အောစာအုပ်

ဒေါျမွင့ျရီ

ကြှနတ်ောြ ဆယတ်န်းလောကကြ အမကအေိမမြှာ ထမင်းခကြြ အဝတလြွှောလြုပပြေးဖို့ ရပကြှကထြဲက အဒေါကြှီး တဈယောကကြို အကူအညီတောင်းလိုကတ်ယ်။ ပိုကဆြံခွေးငှါးထားတော့ လာကူလုပပြေးတယ်။ အိမဖြောတ်ော့ မဟုတဘြူး။

အမနေဲ့အဖကေ ဈေးထဲမှာ ကုနခြှောကရြောင်းတော့ မနကသ်ှား ညနပြနေန်ဲ့ အိမကြိဈစ လှညမ့်ကြည့်န်ိုငဘြူး။ ကြှနတ်ော့ြ အဈမတွကေ တကျကသိုလတ်ကန်ကြပြေီ။ အိမမြှာ ကနွောြ တဈယောကတ်ည်းပေါ့။

အဲဒီ အဒေါကြှီး ရောကလြာတော့ အဒေါကြှီးနာမညကြ ဒေါမြှင့ရြီ။ တဈရကြ တဈရကန်ဲ့ ရင်းနှီးလာတော့ စကားပြောတာတွကေ ပြင့လြင်းလာတယ်။

“ကောငလြေးက လူပျိုလေးဆိုပြီး အတောည်ဈပတတ်ာပဲ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီတွကေ နံဟောငန်တောပဲ”

“ဒေါကြှီး နမ်းကြည့်လြို့လား”

“အေးပေါ့”

“ဒေါကြှီး ဘောင်းဘီကြတော့ရော”

“ငါက အတွင်းခံ မဝတဘြူးဟဲ့”

“အတွင်းခံ မဝတရြင် အောကစြလှတတ်ော့ ပေါမြှာပေါ့”

“ပေါပြါစေ”

အဲ့လို့ ကနွောတ်ို့ အပြောအဆို တခါတလကတွေော့

“ကောငလြေး ငါ့လကမြှာ ဆပပြှာတွနေဲ့မို့ ကြောကုန်းထဲ ဘာဝငသ်ှားလည်း မသိဘူး ”

ဆိုပြီး ကြည့်ခြိုင်းတယ်။ ကနွောလြည်း ဟိုပြတ် ဒီပြတလြုပရြင်း တငပြါးကြီးတွကေို ကိုငခြှငလြာမိတဲ့အထိ စိတပြှောင်းလာတယ်။

တဈရကတ်ော့ သူ့ယောကြြား အကြောင်းပြောနတယ်ေ။

“အိမကြမသာ စောကပြတရြတွေေ သောကလြာလို့ ငါဒီည အိမပြှနမြအိပဘြူး” လို့ပြောခဲ့တယ်။ သူ့ဘာသာသူ ပြောသလိုနဲ့ ကနွော့ကြို ပြောတယ်။

“ဒေါမြှင့ရြီ စောကပြတရြကေ မူးလို့လား”

“မူးတာပေါ့ နံလှန်းလို့ နှာခေါင်းပါ ပိတသ်ှားမယ်”

သူ့အိမပြှနမြအိပဖြူးဗွာ။ အဖနေဲ့အမကေ ညဘကဆြို အစောကြီးအိပတ်ာ။ အပေါထြပမြှာ ဒေါမြှင့ရြီက ကနွောန်ဲ့ မကြန်ှာခွင်းဆိုင် အဈမတွနတေေဲ့ အခန်းမှာ။ ကနွောစြာကကြန်တေုန်း ကနွော့ြ အခန်းထဲဝငလြာပြီး

“ဘယလြိုမှန်း မသိဘူး အကြောတကတ်ာ အိပမြရဘူး”

“ဆေးသောကပြါလား”

“ဆေးသောကလြို့ မပြောကဘြူး နှိပမြှ”

ဆိုတော့ ကနွောြ နှိပပြေးရမလားပေါ့။ ကုတငပြေါမြှာ တကသ်လောကြ မှတသ်လောကြ နှိပပြေးတယ်။ခန်ဓာကိုယကြှီးက ကနွော့ထကကြှီးတော့ မနည်းနှိပရြတယ်။ ကုတငပြေါမြှာ နှိပရြတာဆိုတော့ ဖီးကတကန်တယ်ေ။ လီးကို တောငလြို့ပေါ့။

