပါ … ကိုဖိုးထွန်းရ ”
” ငါ့ဆီက မုန့ဟြင်းခါး ဝယပြှီးထွကသ်ှားတော့ … ဟိုး ရှေ့နားမှာ … ဦးကြောကြှီး ကားနဲ့ပြတမြိတာကြ … ခွထေောကန်ဲနဲ ပြန်းသှားတယ် ကလေးမလေးက … ဦးကြောကြှီးက … ကလေးမအိမ် လိုကပျို့မယ် ဆိုပြီး ငါ့ဆိုငကြ မုန့ဟြင်းခါး နောကတ်ဈပြဲ ဝယထြည့ပြေးသေးတယ် … မုန့ဟြင်းခါး အိတကြ မှောကကြသွှားလို့ ”
” ဟာ … ဟို (၂) လုံး (၃) လုံး … လုပတ်ဲ့ ဦးကြောကြှီးလား ”
” အေးလကြော ”
” ဒုကျခပဲဗွာ … လှကြညကြ … အခုထိ အိမပြှနမြရောကသ်ေးဘူး ”
” ကိုင်း ဒါဆို … မင်း ဆိုငကြယ် ပြနယ်ူကြာ … ဦးကြောကြှီး တိုကြ ငါသိတယကြှ … သှားမေးကြမယ် ”
” ဟုတ် … ကိုဖိုးထွန်း ”
ကြုပလြည်း အိမပြှနပြှီး လှမူကို စိတမြပူဖို့ ကလေးကြည့်ထြားဖို့ မှာပြီး ဆိုငကြယန်ဲ့ ကိုဖိုးထွန်းဆိုင် ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ လှမူ ငိုမဲ့မဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ ကနွရြဈခဲ့တာပေါ့။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … မှနမြှန် ပြနလြာနောြ ”
” အေးပါ လှမူရယ် … စိတပြူမနနေဲ့ ”
ကြုပ် ကိုဖိုးထွန်းဆိုငရြောကတ်ော့ ကိုဖိုးထွန်းက ဆီးပြောတော့တာပဲ။
” စိတမြပူနဲ့တော့ … မောငခြှိမ့ရြေ … ဒီမယ် အခုပဲ … ဦးကြောကြှီး အိမန်ားကလူ ပြောပြနတော … အဲဒီမိန်းကလေး ဦးကြောကြှီးအိမမြှာ သချောတယကြှ … ကားထဲမှာ မိန်းကလေးတဈဦးပါတယတ်ဲ့ … ခွံထဲဝငသ်ှားတော့ ”
ကြုပကြှည့လြိုကတ်ော့ ကြုပတ်ို့နဲ့ မတိမ်းမယိမ်း အသားညိုညို ဆံပငတ်ိုတိုနဲ့ လူတဈယောကဗြွ။ သချောအောင် ထပမြေးရသေးတာ။
” အင်ျကြီအစိမ်း ထမီအညိုလေးနဲ့လေ … ဒီက အဈကို မှငတ်ာ ဟုတလြားဗွ ”
” ကားထဲထိုငလြကြြ မှငလြိုကတ်ော့ ထမီတော့မသိဘူး အင်ျကြီအစိမ်းက ဟုတတ်ယ် ”
” ကဲ လာပါ … မောငခြှိမ့ရြာ … ပြောနတော ကြာတယ် … အခုသှားစို့ ”
ကြုပန်ဲ့ လှကြညကြို မှငခြဲ့တယဆြိုတဲ့လူ စကားပြောနတေုန်း ကိုဖိုးထွန်းက ဖြတပြှောနတောနဲ့ ကိုဖိုးထွန်းကို ဆိုငကြယပြေါတ်ကခြိုင်းပြီး ကိုဖိုးထွန်းပြောတဲ့အတိုင်း မောင်းခဲ့လိုကတ်ယ်။
……………………………………
” ကြှီ … အမေ့ ”
လှကြညတ်ဈယောကြ ညနစော မုန့ဟြင်းခါးနှင် ထမင်းစားရန် လာဝယစြဉြ မုန့ဟြင်းခါးဝယပြှီး ပြနအြထွကြ မုန်ုဟင်းခါးဆိုငန်ှင့ြ ခပလြှမ်းလှမ်း မကြစြောင်းထိုးလောကတ်ှင် တဘကလြမ်းခွိုးမှ ကားတဈစီး ရုတတ်ရကပြေါလြာကာ ပြတမြိသှား၏။ လဲအကြ လကထြဲမှ မုန့ဟြင်းခါးဟင်းရညထြုပလြေးပါ ပြုတကြသွှားသည်။ မုန့ဟြင်းခါးသည် သူမအနားပြေးလာစဉြ ကားထဲမှ အသကြ (၅၀) ကြောြ မကြမြှနအြမဲ တပထြားသော ခပဝြဝ ဗိုကရြှှဲရှှဲ လူကြီးတဈဦး ဆင်းလာ၏။
” ရလား ကလေးမ ”
” ဟုတကြဲရှင့ြ ”
” ဘယန်ားနတောလဲ … အနကြယ် လိုကပျို့ပေးပါ့မယ် … ဪ … မုန့ဟြင်းခါတွလည်ေး မှောကကြုနတ်ာလား ”
” ဟုတတ်ယဗြွ … အခုလေးတင် ကနွော့ဆြိုငကြ ဝယသ်ှားတာပါ ”
လှကြညန်ှင့ြ ထိုလူကြီး စကားပြောနစဉြေ မုန့ဟြင်းခါးသညဖြိုးထွန်း ရောကလြာကာ ဝငပြှောနတေော့သည်။
” ကဲ … ငါ့ညီ … မုန့ဟြင်းခါး (၂) ပြဲ ထပလြုပကြှာ … ရော့ ပိုကဆြံ … ဒီက တူမကြီး အနကြယကြားပေါကြစောင့ြ ဟုတပြှီလား ”
ခဏအကြာ ဖိုးထွန်းတဈယောကြ မုန့ဟြင်းခါးပါဆယ် ၂ ပြဲနှင့ြ ပိုသည့ပျိုကဆြံ ပြနလြာပေးပြီး ကားလေးမှာ မောင်းထွကသ်ှားတော့၏။
” ကမွနတောက … ဒီဘကလြမ်း ဦးလေး ”
