ညက တဈညလုံး အိပမြရတာ အတောကြို ဆိုးတယရြှင်။ အိမထြောငသ်ည် ဘဝမို့ အလိုလို တောကလြောင် လာတဲ့ ကာမမီးကို ငှိမ်းမရတဲ့ ခံစားခကြပြေါ့။ ကမွနာမည် ဇာဇာလှိုင် ပါ။ အသကကြ ၃၇ ထဲမှာ အိမထြောငရြှိတယ်။ အိမမြှာပဲ ကုနစြုံဆိုင် ဖြင့်ထားတာပါ။ အလှကုန် ပစ်စည်းရော မုန့်မွိုးစုံရော အဝတအြထညတ်ှပေါ အစုံရောင်းတယ်။ ကမွယောင်ျကြားက ကိုအောငထြှေး အသကကြ ၄၂ ထဲမှာ ကမွထကြ ၅ နှစ်ထဲ ကြီးပမယ်ေ့ ဆီးခွိုဝငတ်ော့ လူက တဖြည်းဖြည်း ပိနလြာပြီး အားအငမြရှိတော့ သလိုပဲရှင်။
မရှကတ်မ်း ပြောရရင် ကမွတို့ မလိုးဖြစ်တာ ၆ လလောကရြှိပြီ။ အိမထြောင် စကကြတည်းက ကိုထွေးနဲ့ မီးကုနရြမ်းကုန် လိုးခဲ့တဲ့ကမွ ညဘကဆြို သှေးသားဆန်ဒက တောင်းတော့တာပဲ။ ကိုထွေးက အရင် ကိုယပျိုငကြားဝယပြှီး မှို့ထဲ ကယရြီလိုကတ်ာ။ ရောဂါဖြစ်တော့ ကားရောင်းပြီး ရတဲ့ငှေ ဘဏအြပ် ဘဏတ်ိုး ယူနတောပေါ့။ စီးပြားရေးက အဆငပြှပေါတယရြှင်။ အဆငမြပြတောက အိမထြောငရြေး သုခပဲ။
ညပိုင်း အိပယ်ာထဲ ဖုန်းဖြင့် အောကားကြည့် လကန်ဲ့ပဲ အာသာဖြနရေတောပေါ့။ တရေးနိုးတော့လည်း မနနေိုငတ်ာနဲ့ ကိုထွေး ပုဆိုးလှနပြှီး လီးစုပပြေးလိုကတ်ယ် ၁၀ မိနဈလောကြ စုပတ်ာကို လီးက မာတယဆြိုရုံလေးပဲ ပါးစပကြ ထုတတ်ာနဲ့ ပြနပြွော့သှားတာ။ ကမွ စိတဓြာတ် ကလွာရတယ်။ ဒီ ၆ လ အတွင်း ၃ ခါပဲ အလိုးခံလိုကရြတာ လိုးတော့လည်း ခဏနဲ့ လီးကပြော့ပြီး ကြှတထြှကသ်ှားတော့တာပဲ။
ကိုထွေးက တဈခုတော့ ကောင်းပါတယ်။ မလိုးနိုငတ်ော့ပမယ်ေ့ စောကပြတတ်ော့ အမြဲယကပြေးပါတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ လီးဝငဘြူးတဲ့ စောကပြတဆြိုတော့ အားမလို အားမရ ဖြစ်မိတာပေါ့။
ကမွ လီးစုပပြေးတုန်း ကိုထွေး နိုးလာပါတယ်။ ကမွကို ပကလြကလြှဲခိုင်းပြီး စောကရြည် ပန်းထွကအြောင် ယကပြေးနတယ်ေ။ မနကလြင်းတော့ စိတကြ မကသွေးဘူး ရချိုးခန်းထဲ သေးပေါကပြှီး စောကပြတလြေးပြတရြင်း ညက အောကားထဲ လိုးပုံတွေ ပြနတ်ှေးနတော။
” ဒေါကြ … ဒေါကြ … တီတီလှိုင် သား ဆိုငဖြှင့်ခဲ့ပြီ … ကြောင်းသှားဖို့ ရချိုးချင်လြို့ အမှနလြေး ”
