ရချေားမွချေား သူ့ဘဝ (အပိုင်း ၃)
ရေးသားသူ – Nat Thar
(အခစွတ်ကျကသိုလတ်ှင် ရေးသားသည်)
အနကရြောင် ရုံးဝတစြုံတွင် အနီရောငအြနားကြပလြေးတွနှငေ့မြို့ OCBC Bank ဝတစြုံသည်,တောတ်ောလြှပါသည်။ ထိုလှပသော ဝတစြုံကို ဆူဇီလိုမွိုး လှပသည့ြ စလုံးမလေးက အခွိုးကကြ ဝတထြားသဖြင့ြ အငမြတနမြှ ကြည့်လြို့ကောင်းနသညေဆြိုတာကို ဘယယ်ောကြြားလေးမဆို ဝနခြံမိမှာ သချောလသည်ေ။ မင်းမင်းလည်း ယောကြြားလေးတဈယောကြ ဖြစ်သည့အြတွကြ ထိုသို့ပဲ မှငပြါသည်။ ဒီလိုပုံစံကို မှငခြငွလြို့၊ ကြည့်ခြငွလြို့ပင် ကြားရကကြို ရှေးကာ ညစာ အတူစားကြခွင်းဖြစ်သည်။
မင်းမင်း လာခေါတ်ော့ ဆူဇီက Dinner စားဖို့နရောကို ပြောမထားလို့ သူမတို့ ဘဏရြှိရာ NEX ရှော့ပင်းမောလထြဲမှာပဲ ထငသ်ည်။ မင်းမင်းက Taxi Stand ကို ခေါလြာပြီး Orchard က နာမညကြှီးဟောတ်ယတ်ဈခုကို ပြောတော့ ကောငမြလေး မကြလြုံးပြူးသှားသည်။ “တကယလြား?” ဆိုပြီး သဘောကသွည့ြ အရိပအြယောငတ်ှကေ ကားထဲ အပြောန်ှင့ြ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည့ြ သူမမကြန်ှာတွင် ထိန်းမရအောင် ပေါန်သည်ေ။ မင်းမင်းကလည်း သူ့တွကကြိန်းနှင့သ်ူ။ တကယဆြိုလွှင် ဆူဇီနှင့ြ ညစာစားဖို့ ဘာဖြစ်လို့ ခွိန်းမိမှန်းတောင် သူပြနစြဉြးစားကြည့်တ်ော့ ရရရေောရာ အဖြရှောမရတော့ပေ။ ခါတိုင်း ဒါမွိုးတွင် တကကြှှသလောကြ အခုတော့ စိတပြါသလို မပါသလိုမွိုး ဖြစ်ပြီး ဘာမှန်းမသိသည့ြ အရာတဈခုက နောကကြဆှဲထားသလိုမွိုး ခံစားရသည်။ ထို့အတွကကြှောင့ြ အဆငပြှချင်ေလြည်းပြေ၊ မပြချင်ေလြည်း နကြောဆိုပြီး တဈခါထဲ ဟိုတယမြှာပဲ ညစာစားဖို့ ရှေးလိုကတ်ာဖြစ်သည်။ ပိုကဆြံနဲနဲပိုပေးရပမယေ့ြ “ရိုမန့တ်ဈ ဒငန်ာ” ကို ရှေးကာ ဘှတကြငလြုပထြားခဲ့သည်။ စမိမှတော့ မထူးဘူးဆိုပြီး မီးစငကြှည့ကြဖို့ ဆုံးဖြတသ်ည်။
ဒီလိုနှင့ြ သူနှင့ြ ဆူဇီ အီတာလီလွံစတိုငလြြ ညစာ စားဖြစ်ကြသည်။ လှပသည့အြဆငအြပြင်၊ ကောင်းမှနသ်ည့အြစားအစာ၊ ရီဝသညေ့ြ ရှနပြိနခြွိုခွို တို့၏ အဆုံးသတတ်ှင် ဆူဇီကိုယတ်ိုငကြပင် စကားစကာ မေးသည်။
“ညစာအတွကြ ကြေးဇူးပဲ .. ဘာဆကလြုပမြယလြို့ စဉြးစားထားလဲ .. မင်း?”
ဆူဇီက ပေါငပြေါမြှာ တငထြားသည့ြ အဖြူရောငလြကသ်ုတပြုဝါလေးနှင့ြ သူမနှုတခြမ်းကို အသာတို့သည်။ အမေးရှိမှတော့ အဖြရှေိရမညမြို့ မင်းမင်း အလိုအလွောကပြင် ဖြမေိသည်။
“အမှနအြတိုင်း ပြောရရငတ်ော့ ဒီညလေးကို မကုနစြချင်ေသ်ေးဘူး”
“ဒါဆို .. လာ .. ပြောကြှရအောင် !!! ”
မင်းမင်းအတွကတ်ော့ ဒါကအဖြပင်ေ။ သူမွှောလြင့သ်ည့ြ အခွင့အြရေးဖြစ်ပမယေ့ြ ထူးထူးဆန်းဆန်း သူ မပြောမြိပါ။ သို့ပမယေ့ြ ခံစားမှုက ခံစားမှု၊ လကရြှိအခွအနေကေ လကရြှိမို့ ထိုငရြာမှထကာ ဆူဇီကို လကကြမ်းပေးသည်။ ဒါကတော့ သူသချောအောင် ပြလုပခြှင်းပင်။ ဆူဇီက ပြုံးပြုံးလေးပင် သူ့လကကြို ဆှဲယူထားရင်း မင်းမင်းဆှဲခေါရြာနောကြ လိုကလြာသည်။ မင်းမင်း ဒီလိုမလုပလြို့ မဖြစ်။ စလုံးမတွကေ ကြောကရြသည်။ အမွိုးသမီးတွေ၏ အခွင့အြရေးကို အပြည့အြဝ ကာကြယပြေးထားသည့န်ိုငင်ံမို့ သူမတို့က တခါတခါ ဒါကိုအခွင့ကြောင်းယူကာ ယောကြြားလေးတွကေို ချောကကြအွောင် လုပတ်တသ်ည်။ အခုကြညဖြှူနပမေယေ့ြ နောကတ်ော့မှ မကြနပေစြရာတဈခုခုတွေ့လွှင် ဗလကျကာရလုပပြါသညဆြိုပြီး ပြောချင်ပြှောတတသ်ဖြင့ြ စလုံးမတွကေို သိပတ်ော့ယုံလို့မရ။ အလိုတူအလိုပါဆိုတာတောင် အသိသကသ်တွေေ ရှိထားမှ နောငကြိဈစအတွကြ စိတအြေးရသည်။ ထို့ကြောင့ြ ဟိုတယကြောငတ်ာရောကပြှီး အခန်းငှားတော့ နှစ်ယောကစြလုံး နာမညန်ဲ့ အိုငစြီကို ပေးလိုကသ်ည်။ ဒီနောကတ်ှငတ်ော့ သူတို့နှစ်ဦး လကခြငွြးဆှဲကာ ဓါတလြှကေားဆီ ထွကလြာခဲ့ကြသည်။
ဟိုတယအြခန်းသော့ကို ဖြင့ကြာ သော့ခွိတကြတကြို ထိုးလိုကသ်ညန်ှင့ြ မကြန်ှာကကြတ်ှင် မှုပကြာထွန်းထားသည့ြ မီးဝါဝါလေးတွကေ လင်းသှားသည်။ လကခြငွြးတွဲထားသည့ြ မင်းမင်းနှင့ြ ဆူဇီ တဈယောကကြိုတဈယောကြ အခကြပြေးသလိုမွိုး ကြည့်မြိကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံး၏ လိုလားခကြတ်ှကေ မကြန်ှာ အသီးသီးတွင် အတိုင်းသား ပေါလြှငန်သည်ေ။ မင်းမင်းနှုတခြမ်းတွကေ သူမမကြန်ှာနားကို တိုးကပသ်ှားသောအခါ ဆူဇီ မဖယရြှောငပြါ။ မင်းမင်းခေါင်းက ဘယဘြကကြိုစောင်းသှားသည့အြခွိနတ်ှင် သူမက ညာဘကကြိုစောင်းသှားပြီး နှုတခြမ်းနှစ်လှှာက ရှရှလေး ထိတွေ့သည်။ သူမခါးကို လှမ်းဆှဲလိုကသ်ဖြင့ြ ဆူဇီ၏ ကိုယလြုံးပြည့ပြှည့လြေးက သူ့ရငခြှငထြဲရောကလြာပြီး သူမလကတ်ဈဖကကြမူ မင်းမင်း၏ လညပြင်းကို သိုင်းဖကကြာလာသည်။ ဖိုနဲ့မ ထိတွေ့သည် အနမ်းမို့ နှစ်ဦးသား ရမျမကသ်ှေးတွကေ ရခေဲထည့ထြားသည့ြ ခွကထြဲကို စညဘြီယာလောင်းထည့လြိုကသ်လို ခကြခြငွြးအမှုပတ်ှထကော ဆူတကသ်ည်။
မင်းမင်း ဆူဇီ၏ နှုတခြမ်းကို မလှှတပြဲ အသာကိုယကြလေးကို ထိန်းကာ ရှှေ့ရင်းနဲ့ ကုတငန်ားရောကအြောင် တွန်းပို့သည်။ ဆူဇီခွထေောကတ်ှကေ ကုတငစြှန်းနှင့ြ ထိသှားသောအခါ သူမကြောပြငကြ မှေ့ယာပေါတ်ှင် အိခနဲနအေောင် ကသွှားသည်။ မင်းမင်း ကုတငပြေါမြရောကသ်ေးသည့ြ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ဆှဲယူသည်။ တတောငဆြဈလေး နောကပြှနထြောကကြာ သူ့ကို ရီဝဝေေ မကြဝြန်းတွနှငေ့ြ ကြည့်န်သညေ့ြ ကောငမြလေးကို မောကြှည့ပြှီး ကြိုးသိုင်းဖိနပလြေးကို ဖြုတပြေးသည်။ ဆူဇီက “thanks” ဟု ပြုံးပြုံးလေး ပြောတော့ မင်းမင်းက လကည်ိုးလေးကို ယမ်းခါပြပြီး မလိုအပတ်ဲ့အကြောင်း ပြသည်။ ပြီးတော့မှ သူ့လကတ်ှကေ ဖြူဖြေးသှယလြသွည့ြ ပေါငတ်ံတလွှောကြ အပေါကြိုတကသ်ှားပြီး အနကရြောကစြကတလြေးထဲ ဝငသ်ှားသည်။ ဟိုလုပဒြီလုပန်ှင့ြ ပြနထြှကလြာတော့ သူ့လကထြဲတွင် ဗဒေါရောငဇြာပငတ်ီလေး တဈထည် ပါလာသည်။ ဒီတော့မှ မင်းမင်းက ..
“ဟေး .. ဒါကိုဖယလြိုကလြို့ သန့ဈြလို့ မပြောရသေးဘူးနောြ … ”
ဆူဇီက သူပြောတာကို သဘောကပြှီး တခစ်ခစ်ရယသ်ည်။ ပြီးတော့ မင်းမင်းကို အထာပေးသည့အြကြည့်န်ှင့ြ ကြည့်ကြာ ကုတအြင်ျကြီအနကလြေး၏ ကြယသ်ီးနရောကို ပြသည်။ မင်းမင်းက သဘောပေါကပြှီး ကုတအြင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို ဖြုတကြာ ခွှတပြေးသည်။ အောကကြတဈထပဝြတထြားသည့ြ ဘလောကဈြအင်ျကြီအပါးလေးတဈထည် ပေါလြာသည်။
“သန့ဈြ”
“ယူအာ ဝဲလကြမ်း”
မင်းမင်းနှင့ြ ဆူဇီ အတိုငအြဖောကည်ီသှားပြီ။ နောကထြပန်ှဈခါ Thanks ဆိုသည့ြ အပြောအဆုံး၌ ဆူဇီကိုယပြေါတ်ှင် စကတအြနကလြေးသာ ကနွတ်ော့သည်။ မင်းမင်း သူ့အင်ျကြီနှင့ဘြောင်းဘီရှညကြို ခွှတပြှီး ကုတငပြေါအြမှနတ်ကသ်ည်။ ဒီတဈခါ သူ့ဦးတညရြာက မီးရောငအြောကတ်ှင် အကာအကြယမြဲ့စွာ ထွကန်သေော ဝင်းပြောငန်သညေ့ြ နို့ကြီးနှစ်လုံး။ ဆူဇီ နို့အတောထြှားသည်။ ပကလြကအြနအထေားတွငတ်ောငမြှ သူမနို့တွကေ မောကမြို့ကာတကန်သည်ေ။ မင်းမင်း ပါးစပကြို ဟနိုငသ်မွှဟကာ နို့အုံတဈဖကကြို ငုံကာစို့သည်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေိုလည်း လွှာဖြားနှင့ထြိုးကာ ဆှပေးသည်။ တဈဖကပြှီးတော့ နောကတ်ဈဖကြ ပြောင်းစို့သည်။ ဆူဇီကတော့ တဟင်းဟင်းနှင့ြ ညည်းကာ သူ့ဆံပငတ်ှကြေားထဲ လကထြိုးထည့ြ၍ ခေါင်းကဆံနှယတ်ှကေို ဖြနသည်ေ။ မင်းမင်း ကြနပေအြားရတော့ သူ့လွှာဖြားလေးနှင့ြ ပြတဆြှဲကာ အောကကြိုဆကဆြင်းသည်။
“နောကထြပတ်ဈကြိမ် သန့ဈြပြောဖို့ လိုသေးတယဟြုတ်..”
“မလိုဘူး ဆူဇီ .. မင်းက ဒီအတိုင်း ဆကဆြီပိုဖြစ်နတယ်ေ သိတယမြှတလြား ? အဖြူနဲ့ အမည်းလေ”
မင်းမင်းက အမည်းတွင် စကတကြိုထောကပြှပြီး အဖြူအရောကြ၌ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ကား၍ ဆှဲထောငလြိုကသ်ည်။ စကတကြ ပေါငရြင်းထိ လိပတ်ကသ်ှားပြီး တကယလြည်း ဖြူနုသည့် အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးက ဟပြဲလေး ထွကလြာသည်။ ဆူဇီသည် သူမကိုယသ်ူမ ကောင်းစွာပြုပြငထြားသည့န်ရောတွင် ဒီနရောလည်း ပါသည် ထငသ်ည်။ စောကမြှှေးလေးတွကေ အဖုတအြကြဲကြောင်းလေး အပေါဘြကတ်ှငသ်ာ ခွှနခြွှနလြေး စုပေါကန်ပြေီး အဖုတဝြတဈဝိုကတ်ှငတ်ော့ ပကတိရှင်းသန့န်သည်ေ။ ဒါမွိုးဆိုလွှငတ်ော့ ဂွာဖို့ဝနမြလေးသဖြင့ြ မင်းမင်း ပိုပြီးအဆငပြှသှေားအောင် စကတကြို ထပ်၍ လိပတ်ငလြိုကပြှီးမှ သူမ ပေါငကြှားကို မကြန်ှာအပသ်ည်။ လွှာကို တတန်ိုငသ်မွှ ခွှနအြောငလြုပပြှီး အဖတလြေးနှစ်ခုကြားကို ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။
“အိုး .. ဂေါ့ … ရှီး … ရှီး ..”
