ကြှနတ်ော့ြ ဂိုကဆြရာမလေး (အပိုင်း ၁ )
ရေးသားသူ – ၂၄ မကြန်ှာ
၂၀၁၁ ခုနှစ် နှရောသီကြောင်းပိတရြကြ အစပိုင်းတွင် ဖြစ်သည်။ ကြှနတ်ောသ်ည် တဝမ်းကြဲအဈကို သငပြေးထားသော အခွခေံနုတမြွားဖြစ်သည့ြ C D Am F ကို အိမရြှေ့ကအဖီတွင် ဒေါငဒြေါငဒြငဒြငဖြှင့ြ ဂဈတာတီး လေ့ကငွ့န်လသေည်ေ။ ထိုအသံကို ဖြိုခွင်းလိုကသ်ူမှာ မာတာမိခင် ဒေါခြငလြေး ဖြစ်လသည်ေ။
“ ရဲမာန်….သားရေ……ဆယတ်န်း အဆောငသ်ှားဖို့ ပြငပြှီးပြီလား ”
“ ဗြာ ဟုတ်….သိမ်းပြီပြီ အမေ ”
“ အေးအေး၊ ပစ်စည်းတွေ သချောစဈနောြ….အရငန်ှဈတုန်းကလို အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေ ကနွခြဲ့ဦးမယ် ”
“ အကုနထြည့ပြှီးပြီ အမေ ”
ကြှနတ်ောအြဖို့ တောတ်ောြ စိတည်ဈသှားလသည်ေ၊ ကိုးတန်းဖြပြေီးလို့ နားရသညမြှာ တဈပတပြငမြပြည့သ်ေး..။ ယခု ဆယတ်န်းအတွကြ နှရောသီပတရြကကြတည်းက သှားရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဘယတ်တန်ိုငမြညလြဲ… ကြောင်းစပိတကြတည်းက သူကြည့်န်သေော ထောငဖြောကကြားစီးရီး (Prinson Break) season 4 ကို ဒီနေ့ည မပြီးမချင်ြး ကြည့်မြညဟြု တေးထားလိုကလြသည်ေ။
နောကတ်ဈနေ့ နံနကြ ရောကသ်ောအခါတွင် မိမိတို့အိမရြှိ လိုကထြရပကြားပေါသ်ို့ သတ်ေတာများ လိုအပသ်ော ပစ်စည်းပစ်စယများအား တင်၍ ဘောဒြါအဆောငသ်ို့ သှားကြလသည်ေ၊ ဘောဒြါနာမညမြှာ “အောငကြောင်းထကြ” ဖြစ်လသည်ေ။ အဆောငသ်ို့ ရောကသ်ောအခါတွင် အဖနှငေ့ြ ရဲမာနတ်ို့နှစ်ယောကြ ပစ်စည်းများအား ကားပေါမြှ နရမေည့အြခန်းအတွင်းသို့ရှေ့ပြီး ဘောဒြါပိုငရြှငကြွောင်းဆရာ ဦးကြောဌြေး နှင့ြ ရဲမာနမြိဘများ စကားပြောကာ သူတို့သားအား အပခြဲ့လသည်ေ။ ဆရာနှင့ပြှောအပြီးတွင် ရဲမာနအြဖကေ သူ့သားအား အမှာစကား ပြောကြားခဲ့လသည်ေ။
“ ဒီမှာငါ့သား….ဆယတ်န်းကို အမှတမြွားများနဲ့ အောငန်ိုငအြောင် ကြိုးစား ၊ ဆယတ်န်းအောငလြို့ တကျကသိုလကြောင်းကောင်းရောကရြင် အဖေ ဆိုငကြယဝြယပြေးမယ်၊ ကနွြးမာရေးလည်း ဂရုစိုကြ ”
ဟူ၍ လိုရင်းတိုရှင်း မှာကြားလသည်ေ။ မာတာမိခငမြှာမူ အမတေို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ပစ်စည်းများထိန်းသိမ်းဖို့ကအစ စာကြိုးစားဖို့အဆုံး ဆယမြိနဈခန့ကြှာအောငပြင် မှာကြားလိုကလြသည်ေ။ ကြှနတ်ောကြ စိတမြရှညတ်ော့ပဲ
“ သိပါပြီ အမရော၊ ဟိုမှာ ၈ နာရီခွဲ အတန်းခွိနစြတော့မှာ သားနောကကြှလိမ့မြယ် ”
ဟူ၍ စကားစဖြတန်ှုတဆြကပြှီး လိုအပသ်ော ဖတစြာအုပ် ရေးစာအုပမြွားယူ၍ စာသငခြန်းအတွင်းသို့ ဝငရြောကခြဲ့လသည်ေ။ စာသငခြန်းသို့အရောကတ်ှင် ကြောင်းသားကြောင်းသူ တောတ်ောမြွားများ လူစုံနပြေီဖြစ်သည်။ ကြှနတ်ောလြည်း ဘယန်ရောထိုငရြငကြောင်းမလဲဟု အတန်းထဲ ဝေ့ကြည့်လြိုကသ်ည်၊ ဘောဒြါဆောင် တညထြောငပြှီးသညမြှာ သုံးနှစ်ခန့မြွှသာရှိသေး၍ ကြောင်းသားကြောင်းသူ အရအတွေကြ သိပမြများသခွေေ၊ ယောကြြားလေး ၃၀ မိန်းကလေး ၅၀ စုစုပေါင်း အယောကရြှဈဆယခြန့မြွှသာရှိသည်။ ဆရာဦးကြောဌြေးသည် ယောကြာြးလေးများ အနောကတ်န်းဘကတ်ှငန်ရောယူ၍ ကမှင်းကြမညကြို စိုးသည့ထြင်.. ကြှနတ်ောြ အခန်းထဲဝငပြှီး ဂိုကဆြရာလေးကမှငမြှငခြှင်း ရှေ့တန်းကိုသှားဟု ဆိုသဖြင့ြ ဒုတိယတန်းနရောလှတတ်ှင် ဝငထြိုငပြှီး ဘေးက တဈယောကဖြှင့ြ စကားစမည် ပြောကြလသည်ေ။
“ မင်းနာမညကြဘယသ်ူလဲ ”
ဟု ကြှနတ်ော့ဘြေးနား ထိုငန်သေော တဈယောကကြ မေးလိုကလြသည်ေ။
“ ငါ့နာမည် ရဲမာန် ၊ မင်းနာမညကြကော ”
“ ငါက ဟိန်းထကြ၊ အထက ၂ က….. မင်းကရော ဘယကြွောင်းကလဲ ”
“ ငါလည်းဒီနှစ် အထက ၂ ကို ပြောင်းမှာ၊ အရငန်ှဈက သာစညမြှာနတော၊ ဆယတ်န်းရောကတ်ော့ မိတ်ထီလာက အဒေါကြ ဒီဘောဒြါကို အောငခြကြကြောင်းတယလြို့ ပြောလို့ ရောကလြာတာ ”
“ မင်းတို့သာစညမြှာလည်း ဘောဒြါတွေ ရှိတာပဲဟာ ”
“ ရှိတာတော့ရှိတာပေါ့၊ ငါအမကေ ငါကိုးတန်းတုန်းကနတေဲ့ ဘောဒြါကို သိပမြကြိုကလြို့တဲ့ ”
ထိုသို့ပြောနစဉေအြတွင်းမှာပဲ အနောကတ်န်းတွင် မတတ်ပရြပန်သေော ဂိုကဆြရာမလေးက
“ ဆရာလာနပြေီ…..အားလုံးတိတကြှတော့ ”
ဟု ပြောလသည်ေ။ ထိုအခါ တွတထြိုးနသေော ကြောင်းသူကြောင်းသားများသည် မီးကြီးခဲကို ရနှငေ့ည်ိမ်းလိုကသ်လို ရှဲကနည်း အသံတိတသ်ှားသည်….။ ကြှနတ်ောလြည်းပဲ အသံလာရာ အနောကသ်ို့ သမငလြညပြှန် ငေးကြည့်မြိလိုကလြသည်ေ။
“ ဟိုကရြှားလဗား ” (ကြှနတ်ော့ခြေါင်းထဲမှ အာမဋေိတအြသံဖြစ်သည်)
ဂိုကဆြရာမလေးမှာ ကြှနတ်ော့ဘြဝ၌ တွေ့ဆုံဖူးသော မိန်းမပျိုများအနကြ လှပပြီး ကကြသ်ရရှေိလှန်းလှသည်၊ သူမ၏ ဝတစြားပုံမှာ မှနမြာဆနဆြနဝြမ်းဆကဝြတစြုံလေးနှင့ြ သူမ၏နကမြှောငပြွော့ပြောင်းသော ဆံနှယတ်ို့မှာ အလှနတ်ရာ လိုကဖြကလြှန်းလှသည်…၊ အရပအြမှင့ကြတော့ ခန့မြှန်းခွေ ၅ ပေ ၅ လကမြလောကြ ရှိမည်…..၊ အသားရမှော နို့နှစ်ရောငသ်ဖြယ် ဖြူဝင်းပြီး မကြလြုံးမကြခြုံးလည်း ကောင်းလသည်ေ။ မကြန်ှာပေါကမြှာ လုံးဝန်းပြီး ခစွစြရာကောင်းလသည်ေ….၊ ခန်ဓာကိုယအြခွိုးအစားမှာမူ သူ့အိုးနှင့သ်ူ့ဆန် တနရြုံ အသင့အြတင့ြ အနအထေားတွငရြှိသည်၊ (မကြစြိထဲ မှငသ်ာအောင် ပြောရလငွြ ယခုမောဒြယ် ဖုန်းသိရိကြောန်ှင့ြ တောတ်ောတ်ူလသည်ေ) ။ ကြှနတ်ောလြညပြှနကြှည့တ်ာ ဘယန်ှဈစကျကန့လြောကကြှာသှားသညမြသိ…. ဘေးနားက ဟိန်းထကကြ လကတ်ို့ပြီးတော့
“ ဟေ့ကောင် ဆရာက အရှေ့ရောကန်ပြေီ မကြန်ှာပိုးသတတ်ော့ ”
ဟု ပြောယူရလသည်ေ။ ဆယတ်န်းဘောဒြါဆောင် ဂိုကဆြရာဆရာမများ၏ အဓိကတာဝနမြှာ ဆရာစာသငန်စဉေအြတွင်း ကြောင်းသားများ စိတပြွံလှင့ပြှီး လွောကမြဆော့စရန်ေ စာသငခြုံတန်းတလွောကြ အရှေ့သှားအနောကသ်ှားဖြင့ြ ကြပမြတကြှရသည်၊ အိပင်ိုကသ်ော ကြောင်းသားကို နိုးသည်။ စကားများနသေော ကြောင်းသူကို သတိပေးသည်….၊ ဘောဒြါအုပကြှီး ဦးကြောဌြေး၏ ဟာကြကမြရှိသော အစီအစဉမြွားပင် ဖြစ်လသည်ေ၊ ဟာကြကမြရှိဟုဆိုသောင်ှားလည်း ဆရာမလေးလို ဂိုကခြွောချောလေး ခန့ထြားခွင်းသညကြိုက ကြှနတ်ော့အြဖို့ စိတပြွံလှင့စြရာတဈခု ဖြစ်နလသေည်ေ၊ ပထမဆုံး စာသငခြွိနမြှာပင် ရူပဗဒဆေရာအား သိပအြာရုံမစိုကန်ိုငခြွေ….၊ ကြောင်းသူထုကြီးအား ထိန်းကြောင်းနသေော ဂိုကဆြရာမလေးကိုပင် မကြာခဏဆိုသလို ကြည့်ဖြစ်နလသေည်ေ ( ဤသညကြား ကြှန်ုပအြပြဈမဟုတ် သူ့ကိုခန့ထြားလသေော ဘောဒြါအုပအြပြဈ ဖြစ်လသည်ေ ဟီးဟီး😁) ။ ရူပဗဒဆေရာသည် သီအိုရီကိုရှင်းပြီး၍ ကြောကသ်ငပြုန်းပေါြ ပုဈဆာတွကန်ခွေိနတ်ှင် ဘေးနားက ဟိန်းထကအြား တိုးတိုးလေး မေးလိုကသ်ည်။
“ ဟေ့ရောင်….. မင်း ဂိုကဆြရာမလေးနာမညသ်ိလား”
“ ဘာလဲ မင်း ကြှသှေားလို့လား…. သှားမစမ်းနဲ့ သားကြီး… သူက မာနကြီးတယကြှ….. မင်းလိုပဲ သူ့ကိုကြိုကတ်ဲ့ R ကြီးတဈကောငတ်ောင် ရည်းစားစာပေးပြီး ဦးကြောဌြေးကို သှားတိုငလြို့ ခွသလေုံးစုတသ်ှားတယကြှ” (Rကြီးဆိုသညမြှာ Repeater အဈကိုကြီးကို ဆိုလိုသည်)
“ နာမညကြ ဝသုနဖြူး တဲ့၊ သူအဖကေ တပထြဲက၊ အမကေ စညပြငရြုံးကတဲ့..၊ အိမကြ စည်းကမ်းကြီးပုံရတယ်..၊ အခုလည်း အဝေးသငတ်ကရြင်း ဒီမှာ ဂိုကဆြရာမ လုပန်တော”
“ ဒါပမယေ့ြ သဘောကောင်းမယ့ပြုံပဲကြ”
ဟု ပြနပြှောလိုကရြာ
“ စာတောပြှီး စကားနားထောငရြငတ်ော့ သူက သဘောကောင်းပါတယ်၊ မာနကြီးတယဆြိုတာကလည်း ရည်းစားထားတဲ့ကိဈစမှာပါ၊ ပုံမှနကြတော့ ပြုံးပြုံးလေးပါပဲ”
ထိုသို့ ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကြ စကားများနသညေကြို ဂိုကဆြရာက “စကားမများနဲ့” ဟု သတိပေးလသည်ေ၊ ထိုအခါမှသာ စကားစ ပြတသ်ှားလသည်ေ။ ရူပဗဒအေခွိနပြှီး၍ နောကတ်ဈခွိန် မှနမြာစာအခွိနမြရောကခြင် ဆယမြိနဈခန့ြ အနားပေးလသည်ေ၊ ထိုအခွိနတ်ှင် ဂိုကဆြရာက….
“ ကြောင်းသားအသဈလား နာမည် ဘယလြိုခေါလြဲ….. အဆောငကြောနမှောလား”
ဟု မေးလသည်ေ။
“ ဟုတ် ဆရာ အခန်းတော့ မရသေးဘူး၊ ပစ်စည်းတွတေော့ အဆောငအြောကမြှာ ခထွားပြီးပြီ”
“ ကြှနတ်ော့အခန်းမှာ တဈနရောစာ လှတန်သေေးတယ် ဆရာ၊ သူ့ကိုထည့လြိုကမြယဟြု”
ဟိန်းထကကြ ဝင်၍ပြောလသည်ေ။
“ အေးအေး…. မှနမြာစာအခွိနပြှီးရင် မင်းက ကူပြီးနရောခပြေးလိုကြ”
“ ဆရာ့နာမည် ဘယလြိုခေါလြဲ”
ဟု မေးလိုကရြာ ဂိုကဆြရာလေးက
“ ငါ့နာမညကြ မွိုးကိုကို၊ ကြောကပြန်းတောင်းက၊ ဒီအဆောငမြှာတော့ ဆရာကြောကပြန်းတောင်းလို့ပဲ ခေါတ်ာ၊ ဆရာမွိုးပဲခေါခြေါြ ဆရာကြောကပြန်းတောင်းပဲ ခေါခြေါြ ရတယ်၊ အခုလောလောဆယတ်ော့ ယောကြြားလေးကနည်းတော့ ဂိုကဆြရာက နှစ်ယောကပြဲရှိတာ၊ နောကတ်ဈယောကန်ာမညကြ ဆရာကြောစြိုးတင့ြ တဲ့.. ရနကြုနကြ ဦးဌေးမှင့ရြဲ့ တဝမ်းကြဲတူတောတ်ယ်၊ ဟော ပြောရင်းပဲ သူလာပြီလေ…. နှုတဆြကလြိုကြဦး”
“ မင်းနာမည် ရဲမာနမြလား….. သာစညကြ စောနက ဆရာဦးကြောဌြေးပြောလို့ သိပြီးပြီ”
ဟု ကြှနတ်ောစြမပြောခင် သူက အရင်ဦးအောင် ပြောလိုကလြသည်ေ။
ထိုသို့ပြောနစဉေမြှာပဲ မှနမြာစာဆရာဝငလြာ၍ နောကတ်ဈခွိန် ဆကသ်ငကြှလသည်ေ၊ ဂိုကဆြရာမလေးဒေါဝြသုနကြို တဈခကြလြှည့ကြှည့လြိုကရြာ သူမရှိတော့၊ နောကထြပဂြိုကဆြရာမနှစ်ဦး အစားဝငန်လသေည်ေ၊ အတန်းခွိနအြရ အလှည့ကြှစောင့ရြတာပဲဟု တွေးမိလိုကလြသည်ေ။
၁၁ နာရီခွဲတွင် အတန်းခွိနပြှီး၍ ဟိန်းထကန်ှင့အြတူ ထမင်းစားပြီးတော့ အခန်းထဲသို့ ပစ်စည်းများ နရောခကြှလသည်ေ၊ နရောခရွာတွင် ဟိန်းထကကြ ကူညီပေးလသည်ေ၊ ဟိန်းထကသ်ည် ကြှနတ်ောန်ှင့ြ အဝတသ်တ်ေတာကို အတူရှေ့ရင်း
“ မင်း ငါနဲ့အခန်းအတူကတွာ ကံကောင်းတယ် ကိုယ့လြူ”
“ ဘာလို့လဲကြ…. ငါတို့အခန်းက တဈခွားအခန်းထကြ ပိုကယွလြို့လား”
“ ခဏနကြရေင် ပြောပြမယ်၊ အခု ခဏနားပြီး ရချိုးကြတာပေါ့ကြာ”
အောငကြောင်းထကြ အဆောငန်ရော ပုံစံကိုပြောရလငွြ ခွံဝန်းနှစ်ခုအား ကြောချင်ြးကပရြကြ အနအထေားဖြစ်သည်၊ စာသငဆြောငန်ှဈခုနှင့ြ ရုံးခန်းမှာ ခွံဝန်းတဈခုတွငဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးအဆောငသ်ည် ကြောချင်ြးကပရြပ် ခွံဝန်းထဲတွငဖြစ်သည်၊ ယောကြြားလေးအဆောငမြှာမူ တညဆြောကန်ဆေဲ ဖြစ်သဖြင့ြ ကြှနတ်ောတ်ို့အဆောငန်ေ ယောကြွားလေးများမှာ ရုံးခန်းအပေါထြပတ်ှင် နကြရေသည်။ (ထိုစဉကြ ယခုခတ်လေောကြ ကိုယပျိုငကြွောင်းလကမြှတမြွား အစိုးရက များများမခပြေးသဖြင့ြ ဘောဒြါတွင် ကြူရှငသ်ဘောမွိုးတကြ၍ ညမအိပ် အဆောငမြနပေဲ ကိုယ့အြိမကြို ပြနကြှတာ များလသည်ေ…။ နေ့လညခြင်းတွင် အစိုးရကြောင်းတကြ၍ ကြောင်းမတကခြင် နံနကြ ကြောင်းတကပြှီး ညနမှသော ဘောဒြါတွင် စာသငရြလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြမူ သာစညကြ ဖြစ်သဖြင့ြ ညအိပအြဆောငန်ရလေသည်ေ…. ဟိန်းထကမြှာမူ မှို့ခံဖြစ်သောင်ှားလည်း အိမပြှနရြောကလြငွြ စာမလုပမြှာစိုးသဖြင့ြ မိဘများက ညအိပထြားလသည်ေ)
ဒီလိုနဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကသ်ား ရမေိုးခွိုးပြီး၍ အခန်းထဲသို့ အဝတလြဲပြီးသကာလ ကြှနတ်ောကြ ဟိန်းထကအြား
“ ပြောပါဦး ဒီအခန်းက ဘာတွမွေားကောင်းလို့လဲ၊ တခွားအခန်းတွလေောကလြည်း မကယွပြါဖူး”
“ ထူးလားမထူးလား သိချင်ရြင် ဟော့…… ဒီမှာကြည့်လြိုကြ”
လို့ပြောပြီး ခေါင်းရင်းအုတန်ံရံကြားထဲ ထိုးထည့ထြားသော စကျကူလုံးအား ဆှဲထုတလြိုကလြသည်ေ။
“ ကြည့်လြိုကသ်ားကြီး၊ သရတွထွေကေလြာရင် သုတဖြို့ သရခေံပုဆိုးလေးပါ ပတထြားဦး”
ကြှနတ်ောလြည်း ဘာများလဲလို့ ကြည့်လြိုကရြာ ဟိုဘကခြှံဝန်းထဲက မိန်းကလေးအဆောငမြှ မိန်းကလေးများ ရချိုးနသေော မှငကြှင်းကို မှငလြိုကရြလသည်ေ၊ (ဆရာဦးကြောဌြေးကတောသ်ည် မိန်းကလေးများရချိုးသော ရကနေပြတဝြန်းကငွအြား ထရံများဖြင့ြ ကာပေးထားသောလြည်း ကြှနတ်ောတ်ို့သည် အပေါထြပကြ မှငရြသညဖြစ်၍ ဘှင်းဘှင်းရှင်းရှင်း မှငရြလသည်ေ…။ ကြှနတ်ောတ်ို့အခန်း၏ခေါင်းရင်းတွင် ပြတင်းပေါကလြည်းမရှိရာ မိန်းကလေးအဆာငဘြကမြှကြည့်လြငွြ ဘာမှတွေ့ရမည် မဟုတခြွေ…. ကြှန်ုပတ်ို့ကမူ အပေါစြီးကဖြစ်၍ ဝါးထရံကော အုတတ်ံတိုင်းကိုပါ မမူခွေ… ဟိဟိ)။ ကြှနတ်ောသ်ည် ငယစြဉကြတည်းက ကိုယန်ှင့အြသကအြရှယတ်ူ မိန်းကလေးများ ရချိုးသညကြို မမှငဖြူးခဲ့ခွေ ၊ ယခု ဟိန်းထကကြွေးဇူးဖြင့ြ ချောင်းကြည့်ပြေါကမြှ တွေ့လိုကရြသောအခါ ခန်တာကိုယထြဲမှသှေးများ ဆူပြကလြာပြီး အောကကြညီလေးမှာ နိုးထလာလတေော့သည်။
မှငရြသော မှငကြှင်းကိုလည်း ကြည့်ပြါဦး.. ဒုတိယတန်းတွငထြိုငသ်ော ကောငမြလေးသူငယခြငွြးသုံးယောကြ စကားတပြောပြောဖြင့ြ ရချိုးနလသေည်ေ….။ ထမီရငလြွားထားသည် ဆိုသောလြည်း ပျိုမှဈနုနယသ်ော ရငသ်ားအစုံ တငပြါးတို့မှာ ရစေိုဝတကြှောင့ကြပန်ရော အတိုင်းသားမှငန်ရလေသည်ေ၊ သူတို့လေးတွမှောမူ အကာအရံတွရှေိတယဆြိုပြီး စိတလြှတလြကလြှတ် ခွိုးနလကြေသေည်….။ ဆပပြှာတိုကသ်ည့အြခွိနတ်ှင် ရငလြွားထားသော ထမီကိုဖြေ၍ အတွင်းထဲလကန်ှိုကပြှီး ဆပပြှာပြတသ်ည့အြခါတွင် ပန်းနုရောငန်ို့သီးခေါင်းလေးများနှင့ြ နို့အုံလေးများကိုပါ တဈခကြတ်ဈခကြြ တွေ့လိုကရြလသည်ေ၊ ရချိုးပြီး၍ ရလေဲထမီလဲသည့အြခုတွငမြူ ကံကောင်းရငကြောင်းသလို ဖငလြုံးလုံးလေးများ…. အမှှေးနုနုပေါကန်သေော အဖုတလြေးများကို တွေ့ရလသည်ေ၊ ယခုလိုမှငကြှင်းကို ပထမဦးဆုံး မှငလြိုကရြသော ကြှနတ်ော့အြဖို့ စစချင်ြးတွင် မကြစြိများပင် ပြာသှားလသည်ေ၊ နောကတ်ှင် တဈကိုယလြုံးပူလာပြီး ရှိန်းတိမ်းတိမ်းဖြင့ြ နလေို့ကောင်းလသည်ေ….. မကြစြိသူငယအြိမမြွားသည် နဂိုထကြ နှစ်ဆကယွသ်ှားသယောငဖြစ်ပြီး ရချိုးနသေော ကြောင်းသူများအား အနီးအဝေးခွိနကြှည့န်လသေည်ေ၊ ရချိုးနသညေကြို ချောင်းကြည့်န်ရသေောဖီးလသ်ည် ယခငကြ မိဘများအလဈ အောကားအခွေ ထိုးကြည့်ရြသညထြကြ ပိုစိတလြှုပရြှားစရာကောင်းလသည်ေ၊ ( ချောင်းကြည့်ဖြူးသော သိုင်းသမားများတော့ သိလိမ့မြည် 😁😅) ထိုသို့ အရသာများကို ခံစားနစဉေမြှာပင် ဟိန်းထကကြ
“ ဟေ့ကောင်….မင်းကလည်း မလှယပြါလား ကြည့်န်လေိုကတ်ာ ရှလကေစြှပပြွောကလြို့ ရှာနတေဲ့ အတိုင်းပဲ”
“ မင်းပဲ ကြည့်ဆြို… ဟီးဟီး မိုကသ်ကြ ငါလည်း အခုမှ ပထမဆုံး မှငဖြူးတာမို့ပါ”
“ ပထမဆုံးဖြစ်လည်း ခဏရပလြိုကြဦး…. ငါလည်းကြည့်ခြငွသ်ေးတယ် ဟေ့ရောငရြေ… ဒီမှငကြှင်းက ရိုးအီသှားတယကြို မရှိပါဖူးကြာ… ခဏပဲစောင့ြ မင်းကိုအလှည့ပြှနပြေးမယ် ဒီအခွိနလြောကဆြို ငါ့ရဲ့ ယုပြင့ထြကခြိုငလြေး အိပရြာနိုးပြီး ရချိုးတော့မှာကြ”
ဟု ဟိန်းထကကြ ပြောလသည်ေ။
“ ဪ…. မင်းကြိုကန်တေဲ့ ဆောလြား ဘယအြတန်းမှာ ထိုငတ်ာလဲ”
“ တတိယတန်းထောင့စြှန်းကကြ၊ စာလည်းတောပြုံရတယ်.. ဆရာစာမေးတိုင်း လိုကဖြှနေိုငတ်ာခညွြးပဲ… အပြဈကင်းတဲ့ပုံစံလေးမို့ ငါကြှသှေားတာပေါ့ကြာ”
“ ဆံပငဂြုတဝြဲလေးနဲ့ တဈယောကလြား”
“ မင်းမကြစြိကလည်း လငွတ်ာဆိုကြာ.. ဟုတတ်ယ် ငါလိုကမြှာနောြ သားကြီး၊ မင်းကရော စိတဝြငစြားလို့လား”
“ မဟုတပြါဖူးကြာ… ငါက ဟိုဂိုကဆြရာမလေးပဲ စိတဝြငစြားတာကြ….. စိတထြဲမှာတောင် ရည်းစားဖြစ်ရင် မမဝသုနလြို့ခေါမြယလြို့တောင် စဉြးစားထားပြီးပြီ”
“ ကြားအမှီးမှ မဆှဲချင်စြမ်းပါနဲ့ ရဲမာနရြာ၊ အတန်းထဲမှာလည်း အချောလေးတွေ ရှိပါတယကြှ… မင်းအခုအခွိန် အီထားပြီးတော့ ဆယတ်န်းအောငတ်ဲ့အခွိနိကြ လိုကရြင် ကြကစြတိပဲ ကိုယ့လြူ၊ ဂိုကဆြရာမလေးက မင်းနဲ့ လေးနှစ်လောကကြှာတာ… မင်းလို ခွာတိတတ်ော့ စိတဝြငစြားမယမြထငဖြူး၊ သူ့ကိုလာလာရှိုးနတေဲ့ တကျကသိုလကြ နှင်းဆီခိုငတ်ှတေောင် ငှင်းလှတတ်ာတဲ့ ဟေ့ရောငရြေ”
“ အနည်းဆုံးတော့ ကြိုးစားကြည့်ရြမှာပဲ ငါ့ကောငရြေ၊ ဒါနဲ့ ဂိုကဆြရာမတွကေော ဒီမှာပဲရချိုးတာလား”
“ မဟုတဖြူး ငါ့တို့အိမသ်ာဘေးနားမှာ ရုံးခန်းနဲ့ကပလြကြြ ရခွေိူးခန်းရှိတယ် အဲ့မှာခွိုးတာ”
“ အဲ့တာဆို မတွေ့တော့ဘူးပေါ့”
ဟု ကြှနတ်ောကြ နှမှောတသ အသံနှော၍ ပြောလိုကလြသည်ေ
“ အင်း…မင်းက ပြောလေ ကဲလပေဲ ရှိစတေော့….. အခုတော့ ငါ့ကိုစကားလာမပြောနဲ့တော့ ငါ့ကြိုကတ်ဲ့ ယုပြင့ထြကခြိုငလြေး ရချိုးဖို့လာနပြေီ”
ထိုသို့ဖြင့ြ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ အချောင်းကောင်းသဖြင့ြ တဈရတမေောအိပခြွိနတ်ှင် မအိပလြိုကရြခွေ (စောကရြမ်းကြိုးစားကြတာ စာများ အဲ့လိုလုပရြင် ချောကဘြာသာလုံး ဂုဏထြူးရမှာမလှဲခွေ )၊ သုံးနာရီထိုး ညနပေိုင်း အတန်းခွိနအြရောကတ်ှငမြူ ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကြ အိပင်ိုကလြာလပြေီ……၊ ဖြစ်ချင်တ်ော့ အဲ့အခွိနကြ English စာအခွိန် ဖြစ်နလသေည်ေ၊ ဖငပြှောငလြေးများကို ထမီရငလြွားအောကမြှ တွေ့ရလိုတွေ့ရငှား ငေးနတေုံးက အားစိုကရြ၍ မကြလြုံးညောင်းသှားပုံရလသည်ေ၊ stage ပေါတ်ှင် စာသငန်သေော ဆရာသည် ဘာတွပြေောနမှန်ေးပင် မသိတော့ခွေ၊ ဂိုကဆြရာများ အနောကကြနေ နာရင်းအုပခြံရမညစြိုးသဖြင့ြ စာလိုကမြှတခြငွယ်ောငဆြောငန်ရသေေးသည်…..၊ ထိုစာများကို နောကမြှပြနကြှည့ရြာ ကုလားစာလိုလို ဘာတွမှန်ေးပင် မသိခွေ😅။
အဂလြိပစြာအခွိနပြှီး၍ ဆယမြိနဈနားခွိနတ်ှင် အပေါ့အပါးမသှားနိုငဘြဲ ခုံပေါတ်ှင် ခဏတာ မှောကအြိပမြိတော့သည်၊ ထိုသို့ ခုံပေါတ်ှင် ငါးမိနဈခန့လြောကြ အိပပြွောပြှီးအကြာတွင် ကြှနတ်ော့ြ၏ဂုတပျိုးပေါသ်ို့ နှိပပြေးနသေော လကခြွောင်းလေးများ၏ အထိအတွေ့ကြောင့ြ နိုးလာလသည်ေ၊ ဂိုကဆြရာကိုမွိုး အနှိပကြောင်းလှခွလေားဟု တွေးမိရုံရှိသေး….. နှိပပြေးနသညေမြှာ ဂိုကဆြရာမွိုး မဟုတ် ကြှနတ်ော့ရြဲ့ဂိုကဆြရာမလေး ဒေါဝြသုန် ဖြစ်နလသေည်ေ (ကြှနတ်ောသ်ည် အနှိပခြံ အနင်းခံရသညကြို ဘယတ်ုန်းကမှ မကြိုကခြဲ့ပါ၊ အနှိပအြနင်းမခံနိုငသ်ော လူစားမွိုးထဲက ဖြစ်လသည်ေ….. သို့သောြ ဆရာမလေးဝသုနရြဲ့ ဂုတပျိုးလေးအား ခပဖြှဖြလေးနှိပပြေးသညကြို မနောပိတိဂွမ်းဆီထိသကဲ့သို့ အရမ်းသဘောတွေ့လှသည်….. ယခုထကထြိတိုငိပင် မမေ့နိုငသ်ေး) ၊ ဒေါဝြသုနသ်ည် နှိပန်ရင်ေးကနေ
“ မင်းနာမညဘြယသ်ူ… ရဲမာနလြား… ပထမရကရြှိသေးတယ် ဒေါင်းတော့မှာလား”
“ မဟုတဘြူးဆရာမ… ပစ်စည်းတွနရေောခရွင်း အိပခြွိနမြရလိုကလြို့ပါ” (တကယတ်ော့ ဗဟုသုတ ရှာဖြနတေောပါ ခိခိ)
“ နောကန်ေ့ကြ နေ့လည် အိပလြာခဲ့၊ ဒါမှ လန်းလန်းဆန်းဆန်း စာသငန်ိုငမြှာ၊ ကြောင်းဖြင့ရြငပျိုဆိုးမှာ ကြောင်းဆင်းတာနဲ့ နေ့လညအြခွိနစြမှာနောြ”
“ ဟုတကြဲ့ ဆရာမ”
“ အေးအေး လန်းပြီဆိုရငလြည်း အနောကခြဏသှားလိုကြဦး၊ Bio ဆရာက ရောကန်ပြေီ”
“ ဟုတဟြုတ်”
ထိုသို့နှင့ြ အောငကြောင်းထကြ ဘောဒြါဆောငတ်ှင် နထေိုငရြင်း တဖြည်းဖြည်း ပတဝြန်းကငွန်ှင့ြ အသားကလွာလသည်ေ၊ ဟိန်းထကတ်ငမြက တခွားယောကြြားလေး ဘောဒြါများလည်း ပိုများလာလသည်ေ၊ စာသငသ်ောဆရာများသာမက ဂိုကဆြရာ ဆရာမများ စိတန်စေိတထြား ဘဘောသဘာဝကိုပါ သိရှိလာလသည်ေ။ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ဆရာမလေး ဝသုနမြှာ ပုံမှနအြားဖြင့ြ သဘောထားကောင်းသူဖြစ်ပြီး သူ့စကားနားထောင်၍ စာကြိုးစားသော ကြောင်းသားကြောင်းသူများအား သဘောကလွသည်ေ….၊ ကြှနတ်ော့အြပေါတ်ှငလြည်း စာပလေေ့လာမှုတွင် အသင့အြတင့တ်ောပြှီး သူ့စကားလည်း နားထောငသ်ောကြောင့ြ မောငလြေးတဈယောကလြို ဂရုစိုကလြသည်ေ၊ ကနွရြှိသော ဂိုကဆြရာမ သုံးယောကအြနကြ ဒေါဝြသုနန်ှင့အြတူ ညဘကြ ယောကြြားလေး စာကြည့်ခြန်းစောင့သ်ော ဆရာမနာမညမြှာ ဟမောန် ဖြစ်လသည်ေ၊ (ဆရာမဟမောနန်ှင့လြည်း စာကြည့်ရြာတွင် စာမေးစာဖြေ အနည်းငယ် ပြုလုပဖြူး၍ ရင်းနှီးလသည်ေ) ၊ ကနွန်ှဈယောကမြှာ စန်ဒာနှင့ြ သီတာ ဖြစ်၍ ယောကြွားလေးအဆောငဖြကြ အလာနည်းသဖြင့ြ မကြမြှန်းတန်းမိရုံမွှသာ ဖြစ်လသည်ေ။
ဂိုကဆြရာလေးများထဲမှာ ဆရာကြောကပြန်းတောင်းက အနအေေးသလောကြ… ဆရာကြောကြတော့ လူငယအြထာ ပေါင်းသင်းလို့ကောင်းသည်၊ စည်းကမ်းပိုင်းတွငတ်ော့ နှစ်ယောကလြုံး အတူတူပင် ဖြစ်လသည်ေ၊ စာသငကြွောင်းများ မဖြင့သ်ေး၍ အားလပသ်ော တနဂန်ှေ ညနခင်ေးများတွင် ခွံဝန်းထဲရှိ မနကြညွြးပငကြှီးအောကကြ ကြတပြဈပေါတ်ှင် ဂိုကဆြရာများ၊ ဘောဒြါများနှင့ြ စကားဖောငဖြှဲ့ကြလသည်ေ၊ ဆရာကြောသ်ည် ကြှနတ်ောတ်ို့ လူပြိူပေါကစြများအတွကြ လိငပြညာပေးသည့န်ရောတွင် ဆရာတဈဆူ ဖြစ်လသည်ေ၊ အမှနအြတိုင်းပြောရလငွြ ဆယတ်န်းစာနားမလည်၍ ဆရာကြောအြား မေးမှန်းသည့အြခေါကမြှာ လကခြွိုးရလေို့ ရလသည်ေ။ (တို့ကတော့ ဒေါဝြသုနကြိုပဲ အမြဲမေးဖြစ်ပါတယ်😅)
လိငပြညာပေး ဆောလြိုကန်ည်း ပညာကိုမှု ဆရာကြောဆြီက အမြဲတမ်း တကကြှှစွာ သငယ်ူလေ့ရှိလသည်ေ၊ ညနပေိုင်း မနကြညွြးပငအြောကြ စကားဝိုင်းသည် ဆရာကြောြ၏ အညီအဟောကြ သငခြန်းစာများပို့ခရွာ အခွိနဖြစ်ပြီး….. နားမလညသ်ညမြွား မေးချင်သ်ညမြွားကိုတော့ အဆောငကြ သူ့အခန်းထဲသို့ ည စာကြည့်ခြွိနအြပြီး သှားရောကြ၍ ခေါကဆြှဲချောကထြုပ် ပြုတတ်ိုကကြာ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ဟိန်းထကသ်ည် မေးလေ့ရှိလသည်ေ။ (တကယလြည်း ခေါကဆြှဲပြုတ် ရင်းရတာ တနအြောင် သူသိသလောကြ ပြနပြှောပြပေးလေ့ရှိသည်၊ အောစာအုပမြွား အောကားများသည် လိငဖြွောဖြှရေေး အစီအစဉမြွှသာ အသုံးဝငပြှီး တကယ့လြကတ်ှေ့တွငမြူ ဆရာကြောြ၏ လကခြွာများသညသ်ာ အသုံးအဝငဆြုံး ဖြစ်သညကြို နောငတ်ှင် တွေ့ရှိခဲ့ရလသည်ေ)၊ အခုလည်း ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ဟိန်းထကတ်ို့နှစ်ယောကြ လှကေားခွရင်ေးအောကထြပကြ ဆရာ့ကြော့အြခန်းထဲ အလညရြောကန်လသေည်ေ၊ ဟိန်းထကကြစ၍