ပြတကြောင်းနတေုန်း တံခါးလာခေါကလြို့ အရသာ ပကြသ်ှားမိတယ်။ ကမွတူလေး သန်းဇောြ ပါ။ အဖနေဲ့ အမကေ ကမွ တူလေးကို သူ့အဖနေဲ့ မထားချင်လြို့ အိမခြေါထြားလိုကတ်ာ။
ညီမလေး နာမညကြ နီနီလှိုင် ပါ။ သူ့ယောင်ျကြားနာမညကြ ဇောထြူး တဲ့။ ကမွထကြ ၃ နှစ်လောကြ ငယကြှပါတယ်။ သူတို့လငမြယားက ဇောထြူး အမှဆေိုငအြိမမြှာ နကြတော။ ညီမလေး ဆုံးပြီးမှ တူလေး သန်းဇောကြို အိမခြေါလြိုကတ်ယ်။ ဇောထြူး ကတော့ ကြောင်းပို့ ကြောင်းကြို လာလုပပြေးရှာတယ်။ ကမွ အဖကေ အိမ် မအိပရြဘူး။ သန်းဇောြ အဖေ ဇောထြူးက ဆိုငကြယပြှဲစား လုပတ်ယ်။ ဆံပငရြှညရြှညန်ဲ့ အသောကအြစားလဲ ရှိတော့ အိမ် မအိပခြိုင်းတာပါ။ အိမမြအိပဖြူး ဆိုပမယ်ေ့ ညဆို ၈ ခွဲ ၉ နာရီ လောကမြှ အိမကြပြနတ်ယ်။
ဒီလိုနဲ့ အဖကေ အသဲရောဂါ ဆိုးလာတော့ ဆေးရုံတငလြိုကရြတယ်။ လိုလိုမယမြယ် ကမွတူ သန်းဇောရြဲ့ အဖေ ဇောထြူးကို အိမခြဏ ခေါထြားမိတာ။အဲဒီမှာ ကမွ နဲ့ ဇောထြူး ငှိကြတော့တာပဲ။ ညပိုင်း ဆေးရုံမှာ ကိုထွေးနဲ့ ကမွ အဖေ့ကို စောင့်ပေးရတယ်။ မနကကြွ ဇောထြူးက သူ့သားကြောင်းပို့ရင်း ကမွကို ဆေးရုံလာခေါရြတာပေါ့။
ကမွလည်း မနကဆြို အဖေ့ သေးအိုးတွေ သှန် တဈရကစြာ အဝတဟြောင်းတွေ အိတန်ဲ့ထုပ် ဇောထြူးလာခေါရြင် အိမပြှနလြိုကရြတယ်။ အိမရြောကတ်ာနဲ့ မုန့်စား အဖေ့ အဝတတ်ှေ လွှောဖြှတပြေါ့။ ပြီးတာနဲ့ ဆနပြှုတတ်ို့ ကြကပြေါင်းရညတ်ို့ အမကေ စီစဉပြေးထားပါတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ ကမွ ခကြခြငွြး ဆေးရုံ ပြနမြသှားပါဘူး။ ခဏတဖြုတ် အိပပြှီး နေ့လညမြှ ဆေးရုံ ပြနသ်ှားတာ။ ကမွ လာမှ ကိုထွေးက ဇောထြူးနဲ့ ပြနလြိုကပြှီး အိမပြှနန်ားရတယ်။ ညနစေောင်းမှ ကိုထွေးက ပြနလြာပြီး ကမွနဲ့ ဆေးရုံ တညလုံး စောငကြှတာပေါ့။
တဈရကကြွ မနကပျိုင်း အိမပြှနလြာပြီး ရချိုးမယ် လုပတ်ုန်း အမခေေါတ်ာနဲ့ ရချိုးခန်းထဲကနေ ရငလြွားပြီး ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ အဖေ့ဖို့ ကြကပြေါင်းရည် လုပဖြို့ ကြကသ်ား ဝယမြရဘူး ပြောပြနတော။ ဒါနဲ့ တရကတ်လေ တခွားဟာ ကြှေးမယပြေါ့ အမနေဲ့ စကားပြောပြီး ရချိုးခန်းဘကြ ပြနလြွှောကလြာခဲ့တယ်။ မှငကြှင်းက ကမွ သှေးသားတွေ ဆူပြကလြာရောပဲရှင်။