တငပြါးတွကအေစ နှိပသ်လိုနဲ့ ကိုငရြတာ အရသာ။ ပေါငတ်ှကေို ထမိနပြေါကြနေ နှိပပြေးတော့ အဖုတကြှီးကို ကိုငခြှငတ်ာ မနည်းထိန်းထားရတယ်။ ကနွော့လြည်း ပြနန်ှိပပြေးတယ်။ နို့ကြီးတွနေဲ့ ထိလိုကတ်ဲ့ အတွေ့အထိကြောင့ြ ကနွော့မြှာ ဒုကျခရောကန်တယ်ေ။

ပကလြကလြှနလြိုကတ်ဲ့။ ငပဲက ပုဆိုးကြားကထောငထြှကလြာတယ်။ ဒေါမြှင့ရြီက ပေါငတ်ှင်းကြော လွှော့မယဆြိုပြီး လကန်ဲ့ ထိထိသှားတော့ ပိုဆိုးကုနရြော။

“အားတောပြှီ ”

“နာလို့လား”

“မဟုတဘြူး”

“မဟုတရြင် ဆကန်ှိပမြယ်”

ကနွော့ဟြာ ထနတော သိသိရကန်ဲ့ လုပန်တော။ ကနွောလြည်း မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး ငှိမန်လေိုကတ်ယ်။ တငပြါးကြီးတွကေို လကန်ဲ့ထိထားရတာရယဒြေါမြှင့ရြီလကကြ လာလာထိတာရယကြှောင့ြ အစွမ်းကုန် တောငတ်ကလြာတယ်။ ကနွောြ ကုန်းထတော့

“ဘာဖြစ်တာလဲ ”

“ဆီးအောင့လြို့”

ဆိုပြီး အိမသ်ာထဲ ပြေးဝငထြုပလိုကတ်ယ်။ နောကန်ေ့ကတွော့ အထုပအြပိုးနဲ့ အိမရြောကလြာတယ်။

“ဒီမသာကို တဈလလောကြ ပညာပြရမယ်။ ကလေးတွတေော့ အမေ့အိမ် ပို့လိုကပြှီ”

ညဘကြ ဒေါမြှင့ရြီ မလာရင် ကနွောြ သူ့အခန်းကူးပြီး အပြနအြလှန် နှိပကြှတယ်။

“ဆီးအောင့သ်ေးလား”

“ဟင့အြင်း မအောင့ပြါဘူး”

ဒေါမြှင့ရြီ ပေါငကြှားကို နှိပရြင် ကနွော့ဟြာ တောငလြာလို့ အားနာတာနဲ့

“ယောကြျားပဲ ဒီလိုဖြစ်မှာပေါ့”

ကနွောလြည်း သှေးတိုးစမ်းကြည့်တ်ယ်။

“ဒေါမြှင့ရြီကတွော့ ကနွော့လြို မဖြစ်ဘူးလား”

“ဖြစ်တာပေါ့” တဲ့။

တဈညတော့ ကနွော့ြ အခန်းမှာ လာလှဲနရင်ေး အိပပြွောန်တယ်ေ။ အဖနေဲ့ အမကလေည်း ညဘကမြရှိတဲ့ရကြ ကနွောြ နှိုးသေးတယ်။ နောကတ်ော့ ခွငထြောငခြပြှီး ဝငအြိပလြိုကတ်ယ်။ တငကြှီးတွကေို ကြည့်ရြင်း တံတွေးမွိုခနွရတေယ်။ နောကတ်ော့မထူးပါဘူး။ တငကြှီးကို ကြည့်ပြှီး ဂွင်းတိုကမြိတော့တယ်။ ဖီးတွတကေလြာပြီး တငန်ှဈခုကြားကို လီးနဲ့ထိလိုကြ ထုလိုကန်ဲ့ အရသာတွေ့နတယ်ေ။