သူမနို့တွကေို စို့တုန်းက ဖြရုံဖြခဲ့သည့ြ သူ့ခေါင်းကဆံပငတ်ှကေို ဒီတဈခါတော့ ဆူဇီက ခပကြှမ်းကြမ်းပငကြိုငသ်ည်။ မင်းမင်းကိုယတ်ိုငလြည်း ဒါနှင့ပြင် စိတထြဲတမွိုးဖြစ်ပြီး အဖုတအြကြဲကြောင်းကို ကောင်းကောင်းကြီး လကြပြဈသည်။ သူ့လွှာကို အထဲကို ထိုးထည့န်ိုငသ်မွှ ထိုးထည့ကြာ မှနှေောကလြကြသ်ည်။ တဈခကြတ်ဈခကြလြည်း ပါးစပန်ှင့အြသအခွာတေ့ပြီး ဟင်းခွိုသောကသ်လို ရှူးခနဲမှညတ်ဲ့အထိ စုပပြဈသည်။ ဆူဇီ ဘာတတန်ိုငတ်ော့မညန်ည်း။ မင်းမင်း အစေ့ဖုလေးကိုလည်း လွှာဖြားနှင့ထြိုးကာ ကလောတ်ငပြှီး ဆှနသညေ့ြ အခွိနတ်ှင် ပေါငတ်ံတွကေ အငှိမမြနနေိုငတ်ော့ပဲ လှုပရြှလာသည်။ ဒါမွိုးအခကြပြှသညဆြိုလငွြ ပြီးခါနီးပြီဆိုတာ သိနသဖြေင့ြ မင်းမင်း အဖုလေးကို လကြန်ရင်ေး လကည်ိုးကို အကူခေါလြိုကသ်ည်။ စွိခနဲနအေောင် သူ့လကည်ိုးက အထဲကို တိုးဝငပြဈလိုကပြှီး ခပကြှေးကြေးလုပကြာ မှှနှေောကပြဈလိုကသ်ည့န်ောကတ်ှငတ်ော့ ဆူဇီတဈယောကြ ဆတခြနဲ ဆတခြနဲတုနကြာ တဈခွီ ပြီးသှားလတေော့သည်။ မင်းမင်း ပြနထြုတလြိုကသ်ည့ြ လကည်ိုးကိုကြည့်တ်ော့ အရညကြှညတ်ှကြေောင့ြ ခွှဲပြောငန်သည်ေ။
“သန့ဈြ .. မင်း .. ငါတကယ် ကြေးဇူးတယ် .. မင်းက တကယ် ကြေးဇူးတငဖြို့ကို ကောင်းနတယ်ေ .. ဝိုး !!!”
ဆူဇီက အနည်းငယဖြှာသှားသည့ြ ဆံပငတ်ှကေို သပရြင်း အမောသံလေးနှင့ြ ပြောသည်။ သူမ၏ အပြောလေးက ခစွစြရာကောင်းသောလြည်း မင်းမင်း စိတထြဲတွင် ဘယလြိုမှ မနသလေို ဖြစ်နသည်ေ။ အင်း .. ငါ ဘာဖြစ်နတောပါလိမ့ြ။
“အရမ်းကောင်းတာပဲ .. မင်း ”
မင်းမင်း သူမဘေးတွင် ဝငလြှဲလိုကတ်ော့ ဆူဇီက သူ့မကြန်ှာကို ရှှန်းရှှန်းဝအေောငကြှည့ရြင်း တိုးတိုးလေးပြောသည်။ မင်းမင်း စိတထြဲတွင် တမွိုးဖြစ်နလေို့ ဘာမှ ပြနပြှောချင်စြိတမြရှိပဲ ပြုံးရုံသာပြုံးနသည်ေ။ ထိုအခိုကြ ကောငမြလေး၏ နှုတခြမ်းက သူ့နှုတခြမ်းတွဆေီ ရောကလြာသည်။ ပြှတခြနဲမှညအြောင် တဈခကြစြုပယ်ူလိုကပြှီးနောကြ ဆူဇီသည် ဖြဖြလေး တဈခကြတ်ဈခကြစြီနမ်းကာ သူ့ကိုယပြေါကြို အနမ်းတွရှေှေ့သှားသည်။ ကြည့်ရြတာ သူမအလှည့ဟြု ခံယူထားသညထြငသ်ည်။ မင်းမင်းအထင် မှနကြှောင်းကို သူမလကကြ သူ့အောကခြံဘောင်းဘီကို ဆှဲဖယလြိုကသ်ညန်ှင့ြ သကသ်ပြသေည်။ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဖိုနှင့မ် အထိအတွေ့အရ ထောငမြတန်ပြေီဖြစ်သည့ြ သူ့အကောငကြ လကမျဘာကို ခွိနရြှယထြားသည့အြလား မီးရောငအြောကတ်ှင် ပေါထြှကလြာသည်။
“ဝိုး!! မင်းက လကန်ကကြှီးတဈခု ပိုငထြားတာပဲ ”
ဆူဇီထိုငန်ပေုံက ကိုယကြို အောကသ်ို့ဆင်းသှားသည် မဟုတပြဲ ခေါင်းကိုသာ ရှှေ့သှားသဖြင့ြ သူမမကြန်ှာကို မမှငရြပဲ နောကကြွောကိုသာ မှငန်ရသေည်။ မင်းမင်း လိငတ်ံကို လကန်ှင့လြှမ်းကိုငပြှီးမှ ခေါင်းကိုနောကပြှနလြှည့ကြာ ပြောခွင်းဖြစ်သည်။ ရီဝဝေအေကြည့်အြပြင် ဖြူနုသည့ြ လကကြလေး၏ ဖစွည်ှဈထားမှုကြောင့ြ မင်းမင်းစိတအြစဉသ်ည် ရရှိလာသည့ြ ကာမအရသာတွင် ငှင်းဆနမြရအောင် နဈမွောသှားသည်။
“ငါမင်းကို စိတမြပကြစြချင်ေဘြူးလေ ”
ဆူဇီ မကြလြုံးလေးတွကေ အရညလြဲ့ကာ ပြုံးသည်။ မင်းမင်းလိငတ်ံကိုကိုငထြားသည့ြ လကကြမူ တဈခကြန်ှဈခကြြ အပေါအြောကကြိုဆှဲကာ ဆှပေးသည်။ ပြီးမှ ကနွသ်ည့လြကတ်ဈဖကန်ှင့ြ နားနားက ဆံပငတ်ှကေို သပတ်ငကြာ ခေါင်းကလေးကို စောင်း၍ ကိုယကြိုအသာမှောကခြသွည်။ ပါးစပလြေး ဝိုင်းကာ ဟသှားပြီး နှုတခြမ်းလှလှလေးက လိငတ်ံ၏ ထိပဖြူးကို ငုံမိသား ဖြစ်သည်။ မင်းမင်း သူ့အလှည့ပြှနရြောကပြှီဟု သတမြှတပြှီး လကတ်ဈဖကကြိုဆန့ထြုတ်၍ သူမခေါင်းကိုကိုငသ်ည်။ အတင်းတော့ ဖိမခပြဲ ထိန်းယုံသာထိန်းပြီး ဆူဇီ ပြုစုပေးသမွှကိုသာ မှိန်း၍ ခံသည်။ ကနွသ်ည့လြကတ်ဈဖကကြိုတော့ ဒူးတုတကြာ ကုန်းထားသလို ဖြစ်နသညေ့ြ ဆူဇီ၏ တငပြါးနှစ်ဖကကြှားကို နောကကြနေ ထိုးထည့ပြှီး အရညရြှှဲနသညေ့ြ အဖုတလြေးကို လှမ်းပြတပြေးသည်။
“အင်း .. အင်း … အီ … အီ …. အင်း ….”
ဆူဇီ အစုပကြောင်းသည်။ လွှာဖြားလေးနှင့ြ ထိုးထိုးဆှသလို ခေါင်းကလေးကို နိမ့လြိုကကြှှလိုကြ လုပကြာ သူ့လိငတ်ံကို သူမပါးစပထြဲ ဝငလြာအောင် ပြုလုပသ်ည်။ မင်းမင်း တကိုယလြုံး ဖိန်းရှိန်းတကလြာပြီး အကြောတွေ တောင့တ်ကလြာသည်။ သူ့ဘယလြကန်ှင့ြ ထိတွေ့နသညေ့ြ သူမအဖုတကြို အားမလိုအားမရ လကစြောင်းတိုကသ်ည်။ စလုံးတရုတမ် အသားဖြူသူမို့ အရညကြရှှဲလှရာ ခဏလေးအတွင်း၌ပင် သူလကခြွောင်းတွသည်ေ ခွှဲကြိကြိ ဖြစ်လာရသည်။
“မင်း .. ငါမနနေိုငတ်ော့ဘူး .. လုပကြှရအောင် ..”
ရမျမကဆြန်ဒကြောင့ြ မကြန်ှာလေး နီမှန်းနသလေို ဖြစ်သည့ြ ကောငမြလေးသည် မင်းမင်းလိငတ်ံကို ပါးစပထြဲမှ ပြနခြွှတပြေးပြီးနောကြ အပေါကြ တကကြာ ခေါင်းအုံးတဈလုံးကို ပြနဆြှဲယူသည်။ မင်းမင်းလည်း စိတတ်ကကြှှနပြေီမို့ အခွိနမြဆိုင်းပဲ ခွှတပြဈထားသည့သ်ူ့ဂငွြးဘောင်းဘီအိတထြဲနှိုကကြာ ကြနဒြုံးကိုယူ၍ ဖောကစြှပသ်ည်။ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ကားပေးကာ အဆငသ်င့ဖြစ်နသညေ့ြ ဆူဇီ၏ ပေါငခြှဆုံနားတိုး၍ ကပသ်ည်။ ဆူဇီက အလိုကသ်င့ြ သူမခွထေောကန်ှဈချောင်းကို သူ့ပေါငပြေါထြပခြွိတကြာ နရောပြငပြေးသည်။ ဒီတော့ မင်းမင်း လုပရြသညကြ မာတောငန်သညေ့ြ သူ့လိငတ်ံကို မဟတဟလေး ဖြစ်နသညေ့ြ အဝလေးထဲ နှစ်ထည့လြိုကရြခွင်းသာ။
“ဗွဈ .. အင့ျ … အင့ျ … အ .. ဟင်း .. ဟင်း ..”
အရမ်းကြီးချောင် အရမ်းကြီးကြပန်သည်ေ မဖြစ်ပဲ သူ့လိငတ်ံထိပကြ တင်းတင်းစီးစီးလေးနှင့ြ အဆငပြှပြေေ ဝငသ်ှားသည်။ ခေါင်းဝငသ်ှားသည့န်ောကြ မင်းမင်း ကောငမြလေး၏ ခွချင်ြေးဝတန်ှဈခုကို အသာဆုပကြိုငပြှီး ဖငကြှီးကို ကြှကာ တအိအိ ဖိသှင်းသည်။ ဆူဇီ၏ မကြန်ှာသှငပြှငကြိုလည်း မလှတတ်မ်း အကဲခတကြာ ကြည့်သ်ည်။ ကောငမြလေးသည် သူ့ထိပဝြငလြာသည့ြ အခွိနတ်ှင် ပါးစပလြေးဟ မကြလြုံးလေးဝိုင်းသည်။ လိငတ်ံထိပကြ အထဲကိုရောကပြှီး ဆကထြိုးသှင်းခွိနတ်ှင် မကြန်ှာလေးက မဲ့သည်။ လိငတ်ံတဈဝကကြွောလြို့ တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖြစ်လာခွိနတ်ှင် မကြလြုံးတွကေ ရီဝသည်ေ။ အဆုံးထိဝငသ်ှားခွိနတ်ှင် မကြလြုံးလေးတွေ မပြင့တ်ော့ပဲ မွှင်းမွှင်းလေး အသကရြှူကာနသည်ေ။ မင်းမင်း ဘာမှပြောမနတေော့ပဲ လုပစြရာ ရှိတာသာ လုပတ်ော့သည်။
“စွတ် .. ဖြတ် .. စွတ် … ဖြတ် .. အင့ျ … အင့ျ … အီး .. အီး ..”
မှနမြှနကြှီး ဝငထြှကန်သညေ့ြ မင်းမင်း၏ လိငတ်ံကြောင့ြ ဆူဇီတဈယောကြ တလှုပလြှုပတ်ရှရှဖြစ်အောင် ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပေးပြီး ခံသည်။ အရညတ်ှရှေှဲနမှေုကြောင့ြ သှင်းရထုတရြတာ အဆငပြှပြေီး ဆူဇီအဖုတကြ လုပလြို့ တအားကောင်းနသည်ေ။ သို့သောြ မင်းမင်းရငထြဲတွင် အကြောင်းအရာတဈခုက ပြောကဆြုံးနလသေည်ေ။ ဒီလောကလြှတဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကြ တလူးလူးတလှန့လြှန့ဖြစ်ကာ သူနှင့ြ တကည်ီလကည်ီ ကာမအရသာကို ခံစားနပမေယေ့ြ သူ့ရငထြဲတွင် ဟကဟြကပြကပြကမြရှိ။ မီးမလာသည့ြ ရပကြှကကြို အဲယားကြန်းဆငမြလားဟု လာကမ်းလှမ်းတာခံရသလို အဓိပျပါယမြဲ့ကာနသည်ေ။ မင်းမင်း သကပြှင်းတဈခကြခြကြာ မှနမြှနပြှီးအောငပြင် အရှိနမြှှင့ကြာ ဆောင့သ်ည်။ ဘောငဘြငခြတန်သလေို လှုပခြါနသညေ့ြ ဆူဇီ၏ နို့ထွားထွားတွကေို ဆုပည်ှဈဆှဲကိုငပြှီး ဆကတ်ိုကဖြိဆောင့သ်ည်။
“အိုး .. ဂွတ် .. ရကဈြ.. ရကဈြ .. ကမ်းမှန်း …. အဂန်း .. အဂန်း .. အင့ြ … အင့ြ ..”