” ဟုတပြါပြီ … တူမကြီး ခွထေောကြ ဆေးထည့ရြအောင် အနကြယ့အြိမ် အရငသ်ှားတာပေါ့ … ဟိုဘကြ ရပကြှကတ်ငပြါ ”
မကြာမှီ ထုံးအဖြူရောငသ်ုတထြားသော ခွံဝင်းကြီးထဲ လှကြညတ်ဈယောကြ ဘုမသိ ဘမသိဖြင့ြ ပါလာခဲ့သည်။ ခွံဝင်းတံခါးအား ထိုလူကြီးမှ ကိုယတ်ိုငဖြှင့ကြာ ကားလေးအား တိုကရြှေ့ ဆငဝြငအြောကထြိ မောင်းဝငလြာခဲ့သည်။ ပေ (၈၀) ပတလြညလြောကြ ခွံဝင်းထဲတွင် တိုကရြှေ့ ပေ (၃၀) ခန့ြ ကားတဈစီးစာ လမ်းလေးခနွပြှီး ဘယည်ာ မှကြကေအြလှတတ်ှင် ပန်းခွံအသေးလေး ပြုလုပထြား၏ ။ တိုကမြှာ (၂) ထပတ်ိုကဖြစ်ပြီး အိမထြဲရောကသ်ညန်ှင့ြ ပရိဘောဂ ပစ်စည်းများနှင့ြ ပြည့န်ကန်သည်ေ။ လှကြညတ်ဈယောကြ မကြလြုံးကစားရင်း လူခမွြးသာ တဈဦးမှန်း ရိပမြိလိုကြ၏။
” ကဲ … တူမကြီး အေးဆေးထိုင် … အနကြယ် အအေးဖြောလြိုကြဦးမယ် … ပြီးမှ ခွထေောကကြ ဒဏရြာ ကြည့်ပြှီး ဆေးထည့ရြအောင် ”
လူသံမကြားရသဖြင့ြ မိသားစု မရှိပဲ တဈယောကထြဲနတောလားဟု တွေးမိပြနသ်ည်။ မုန့ဟြင်းခါးထုပလြေးအား စားပြဲပေါတ်ငကြာ နံရံကပ် ဖောင်းကြှပနခြွီကားများအား ငေးကြည့်န်စဉြေ လူကြီးမှာ ဖနခြှကတ်ဈလုံးကိုငကြာ လှကြညန်ား ပြနရြောကလြာ၏။
” ကဲ … ခုန ကားနဲ့ ပြတမြိတော့ … လန့သ်ှားပုံပဲ … သံပရာရညလြေး သောကပြါဦး အနကြယကြ … တဈယောကထြဲနတောကြယ့ြ … နာမညကြ တိုးကြောပြါ ဒီက တူမကြီး နာမညကြ ဘယသ်ူတုန်း ”
” သမီးနာမည် … လှကြညပြါ … ဦးလေး … ရှာက ဘုရားဖူးလာကြရင်း … မှို့က အဒေါအြိမမြှာ ခဏ တည်းတာပါ ”
” ဪ ”
လှကြည် စကားဆုံးတော့ ဦးတိုးကြောြ မကြလြုံးများ အရောငလြဲ့သှားသည်။ ဦးတိုးကြောမြှာ ထိပသ်ီးလောင်းကစားဒိုင် တဈဦးဖြစ်ကာ တဏရမျမကလြည်း ကြီးမားလှသည်။ ကာမစိတပြှင်းထနပြမယေ့ြ အပြောမြယ် ပြည့တ်နဆြာများနှင့ြ မဆကဆြံပေ ပကသ်ကရြာ ပကသ်ကကြှောင်း တလငကြှာ မုဆိုးမ အရပထြဲ ငှကြေေးအဆငမြပြသေော အိမထြောငသ်ညမြွားနှင့သ်ာ ဆကဆြံလေ့ရှိသည်။ ရောဂါပိုးကူးစကမြှာတော့ သမတေတကြှောကြ၏။ အခုလည်း တောသူပုံစံ ကိုယလြုံးထွားထွားနှင့ြ လှကြညအြားကားနှင့ြ ပြတမြိရာမှ အိမခြေါလြာခဲ့သည်။ ထငသ်ည့အြတိုင်းပင် တနယတ်ကြေးမှ ဖြစ်နေ၏။ ဒါမွိုးလေးများအား စားဖူးနသည်ေ။ ပြူနာမတကပြေ ။ တကလြာလငွလြည်း သူ့အိမသ်ူအပိုငမြို့ ရှင်းရလှယ်၏။ လှကြညတ်ဈယောကြ ဖနခြှကထြဲမှ သံပရာရညအြား ဖြည်းဖြည်းချင်ြးသောကရြာ အကုနကြုနသ်ှားသညန်ှင့ြ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန် တဖိန်းဖိန်း ဖြစ်လာကာ လှတလြပပြေါ့ပါးသလို ခံစားလာရသည်။
” ကောင်းလား … တူမကြီး ”
” ဟုတ် … ဦးလေး … ခခြြ ”
စိတထြဲ ရယခြငွသ်လိုလို ငိုချင်သ်လိုလို ဖြစ်ကာ ဦးတိုးကြောအြား စိုကကြှည့န်ပြန်ေ၏။ ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံး ဆဈကနဲ့ ဆဈကနဲ့ ဟိုနရောက ယားသလိုလို ဒီနရောက ယားသလိုလို ဖြစ်ကာ လကန်ှဈဖကအြား ဟိုပြတ် ဒီပြတန်ှင့ြ သပခြနွသည်ေ။ ဦးတိုးကြောမြှာ လှကြည်၏ အမူယာအားကြည့်ရြင်း အားရကြနပေစြှာ ပြုံးလိုကတ်ော့၏။ သံပုရာရညထြဲ စိတကြှှဆေးတဈမွိုး ထည့ထြားခဲ့သည်။ ဒါလည်း မကြာခဏ သုံးလေ့ရှိသော သူ၏ နည်းလမ်းတဈခုပင် ဖြစ်၏။
” ကဲ … အခန်းထဲ သှားရအောင် … တူမကြီးခွထေောကကြ ဒဏရြာ ကြည့်ရြအောငန်ောြ ”