“ ဆရာကြောြ ကဈဆငဆြှဲရင် ဘယလြိုဆှဲရတာလဲ၊ ဘယလြိုခံစားရလဲ”
“ ကဈဆငဆြှဲတာက ရိုးရိုးလေးပါပဲကြာ၊ အပေါန်ှုတခြမ်း အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို အရင် စုပပြေး၊ ပြီးမှ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး မင်းရဲ့လွှာလေးကို သူ့ပါးစပထြဲထိုးထည့ြ… သူ့ဘကကြစိတပြါလာပြီဆို လွှာချင်ြးကစား…ဒါပါပဲ”
ဟု ခေါကဆြှဲပြုတကြို တဈလုတ် ရှူးကနဲ လှေးပြီး ပြောလသည်ေ။
“ အဲ့လိုဆှဲပေးရင် မိန်းကလေးတွကေ အောကကြတောင် အရညစြိုလာတယဆြို.. ဆရာ ဟုတလြား”
“ အဓိက အခကြတ်ဈခုကို ပြောပြမယ်… နားထောငကြှ၊ မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ခွိန်းတွေ့ရင် ကဈဆငပြဲဆှဲဆှဲ….နို့ပဲကိုငကြိုင်…..ကြှကတ်ှင်းပဲနှိုကန်ှိုကြ ငါ့အတွေ့အကြုံအရ ပြောရရငတ်ော့ တဈဖကမြိန်းကလေးအဖို့ သူ့ရဲ့ စိတလြုံခွုံမှု ရှိဖို့ကအရေးကြီးဆုံးပဲ၊ အဲ့တာကြောင့ြ စီနီယာအဈကိုကြီးတွကေ အတွဲခွိန်းတွေ့ရင် လူပြတတ်ဲ့နရောတို့ တည်းခိုခန်းတို့သှားကြတာပေါ့ကြ၊ လူရှုပတ်ဲ့နရောတွေ ပန်းခွံလိုနရောမွိုးတွမှောတော့ စစချင်ြးမှာ လကမြသရမ်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ သူတို့စိတလြုံခွုံမှုမရှိရင် မင်းတို့ဘာလုပလြုပ် သိပခြရီးတွငမြှာမဟုတဖြူးကြ၊ မှတထြား”
“ ဟုတကြဲ့ဆရာ….ဟိုလေ အတူနရငေကြော ဘယလြိုခံစားရလဲ၊ ဂွင်းပလေးရတာထကြ ကောင်းလား”
“ မင်းကလည်းကြာ မေးလည်းမေးချင်သ်ေးတယ် ရှကကြနသေေးတယ်၊ လိုးတဲ့အခါလို့ပြောလည်းရပါတယ်…..ငါလည်း ရည်းစားသုံးယောကလြောကပြဲ ထားဖူးသေးတာကြ၊ ပထမတဈယောကန်ဲ့တုန်းက မနဖေူးပမယေ့ြ နောကန်ှဈယောကကြှတော့ အားတိုင်းလုပကြှတာပဲ၊ မင်းနှယ် ဘယပြှောကောင်းမလဲကြာ ဂွင်းပလေးတာက ပိုကောင်းရင် ဂွင်းပဲထုနတေော့မှာပေါ့ကြ၊ မိန်းမတွနောပူနာစာလုပတ်ာတွေ စိတရြှုပခြံပြီး ရည်းစားဘယထြားတော့ပါ့မလဲ”
“ ဟိဟိ ဆရာကလည်း၊ ကြှနတ်ောကြလည်း မသိလို့မေးတာပါ၊ ဆကပြှောပြပါဦး”
“ လိုးတာကတော့ မင်းတို့အခွင့အြရေးရရင် လိုးပေါ့ကြာ၊ အရေးကြီးတာတဈခုကတော့ ကိုယဝြနမြရအောင် လိုးတတဖြို့ပဲ၊ လိုးပြီးရင် တားဆေးတွပေဲ စွတမြတိုကန်ဲ့ဦး မိန်းကလေးတွအတွေကြ မကောင်းဘူး၊ ပလိန်းခခွငွရြငလြည်း တဈခါနှစ်ခါလောကပြဲခွ… ဖြစ်နိုငရြငတ်ော့ ကြနဒြုံးသုံးတာအကောင်းဆုံးပဲ”
“ ဟုတ် ဆရာ အခုလောလောဆယတ်ော့ ရည်းစားတောငရြှိသေးလို့…. ပါးလေးတောင် မနမ်းဖူးသေးဘူး ဆရာရေ”
ဟု ဟိန်းထကကြ ပြောလသည်ေ။
“ မလောပါနဲ့ ငါ့ကောငတ်ို့ရာ၊ အခု ဆယတ်န်းမှာတော့ အဲ့တာတွေ ခဏမေ့ထားလိုကြဦးကြ…ဘယလြောကပြဲ စိတခြိုငတ်ယပြှောပြော အခုအခွိနမြှာတော့အဆိပအြတောကဖြစ်တယကြှ၊ ကောငမြလေးတွကေို မကြိုကန်ဲ့လို့ ပြောတာတော့မဟုတပြါဖူး၊ ကြိုကတ်ာတော့ကြိုကပြေါ့၊ ဆယတ်န်းပြီးမှလှုပရြှား၊ တကျကသိုလရြောကရြငလြည်းတွေ့ဦးမှာ၊ အခုလှုပရြှားရငတ်ော့ ဦးကြောဌြေးကြိမလြုံးစာမိမှာပဲ”
“ ဒါနဲ့ နပေါဦး…. ဟိန်းထကကြ ယုပြင့ထြကခြိုငကြို ကြိုကန်တော ပြောပြထားလို့သိပြီးပြီ၊ ရဲမာနကြရော ကြိုကတ်ဲ့သူ တွေ့ပြီလား”
“ ဟုတ်….ရှိတော့ရှိတယ် ဆရာ”
“ ယောကြွားချင်ြးပဲကြာ၊ ကြိုကရြငကြှိုကတ်ယပြေါ့…. မင်းကြိုကတ်ာ ဘယသ်ူလဲကြ”
“ ဆရာမဝသုနလြေ၊ အဲ့ကောငကြှိုကန်တော”
ဟု ကြှနတ်ောမြပြောခင် ဟိန်းထကကြ အရငည်ောလြိုကလြသည်ေ။
“ ဟေ….. ဝသုနကြ ငါတောင် အစက အကြကရြှေ့မို့ အီစီအလီလုပကြှည့တ်ာတောင် ဦးကြောဌြေးသှားပြောလို့ ငါတောင် တပဆြုတလြာတာ၊ အခုတော့ မင်းတို့ဆရာမဟမောနလြေးနဲ့ အဆငပြှနပြေေီ… မင်းတို့နှစ်ယောကပြဲသိထားနောြ၊ ကနွတ်ဲ့သူတွေ မပြောပြနဲ့”
“ ရဲမာန်…မင်းက ကြားအမှီးမှ ဆှဲချင်တ်ာပဲ၊ ဟိုက သဘောတူထားတဲ့သူရှိတယလြို့လည်း သတင်းသဲ့သဲ့ကြားထားသေးတယ်၊ သူ့ဖားသားကြီးက တပထြဲကဆိုတော့ ခပကြှီးကြီးတဈယောကရြဲ့သားနဲ့လို့တော့ ပြောတာပဲ၊ မင်းဖြစ်ပါ့မလား၊ ကြိုးတော့ကြိုးစားကြည့်ပြေါ့ကြာ”
ဆရာ့ကြောရြဲ့စကားကြားတော့ ကြှနတ်ော့အြဖို့ စိတဓြာတအြနည်းငယကြသွှားလသည်ေ၊ တဈလှမ်းမွှပင် အရှေ့မတိုးရသေး အနောကန်ှဈလှမ်း ပြနဆြုတန်ရသေည့ြ အခွအနေေ ဖြစ်သည်၊ သို့သောြ “လှခွကေကြှီးကနွြ အလံမလှဲ” ဆိုသလို ကြှနတ်ောသ်ည် လှယလြှယန်ှင့ြ လကလြွှော့တတသ်ူမဟုတသ်ဖြင့ြ (တကယတ်ော့ မှှနန်တောပါ😂) မရရအောင် ကြိုးစားရမညဟြု သံဓိဌာနခြလွိုကလြသည်ေ။ ထိုသို့စဉြးစားနခွေိနတ်ှင် ဟိန်းထကကြ ဆရာကြောအြား
“ ဆရာကြောြ..ဟို..မလိုးခငလြေ နူးနှပပြေးရတယဆြို အဲ့တာလေးလည်း ဗဟုသုတဝမွှပေေးပါဦး”
“ ဒီမှာငါ့ကောငတ်ို့ မသမခေငွြးမှတထြား…..ငါးသလောကပြေါင်းဟင်းမှနလြွှင် အရိုးပငန်ူးအိအောင် ပေါင်းမှ အရသာရှိသကဲ့သို့ စောကဖြုတမြှနလြွှင် ဘယလြိုစောကဖြုတပြငဖြစ်ပါစေ နူးအောငန်ှပပြေးမှ စားလို့ကောင်းမညဟြူ၍ ရှေးစာဆိုတို့ဆိုရိုးရှိခဲ့လတယေတ်ဲ့” (သောကဆြန်းကြီးနောြ ဆိုရိုးကလည်း😁)
“ ဟုတဆြရာ….ဆကပြှောပါဦး”
“ နူးတဲ့နရောမှာ အဓိကအခရာကြတာကတော့ လကသ်ိုင်းပဲ ငါ့ကောငတ်ို့ရေ၊ လကသ်ိုင်းဆိုလို့ လကခြညွြးပဲတော့ ဘယဟြုတမြလဲ၊ ပါစပကြလည်း ကဈဆငလြေးဆှဲ၊ လညတ်ိုငလြေးကို ဖြဖြလေးနမ်း၊ နားရှကလြေးကိုလည်း ကလိပေးရတယ်၊ လကကြလည်း နို့အုံလေးတွကေို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးပြတပြေး နို့သီးခေါင်းလေးတွကေိုလည်း လကမြနဲ့လကည်ိုးနဲ့ ဖြေးဖြေးလေးခွပေေး၊ အောကကြိုဖြည်းဖြည်းချင်ြးပဲသှား စိတမြလောနဲ့ ကြ ၊ အပေါပျိုင်းနှံ့ပြီဆိုရင် အောကပျိုင်းကိုဖြဖြေေးချင်ြးဆင်းပေး ပေါင်းအတွင်းသားလေးတွကေိုအရငပြှတ် ပြီးမှစောကဖြုတလြေးကိုမှှပေေါ့ကြာ ၊ ဒါတွကေိုမင်းတို့အောကားထဲ မှငဖြူးတာပဲ”
“ အဲ့လိုအလုပမြခံပဲ မူနရင်ေးရော ဆရာ၊ ဘယလြိုလုပရြမလဲ”
“ အကြမ်းနည်းတဈခုတော့ရှိတယကြှ ၊ ဒါပမယေ့အြဲ့တာက အခွအနေအရေ ကြည့်သ်ုံးရတယကြှ”
“ ဘာများလဲ ဆရာကြောျ”
“ ဟေ…ဂွာပေးလိုကပြေါ့ကြ.. မင်းတို့ကလည်း ဒုံးဝေးတာဆို ကောကမြှုတရြင် ဆောကဖြုတမြှနသ်မွှကြှရတောခညွြးပဲ ၊ မင်းတို့အမှုတတ်ောရြင် တောသ်လိုပဲ အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ ဆောလြေးတွမပြေောနဲ့ ကြမရြငမြယတ်ောတ်ောင် သာခွယေိုင် ဖြစ်သှားစရမေယ်”
“ အီး…ဆရာကြောရြောလုပဖြူးလား ၊ ရှံစရာမကောင်းဖူးလား”
“ ငါလည်းအစတုန်းကတော့ အငတ်ငတ်ငပြေါ့ကြာ ၊ ဂွာကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း မဆိုးပါဖူး၊ အနံအသကကြတော့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကတ်ော့ မတူဘူးကြ ၊ ကိုယသ်င်းနံလို့ပေါ့ကြာ… အခုတော့လည်း ဂွာရတာ အရသာတွေ့သှားပြီကြ၊ ဂွာရငအြဆငပြှအေောငလြို့ ကြမ်းယာဝါးရင်းနဲ့ ကြမ်းယာဆှဲသှားတာတော့ ဆိုးပါတယကြှာ…. ဒါပမယေ့ြ ဂွာပေးရငတ်ော့ အဆငပြှတောပေါ့”
“ ဂွာပေးလိုကတ်ော့ ဆရာ့ဆောြ အဆငပြှသှေားလား”
“ အစကတော့ မလုပပြါနဲ့ ကိုရယ် ဘုန်းနိမ့လြေ့မယ် ဘာညာပေါ့ကြာ၊ ငါကအတင်းဂွာပေးလိုကတ်ော့ နောကဆြို ခွိန်းတွေ့ရင် မငှင်းတော့ဖူး လိုးချင်တ်ိုင်းလိုးလို့ရတာပေါ့၊ မိန်းကလေးတွကေ ပထမဆုံးတဈခေါကပြဲ ခကတ်ာ၊ နောကပျိုင်းကြတော့ ကိုယတ်ောင် မနိုငခြငွဖြူးဟေ့”
“ ဆရာ ဆောတ်ှပြေီးတယဆြိုတာ ဘယလြိုမွိုးလဲ”
“ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကကြ မတူကြဘူးကြ၊ တခွို့ကြတော့လည်း အရညရြှှမ်းတယ်၊ တခွို့ကြတော့လည်း ယောကြွားလေးတွလေို အဖြူသုတရြညထြှကတ်ယကြှ၊ ဒါပမယေ့ြ သိသာပါတယကြှာ ပြီးခါနီးရင် စောကဖြုတထြဲက ကြှကသ်ားတွကေ အတင်းညဈတော့တာပဲကြ၊ အဲ့အခွိန် မင်းတို့မပြီးအောင် ဂရုစိုကဖြို့လိုတယ်၊ ဘာလို့ဆို သူတို့များများပြီးလေ မင်းတို့နောကတ်ဈခါစားဖို့ အခွင့အြလမ်းပိုရတာပဲကြ”
“ ဆရာ.. မပြီးအောင် ဘယလြိုစိတထြိန်းရမလဲဗွ၊ အထိအတွေ့မရှိသေးတဲ့ တခွို့လူပျိုလေးတွဆေိုရင် စောကဖြုတန်ဲ့ထိတာနဲ့ ပြီးတာဆိုဗွ၊ တောကြှာ ကြှနတ်ောလြည်း အဲ့လိုဖြစ်ရင် ရှကစြရာကြီးဗွ”
“ အေးပေါ့ကြာ တပထြှကဖြစ်ရငတ်ော့ ကောငမြလေးဘကကြ မင်းကို အငပြရကရြှငဒြေါင်းမှာပေါ့၊ မစိုးရိမပြါနဲ့ကြာ… မင်းတို့ဂွင်းတိုကရြင်း သုတထြိန်းတာကိုလေ့ကငွ့ြ ပြီးခါနားနီးပြီလို့ ခံစားရရင် စိတကြိုတခွားလှဲလိုကြ၊ ငါကတော့ထိန်းရင် ငါ့ဦးလေးဦးကြောဌြေးမကြန်ှာကြီး မှငယ်ောငလြိုကတ်ာပဲ၊ ပြီးချင်တ်ာတွေ ခဏပြောကသ်ှားတာပေါ့ကြာ၊ မင်းတို့လည်း ဂွင်းထုရင်းလေ့ကငွ့ထြား လကတ်ှေ့ကြအသုံးဝငတ်ယ်၊ ဆောကြို အနည်းဆုံး သုံးခါလောကပြှီးအောင် လုပပြေးပြီးမှ မင်းတို့သုတလြှှတလြိုကြ၊ အဲ့တာက ဆောခြစွဆြေးပဲကြ”
“ ဟုတဆြရာ အားတိုင်း လေ့ကငွ့န်တေော့မယ် ဆရာကြောရြေ”
“ ဘယအြရာမဆို တနဆြေးလှနဘြေးပဲ ငါ့ကောငတ်ို့ ၊ မီးစငကြှည့ကြကြ… ဟော ပြောရင်း ည ၁၁ နာရီထိုးပြီ သှားအိပကြှတော့၊ မနကကြှ အတန်းခွိနရြှိသေးတယ်”
ဒီလိုနှင့ြ နှစ်ကောငသ်ား ဆရာကြောအြခန်းက ပြန်၍ ကိုယအြခန်းကိုဝငပြှီး အိပကြှတော့လသည်ေ။ နောငအြခါများတွငလြည်း အားလပခြွိနရြောကတ်ိုင်း ဆရာကြောြ အခန်းသို့လည်၍ ရောကတ်ကရြာရာ ဗဟုသုတများ စုဆောင်းမွှဝကြလေသည်ေ။
ဘာလိုလိုနှင့ြ “ အောငကြောင်းထကြ”အဆောငသ်ို့ ရောကသ်ညမြှာ တဈလပင် ပြည့ခြဲ့လပြေီ၊ လစဉစြာမေးပြဲတွင် ကြှနတ်ောကြ အဆင့ြ ၅၊ ဟိန်းထကကြ အဆင့ြ ၈ ရရှိလသည်ေ….၊ ဘောဒြါအုပဆြရာဦးကြောဌြေးသည် ဂုဏထြူးရှငအြလောင်းအလွာလေးများဖြစ်သော ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကအြား တခွားသူတွထကေစြာလွှင် သိပမြကြပတ်ော့ခွေ၊ ဒါ့အပြင် ကြှနတ်ောသ်ညလြည်း ဆရာမဝသုနန်ှင့ြ ပို၍ရင်းနှီးလာလသည်ေ…၊ ခစွရြပါသောလြည်း အခွအနေအရေ အခွင့မြသာသေးသဖြင့ြ ကာလံဒသေံအရ မောငလြေးတဈယောကလြိုပင် ဟနဆြောငန်ရလေသည်ေ၊ စာကကြခြွိနတ်ှငလြည်း ဆရာမဝသုနစြောင့သ်ောအခွိနမြွားတွင် ပငပြန်း၍ ဂုတည်ောင်းသယောင် ဘာယောငဆြောငပြှီး အနှိပခြံတတလြပြေီ၊ (ယောကြွားမာယာတွပေေါ့ ငိငိ) ၊ တကျကသိုလရြောကမြှ ရအောင် ပြနလြာဝိုကမြယဟြူ၍လည်း တေးထားလသည်ေ။
………………………………………..