ဆောကြှီးက တဗငွြးဗငွြးနဲ့ကုတရြင်း ထမိနကြို ဆှဲလှနန်တော ဖငပြေါန်ပြေီ။ ကနွောလြည်း ဖြစ်ခွငရြာဖြစ်ထမိနကြို အသာဆှဲလှနပြှီး ဖငကြှားထဲ လီးကိုထောကထြားလိုကတ်ယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပေါငကြဟလာသလိုပဲ။ စောကဖြုတ် အမှှေးတွကေို တွေ့နရတေယ်။ ကနွောလြည်း အသာပြနခြှာပြီး လကန်ဲ့စမ်းကြည့်တ်ာ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းကို စမ်းမိတယ်။ အရညတ်ှစေို့နတေော့ အထဲဝငသ်ှားတယ်။

ကနွောြ ပြောသ်ှားတယ်။ နမ်းကြည့်တ်ော့ အနံ့ကပြင်းတယ်။ လွှာနဲ့ တို့ကြည့်လြိုကြ လီးကို သုတလြိုကန်ဲ့ ဆောကြှီးက မနိုးဘူး။ ကနွောလြည်း အတင့ရြဲလာပြီး နောကကြနေ ထိုးသှင်းဖို့ကြံတယ်။အစတော့မဝငဘြူး။ နောကတ်ော့ ဒဈကလေးဝင် သှားတယ်။ ဝငသ်ှားတဲ့အတိုင်းပဲ ညှောင့န်တော ဆောကြှီးက သူ့နားရှကတ်ှေ ထကုတတ်ော့ ငှိမန်ရတေယ်။

ပြီးတော့ ဖငကြှီးကို ပိုကော့ပေးလာတယ်။ ကနွော့လြီးလည်း အဆုံးထိ ဝငသ်ှားတော့ “ဟင်း” သကပြှင်းခသွလိုလို။ ကနွောလြည်း ခါးကိုဖကပြှီးလိုးတာပဲ။ ခပကြှမ်းကြမ်း လိုးတာတောင် မနိုးဘူး။ နို့တော့ မကိုငရြဲဘူး။

လီးထိပကြ အောင့်လာပြီး တဈခွီ ပြီးတော့မယ်။ ခပသ်ှကသ်ှကဆြောင့ပြှီး ဖိကပ် ပန်းထည့လြိုကတ်ော့ လူပျိုပေါကြ လရညပြဲ အများကြီးပဲ။ လီးပြော့သှားမှ အသာလေးထုတ် ပြနဖြုံးလိုကတ်ယ်။

ကနွောြ မကြလြုံးလေးမှိတ် အားယူနတေုန်း ရှိသေးတယ်။ ဒေါမြှင့ရြီ ကုတငပြေါကြ ဆင်းပြီး အိမသ်ာသှားတယ်။ အိမသ်ာက အိမထြဲမှာ မီးထွန်းထားရငအြပြငကြ သဈကြားကနေ ချောင်းလို့ရတယ်။ ကနွောြ အသာလိုကခြွောင်းတော့ သူ့စောကပြတထြဲကို လကည်ိုးနဲ့ နှိုကလြိုကြ ကနွော့ြ လရညတ်ှကေို ကြည့်လြိုကြ နမ်းကြည့်လြိုကြ။ ပြီးတော့ ရသသေခွေောခွာ ဆေးနတယ်ေ။

ကနွောြ ကုတငပြေါြ ပြနလြှဲနရင်ေး တံခါးက ဖြင့ထြားတော့ သူ့အခန်းထဲ ဝငသ်ှားတာ တွေ့တယ်။ သူ့အခန်းထဲမှာ ပြနအြိပတ်ာ ဖြစ်မှာလို့ တွေးတော့ ရငထြဲဟာသှားသလိုပဲ။ ပြီးတော့မှ ထမိနလြဲနတောတွေ့တယ်။ အခန်းတံခါးပိတသ်ံ ကြားရပြီး ကုတငကြသိမ့ခြနဲ လှုပသ်ှားပြီး ဒေါမြှင့ရြီ တကလြာတယ်။