ဇောထြူးပေါ့ ကမွ ခုနက ခွှတခြဲ့တဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို ရှုရင်း မတတ်ပရြပလြကြလြေး ဂွင်းထုနတော။ ကမွလည်း အသံမပေးပဲ တံခါးကြယပြှီး ကြည့်နမေိတယ်။ ဘေးတိုကအြနထေားမို့ ဇောထြူးပေါငကြှားက လီးကို မှငန်ရတောပေါ့။ ညာလကကြ လီးကို ကိုငထြုပြီး ဘယလြကကြ ကမွ စောကပြတန်ဲ့ထိတဲ့ ဘောင်းဘီဂွနရောလေးကို တရှုံ့ရှုံ့ နမ်းနရှောတာ။ မနေ့က ဆေးရုံမှာ တညလုံး ဝတထြားတဲ့ ဘောင်းဘီမို့ သေးနံ့ရော စောကခြွီးနံ့ရော ထွကန်မှောပေါ့။
အတွင်းခံဂွကြားလေး နမ်းတိုင်း အပြငတ်ံခါးဝက ချောင်းကြည့်တဲ့ ကမွ စောကဖြုတထြဲက ဆဈကနဲ့ ဆဈကနဲ့ ယားနမေိတယ်။ ကြည့်နတေုန်း လီးကိုငထြားတဲ့ ဇောထြူး လကတ်ှေ မှနလြာပြီး လီးထိပကြို ကမွ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးပေါြ တငပြှီး လရညတ်ှေ ပန်းထုတန်တော။ သူထွကလြာတော့ မီးဖိုခန်းဘကြ ခဏ ရှောငန်ပြေီးမှ ကမွ ရချိုးခန်းထဲ ပြနဝြငလြာတာပေါ့။ စိတလြှုပရြှားရင်း ရချိုးခန်းတံခါး အရငပြိတလြိုကရြတယ်။ ကမွလို ပြနခြွောင်းရင် အခကသ်ားလေ။
ခုန ကမွ တငထြားတဲ့ ရချိုးခန်းနံရံရဲ့ ဘားတန်းလေးပေါြ အတွင်းခံလေးက အလိပလြိုကလြေးပါပဲ။ လှမ်းယူတဲ့ ကမွ လကတ်ှတေောင် တုနခြါနမေိတယ်။ ထငတ်ဲ့ အတိုင်းပဲ ကမွ စောကပြတန်ဲ့ထိတဲ့ ဘောင်းဘီဂွနရောလေးမှာ ဇောထြူး လရညတ်ှေ ပစွခြဲနတော။ ကမွလည်း မနနေိုငပြါဘူး နမ်းကြည့်မိတော့ ဝေးကြာနတေဲ့ လရညန်ံ့ ညှီစိုစို့လေး ရလိုကတ်ာပဲ။
နေ့လည် ဆေးရုံလိုကပျို့တော့ ဇောထြူး မကြလြုံးတွကေ ကမွ ပေါငကြှား ဝဲနတေော့တယ်။ ကမွလည်း ပေါငကြှား အကြည့်ခံရတိုင်း စောကပြတကြ တဖငွြးဖငွြးနဲ့ ယားတကလြာတတတ်ာပဲ။
နောကရြကြ ကမွ ရချိုးတိုင်း တံခါးပေါကမြှ လူရိပ် အမြဲတမ်း တွေ့နမေိတယ်။ ကမွ ရချိုးတာ ချောင်းကြည့်ပီး ဇောထြူးက ဂွင်းထုနတေော့တာပေါ့။ ကမွလည်း မသင့်တောလြို့သာ ထိန်းထားရတာ ဇောထြူး တကယကြှိုးစားရင် လိုကလြွောဖို့ ဆုံးဖြတပြှီးသား။သူကလည်း ကမွကို ရှိန်းနရှောမှာပဲ။
တရကကြွ ရချိုးနတေုန်း လူရိပကြို မကြလြုံးဒေါင့်က မှငလြိုကရြတယ်။ လူရိပကြ ပြောကမြသှားပဲ အခန်းဝမှ ငှိမန်တောပေါ့။ ရအဝေ ခွိုးပြီး အတောကြှာမှ ကမွ ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ။ အိပခြန်းထဲ သနပခြါးလူး ယကခြတ် သနပခြါး ချောကတ်ော့ ကုတငပြေါြ ခဏမှေးရင်း အိပပြွောသ်ှားတယ်။