လှကြညတ်ဈယောကြ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းနှင့ြ ဦးတိုးကြောကြိုသာ စိုကကြှည့န်သည်ေ။ ဦးတိုးကြောမြှာ လှကြညအြား ခွိုင်းမှ လကလြွှိုမကာ ဧည့ခြန်းနှင့ြ ကပလြကြြ အခန်းလှတထြဲ ခေါလြာခဲ့၏။ ဧည့ခြန်းထဲတွင် မှေ့ယာနှင့ခြေါင်းအုံးပါသော ကုတငတ်ဈလုံးနှင့ြ ရခေဲသတ်ေတာတဈလုံး ကုတငဘြေးတွင် စားပြဲခုံတဈလုံး ထိုငခြုံအလှတတ်ဈခုံ သာရှိသည်။ အခွား ပရိဘောဂပစ်စည်းများ မထားရှိပေ။ မကြလြုံးလေးလညကြာ ပါလာသော လှကြညအြား ကုတငပြေါပြကလြကအြနထေားဖြင့ြ လှဲသိပကြာ ကုတငခြေါင်းရင်းမှ မီးခလုပတ်ဈခုအား နှိပလြိုကသ်ည်။ ရုတတ်ရကြ အခန်းမီးများ လင်းထိနသ်ှား၏။ တဆကထြဲ ခေါင်းရင်းဘေးနား ပြတင်းပေါကအြား ဖြင့ရြာ အိမရြှေ့ခွံဝင်းတံခါးထိ လှမ်းမှငန်ရေ၏။ ထို့နောကြ လှကြညဒြူးခေါင်းနရောအား ဘေးမှ တငပြလှဲဝငထြိုငကြာ ထမိနအြောကန်ားစလေးအား ဒူးအထကန်ားထိ လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။
” ဒဏရြာက … သိပ် မပြင်းပါဘူး တူမကြီးရဲ့ … အရညပြှားလေး ပြန်းသှားရုံပါ ”
” ဟုတ် … ရေ ရေ … ကမ် ရေ ဆာ တာ …… ဦး လေး ရယ် ”
” ဪ … နေ နေ … တူမကြီး ဦးလေး … ရယေူပေးမယ် ”
ဦးတိုးကြောမြှာ ရခေဲသတ်ေတာထဲမှ ရတဈေဗူးဖေါကပြှီး ဖနခြှကအြလှတတ်ဈခွကထြဲ ထည့ကြာ လှကြညအြား ပြေ့ထူရင်း ရတေိုကလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ပြနလြှဲသိပကြာ ရဖနေခြှကအြား စားပြဲခုံပေါတ်ငပြှီး လှကြညပြေါငန်ားလေး တငပြလှဲပြနထြိုငကြာ ထမိနအြောကအြနားစအား ခါးပေါထြိ လှနတ်ငလြိုကတ်ော့၏။
” အိုး … ဘာ လုပ် တာ လဲ …… ဦး လေး ”
လှကြညတ်ဈယောကြ စကားသံများလေးကာ ကာမဆေးရှိနတ်ကန်ပမေယေ့ြ အသိတရား မလှတသ်ေးပေ။ သူစိမ်းယောင်ျကြားတဈယောကကြ သူမထမီအားလှနကြာ စောကဖြုတအြား ကြည့်န်သညေကြို မှငန်ရသေည်။ ရငတ်ုနပြန်းတုန် ဖြစ်လာကာ ကုန်းထပမယေ့ြ ထူးဆန်းစွာ အားအငကြုနခြမ်းနပြန်ေ၏။
” အာ..ဟာ … ဦး လေး ”
ထိုစဉြ ဦးတိုးကြောြ ညာဘကလြကကြ သူမဆီးခုံးအားပြတကြာ အောကဖြကြ စောကပြတအြုံလေးအား သပခြနွသဖြေင့ြ စိတထြဲ တဈမွိုးကြီးခံစားနရသေည်။ ဤအနထေားအား အသိစိတကြ လကမြခံသောလြည်း မသိစိတကြ သာယာနပြန်ေ၏။ စိတထြဲ ရှိန်းကနဲ့ ဖြစ်ကာ ငိုချင်သ်လို ရယခြငွသ်လို ဖြစ်လာပြနသ်ည်။
” တူမကြီးက … အိမထြောငန်ဲ့လား … ကြည့်ပြါဦး နို့သီးခေါင်းက … နို့လေးတွေ ထွကန်တော နှမွောစရာကြီး … ပြှတ် ပြှတ် ”
” ဟာ … မ စို့ ပါ နဲ့ …… ဟင့ျ ဟင့ျ ”
သူမအင်ျကြီကြယသ်ီးများပြုတကြာ ဘောလီအား နို့အုံ အောကဖြကန်ား ဆှဲခထွားသဖြင့ြ နို့အုံဖြေးဖြေးလေးမှာ ပင့ထြားသလိုဖြစ်ကာ တင်းလာရင်း နို့ရညမြွား လွှံထွကန်ေ၏။ ဘယအြခွိနကြ သူမအင်ျကြီကြယသ်ီးများ ဖြုတလြိုကသ်ညကြိုလည်း သထိမထားမိပေ။ ဦးတိုးကြောစြကားသံနှင့အြတူ နို့စို့ခံလိုကရြမှ နို့သီးခေါင်းထိပကြ ခံစားသိရှိလိုကရြတော့သည်။ တငပြလှဲထိုငရြင်း ခါးညှတကြာ အဖုတလြေးအားပြတပြှီး နို့စို့နသေော ဦးတိုးကြောမြကြန်ှာမှာ လငဖြစ်သူတငမြွိုးမကြန်ှာဖြစ်လိုကြ လငမြသိအောငခြိုးပြီး အလိုးခံခဲ့သော သကမြောငမြကြန်ှာဖြစ်လိုကြ ပြောင်းပြောင်းနပြန်ေ၏။ လှကြညတ်ဈယောကြ ခေါင်းရမ်းကာ အာရုံများစုစီးပြီး ဦးတိုးကြောမြကြန်ှာအား သချောကြည့်လြိုကသ်ည်။ အရာအားလုံး မှုံဝါးဝါး ဖြစ်နရေ၏။ စိတလြွော့ကာ မကြစြိဖြင့လြိုကပြိတလြိုကြ လုပပြေးမှ မှငကြှင်းက ပြနလြညကြှညလြငလြာတော့သည်။
” တူမကြီးက … အိမထြောငန်ဲ့ပေါ့ ”
” ဟုတ် ”
” အခုရော ”
” အခု … ကိုတငမြွိုးက … ရှာမှာပါ ”
” ဪ … ဒါဆို … ဒီမှို့ရောကတ်ာ ဘယန်ှဈရကရြှိပြီတုန်း ”