ဒီတခါတော့ ဖငပြေးမအိပတ်ော့ဘူး။ မကြန်ှာခွင်းဆိုငကြနွောလြိုးတာ အိပခြှငယ်ောငဆြောငပြှီး ငှိမခြံနတောကို တွေးမိတော့ လီးက ပြနမြာလာတယ်။ ဒေါမြှင့ရြီ လကကြလည်း ကနွော့ြ ပေါငကြှားနဲ့ ကပန်တေော့ လီးနဲ့ သူ့လကကြို ထိထားလိုကတ်ယ်။လကထြဲ မရောကရြောကအြောင် ကနွောကြလည်း ကြံတယ်။

ဒေါမြှင့ရြီလည်း မဝံ့မရဲ ကိုငထြားတယ်။ ကနွောလြည်း ပုဆိုးကိုလှနပြှီး လီးကို ဒေါမြှင့ရြီ လကထြဲ ကိုငထြည့ပြေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ပါးကို ရှှတခြနဲနမ်းရင်း နုတခြမ်းကိုပါ စုပလြိုကတ်ယ်။ ဒေါမြှင့ရြီ သကပြှင်းခလွိုကတ်ယ်။

“ဟင်း အိပမြပြောဘြူးလား”

အိပပြွောန်ရောက နိုးလာသလိုလိုနဲ့။

“ကောငလြေး အတတကြောင်းတွေ တကန်တယ်ေ။ဒီက ကလေးထငတ်ာ အိပတ်ော့ ”

“မအိပခြငွတ်ာ ဘယလြို လုပရြမလဲ”

“အဲတော့ ဘယလြို လုပပြေးရမလဲ”

ကနွောလြည်း ဒဲ့ပြောလိုကတ်ယ်။

“လုပခြငွသ်ေးတယ်”

“စောစောကလည်း လုပသ်ေးတယ်။ လုပခြငွသ်ေးတာပဲလား”

“စောစောက သသခွေောခွာ မကြည့်လြိုကရြဘဲ လုပရြလို့”

“ဘာကြည့်ခြငွတ်ာလဲ”

“ဒေါမြှင့ရြီ စောကဖြုတကြို”

“တကတည်း စောကဖြုတမြွား အထူးအဆန်းလုပလြို့”

“တခါမှ မမှငဘြူးလို့ပါဗွာ”

“တကယ် မမှငဘြူးဖူးလား။ တကယ် မမှငဘြူးဖူးသာဆိုတယ် ဆရာကြီး ကနွတောပဲနောြ ကောငလြေး မလှယဘြူး”

ပြီးတော့ ဒေါမြှင့ရြီက ပေါငကြှီးကို ဖြဲပေးတယ်။ ထမိနတ်ော့ မလှနပြေးဘူး။ ထမိနလြှနပြေးလဆေိုတော့ ရှကစြရာကြီးတဲ့။ ကနွောလြည်း ထမိနထြဲခေါင်းထိုးဝငပြှီး စောကဖြုတကြှီးကို ကြည့်န်မေိတယ်။ အမှှေးတွကေ ထူတော့ မနည်းကြည့်ရြတယ်။ စောကဖြုတန်ံ့ကလည်း ရငတ်ှခေုနစြတယ်ေ။ကြည့်ဖြူးတဲ့ အပြာကားကို သတိရသှားပြီး စောကဖြုတ် နှုတခြမ်းပြာပြာကြီးထဲ လွှာကို ထိုးပြီး ယကတ်ော့

“အမယလြေး ကောငလြေး ဘာလုပန်တောလဲ ထွကြ ငရဲတွေ ကြီးတော့မယ်”

ဒေါမြှင့ရြီ အတင်းတွန်းတယ်။ ကနွောကြလည်း အရှိနတ်ကန်တေော့ တငပြါးကို ဖကပြှီး ကပထြားလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ ဖိယကပြလိုကတ်ယ်။ အရှုံး ပေးလိုကတ်ာလား ကြိုကသ်ှားတာလား မသိဘူး။ ခွနှစ်ေချောင်းလုံး လွှောခပြှီး ငှိမသ်ှားတော့မှ အစက ပြနယ်ကပြေးတယ်။ အစိကြီးကလည်း ပြူးနတောပဲ။ ဒေါမြှင့ရြီ ထမိနကြို ဆှဲလှနလြိုကပြှီး ကနွော့ခြေါင်းကို ကိုငလြာတယ်။ ပြီးတော့ ပြတလြာတယ်။

“ဟင်း ဟင်း ဟင်း .”