အိပခြန်း တံခါးပေါကြ ကြောပေးရင်း ဒူးတဖကကြှေးအိပန်တေဲ့ ကမွ ဖငကြှားထဲ ခပန်ှေးနှေး အသားစိုငတ်ဈခုက ထိကပ် ပြတဆြှဲနလေို့ ဆကကြနဲ့ နိုးလာခဲ့တာ။
” ဟင် … မင်း… မင်း … ဇောထြူး … မမလှိုင် အခန်းထဲ ဘာလုပ်…… အ အား ရှီး အဟင့် ဟင့်…… ကြှတ် ”
ကမွ အံအောမှငသ်ကြ နတေုန်း ဖငဝြကနေ စောကပြတ် အကကြှဲကြောင်းလေးထဲထိ လွှာထိပလြေးနဲ့ ဖိယကပြဈတာ။ တားခွိနတ်ောင် မရလိုကပြါဘူး။ ကမွဘကကြလည်း ဆာလောင် မှတသ်ိပန်တော ရိပမြိထားပုံပါပဲ။ ကမွကိုယလြုံးကို ပကလြကဆြှဲလှနရြင်း ကုတငပြေါတ်ကပြှီး စောကပြတကြို ကကြနွန ယကတ်ော့တာပေါ့ရှင်။ ကမွ စောကပြတကြလည်း အပြုစု အယုယ ဝေးနတေော့ ကြာကြာ မခံနိုငပြါဘူး စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနတ်ယ်။
အနားယူနတေုန်း အဝတစြားတွေ အကုနဆြှဲခွှတပြဈတာ ကမွလည်း ဟနဆြောငပြှီးတောင် မငှင်းမိပါဘူး လိုကလြွောမိတာပါပဲ။ ကမွနို့တွကေ အပျိုတွလေို တင်းမနပမေယ်ေ့ တွဲမကသွေးပါဘူး နို့သီးခေါင်း နီညိုလေးတွကေ စူပြီး ကော့နတော ကိုထွေးဆို အိမထြောငကြကြာစ တပြှတပြှှတစြို့တတတ်ာ။ ခုလည်း နို့သီးခေါင်းတွကေ ဇောထြူး ပါးစပထြဲ ရောကန်ပေါပြီ။ ထူးခွားတာက ကမွ ဘေးကနေ နို့စို့ရင်း အရညထြှကပြှီးစ စောကဖြုတကြို ပြတသ်ပပြေးနတော ခကြခြငွြးပဲ ကမွ ကာမစိတတ်ှေ ပြနကြှှလာရတယ်။
” မမလှိုင် …… ကနွောြ လိုးတော့မယန်ောြ ”
ဇောထြူးက ခပတ်ိုးတိုး ပြောလိုကပြမယ်ေ့ ကမွနားထဲ မိုးကြိုးပစ်ခလွိုကသ်လိုပါပဲ။ ကမွ စကားမပြောပဲ မကြလြုံးလေး မှိတထြားလိုကတ်ယ်။ မကြာပါဘူး စောကခြေါင်းလေးထဲ ဇောထြူးလီး ဝငလြာတော့တာပဲ။
” ဗစြျ… အ… အင့်…… အို့… အား ”
ဇောထြူးလီးကြီ ကမွ စောကပြတထြဲ တဈရဈပြီးတဈရဈ ဝငလြာတာနဲ့ ပေါငန်ှဈဖကကြို မှှောကကြှေးပြီး ဖြဲပေးမိတာ။ ကမွ ယောင်ျကြား ကိုထွေး ကနွြးမာရေး ကောင်းစဉကြ ခဏတိုင်း လိုးဖူးပမယ်ေ့ ဒီလို သူစိမ်းယောင်ျကြားကို တဈခါမှ အလိုးမခံဖူးတော့ ဒိတကြနဲ့ ဒတကြနဲ့ ရငခြုနလြာပြီး လူကလည်း ကတုနကြယငဖြစ်လာရတယ်။ ရှကမြိပမယ်ေ့ မတတန်ိုငဘြူးလေ ကမွ အနနေဲ့ကလည်း သူစိမ်းယောင်ျကြား တဈယောကကြို အလိုးခံဖို့ ဆိုတာ ဘယလြိုမှ မဖနတ်ီးတတပြါဘူး။ ခုတောင် ဇောထြူးဘကကြ စပမယ်ေ့ ကမွ အတော့ကြို အနရေ ခကန်တော။