” ရှာက … ထွကလြာတာ … ၁၀ ရကကြွောပြါပြီ … ဒီမှို့က သင်ျကြနမြတိုငခြင် အရငတ်ဈရကကြ ရောကတ်ာပါ …အားးး အ အ ”
ဦးတိုးကြောမြှာ စကားပြောရင်း လှကြညစြောကစြိလေးအား ခွိတကြလှောလြိုကသ်ည်။ လှကြညတ်ဈယောကြ စောကဖြုတအြနိုကခြံရင်း ဦးတိုးကြောမြေးသမွှ ပြနဖြှနတေေော့၏။
” ဟင် ဒါဆို … အလိုးမခံရတာ ၁၀ ရကကြွောပြှီပေါ့ … မှန်းစမ်း ”
” အ … အမလေး … ကြှတ် ”
စကားအဆုံး ဦးတိုးကြောြ ညာဘကလြကခြလယကြ လှကြည် စောကခြေါင်းထဲ ရောကလြာကာ မှှနပြေနေသ်ည်။ လှကြညတ်ဈယောကြ စောကစြိလေးအား ထိုးကလှောလြိုကမြလား တွေးနခွေိန် ရုတတ်ရကြ စောကခြေါင်းထဲ မှှခေံရသဖြင့ြ ပေါငတ်နလြေးများ တဆကဆြကြ တုနခြါသှားရ၏။
” ဖြေဦးလကြော … ညည်းကသာ မဖြတော … စောကစြိလေးက ခေါင်းထောငကြှည့န်တောပါလား ”
” အ … အား အား … ဟုတ် ကဲ့ ”
……………………………
( ဇာတသ်ိမ်း )
ဦးတိုးကြောမြှာ လကခြလယအြား စောကခြေါင်းထဲမှှရင်ေး လကည်ိုးနှင် လကသ်ကြှယသ်ုံးကာ ထောငန်သေော စောကစြိလေးအား ညှပဆြှဲလိုကပြှနသ်ည်။
” ကဲ … ညည်းက … ယောင်ျကြားရှိတော့ … လီး မှငဖြူးမှာပေါ့ ”
” ဟုတ် … မှငဖြူးပါတယ် ”
” အနကြယ့ြ လီး ကြည့်ပြေးပါ့လား … ဘာဖြစ်တာမှန်းမသိလို့ ”
” ဟာ … အမလေးးး … နဲတာကြီး မဟုတဘြူး ”
လှကြညမြှာ ကာမဆေးအရှိနန်ှင့ြ ညဈတီးညဈပတမြေးခွန်းများ ဖြရင်ေး စောကပြတတ်အုံလုံး ယားနရော သူမဘယဘြကဘြေးနား တငပြလှဲထိုငရြင်း ဦးတိုးကြောြ၏ လှတန်သေော ဘယဘြကလြကကြ ပုဆိုးအောကန်ားစအား ဆှဲလှနပြှနသညေကြို ကြည့်မြိလိုကြ၏။ ဗိုကခြေါကအြထူကြီးအောကြ ပေါငဂြှတည့တ်ည့မြှ အကြောပျိုင်းပျိုင်း ထနသေော လီးကြီးမှာ တဇပဇြပန်ှင့ြ အထကအြောကြ တုနန်သညေကြို တွေ့နရသေည်။ မကြလြုံးများက လီးကြီးဆီမှ မခွာနိုငပြဲ စူးစိုကကြှည့န်မေိ၏။ ထိုအခွိန် ဦးတိုးကြောမြှာ ကုတငအြောကပြှနရြပရြင်း ပုဆိုးခါးပုံစအား ဖြညကြာ ပုဆိုးအား ခွရင်ေးပုံလိုကသ်ည်။
” တကယကြှီးလို့လား … တူမကြီးရယ် … ကိုငကြှည့ပြါဦး ”
” တကယပြါ … ကြီးတယ် ”
လှကြညည်ာဘကလြကမြှာ အလိုအလွောကြ မှောကတ်ကလြာပြီး သူမခေါင်းရင်းနား မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ တိုးကပလြာသော ဦးတိုးကြောပြေါငကြှားသို့ ရောကရြှိသှားကာ လီးကြီးအား ဆုပကြိုငထြားလိုကတ်ော့သည်။ လီးကြီးဆီမှ နှေးကနဲ့အရသာလေးက လကဖြဝါးမှ တဆင့ြ ခန်ဓာကိုယထြဲ စီးဆင်းကာ ကာမဆေးအရှိနန်ှင့ြ ပေါင်းစပမြိနပြန်ေ၏။ အိမထြောငသ်ညမြို့ မကြာမှီ စောကပြတလြေးထဲ လီးကြီးရောကရြှိလာမညကြို ခံစားသိရှိကာ လီးအား ပြတသ်ပပြေးလိုကသ်ည်။
” တူမကြီး … ယောင််ကြားထကျ ကြီးလား ”
” ဟုတ် … ဦးလေးဟာက … ပိုထွားနတော ”
” အနကြယ့ြ ဘယဟြာလဲ … တူမကြီးရဲ့ ”
” အာ … လီးလေ … ဟောဒီက … ဦးလေး လီးကြီးပေါ့ ”
ဆေးအရှိနလြား လီးနှင့ဝြေးနလေို့လား ဝခွေဲမရပေ လှကြညတ်ဈယောကြ စကားပြော ရဲတင်းလာကာ ဘယလြကကြ ဦးတိုးကြောလြီးအား ပြတသ်ပရြင်း ညာလကကြ သူမ နို့အုံလေးအား ညှဈခွနသေည်ေ။ ဦးတိုးကြောမြှာ လိုချင်သ်ော အနအထေားရောကမြှ လှကြည့်ြ ကိုယလြုံးအား ကုတငပြေါြ ကနလြန့ဖြှတ် လှည့ရြင်း ပေါငတ်နလြေး မှှောကကြာ ဖြဲပြီး ဒူးကောကကြှေးနရောအား လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ ဘယည်ာဖိထားလိုကြ၏။ ထို့နောကြ စောကရြညမြွားရှှဲကာ ဖောင်းကြှနသေော စောကပြတအြကကြှဲကြောင်းထဲ လီးထိပဖြှင့ြ ထိုးခွဲကာ စောကစြိလေးအား ဒဈဖူးနှင့ြ တဘကဘြကြ ရိုကပြဈသည်။