ငှီးသံတွေ ထွကလြာတော့ ယကရြတာ ပိုကောင်းလာတယ်။ လကည်ိုးနဲ့ လိုးပေးရင်း အစိကိုယကတ်ော့

“ကောငလြေးရယ် ဘယလြိုတွေ လုပန်တောလဲလို့ အား အ မောငလြေးရယ် သတေော့မှာပဲ ဟင်းဟင်း”

ဒေါမြှင့ရြီ ပေါငကြှီးနှစ်ဖကန်ဲ့ ကနွော့ကြို ညှဈလိုကပြှနကြသွှားလိုကန်ဲ့။

“ငါ့မောင် ထည့လြိုကတ်ော့ အား အ”

ကနွောလြည်း ကုန်းထပြီး စောကဖြုတကြှီးထဲ ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။ ကနွော့ပြုခုံးကို ဆှဲယူပြီး အတင်းဖကလြာတယ်။ အထဲက ညှဈထားတော့ မချောငဘြဲ စီးစီးလေးနဲ့ လိုးလို့ကောင်းတယ်။ ကနွောလြည်း တဗုံးဗုံးနဲ့ ပစ်ဆောင့ပြလိုကတ်ာ အခကြြ ၂၀ လောကြ ရောကတ်ော့ ကနွော့ကြို လှုပမြရအောင် ခွနေဲ့ခွပြီး ဖကထြားတော့တယ်။ ပြီးတော့ ပါးတွကေို တပြှတပြှှတန်ဲ့ နမ်းတယ်။

“ကလေးရယ် အရမ်းခစွဖြို့ကောင်းတာပဲ”

ကနွော့ပြါးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကပထြားပြီး နဖူးချင်ြးထိလိုကြ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့လိုကန်ဲ့။

“ဘာလို့ ပါးစပန်ဲ့လုပရြတာလဲ မရှံဘူးလား ”

“ဟင့အြင်း”

“ဘာအရသာရှိလို့ ယကတ်ာလဲ”

“ယကလြို့ကောင်းလို့ ဒေါမြှင့ရြီ ကနွောြ ယကပြေးတာ မကြိုကလြို့လား”

“င့ါမောငကြို ဘုန်းနိမ့မြှာ ကြောကလြို့”

ကနွောလြည်း မပြီးသေးတော့ ဆကလြုပခြငွတ်ာနဲ့ ပြနည်ှောင့တ်ယ်။ သူကတော့ အလိုကသ်င့ြ နပေေးတယ်။ ကနွော့ြ ဆောင့ခြကြတ်ှေ မှနမြှနလြာတော့ သူလည်း စိတပြါလာတယ်။ ကနွော့ြ အပေါကြနေ တကဆြောင့တ်ော့တယ်။

ကနွောလြည်း ခုမှနို့တွကေို သတိရပြီး အင်ျကြီကို ခွှတတ်ော့ ကူခွှတပြေးရှာတယ်။ နို့ကြီးတွကေ အယန်တောပဲ။ တပြှတပြှှတန်ဲ့ စို့ပေးလိုကတ်ယ်။ ဆောင့ခြကြကြှောင့ြ နို့ကြှတသ်ှားရင် ပြနတ်ပစြို့ခိုင်းတယ်။မွှော့ပါတယဆြိုတာ ဒါမွိုး ဖြစ်မယ်။ စောကပြတတ်ာ ကြီးတာ ကြပစြီးနတောပဲ။

ကနွောလြည်း ပြီးခွငလြာတာနဲ့ အောကကြပါ ပြနဆြောင့ရြင်း ဒုတိယအခွီ လရညတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကတ်ော့တယ်။ လရညတ်ှနေဲ့ဆိုတော့ စောကဖြုတကြ ချောငသ်ှားတယ်။ မရှေးမနှောင်းပဲ ဒေါမြှင့ရြီလည်း “အ အ အ” အောပြှီး ပြီးသှားတော့တယ်။

ပြီးပါပြီ။

ဒေါမြှင့ရြီ
ရေးသားသူ – ?????