ဧပြီလအလယ် ရောကသ်ောအခါတွငမြူ သင်ျကြနရြောကသ်ဖြင့ြ ကြူရှငကြော ဘောဒြါဆောငမြွားပါပိတ်၍ အဆောငန်ေ ကြောင်းသားအများစု အိမပြှနကြုနကြှလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောြ၏ခစွသ်ူငယခြငွြး ဟိန်းထကြ အပါအဝငဖြစ်လသည်ေ။ ကြှနတ်ောသ်ညကြား သာစညမြှို့ပြနကြဲရမှာ ပငွြးသညကြတဈကြောင်း၊ ဆရာမလေးဝသုနကြ အဆောငတ်ှင် ကနွခြဲ့မညဆြိုတာကလည်း တဈကြောင်း အကြောင်းကြောင်းကြောင့ြ အဆောငတ်ှငန်ခေဲ့လသည်ေ၊ ယောကြွားလေးအဆောငတ်ှင် ကြှနတ်ောတ်ဈယောကထြဲသာ ကနွခြဲ့လသည်ေ၊ ဂိုကဆြရာများ၌လည်း ဆရာကြောြ၊ ဆရာမဝသုနန်ှင့ြ ဟမောနသ်ာ ကနွခြဲ့လသည်ေ၊ အယုတစြှဆုံး ဆရာဦးကြောဌြေးတို့လငမြယားပင် သူတို့ဇာတိ မလှိုငမြှို့သို့ ပြနကြှလရော အဆောငတ်ှင် ကနွခြဲ့သောသူများအဖို့ လှတလြပရြေးရနကြလေသည်ေ၊ အပြောဆြုံးမှာမှု ဆရာကြောြ ဖြစ်လသည်ေ…။
ညနဘကြေ လမ်းလွှောကရြင်း ကြမ်းယာဝါးလိုကြ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ps2 ဆိုငထြိုင်၍ ဘောလုံးဂိမ်းဆော့လိုကြ… အဆောငတ်ှငကြနွခြဲ့သော ဆရာမဟမနေအြား ဖြနလြိုကန်ှင့ြ ဦးကြောဌြေးဆိုသော ကြောငကြှီးမရှိခင် ကြှကမြွားသောင်းကနွြးနလတေေော့သည်။ သင်ျကြနရြကြ ရောကသ်ောအခါတွင် အကြိုနေ့နှင့ြ အကနွေ့တွင် ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ဆရာကြောသ်ည် မိတ်ထီလာတွင် ဆိုငကြယသ်င်ျကြနကြလွတေော့သည်၊ အကြတန်ေ့တွငကြား အဝတလြွှောစြရာရှိ၍ အဆောငတ်ှင် နခေဲ့လသည်ေ၊ ဆရာကြောကြား ဆရာမဟမောနကြို ဘယလြိုမှူစွယပြှီး ခေါသ်ှားသညမြသိ ၊ ထမင်းစားခန်းထဲတွင် ဆရာမဝသုနန်ှင့ြ စကားပြောမှ သိရလသည်ေ၊ ဆရာမဝသုနကြ
“ ဟေ့ရဲမာန်… မင်းတို့ဆရာကြောတ်ော့ အခုခွိန် ပြောန်ပြေီထငတ်ယ်”
“ ဒီနေ့ တဈယောကထြည်း ထွကသ်ှားခဲ့တာပဲ မသိပါဘူး ဆရာမရယ်”
“ ဘယကြသာတဈယောကတ်ည်းရမှာလဲ၊ ဆရာမဟမောနကြိုပါ ခေါသ်ှားလရေဲ့”
“ ဟင် ဆရာကြောကြ အဖြရပြေီလား၊ သူတို့က အီစီကလီတွပေဲဟာ”
“ အဲ့တာ သတင်းပေါကကြှားမှာစိုးလို့ မင်းတို့ကို လွှိုထားတာ၊ ရည်းစားဖြစ်တာ သုံးလလောကရြှိနပြေီ၊ အရင် ဆယတ်န်းတဈသုတပြှီးကတည်းက”
“ ဪ ဟုတလြား မသိပါဘူး၊ ဒါကြောင့မြလို့ ကြှနတ်ောမြလိုကတ်ာကို ပြောန်ရှောတာကိုး”
“ ဟုတပ်…ဟုတပ် ရနကြုနသ်ားတွမွေား လညခြကြြ…. သူ့ဦးလေးသိရငတ်ော့ အသတခြံရမှာ၊ သူ့ဦးလေးမရှိတော့ လှတလြပရြေးရနတောပေါ့”
“ ဆရာမကော ရည်းစားမရှိဘူးလား၊ မလညဖြူးလား”
ဟု မသိမသာ သဘာဝကကြ စကားအဈလိုကလြသည်ေ။ ထိုအခါ မဝသုနသ်ည် သရောဟြနအြပြုံးပြုံးကာ
“ မရှိပါဘူးကြာ၊ ရည်းစားထားဖို့လည်း အစီအစဉမြရှိပါဘူး၊ ကိုယ့ဘြာသာ အေးဆေးနတောပဲ ကောင်းတယ်၊ မင်းကော အတန်းထဲက ဘယကြောငမြလေးကို ကြိုကန်တောလဲ၊ ကောငမြလေးတွဘကေကြို စာသငန်တေုန်း ခဏခဏ လှည့ကြှည့တ်ာတွေ့တယန်ောြ”
ဟူ၍ ကြှနတ်ော့ဘြကြ ပြနလြှည့လြာလသည်ေ။ တကယတ်န်းတော့ ကြှနတ်ောြ လှည့လြှည့ကြှည့န်သညေမြှာ ဆရာမပါဟု ပြောချင်သ်ောလြည်း
“ မဟုတပြါဘူးဗွာ၊ ခေါင်းညောင်းလို့ပါ… ဘေးနားက ဟိန်းထကမြကြန်ှာကြီးလည်း မကြည့်ခြငွလြို့… ကြောင်းသူတွေ တဈယောကမြှ မကြိုကပြါဘူးဗွာ” (ဆရာမကိုပဲ ကြိုကတ်ာ 😁)
“ ရဲမာနကြ လညသ်ားပဲ… စကားလည်းတတတ်ယ်၊ ဆရာကြော့တ်ပည့လြို့ မပြောရဘူး”
ထို့နောကြ ထမင်းစားပြီး၍ ထမင်းလုံစီပြီးအိပရြန် အဆောငအြပေါထြပသ်ို့ တကလြာခဲ့လသည်ေ၊ နှရောသီကား ပူလှန်းလှလသည်ေ…..၊ နေ့လညခြင်း အိပသ်ည့အြခွိနတ်ှင် ခွှေးစေးများထွကကြာ နိုးလာတတလြသည်ေ၊ အခုတဈခါလည်း ခွှေးစေးများထွကြ၍ နိုးလာခွိနတ်ှင် အောကထြပ် ဆရာကြောအြခန်းထဲက အသံသဲ့သဲ့ ကြားလမေိလသည်ေ၊ အသံပိုငရြှငကြား ဆရာကြောအြသံနှင့ြ ဆရာမဟမနေအြသံ ဖြစ်လသည်ေ၊ ကြှနတ်ော့စြိတထြဲတွင် ဆရာကြောတ်ော့ အခန်းထဲ ခွိန်းတွေ့နပြေီထငတ်ယ် ၊ ချောင်းကြည့်ရြမယဆြိုပြီး ကြမ်းပြငပြေါရြှိ ဖြာကြမ်းကို အသာဖယ်၍ သဈသားပြားကြား အဟလေးထဲကနေ ချောင်းကြည့်လြိုကလြသည်ေ၊ ( အစကပြောသလို ကြှနတ်ောတ်ို့ ယောကြွားလေး ယာယီအဆောငသ်ည် ရုံးခန်းအပေါထြပတ်ှင် ဖြစ်သည်၊ ဆရာကြော့အြခန်းသည် ရုံးခန်းနှင့ကြပလြကြြ အခန်းငယတ်ဈခု ဖြစ်လသည်ေ၊ ဆရာကြောြ၏ အခန်းအပေါထြပကြား ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ဟိန်းထကတ်ို့အခန်း ဖြစ်လသည်ေ၊ အဆောကအြဦးကား အုတတ်ိုကဖြစ်သောလြည်း…. အပေါထြပကြိုမူ ပဉွပြှားများနှင့သ်ာ ခင်းထားလသည်ေ၊ ထိုချောင်းကြည့်ရြာ အပေါကလြေးကို တံမကြစြည်းလှည်းစဉြ တွေ့ထားခွင်း ဖြစ်သည်)၊ အောကထြပကြ မှငကြှင်းကို ပြောပြရလွှင်….. ဆရာကြောြ၏ တဈယောကအြိပကြုတငပြေါတ်ှင် ဆရာကြောန်ှင့ြ ဆရာမဟမနေတ်ို့ ဘေးတွဲယှဉထြိုငန်ကြပြေီး ဆရာကြော့လြကကြ ဆရာမဟမောနပြုခုံးပေါြ ရောကန်လသေည်ေ…၊ သူတို့နှစ်ဦးပြောနသေော စကားများကို နားထောငကြှည့ရြာ…..
ဆရာကြောကြ
“ ဒီနေ့ ကိုနဲ့လညရြတာ ပြောလြားခစွြ၊ မနကဖြှန် အတကန်ေ့လည်း လညကြှရအောငလြေ”
“ ဟင့အြင်း… လညတ်ော့ဖူးလေ၊ အဆောငကြ ကလေးတွေ ရိပမြိသှားလိမ့မြယ်.. ဒီနေ့တောင် ဟမောန် မနည်းလဈထွကခြဲ့တာ ကိုရဲ့”
“ ဒါဆို အခုတော့ အခွိနပြေးနောြ”
ဟုပြောကာ ဆရာကြောကြ ဟမောနရြဲ့ ပါးလေးကို ရှတကြနဲ့ နမ်းလိုကလြသည်ေ။
“ ကို…. သိပမြဆိုးနဲ့နောြ.. အပေါမြှာ ရဲမာနရြှိတယ်”
“ ကို စောနတုန်းက တကကြှည့ပြှီးပြီ… အဲ့ကောင် ကုလားသကေုလားမော အိပပြွောန်တော… အေးဆေး ဒီဘကခြှံထဲမှာ ဘယသ်ူမှမရှိဘူးရယ်”
လို့ ပြောပြီး ဆရာမဟမောနရြဲ့ မကြန်ှာတဈဝိုကကြို ဆရာကြောြ အနမ်းဗုံးကြဲလတေော့သည်။ မဟမောန်၏ ခန်ဓာကိုယအြခွိုးအစားမှာ အကိတဘြကမြရောကပြဲ ပြည့ပြှည့တ်င်းတင်းလေး ဖြစ်သည်၊ အသားအရညမြှာ နို့နှစ်ရောငရြှိပြီး အရပအြမှင့ြ ၅ ပေ ၄ လကမြလောကြ ရှိမည်၊ ဆံပငမြှာ မွိုးရိုးအရ လှိုင်းတွန့လြေးဖြစ်ပြီး မကြလြုံးမကြခြုံးကောင်း၍ မကြန်ှာတွင် မှည့ပြေါသောသူ ဖြစ်သည်၊ ခါးသှယ်၍ ဖငမြှာမူ သူအရပန်ှင့ြ အနတေောြ ကစွကြစွလြေး ဖြစ်လသည်ေ။
ဆရာကြောသ်ည် ဆရာမဟမောန်၏ ပါး၊ နှဖူး ၊ နားသယတ်ို့ကို ဖြဖြလေးနမ်းပြီးသောြ ဟမောန်၏နှုတခြမ်းထူထူလေးကို ညငသ်ာစွာ နမ်းလသည်ေ၊ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး အရှိနရြလာသောအခါတွင် ဆရာမဟမောနရြဲ့ ပါးစပထြဲ ဆရာကြောလြွှာကြီး ဝငသ်ှားသညထြင့ြ၊ ဆရာမဟမောန်၏ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းကို အပေါထြပမြှ ကြှနတ်ောပြင် ကြားနရလေသည်ေ၊ ဆရာကြောကြ နမ်းနရင်ေးနှင့ပြင် ဆရာမဟမောနအြား ကုတငပြေါပြကလြကလြေး လှဲအိပစြလေိုကသ်ည်၊ ထိုသို့ အနမ်းချင်ြးဖလှယရြင်း ဆရာကြောလြကကြ ဆရာမဟမောန်၏ စပို့ရှပလြေးအပေါကြနေ နို့လုံးလုံးလေးကို အုပကြိုငပြှီး ခွပေေးနလသေည်ေ၊ ပြီးနောကြ အင်ျကြီအောကကြနေ ဗိုကသ်ားလေးကိုပြတရြင်း တဖြည်းဖြည်းချင်ြး အပေါတ်ကလြာကာ ဟမောနဝြတထြားသော ဘောလြီအမဲရောငလြေးကို အသာလေး အပေါသ်ို့ မတငလြိုကလြသည်ေ။ ထိုအခါ ဆရာမဟမောန်၏ နို့အုံအိစိစိလေးမှာ တုံကနဲ ထွကပြေါလြာလသည်ေ၊ ထွကပြေါလြာသော နို့အုံလေးကို အောကကြနပငေ့ြ၍ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ကိုငလြသည်ေ ၊ နှုတခြမ်းကမူ အနမ်းမပကြခြွေ……..။
ထိုသို့ ဖြဖြလေးကိုငရြာတွင် နို့အုံ၏ဘေးသားများအား အရငဖြှဖြလေးပြတကြိုငလြသည်ေ…..၊ ပြီးနောကြ နို့သီးခေါင်းညိုတိုတိုလေးအနားကို မထိခလုတထြိခလုတလြေး စလသည်ေ၊ နို့သီးခေါင်းလေးကို တန်းမကိုငဝြေ့ဝိုကန်လသေည်ေ…..၊ ထိုအခွိနတ်ှင် ဆရာကြောကြ နှုတခြမ်းချင်ြးနမ်းတာကို ခဏရပလြိုကပြှီး မဟမောန်၏ လညတ်ိုငဖြှေးဖြေးလေးအား စုပန်မ်းနမ်းလသည်ေ၊ ဆရာမဟမောန် ဖီးတကလြာသညထြင့ြ စောနက နဈဝငန်သေော နို့သီးခေါင်းညိုတိုတိုလေးမှာ အခုရှညထြှကလြာပြီး ပါးစပကြလည်း…. ဟင်း.. ဟင်း… နှင့ြ သကပြှင်းသံများ ထွကန်လသေည်ေ။
ဒီတွင် နို့သီးခေါင်းလေးကိုမထိပဲ နို့ခံအမဲဝိုင်းနားတွင် လှည့လြညန်သေော ဆရာကြော့လြကခြွောင်းများသည် နို့သီးခေါင်းလေးအား လကမြနှင့ြ အသာလေး ဖိခွပြေီး ပြနလြှှတလြိုကလြသည်ေ၊ ထိုသို့ဖိခွလေိုကသ်ောအခါတွင် ဆရာမဟမောန်၏ ခန်တာကိုယလြေးသည် ဓာတလြိုကခြံရသောသူသဖြယ် တုနတ်ကသ်ှားလသည်ေ၊ ပြီးနောကမြှ ဆရာကြောကြ လကဝြါးကြီးဖြင့ြ နို့အုံအားဆုပကြိုငကြာ နို့သီးခေါင်းများအား လကည်ိုးနှင့လြကမြကြားထဲ ခွတေော့လသည်ေ၊ ဆရာမဟမောနမြှာ ဘယအြခွိနကြတည်းက တောင့တ်နသညေမြသိ၊ နို့အုံကိုခွလေိုကတ်ိုင်း တအင်းအင်းဖြင့ြ ညည်းနလသေည်ေ။ ဆရာကြောသ်ည် လညပြင်းအား နမ်းနသညေကြို ခဏရပကြာ ဆရာမဟမောနန်ို့လေးအား သချောစိုကကြှည့လြသည်ေ…။
“ ဘာတွစေိုကကြှည့န်တောလဲ ကိုရဲ့ ရှကစြရာကြီး”
“ ဟမောန့ြ နို့လေးတွကေ လှလို့ ကြည့်န်တော၊ တအားလည်းမကြီး တအားလည်းမသေးဘူး အနတေောလြေး..”
ဟု ပြောကာ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို စုပလြတေော့သည်၊ ဘယဘြကန်ို့ကိုစို့လငွြ ညာဘကန်ို့အား လကကြ ကလိလသည်ေ၊ ဆရာကြောသ်ည် တိုကစြဈအား အနားမယူပဲ ဆကတ်ိုကလြသည်ေ၊ နို့စို့ရင်းနှင့ပြင် ဘယဖြကလြကကြ နို့တဈလုံးအားခွရင်ေး ညာဖကလြကကြ ဆရာမဟမောန်၏ ဗိုကသ်ားပြငပြေါကြနေ တဖြည်းဖြည်း အောကကြိုဆင်းကာ နယမြှခွေဲ့လတေော့သည်၊ မဟမောနဝြတထြားသော ထမီကို ဘယအြခွိနကြ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ညမြသိ ပငတ်ီခရမ်းရောငလြေးသာ ကနွတ်ော့လသည်ေ။ ထိုပငတ်ီခရမ်းရောင်၏ အလညတ်ှင် ဆရာကြောြ၏လကစြှမ်းကြောင့ြ အရညမြွားထွကကြာ စိုနသညေကြို မှငရြလသည်ေ။
ဆရာကြောသ်ည် သူဝတထြားသော အိမန်ရင်ေးပုဆိုးနှင့ြ အောကခြံဘောင်းဘီကို ခွှတလြိုကရြာ လီးကြီးမှာ အမောကထြောငန်သေော မှှသဖြေယ် ထွကလြာလသည်ေ၊ ဆရာမဟမောန်၏ ပငတ်ီခရမ်းရောငကြိုလည်း သူ့လကတ်ဈဖကန်ှင့ပြင် ခွှတစြပြေီး စောကဖြုတအြနီးအနားရှိ ပေါငသ်ားလေးတွကေို ဝေ့ကာဝိုကကြာ ပြတလြသည်ေ…၊ သူ့မှှကြေီးအားလည်း ဆရာမဟမောနလြကထြဲထည့ကြာ ကိုငစြလေိုကသ်ည်။
“ ကိုယ့်မှှကြေီးက သူ့ရဲ့ကြှင်းလေးကို လှမ်းနတော ဟမောနရြဲ့၊ မဝငရြတာကြာလို့ လှမ်းနလရေေဲ့”
“ အဲ့မှှကလေည်း ဝငဝြငန်ိုငလြှန်းတယ်၊ ဟမောန့ကြွှင်းကလှဲလို့ တခွားကြှင်းမဝငရြဘူးနောြ”
ဟု ပြောရင်း သူမ၏လကကြို အပေါအြောကြ ဖြဖြလေးလေးဆှဲကာ ဂွင်းထုပေးလသည်ေ။
“ ဟမောနရြဲ့ညီမလေးကလည်း လှမ်းနတယ်ေ ထငတ်ယ်…. အရညတ်ှကေို ထွကလြို့ပါလား”
ဟု ပြောကာ ဆရာကြောကြ စောကဖြုတလြေးပေါြ ဝလုံးလေးဆှဲလိုကလြသည်ေ၊ ပြီးနောကြ မဟမောန်၏ စောကဖြုတအြမှောင်းလေးကြားထဲ လကခြလယလြေးကို အပေါအြောကြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြတဆြှဲပေးလိုကလြသည်ေ၊ ကောင်းမကောင်းတော့မသိ ပြတဆြှဲနရင်ေး စောကစြိလေးကို ထိမိသှားသညအြခါတွင် ဟမောန့ဖြငလြေး တွန့တ်ှန့သ်ှားလသည်ေ…၊ ဖငလြေးတွန့သ်ှားလွှင် အနောကကြ အသင့စြောင့န်သေော လီးကြီးဖြင့ြ ပြနည်ောင့လြသည်ေ၊ ဆရာမဟမောန် မနနေိုငတ်ော့…..
“ ကို… လုပတ်ော့လေ၊ ဟမောန် မနတတေတ်ော့ဖူး”
“ အင်း….. ခစွြ အပေါကြအင်ျကြီ ခွှတလြိုကမြယန်ောြ မပူဘူးလား၊ ကိုတော့ ပူလို့ခွှတပြှီ”
ဟုပြောကာ ဆရာမဟမောန်၏ အင်ျကြီကော ဘောလြီကိုပါ ခွှတလြိုကလြသည်ေ။
ဆရာကြောသ်ည် ကုတငပြေါတ်ှင် လှကြေီးထိုးရိုးရိုးပုံစံ ပြငလြိုကလြသည်ေ၊ သူ့ရဲ့လီးကြီးအား စိုရှဲနသေော အဖုတလြေးအပေါြ အထကအြောကြ ပြတပြေးလသည်ေ၊ မဟမောနသ်ည် မနနေိုငတ်ော့ ဆရာကြော့န်ောကကြွောအား အတင်းဖကြ၍ သူ့ဘကဆြှဲလသည်ေ၊ ထိုအခွိနတ်ှင် ဆရာကြောကြ သူ့လီးကြီးအား ဇွိကနဲ အဖုတထြဲ သှင်းလိုကလြသည်ေ၊ မဟမောနမြှာ ကောင်းလှန်း၍ အားကနဲအောမြိရာ ဆရာကြောကြ အမှနန်မ်း၍ နှုတပြိတလြိုကလြသည်ေ၊ အပေါကြကြည့်သ်ော ပြဲကြည့်ပြရိတသ်တဖြစ်သော ကြှနတ်ော့အြဖို့ လှကြေီးထိုးပုံစံသည် ဆရာကြောြ ဖငပြှား ဖငမြကြီးသာ မှငရြ၍ အနည်းငယ် ဖီးငုတလြသည်ေ၊ သူတို့စုံတွဲမှာတော့ ၇ မိနဈ အကြာလောကတ်ှင် တဖြည်းဖြည်းပဲ ကြမ်းလာလသည်ေ။
“ ကောင်းလားခစွြ….. ကို့မှှကြေီးကို ကြိုကလြား”
“ အင်း…..ကောင်းတယကြို… မှနမြှနလြေးဆောင့ပြေး”
“ ဘတ်…ဘတ်…ဘတ်…..အားအား…. ကိုကောင်းတယ်… ကောင်းတယ်…. အဲ့လိုလေးမှှပေေး”
“ အင်း….ပြှတဈြ…ပြှတဈြ”
ဆရာကြောသ်ည် အောကကြလည်းမှှေ အပေါကြလည်း နို့သီးခေါင်းများကိုစို့၍ နို့အုံလေးကို နယပြေးလသည်ေ။
“ အင်း….. ကို… ကောင်းလာပြီ.. ကို….. ပြီးတော့မယ်.. အားအား… ဟမောနပြှီးပြီ”
ဟု အောကြာ အောကကြနေ ဆရာကြောကြိုယလြုံးကို အတင်းဖကကြာ အောလြသည်ေ။ ဆရာကြောသ်ည် မဟမောနပြှီးသညကြို အရှိနမြပကြအြောင် တဈမိနဈခန့ြ ဆကလြိုးပေးရင်းနှင့ြ
“ ခစွြ…. ကိုလည်း ပြီးချင်လြာပြီ… ပုံစံပြောင်းရအောင်… ကို့ကိုကုန်းပေး”
“ အင်း ကို့သဘောလေ”
လို့ ပြောကာ လေးဘကကြုန်းကာ ဖငဗြူးတောင်းထောငပြေးလိုကလြသည်ေ။
“ ခဏလေး…. ကို ကုတငအြောကဆြင်းလိုကြဦးမယ် မောတ်ောဆြပလြေး ခစွခြငွတ်ယ်”
“ သူပဲအမြိုးမြိုး…. ကဲ ဒီလိုဆိုရပြီလား”
ဟုပြောကာ ကုတငပြေါကြဆင်း၍ မတတ်ပလြေး ကုန်းပေးလိုကလြသည်ေ။
“ အင်း အဲ့လိုလေး ဟမောန်….. လကကြ ကုတငပြေါထြောငလြိုကြ.. ခါးလေး နည်းနည်းနှိမ့လြိုကြဦး”
ထိုအခါ ဆရာမဟမောန်၏ အရညရြှဲသော အဖုတပြှူးပြူးလေးသည် ဖငန်ှဈလုံးကြားထဲမှ ထွကလြာလသည်ေ။
“ ကို…ဘာကြည့်န်တောလဲ… လုပတ်ော့လေ တောကြှာ ဝသုန် ဒီဘကရြောကလြာလိမ့မြယ်”
“ ခစွအြဖုတလြေးက လှလို့ပါကြာ…. အနမ်းလေးတောင် ပေးချင်လြာပြီ”
ဟုပြောကာ အဖုတလြေးကို သူ့လွှာပြားကြီးနှင့ြ ကောကလြကြလြိုကလြသည်ေ။
“ ပလကြ…ပလကြ….အား… ကို….. ကောင်းတယ်…. အစိလေးကို ထိအောငလြကြပြေး”
ဆရာကြောသ်ည် ဂွာပေးတာ ၅ မိနဈခန့ကြှာသောြ နောကဆြုံးတဈခွီဆှဲရန် မတတ်ပရြပလြိုကလြသည်ေ၊ ပြီးနောကြ ဆရာမဟမောန်၏ ခါးလေးကို လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ဆုပကြိုငကြာ ဖငကြှားထဲက အဖုတလြေးအား လီးနှင့ည်ောင့ပြေးရင်း ပါးစပကြလည်း ဂုတပျိုးသားလေးတွကေို ဖြဖြလေး နမ်းပေးလသည်ေ။
“ အီး….ကို ဟမောနကြို လုပပြေးတော့လေ၊ အထဲထည့လြိုကတ်ော့”
“ ကို့ကိုကြည့်ပြှီးပြော ခစွြ… ခစွမြကြန်ှာလေး တွေ့ချင်တ်ယ်”
“ ဘာလဲကြာ..”