” ဘှတ် … အ အ …… ကောင်းလား မမလှိုင် ”
” အဟင့် ဟင့် … အင်းဟင်း ”
ဇောထြူးက ကမွယောင်ျကြား ကိုထွေးလို စကားပြောရင်း လိုးချင်ပြမယ်ေ့ ကမွက မကြစြိလေးမှိတပြှီး သူဆောင့် လိုးသမွှ ကော့ထားပေးလိုကပြါတယ်။
” သမီးရေ … နေ့လည် ဆေးရုံသှားရင် … ညည်းအဖဖေို့ ပုဆိုး လွှောထြားတာတွေ ငါ မီးကြှေ တိုကထြားပေးတယ် … ဧည့်ခန်းထဲက စားပြဲပေါမြှာ … အမေ အရပထြဲ ခဏသှားမလို့ ”
” ဟုတ် … ဟုတဟြုတ် …… အမေ ”
အလိုးခံနတေုန်း အမေ့အသံကြားလို့ ခေါင်းနပန်းကြီးသှားရတယ်။ အခန်းတံခါးက ဇောထြူး မပိတပြဲ ဝငလြာပုံပါ ဟနတော။ အမသော အခန်းထဲ ဝငလြာရင် ကြိကနဲ့ မိကုနမြှာပဲ။ ဇောထြူးလည်း ရုတတ်ရကြ လန့်ဖြန့်ပြီး ကုတငပြေါကြ ဆင်းပြေးရင်း အခန်းထဲက ဘီဒိုတောငဘြကခြှမ်းလေးထဲ ဝငကြပန်တယ်ေ။ လူကသာ ဘီဒိုဘေး ရောကသ်ှားပမယ်ေ့ ပုဆိုးက ကမွ ခွရင်ေးမှာဆိုတော့ လီးကြီးက ရှေ့တည့်တည် ထောငမြတပြှီး တဇပဇြပ် တုနန်ရှောတုန်း။
ကမွ ကြည့်လိုကတ်ော့ ဇောထြူးက လကတ်ဖကန်ဲ့ သူ့လီးကို အုပကြိုငထြားရင်း မကြလြုံးတွကေ အိပခြန်း တံခါးပေါကကြိုပဲ ကြည့်နတောပေါ့။ အမမွေား ဝငလြာမလား ဆိုပြီး ကြောကန်ပေုံပါ။ ကမွလည်း ခဏငှိမပြှီးမှ ထမိနရြငလြွားရင်း အိပခြန်းတံခါး သှားပိတမြိတာ။ တံခါး ပိတပြှီးတော့ အတွေးတဈခု ဝငလြာပြီး မကြန်ှာမထားတတအြောင် ဖြစ်နမေိတာပေါ့။ ကမွ ဘကကြ စိတပြါလို့ ဇောထြူးကို ထပလြိုးခိုင်းဖို့ တံခါးပိတပြေးသလို ဖြစ်နတောလေ။ ကုတငပြေါြ ပြနလြှဲတော့ ကုတငန်ား လွှောကလြာပြီး ထမိနပြှနခြွှတ် ပေါငတ်နန်ှဈဖကြ ဖြဲပြီး ဒုတိယ အကြိမ် လိုးတော့တာပဲ။
ဇောထြူး လရညတ်ှေ ကမွစောကပြတထြဲ ဝငလြာတော့ တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတွထလောတာ တဖနွြးဖနွြးနဲ့ပါ။ ကောင်းလိုကတ်ာလဲ မပြောနဲ့ လီးနဲ့ဝေးနတေဲ့ ကမွ စောကဖြုတကြို လိုးလိုကြ ယကလြိုကန်ဲ့ ကမွဖြင့် ၂ ခွီဆကတ်ိုကြ ပြီးခဲ့ရတယ်။