” ရှီးးးး …… အ ”
လီးမဝငသ်ေးပဲ အစိလေးရိုကခြံရယုံဖြင့ြ လှကြညစြောကခြေါင်းမှ စောကရြညမြွား ပြကကြနဲ့ ထွကကြလွာခဲ့ရ၏။ ဦးတိုးကြောြ၏ အတွေ့ကြုံရ နောကတ်ခါ ဆှဲစားဖို့ အလားအလာ ရှိကြောင်း သိရှိလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲ ဒဈအားမှုပကြာ ဖိထည့ပြဈ၏။ လီးဝငသ်ညန်ှင့ြ လှကြညဆြီမှ စူးစူးဝါးဝါး အောသ်ံလေး ထွကပြေါလြာတော့သည်။ စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲ ဦးတိုးကြောြ လီးကြီးမှာ မဆန့မြပြဲ နရောအပြည့ယ်ူထား၏။ ကလေးအမမေို့သာ ခံသာနသည်ေ။ အပျိုဆို အဖုတန်ှုတခြမ်းသားများ ကြဲထွကမြညမြှာ အသချောပငဖြစ်၏။ ဦးတိုးကြောမြှာ လှကြညအြောသ်ညန်ှင့ြ ခါးညှတကြာ လှကြည့်နှုတခြမ်းအား လှမ်းစုပလြိုကသ်ည်။ သို့သောြ ဗိုကခြေါကခြံနသဖြေင့ြ နှုတခြမ်းဆီမရောကပြဲ နို့သီးခေါင်းလေးနှစ်ဖကအြား တဈလှည့စြီစုပရြင်း လှကြညပြါးစပအြား လကဖြှင့ြ ပိတထြားလိုကရြ၏။ လီးအားမလူပပြဲ ငှိမထြားရာမှ ခဏအကြာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အထုတအြသှင်း လုပကြှည့ပြှနသ်ည်။ လီးတဝကလြောကြ တဈခကြခြငွြး ဖိလိုးရင်း အရှိနရြကာ လိုးခကြမြှှင့မြညအြလုပ် ခွံဝင်းတံခါးမှ ဆိုငကြယတ်ဈစီး လူနှစ်ယောကြ သူ့နာမညခြေါန်သဖြေင့ြ လှကြညစြောကပြတလြေးထဲမှ လီးအားထုတကြာ ပုဆိုး အမှနကြောကဝြတလြိုကရြ၏။
လှကြညအြား ကုတငပြေါအြတည့ပြှနထြားကာ အင်ျကြီကြယသ်ီးများတပပြှီး ထမီအား ပြနဖြုံးပေးရင်း အိမရြှေ့တံခါးနား ထွကလြာခဲ့တော့သည်။
” ဦးကြောကြှီး … ဦးကြောကြှီး … ရှိလားဗွို့ ”
” လာပြီလာပြီ … ဘယသ်ူတွလေဲ ”
” ခငဗြွား … ကားနဲ့ပြတမြိတာ … သူတို့အိမကြ မိန်းကလေးဗွ … အခုထိ ပြနမြလာလို … အဲဒါ လာမေးတာ ”
ကိုဖိုးထွန်းစကားဆုံးတာနဲ့ ဦးကြောကြှီးမကြန်ှာ ကြကကြနဲ့ပကြသ်ှားတာဗွ။ ပြီးမှ ခကြခြငွြး ပြနပြှုံးရင်း စကားပြနပြှောနတော။
” ဪ … အေးအေး ငါလည်း ပြနပျို့မလို့ပါကြာ … ကလေးမလေးက … ခွထေောကကြ ပြန်းရုံပါ ခေါင်းမူးတယဆြိုလို့ ငါလည်း ခဏလှဲခိုင်းထားတာပါ ”
ဒါနဲ့ပဲ ဦးကြောကြှီးအိမကြ လှကြညကြို ကြုပန်ဲ့ ကိုဖိုးထွန်းပြနခြေါလြာတာပေါ့။ လှကြညကြို အလယကြ ထားရင်း ကိုဖိုးထွန်းကို နောကကြ ထိန်းခိုင်းရတယ်။အိမရြောကတ်ော့ လှကြညကြို ဧည့ခြန်းထဲက ခုံပေါခြပြှီးတာနဲ့ ကိုဖိုးထွန်းက သူ့မုန့ဟြင်းခါးဆိုင် ပြနသ်ှားတာဗွ။ ကိုဖိုးထွန်းပြနသ်ှားပြီး ခဏနတေော့ ပြူနာစတော့တာပဲ။ တလမ်းလုံး တအီးအီး ညည်းရင်း လိုကလြာတဲ့ လှကြညပြေါ့။ ငိုလိုကရြယလြိုကြ သူ့ခန်ဓာကိုယကြို ပြတခြွလေိုကန်ဲ့ ဆူညံနတော။ ခွဖြေားထောကပြှီး ခါးကော့ရင်း ပေါငကြှားတွပေါ နိုကန်တောဗွ။ ကြုပရြိပမြိပါတယဗြွာ ဟို ဦးကြောကြှီး ဆိုတဲ့လူ စိတကြှှဆေး တမွိုးမွိုး တိုကထြားတာပါ။ လှမူကို ပြောပြလိုကတ်ယ်။
လှမူက ပထမတော့ ကြောငတ်ောငတ်ောင် ဖြစ်နရှောတာပါ။ ဒါနဲ့ကြုပလြည်း လှမူနဲ့တိုငပြငပြှီး လှကြညကြို ရခွေိူးပေးကြတယ်။ ရလေောင်းတော့ ငှိမသ်ှားပါတယ်။ ရချိုးပြီး အဝတစြားလဲတော့ ကြုပ် ခဏ ရှောငပြေးလိုကတ်ာ။ အဝတစြားလဲပြီး လှကြညကြို သူတို့အိပခြန်းထဲ ပို့ပေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ကြုပလြည်း ကြုပအြိပခြန်းထဲဝငပြှီး အနားယူလိုကတ်ာ။
………………………………………….