ဟု ဆရာမဟမောန် စိတမြရှညစြှာပြောရင်း အနောကသ်ို့ သမငလြညပြှနလြေး လှည့လြာလသည်ေ။
“ ဘာထည့ပြေးရမှာလဲ ခစွြ… စောနက ခစွပြဲ ထည့ပြေးဆို”
“ အာ…ဘာကြီးမှန်းလည်းမသိဖူး….. လုပပြါတော့ဆို”
“ ကိုက ဘာထည့ပြေးရမှာတုံး ခစွရြဲ့”
“ ဟမောန့အြဖုတလြေးထဲကို ကို့မှှကြေီးထည့်လိုကလြို့…. တကယထြဲမှပဲ နားအရသာခံချင်န်သေေးတယ်”
“ ဒါဆိုထည့ပြှီနောြ….ပလှတ်”
ရုတတ်ရကြ ခကြခြငွြးဆိုသလို လီးကြီးထည့ပြှီး မှှပေေးလိုကရြာ ဆရာမဟမောန် ဒူးမခိုငပြဲ အောကည်ှန့သ်ှား၍ ခါးကနဆှေဲကိုငပြှီး အားရပါးရ အနောကကြနေ ဆောင့လြတေော့သည်။
“ အား….ကိုကောင်းတယ်… ဆောင့ပြေး အဲ့လိုလေး….. အားအား”
“ အနောကကြနေ လိုးပေးတာ ကြိုကလြား ခစွြ…. ရော့ကြာ.. ရော့”
“ ဖတ်…ဖတ်…အား…အားကောင်းတယ် ဟမောနပြှီးတော့မယ်…အား..အား…ဆောင့ပြေး”
“ အား…..အား….အား…..အား….ပြီးတော့မယ်…အား”
သူတို့စုံတွဲသည် အရှိနတ်ကလြာသညထြင့ြ အပေါမြှာ ကြှနတ်ောရြှိသညကြိုတောင် မေ့သှားပုံရသည်၊ ပေးသည့သ်ူကလည်း ဖငလြုံးလုံးကစွကြစွလြေးကို အနောကပြှနကြော့ပေးနလသေည်ေ…. ဆောင့သ်ည့ြ ဆရာကြောကြလည်း တဘမ်းဘမ်းနှင့ြ အဖုတပြှင့ထြှကမြတတ် အနောကကြနေ ဆောင့ပြေးနလသေည်ေ၊ ၈ မိနဈခန့ြ အကြာလောကတ်ှင်…
“ အင်း…အင်း ကိုလည်း ပြီးတော့မယ်”
“ အား ဟမောနတ်ော့ ပြီးတာ ဘယန်ှဈခါရှိပြီမှန်းကို မသိတော့ဘူး…. အား… အား ကိုပြီးတော့မှာလား…. ဟမောန့န်ို့လေးတွကေို ကိုငပြေး”
“ နို့လေးတွကေ ကိုငလြို့ကောင်းလိုကတ်ာ…. ရော့… ရော့ ကိုပြီးတော့မယ်”
ဟုပြောကာ မီးပြင့မြတတ် ဆောင့ပြေးလသည်ေ။ ထိုသို့ doggy စတိုင် အနောကကြနဆေောင့ရြင်း နို့လေးလှမ်းကိုငကြာ အပြီကြုံးနတေော့သည်။
“ အား…အား….ကိုပြီးခါနီးပြီ…အား..အား”
“ ဖတ်..ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…အား…အားကိုပြီးပြီ”
ဆရာမဟမောန် အဖုတလြေးထဲ သုတရြညမြွားပန်းထည့ကြာ ပြီးလိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ နှစ်ယောကလြုံး အားကုနသ်ှားရောထင့ြ အိပရြာပေါြ တဈယောကကြိုတဈယောကြ ဖကြ၍ အနားယူနကြလေသည်ေ။ ( မမောရှိပါ့မလား နှရောသီပူပူကြီးထဲ ဖုတန်ကြတောကို အပေါထြပကြ ပြဲကြည့်ပြရိတသ်တပြင် ခွှေးစီးများပြနန်ပြေီလေ😫)၊ ဆရာမဟမောနအြဖုတလြေးထဲက ဆရာ့ကြော့သ်ုတရြညတ်ှကေော သူ့အဖုတရြညတ်ှပေါ တစိမ့စြိမ့ထြှကကြှလာရာ ဆရာကြောကြ သူ့ပုဆိုးနှင့ပြင် သန့ရြှင်းပေးလိုကလြသည်ေ။
“ ကောင်းလိုကတ်ာ ခစွရြယ်၊ ဒီလို နေ့တိုင်း ခစွခြငွလြိုကတ်ာ”
“ ဒီလိုသာ နေ့တိုင်းဆိုရင် ဟမောန့အြဖုတလြည်း ရစရာရှိမှာမဟုတတ်ော့ဘူး၊ ကဲ အမောပြပြေီဆိုတော့ ပြနတ်ော့မယ် တဈယောကယ်ောကြ မိသှားရင် မကောင်းဘူး”
“ စောနကကြ ကောငမြလေးတဈယောကကြ အောတ်ုန်းကကြ မကြောကဘြူးနောြ”
ဟု ဆရာကြောကြ စလိုကလြသည်ေ၊ ဆရာမဟမောနကြ မကြစြောင်းလေးထိုးကာ
“ အောအြောငလြုပတ်ဲ့သူရှိလို့ အောမြိတာပေါ့၊ အဲ့တာဆို နောကတ်ဈခါမလုပန်ဲ့”
“ စတာပါခစွရြယ်…စိတမြဆိုးနဲ့မှမှ…. အဆောငရြောကရြင် ကိုဝယပြေးထားတဲ့ ဆေးလေးသောကြဦးနောြ.. မမေ့နဲ့”
“ ဟုတပြါပြီ ကိုယတ်ောရြယ်၊ ဟမောနသ်ှားပြီ”
ဟုပြောကာ အဝတအြစားတွေ ပြနကြောကဝြတရြင်း ထွကသ်ှားလသည်ေ။ ထို့နောကြ ဆရာကြောသ်ည် အပေါထြပသ်ို့ ကုန်းကုန်းကြကြဖြင့ြ တကလြာလသည်ေ၊ အပေါထြပသ်ို့ ရောကရြောကခြှင်း ကြှနတ်ောကြ….
“ ဆရာကြောြ … အခွအနေေ၊ ကြကြဥနဲ့ စပါကလင် ခေါကပြေးရမလား”
ဟု စလိုကလြသည်ေ။
“ ခွေးသားလေး သိရငလြည်း ငှိမင်ှိမန်စမြေး၊ ပါးစပမြဖြာနဲ့”
“ အဲ့တာဆို မနကဖြှန် ဂိမ်းဆိုငရြော လကဘြကရြညဆြိုငကြော သှားမှာ၊ ဆရာဒကာခံပေါ့၊ မဟုတရြငတ်ော့ လိုကဖြှရမှာပဲ… ဟဲဟဲ”
“ အေးပါကြာ…. ငါမောလာလို့ တဈရေးလောကြ အိပလြိုကြဦးမယ်”
“ ကိုယ့အြိပရြာကိုယသ်ှားအိပလြေ အပေါထြပကြ ပူကပူနဲ့”
“ အေးပါ ငါလည်း တံမှကစြည်းလာယူတာပါ၊ မင်းတို့အခန်းထဲ မအိပပြါဘူး”
“ ဟုတဟြုတ် ၊ ကြှနတ်ောလြည်း ရသှေားခွိုးလိုကြဦးမယ်၊ ပြီးရင် မနကြညွြးပငအြောကြ သခွြာတွကရြင်း စောင့န်မယ်ေ၊ ဆရာနိုးရင် ဂိမ်းဆိုငသ်ှားရအောင်…. နှစ်ဆန်းနှစ်ရကန်ေ့ကြ ဦးကြောဌြေး ပြနကြှှလာတော့မှာ”
“ အေးအေး ခွှေးတိတမြှခွိုးနောြ… အပူရှပ် အပတရြှုနေဦးမယ်”
“ ခငဗြွားကြီးပဲ ခွှေးတလုံးလုံးနဲ့ အပူရှပန်ပြေီးတော့”
“ အဲ့လိုအပူရှပတ်ာက ကောင်းတယကြှ… မင်းမသိပါဘူးကြာ”
………………………………………….
အဲ့လိုနှင့ြ ရချိုးဖို့ ရလေဲပုဆိုးနှင့ြ တဘကယ်ူကာ ရချိုးကနသ်ို့ ထွကခြဲ့လသည်ေ၊ ယောကြွားလေးများ ရချိုးသော ရကနေပြတဝြန်းကငွကြိုတော့ ကာရံထားခွင်းမရှိ၊ ဟင်းလင်းပြငဖြစ်သဖြင့ြ နပေူနသေေးသည်၊ ထို့ကြောင့ြ ရုံးခန်းနှင့ကြပလြကြြ ဂိုကဆြရာမများရချိုးသော ရချိုးခန်းထဲသို့ ဝငခြွိုးကြည့်ရြန် စိတကြူးမိလိုကလြသည်ေ၊ ပုံမှနအြတိုင်းဆိုလငွြ ခွိုးခွင့ရြမညမြဟုတ်၊ ဒီဘကခြှံဝင်းထဲ ဘယသ်ူမှမရှိတာကတဈကြောင်း၊ ဦးကြောဌြေးတို့မရှိတာကတဈကြောင်း၊ ရကနေဝြန်းကငွြ နပေူနတောကတဈကြောင်းမို့ ရချိုးခန်းထဲ ခွိုးကြည့်တ်ာပေါ့ကြာဟု တွေးရင်း ဆပပြှာခွင်းတောင်းကိုသယကြာ ရချိုးခန်းသို့သှားလသည်ေ။
ရချိုးခန်းသို့ရောကသ်ောအခါ ရချိုးရန် ရချိုးဘောင်းဘီတို လဲလိုကလြသည်ေ၊ ထို့နောကြ ရချိုးခန်းပဲဟာ ဂပြနခြွိုး ခွိုးကြည့်ရြမယလြို့ အတွေးပေါလြာကာ တဈကိုယလြုံးခွှတ်၍ ရစချိုးတော့သည်၊ ဆပပြှာတိုကသ်ည့အြခွိနရြောကသ်ောအခါ အောကကြညီငယလြေးအား ဆပပြှာနှင့ပြှတရြင်း ဂွင်းတဈကြောင်း ပြေးချင်စြိတ် ဖြစ်ပေါမြိ၏၊ စောနက ပြဲကြည့်ထြားသော အရှိနကြှောင့လြည်း လီးထိပလြေးတွင် အရညမြွားစိုကာ တဈထောငထြောင် ဖြစ်နရှောလသည်ေ၊ နောကကြှ မင်းလည်း အဖုတစြားရမှာပေါ့ကြာ…. အခုတော့ နလေို့ကောင်းအောင် ထုပေးမယဟြု နှစ်သိမ့ကြာ မိန်းကလေးအဆောငဖြကကြ ရချိုးစဉခြွောင်းထားသော repeater အဈမကြီး၏ အိုးကိုမှန်း၍ စတိုငကြှကြ မတတ်ပထြုနလသေည်ေ၊ မှန်းသောအဈမကြီး၏အိုးကို နောကပြှနလြိုးလိုကရြလငွြ ဘယလြိုအရသာရှိမလဲဟု တွေးကာ ဂွင်းပလေးရင်း ပြီးခါနီးလာလသည်ေ၊ ထိုစဉြ….
“ ဟဲ့…. ပလုတတ်ုတ်.. ဘာကြီးလဲ”
ဟု အသံကြား၍ ကြည့်မြိရာ ဆရာမဝသုနဖြူးသည် ရချိုးရန် ထမီရငလြွားပြီး အပေါပျိုင်းကို တဘကအြစိမ်းလေးနှင့ြ ပတထြားသညကြို တွေ့လိုကရြလသည်ေ၊ ရချိုးခန်းသို့ ဝငမြခွိုးမှီ ကလန့သ်ချောမခခွဲ့သော ကိုယ့ကြိုယကြို အပြဈတငမြိလသည်ေ၊ လီးကလည်း ထုလကစြတန်းလန်း ထောငတ်ောငတ်ောင် ပြီးခါနီးလည်းဖြစ်သည့အြခွိနတ်ှင် ဆရာမဝသုနဝြငလြာ၍ ခေါင်းနားပနကြှီးကာ ဟိုဖကလြှည့လြိုကလြသည်ေ။
“ ဆရာမ ကနတ်ော့ ကနတ်ော့… ဟိုဘကမြှာ နပေူနသေေးလို့ ဒီဘကလြာခွိုးနတော”
“ အေးအေး.. ခြိုးခြိုး… ပြီးမှလာခဲ့တော့မယ်”
ဟု ပြောကာ ရှကရြှကန်ှင့ြ ထွကသ်ှားလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောအြဖို့လည်း အလှနရြှကသ်ှားလသည်ေ၊ လူပျိုဖောဖြစ်ကာမှ ကိုယ့ရြဲ့ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံးကို ဘယသ်ူမှပင် မပြဖူးခွေ၊ ယောကြွားလေးဘောဒြါတွနှငေ့တ်ောင် အလှနဆြုံး အောကခြံဘောင်းဘီနှင့သ်ာ နဖေူးလသည်ေ၊ အခုတော့ ဆရာမဝသုနဖြူးက အကုနမြှငသ်ှားပြီလားမသိ၊ တောငန်သေောလီးကို မမှငလြိုကရြငတ်ောင် အနည်းငယတ်ော့ မှငသ်ှားလိမ့မြည်၊ “အား… ရှကလြိုကတ်ာ ဘယလြိုမကြန်ှာပြရပါ့” လို့ စိတထြဲ တွေးမိလသည်ေ။ ( ထိုစဉကြ အဖြူထညလြေးဖြစ်၍ ရှကတ်ကသ်ေးလသည်ေ၊ အခုများတော့ ရှကကြှောပြတသ်ှားလပြေီ😁)၊ ထုနသညေ့ြ စိတကြူးလေးလည်း ဘယဆြီလှင့သ်ှားသညမြသိ၊ မှနမြှနရြချိုးပြီး အပြငထြှကခြဲ့လတေော့သည်။
အခုတော့ သင်ျကြနကြွောင်းပိတရြကပြှီး၍ အားလပခြွိနသ်ိပမြရှိတော့ခွေ၊ ဆရာဦးကြောဌြေးသည် စာသငသ်ောအရှိနကြို မှင့လြိုကလြသည်ေ၊ ဇွနလြအစတွင် ကြောင်းများဖြင့ြ၍သာ အနညင်ယ် အသကရြှူချောငလြသည်ေ၊ ဘောဒြါတွင် စာလုပခြဲ့ရသမွှ ကြောင်းတွင် အနားယူလသည်ေ၊ သကောင့သ်ား ဟိန်းထကကြတော့ သူ့ရဲ့ crush ယုပြင့ထြကခြိုငရြှိသော A ခန်းအနားတွင် အမြဲတဝဲလညလြညလြုပကြာ အီစီကလီလုပရြန် ကြောငဖြားကြီးကဲ့သို့ ချောင်းနလသေည်ေ၊ ကြှနတ်ော့အြဖို့မှာမူ ရချိုးခန်းကိဈစပြီးကတည်းက ဆရာမဝသုနဖြူးအား သချော မကြလြုံးချင်ြးဆုံအောငပြင် သိပမြကြည့်ဖြစ်တော့၊ ညဘကြ စာကြည့်ခြန်းတွငလြည်း နားမလညသ်ညမြွားကို ဆရာကြောကြိုသာ အများဆုံး မေးဖြစ်တော့သည်၊ ဆရာမဝသုနကြတော့ ကြှနတ်ောရြှကန်သညေကြို သိနသညေထြင့ြ …. ပြုံးစိစိနှင့ြ ကြည့်န်တတေလြသည်ေ၊ ခကသ်ညကြ သူပြုံးစိစိကြည့်လြေ ပိုရှကလြေ ဖြစ်နလတေေော့သည်၊ တဈခါတဈရံ စာကြည့်ရြင်း အိပင်ိုကန်သညေ့အြခါတွင် မပြောမဆိုနှင့ြ ဂုတလြာလာနှိပပြေးရင်း လူကိုလာစလသည်ေ။ (နောငတ်ဈခွိနတ်ှငတ်ော့ စမည့သ်ူက ကြှနတ်ောရြဲမာန် ဖြစ်လာပြီး အစခံရမည့သ်ူက မမဝသုန် ဖြစ်လာမညကြို ပရိတသ်တကြှီးသိအောင် ကြိုပြောပြလိုကရြပါသည်… ဟီး)
အ.ထ.က (၂) တွင် ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ဟိန်းထကသ်ည် B ခန်းထဲ အတူတူကလွသည်ေ၊ ဆယတ်န်းကြောင်းသား စည်းကမ်းပကြစြာရင်းဝငမြွား ဖြစ်သည့အြလွောကြ စာသငခြွိန် မုန့ခြိုးစားခွင်း၊ အိပင်ိုကခြှင်း၊ အခန်းထဲက ကောငမြလေးများ ဘယသ်ူ့အိုးက ဘယလြောကရြှိကြောင်း ဆှေးနှေးခွင်း၊ အတန်းခွိနပြှီး၍ ဆရာမအားနှုတဆြကရြန် မတတ်ပထြခွိနတ်ှင် ဘယကြောငမြလေးတော့ဖြင့ြ ထမီဖငကြှားညပန်ပြေီဟု တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ လကတ်ို့ပြောခွင်း၊ အတန်းခေါင်းဆောငကြို ဝိုင်းနှိပကြှတခြှင်း အစရှိသော သမိုင်းပေးတာဝနမြွားကို မပကြမြကြကြ လုပဆြောငန်လသေည်ေ။ အခုလည်း မုန့စြားကြောင်းဆင်းခွိန် မိနဈ ၂၀ ခန့တ်ှင် ယုပြင့ထြကခြိုငန်ောကလြိုကရြန် ဟိန်းထကမြှ အတင်းခေါသ်ဖြင့ြ မှောကအြိပရြနကြှံနသော ကြှနတ်ောသ်ည် စိတပြကြလြကပြကြန်ှင့ြ ပုဆိုးပြငဝြတကြာ သူ့နောကြ အဖောလြိုကခြဲ့ရလသည်ေ။