ဆူဇီသည် အရှိနတ်ကလြာသညန်ှင့ြ အမွှ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပင် ထုတဖြောကကြာ ညည်းပြီး မင်းမင်းကို အားပေးအားမှှောကပြှုသည်။ သူမ၏ ပေါငတ်ံနှစ်ချောင်းကိုလည်း ကားနိုငသ်မွှ ကားပေးထားသည်။ ကော့နိုငသ်မွှလည်း ကော့ပေးထားသည်။ မင်းမင်း လိငတ်ံတလွှောကြ ပူတကလြာပြီး သူ တအီးအီး အောည်ည်းမိကာ ဖိဖိဆောင့ပြဈလိုကသ်ည့ြ အခွိနန်ှင့ြ မရှောင်းမနှောင်း ဆူဇီ ခေါင်းလေးမော့တကပြှီး ပါးစပလြေးဟကာ တုနခြါသှားသည်။ မင်းမင်းကိုယတ်ိုငလြည်း သူ၏ ခါးကြီးကို တွန့ခြနဲနအေောင် ကော့ပစ်လိုကပြှီး သုတရြညတ်ှကေို ပန်းထုတသ်ည်။ ကိုယကြိုတောင့ြ၍ ထိန်းမထားတော့ပဲ ဆူဇီအပေါကြို မှောကခြကြာ သူမပါးနားကပ်၍ အမောဖြရသေည်။ ဆူဇီကတော့ သူ့လညတ်ိုငကြို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ဖကထြားရင်း နောကတ်ဈဖကကြ သူ့ကြောပြငကြို ပြတသ်ပန်လသေည်ေ ….။
“ငါ ရသှေားခြိုးလိုကျဦးမယ် .. မင်း လိုကျဦးမလား? ”
အတွေးကိုယစြီနှင့ြ စီးကရကြ တဈလိပစြီကို တဈဝကလြောကကြွိုးအောင် သောကပြှီးနောကြ ဆူဇီက ကုတငပြေါကြ ထသည်။ ပြပြဈေလှပသည့ြ အလှက အဝတအြစားမဲ့နသညေ့ြ သူမကိုယပြေါတ်ှင် အရှင်းပတိ အခွိုးကကြ ရှိနသည်ေ။
“ဟေ့ကောင် … မင်းမင်း … ဒီလောကလြှတဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကန်ဲ့ မင်းစိတကြူးထဲက အတိုင်းဖြစ်တာလေ။ မင်း ပြောသ်င့ပြါတယကြှာ”
မင်းမင်း ကိုယ့စြိတကြိုကိုယ် အတင်း ပြနထြိန်းကြောင်းပြီး ကုတငပြေါကြ လူးလဲထသည်။ အင်း .. သူမအကြံမဆိုးဘူး။ ရချိုးလိုကတ်ယဆြိုလငွြ လန်းသှားမှာပဲ။ သူကိုယတ်ိုငလြည်း လိငတ်ံတဈဝိုကြ စီးကပစြီးကပ် ဖြစ်နမှေုကြောင့ြ ရလည်ေး ဆေးချင်န်သည်ေ။ ဆူဇီနှင့ြ ရအတေူခွိုးဖြစ်သဖြင့ြ မင်းမင်း အရှုံးမရှိလိုကပြါ။ တဖြားဖြား ကနွသညေ့ြ ရပန်ေးအောကတ်ှင် နှစ်ဦးသား ဖကရြမ်းနမ်းရှုံ့ဖြစ်ကြပြီး မင်းမင်း၏ လိငတ်ံကို နောကထြပ် ဘလိုးဂွော့ထပပြေးသည်။ တဈခွီပြီးထားပြီမို့ မင်းမင်းအကောငကြ မာယုံသာမာပြီး ပြီးတဲ့အထိတော့ မရောကလြိုကခြွေ။ ဆူဇီ၏ ခေါင်းကို ဆုပကြိုငပြှီး အားရပါးရ ဖိဆောင့လြိုကလြွှငတ်ော့ ပြီးသှားနိုငသ်ောလြည်း သူမသာ လကမြခံလွှင် အကောင်းခညွြးကနေ မတောတ်ရားလုပပြါတယ် ဖြစ်သှားနိုငလြို့ သူ ဒီအတိုင်းပဲ ပြနထြှကခြဲ့သည်။ ဆူဇီက မပြနဘြူးဟု ပြောသဖြင့ြ မင်းမင်း အဝတအြစားတော့ ဝတမြနတေော့ပဲ ရကေို ချောကအြောင် သုတပြှီးတော့သာ စောငကြို ရငဘြတထြိရောကသ်ညအြထိ လှှမ်းထားလိုကသ်ည်။ တအောင့န်တေော့ ဆူဇီပြနထြှကလြာပြီး သူ့နည်းတူ စောငအြောကတ်ိုးဝငလြာသည်။
အမောပြတေော့ အမောသဈ စသညလြို့ပင် ပြောရမည်။ ဒီတဈခါတော့ ဆူဇီကိုယတ်ိုငကြ စိတလြိုလကရြနှင့ြ စသညမြို့ သူမကပင် အစစအရာရာ ဦးဆောငသ်ှားသည်။ ကြနဒြုံးတပတ်ာကအစ သူမဖာသာသူမလုပပြှီး ဆောင့တ်ော့လည်း သူမက အပေါကြ တကြ၍ဆောင့သ်ည်။ တောတ်ောလြေးကြားလို့ သူမ ခွကေုနလြကပြန်းကသွလို ဖြစ်သှားမှ မင်းမင်းက ပြဲသိမ်းလုပပြေးရသည်။ ဒါကတော့ သိပမြခကတ်ော့။ မင်းမင်းကိုယတ်ိုငလြည်း စိတကြိုတင်းကာ ထိန်းမထားချင်တ်ော့သဖြင့ြ လေးဘကထြောကကြာ ကုန်းထားပေးသည့ြ ဆူဇီနောကတ်ှင် နရောယူပြီး ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ပြဈလိုကတ်ော့ နောကထြပ် ငါးမိနဈတောင် မရောကတ်ော့။ ပထမအကြိမတ်ုန်းက စီးကရကသ်ောကတ်ာ တဈဝကမြကြိုးခဲ့ပမယေ့ြ အခု ဒုတိယအကြိမကြတော့ တဈယောကတ်ဈလိပစြီ ကုနအြောင် ဖြာမိကြသည်။ ထူးထူးဆန်းဆန်း သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် ပကတိကိုယလြုံးတီးနှင့ြ စကားစမှည် ပြောဖြစ်နကြသေည့တ်ိုင် တော့ပစ်တွသည်ေ မထိတထိ စကားတွေ မဟုတတ်ော့။ စလုံးအကြောင်း၊ အလုပအြကြောင်း၊ မှနမြာနိုငင်ံအကြောင်း စသည့ြ ဟိုဟိုဒီဒီ တော့ပစ်တွသောဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးသား တိုငပြငထြားသည့အြလား ထုတဖြောမြပြောပမယေ့ြ သူတို့နှစ်ဦး၏ အဖြစ်ကို တဈညတာပဲဟု သတမြှတလြိုကကြှတော့သည်။
အဲဒီညက သူတို့နှစ်ဦး နှစ်ယောကအြိပမြှေ့ယာကြီးတွင် အတူအိပမြိကြပမယေ့ြ ရိုမန့ဇြာတလြမ်းတွထေဲကလို ဆူဇီက သူ့လကမြောင်းကို ခေါင်းအုံးတာတို့၊ သူ့ရငခြှငထြဲ တိုးဝငတ်ာတို့ မရှိခဲ့ပါ။ သူ့ကိုကြောပေးကာ အိပန်သညေ့ြ ဆူဇီ၏ နောကကြွောပြငကြို ငေးကြည့်ရြင်း အကယ်၍များ သူမနရောမှာသာ ဖူးသဈစု ဆိုရငကြောဟု မင်းမင်း တွေးမိသည်။ ထိုအခါ သူ့ရငဘြတထြဲတွင် ပြောကဆြုံးနသညေ့ြ အဓိပျပါယသ်ည် အကြောင်းအရာတဈမွိုးနှင့ြ ပြနလြည်၍ ကိုယထြငပြှသည်။ ထိုအရာသည် အခွားမဟုတ်။ စကားလုံးနှစ်လုံးရှိသည့ြ “အခစွြ” ဆိုသည့ြ အရာသာ
ဖြစ်လတေော့သည်။
*** *** ***
“ဦးလေးကြီး …”
ဖုန်းထဲမှ အသံက လှငလြှငလြေးပမယေ့ြ မင်းမင်း တွန့သ်ှားသည်။
“ဟေ .. ဘယသ်ူ့ခေါတ်ာလဲ …”
“ဟီး … ဟီး .. ဖုန်းဟိုဘကကြ အဈကိုမင်းမင်းဆိုတဲ့ ဦးလေးကြီးကို ခေါတ်ာ ..”
“အံမယ် .. ငါက အဲဒီလောကြ အသကမြကြီးသေးပါဘူး ဟ .. လူပျိုနုနုထွတလြေး ရှိသေးတာ …”
“ဟာ .. ဟ .. သူကိုယသ်ူ လူပျိုနုနုထွတထြှတတ်ဲ့ .. ဘာလဲ ယရဈနဲ့ပျိုတဲ့ လူပျိုလား … ”
“တောပြှီ ကောငမြလေး … စမနနေဲ့တော့ .. ဘာကိဈစရှိလို့လဲ …”
“အယ် .. ကိဈစရှိမှ ဆကရြမှာလား …တောပြှီ ဒါဆို မဆကတ်ော့ဘူး …”
ဖူးသဈစု အသံက စိတကြောကခြငွသ်လို ဖြစ်သှားသည်။ မင်းမင်း ကမန်းကတမ်း ချော့ရသည်။ သူလည်း အခုတလော ဒီကောငမြလေးနဲ့တွေ့မှ တောတ်ောတ်ောင် ချော့တတန်ပြေီ ဖြစ်သည်။
“ဟေး .. စု … စတာနောြ .. စိတမြကောကရြဘူး .. အဈကိုတောငမြှ ခနနလွှင်ေ ဖုန်းဆကမြလို့ စဉြးစားနတော ..”
“ဘာအခုမှလဲ … စုက သတိရလို့ ဆကတ်ာကို … နပေါဦး စုဆီ ဆကမြလို့ဆိုတာရော ကိဈစရှိလို့လား..”
“ရှိတာပေါ့ .. တကယ့အြရေးတကြီး ကိဈစကို ရှိတယ် ..”
“အင်း … ဘာကိစ်စ ..”
“ဒီနေ့ ညနအေားလွှင် ထမင်းစားရအောင် လာခေါမြလို့ ..”
“ဒါများ …”
ဖူးသဈစုက ဘာမှမထူးခွားသည့ြ အသံနှင့ြ ပြောသည်။ မင်းမင်း ဖုန်းပြောနရင်ေး ပြုံးသှားသည်။ ကောငမြလေးရယ် …။ မင်း အဲဒီ “ဒါများ” ဆိုတာကို ညနကြလွှေင် ပြောနိုငလြား ကြည့်ကြှသေးတာပေါ့။ ကိုယ့ရြငထြဲက စကားတဈခွန်းကို ကြားလွှင် မင်း ဘယလြိုနမလေဲ သိချင်လြိုကတ်ာ။ မင်းမင်း စဉြးစားရင်းနှင့ပြင် ရငတ်ဒိတဒြိတ် ခုနလြာသည်။ ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း သူအံ့သှမိသည်။ မင်းမင်း ဘဝတွင် “အခစွြ” ဆိုတာနှင့ြ ပတသ်ကြ၍ သူတဈကြိမတ်ည်း ခံစားခဲ့ဖူးပါသည်။ ထိုစဉကြ သူသည် အခစွြ၌ပြောဝြငကြာ အခစွကြို အရူးအမူးကိုးကြယခြဲ့ပြီး ကမျဘာကြီးသည် အခစွန်ှင့ြ လညပြတန်သညေဟြုတောင် သူထငခြဲ့သည်။ သို့သောြ ကံကြမျမာဆိုသည့ြ သကောင့သ်ားက သူ့ဘကမြှာ မရှိခဲ့ပါ။ ကံကြမျမာ၏ လှည့ကြှကတ်ဈခကြတ်ှင် သူသည် အခစွတ်ှင် ကရွှုံးပြီး အခစွြ၏ သားကောငဖြစ်ကာ အခစွန်ှင့ပြတသ်ကြ၍ ရငန်င့အြောင် ခံစားခဲ့ရသည်။ နောကဆြုံး မိမိကငွလြညရြာ ပတဝြန်းကငွတ်ှင် မနချင်ေတ်ော့လောကသ်ညအြထိ စိတထြိခိုကခြဲ့ရသဖြင့ြ စလုံးကို လေ့လှင့ကြာ ရောကလြာခဲ့သညဟြု ပြောလွှငလြည်း ရနိုငပြါသည်။
သို့ပမယေ့ြ ဒါတွအေားလုံးသည် ဖူးသဈစုနှင့ြ မတွေ့ခငကြ အထိသာ မှနကြနခြဲ့သည်။ Orchard တွင် မင်းမင်း ဆူဇီနှင့ြ တဈညတာ တွေ့ခဲ့ပြီးနောကြ သူ့ကိုယသ်ူ ပြနမြေးခွန်းထုတခြဲ့သည်။ ဆူဇီလိုမွိုး စလုံးမချောချောလေးနှင့ြ ကိုယခြငွြးထပကြာ ရင်းနှီးခွင့ရြခဲ့သညတ်ိုင် ဘာဖြစ်လို့ ခါတိုင်းလို ဟကဟြကပြကပြကြ ဖြစ်မနရတောလဲဆိုသည့ြ မေးခွန်းကို သူ့နှလုံးသားအား သူပြနမြေးခဲ့သည်။ ထိုမေးခွန်း၏ အဆုံးသတ်၌ သူ့နှလုံးသားသည် သူ့ကို တိတတ်ိတလြေး ရငခြုနစြှာ ပြနဖြှခေဲ့သည်။ ထူးဆန်းအံ့သှဖြယရြာ ကောင်းစွာပင် သူ့ရငခြုနသ်ံတွသည်ေ “ဒိတ် .. ဒိတ် .. ဒိတ် ” မှညရြမည့အြစား “စု .. စု .. စု ” ဟု မှညယ်ောငန်သည်ေ။
မင်းမင်း ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ခခွဲ့ပါသည်။ ဒီကြားထဲ သူနှင့ြ ဖူးသဈစု နှစ်ကြိမ် အပြငမြှာ တွေ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ရုပရြှငကြားတဈကားကိုလည်း နှစ်ယောကတ်ည်း အတူ ကြည့်ခြဲ့ပြီးပြီ။ ဖြစ်ရိုးဖြစ်နကြေ ဖြစ်စဉမြွားနှင့ြ တွကကြှည့လြွှင် မင်းမင်းအတွကြ တောတ်ောလြေး အခွအနေကေောင်းနသညေဟြု ဆိုရမည်။ ဒါကြောင့လြည်း ဒီနေ့တော့ သူဖြင့ပြှောတော့မညဟြု ကြံထားသည်။ ဖူးသဈစုက စပြီး မခေါရြငတ်ောငမြှ သူက ဆကပြှီး အပြငမြှာ တွေ့ဖို့ ခွိန်းမညဟြု တကယကြို စဉြးစားထားသည်။
မင်းမင်း ဖူးသဈစုဆီမှ ညနစော စားဖို့ ခွင့ပြှခကြရြသညန်ှင့ြ အစီအစဉတ်ှေ အပြေးအလှှားဆှဲသည်။ ညနေ ဆိုကကြထွကလြာတော့ မင်းမင်း တိုးပါးရိုးအိမကြို အရငပြှနသ်ည်။ ရမေိုးခွိုးပြီး လူငယဆြနဆြန် ဂငွြးဘောင်းဘီနှင့ြ ESPRIT တီရှပအြဖြူလေးကို ဝတလြာခဲ့သည်။ ဒီအင်ျကြီလေးကို ဟိုတဈနေ့က ဝတသ်ှားတုန်းက ဖူးသဈစုက မိုကသ်ညဟြု ပြောထားတာ သူမှတမြိနလေို့ ဖြစ်သည်။ မင်းမင်း ဖူးသဈစု စောင့န်ရမှောစိုးလို့ တက္ကစီပဲ စီးလာခဲ့သည်။ ဟိုရောကတ်ော့ ဖူးသဈစု ဆင်းမလာသေးသညန်ှင့ြ ဆငဝြငန်ားတွင် ရှိသည့ြ ရကနေလြေးဘေးမှာ မှေးထားသည့ြ ငါးလေးတွကေို ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။
“ကြာပြီလား … အယ် …”
ကြှကြှရှရှလေး ထွကလြာသည့ြ ဖူးသဈစုသည် သူ့ကို နှုတဆြကပြှီးမှ အာမဒေိတသ်ံလေးပြုကာ သူဝတလြာတာကို ကြည့်သ်ည်။ မင်းမင်း သူမထကြဦးအောင် လှမ်းစသည်။
“စုက အဈကို ဝတတ်ာ လိုကဝြတထြားတာ ..”