” ကြှိ … ကိုမောငခြှိမ့ြ …… အဈမ ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး … အဟင့ြ ဟင့ြ ”
တံခါးဖြင့သ်ံနဲ့ လှမူ တဟင့ဟြင့န်ဲ့ ဝငလြာတာဗွ။
” ဟင် … အေးအေး … လာပြီ ”
ကြုပလြည်း ကုတငပြေါကြ အမှနထြ လှမူနဲ့ သူတို့အိပခြန်းဘကြ ဝငလြာခဲ့တာ။ လှကြညကြ လကတ်ှအငှေိမမြနပေဲ ဖြာကို ခွဈလိုကြ ကိုယလြုံးက ပကလြကအြနထေားကနေ ဟိုဘကလြိမ့လြိုကြ ဒီဘကလြိမ့လြိုကပြဲ။ မှငမြကောင်းတာက ပါးစပကြ အဖြားတကသ်လို တဟင်းဟင်း ညည်းရင်း ပကလြကအြနထေားနဲ့ ခွဖြေားထောကခြါးကော့ပြီး သူ့နို့တွေ ညှဈခွနတေော။ လကတ်ဈဖကကြလည်း ထမီအပေါကြနေ ပေါငကြှားထဲ ပြတန်တောဗွို့။ မကြလြုံးတွကေ ဂနာမငှိမပြဲ လညထြှကန်တယ်ေ။
” ကြည့်ပြါဦး … ကိုမောငခြှမ့ရြယ် …… အဟင့ြ …… အဈမ တခုခု ဖြစ်ရင် … ကမွရငကြွိုးပါပြီ … အဟင့ြ ဟင့ြ ”
” အဲဒါ … စိတကြှှဆေး တမွိုးကြောင့ြ ဖြစ်တာဟ … ဟိုလူ … ဦးကြောကြှီး ယုတမြာတာ ထငတ်ယ် …… ဟူးးးး ”
” အခု … ဘယလြို လုပကြှမှာလဲ … ဟင် ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
” ကဲ … ကလေး နိုးလာလိမ့မြယ် … လှကြညကြို ငါ့အခန်းထဲ ရှေ့ရအောင် … တဈနည်းပဲ ရှိတော့တယ် သူ့စိတတ်ှကေို လွော့အောင် လုပရြတော့မှာ ”
လှမူနဲ့ကြုပ် လှကြညကြို ကြုပအြိပခြန်းထဲ ပြောင်းရှေ့ပြီး ကုတငပြေါတ်ငထြားလိုကတ်ယ်။ လှမူကလည်း သူအဈမ ဒီအခွနကေေ လှတမြှောကရြင် ရတယ် ဘာလုပလြုပ် ခွင့ပြှုတယပြေါ့။ ကြုပအြခစွကြိုလည်း လကခြံတယ် ဒီကိဈစနှုတလြုံပါ့မယ် ပြောတယ်။ ကြုပန်ဲ့လှမူက ကုတငပြေါြ တဟင်းဟင်းညည်းရင်း ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံး တုနဆြင်းနတေဲ့ လှကြညဘြေး တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကြ ကြည့်ရြင်း ပြောနကြတောပါ။ ကြုပလြည်း ဆုံးဖြတခြကြြ ခလွိုကတ်ော့တယ်။ ဘာဖြစ်ဖြစ်ဗွာ လှမူက ခွင့ပြှုနတောပဲ။
” ဗစြျ … ဗှိ …… ဘှတ် …… ဗှိ ဖြပ် ”
လှကြညပြေါငကြှားထဲ ဒူးထောကန်ရောယူပြီးတာနဲ့ ထမိနအြောကန်ားစကို ဆီးခုံးထိ လှနတ်ငလြိုကတ်ယ်။ လှကြညပြေါငကြှားက ရဲပြီး ဖောင်းကြှနတေဲ့ စောကပြတမြှငတ်ာနဲ့ လီးက ခကြခြငွြး ထောငလြာတာပါ။ ပုဆိုးကို ခါးခွိတပြှီး လီးထိပန်ဲ့ စောကရြညအြိုငန်တေဲ့ လှကြညစြောကခြေါင်းထဲ ဖိသှင်းပေးလိုကတ်ယ်။ လီးဝငတ်ာနဲ့ စောကခြေါင်းက တဗှိဗှိနဲ့ လတွေေ အမထြုတန်တော။ လှမူက မကြန်ှာလှဲထားရင်း လီးဝငသ်ံကြားတော့ သူ့အဈမ ပေါငကြှားကို လှည့ကြှည့တ်ာပေါ့။ လှကြညစြောကခြေါင်းထဲ တဝကလြောကမြှုပန်တေဲ့ ကြုပလြီးကို မှငတ်ော့ မကြလြုံးလေးပြူးပြီး ကြုပမြကြန်ှာကို လှမ်းကြညန်တော။
” အို.. ”
အကြည့်ခြငွြးဆုံတာနဲ့ လှမူမကြန်ှာလေး ရဲတကလြာပြီး ခေါင်းငုံ့သှားတော့တာပဲ။ အဲ့ဒီအခွိန် လှကြညဆြီက တအီးအီး ညည်းသံနဲ့အတူ လှကြည် ပေါငန်ှဈဖကကြ မှှောကတ်ကလြာပြီး ကြုပခြါးကို ခွိတဆြှဲလိုကတ်ယ်။ ဒါနဲ့ ကြုပလြည်း ဒူးထောငလြကြအြနအထေားနဲ့ လှမူဆီက အကြည့်လြှဲပြီး ခါးညှတရြင်း လှကြည် ခွိုငကြှားထဲ ကြုပလြကန်ှဈဘကထြောကလြိုကတ်ာ။
” အ …… အားးး …… အင်းဟင်း ”
လကထြောကရြင်း လီးအရင်းထိ ဖိသှင်းမိတော့ လှကြညဆြီက အားကနဲ့ ညည်းသံလေးထွကလြာပြီး သူ့လကန်ှဈဖကကြ ကြုပလြကမြောင်းအိုးတွကေို ဆုပန်ယန်တယ်ေ။ ကြုပလြည်း လှမူအပေါမြကြန်ှာပူပမယေ့ြ စောကခြေါင်းအတွင်းသား နုနုလေးတွကေ ညှဈဆှဲပေးတော့ အခကြြ (၅၀) လောကြ မနားတမ်း ဆောင့လြိုးမိတာ။ လှမူရှေ့ သူ့အဈမ အရင်းခေါကခြေါကကြို လိုးပေးနတယေဆြိုတာ မေ့တောငသ်ှားတယ်။ သတိကပတ်ာနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးလိုးရင်း လှမူဘကကြှည့တ်ော့ လှမူက သူအဈမစောကပြတထြဲ ဝငထြှကန်တေဲ့ ကြုပလြီးကို ကြည့်လြိုကြ သူ့အဈမမကြန်ှာကို ကြည့်လြိုကပြေါ့။