“ မင်းဟာကလည်းကြာ…. နေ့တိုင်းချောင်းနတောခညွြးပဲ၊ စကားလေးဘာလေး သှားပြောကြည့်လြကြော၊ ပြီးတော့ တဈဘောဒြါထဲ အတူတူဟာကို”
“ ငါကြောကလြို့ပေါ့ကြ ရဲမာနရြ၊ သူ့ဘေးနားက သူငယခြငွြးတွကလေည်း ငါနောကကြလိုကလြာပြီဆိုရင် တခွိခွိနဲ့ ရယန်ကြတောကြ”
“ ယောကျြားလေးပဲကြာ ဘာဖြစ်လဲ၊ ပြောစရာရှိတာ ပြောလိုကျ ”
“ ဟိုမှာ ယုပြင့ြ သူ အခန်းထဲကနေ ထွကလြာပြီ…. သှားသှား”
ဟု ပြောကာ ပကပေကြပလြုပန်သေော ဟိန်းထကအြား တွန်းထုတလြိုကလြသည်ေ။ ဆရာသမားက ယုပြင့အြနားသို့အရောကတ်ှင် ခေါင်းကုတ် ခွကေုတဟြနဖြှင့ြ တဈခုခု ပြောလသည်ေ၊ ယုပြင့န်ှင့ြ သူမ၏ ဘောဒြါများကလည်း တခိခိနှင့ြ ရယန်ကြလေသည်ေ၊ ကြှနတ်ောမြှာမူ ခပလြှမ်းလှမ်းကဖြစ်၍ ရုပမြှငအြသံမကြားခွေ၊ အင်း…. ငါလည်း ဆရာမဝသုနကြိုသာ မကြိုကမြိဘူးဆိုရင် ကြောင်းကကောငမြလေးတဈယောကယ်ောကကြို အခုလို လိုကစြကားပြောနရမှောဟု တွေးမိနလသေေေးသည်။
မုန့စြားဆင်းခွိနရြောကတ်ိုင်း ဟိန်းထကကြ ယုပြင့ထြကခြိုငန်ောကကြိုလိုကြ၍ စကားပြောရာမှတဆင့ြ ယခုဆိုလငွြ ဟိန်းထကတ်ငမြက ကြှနတ်ောန်ှင့ပြါ ခငမြငသ်ိကြှမ်းခဲ့လတေော့သည်။ ဆရာမဝသုန့ဆြီ ယုပြင့မြှတဈဆင့ြ ရည်းစားစာပေးလငွြ ကောင်းမညဟြု စဉြးစားမိသေးသောလြည်း သိပမြရင်းနှိးသဖြင့ြ အကောငအြထည် မဖောဖြစ်ခဲ့ခွေ၊ ဤသို့ဖြင့ြ နှစ်ဝကြ စာမေးပြဲပင် ရောကရြှိခဲ့လသည်ေ၊ ရချိုးခန်းကိဈစပြီးကတည်းက ဆရာမဝသုနအြား မေးထူးခေါပြှောကလှဲ၍ စကားမပြောဖြစ်သေးခွေ၊ စာမေးပြဲပြီး၍ သီတင်းကြှတ် ကြောင်း ၈ ရကပြိတ်၍ အဆောငန်ေ ကြောင်းသားကြောင်းသူများ ဌာနသေို့ ပြနကြှလသည်ေ၊ ကြှနတ်ော့အြိမကြမူ အမွိုးများနှင့ြ တောငကြှီးဘကြ ခရီးထွကကြှရာ မလိုကခြငွသ်ဖြင့ြ အဆောငမြှာပင် နခေဲ့လသည်ေ။
သကောင့သ်ား ဟိန်းထကမြှာလည်း ဆရာကြောန်ှင့ြ ဆရာမဟမောနပြှဲအကြောင်း ကြှနတ်ော့ဆြီမှ ကြားပြီးသကာလ လကဝြှေ့ပြဲ ကြည့်ရြလိုကြည့်ရြငှား အိမမြပြနပြဲ အဆောငတ်ှင် အကြံနှင့န်ခေဲ့လသည်ေ၊ တကယတ်န်း လကတ်ှေ့တွငမြူ သူထငသ်လို မဖြစ်လာခဲ့ ၊ ဦးကြောဌြေးတို့လငမြယားသည် သင်ျကြနတ်ုန်းကလို ရှာမပြနပြဲ အဆောငတ်ှင် သီတင်းကြှတလြရော ကနွရြဈခဲ့သောသူများအဖို့ အီးပိတကြှလသည်ေ။ သို့သောလြည်း တဈရကတ်ှင် ဦးကြောဌြေးက ဘာစိတကြူးပေါကသ်ညမြသိ၊ ညနခင်ေးပိုင်းကို အပြငပြေးထွကလြသည်ေ၊ ထို့သို့ဖြင့ြ အဆောငတ်ှငကြနွခြဲ့သော သူများက လမ်းလွှောကြ၍ မိတ်ထီလာကနဘြောငဖြကသ်ို့ လမ်းလွှောကထြှကခြဲ့လသည်ေ။ ကြှနတ်ောန်ှင့ြာဟိန်းထကကြ တဈတွဲ၊ ဆရာကြောန်ှင့ြ ဆရာကြောကပြန်းတောင်းက တဈတွဲ၊ ဂိုကဆြရာမ ဝသုနန်ှင့ြ ဟမောနကြ တဈတွဲ လမ်းလွှောကထြှကကြှလသည်ေ၊ ဆရာကြောကြ ကနဘြောငသ်ို့အရောကတ်ှင် ဆရာမဟမောနအြနားကပ်၍ စကားပြောလသည်ေ၊ သူတို့နှစ်ယောကအြကြောင်း သိသူများသာဖြစ်၍ အားလုံးက ရှောငပြေးကြလသည်ေ။ ထိုစဉြ ဟိန်းထကကြ
“ ဟိုမှာ၊ မင်းဆရာမဝသုန် တဈယောကထြည်း ဖြစ်သှားပြီ… သှား စကားလေးဘာလေး သှားပြောလေ”
“ အင်း…. ကောင်းပါ့မလား”
ကြှနတ်ောကြ ရချိုးခန်းကိဈစကို ပြနသ်တိရသှား၍ အငတ်ငတ်င် ဖြစ်နလသေည်ေ။
“ ငါ့အလှည့တ်ုန်းကကြ အတင်းတွန်းထုတပြှီးတော့၊ သှားမှာဖြင့ြ သှားစမ်းပါကြာ၊ လှုပရြှားမှ မုန့စြားရမယ် ကိုယ့လြူ”
“ မင်းကရော ဘာလုပမြှာလဲ”
“ ငါက ဆရာကြောကပြန်းတောင်းနဲ့ ဂိမ်းသှားခုတမြို့၊ ရှုံးတဲ့လူ ပိုကဆြံရှင်းကြေး… ဟေးဟေး”
“ မင်းက ငါတို့နဲ့ မလိုကတ်ော့ဘူးလား”
“ အတွဲတွကြေားထဲ ဘာလိုကလြုပရြမှာလဲကြ၊ ပြီးတော့ ငါစိတဝြငစြားတာလည်း မပါဘူးရယ်၊ မင်းဘာသာမင်းသာ လှုပရြှားစမ်းပါ၊ ဒါပဲကြာ သှားပြီဟေ့”
ထို့နောကြ ကြှနတ်ောသ်ည် သင်းကြဲမလေးဖြစ်နသေော ဆရာမဝသုနဆြီ ခွလှမြေးသှကသ်ှကလြှမ်း၍ အနားကပလြိုကလြသည်ေ။
“ ဆရာမ…. သီတင်းကြှတ် အိမမြပြနဘြူးလား”
“ အမလေးကိုယတ်ောရြယ် ငါ့ကို အခုမှ စကားပြောဖောရြတော့တယ်၊ ငါက ရှကရြမယမြရှိဘူး သူကပိုရှကန်တော”
“ ဟိုရချိုးခန်းကိဈစကို ပြောတာလား ဟီး….. ရုတတ်ရကဆြိုတော့ ကြှနတ်ောလြည်း ကြောငသ်ှားတာ”
ဟု အရှကပြှေ ပြောလိုကလြသည်ေ။
“ ငါ့အဖကေ ပြင်ဦးလှငဘြကြ ခဏတာဝနကြနွလေို့ အမရေောလိုကသ်ှားတာ၊ အိမမြှာ ဘယသ်ူမှမရှိလို့ မပြနတ်ော့တာ၊ ဒီမှာက ဟမောနလြည်း ရှိတယလြေ”
“ ဪ…ဟုတလြား”
ထို့နောကြ ကြှနတ်ောသ်ည် ဘာဆကပြှောရမှန်း မသိတော့ခွေ၊ မတွေ့ခငကြ ဘယလြိုဘယည်ာပြောမညဟြု တွေးထားသောလြည်း လကတ်ှေ့တွငမြူ အတွေးများက ရငှေေ့လိုလှင့ပြွောကသ်ှားလသည်ေ၊ ပထမဦးဆုံး စကားလိုကပြှောတာမို့ကြောင့လြည်းဖြစ်မည်၊ ရငထြဲကတော့ တဒိတဒြိတန်ှင့ြ ကုလားဘုရားပြဲလှည့န်လသေည်ေ။ အဆောငတ်ှင် ပိတမြိနသညေမြှာ လအတောအြတနကြှာပြီဖြစ်၍ အခုလိုကနဘြောငပြေါဖြှတလြာသော လနေုအေးလေးကို ရှုရှိုကရြသညမြှာ အရသာရှိလှခွသည်ေ၊ ဘေးနားက ဆရာမဝသုန်၏ ဘေးတိုကအြလှကိုလည်း ပေါတ်ငင်မ်းခွင့ရြလသည်ေ…..၊ အလှနလြှပသော ညနခင်ေးလေးပါတကား၊ ဤသို့ ပေါတ်ငင်ေးရင်း လမ်းလွှောကန်စဉေတ်ှင် ဆရာမဝသုနကြ ကြှနတ်ော့ဖြကလြှည့လြာ၍ ငမ်းသူလူမိ ဖြစ်သှားလသည်ေ၊ ထိုအခါ ကြှနတ်ောကြ စကားရှာ၍
“ ဆရာမ ဖောငတ်ောြဦး လှပြေိုငပြှဲ ကြည့်ဖြူးလား”
“ ဟေ… ကြည့်ဖြူးတာပေါ့ ငါကမိတ်ထီလာသူပဲဟာ၊ မင်းကောကြည့်ဖြူးလား”
“ ကြှနတ်ောလြည်း သာစညကြနေ လာကြည့်တ်ာပေါ့ဗွာ၊ နှစ်တိုင်းတော့မဟုတဘြူးပေါ့၊ ဒီနှစ်တော့ အဆောငရြောကန်လေို့ မကြည့်လြိုကရြဘူး၊ ဘယအြဖြဲ့နိုငသ်ှားတယ် မသိဘူး”
“ မှဈဆုံလူငယအြဖြဲ့ လို့တော့ ပြောကြတာပဲ၊ ငါလည်းမသိဘူး မင်းတို့ကို ထိန်းနရတောပဲဟာ”
“ ကြှနတ်ောကြတော့ လိမျမာတဲ့ထဲပါတယမြလား”
“ လိမျမာတဲ့ထဲပါလားတော့ မသိပါဘူး၊ ရချိုးခန်းထဲ ရခေိုးခွိုးရငတ်ော့… ဂလန့သ်ချောပိတန်ောြ”
ဟု ပြောလိုကရြာ ကြှနတ်ောြ အသံပြနတ်ိတသ်ှားလသည်ေ။ ထိုစဉြ အရှေ့က ဆရာကြောတ်ို့အတွဲက ရဟတစြီးရအောငဟြု ပြောလသည်ေ၊ ထိုသို့ဖြင့ြ သူတို့အတွဲက တဈခွမ်း၊ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ဆရာမဝသုနကြ တဈခွမ်းထိုင်၍ ရဟတစြီးကြလသည်ေ၊ ဆရာကြောတ်ို့အတွဲကတော့ ပခုံးချင်ြးဖကြ၍ တီတီတာတာ ပြောနကြလေသည်ေ၊ ဆရာမဝသုနကြတော့ ကနရြပြငေကြို ငေးနလသေည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြတော့ ထုံးစံအတိုင်း ခစွရြပါသောဆရာမလေးအား ငေးကြည့်န်မေိသည်၊ လအဝှေေ့တွင် ကြှနတ်ော့ဘြကရြောကလြာသော သူမ၏ဆံနှယလြေးများအား ခိုးနမ်းမိလသည်ေ၊ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးပေါကြ သနပခြါးရနံသညဘြယလြိုရှိမညကြို စိတကြူးယဉကြှည့သ်ည်၊ သူမ၏ပုခုံးလေးအား ရငခြှငထြဲသို့ ထွေးပြေ့ချင်စြိတ် ဖြစ်ပေါမြိလသည်ေ။
ရဟတယ်ာဉသ်ည် အပေါမြှအောကသ်ို့ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ကသွည့အြခါတွင် ဆရာမဝသုနကြ အသည်းအေး၍ ကြောကသ်ညထြင့ြ၊ ဘေးနားထိုငန်သေော ကြှနတ်ော့လြကအြား လာဆုပကြိုငလြသည်ေ၊ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြ ဆရာမဟမောနကြလည်း အမလေးတ၍ ဆရာကြော့ရြငခြှငထြဲ တိုးဝငလြသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြလည်း အားကမွခံ ဆရာမဝသုနလြကကြလေးအား တင်းတင်းကြပကြှပ် ပြနလြညဆြုပကြိုငလြိုကလြသည်ေ၊ ဆရာမဝသုနကြ
“ မင်းရော အမှင့ကြှောကတ်ာလား၊ ငါကတော့ အပေါကြနကလွောရင် ရငထြဲတလှပလြှပန်ဲ့”
“ ကြှနတ်ောလြည်း အတူတူပဲ” (တကယတ်ော့ လကကြိုငခြငွလြို့ ဉာဏဆြငတ်ာပါ…. ငယင်ယတ်ုန်းကဆို မနကြညွြးပငပြေါကြို အပေါန်ဲ့အောကြ အမြဲတကြ ကမှင်းနကြေ.. ဟိဟိ)
အမှင့ကြှောကသ်ောသူများအဖို့တော့ ဒီခွားရဟတစြီးလငွြ မှနမြှနပြှီးပါစဟေု ဆုတောင်းမညဖြစ်သောလြည်း လကကြိုငခြှင့ရြသော ကြှနတ်ော့အြတွကတ်ော့ မပြီးပါစနေဲ့ဟုသာ ဆုတောင်းရလသည်ေ။ ရဟတစြီးပြီး၍ မှကြေီးအောကပြှနရြောကထြိတိုင် လကကြိုမလှတခြငွသ်ေး၊ ရူးချင်ယ်ောငဆြောင်၍ ဆကကြိုငထြားလသည်ေ၊ ဆရာမဝသုန်၏ လကဖြဝါးလေးမှာ ခွှေးစေးများပင် ထွကန်လသေည်ေ၊ ထိုသို့ကိုငထြားရာမှ ခွလှမြေးငါးလှမ်းလောကြ လွှောကအြပြီးတွင်
“ ကိုယတ်ောြ… ကြှနမြလကကြိုလှှတဖြို့ စိတကြူးမရှိတော့ဘူးလား”
“ ယောငသ်ှားလို့ပါဗွာ”
“ ကြောကတ်ယသ်ာပြောတယ်၊ မင်းကြည့်ရြတာ ကြောကတ်ဲ့ပုံလည်း မပေါပြါဘူး”
“ ဒါကတော့ ဘေးနား ဆရာမရှိနလေို့လေ”
“ ဟုတပြါပြီ ကိုတကပြကြီးရယ်… လာ မုန့သ်ှားဝယစြားရအောင်၊ ဟိုအတွဲတော့ တို့တောငမြစောင့ဖြူး ၊ မုန့ရြပေါး သှားဝယန်ကြပြေီ”
ထိုနေ့ညတွင် ကြှနတ်ော့အြဖို့ တောတ်ောန်ှင့ြ အိပမြပြောန်ိုငခြွေ၊ ဆရာမဝသုနဖြူး၏လကကြို မထငမြှတပြဲ ကိုငခြှင့ရြတာကတဈကြောင်း၊ အခုလို လွှောကလြညရြသညကြို ရငထြဲတဒိတဒြိတန်ှင့ြ ရငခြုနကြှညန်ူးမှုအား ပြနလြည် စားမှုံ့ပြနန်လသေည်ေ။ ဘေးနားက ဟိန်းထကပြင် အိပရြာပေါတ်ှင် ပြုံးပြုံးကြီး လှဲနသေော ကြှနတ်ော့အြား စောကမြှငကြတစြပြုလာလသည်ေ၊
“လကကြလေးပဲ ကိုငရြလို့ပေါ့ကြာ…. ပါးကလေးများ နမ်းလိုကရြရင် မင်းတော့ အခစွန်ှံထဲကကို ပြနထြနိုငမြှာ မဟုတဘြူး”
လို့ ဟိန်းထကကြ စကားနာထိုးသောလြည်း စိတမြဆိုးမိခွေ၊
“မင်းမှမသိတာကြာ”
ဟုသာပြော၍ ဘေးနားက ဖကလြုံးအား အားရပါးရဖကလြိုကကြာ
“ငါ့ကောငကြှီး မနာလိုဖြစ်မနနေဲ့ ၊ မင်းလည်း ယုပြင့လြကကြို တနေ့ကိုငရြမှာပါကြာ”
ဟု ပြနလြညစြကားနာထိုးကာ ပြုံးပြုံးကြီး အိပပြွောသ်ှားလသည်ေ။
……………………………………………….