ဖူးသဈစုသည် ရငပြတတ်ှင် “MANGO” ဆိုပြီး ရေးထားသည့ြ တီရှပအြဖြူလှလှလေးကို သူ့လိုမွိုး ဂငွြးဘောင်းဘီနှင့ြ တွဲကာ ဝတထြားသည်။ ဂငွြးဘောင်းဘီက ရှိတဖြောသ်ည့ြ အကြပမြို့ တငလြုံးလုံးကစွကြစွလြေးတွရေော၊ သှယလြဖြှောင့စြင်းသည့ြ ပေါငတ်ံတွကေိုရော ပုံဖောကြာ ပြနသည်ေ။ မင်းမင်း တက္ကစီငှားဖို့ ကြနဒြိုအပြငဘြကထြှကလြာတော့ ဖူးသဈစုနားကို တိုးတိုးလေးကပကြာ ပြောသည်။ ဖူးသဈစုက သူပြောတာကြားတော့ မကြန်ှာလေးနီသှားပြီး သူ့လကမြောင်းကို ဖုန်းအိတသ်ေးသေးလေးနဲ့ ရိုကသ်ည်။ မင်းမင်းပြောလိုကသ်ညကြ
“စု … တီရှပကြ Mango ဆိုပြီး ရေးထားတာ မှားနတယ်ေ .. အမှနကြ ဆန်းကဈလို့ ရေးရမှာ သိလား…”
ဟုတပြါသည်။ တီရှပအြောကမြှ ကြှားကြှားဝင့ဝြင့ြ ထောကကြာ အရှေ့ဘကကြို ဖောင်းဖောင်းလေးထွကန်သညေ့ြ ရငန်ှဈမှှာသည် ရှောကခြွိုသီး အကြီးစားအရှယလြောကြ ရှိမှာ သချောသည်။ မင်းမင်း တခါတခါ ကြည့်ရြင်းနှင့တ်ောင် အသည်းယားရသည်။
“ကဲ ရောကပြှီ ဆင်းတော့”
ဆိုပြီး မင်းမင်းက ပြောတော့
“တကယ် ဒါကြီး စီးရမှာလား၊ အကြီးကြီးပဲ”
ဆိုပြီး ဖူးသဈစုက ပြောသည်။ ကားတံခါးဖြင့ပြှီး ဆင်းတော့ သူက တက္ကစီသမားကို ပိုကဆြံပေးနသဖြေင့ြ ကားထဲက မထွကဖြစ်သေး။ ကားပေါကြနေ ခေါင်းကလေးကို ငုံ့ကာ အပြငအြထွကြ သူမကိုယကြို ခပကြုန်းကုန်းလေးဖြစ်သှားသဖြင့ြ လုံးကစွသ်ည့ြ တငတ်ှကေ မင်းမင်းကို ဂငွြးဘောင်းဘီထဲကနေ မကြစြပစ်ပြသှားသည်။ လကတ်ောင် တုနသ်ှားသဖြင့ြ တက္ကစီသမား ပြနအြမ်းသည့ြ အကြှတဈေစေ့က လကထြဲကတောင် ပြုတကြသွည်။ မင်းမင်း ကိုယ့ဘြာသာကိုယ် ရယခြငွသ်ှား၏။ ငါ့နှယ့န်ောြ …။
World Tallest Flyer ဟုပြောရမည့ြ observation wheel သည် စင်ျကာပူ၏ အထငကြရ အိုငကြှနတ်ဈခုပင် ဖြစ်ပါသည်။ မှပြငေကြနေ 165 မီတာ မှင့သ်ော ဒီဘီးကြီးသည် တကယတ်ော့ မင်းမင်းတို့ ငယင်ယတ်ုန်းက ဘုရားပြဲများတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသည့ြ ခွားရဟတအြကြီးစားကြီးပင်။ မင်းမင်းနှင့ြ ဖူးသဈစု ညစာစားဖို့ အခွိနကြို ဖယပြှီး လကမြှတကြို ကြိုဝယထြားလိုကသ်ည်။ လကမြှတရြပြီဆိုတော့မှ သူတို့နှစ်ယောကြ ညစာအတူစားကြသည်။ မင်းမင်းက အကြံနှင့မြို့ ညစာစားနခွေိနအြတွင်း တခွားအကြောင်းတွသော ပြောသည်။ ဖူးသဈစုကို စပရိုကဖြစ်စချင်ေလြို့ သူမကို ရည်းစားစကားပြောတော့မညဆြိုသည့ြ အကြောင်း အရိပအြယောငတ်ောင် မပြ။ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဖူးသဈစုကတော့ အတွေ့အကြုံ အသဈအဆန်းတဈခုကို ကြုံတွေ့ရတော့မညမြို့ တခွိနလြုံး ပြောရြှှငန်သည်ေ။ သူ့ကိုတောင် လိုကန်ောကန်သေေးသည်။
မင်းမင်းအတွကြ ကံကောင်းသညဟြု ပြောရမည်။ သူတို့နရောကတွဲ့ capsule (အိမလြေး) တွင် သူတို့အပြင် အဖိုးကြီး၊ အဖြားကြီး စုံတွဲတဈတွဲသာ ရှိသည်။ အဖြူတွဖြစ်ေပြီး ကြည့်ရြတာ သူတို့လည်း စလုံးရောကလြို့ အမှတတ်ရအဖြစ် လာစီးကြတာ ဖြစ်မည်။ အဖိုးကြီးနှင့ြ အဖြားကြီးသည် တဈဦးနှင့တ်ဈဦး လကဆြှဲကာ ထိုငန်ကြပြေီး မင်းမင်းတို့ ဝငလြာတော့ ပြုံးပြီး နှုတဆြကသ်ည်။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ကြငကြှငန်ာနာ ရှိကြသည့ြ အဖိုးကြီး အဖြားကြီးအတွဲကိုကြည့်ကြာ မင်းမင်း ဒါက သူ့အတွကြ နမိတကြောင်းလို့ ယူဆသည်။ စုရယ် …. မင်းရဲ့လကကြို ကိုယဒြီလိုမွိုး အသကအြရှယထြိ ကိုငတ်ှယခြှင့ရြလွှင် ဘယလြောကကြောင်းမလဲ ကြယ် …။
လေးယောကထြဲပါပြီး အတွဲကိုယစြီလို ဖြစ်သှားသဖြင့ြ မင်းမင်းတို့ တဈယောကတ်ဈလှည့စြီ ဓါတပြုံရိုကဖြစ်ကြသည်။ အဖိုးကြီးက သူတို့အလှည့ပြှီးလို့ မင်းမင်းတို့ကို ဓါတပြုံရိုကပြေးတော့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကကြ မထိတထိဖြစ်နလေို့ “မရှကန်ဲ့လေ” ဆိုပြီးတော့တောင် စနသေေးသည်။ မင်းမင်းက “we’re just friends” ဆိုပြီး ရှင်းပြတော့ အဖြားကြီးက “Really? ” ဆိုပြီး မကြခြုံးပင့ြ၍ မေးသည်။ ဖူးသဈစုကတော့ ပါးစပကြို လကကြလေးနှင့ြ ပိတကြာရပန်သည်ေ။ ဆယ့င်ါးမိနဈကြောကြွောြ၊ မိနဈနှစ်ဆယလြောကရြောကတ်ော့ မင်းမင်းတို့ ပါလာသည့ြ capsule က ထိပဆြုံးကို ရောကလြာသည်။ မင်းမင်း ဖူးသဈစုနားကို တိုးသှားသည်။
“စု …”
ဖူးသဈစုက အပြငကြိုငေးနရောမှ သူ့ဘကကြိုလှည့ကြှည့သ်ည်။ အဈကိုမင်းမင်း၏ မကြန်ှာပေါတ်ှင် ပုံမှနလြို မဟုတပြဲ တညကြှညလြေးနကသ်ည့ြ အသှငကြ အထင်းသားပေါန်သည်ေ။
“အဈကိုတို့ အခုလို flyer ရဲ့အပေါဆြုံးကို ရောကန်တေဲ့ အခွိနမြှာ အဈကို စုကို စကားတဈခွန်း ပြောချင်တ်ယ် ..”
“ရှင် !!! ..”
ဖူးသဈစု ရငထြဲ “ဒိတ်”ခနဲ ဖြစ်သည်။ အဈကို .. သူ .. သူ .. ငါ့ကို …။ တဈနေ့ ဒါမွိုး ဖြစ်လာမညဟြု တွကထြားပြီး ဖြစ်ပမယေ့ြ တကယတ်မ်း ဖြစ်လာတော့ သူမ ထိန်းမရအောင် ရငခြုနမြိသည်။ ထိုအခိုကြ မင်းမင်း၏ အသံက ပေါလြာသည်။
“စုကို .. အဈကို သိပခြစွတ်ယ် …”
လွှပစြီးတဈခကြြ လကလြိုကသ်ညဟြု ဖူးသဈစု ထငသ်ည်။ သို့သောြ .. မဟုတပြါ။ သူမနှလုံးသားထဲမှာ လွှပစြီးလကသ်လို “လင်း” သှားခွင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ Flyer သည် တရှေ့ရှေ့နှင့ြ လညပြတန်သဖြေင့ြ အောကကြို ပြနလြည်၍ ရှေ့လွားနလပြေေီ။ သို့သောြ ဖူးသဈစု၏ နှလုံးသားသည် ရငခြုနသ်ံနှင့အြတူ လထေဲမှာ လှင့ကြာ အောကကြို ပြနမြကဘွူးလို့ ထငန်ရသေည်။
“စုကို အဈကို ဒီစကားပြောချင်န်တော ကြာပါပြီ .. အခွင့အြရေးယူတယလြို့ ထငမြှာ စိုးလို့သာ မှိုသိပန်ခေဲ့တာပါ .. ဒါပမယေ့ြ ဖြင့မြပြောပဲနလလေေေ .. အဈကိုခံစားရတဲ့ ဝဒနောက ပိုပြီးတော့ တိုးလာလလေေ ဖြစ်လို့ အရဲကိုးပြီး ဖြင့ပြှောတာပါ .. စုရဲ့အဈကို့အပေါြ သဘောထားကို သိပါရစေ ..”
မင်းမင်း စကားဆုံးတော့ ဖူးသဈစု ပြုံးသည်။ အဈကိုသည် တောတ်ောတ်ော့ လညသ်ည့လြူ။ သူမကို စိတကြှညန်ုးအောင်၊ ပြောအြောင် လုပပြှီးမှ ပြေးမထွကသ်ှားနိုငသ်ည့ြ နရောတွင် ရည်းစားစကားကို ပြောသည်။ ပြီးတော့ တဈခါထဲလည်း အဖြတေောင်းသေးသည်။ ဟှန်း …။ ဒီလို လှယလြှယန်ဲ့ ဖူးသဈစုကို ရယိုးလား။ ကြည့်ရြသေးတာပေါ့ …။
“ကိုမင်းမင်းက ..ကိုယ့ကြိုယကြို အပိုငတ်ှကတ်ာကိုး …”
ဖူးသဈစု ပြုံးနလေို့ သူ့အတွကြ အခွအနေကေောင်းပြီးလို့ ထငထြားသည့ြ မင်းမင်း တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ထငမြှတမြထားပဲ “အဈကို” လို့ ခေါန်ရောမှ “ကိုမင်းမင်း” ဟု ပြောင်းခေါသ်ည့ြ ဖူးသဈစု၏ တုန့်ပြနမြှုက သူ့ရငကြို တုနလြှုပစြသည်ေ။
“အဲဒီလို မဟုတပြါဘူး .. စု … အဈကိုပြောပြီးသားပဲ … အဈကို ရငထြဲကနေ စုကို တကယလြေးလေးနကန်ကြ ခစွတ်ာပါ … ခငမြငမြှုကို အခွင့အြရေးယူတယလြို့ မထငစြချင်ေပြါဘူး ..”
“ဟုတပြါပြီ … ဒါပမယေ့ြ ကိုမင်းမင်းက .. စုအကြောင်းကို ဘယလြောကသ်ိနလေို့လဲ …”
မင်းမင်း စတင် ထိတလြန့စြပြုနပြေီ ဖြစ်သည်။ သူ ရည်းစားစကားပြောလိုကစြဉတ်ုန်းက ရှကသ်ှေးဖြာသလို ဖြစ်ကာ မကြန်ှာလေး နီမှန်းသှားသည့ြ ကောငမြလေးသည် အခုတော့ သူ့ကို မပြုံးမရယပြဲ တညတ်ညင်ှိမင်ှိမန်ှင့ြ မေးခွန်းထုတန်သည်ေ။ သူမအပြုအမူကနားလညရြခကစြသည်ေ။ စု .. စု ဆီမှာ။
“စု .. အဈကို့ဆီမှာ တဈခုခု လိုအပတ်ာများ ရှိနလေို့လား … ဒါမှ မဟုတ် စုကို ခစွတ်ယဆြိုတာ မယုံတာများလား ..”