လီးအရင်းထိ ဖိသှင်းတိုင်း လှကြညမြကြန်ှာလေး မော့တကသ်ှားတိုင်း လှမူမကြန်ှာလေး မဲ့ကနဲ့ ဖြစ်သှားပြီး သူ့စောကဖြုတထြဲ ကြုပလြီးဝငသ်လို လိုကပြါခံစားနတောဗွ။ ခပတ်င်းတင်းလေး ကြိတဆြောင့ပြေးတော့ မကြာပါဘူး လှကြညလြကတ်ှေ ကြုပလြကမြောင်းနှစ်ဖကကြို ခပတ်င်းတင်းဆှဲရင်း စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတန်တယ်ေ။ ကြုပကြ လီးကို လှကြည် အဖုတထြဲ စိမထြားရင်း အခွအနေေ ကြည့်န်တောပေါ့။ ကြုပကြ မပြီးတာပါ လှမူရှေ့ဆိုတော့ စိတရြှိလကရြှိ သူ့အဈမကို မလိုးရဲတာ။
လှကြည် ပါးစပကြ တဘူးဘူး မှုတရြင်း ငှိမသ်ှားတော့မှ လီးကို ဆှဲထုတပြဈလိုကတ်ယ်။ စောကရြညပြကပေန်တေဲ့လီးကို ပုဆိုးနဲ့သုတပြှီး ကုတငစြောင်း ခဏထိုငန်တေုန်း လှမူက ကြုပပြုခုံးကို သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ခွိတပြှီး မကြလြုံးချင်ြးစိုကကြှည့န်တော။ လှမူမကြလြုံးက မကြရြညဝြဲနပမေယေ့ြ ကြုပကြို နားလညတ်ယ် ခွင့လြှတတ်ယ် အဈမဖြစ်သူ လှကြညအြတွကြ ကြေးဇူးတငတ်ယ် ဆိုတဲ့ အပြုံးမွိုး ပြုံးပြသေးတယ်။ ကြုပလြည်း ကုတငပြေါထြိုငလြကြကြနေ လှမူခါးလေးဖကပြှီး မကြရြညဝြဲနတေဲ့ မကြန်ှာချောချောလေးကို နမ်းရှိုကပြဈတာပေါ့။
အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ လှကြညဆြီက အသံတွေ ပြနထြှကလြာရောပဲ။ လှမူက ကြုပန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးခွာပြီး ခေါင်းညိတပြှရှာတယ်။ သူလကလြေးနဲ့ မပြော့မမာ ဖြစ်နတေဲ့ ကြုပပြေါငကြှားက လီးကိုဆှပေးနတောဗွ။ လီးတဈချောင်းလုံး မာထငလြာမှ ကြောပေးပြီး မကြန်ှာလှဲနတောဗွို့။ ကြုပလြည်း ဒီတခါကြ ပထမအကြိမလြောကြ ရှိန်းမနတေော့ပါဘူး။ လှမူကလည်း ကြောပေးထားတော့ လှကြညပြေါငခြှံတွဖြေဲပြီး စိတရြှိသလောကြ ပစ်လိုးလိုကတ်ယ်။ လှကြညကြ အောကကြနေ ကြုပလြီးကို မသိမသာ ညှဈပေးနတောဗွ။ ခဏနတေော့ လှကြည် တခါထပပြှီးတာ။ ကြုပကြ မရပတ်ော့ပါဘူး။ မနားတမ်း ဆောင့လြိုးပစ်တာ ကုတငတ်ိုငတ်ှပေါ ရမ်းခါနတောပဲ။
လှကြညမြကြန်ှာကြည့်လြိုကတ်ော့ မကြလြုံးလေးက ကြညန်ပေါပြီ။ ကြုပဆြောင့လြိုးနလေို့ မကြန်ှာလေးရှုံ့ပြီး မကြလြုံးက ဖြင့လြိုကပြိတလြိုကန်ဲ့ပေါ့။ ကြုပမြကြန်ှာကြည့်လြိုကြ ကြောပေးထားတဲ့ သူ့ညီမကြည့်လြိုကန်ဲ့ ကာမဆေးရှိန် ပြယပြှီလားမသိဘူး။ ကြာတော့ လှကြညစြောကပြတရြဲ့ညှဈဆှဲနတေဲ့ဒဏြ မခံနိုငဘြူးဗွ။ အခကြြ (၃၀) လောကြ တရကြမ်း ပစ်လိုးရင်း နောကဆြုံးတဈခကြြ ဆောင့လြိုးပြီး ဆီးခုံးချင်ြးထိအောင် ကပထြားလိုကတ်ယ်။ ခကြခြငွြးပဲ လီးတနကြို လှကြညစြောကခြေါင်းအတွင်းသားတွေ ညှဈတာနဲ့ စိတလြွော့လိုကတ်ာ။ လီးထိပကြ ဗစွကြနဲ့ ဗစွကြနဲ့ လရညတ်ှေ လှကြညစြောကဖြုတထြဲ ဒလဟော ပန်းထုတမြိတယဗြွာ။
လှကြညကြ မကြလြုံးလေးစင်းပြီး မှေးနတေုန်းပဲ ရငဘြတကြတော့ နိမ့လြိုကမြှင့လြိုကန်ဲ့ အသကမြွှင်း ရှုနပေုံပါ။ လှကြည် အခွနကေေောင်းသှားမှ သူတို့အိပခြန်းထဲ ပြနရြှှေ့ပေးလိုကတ်ယ်။ ညပိုင်း စားသောကပြှီးတော့ လှကြညကြ ခေါင်းထဲ ငှီးစီစီနဲ့ဆိုပြီး ရတဈေခါ ထပခြွိုးသေးတယ်။ ကြုပလြည်း ထမင်းစားပြီး အိမရြှေ့ခုံရှညလြေးပေါြ ဆေးပေါ့လိပတ်ဈလိပ် မီးညှိပြီး ဖြာရင်း အဖြစ်အပကြတ်ှေ ပြနတ်ှေးနမေိတာပါ။ ဆေးလိပမြီးညှိလိုကြ ဖြာလိုကြ တွေးလိုကန်ဲ့ ကြုပပြုခုံးပေါြ လကတ်ဈဖကြ ရောကလြာမှ သတိပြနကြပလြာတာ။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
” ဟင် … လှမူ ”
” အိမရြှေ့က … ခွငကြိုကန်တော … လာ အိမထြဲဝငရြအောင် … လှမူနဲ့ တီဗှီ အတူကြည့်မြယလြေ ”
တခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ လှမူရဲ့ အသံနဲ့ မကြန်ှာပေးကြောင့ြ ကြုပ် ရငခြုနသ်ံ မှနလြာတာပေါ့။
” ပြီးတော့ ဟိုကိဈစ … စိတထြဲ ဘာမှ မထားနဲ့ အဈမလှကြညကြို ကူညီတယပြဲ … သဘောထားလိုကြ ”