သီတင်းကြှတပြိတရြကြ ပြီးသည့န်ောကတ်ှငမြူ ဘောဒြါအုပကြှီး ဦးကြောဌြေးအပါအဝင် စာသငသ်ော ဆရာများကပါ နောကဆြုံးစာမေးပြဲအတွကြ အသားကုန် မောင်းလတေော့သည်၊ ဦးကြောဌြေးမပြောနှင့ြ အရငကြ ကြှနတ်ောတ်ို့နှင့ြ ဟီးဟီးဟားဟား လုပန်သေော ဆရာကြောပြင် အနည်းငယ် ကြပလြာလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ဟိန်းထကတ်ို့ နှစ်ဦးလည်း နှလုံးသားရေးရာ ဘာညာဘာညာများကို အသာဘေးခွိတ်၍ စာအုပစြာပေ လူ့မိတဆြှေ လုပန်ရလေသည်ေ၊ တဈခုကောင်းသညမြှာ မိဘများက ဘာလိုလို ဖြည့စြည်းပေးခွင်းနှင့ြ ဆရာကြောကြ ရံဖနရြံခါ စိတဖြိစီးမှုလွော့အောငဟြုဆိုကာ သူ၏ glaxy s2 ဖုန်းထဲကနေ ထိုအခွိနကြ အကြောကြှားဆုံးဖြစ်သည့ြ သဇငအြောကား၊ ဂပြနကြားများကို ခိုး၍ ပြတတလြသည်ေ။ (ဆရာသမားက တကယ့ြ ပရောဖြကရြှငန်ယ်😂)
စာကကြစြာပြန်၊ စာတွကလြိုကန်ှင့ြ လေးလလောကြ ဖြတကြွောခြဲ့ရာ ယခုဆိုလငွြ ဘာသာစုံ အောငမြှတအြပိုင် ဖြစ်နလပြေေီ၊ တခွို့ ကိုယပျိုငသ်ော ဘာသာများကို ဂုဏထြူးမှတမြှီအောင် ထပဆြောင်းကကြမြှတရြလသည်ေ။ စာလေးအနည်းငယပျိုငလြာတော့ ဖြနလြိုင်းဘကြ အနည်းငယ် ကူးချင်လြာကြသည်၊ ယခုအခွိနသ်ည် စာမေးပြဲအတွကြ အရေးကြီးနခွေိန် ဖြစ်သောကြောင့ြ လှုပရြှား၍မဖြစ်၊ သို့သောြ ရှေ့ဆကရြန် ပလနမြွားကို ရှေးရှုကာ ရေးဆှဲကြလသည်ေ။ ဟိန်းထကကြ
“ စာမေးပြဲပြီးရင် မင်းဘာဆကလြုပမြှာလဲ၊ မင်း ဆရာမဝသုနန်ဲ့ တွေ့ရတော့မှာ မဟုတဘြူးနောြ”
“ မင်းကရော ဘာတွလေုပမြှာလဲ”
“ ငါကတော့ ယုပြင့ဖြားသားကြီး ဖုန်းနံပါတတ်ောင်းထားတယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့က တဈမှို့ထဲဆိုတော့ သိပတ်ော့မခကပြါဘူးကြာ ၊ ပြီးရငလြည်း တကျကသိုလတ်ကကြှဦးမှာပဲဟာ”
“ ဆရာမဝသုနကြ ကီးပတဖြုန်းလေးတော့ ကိုငတ်ာ တွေ့ဖူးတယ်၊ ဖုန်းနံပါတတ်ောင်းကြည့်ရြင် ကောင်းမလား၊ သှ…. ငါသိပြီ ယုပြင့ဆြီ အကူအညီတောင်းလိုကမြယ်……. မိန်းကလေးချင်ြးဆိုတော့ လှယလြှယပြေးမှာပဲ”
“ မင်းတို့အိမမြှာ ဖုန်းရှိလို့လား”
“ ငါ့အဖဆေီမှာတော့ တဈလုံးရှိတယ်၊ သူမရှိတဲ့အခွိန် ခိုးဆကရြမှာပေါ့ကြာ” (ထိုစဉကြ အောရြီဒူး၊ တယလြီနောတို့ မပေါသ်ေးသဖြင့ြ Sim card များ ဈေးကြီးလကြရြှိသေးသည်၊ လူတိုင်း မကိုငန်ိုငသ်ေးခွေ)
ထိုသို့ ပလနမြွား ရေးဆှဲပြီး၍ အကောငအြထညဖြောလြရော ယုပြင့ကြ မုန့ဝြယကြွှေးရငပြေးမညဟြု ဈေးကိုငလြသည်ေ၊ သို့သောလြည်း ရှေ့ဆကဖြို့လမ်းစအတွကြ မုန့ဖြိုးအနည်းငယကြိုရင်းရတာ တနပြါသညဟြုတွေးကာ ရင်းလိုကလြသည်ေ။ ဟိန်းထကကြတော့ စာမေးပြဲနောကဆြုံးနေ့တွင် ယုပြင့အြား ရည်းစားစာပေးမညဟြုဆိုကာ ကြိုတငရြေးနလသေည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြတော့ ဖုန်းနံပါတတ်ဈခုနှင့သ်ာ ကြနပေလြိုကရြလသည်ေ။
Bio ဖြပြေီး နောကဆြုံးနေ့တွင် ဟိန်းထကကြ ရည်းစားစာပေးမညဟြုဆိုကာ ကြှနတ်ော့အြား အဖောခြေါြ၍ ယုပြင့ဖြှသေော အခန်းရှေ့တွင် စောင့န်လသေည်ေ။
“ သားကြီး ငါရငတ်ှေ ခုနန်တယေကြှာ”
ဟု ဟိန်းထကကြ ပြောလသည်ေ။
“ ဟေ…. ငါတော့ ရည်းစားစာမပေးဖူးသေးတော့ မသိဘူးကြ၊ ပြီးတော့ ငါက လကရြေးမလှတော့ ရည်းစားစာထကြ ပါးစပကြနပေဲ ရည်းစားစကားအဖြစ် ပြောချင်တ်ာ”
“ အင်း… ငါတော့ မပြောရဲဘူး တောကြှာ ပါးခခွံရရငဒြုကျခ၊ ရည်းစားစာက ပေးပြီး လဈထွကလြို့ရတယ်၊ ပြီးမှ အဖြတေောင်းတာပေါ့…. ဟိဟိ”
“ ဟောဟိုမှာ စာမေးပြဲအခန်းထဲက ထွကလြာပြီ၊ သှားတော့ ဖြနေိုငလြား အရငမြေးဦးနောြ၊ အခွအနေကေောင်းမှ လှုပရြှား”
ထို့နောကြ ဆရာသမားက ပုဆိုးကိုပြငဝြတကြာ ကုတကြုတန်ှင့ြ ယုပြင့အြနား သှားလသည်ေ၊ ဆယမြိနဈလောကြ စကားပြောအပြီး ယုပြင့လြကထြဲ ရည်းစားစာ ထည့လြိုကသ်ညကြို မနီးမဝေးမှစောင့န်သေော ကြှနတ်ောြ တွေ့လိုကရြလသည်ေ၊ အခွအနေတေော့ ဂွတပြုံရလသည်ေ…၊ ရည်းစားစာက ပေးပြီး ဆရာသမားက ကိုယ့ဆြီပြနလြာလသည်ေ။
“ အခွအနေေ ဘယလြိုလဲ”
“ အခွအနေကတေော့ ရမှှပေေဲ သားကြီး၊ အဆိပမြရှိဘူး၊ ပြီးမှ အဖြတေောင်းလိုကမြယ်….. အိမကြအဆောငကြို လာကြိုနပြေီထငတ်ယ် ပြနကြှရအောင်”
အဆောငသ်ို့ပြနအြရောကတ်ှင် ကြှနတ်ော့ အဖရေော အမပေါ ဆီးကြို၍ ဖြနေိုငလြား ဘာညာသရကာ မေးပြီး အိမပြှနရြန် အထုပမြွား သိမ်းလသည်ေ၊ အခန်းထဲသို့အရောကတ်ှင် အဆောငန်ှင့ခြှဲရမညမြှာ လှမ်းသလိုလို ခံစားခကြြ ဖြစ်မိလသည်ေ၊ ဒီနှတေော့ ငါတို့ချောင်းကြည့်န်တေဲ့ ချောင်းပေါကလြေးကို လှမ်းနရတေော့မှာပဲလို့ ဟိန်းထကန်ှင့ပြှောကာ နှစ်ယောကသ်ား ရယမြိကြသေးသည်၊ အဆောငမြှူးဦးကြောဌြေးကို နှုတဆြကြ၍ ပြနမြညအြလုပတ်ှင် ဆရာမဝသုနအြား ရုံးခန်းထဲ စာရေးမထိုငခြုံတွင် တွေ့လိုကရြသဖြင့ြ ဝငရြောကန်ှုတဆြကလြိုကလြသည်ေ။
“ ဆရာမရေ…. ပြနတ်ော့မယန်ောြ”
“ အေးအေး ရဲမာန်၊ ဖြနေိုငတ်ယမြလား… မင်းက တောပြှီးသားပါ ၊ ဂုဏထြူးကော ဘယန်ှဈဘာသာလောကြ မှန်းလဲ”
“ တဈဘာသာလောကပြါပဲဗွာ….. ဒါနဲ့ နောကကြှရင် ဆရာမဆီ ဖုန်းဆကလြို့ရမလား”
“ ငါ့ဖုန်းနံပါတသ်ိရင် ဆကပြေါ့ကြာ”
“ အမတေို့စောင့န်ပြေီ၊ ပြနပြှီနောြ ဆရာမ…. ကြှနတ်ော့ကြိုလည်း လှမ်းမနနေဲ့ဦး”
“ နင့ျ မလှမ်းအားပါဘူး အညာသားကြီးရယ်”
ဟု ပြနပြကလြသည်ေ။
သာစညမြှို့အိမသ်ို့ပြနရြောကပြှီး တဈပတခြန့တ်ှင် အဆောငတ်ှင် မလုပခြဲ့ရသော ဇာတကြားကြည့်ခြှင်း၊ စားခွင်း၊ အိပခြှင်း၊ ရကကြှကထြဲက ဘောဒြါများနှင့ြ ဟေးလေးဝါးလားလုပခြှင်းဖြင့သ်ာ အခွိနကြုနဆြုံးခဲ့လသည်ေ။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ အိမကြ မာတာမိခင်၏ လုပင်န်းဖြစ်သော အထညဆြိုငတ်ှင် ဝငကြူခွင်း၊ ညနခင်ေးပိုင်းများတွင် ဘောလုံးကနခြှင်းများဖြင့သ်ာ လညပြတန်လသေည်ေ။ အောငစြာရင်းထွကသ်ောအခါ ကြှနတ်ောသ်ည် ဂုဏထြူးနှစ်ဘာသာပါလသည်ေ၊ ဟိန်းထကကြ တဈဘာသာပါသညဟြု သိရလသည်ေ၊ ထို့နောကြ တကျကသိုလလြွှောကသ်ည့အြခါ အဖကေ GTC တကဖြို့ပြောသည်၊ အမကတေော့ စီးပြားရေးတကျကသိုလလြွှောကရြန် ပြောလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြတော့ ဘယလြိုင်းရောကရြောကြ နောကဆြုံး အိမကြ လုပင်န်းအား ဆကခြံရမညကြို ကြိုသိနသဖြေင့ြ နှစ်ဦးလုံး စိတခြမွြးသာစရန်ေ နှစ်ခုလုံးအား ဦးစားပေးအနဖြငေ့ြ လွှောကထြားလိုကလြသည်ေ။
အလုပအြားသည့န်ေ့များတွင် ဆရာမဝသုနအြား လှမ်းမိတတလြသည်ေ၊ ယုပြင့ဆြီမှရလာသော ဖုန်းနံပါတကြို အဖေ့ဖုန်းဖြင့ြ သုံးခါလောကြ ခိုးဆကကြှည့ဖြူးလသည်ေ….. ဖုန်းမကိုငခြွေ၊ ဖုန်းနံပါတအြစိမ်းမို့လို့လား… မအားလို့ပဲလားတော့မသိ၊ ယုပြင့ထြကခြိုင် ဂငွြးထည့သ်ှားခွင်းတော့ မဖြစ်နိုငဟြုသာ တွေးရလသည်ေ။ ကံကောင်းသည် တဈခုကတော့ 1500 တနဆြင်းကဒမြွား အစိုးရမှ မဲဖောကပြေးရာ အိမအြတွကြ GSM တဈကဒရြလသည်ေ၊ ဂုဏထြူးနှစ်ဘာသာပါသဖြင့ြ အိမတ်ှင် ကြှန်ုပတ်ဈယောကြ မကြန်ှာပြင့န်သညေဖြစ်ရာ အမကေို Smart phone ပူဆာရာ အမကေ Glaxy note 2 ဖုန်းလေး ဝယပြေးလသည်ေ၊ အဖကတေော့ သူ့ဂတိအတိုင်း ဆိုငကြယတ်ဈစီး ဝယပြေးလသည်ေ၊ ဆိုငကြယလြေးရှိလာတော့ လူပျိုတို့ထုံးစံအတိုင်း အိမသ်ိပမြကပခြငွတ်ော့ ၊ မိတ်ထီလာသှား၍ ဟိန်းထကဆြီသှားလညခြှင်း၊ ဆိုငအြတွကလြိုအပသ်ော ပစ်စည်းပစ်စယများကို ဆိုငကြယန်ှင့သ်ယပြေးခွင်း၊ မှို့ခံသူငယခြငွြးများနှင့ြ ဆိုငကြယလြွှောကစြီးခွင်း စသညတ်ို့ကို ပြောပြွောပြါးပါး နေ့စဉဒြူဝ ပြုလုပန်လကြေရြှိလသည်ေ။
တဈနေ့သောအခါ စာတိုကမြှ တကျကသိုလဝြငခြှင့ြ အကြောင်းပြနစြာ ရောကရြှိလသည်ေ ၊ ကြှနတ်ောကြော ဟိန်းထကပြါ မိတ်ထီလာစီးပြားရေး တကျကသိုလသ်ို့ ဝငခြှင့ြ ရရှိလသည်ေ၊ အမကတေော့ ဘယစြီးပြားရေးလုပလြုပ် ဒီပညာတွသငေရြမှာပဲဟုဆိုကာ ပြောရြှငန်လသေည်ေ၊ ကြှနတ်ော့အြဖို့ကတော့ စီးပြားရေးတကျကသိုလရြတာထကြ ဟိန်းထကန်ှင့အြတူတူ တကျကသိုလတ်ကရြမညကြို ပို၍ပြောလြသည်ေ…၊ ဟိန်းထကန်ှင့ကြ ပြောမနာဆိုမနာ ဘောဒြါဖြစ်သလို အဓိကအနဖြငေ့ြ ဆရာမဝသုနန်ှင့လြည်း နီးစပအြောင် ဆောငရြှကြ၍ကောင်းသည် မဟုတသ်လော…. ဟိဟိ။
ထိုသို့ဖြင့ြ ကြောင်းမဖြင့မြှီ နှစ်ရကအြလိုလောကကြတည်းက ဟိန်းထကန်ှင့ြ ကြှနတ်ောတ်ို့ မိတ်ထီလာစီးပြားရေးတကျကသိုလရြှိရာ သပြဝရှောတွင် အတူဆုံရန် ဖုန်းဆကပြှောထားကြသည်၊ အဆောငန်ဖေို့အတွကလြည်း ဟိန်းထကကြ သူ့အဒေါအြသိဖြင့ြ ယောကြွားလေးအဆောငတ်ှင် နှစ်ယောကခြန်း ငှားပြီးပြီဟု ကြှနတ်ော့အား ပြောလသည်ေ၊ နောကတ်ဈနေ့နံနကတ်ှင် ပစ်စည်းများ ဆိုငကြယပြေါတ်င်၍ အိမကြထွကလြာခဲ့လသည်ေ၊ သပြဝလေမ်းဆုံအရောကတ်ှင် ဟိန်းထကအြား ရောကကြှောင်း ဖုန်းဆကလြိုကရြာ ဟိန်းထကမြှ လာကြိုလသည်ေ၊ ဟိန်းထကမြှ
“ မတွေ့ရတာကြာပြီနောြ ငါ့ကောငကြှီး…… မင်းအရပလြည်းရှညလြာသလို အသားလည်း မဲသှားပါကော”
“ မင်းလိုသူဌေးသားမှ မဟုတတ်ာ၊ ကြောင်းပိတရြင် အိမကြူလုပပြေးရတယလြေ”
“ အေး နောကမြှပြောတာပေါ့၊ လာ အဆောငသ်ှားရအောင်”
ဟုဆိုကာ အဆောငသ်ို့ဦးဆောငခြေါသ်ှားလသည်ေ။ အဆောငသ်ို့ရောကသ်ောအခါ အဆောငမြှူးနှင့ြ မိတဆြကပြေးပြီး နရောခလွသည်ေ….၊ ယောကြွားလေး တကိုယရြစောဆိုတော့ တဈနာရီမပြည့ခြငမြှာပင် နရောခပြှီးသှားလသည်ေ၊ ဟိန်းထကကြ
“ ရဲမာန်…. မင်း ကြောင်းအပပြှီးသှားပြီလား”
“ အေး အရငတ်ဈပတကြတည်းက အမတေို့နဲ့ လာအပပြှီးသှားပြီ၊ မင်းကော”
“ ငါလည်း အပပြှီးသှားပြီ၊ သားကြီး…..၊ ဒါနဲ့ မင်းကို သတင်းကောင်း ပြောစရာရှိတယ်”
“ ဘာလဲကြ…..ပြောပါဦး”
“ ယုပြင့လြည်း ငါတို့ကြောင်းပဲကြ… ဟိဟိ၊ ပြီးတော့ ငါအဖြရပြေီးသှားပြီ”
“ ဒါဆို တဈဝိုင်းပဲ ကိုယ့လြူရေ၊ မင်းငါ့ကိုတောင် လွှိုထားတာလား… ဘယတ်ုန်းက အဖြပြနေရြတာလဲ”
“ အရငလြတုန်းကမှပါ… မင်းဆီ ဖုန်းဆကမြလို့ပဲ….. ငါမအားတာနဲ့ မဆကဖြစ်တာ”
“ မင်းက ဘာအလုပရြှိလို့လဲ”
“ ယုပြင့န်ဲ့ ဖုန်းပြောရတယလြေ”
“ အေးပါကြာ ”
“ ဒါနဲ့ မနကဖြှနကြှ လိုတဲ့ ဘာသာရပစြာအုပ် သှားဝယမြလို့၊ မင်းက ငါနဲ့ အခန်းအတူတူပဲ၊ အခွိနဇြယားလည်း ငါကူးခဲ့ပြီးပြီ၊ စာအုပဝြယရြုံပဲ ကနွတ်ော့တာ”
“ အေး… မနကဖြှန် သှားကြတာပေါ့ကြာ”
ထိုနေ့ညတွင် ဟိန်းထကကြ ရည်းစားရခွင်း အထိန်းအမှတအြနဖြငေ့ြ ဘီယာဆိုငတ်ဈဆိုငတ်ှင် လိုကလြံပြုစုလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောအြပြင် အဆောငကြ ဘောဒြါအသဈအခွို့လည်း ပါလသည်ေ၊ မိဘများအိမကြ လှတထြှကလြာသော ခံစားခကြကြ တောတ်ောလြှတလြပပြါလားဟု တွေးမိလသည်ေ။ ထို့အပြင် အရငလြို state ကြောင်းသားမဟုတတ်ော့ Uni ကြောင်းသား ဖြစ်ပြီဆိုတော့ တခွို့ပိတထြားသော ခံစားခွင့မြွားကို ရရှိလာလပြေီ ဖြစ်သည်၊ အိမကြအဖကပေင် တကျကသိုလရြောကတ်ုန်း ရည်းစားထားဖြစ်အောငထြားဟုပင် မှာကြားလိုကလြသည်ေ။
နောကတ်ဈနေ့နံနကတ်ှင် ညက ပြဲလနအြောငသ်ောကမြိ၍ ခေါင်းခဲနေ၍ ပအေိပန်ရော ဟိန်းထကြ၏ဖုန်းသံမှညမြှ နိုးလာလသည်ေ။
“ 🎼🎼🎼 ခစွသ်ူ့ဆီကို အတောငပြံ ဖြန့ကြကြလြို့ သှားချင်တ်ယ်………” (Ringtone အသံ)
“ ဟေ့ရောင် ဟိန်းထကြ၊ ဖုန်းလာနတယ်ေ….ကိုငလြိုကြဦး”
ဟု ကြှနတ်ောပြှောသောလြည်း မသိချင်ယ်ောငဆြောင် ဆကအြိပန်လသေည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ နားငှီးမခံနိုင်၍ သူ့ဖုန်းကို ယူလိုကလြသည်ေ။
“ ဟေ့ကောင်….. ယုပြင့ဆြကန်တောကြ…. ငါကိုငလြိုကရြမလား”
ဟု ပြောကာမှပင် သကောင့သ်ားက ငေါကကြနည်း ထလာလသည်ေ။
“ ပေးပေး….ငါကိုငလြိုကမြယ်…. ဟယလြို….. ခစွြ…. ကိုလား..အင်း အခုမှနိုးတာ၊ ထမင်းစားပြီး လာခဲ့မယ်…. အင်း… အင်း”
ဟိန်းထကန်ှင့ြ ကြှနတ်ောသ်ည် အဆောငမြှူးအမွိုးသမီးရောင်းသော နံနကစြာထမင်းအား စားသောကပြှီးသကာလ ရမေိုးခွိုး၍ အပြငသ်ို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။
“ ဟိန်းထကြ….. ငါတို့နှစ်ယောကပြဲဟာ ဆိုငကြယတ်ဈစီးပဲ ယူသှားရအောင်”
“ မဟုတဘြူးလေ… ယုပြင့ကြော စာအုပဝြယလြိုကမြှာ တဈယောကတ်ဈစီးယူခဲ့တာ ကောင်းတယ်”
“ အေးပေါ့ကြာ ဆောရြတော့ ငါက ဘေးခွိတခြံရတာပေါ့”