“ကိုမင်းမင်းဆီမှာ ခွို့ယှင်းခကြမြရှိပါဘူး .. စုဘကကြ ရှိနတောပါ …”
“စု .. စု ဆီမှာ ယောကြြားလေး မိတဆြှမွေား ရှိနတောလား ဗွာ ..”
“ဟုတပြါတယ် .. စု ဆီမှာ ရညမြှန်းထားသူ ရှိပါတယ် …”
“ဟာ !!! ..”
ဘယလြိုမှ ဟနဆြောငမြထားနိုငလြောကအြောင် မင်းမင်း မကြန်ှာပကြသ်ည်။ လပေူတဈခကြကြို “ဟူး”ခနဲ မှညအြောငပြင် မှုတထြုတပြှီး ဖူးသဈစုကို မကြည့်တ်ောပဲ capsule ၏ မှနန်ံရံကနေ အပြငဘြကကြို ငေးကြည့်သ်ည်။ စင်ျကာပူနိုငင်ံသည် မီးရောငစြုံများနှင့ြ ထိနထြိနလြင်းကာ လှချင်တ်ိုင်း လှနသည်ေ။ သို့သောြ သူ့နှလုံးသားထဲတွငတ်ော့ အပြငဘြကန်ှင့ြ ကြာခွားကာ ဘာအလင်းအရောငမြှ မရှိပဲ မှောငမြည်းခွုပသ်ိမ်းနသည်ေ။ ကံကြမျမာသည် သူ့ဘကမြှာ ရှိမနခေဲ့ပါ။ သူ မိန်းကလေးတဈယောကကြို အရူးအမူး ခစွခြဲ့ဖူးသည်။ ထိုမိန်းကလေးကြောင့ပြင် သူ အသည်းကြဲခွင်း အရသာကို ခါးခါးသည်းသည်းလည်း ခံစားဖူးခဲ့ရသည်။ နာကငွလြှသည့ြ ထိုအတွ့အကြုံကို သူတဈခါကြုံဖူးရုံနှင့ြ မှတသ်ှားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အခု နောကထြပတ်ဈဖန် သူ အသည်းကြဲရဦးမညလြား။ မင်းမင်း မတွေးရဲတော့ပါ။ မတွေးလည်း မတွေးချင်တ်ော့ပါ။ ဘာစကားမှ ဟုတတ်ိပတတ်ိ မဆိုမိပဲ သူ အပြငဘြကကြိုသာ ငေးနမေိသည်။ ဒီလိုနှင့ြ သူနှင့ြ ဖူးသဈစု အောကပြှနရြောကလြာသည်။
“ပြနလြိုကပျို့ပေးမှာ မလား”
ဆိုပြီး ဖူးသဈစုက ပြောသဖြင့ြ မင်းမင်း ခေါင်းညိတပြှကာ တက္ကစီတဈစီးကို ငှားသည်။ လှပသည့ြ မကြန်ှာလေးက သူ့ကို အကဲခတသ်လို ကြည့်န်သဖြေင့ြ မင်းမင်းအတတန်ိုငဆြုံး စိတကြိုထိန်းပြီး ဖူးသဈစုကို ပုံမှနအြတိုင်း စကားပြောရသည်။ တကယဆြို ဖူးသဈစုမှာ အပြဈမှ မရှိတာ။ မင်းမင်း ကံကြမျမာကိုသာ အပြဈတငမြိသည်။ နှစ်ဦးသားကြား တိတဆြိတမြှုကို မလိုချင်သ်ဖြင့ြ မင်းမင်း ဖူးသဈစုကို အလိုကအြထိုကြ စကားပြောနရသေောလြည်း သူ့အသံက အသကမြဲ့နသညေကြိုတော့ ဘယလြိုမှ ဖုံးကြယမြထားနိုငခြဲ့ပါ။ သူ့မကြန်ှာသှငပြှငသ်ညလြည်း သှေးစုပဖြုတကြောငတ်ဈဦးလိုပင် ရှိချင်ရြှိနပေါ့လိမ့မြည်။
“မဆင်းတော့ဘူးလား …”
“မဆင်းတော့ဘူး … စု .. နဲနဲလည်း မိုးခွုပန်ပြေီ …”
ကြနဒြို ဆငဝြငရြှေ့တွင် ကားရပတ်ော့ ဖူးသဈစုက ကားထဲက မထွကသ်ေးပဲ သူ့ဘကကြို လှည့ကြာ ဖိတခြေါသ်ည်။ မင်းမင်း အလာတုန်းက သှကလြကသ်လောကြ အခုတော့ ရငထြဲမှန်းကြပ်၍ ပငပြန်းကာနသဖြေင့ြ ဒီနရောကနေ ပြနခြငွန်ပြေီ ဖြစ်သည်။
“အင်း … မဆင်းရငလြည်း ပြီးတာပဲ … မကြန်ှာကြီးကလည်း ဖြစ်ပကြန်တော … အီးမှနထြားတဲ့ အတိုင်းပဲ .. ဟီး .. ဟီး ..”
“ဆောရီး .. စုရယ် … အဈကိုက ဟနသ်ိပမြဆောငတ်တတ်ော့ စိတထြဲမှာ ဖြစ်တာက မကြန်ှာမှာ လာပေါန်တတေတ်ယ် … ဆောရီးကြာ … စု ပြောန်တောကို အနှောင့အြယှကြ ဖြစ်သှားရင် ..”
“အင်းပါ .. စုလည်း စိတမြကောင်းပါဘူး … စုမှာ အသည်းနင့အြောင် ခစွရြတဲ့သူ မရှိလငွြ ကိုမင်းမင်းကို စဉြးစားပေးပါတယ် … ဒါနဲ့ ကိုမင်းမင်းက စု ခစွသ်ူ ဘယသ်ူလဲဆိုတာကို မမေးဘူးနောြ ..”
မင်းမင်း နဲနဲ ဇဝဇဝေါ ဖြစ်သှားသည်။ ဖူးသဈစု မကြန်ှာကို အခုမှ မှငဖြူးသည့ြ လူတဈယောကလြို သူ စိုကကြှည့မြိသည်။ ကောငမြလေးသည် မင်းမင်း စိုကအြကြည့်တ်ှင် သူမ၏ ဖုန်းအိတသ်ေးသေးလေးကို ဖြင့သ်ည်။ သူမဖုန်းကို ဖြင့ပြှီး ခလုတတ်ဈခုကို နှိပကြာ …
“စု ခစွသ်ူ ပုံ ရှိတယ် ..ကိုမင်းမင်း မှငဖြူးအောင် ပြထားမယလြေ .. တောကြှာနေ စုမှာ ခစွသ်ူရှိတယဆြိုတာ မယုံမှာ စိုးလို့ ..”
မင်းမင်း ယောငယ်ောငကြမ်းကမ်းနှင့ြ လကထြဲ ထိုးထည့ပြေးလိုကသ်ည့ြ သူမဖုန်းကို ကြည့်သ်ည်။ သူ့မကြလြုံးကိုသူ မယုံနိုငသ်လို စခရငပြေါတ်ှင် ရှိနသညေ့ြ ဓါတပြုံကို ငေးကြည့်န်သည်ေ။ သူနှင့ြ ဖူးသဈစုတွင် KFC တွင် ထိုငဖြစ်တုန်းက သူ့ကို အမှတတ်ရ ရိုကသ်ှားသည့ြ ဓါတပြုံ၊ မင်းမင်းဘဝတွင် ပထမဦးဆုံး အကြိမအြဖြစ် ကိုယ့ပြုံကိုယ် ပြနမြှငရြတာ အပြောရြှှငဆြုံး ဖြစ်သည်။ တောတ်ောကြကြသ်ရရှေိတဲ့ ငါပါလား …။ ထိုအခိုကြ ဖူးသဈစုသည် ကားတံခါးဖြင့ကြာ အောကကြို ဆင်းသှားလသည်ေ။
“ဟေ့ … ဟေ့ … စု .. ခနနေဦးလေ …”
မင်းမင်း အယောငယ်ောငအြမှားမှားနှင့ြ ကားအောကဆြင်းကာ လိုကဖြို့ပြငသ်ည်။
“Hey Hey !!!… taxi fare? ”
တက္ကစီခ မပေးသေးပဲ အလှမ်းသယသ်လို စကားပြောနကြသေည့ြ သူတို့ကို စောင့န်ရသေော တက္ကစီသမားအဖိုးကြီးက စိတမြရှညတ်ော့ပဲ လှမ်းအောကြာ တောင်းသည်။ မင်းမင်း “ဆောရီး” လို့ ပြောပြီး ကဗွာကယာ တက္ကစီခ ထုတပြေးရသည်။ ဖူးသဈစုကို လှမ်းကြည့်တ်ော့ ကောငမြလေးသည် ကယိုကယိုဆိုပြီး သူ့ကို လကည်ိုးကလေးကြေးကာ လှမ်းစနသည်ေ။ မင်းမင်း စိတထြဲ ကြိန်းထားလိုကသ်ည်။ တွေ့ကြသေးတာပေါ့ ကောငမြလေးရယ်။
မင်းမင်း ကားပေါကြ ဆင်းပြီး ပြေးလိုကလြာတော့ ဖူးသဈစု လှဈခနဲ ထွကပြှေးသည်။ မင်းမင်း ပြေးလိုကသ်ှားတော့ သူတို့ ကြနဒြို၏ ပထမထပတ်ှင် ရှိနသညေ့ြ ပန်းခွံ၏ သံလကတ်န်းတဈခုကို နောကပြှနမြှီကာ သူ့ကို ကြည့်န်သညေကြို တွေ့သည်။ မင်းမင်း တဈလှမ်းချင်ြး သူမ အနားကို တိုးသှားသည်။ သူမကို ကြောကြာ သံပန်းလကတ်န်းကို ဟိုတဈဖကြ ဒီတဈဖကြ ဆုပကြာကိုငသ်ည်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားမို့ ဖူးသဈစု သူ့ရငခြှငထြဲ အလိုအလွောကြ ရောကသ်ှားသည်။ မကြဝြန်းတွသည်ေ ညအမှောငထြဲ ဖြစ်ပမယေ့ြ အခစွစြိတန်ှင့အြတူ အရညလြဲ့နသည်ေ။ စိတလြှုပရြှားနလေို့ ထငသ်ည်။ အသကရြှူလိုကတ်ိုင်းလည်း အဖြူရောငဘြလောကဈြအင်ျကြီအောကကြ ရငန်ှဈမှှာက သိမ့သ်ိမ့လြေး လှုပခြါကာနသည်ေ။
“စု အဈကို့ကို တောတ်ောန်ှိပစြကတ်ယ် ..”
“စုက မနှိပစြကပြါဘူး .. အဈကိုကသာ စု ခစွသ်ူ ဘယသ်ူလဲဆိုတာ မေးမှ မမေးတာ ..”
“ဟုတပြါပြီ … ကောငမြလေး တောတ်ောစြကားတတန်တယ်ေ … အဲဒီ စကားတတတ်ဲ့ နှုတခြမ်းလေးကို …”
“ဟိုး .. ဟိုးထား .. ဆရာ ..”
မင်းမင်းမကြန်ှာက သူမမကြန်ှာပေါြ မိုးကလွာတော့ ဖူးသဈစုက လကဝြါးလေးနှင့ြ သူ့နှုတခြမ်းကို ထိကာ ကာသည်။ မင်းမင်း ကိုယရြှိနသ်တလြိုကသ်ည်။ ဖူးသဈစုသည် သူ့မှတန်ိုးစွာ ခစွရြတဲ့သူ။ ခစွသ်ူ၏ တားမှဈခကြကြို သူ လေးစားလိုကန်ာသင့သ်ည်။ စိတကြိုထိန်းကာ မကြန်ှာကို နောကပြှနဆြုတရြင်း ခပလြှမ်းလှမ်းက ထွန်းထားသည့ြ မီးရောငဖြှာကနွသညေ့ြ သူမ၏ အလှမကြန်ှာလေးကို ငေးကြည့်သ်ည်။
“စု မေးမယ် … သချောဖြနေောျ …”
“မေး .. စု .. အဈကို မညာတမ်း ဖြပေါ့မယ် .. ကြိနဆြိုလည်း ကြိနပြှပါ့မယ် ..”
“အယ် .. အဲဒီလောကထြိ မလိုပါဘူး … စုက သချောအောင် မေးတဲ့သဘောပါ ..”
“အင်း .. မေးလေ ..”
“အဈကို .. စုကို တကယခြစွတ်ာပါ နောြ ..”
“အောြ .. စုရယ် .. တကယခြစွတ်ာပါကြာ … အဈကို ရငထြဲက မှတမြှတန်ိုးနိုးနဲ့ကို ခစွတ်ာပါ ..”