စကားတွေ ဆကတ်ိုကပြှောနတေဲ့ လှမူကိုယလြုံးလေးဆီ ကြူပလြကကြ အလိုလိုရောကသ်ှားရင်း ဆှဲဖကလြိုကတ်ယ်။ လှမူလည်း ကြုပရြငခြှငထြဲ အလိုကသ်င့ြ ကိုယလြုံးလေးတိုးလာတာပေါ့။ ကြုပလြကထြဲက ဆေးလိပကြို တောကထြုတပြဈရင်း လှမူကိုယလြုံးလေးကို ကစွန်အေောင် ဖကထြားမိတယဗြွာ။ အပြငမြှာ အေးလာလို့ အိမထြဲ တီဗှီကြည့်တ်ော့လည်း လှမူကို မလှတတ်မ်း ပြေ့ဖကထြားတာ။ အတောလြေးမိုးခွုပမြှ လူချင်ြးခွဲပြီး အိပယ်ာဝငခြဲ့ကြတယ်။ နောကရြကြ အိပယ်ာထတော့ လှကြညကြ ကလေးမှူနတောဗွ ။ ကလေးလည်း သကသ်ာသှားပါပြီ။
ကြုပအြိပယ်ာထတော့ လှမူက မီးဖိုချောငထြဲ ထမင်းကြောန်တောဗွို့။ ခွှေးစို့ပြီး အလုပရြှုပန်တေဲ့ လှမူမကြန်ှာလေးကို ဖကန်မ်းပစ်လိုကတ်ယဗြွာ။
” ဟယတ်ောြ … မကြန်ှာလည်း မသဈရသေးပဲနဲ့ … ညဈပတကြှီး ”
ကြုပလြည်း မခို့တရို့ဟနလြေးနဲ့ ပြနပြှောနတေဲ့ လှမူခါးလေးကို ဖကပြှီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆှဲကပန်တော။
” ဟှန့န်ောြ … ဟိုမှာ … အဈမလှကြည် လာနပြေီ ”
ကြုပလြည်း လှမူစကားကြောင့ြ ခါးလေးလှတပြှီး လူချင်ြးခွာလိုကရြတာပေါ့။ ကြုပ် အညာမိတာဗွို့။ လှမူက ခိကနဲ့ ရယရြင်း ကြူပဘြေးက ထွကပြှေးသှားတာ။ ကြူပမြီးဖိုးခန်းထဲက ထွကပြှီး မကြန်ှာသဈတော့မှ လှမူက မီးဖိုခန်းထဲ ပြနဝြငသ်ှားတယ်။ ခဏနတေော့ လှကြညကြ ကြုပတ်ို့နဲ့အတူ ထမင်းစားရင်း စကားစပြောနတေော့တာပဲ။
” လှမူ … ကလေးလည်း သကသ်ာပြီဆိုတော့ … နကဖြန် ငါတို့ ရှာပြနကြှဆို့ … ဒေါလြေးစိနလြည်း ဒီနေ့ပြနရြောကမြှာဟ ”
” အင်း ”
လှမူက ကြုပမြကြန်ှာ တဈခကြကြှည့ရြင်း လှကြညကြို အင်း တဈလုံးပဲဖြတော။ ပြီးတော့ ထမင်းဆကစြားနတောပေါ့။ ညနပေိုင်း ဒေါလြေးစိန် ပြနရြောကတ်ော့ လှမူတို့ညီအဈမက နကဖြန် ရှာပြနမြယ့အြကြောင်းပြောရင်း ထိုငကြနတ်ော့နကြတောပါ။ လှမူ မကြန်ှာမကောင်းသလို ကြုပစြိတထြဲလည်း တမွိုးကြီးဗွာ။ ညပိုင်း အိပယ်ာဝငတ်ော့ ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ ကြုပလြည်း အိပမြပြောတ်ော့ပါဘူး။ ကုတငပြေါြ ဟိုလိမ့ြ ဒီလိမ့ပြေါ့ ည (၁၂) လောကကြှ အိပမြရတာနဲ့ ဆေးလိပန်ဲ့ မီးခွဈယူပြီး ဧည့ခြန်းဘကြ ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ။
ထူးထူးခွားခွား အိမတ်ံခါးက ပြင့န်တောဗွ။ အိမရြှေ့ထွကကြှည့လြိုကတ်ော့ ခုံတန်းလွားမှာ လူရိပတ်ရိပ်။ အနားကပသ်ှားလိုကတ်ော့ လှမူဗွို့ ။ သူလည်းကြုပလြို အိပမြပြောဘြူးထငတ်ယ်။ သူ့ဘေးကပထြိုငပြှီး မကြန်ှာလေးဆှဲမော့လိုကမြှ တဟင့ဟြင့ြ နဲ့ငိုနတောဗွ။ ကြုပလြည်း လှမူမကြန်ှာလေး ကြည့်ရြင်း မကြရြညဝြဲလာမိတယ်။ စကားမပြောဖြစ်ကြပဲ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ခပတ်င်းတင်း ဖကထြားလိုကတ်ယ်။ ည (၂) နာရီလောကမြှ လှကြညကြ အိမပြှငထြှကရြင်း ကြုပတ်ို့ကို မှငသ်ှားတာပါ။
” ဟူးးးး … လှမူ … မနကြ ငါတို့က ပြနတ်ော့မှာ … အိပတ်ော့ (၂) ခကြထြိုးနပြေီ ”
” ခဏလေးပါ … အဈမရယ် … ကိုမောငခြှိမ့န်ဲ့ ခဏနပေါရစေဦး ”
” မယ့လြေးဟာ … ငါတို့ရှာနဲ့ ဒီမှို့က … ကားနဲ့ (၁) ရကခြရီးပါ … အဲလောကဖြစ်မနနေဲ့ ”
” လှကြညကြလည်းဟာ … ဒါတော့ဒါပေါ့ ”
ကြူပလြည်း လှမူနဲ့ မခွဲချင်သ်ေးလို့ လှကြညကြို စောတက တကန်မေိတာ။
” ကဲ … ဒီလောကြ ဖြစ်နကြရေငလြည်း … နောကြ (၁) ပတ် လောကကြှ ဒေါလြေးစိနကြို အမေ့နားဖောကခြိုင်းလိုကြ ”
လှကြညပြှောမှ ကြုပန်ဲ့လှမူလည်း နသောထိုငသ်ာ ရှိသှားတယဗြွ။ မနကလြင်းလို့ လှမူတို့ညီအဈမ ပြနတ်ော့ အိမကြ ချောကကြပသ်ှားရောပဲ။ ကြုပလြည်း ဒေါလြေးစိနကြို သူညီမ လှမူတို့ အမဆေီ နားဖေါကဖြို့ ပူဆာရတော့မယဗြွို့။ နောကြ (၇) ရကကြို မှနမြှနရြောကခြငွလြာပြီဗွာ။ ငယင်ယကြတည်းက ပြောခြဲ့ရတဲ့သင်ျကြန် ဒီနှစ်တော့ အနုသယ မလှမ်းသာတဲ့ သင်ျကြနပြေါ့ဗွာ။
…………………………
စိတကြူးယဉြ အပြောသ်ကသ်ကြ ရေးဖြဲ့သညကြို ဝနခြံရင်း စ/ဆုံး ဖတရြှု့ပေးသော မိတဆြှမွေားအား ကြေးဇူးတငရြှိပါသည်။
ပြီးပါပြီ။