“ သိပလြည်း ဝမ်းနည်းမနပေါနဲ့… ယုပြင့သ်ူငယခြငွြးတဈယောကလြည်းပါဦးမှာ… ချောချောလေးကြ မင်းဆိုငကြယန်ောကခြေါခြဲ့ရမှာ”
“ ငါက ကယရြီသမားပါ ထပဖြစ်ပြနပြှီပေါ့”
“ မင်းကလည်း ဆရာမဝသုနတ်ဈယောကပြဲ မိန်းကလေးရှိတာကြနတောပဲ၊ မင်းအခု မိန်းမလှကြှန်းရောကန်တောနောြ…. ဟဲဟဲ… မဖြစ်နိုငတ်ဲ့အိုးကို လှတခြပြှီး နိုငတ်ဲ့ဟာလေးတွေ မစမ်းပါ၊ မင်းအစား အားမရလိုကတ်ာ”
ဟု ဟိန်းထကမြှ ကောလသည်ေ။ သူပြောမှပင် ဆရာမဝသုနန်ှင့ြ အဆကအြသှယမြရတာ ၈ လလောကတ်ောငရြှိပြီဟု တွေးမိလသည်ေ။ ယုပြင့တ်ို့ မိန်းကလေး အဆောငရြှေ့သို့ ရောကသ်ောအခါတွင် ဟိန်းထကကြ ယုပြင့ဆြီ ဖုန်းဆကလြသည်ေ။
“ ခစွြ ကိုအဆောငရြှေ့ရောကပြှီ ထွကခြဲ့တော့”
တဈခဏကြာသောအခါတွင် ယုပြင့ထြကခြိုငန်ှင့ြ သူ၏သူငယခြငွြးမလေးတဈယောကြ အဆောငထြဲက ထွကလြာကြလသည်ေ၊ ယုပြင့တ်ောင် ဆယတ်န်းတုန်းက ဆံပငဂြုတဝြဲနှင့ြ ကလေးပုံစံပြောကြ၍ အပျိုမလေးဖြစ်လာလပြေီ၊ သူ့ဘေးနားက သူငယခြငွြးကလည်း ညိုချောလေး ချောလသည်ေ၊ နှစ်ယောကလြုံး ဆံပငခြါးလညလြောကထြိ ခထွားပြီး မိန်းကလေးလှယသ်ည့ြ လှယအြိပပြေါကစြနလေးများ လှယထြားကြလသည်ေ။
“ ကိုရေ…. ရောကပြှီ ယုပြင့ြ စောင့လြိုကရြတာဆို ညက အိပရြာဝငတ်ာ နောကကြှလို့လား”
“ အင်း ဟုတတ်ယ်…. ရဲမာနရြောကလြာတာနဲ့ လဖေုတန်ကြလေို့”
“ သှ….. ရဲမာနလြား…. အရပတ်ှရှညေလြာပြီး အသားညိုသှားတယ်.. အဲ့တာကြောင့ြ တူပါတယလြို့ ကြည့်န်တော”
“ အေးပေါ့… ရည်းစားရသှားတော့ ရည်းစားတဈမကြန်ှာပဲ ကြည့်န်တေော့တာပေါ့”
“ စတာပါအေ…. ဒါနဲ့ မိတဆြကပြေးဦးမယ်….. သူက စုမှတန်ိုးတဲ့ ငါရဲ့သူငယခြငွြးပဲ၊ State ကတည်းကခငလြာတာ၊ ဟဲ့….. စုမှတ် ဒါက ရဲမာနတ်ဲ့ သာစညကြ၊ ငါနဲ့ အောငကြောင်းထကဘြောဒြါဆောငမြှာ ခငခြဲ့တာ”
ဟု ယုပြင့ကြ မိတဆြကပြေးလသည်ေ။ စုမှတန်ိုးဆိုတဲ့ ကောငမြလေးကတော့ ပြုံးရုံလေး ပြုံးပြသည်၊ ကြှနတ်ောလြည်း အပြုံးနှင့ပြင် ပြနလြညန်ှုတဆြကလြိုကလြသည်ေ။
“ ရဲမာန် သှားရအောင်….. စာအုပသ်ှားဝယကြှမယ်၊ လူများရင် တိုးနရလေိမ့မြယ်”
“ စုမှတ်…. နင် ရဲမာနန်ောကကြ လိုကစြီးလိုကြ”
ဟု ယုပြင့ကြပြောကာ သူ့ရည်းစားဟိန်းထကြ ဆိုငကြယန်ောကတ်ို့ တကလြိုကပြှီး နှစ်ယောကသ်ား မောင်းသှားလသည်ေ။ ကနွခြဲ့သော ကောငမြလေးကမူ အခုမှသိသော ကြှနတ်ော့ဆြိုငကြယပြေါတ်ကရြန် ရှို့တို့ရှန်းတန်း ဖြစ်နလသေည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ နရမေခကစြရန်ေ
“ လာလေ တကြ… သှားရအောင်၊ တရုတပြှညရြောင်းမစားပါဘူးဟ”
ဟု ပြောကာမှပင် ဆိုငကြယပြေါြ တကလြာလသည်ေ၊ နံနကခြင်းရချိုးတုန်းက ဆံပငပြါ လွှောထြားသညထြင့ြ..၊ အမွိုးသမီးသုံး ခေါင်းလျှော်ညရြနံလေးကို ရလသည်ေ၊ ဆိုငကြယဝြယပြှီးကတည်းက အမနှငေ့ဆြိုငတ်ှင် ကူရောင်းသော တဝမ်းကြဲအဈမကလှဲ၍ ဆိုငကြယန်ောကမြတငစြီးဖူးသော ကြှနတ်ော့အြဖို့ မိန်းမပျိုလေးတဈယောကြ အနောကကြတငခြေါရြသညမြှာ အထူးအဆန်း ဖြစ်နလသေည်ေ၊ ဆိုငကြယမြောင်းနရင်ေးကြှနတ်ောကြ
“ ဘယအြခန်းကလွဲ……. ယုပြင့န်ဲ့ အတူတူပဲလား”
“ အခန်း **** မှာတကရြမှာ၊ ယုပြင့ကြ အမှတမြွားတော့ ရှေ့ဆုံးအခန်းရတယ်၊ နငကြောဘယအြခန်းလဲ”
ဟု စုမှတန်ိုးက ပြောလသည်ေ။
“ ငါလည်း နငန်ဲ့အခန်းအတူတူပဲ ဟိန်းထကရြောပဲ…. အခွိနဇြယားကူးပြီးပြီလား၊ မကူးရသေးရင် ငါ့ဆီမှာရှိတယ်၊ စာအုပဝြယပြှီးရင် ကူးလိုကြ”
“ အင်း….. major က ဘယလြိုခွဲမှာလဲ သိလား…. ဟိန်း… ဘယသ်ူ”
“ ဟိန်းထကပြါ….. အဆောငကြ အဈကိုကြီးတွေ ပြောတာကတော့ တဈလလောကန်မှေ ခွဲတာတဲ့ အမှတန်ဲ့ ခွဲတာတဲ့”
“ အဲ့တာဆို ငါတို့ major တူလောကတ်ယန်ောြ၊ စာအုပကြ ပထမနှစ်တွအကေုနလြုံး ဘာသာအတူတူ သငရြတာလား”
“ အင်း ဟုတတ်ယ်၊ ကြောင်းရောကပြှီ ဟိုနှစ်ယောကစြောင့န်တယ်ေ၊ သှားရအောင်”
ထို့နောကြ လိုအပသ်ော ဘာသာရပစြာအုပမြွားအား ဝယပြှီးသကာလ နလညေထြမင်းစားခွိနတ်ှင် လေးယောကသ်ား ကနတ်င်းသို့သှားကာ နေ့လညစြာ စားကြလသည်ေ၊ ထမင်းစားနရင်ေး ကြှနတ်ောကြ
“ ယုပြင့ြ…. နငပြေးထားတဲ့ ဆရာမဝသုနဖြုန်းနံပါတကြ ဆကလြို့လည်းမရဘူး”
“ ဪအေး ငါပြောမလို့ပဲ၊ ဆရာမက ဖုန်းနံပါတအြသဈ ပြောင်းကိုငန်တော ဖုန်းလဲလိုကလြို့”
“ နင့ဆြီမှာရှိတယမြလား ငါ့ကိုပေးဦး”
“ အင်းအင်း လိုကမြှတလြိုကြ”
ထိုနေ့ညနခင်ေးတွင် ဆရာမဝသုနဖြူး အားလောကမြည့အြခွိနလြောကမြှန်းကာ ဖုန်းဆကလြိုကလြသည်ေ၊ ဖုန်းဝငသ်ံ တူ….တူ….တူ ဆိုသည့ြ အသံနှင့အြတူ ကြှနတ်ော့ြ၏ရငခြုနန်ှုန်းများလည်း မှနဆြနန်လသေည်ေ။ (ဖုန်းဆကရြုံနှင့ြ ရငခြုနသ်ညဟြုဆိုသောကြောင့ြ တခွို့က အကဲပိုသညဟြု မှငလြငွမြှငလြိမ့မြည်…. သို့သောြ သငတ်ို့လည်း ပထမဆုံး ခစွရြသူဆီ ဖုန်းစဆကစြဉကြ ရငခြုနန်ှုန်းမှနခြဲ့မညဟြု ထငပြါသည်😂😅)
“ ဟယလြို….ဟယလြို..ဆရာမဝသုနဖြူးလား မသိဖူး”
“ ဟုတပြါတယရြှင်…..ဘယသ်ူလဲမသိဘူး”
“ ကြှနတ်ောရြဲမာနပြါ…… မှတမြှိသေးလား မသိဘူး”
“ ဖငတ်ုံးလုံးနဲ့ ရချိုးတဲ့ ကောငလြေးမလား မှတမြိတာပေါ့”
“ မနောကပြါနဲ့ကြယ်….. ကြှနတ်ောကြ သတိရလို့ ဆကလြိုကတ်ာ”
“ အင်း… မင်းဂုဏထြူးနှစ်ဘာသာထွကတ်ယ် ကြားတယ်၊ ဘယကြွောင်းရလဲ”
“ ဟုတ် အခုက သပြဝမှော…. စီးပြားရေးတကျကသိုလရြတယ်”
“ အင်း ကောင်းသားပဲ၊ အဲ့မှာ ကောငမြလေးတွပေေါတယ် ကြားဖူးတယ်၊ ပြောန်မှောပေါ့”
“ ဆရာမလောကြ မချောပါဖူး… ဒီက ကောငမြလေးတွကေ”
“ ပြောတာပဲ…. ဒါနဲ့ နင့သ်ူငယခြငွြး ဟိန်းထကကြော၊ ဘယကြွောင်းတကလြဲ”
“ ကြှနတ်ောန်ဲ့ အတူတူပဲ”
“ အေးအေး… စာကြိုးစားကြနောြ ကောငမြလေးတွပေဲ လိုကင်မ်းမနနေဲ့”
“ ဒါနဲ့ ဆရာမ ဟို ဆယတ်န်းလည်း ပြီးပြီဆိုတော့ အဈမလို့ပဲ ခေါမြယန်ောြ၊ အသကလြည်း လေးနှစ်လောကပြဲ ကြာတာဆိုတော့”
“ အင်း… မင်းသဘော၊ ဘယလြိုခေါခြေါြ”
“ အဈမရဲ့ မှေးနေ့က ဒီဇငဘြာ ၁၅ ရကမြလား၊ ဘာကြှေးမှာလဲ”
“ မင်းဘယလြိုသိတာလဲ၊ မုန့ဝြယကြွှေးတာကတော့ ပေးတဲ့လကဆြောငပြေါြ မူတညမြှာပဲ”
“ ဆရာမဟမောနဆြီ မေးကြည့်ထြားတာ၊ အဈမမုန့ဝြယကြွှေးမယဆြို ၁၅ ရကန်ေ့ကြ လာခဲ့မယလြေ”
“ အေးအေး.. လာခဲ့ လကဆြောငကြ စတာနောြ၊ ငါလည်း ဘုရားသှားချင်တ်ယ်၊ နံနကစြောစောလာခဲ့”
“ ဘယကြိုလာကြိုရမှာလဲ ဦးကြောဌြေး အဆောငမြှာပဲလား”
“ မဟုတဘြူး… ငါအဝေးသငပြှီးလို့ စညပြငရြုံးမှာ စာရေးကြီး ဝငလြုပန်တော၊ ဝနထြမ်းအိမယ်ာဘကကြို **** လမ်းကနလောခဲ့”
“ ဟုတ်”
ထိုသို့ဖြင့ြ ကြောင်းတကလြရော တဈပတခြှဲပင် ပြည့ခြဲ့လပြေီ၊ တကျကသိုလရြောကလြငွြ ကဲချင်သ်လိုကဲ… ဆယတ်န်းပဲခကတ်ာဟု ပြောခဲ့သော ဆရာများကို ဒေါသထွကမြိလသည်ေ၊ ကိုယ့စြရိတကြို ခွှတောသုံး… စာဖို့သောကဖြို့ စီမံ… ပြီးတော့ ကိုယ့ဘြာသာအားပေး၍ စာသငခြန်းထဲဝငရြသညမြှာ ထငသ်လောကြ မလှယခြွေ၊ ဆယတ်န်းတုန်းကမှ တဈဘာသာလငွြ ၄၅ မိနဈ တဈခွိနသ်ာရှိသည်၊ စီးပြားရေးတကျကသိုလတ်ှငမြူ မိနဈ ၁၀၀ ကို တဈခွိနမြှတယ်ူ၍ ဖငပြူအောင် ထိုငစြာသငရြလသည်ေ၊ သငကြှားရသော ဘာသာအားလုံးနီးပါးကလည်း English စာနှင့ြ သငကြှားရလသည်ေ၊ အပူအပငမြရှိသော တကျကသိုလမြှာ မှနမြာရုပရြှငဗြီဒီယို ထဲတွငသ်ာ ရှိလသည်ေ၊ ဆယတ်န်းတုန်းကလို အနောကတ်ှငစြောင့န်သေော ဂိုကမြွားမရှိသဖြင့ြ စကားခိုးပြောရသညတ်ော့ လှတလြပလြသည်ေ၊ အခုလည်း ဟိန်းထကန်ှင့ြ စာလိုကန်ားမထောငပြဲ စကားပြောနလသေည်ေ၊ ဟိန်းထကကြ
“ မနကဖြှန် ဆရာမဝသုနမြှေးနေ့မလား၊ မင်း ဘာလကဆြောငဝြယပြှီးပြီလဲ”
“ မီနီယံအရုပလြေးပေးမလို့…… ညနကြေ အရုပဆြိုငလြိုကခြဲ့ပေးဦး”
“ အင်း… ဒါနဲ့ မင်း ဘယတ်ော့ဖြင့ပြှောမှာလဲ”
“ မနကဖြှန်”
“ ဘယလြိုပြောမှာလဲကြ”
“ မသိသေးဘူး… မီးစငကြှည့ကြရမှာပဲ၊ အစီအစဉကြ ဆှဲထားလည်း ဖြစ်ချင်မြှဖြစ်တာ”
“ ကံကောင်းပါစဟေေ့၊ ရည်းစားဖြစ်ရငတ်ော့ တဈဝိုင်းနော”
“ နပေါဦးကြာ မင်းကလည်း…. ဘာမှတောင် မဘာရသေးဖူး”
ဒီဇငဘြာ ၁၅ ရကန်ေ့ နံနကခြင်း ၆ နာရီ အခွိနတ်ှင် ဖုန်း Alarm မှည်၍ အမှနထြပြီး ရမေိုးခွိုးကာ အဝတအြစား လဲလသည်ေ၊ ဘုရားသှားမညဖြစ်၍ ဆယတ်န်းတုန်းက ဝတခြဲ့သော လညဂြတုံးအင်ျကြီအဖြူနှင့ြ ယောပုဆိုးအားဝတကြာ ဆရာမဝသုနရြှိရာ မိတ်ထီလာမှို့ပေါသ်ို့ ဆိုငကြယဖြှင့ြ စီးသှားလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောတ်ို့ကြောင်းရှိရာ သပြဝစေကမြှုဇုနန်ှင့ြ မိတ်ထီလာမှို့သည် ၇ မိုငခြန့ဝြေး၍ စောထွကရြခွင်း ဖြစ်လသည်ေ၊ ဆိုငကြယစြီးနစဉြေ ခစွခြှင့ပြနဖြို့ စကားများ စဉြးစားပါသောလြည်း ဘာမှထွကမြလာခွေ၊ ထိုသို့ဖြင့ြ ဆရာမဝသုနရြှိရာ ဝနထြမ်းအိမရြာ ခွံဝန်းအရှေ့သို့ အရောကတ်ှင် ရောကကြှောင်း ဖုန်းဆကလြိုကလြသည်ေ၊ ဆယမြိနဈခန့အြကြာတွင် ကြှနတ်ောြ သိပခြစွရြပါသော ဆရာမလေးဝသုန် (သို့မဟုတ်) ကြှနတ်ော့ခြစွသ်ူ အလောင်းအလွာလေးက မှနမြာဝတစြုံ အဝါ ဝမ်းဆကလြေးနှင့ြ ထွကလြာလသည်ေ။
“ မင်းရောကန်တော ကြာပြီလား၊ တောတ်ောစြောင့လြိုကရြလား”
“ မကြာသေးဘူး ဆရာမ အဲ…. အဈမ၊ ဆရာမလို့ခေါတ်ာ နှုတကြွိုးနလေို့”
“ ကဲပါ တကျကသိုလကြွောင်းသားကြီးရယ်၊ ဗိုကဆြာနပြေီမလား၊ တဈခုခုသှားစားရအောင်”
“ ဆိုငကြယပြေါတ်ကလြေ အဈမ…. ဒါနဲ့ ဘယဆြိုငသ်ှားမှာလဲ”
“ ဆေးရုံကြီးရှေ့က Lucky 7 လကဘြကရြညဆြိုင် သိတယမြလား၊ အဲ့သှားစားမယလြေ”
“ ဟုတ်”
ဆိုငသ်ို့ရောကသ်ောအခါတွင် အစားအစာများကို မှာယူစားသောကရြင်း စကားမပြောကြပဲ တိတဆြိတန်လသေည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ ဆရာမဝသုန် အစားစားသည့အြခွိနတ်ှင် ခိုးခိုးကြည့်ရြင်း သူမ၏အလှတွင် နဈမွောနလသေည်ေ၊ သူမ ဝတဆြငထြားသော အဝါရောငဝြမ်းဆကန်ှင့ြ နို့နှစ်ရောငသ်န်းနသေော သူမ၏မကြန်ှာလေးမှာ လိုကဖြကလြှန်းလှသည်၊ ဆံပငကြိုလည်း တရုတသ်ိုင်းကားထဲက မင်းသမီးများလို သေးသေးလေးများကစွကြာ အနောကသ်ို့ခထွားလသည်ေ၊ အစားတဈလုပစြားတိုင်း သူမ၏နားထငရြှိဆံစလေးမွာကို နားရှကန်ောကသ်ို့ သပလြိုကတ်ိုင်း ကြှနတ်ော့အဖို့ အသကရြှူရပမြတတ် ခံစားရလသည်ေ၊ ငမ်းတာများသှားသညထြင့ြ….. .သူမက
“ ရဲမာနစြားလေ အစားအသောကတ်ှေ အေးကုနလြိမ့မြယ်၊ ငါ့ကိုပဲ ကြည့်မြနနေဲ့”
“ ဆရာမက အရငကြထကြ ချောလာလို့ပါ”
“ မင်းကတော့ အသားတွညေိုသှားတယ်… အရပလြည်း ရှညလြာသလိုပဲ”
“ ဟုတတ်ယအြဈမ ဆယတ်န်းတုန်းက ၅ ပေ ၆ လောကရြှိတာ အခု ၅ ပေ ၉ လောကြ ဖြစ်သှာတာ”
“ မင်းကို လနဘြားလို့ ခေါရြမယထြငတ်ယ်.. ခစ်ခစ်၊ စားပြီးရင် ဘုရားသှားကြမယ်”
Lucky 7 လကဘြကရြညဆြိုငတ်ှင် စားသောကပြှီးသောအခါ သူမနှင့ြ ကြှနတ်ောြ ရလညေဘြုရားသို့ သှားလသည်ေ၊ ဆရာမဝသုနကြ ပန်းဝယပြှီး လာ… ဘုရားကပရြအောင် ဟုခေါကြာ ရလညေဘြုရားရှိရာသို့ တံတားပေါမြှ ဦးဆောငခြေါသ်ှားလသည်ေ၊ ဘုရားကို ဆီမီးပူဇောပြှီး ပန်းကပကြာ ဘုရားရှဈခိုးလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောရြှဈခိုးပြီးသညထြိ သူမ မပြီးသေး၊ ပဌာန်းဒသနော ဆကြ၍ပူဇောန်လသေည်ေ၊ သူမဘုရားရှဈခိုးနစဉြေ ကြှနတ်ောသ်ည် ဆိုငကြယ် tool box ထဲမှလကဆြောငဝြယလြာသော မီနီယံအရုပကြလေးကို ထုတယ်ူကာ သူမအနောကကြနေ စောင့ကြှည့န်လသေည်ေ၊ မှနမြာဝတစြုံဝမ်းဆကြ အဝါရောငလြေးနှင့ြ ပုဆဈတုတယ်ပူဇောန်သညေမြှာ ကကြသ်ရရှေိလှလသည်ေ၊ ကြှနတ်ော့စြိတထြဲတွင် ရငခြုနခြှင်းနှင့ြ ကြညန်ူးခွင်းကို ရောနှော၍ ခံစားနရလေသည်ေ၊ ထို့နောကြ ကြှနတ်ော့ဖြုန်း Contant ထဲတွင် ဆရာမဝသုနဖြူး ဆိုသည့န်ာမညအြား Edit လုပကြာ နကြောပန်းလေးဟူ၍ 🌻🌻🌻အီမိုဂွီလေးနှင့ြ တွဲမှတလြိုကလြသည်ေ။ ဘုရားရှဈခိုးပြီးပြီးချင်ြး သူမက နောကပြှနလြှည့ကြှည့ရြာ ကြှနတ်ောကြ မီနီယံအရုပကြလေးအား လှမ်း၍ပေးလိုကလြသည်ေ။
“ ဟယ် ခစွစြရာလေး အဲ့အရုပလြေးက… ဟိုကာတွန်းကားထဲက အကောငလြေးတွေ၊ ဘာနားနား ဘာနားနားနဲ့”
“ မီနီယံလို့ခေါတ်ယ် ဆရာမရဲ့၊ ရော့ မှေးနေ့လကဆြောင်”
“ ကြေးဇူးပါရှင် ”
🏵️ ကြှနတ်ော့ြ ဂိုကဆြရာမလေး (အပိုင်း ၂ ) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️