ဖူးသဈစု ဘာမှ ဆကမြေးစရာ မရှိတော့ပါ။ ဘာမှ ဆကမြေးရနလြည်း မလိုအပတ်ော့ပါ။ သူမက အဈကို့ကို ခစွြ၍၊ အဈကိုက သူမကို ခစွသ်ညဆြိုသည့ြ အကြောင်းအရာသာ အခုအခွိနတ်ှင် အလိုအပဆြုံးသောအရာ မဟုတပြါလား။ မင်းမင်း ဘာမှ မလုပရြသေးခငမြှာပင် သူမ မင်းမင်း၏ ရငခြှငကြယွကြှီးထဲ တိုးဝငသ်ည်။ ဒီတော့ မင်းမင်းလည်း သူမခါးလေးကို ပြေ့ကာဖကထြားခွင်းနှင့ြ တုံ့ပြနလြိုကမြိသည်။ သူ့ရငခြှငကြို ခေါင်းအပထြားသည့ြ ကောငမြလေး မကြန်ှာက မော့လာသောအခါတွငမြူ ပထမတဈခါတုန်းက တားဆီးခံလိုကရြသည့ြ မင်းမင်း၏ နှုတခြမ်းတွကေ ဒုတိယတဈကြိမတ်ှင် အောငမြှငစြှာ ဖူးသဈစု၏ နှင်းဆီဖူးလပေေါသ်ို့ ကရွောကသ်ှားလသည်ေ။
ပန်းခွံလေးထဲတွင် အရောငအြသှေးစုံညီသည့ြ ပန်းကလေးတွေ ရှိနပေါ၏။ ဖူးသဈစုသည် ထိုပန်းကလေးတွနှငေ့ြ အပျိုငလြှနသညေ့ြ ကောငမြလေးတဈယောကြ ဖြစ်ပါသည်။ ညအခွိနမြို့ ပန်းခွံထဲမှ ပန်းကလေးများသည် ငိုကမြှည်းကာ အိပပြွောန်ကြပြေီ ဖြစ်သောလြည်း ဖူးသဈစုကမူ အခစွန်ှင့ြ နိုးထနလသေည်ေ။ ဒါကလည်း မင်းမင်းဆိုသည့ြ ကိုရှှပြေားပိတုန်း၏ အနမ်းများကြောင့ပြင် ဖြစ်ပါလိမ့မြည် ထငပြါသည်။ ပန်းဆိုသညကြလည်း ပြားတို့၏ အဖောမြှနဖြစ်သလို၊ ပြားဆိုသညကြလည်း ပန်းတို့၏ ခစွသ်ူပင် မဟုတပြါလား …။
*** *** ***
ပတဝြန်းကငွရြှိ အရောငအြားလုံးသည် အဖြူရောငတ်ှခညွြေး ဖြစ်နသည်ေ။ ဖြူသညမြှ နှင်းပြင့ြ၊ နှင်းမှုနတ်ို့၏ အရောငမြွားလို ဆှတဆြှတဖြှူကာနသည်ေ။ အခန်းကလည်း အဖြူရောင်၊ မှနတ်ငခြုံကလည်း အဖြူရောင်၊ သူမထိုငန်သညေ့ြ မှေ့ယာကြီးကလည်း အဖြူရောင်။ ယုတစြှအဆုံး အခန်းထောင့ကြ စားပြဲလေးပေါတ်ှင် ရှိနသညေ့ြ တဈပြင့တ်ည်းတော နှင်းဆီကလည်း အဖြူရောငပြင်။ ဖူးသဈစု သဘောကသွှားသည်။ သူမသည် အဖြူရောငကြို ကြိုကသ်ည့ြ အဖြူရောင် မင်းသမီးလေး မဟုတလြား။
“အယ် .. ”
အခုမှ သတိရလို့ သူမကိုယကြိုသူမ ငုံ့ကြည့်တ်ော့ သူမဝတထြားသညကြလည်း အဖြူရောင်။ ဒါပမယေ့ြ ဘာကိုဝတထြားမှန်း သူမ သချောမသိ။ သူမ သိသညကြ ထိုအဖြူရောငအြဝတသ်ည် သူမခန်ဓာကိုယ်၏ အတွင်းက အလှအပတွကေို ဖုံးကြယ်၍ထားနိုငစြှမ်း မရှိခွင်းကို။ အို .. ရှကလြိုကတ်ာ။ ယောငယ်မ်း၍ အဖြူရောငဝြတရြုံ၏ အစနှစ်စကို ရငဘြတလြုံအောင် ဆှဲလိုကမြညပြှုတော့မှ အခန်းထောင့တ်ှင် လူတဈယောကရြပန်သညေကြို သူမ သတိပြုမိသည်။ သူမ
ရငထြဲ ဒိန်းခနဲ ခုနသ်ည်။
“စု ..ကိုကိုလေ …”
ဟုတသ်ားပဲ။ တခွားသူ မဟုတ်။ အဈကိုမင်းမင်းသည် ထိုနရော၌ ဘယအြခွိနကြတည်းက ရှိနသည်ေ မသိ။ သူမ တကိုယလြုံးကို သိမ်းကြုံးကြည့်ကြာ အနားကို တိုးလာသည်။ ဖူးသဈစု ရငဖြိုရပြနသ်ည်။ သူမ ထိုငန်ရမှောလား၊ ထပဲပြေးရမှာလား၊ ဘာလုပရြမှန်းမသိ၊ လကဖြဝါးနှစ်ဖကကြိုပဲ စိတလြှုပရြှားစွာ ပြတသ်ပန်မေိသည်။ သူမ စိတဝြိညာဉသ်ည် အတွင်းမှာ ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ပေါကကြှဲနပမေယေ့ြ အပြငဘြကရြှိ သူမခန်ဓာကိုယကြမူ အတွင်းစိတန်ှင့ြ ဆန့ကြငွဖြီဆနစြှာ လုံးဝလှုပမြရ ဖြစ်နသည်ေ။ ထိုအခိုကြ အဈကိုမင်းမင်းသည် သူ့အနားကို ရောကလြာပြီ ဖြစ်သည်။
“စု ကြောကန်တောလား … မကြောကန်ဲ့နောြ …”
“ဟင့အြင်း … ဟင့အြင်း … စု မသိဘူး …”
ဖူးသဈစု အထိတတ်လန့န်ှင့ြ ဆိုမိပမယေ့ြ ထိုစကားတွေ သူမပါးစပကြ ထွကကြမွလာပါ။ သူမ နှုတခြမ်းတွသော တလှုပလြှုပ် ဖြစ်နသည်ေ။ အဈကိုမင်းမင်းက သူမရငတ်ှင်းမှ စကားကို မကြားလို့ထငသ်ည်။ သူမကိုယကြို ရုတတ်ရကဖြကကြာ မှေ့ယာပေါြ လှဲခလွိုကသ်ည်။ ဖူးသဈစု၏ တကိုယလြုံးသည် နူးညံ့သည့ြ တိမစြိုငတ်ှကြေား ပြုတကြသွှားသလို ခံစားရသည်။ သူမ လကန်ှဈဖကကြို နောကပြှနထြောကကြာ ရုန်းထွကဖြို့ ကြိုးစားတော့ အားယူစရာမရှိသလို သူမ ဘာမှ ဆုပကြိုငစြရာ မရှိ ဖြစ်နသည်ေ။ သူမ မကြလြုံးလေး အဝိုင်းသားဖြစ်ကာ ဘာလုပလြို့လုပရြမှန်း မသိခိုကလြေးမှာပင် ကိုမင်းမင်း၏ နှုတခြမ်းတွကေ သူမ၏နှုတခြမ်းတွပေေါကြို ရောကလြာသည်။ ရုတခြညွြး ထူပူသှားသလို ရငထြဲလဲ ပူသလို နှေးသလို ဖြစ်သည်။ ငှိမဆြေးအကြှေးခံရသည့ြ ကလေးငယလြေးလို သူမ ဘာမှ မလှုပရြှားနိုငတ်ော့။ အို .. အို .. ဒါ ယောကြြားလေးတဈယောကြ၏ အနမ်းပါလား .. စုဘဝမှာ ပထမဆုံးရတဲ့ အနမ်း … စု ခစွတ်ဲ့ ကိုကိုရဲ့ အနမ်း။
“အင်း … အင်း …. အင့ျ … ဟင်း … ဟင်း …”
ပြင့န်လေား၊ ပိတန်လေား သချောမသိသည့ြ ဖူးသဈစု၏ မကြလြုံးလေးတွကေ အခုတော့ လုံးလုံးမှိတကြာသှားခွပြေီ။ ကိုကိုရဲ့ အနမ်းရယဉေကြွောမှာ သူမ ပန်းပြင့လြေးတဈခုပမာ ဦးတညရြာမဲ့စွာ မွောပါသှားခွပြေီ။ အနမ်းအရှိနကြ မှင့လြာလလေေ ပန်းပြင့လြေး၏ စိုစွတမြှုက ပို၍ တိုးလာလလဖြေဈေသည်။ အို .. စိုစွတန်တေဲ့နရောက သူမ နှုတခြမ်းမှ မဟုတတ်ာ။ ဖူးသဈစု ရှကသ်ှားသည်။ ခကတ်ော့တာပဲ။ ကိုကိုသာ သိသှားလွှင် ဘယလြိုလုပရြပါ့မလဲ။ ကိုကို သိလို့ မဖြစ်။ သူမ လကကြို အတင်းလှုပရြှားက ပေါငကြှားကို ထည့ကြာ အုပကြာမိသည်။
“ဟိတ် .. ဘာဖြစ်လို့ လကကြှီးနဲ့ ကာလိုကရြတာလဲ …ကိုကိုက ခစွမြလို့လေ ..”
ကိုကိုက သူမလှုပရြှားမှုကို သိသှားသည်။ အတင်းပဲ သူမလကကြို ဖယသ်ည်။ ဖူးသဈစု ရှကလြှန်းလှသဖြင့ြ အဖယမြခံ။ အတင်းအကြပကြို ပိတကြာထားသည်။ ကိုကိုက လူလညကြသွည်။ သူမလကကြို ဖယလြို့မရသည့အြခါ အပေါကြနေ ဖိကာ အတင်းအုပကြိုငသ်ည်။ ပြီးတော့ ငှိမင်ှိမလြည်းမနေ။ ဆှဲကာဖိပြတသ်ည်။ ဒီတော့ သူမပန်းပြင့လြေးကို သူမ ပြနပြှတန်သလေို ဖြစ်နသည်ေ။ ဖူးသဈစု ဘာလုပရြမှန်း မသိတော့။
ဖူးသဈစု ဒါမွိုးတဈခါမှ မကြုံဖူးပေ။ သူမလည်း အရှယရြောကတ်ဲ့ မိန်းမပျိုလေးမို့ သှေးသားဆန်ဒတော့ တခါတခါ ဖြစ်မိသညသ်ာ။ သူမဖာသာသူမ တဈယောကထြဲ ရှိတဲ့အခွိနမြွိုး၊ စိတလြိုလကရြလည်း ရှိသည့အြခါမွိုးတွင် အိမမြကထြဲက ခစွသ်ူကို စိတကြူးယဉကြာ ဆော့ကစားဖူးသောလြည်း အခုတဈခါနှင့တ်ော့ မတူပေ။ အရငတ်ုန်းက သူမစိတကြူးထဲက မင်းသားလေးတွကေ စကျကန့ပျိုင်းအတွင်း ဒီတဈယောကကြနေ ဟိုတဈယောကြ ဖြစ်သှားတတသ်လို ရငဖြိုလှိုကခြုနမြှုလည်း မရှိ။ အခုတော့ သူမလကကြို ဖိကိုငထြားသူက သူမ၏ ခစွြဦးသူကိုကို။ သူမလကကြို ဘယလြိုဆကထြားရမှန်းမသိ။ လကဖြယပြေးလိုကလြငွကြော။ ဟင့ြ … ဒါဆို။ ကိုကိုက သူမဟာလေးကို ပထမဆုံး ကိုငဖြူးသူ ဖြစ်သှားမှာပေါ့။ အို .. ဘာဖြစ်လဲ .. ကိုကိုက သူမ ခစွသ်ူပဲ။ လုပခြငွတ်ာ လုပပြါစပေေါ့ …။ ဖူးသဈစု သူမလကကြို ဖယဖြို့ ကြိုးစားသည်။
“ဟင် …” သူမလကကြ လှုပမြရပါလား။ ဘာဖြစ်တာလဲ မသိ။ ဖူးသဈစု ကြိုးစားကာ နှုတကြှည့သ်ည်။ မရ။ ထိနသညေ့ြ ညီမလေးကို ပိုပြီး ပြတပြေးသလိုတောင် ဖြစ်သည်။ နှုတမြရတာ ကိုကိုကိုငထြားလို့ နမှောပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ ကိုကိုလကကြ သူမလကကြို ထိနသလေို မခံစားရပါလား။ တဈခုခုတော့ လှဲနပြေီ။ ဖူးသဈစု အလန့တ်ကြား မကြလြုံးဖြင့ကြာ ကိုကို့ကို ရှာမိသည်။ အစတုန်းက ကိုကို ရှိခဲ့သည့န်ရောလေးမှာ အဈကိုမင်းမင်းသည် သူမကို လှည့မြကြည့်ပြဲ ထွကခြှာသှားသည်။ အယ် ..ကိုကို ပစ်သှားတာလား။
“ကို ..ကို … မသှားနဲ့ … စုကို ပစ် မသှားနဲ့ …ကိုကို !!! …”
ဖူးသဈစု ရုတခြညွြး ငုတတ်ုတ် ထထိုငမြိသည်။ သူမ၏ ဖြိုးဖြိုးရှှရငေသ်ည် ခရီးရှညတ်ဈခုအား မရပမြနား ပြေးခဲ့ရသည့န်ှယ် နိမ့ခြညွမြှင့ခြညွန်ှင့ြ လှုပခြါနသည်ေ။ ခုနကတုန်းက ဘယလြိုမှ ထုတမြရသည့ြ လကသ်ည် အခုကြတော့မှ ပေါငကြှားကနေ ဖယခြှာလို့ရသည်။ အို … သူမ ညီမလေးမှာ အရညတ်ှေ ရှှဲနပေါလား။ ဖူးသဈစု မကြန်ှာတဈခုလုံး နှင်းဆီရောငသ်မ်းကာ ရှကသ်ှားသည်။ တဈယောကတ်ည်း ရှိသည့ြ အခန်း ဖြစ်ပမယေ့ြ သူမ ဘေးပတဝြန်းကငွကြို မလုံမလဲ ကြည့်မြိသည်။ နံနကခြင်း၏ နရေောငခြှညသ်ည် ညတုန်းက ပိတကြာထားခဲ့သည့ြ လိုကကြာကို ထိုးဖောကခြှင်းငှာ မစွမ်းနိုငသ်ဖြင့ြ ပိတသ်ားစကိုသာ ရှှရေောငလြှှမ်းအောင် ထွန်းညှိထားပေးရှာသည်။ ဟှန်း …တောတ်ောဆြိုးတဲ့ကိုကို …။ သူမကို အိမမြကထြဲထိတောင် လိုကဒြုကျခပေးတယတ်ဲ့လား။ ဒီနေ့ ညနကြေောင်းက အပြနမြှာများ တွေ့လွှင် ဘယလြိုလုပမြလဲ မသိ။ ဖူးသဈစု တွေ့ကြည့်ရြင်းနဲ့ ရငဖြိုလှိုကမြောရပြနသ်ည်။ ခကတ်ော့ခကန်ပေါပြီ။
မနေ့က ညနတေုန်းကတည်းက အဈကိုမင်းမင်းသည် သူမနှုတခြမ်းတွကေို ဖူးယောငမြတတအြောင် စုပယ်ူနမ်းရှိုကခြဲ့သည်။ သူမတို့ ရောကန်သညေန်ရောက တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် ပန်းခွံလေး၏ ထောင့စြှနမြို့ အမှောငရြိပကြ ဖုံးနလရေော ဒါကို အခွင့ကြောင်းယူပြီး ကိုကို အရမ်းသောင်းကနွြးသည်။ ပထမတော့ ရိုးရိုးနမ်းယုံတင် နမ်းတာပါ။ ဒါပမယေ့ြ တောတ်ောကြှာတော့ သူ့လကကြှီးတွကေ သူမခါးကို ဖကထြားရာမှ တငပြါးဆီ ရောကလြာသည်။ ဖူးသဈစု ဘာလုပရြမှန်း မသိတော့။ နဂိုကမှ အနမ်းတွကြေောင့ြ ရငထြဲမှာ တလှပလြှပဖြစ်ကာ ဘာမှန်းမသိသည့ြ ခံစားမှုနှင့ြ ဆူဝနရေသေည့အြထဲ ဒီလိုမွိုးဖြစ်တော့ သူမ မတတ်ပတ်ောငမြှ မရပန်ိုငဖြစ်သည်။ အနိုငန်ိုငထြိန်းကာ ထားရသဖြင့ြ မတတန်ိုငသ်ည့အြဆုံး ကိုကို့ရငခြှငထြဲ ပြေးဝငမြိတော့ ပိုဆိုးပြနသ်ည်။ ရှညပြှီးတော့ သူမ ဒေါကမြှင့ဖြိနပလြေး စီးလာမိသဖြင့ြ သူမရဲ့ ညီမလေးနဲ့ ကိုကို့ပေါငကြှား ဖုဖုဖောင်းဖောင်းကြီးက တပအြပသ်ှားထိသည်။ ဂငွြးဘောင်းဘီခံနသေေးပမယေ့ြ ဒါက ကိုကို့ဟာကြီးဆိုသည့ြ အသိနှင့ပြင် သူမ ညီမလေးမှာ အရညတ်ှေ ရှှဲလာရသည်။ နောကဆြုံး ဘယလြိုမှ တုနရြငလြှိုကမြောမှုကို မခံနိုငသ်ည့အြဆုံး သူမ ကိုယ့ကြိုယကြို မနည်းအားတင်းပြီး ကိုကို ရငခြှငထြဲက ရုန်းကနထြှကရြသည်။ ဒီလိုဆိုတော့လည်း ကိုကိုက သူမကို လှှတပြေးရှာသည်။ ပြီးတော့ ပြာပြာသလည်း တောင်းပနသ်ည်။ သူမ ဘာမှ မပြောရသေး၊ သူ့ကို စိတမြဆိုးဖို့နဲ့ ခစွလြို့ စိတန်ောကမြာနပြါ ဖြစ်သှားတာ ဘာညာဆိုပြီး ခခယယပြောလို့ အမှငကြပကြပန်ှင့ြ သူမ ဗိုကခြေါကတ်ောင် ဆှဲလိမခြဲ့သေးသည်။ ဒီတော့လည်း တဟဲဟဲ ရယပြှီး သူမလကကြလေးကို ဖမ်းဆုပကြာ ပါးစပန်ှင့ြ နမ်းနသေေးသည်။
“ကိုကို … စုကို အဲဒီလောကြ မနှောင့ယ်ှကန်ဲ့တော့ … ဒီမှာ ရသှေားခွိုးရတော့မယ် ရှင့ြ ..”