ဇောထြူး ကိုယလြုံးကို ခပတ်င်းတင်း ဖကထြားပြီးမှ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြနကြှည့်တော့ စိတထြဲ ရှိန်းကနဲ့ ခံစားမိနတောပေါ့။ ကမွ စောကပြတထြဲ ဝငန်တေဲ့ လီးက ကမွလငရြဲ့ လီးမဟုတဘြူးလေ။ စောကပြတထြဲမှာ ဇောထြူးလီးကြီးက တဇပဇြပန်ဲ့ လရညတ်ှေ ညှဈထုတန်တေုန်းပဲ။
ဇောထြူးမကြန်ှာ မကြည့်ရဲတော့တာနဲ့ မကြစြိလေး မှိတပြှီး ခေါင်းလှဲထားမိတယ်။ လကကြတော့ မလှတမြိသေးဘူး။ ကမွကိုယပြေါြ မှောကကြလွာတဲ့ ဇောထြူးကြောပြငကြို ဖကထြားလကြပြါပဲ။ အမှနတ်ိုင်း ပြောရရင် လရညမြဝငတ်ာကြာတဲ့ ကမွစောကပြတလြေးရဲ့ လတတ်လော ခံစားမှု့ ပြောကကြှယသ်ှားမှာ စိုးလို့ပေါ့ရှင်။ တင်းကနဲ့ တင်းကနဲ့ လရညည်ှဈထုတန်တေဲ့ လီးကြီးကို စောကခြေါင်းအတွင်းသားလေးနဲ့ ခပတ်င်းတင်း ညှဈပေးတော့ ကမွ လညတ်ိုငကြို ဇောထြူး နူတခြမ်းကရွောကလြာပြီး အကြကထြငအြောင် စုပတ်ော့တာပဲ။
ခုခွိန် ဇောထြူး လီးကြီး ပြနထြုတသ်ှားမှာ ကမွ စိုးရိမန်မေိတယ်။ လီးတဈချောင်းလုံး စောကပြတထြဲ အရင်းထိ စိမထြားတဲ့ အရသာလေးက တမွိုးလေးပဲ ခံစားမှု့ကောင်းတယ်။ ကမွ စိတခြံစားခကြကြို ဇောထြူး သိသှားမှာလည်း ရှကမြိသေးတယ်။
” ကောင်းလား … မမလှိုင် ”
” အ … အဟင့် ဟင့် … ဘာတွေ မေးနတောလဲ … ဇောထြူးရာ ”
ကောင်းလား မေးရင်း စောကခြေါင်းထဲ မှုပန်တေဲ့ သူ့လီးနဲ့ ကြိတလြှည့် ဖိပေးနတော ကမွဖြင့် ကောင်းလှန်းလို့ အောကကြနေ ကော့ပေးထားမိပြနတ်ယ်။ စကားပြောရင်း ရှကစြိတတ်ှပြေောကပြှီး ကာမစိတ် ပြနကြှှလာလို့ တဈတဈခွခွတွေ ပြောမိပြနရြော။
” ကန်ောျ … လိုးပေးတာ ကောင်းလား မေးတာပါ ”
” အာ … ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် … မမလှိုင် စောကဖြုတထြဲ … မင်းရဲ့ လီးကြီး အမြဲထည့်ထားပြီး … ဆှဲမထုတခြငွြ အောငကြို … ကောင်းတာ … ကြနပေပြှီလား … ဟှန့် ”
” မမလှိုင် စောကပြတကြ … ဒီလောကြ လိုးကောင်းမယလြို့ ထငမြထားမိဘူး … တကယဗြွာ … ကနွောြ နေ့တိုင်း မလိုးရတောင် … ယကခြငွမြိတယ်”
ဇောထြူးက နောကရြကတ်ှေ အတွကပြါ စရံ သသပန်ပြေီ။ ဘာနနပေေါ ကမွ စောကပြတလြေး လိုးကောင်းတယ် ဆိုလို့ စိတထြဲ ဘဝငကြနွမေိတာပေါ့ရှင်။
” တောပြါ မင်းတို့ ယောင်ျကြားတွကေ … ရှေ့တဈမွိုး ကြယရြာ တမွိုးပါနောြ ”