ဖူးသဈစု ကုတငပြေါကြထပြီး နံရံထောင့တ်ှင် လှမ်းထားသည့ြ အဝတတ်န်းစငလြေးပေါကြ သဘကလြေးကို ဖြုတသ်ည်။ ဒီအခွိနဆြို အိမကြလူတွေ အလွှိုအလွှို အလုပသ်ှားကြပြီမို့ သူမရကေို အေးအေးဆေးဆေး ခွိုးလို့ရသည်။ ရကေို သချောခွိုးရမည်။ စုညီမလေးကိုလည်း တိုကခြွှတဆြေးကြောရဦးမည်။ လှလှပပလေးဖြစ်အောင် ထားရမည်။ ဒီအကြံနှင့ြ သူမ မှနတ်ငခြုံအံဆှဲထဲက Venus ဂွုတကြလေးကို ဆှဲထုတသ်ည်။ ပြီးတော့ သူမဖာသာသူမ ဖြစ်ပကြန်ပေုံကို သတိရပြီး ခစ်ခနဲ ရယသ်ည်။ ကြည့်မြှနထြဲ၌ လှပသော ကောငမြလေးတဈယောကကြ သူမကိုကြည့်ပြှီး သူမရယသ်လို လိုကရြယသ်ည်။
“ငါက ကိုကို့အကြောင်း စဉြးစားမိလို့ ရယတ်ာ .. နငကြ ဘာလိုကရြယတ်ာလဲ”
ဟု နှုတခြမ်းစူ ခါးထောကပြှီး ရနစြောငမြိတော့ ဟိုတဈယောကကြလည်း သူမအတိုင်း လိုကလြုပပြှနသ်ည်။ ဖူးသဈစု မကြစြောင်းတဈခကြထြိုးပြီး ရချိုးခန်းဘကသ်ို့ပဲ ထွကလြာခဲ့သည်။ လမ်းတလွှောကြ အဆိုတောမြလေး Ke$ha ၏ Your love is my drug သီချင်ြးအလိုကကြို ညည်းကာ နမေိတော့သည်။ သူမသညလြည်းပဲ အခစွဆြေးမိနသေူ မဟုတလြား …။
What you’ve got boy is hard to find, I think about it all the time. I’m all strung our my heart is fried I just can’t get you off my mind
Because your love, your love, your love, is my drug: Your love your love your love
*** *** ***
ကိုကို့အိမကြို လိုကခြဲ့ပါ၊ အေးဆေးစကားပြောရအောငကြှာ ဆိုကတည်းက ဒါမွိုး ဖြစ်လိမ့မြညဆြိုတာ ဖူးသဈစု ရိပမြိသင့ပြါသည်။ သို့ပမယေ့ြ သူမကိုယတ်ိုငကြလည်း ထိုဖိတခြေါခြကြကြို မညသ်ည့စြကားလုံးနှင့ြ ငှင်းရမညမြှန်း မသိအောငကြို ဖြစ်ကာ ကိုကို့လကကြို ခိုတွဲ၍ပါလာခဲ့သည်။ နောကရြကမြှ လိုကမြယ်၊ ဒီနေ့ သိပန်မကေောင်းဘူး အစရှိသည့ြ ပြောရိုးပြောစဉစြကားတွေ သုံးကာ ငှင်းလိုကလြည်း ကိုကိုက ဘာမှ ပြောမညမြဟုတပြမယေ့ြ ကိုကို့ကို ခစွတ်ဲ့အခစွတ်ဈခုတည်းနဲ့တင် သူမ ဒီစကားတွကေို ပြောထွကလြို့မရခဲ့ပါ။ ကဲ .. ဖူးသဈစု။ အခုလို ဖြစ်တော့ နင် ဘာပြောချင်သ်ေးလဲ …။ ကြည့်ပြါဦး။ ယောကြြားလေးတဈဦး၏ အခန်းဆိုပမယေ့ြ ဟိုတယခြန်းတဈခုနှင့ြ မခွား သပရြပသ်နရြှင်းလှသည့ြ အခန်းလေးကို သဘောကစွှာ လိုကစြပစြုမယ် ပြငတ်ုန်းရှိသေး ကိုကိုက သူမလကကြိုဆှဲကာ သူ့ကုတငစြှန်းတွင် ထိုငစြသည်ေ။ ပြီးတော့ သူမကို ရှှမ်းရှှမ်းစားစား ကြည့်သ်ည်။ ကိုကို့အကြည့်ကြ ဘယလြိုအနကဆြောငန်လေဲဆိုတာကို ရှင်းမပြလည်း သူမ နားလညပြါသည်။
ဖူးသဈစု ဘာလုပရြမှန်းမသိတော့ပဲ အတူထိုငခြလွိုကစြဉကြ အနည်းငယ် လှနတ်ကသ်ှားသလိုဖြစ်သည့ြ စကတတ်ိုတိုလေးကိုသာ မနနေိုငမြထိုငန်ိုင် လကန်ှင့ြ ပြနဆြှဲခသွည်။
“စု …”
“ရှန်..”
ခေါလြိုကသ်ည့ြ မင်းမင်း အသံက မူမှနသ်ည့ြ အသံမဟုတပြဲ အာဇလုတသ်ံကြီးပါနသလေို ပြနထြူးလိုကသ်ည့ြ ဖူးသဈစုအသံကလည်း အဖြားခတကြာ တုနယ်ငန်သည်ေ။
“ခစွတ်ယ် စုရယ် ..”
ဤကမျဘာပေါတ်ှင် ဖူးသဈစု အကြားချင်ဆြုံးစကားကို သူမအခစွရြဆုံးသူက နားနားကပကြာ ယုယမှုအပြည့န်ှင့ြ ပြောခွင်းဖြစ်သဖြင့ြ ထိုစကားသံသည် သူမ၏ နား၌ပင် ရပတ်ညမြနပေါ။ နှလုံးသည်းခွထေဲထိရောကအြောင် စိမ့ဝြငပြှန့န်ှံ့ပြီး သူမတကိုယလြုံးကို အခစွြ၏တနခြိုးနှင့ြ နှေးထွေးလာသညအြထိ ပြုလုပသ်ည်။ သူမ ကိုကို့မကြန်ှာကို မှတန်ိုးမှုအပြည့န်ှင့ြ တုံ့ပြန်၍ ကြည့်မြိတော့ ကိုကို့နှုတခြမ်းတွကေ သူမနားသို့ တိုးကပလြာသညကြို တွေ့ရသည်။
“ကိုကို ရယ် ..”
ဖူးသဈစု နှုတခြမ်းလေးက မဟတဟနှင့ြ လှုပခြါသှားကာ သူ့ကို တဈခုခုပြောသည် ထငသ်ည်။ တိုးလှန်းလှသဖြင့ြ မင်းမင်း ဘာပြောသညဆြိုတာကို သချောမကြားလိုကပြါ။ သို့ရာတွင် အဆိုပါစကားကို ဆိုပြီးနောကြ သူမ၏မကြလြှှာလေးနှစ်ဖကကြ မှေးကာကပြှီး နှုတခြမ်းလေးက မော့တကလြာကတည်းက ဖူးသဈစု သူ့ဆန်ဒကို မငှင်းဘူးဆိုတာကို သူသိလိုကသ်ည်။ အခုအခွိနတ်ှင် သူ့အတွကအြလိုအပဆြုံးက ဒီအဖြပေဲမို့ မင်းမင်း တခွားဘာမှ စဉြးစားမနတေော့။ နဂိုကတည်းက မော့မော့လေးဖြစ်နသညေ့ြ ဖူးသဈစု၏ မကြန်ှာလေးကို သူမခါးကို လှမ်းဆှဲကာဖကလြိုကခြှင်းနှင့ြ ပို၍ မော့တကလြာအောင် ပြုလုပပြှီးနောကြ သန်တာရောငန်ှုတခြမ်းလေးကို အမိအရ စုပန်မ်း၏။ ရုတခြညွြးကရွောကလြာသော မင်းမင်း၏ ပြင်းထနလြှသည့ြ အနမ်းတွကေို ဖူးသဈစု ဘယလြိုမှ မတွန်းလှနန်ိုငပြဲ သူ့လညတ်ိုငကြို တနပြှနဖြကတ်ှယခြှင်းနှင့သ်ာ လိုကလြွောရရှာသည်။
ကိုကို့အနမ်းတွကေ မနေ့ကထကြ ပိုကြမ်းသည်။ မနေ့ကတုန်းက သူမနှုတခြမ်းတွေ၌သာ ကကြစြားကငွလြညခြဲ့ပမယေ့ြ ဒီနေ့ကြတော့ ကိုကို့လွှာကြီးက သူမပါးစပထြဲထိ ရောကလြာပြီး သူမလွှာလေးကို လှည့ပြတကြာ ထိုးဆှနသည်ေ။ ဖူးသဈစု တကိုယလြုံး အခစွသ်ှေးတို့နှင့ြ ဆူဝလောသည်။ သူမခန်ဓာကိုယကြ တဈခုခုကို တောင့တ်သလို ခံစားလာရသည်။ ဘာလဲဆိုတာကို သူမ မသိပမယေ့ြ ထိုအရာကို ကိုကိုက ပေးနိုငစြှမ်းရှိသညကြိုတော့ သူမ သိပါသည်။ ကိုကို ဖြည့ဆြည်းပေးပါစတေော့ ဟူ၍သာ သူမ တောင့တ်နမေိသည်။
မင်းမင်းလကတ်ှကြေောင့ြ အနကရြောငလြှိုင်းတွန့လြေးတွနှငေ့ြ စကတကြ ပို၍တွန့ကြာ အပေါတ်ကသ်ှားပမယေ့ြ ဖူးသဈစု ခုနကလို ပြနဆြှဲမခတွော့ပါ။ ဆှဲမခသွည့အြပြင် မင်းမင်းလကကြ အထဲထိရောကလြာပြီး သူမညီမလေးကို လာထိတော့ အဆငပြှအေောငဆြိုပြီး ပေါငန်ှဈဖကကြိုတောင် သိသိသာသာကြီး ကားပေးလိုကသ်ေးသည်။ မင်းမင်းကလည်း ဒီအခွင့အြရေးကို စောင့န်သေူဆိုတော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ။ လကဖြဝါးကို မှောကလြှနလြိုကပြှီး လကည်ိုးနှင့ြ လကခြွောင်းကို ဇာသားလေးတွအေောကမြှ မို့ဖောင်းနသညေ့ြ နရောလေးကို ပစ်မှတထြားကာ ကုတပြှတသ်ည်။ ဖူးသဈစု တကိုယလြုံး လပြင်ေးမုနတ်ိုင်း တိုကခြိုကခြံရသည့န်ှယ် ယိမ်းယိုငသ်ှားပြီး သူ့ရငခြှငထြဲ ပျိုကသွည်။ သူမမကြန်ှာလေးကို မင်းမင်း ပုခုံးပေါမြေးတငပြှီး မှေးထားရသည်။ နှာတံလေးကမူ မင်းမင်း နားရှကတ်ဈဖကန်ှင့ြ နီးကပန်သဖြေင့ြ သူမ၏ အသကရြှူသံတွကေ ပြင်းနမှန်ေး နားသယစြပကြို လာထိသည့ြ လငှေေ့နှင့ြ မငမြင်းသိနေ၏။ မင်းမင်းကိုယတ်ိုင် စိတတ်ှပြင်ေးပြလားသညမြို့ လကကြို ခပကြှမ်းကြမ်း ကစားပစ်လိုကသ်ည်။
“အား …”
မင်းမင်း ဆတခြနဲ တွန့ခြါတကသ်လို သူ့ရငခြှငထြဲရောကန်သညေ့ြ ဖူးသဈစု၏ ကိုယကြလေးကလည်း ကော့ကော့လေး ဖြစ်သှား၏။ မင်းမင်း ခေါင်းစောင်းကာကြည့်တ်ော့ သူ့ရှပအြင်ျကြီအဖြူရောင်၏ ပုခုံးနရောတွင် သှားရာအကြကလြေးတဈခု စိုနသည်ေ။ သှားရာပိုငရြှင် ဖူးသဈစုက သူ့ကို မှိုင်းရီနသညေ့ြ မကြဝြန်းတွနှငေ့ြ မကြလြှှာလေး ပင့ကြာကြည့်န်ေ၏။
“ခွေးမလေး …ကိုကို့ကို ကိုကတ်ယ် …”
“ဆောရီး ..ကိုကို .. အရမ်းနာသှားလား .. ဟင် …”
“နာပါဘူး .. စု … ရတယ် .. စု ဘာလို့ကိုကလြဲဆိုတာ ကိုကို သိနတောပဲ ..”