” တကယပြါ … မမလှိုင် စောကပြတလြေးက … အိစကပြှီး စီးစီးပိုငပျိုငလြေး … တအား လိုးကောင်းတယဗြွာ ”
” ဒါတော့ … မင်းလီးက … ကိုထွေး လီးထကြ တုတန်လေို့ပါ ”
ကမွ စကားကြောင့် ဇောထြူး မကြလြုံးတွေ အရောငတ်ောကလြာပါတယ်။ ကမွ ယောင်ျကြား လီးထကြ သူ့လီးက တုတတ်ယ် ပြောလိုကလြို့လေ။ တကယလြည်း အတိုအရှည် မသိသာပမယ်ေ့ လီးဝငလြာကတည်းက လငတ်ောမြောင့် လီးထကြ ထွားနတော သိနတောပေါ့။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ဇောထူးက မနကတ်ိုင်း ဆေးရုံကနေ ကမွ လာခေါပြှီး အိမရြောကတ်ာနဲ့ လိုးတော့တာပဲ။ အမေ လဈတာနဲ့ ကမွ အခန်းထဲ ဒါမှ မဟုတ် မီးဖိုချောင် ရချိုးခန်း အစုံပါပဲ။ ဇောထြူးကလည်း မိန်းမ သလေို့ လှတန်တေဲ့အခွိန် ကမွကလည်း လငတ်ောမြောငကြ မလိုးနိုငတ်ော့လို့ ငတန်တေဲ့အခွိန် ဆိုတော့ တွေ့တာနဲ့ လိုးဖို့ပဲ စဉြးစားကြတာပေါ့။
အဖေ ဆေးရုံ ဆင်းမှပဲ ကမွတို့ အဆကပြှတသ်ှားရတာ။ အဖေ အိမရြောကတ်ော့ ဇောထြူးလည်း ရှိန်းနပေုံပါ။ ကမွလည်း ဘေးနား ကိုထွေးရှိတော့ မစရဲတော့ပါဘူး။ ၂ ရကလြောကန်တေော့ အိမဈြေးဆိုငလြေး ပြနဖြှင့် ကမွနဲ့ ကိုထွေး လငမြယား နှစ်ယောကြ ဈေးအတူရောင်းကြတာပဲ။ ညနပေိုင်း ဇောထြူး ကလေးကြောင်းကြိုပြီး လာပို့တော့ လကဟြနခြှဟနေတ်ှေ ခဏတိုင်း ပြနရှောတယ်။ဇောထြူးကို သနားမိပမယ်ေ့ အခွနကေေ မပေးတော့ မတတန်ိုငဘြူးလေ ကမွ ကိုယတ်ိုငတ်ောင် အရငလြို လကန်ဲ့ပဲ အာသာ ဖြနရေတော။
တရကကြွ နေ့ခင်း ၂ နာရီလောကြ ဆိုငရြှေ့ ဆိုငကြယလြေးနဲ့ ရောကလြာတယ်။ ဆေးလိပ် တဗူးဝယတ်ော့ ပိုကဆြံမယူပါဘူး။ ကိုထွေး ရှိလားမေးလို့ လကဖြကရြညဆြိုင် သှားတဲ့ အကြောင်း ပြောတော့ ဇောထြူး မကြလြုံးလေး အရောငတ်ောကလြာတယ်။
” ကိုကြီးထွေးက … ဘယခြွိန် ပြနလြာတတလြည်း မမလှိုင် ”
” နေ့လည် ၁၂ ဆို … ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ထွကတ်ာ … ၂ ခကြခြှဲ ၃ နာရီလောကမြှ ပြနလြာတတတ်ာ … ဘာလို့လည်း ဇောထြူး ”
ဇောထြူးက စကားပြနမြပြောပဲ ဆိုငထြဲဝငလြာပြီး ကောငတ်ာရဲ့ နောကဖြကြ နံရံဒေါင့်လေးနား ကမွဆှဲခေါပြှီး ထိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ကမွ တငပြလငခြှပြေီး ထိုငပြမယ်ေ့ ဇောထြူးက ဒူးထောကလြကြအြနထေားနဲ့ ကမွ မကြန်ှာအနံ့ နမ်းတော့တာပဲ။ အဲခွိန် ရငတ်အားခုနန်မေိရတယ်။ ဈေးဝယမြွား ရောကလြာမလား ဆိုငရြဲ့ နောကဖြေးပေါကကြပဲ အမေ ဝငလြာမလား ကိုထွေးဝငလြာမလား ခံစားမှု့ပေါင်းစုံပါပဲရှင်။
ဈေးဝယလြာရင် အလှကုန် ပစ်စည်း ထည့်ထားတဲ့ မှနကြောငတ်ာ ကြယန်လေို့ ရုတတ်ရကြ ကမွတို့ကို မမှငန်ိုငပြမယ်ေ့ ဆိုငန်ောကဖြေး တံခါးပေါကကြ လူဝငလြာရငတ်ော့ ဘှားကနဲ့ မှငန်ရမှော။ ဇောထြူး အနမ်းတွေ တုံ့ပြနရြင်း ကမွ စိတမြလုံလို့ နောကဖြေး တံခါးပေါကဆြီပဲ ခိုးကြည့်နမေိတာပေါ့။
တဖြည်းဖြည်း ဒူးထောကန်မ်းနတေဲ့ ဇောထြူးပုဆိုးထဲက လီးကြီး ထောငထြှကလြာပြီး ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တုနန်ရှောတာ။ ကမွ နူတခြမ်းကို ခပပြှင်းပြင်း တခကြြ ဆှဲစုပပြှီးတာနဲ့ သူ့ခါးကို ကော့ပေးထားတော့ မကြန်ှာရှေ့ ပုဆိုးထဲက လီးကြီးက တန်းနတောပဲ။ ကမွလည်း ဟနမြဆောငန်ိုငဘြူး လီးထိပကြို တခကြန်မ်းပြီး ပုဆိုးအပြငကြနေ မကြန်ှာတပြငလြုံး ဘယည်ာရမ်းပြီး လီးနဲ့ မကြန်ှာပြတရြင်း တရှိန်းရှိန်းနဲ့ ရမျမကစြိတတ်ှေ တောကလြောငလြာတယ်။
ပုဆိုးအောကန်ားစ ဆှဲလှနတ်ော့ လီးအရည်းပြား ပတပြတလြည် အကြောတွေ ထပြီး ဒဈကြီးက ပန်းရောငထြနတောပေါ့။ ထိပမြှာ အရညကြှညလြေး စို့နတောနဲ့ ဆှဲစုပပြဈတာ ပထမဆုံး ဇောထြူးရဲ့ လခွီးနံ့ ခပပြှင်းပြင်းလေး ကမွ နှာခေါင်းထဲ တိုးဝငလြာပြီး လီးထိပအြပေါကကြ အရညကြှညလြေးက ညှီစို့စို့ ငံကြိကြိလေးပဲ။
ကမွယောင်ျကြား ကိုထွေးက တကိုယရြည် သန့်ရှင်းရေး ဂရုစိုကပြမယ်ေ့ ဇောထြူးက ဖြစ်သလို နတတေပြုံပါ။ သူ့မိန်းမ ကမွညီမ မရှိတော့လို့များ လီးကို မဆေးတော့တာလား မသိပါဘူး။ ဇောထြူးလီး စုပတ်ိုင်း တဈမိနဈလောကထြိ လီးနံ့ ခပပြှင်းပြင်း အမြဲရတယ်။ အစပိုင်း ပျို့တကလြာပမယ်ေ့ နောကပျိုင်း အဲဒီလီးနံ့ကပဲ ကမွ ကာမစိတကြို ထကြှစသလေို ခံစားလာရတော့တာ။
ကြာကြာ မစုပလြိုကရြပါဘူး ၅ မိနဈလောကကြွ ကမွ ခေါင်းကို ဖမ်းကိုငပြှီး ခပတ်ိုးတိုး အံကြိတည်ည်းရင်း လရညတ်ှေ ပန်းထည့်လိုကတ်ော့တယ်။
ပြီးပါပြီ။
ဇာဇာလှိုင်
ရေးသားသူ – ??????