“အယ်”
ဟုဆိုကာ ဖူးသဈစု မကြန်ှာတပြငလြုံး ပုဇွနဆြီရောင် သန်းသှားသည်။ မင်းမင်း အလှမကြန်ှာလေးကို ကြည့်ကြာ ဒီကောငမြလေး ရှကတ်ာတောင် လှနသေေးသညဟြု တွေးကာ ပြုံးမိသည်။
“ဘာ ပြုံးတာလဲ … ထပကြိုကလြိုကရြ …”
“အမယ် .. ရမလား .. ခုနက ကိုကလြိုကတ်ာတောင် အလွောပြှနမြပေးရသေးတာကို ..”
“ကိုကိုက အလွောလြိုချင်တ်ာလား ..”
“အင်းပေါ့ ..”
မင်းမင်း ညဈကယွကြယွပြှုံးရင်း ပြောသည်။ ဖူးသဈစု၏ အကြည့်တ်ှတွင်ေ မင်းမင်း၏ မကြန်ှာပေးကို စူးစမ်းသည့ြ အကြည့်တ်ှကေ နောကဆြကတ်ှဲပါလာသည်။
“စုက .. ဘာပြနလြုပပြေးရမှာလဲ …”
“ဘာမှ မလုပပြေးစရာ မလိုပါဘူး .. ကိုကို နမ်းတာကို ငှိမင်ှိမလြေး ခံရုံပဲ ..”
“ဒါများ …”
မင်းမင်း လာပြနပြှီ “ဒါများ” ဆိုပြီး ကောငမြလေးကို ပြုံးထေ့ထေ့ကြည့်သ်ည်။
“ဒါများ မလုပန်ဲ့နောြ ..ကိုကိုနမ်းမှာ ဘယန်ရောလဲ သိလို့လား …”
“အယ် …”
ဒီလိုပြောလိုကတ်ော့ ဖူးသဈစု မကြလြုံးလေး ပြူးသှားသည်။ ဘယကြဘယလြို အခကြပြေးလိုကမြှန်း မသိ။ ကြကသ်ီးလေးတွတေောင် ထသည်။
“ကို..ကိုကိုက ဘယန်ရောကို နမ်းမှာလဲ ဟင် !!!”
မင်းမင်း နှုတန်ှင့မြဖြေ။ အခုထကတ်ိုင် ပြနမြထုတရြသေးသည့ြ လကကြိုသာ လှုပ်၍ အခကြပြေးသည်။ ကောငမြလေး မကြန်ှာအမူအယာ ဘယလြိုပြောင်းသှားမလဲဆိုတာကိုလည်း အကဲခတကြှည့သ်ည်။ ဖူးသဈစု၏ မကြန်ှာက ထုံးစံအတိုင်း ရှကသ်ှေးလှှမ်းသည်။ သို့ပမယေ့ြ သူမ၏ မကြဝြန်းရှဲကြီးတွကမေူ သူ့ကို ရီဝစွော စိုကကြှည့န်သည်ေ။
“ကိုကို တကယန်မ်းချင်တ်ာလား …”
“စု ခွင့ပြှုရငပြေါ့ …”
“နမ်းယုံပဲနောျ …”
“အင်းပါ .. နမ်းယုံပါပဲ .. စု ခွင့မြပြုရင် ကိုကို ဘာမှ မလုပပြါဘူး ..”
မင်းမင်းကို sure ဆိုပြီး ထပမြေးနသေေး၍ သူ 100% sure ဆိုပြီး ဖြလေိုကသ်ညတ်ှင် သူမကိုယကြလေးကို သူ့ကုတငပြေါမြှာ လှဲပေးသည်။ မကြန်ှာလေးကမူ သူ့ဘကကြို စောင်းထားပြီး မင်းမင်း ဘာလုပမြယဆြိုတာကို မမှိတမြသုန် စိုကကြှည့န်သည်ေ။ မင်းမင်း ကောငမြလေး ရှကန်မှောစိုးလို့ အဝတတ်ှေ မခွှတတ်ော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ ကုတငစြောင်းတွင် ထိုငန်ရင်ေး ကိုယကြို ခွရင်ေးဘကရြောကအြောင် ဖြေးဖြေးချင်ြး ရှှေ့သည်။ ဖူးသဈစု ပကလြကလြှဲပေးလိုကပြမယေ့ြ ခေါင်းက ခေါင်းအုံးပေါြ မရောကြ၍ မင်းမင်း ခေါင်းက သူမပေါငန်ားကို ငုံ့သှားသောအခါ သူမ ခေါင်းထောငကြှည့ရြသည်။ မင်းမင်း ဘာအရေးအကြောင်းမှ မရှိပဲ ချောမှတန်သညေ့ြ ဒူးခေါင်းဖြေးဖြေးလေးတွေ အပေါဘြကရြှိ အကာအကြယမြဲ့နသညေ့ြ ပေါငတ်ှင်းသားလေးကို ရှရှလေးနမ်းသည်။
“ဟိ .. ဟိ … ခစ် …”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ …”
“ယားလို့ ..ကိုကိုရဲ့…”
“လာမယ် .. လာမယ် .. ဒီထကျ ပိုယားစရေဦးမယ် …”
မင်းမင်း နောကတ်ောကတ်ောကန်ှင့ြ ပြောပြီး ညာတာပါတေးနှင့ြ ဖူးသဈစု၏ စကတဇြဈကို လိုကရြှာကာ ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ ဟသှားသည့ြ တငပြါးနရောတွင် ပန်းရောငပြငတ်ီသားလေးက ဇာအကြကကြှကလြေးတွေ ရံပြီးပေါလြာ၏။ မင်းမင်း စကတအြောကန်ားစကို အောကကြိုဆှဲခတွော့ ဖူးသဈစုက အလိုကသ်ိစွာ သူမတငပြါးတွကေို မှေ့ယာကနေ လှတအြောငကြှှပေးသည်။
“ဝိုး .. လှတယကြှာ …”
“မပြောနဲ့ကြာ … ရှကတ်ယ် ကိုကိုရ ..”
မင်းမင်း မနနေိုငမြထိုငန်ိုင် ထုတဖြောကြာ ခွီးကြူးမိတော့ ဖူးသဈစုက သူမလကလြှမ်းမီသည့ြ သူ့ပေါငကြို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ပုတရြင်း ရှကသ်ံဝဲဝဲလေးနှင့ြ ဆိုသည်။ မင်းမင်း ထပမြပြောတော့ပဲ ပန်းရောငဇြာပငတ်ီလေး၏ အလယန်ရောမှ တွိဂံပုံ ပိတစြပါးပါးလေးကို စိုကကြှည့မြိသည်။ ပငတ်ီတဈခုလုံးတွင် ဒီနရောလေးကသာ အတွင်းဘကကြို မမှငန်ိုငပြဲ ကနွသ်ည့န်ရောများတွငမြူ ဇာအသားအောကကြ ပကတိအသားများကို စိတလြှုပရြှားဖြယ် တွေ့နရသေည်။ တမငတ်ကာများ ဒါလေးကို ဝတလြာတာလား မသိ။ မင်းမင်း ဒီဟာလေးကို ဖယကြာ ကြည့်ခြငွစြိတကြ ထိန်းမရအောင် ဖြစ်တညလြာသည်။
“ဖယလြိုကမြယန်ောြ … ဒါကြီးက ရှုပန်တယ်ေ …”
“ဟှန့ြ .. သူကလည်း .. မပြောချင်တ်ော့ဘူး …”
ဖူးသဈစုက မကြစြောင်းလေးတဈခကြြ ဒိုင်းခနဲ ထိုးရင်း ဖငလြေးကို ကြှပေးသည်။ ပန်းရောငပြငတ်ီလေးအောကမြှ မှငကြှင်းက မင်းမင်းလို အတွေ့အကြုံမနည်းခဲ့သူကိုတောင် စကျကန့ပျိုင်းလောကြ အသကရြှူရပသ်ှားစသညေအြထိ လှပလှန်းပါသည်။ ဘာဆိုဘာမှ မရှိအောင် ပြောငရြှင်းနသညေ့ြ မို့မို့ဖောငဖြောင်း အသားပြငလြေး၏ အလယတ်ှင် အစင်းကြောင်းလေးလို မှောင်းလေးတဈခုသာ အပေါအြောကြ ပြေးကာ ရှိနပေါသည်။ မင်းမင်း လကဖြှင့ြ အသာသပကြှည့သ်ည်။
“အရမ်း နူးညံ့တာပဲ စုရယ် …စုက နရောစုံကို လှတယ် ”
“တကယ် …”
ဖူးသဈစုသည် ခေါင်းအုံးတဈခုကို ဆှဲကာယူ၍ သူမခေါင်းအောကြ ထိုးထည့လြိုကရြင်း မင်းမင်းလုပသ်မွှကို ရငဖြိုလှိုကမြောစွာ ကြည့်န်သည်ေ။ ရှကပြမယေ့ြ ကိုယ့ခြစွသ်ူ၏ ယုယမှုကိုလည်း ခံချင်န်သညေ့ြ သိချင်စြိတကြ ရှိနရော အသားလေးတွတေောင် တဆတဆြတ် တုနသ်လို ဖြစ်သည်။ မင်းမင်း ဟိုပြတဒြီပြတလြုပန်ရမှေ အကြဲကြောင်းလေး၏ အလယလြောကကြ အသားတွန့လြေးကို လကမြနှင့ြ စမ်းသည်။
“အမေ့ …”
“ဘာဖြစ်သှားလို့လဲ .. စု ..”
“မသိဘူး .. တမြိုးကြီးပဲ .. ဘာကြီးမှန်းမသိဘူး …”
မင်းမင်း ကောငမြလေးကို နူးနူးညံ့ညံ့ ပြုံးပြသည်။ ခစွသ်ူလေး၏ အဖြကေ ပကတိဖြူစငလြှန်းလှသညကြို သူသိသည်။ ဆန့ဆြန့ပြှန့ပြှန့ခြင်းထားသည့ြ အိပယ်ာခင်းစလေးကို တွန့လြိမသ်ှားသညအြထိ ဆုပကြာဆှဲထားပုံက ဖူးသဈစု အားတင်းကာ တောင့ခြံထားမှန်း သိသာအောင် ဖောပြှနသည်ေ။ မင်းမင်း လကကြိုပြနဖြယကြာ ဖြူဖြေးလှသည့ြ ပေါငတ်ံလေးတွကေို နရောကအွောင် အပေါဘြကတ်ှန်း၍ ကားထုတလြိုကသ်ည်။ ဒီတော့မှ တင်းတင်းစေ့ကပန်သညေ့ြ အနားသားလေးနှစ်ခုက ကြာသှားပြီး နဲနဲလေး ပိုဟသည့ြ အကြဲလေးတဈခုကို ထပမြှငရြသည်။ မင်းမင်း ဝမ်းလွားမှောကကြာ နရောယူလိုကသ်ည်။
“ကိုကို ကနတ်ော့နောြ …”
မင်းမင်း ဖူးသဈစု အပြောကို သဘောကရွပြနသ်ည်။ တခွားမိန်းကလေးတွလေို “မရှံ့ဘူးလားတို့၊ ဘုန်းနိမ့မြှာပေါ့၊ ငရဲကြီးတို့မှာပဲ” တို့ ဘာတို့မဆိုပဲ အားတုံ့အားနာသံလေးနှင့ြ သူမ၏ အပြုအမူက သူပေးမည့ြ အခစွြ၏ နောကဆြကတ်ှဲအရသာတွကေို မဝဲ့မရဲစောင့စြားနမှန်ေး သိသာသည်။ မင်းမင်း ဖူးသဈစု၏ မကြန်ှာကို မကြည့်တ်ော့ပဲ သူ့မကြလြုံးနှင့ြ တဈတန်းတည်း ဖြစ်နသညေ့ြ အကြဲကြောင်းလေးကိုသာ ကြည့်ပြှီး လကည်ိုးနှင့လြကခြလယကြို အသားနုလေးနှင့ကြပကြာ ပိဈပုံစံမွိုးလုပ်၍ ကားထုတလြိုကသ်ည်။ ထိုရောအခါမှ တင်းတင်းစေ့နေ့သည့ြ အကြဲလေးက မဟချင်ဟြချင်န်ှင့ြ ဟသှားသည်။ ဒီကောငမြလေးသည် တကယ့အြသဈခပြကြွှပလြေးပင်။ မိန်းမတဈယောကြ၏ အင်ျဂါပစ်စည်းသည် မင်းမင်းအတွကတ်ော့ သိပတ်ော့ ဆန်းပြားလှသည့အြရာမဟုတပြေ။ လကခြွိုးရလေို့မရအောငဟြု မဆိုလိုချင်သ်ောလြည်း တောတ်ောမြွားများတော့ အခုအသကအြရှယရြောကသ်ည့အြခွိနတ်ှင် သူတောတ်ောမြွားများ ကြုံခဲ့ဖူးပါသည်။ စပစြပစြုစုနှင့ြ အနီးကပလြည်း လေ့လာခဲ့ဖူးပါသည်။ သို့သောြ ဖူးသဈစု၏ အကြဲကြောင်းလိုမွိုး ခစွစြရာကောင်းသည့ြ အရာလေးကိုတော့ သူ အခုမှ မှငဖြူးပါသည်။ ဘာကြာလဲဟု မင်းမင်းကိုမေးသောြ တောတ်ောမြွားများ မိန်းမတွေ၏ အဝတွင် ကြှကန်ားရှကလြိုမွိုးကာထားသော အဖတလြေးတွကေ ပြင့လြှှာရှကလြေးလို ရှိနတတေသ်ည်။ တခွို့က ခပထြူထူ၊ ခပကြားကား၊ တခွို့ကြတော့ အနည်းငယ် တွန့လြိမန်တတေသ်ည်။ အခု ဖူးသဈစု၏ အနားသတလြေးတွကေ မဆိုစလောကလြေး ခပပြါးပါးလေးရှိပြီး အသားပြငတ်ှကေ ပကတိ ပန်းရောငသ်ား ဖြစ်နသည်ေ။ တောတ်ောြ ဆုတောင်းကောင်းသည့ြ ကောငမြလေးဟု ပြောရမည်။
မင်းမင်းလွှာနှင့ြ ဖရဲသားတဈလုံး၏ အတွင်းသားလို ရဲရဲစိုနသညေ့ြ အရာတွေ ထိလိုကစြဉမြှာပင် ဖူးသဈစု၏ ပေါငတ်ံတွကေ တွန့ခြါသှားသညကြို သူသတိပြုမိ၏။ ဘာဘာညာညာ ညည်းသံများအစား အသကရြှူသံတွသော မှနလြာသညကြို မင်းမင်း ကြားသိနရသေည်။ မင်းမင်း သူ့လွှာကို အထကအြောကစြုနဆြံ လှုပရြှားခိုင်းစလေိုကပြှီး ခစွသ်ူလေးအတွကြ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ယုယပစ်လိုကသ်ည်။ အနားတောင် မယူပဲ ဆကတ်ိုကလြှုပရြှားမှုကြောင့ြ ဖူးသဈစု ဘယလြိုမှ ငှိမင်ှိမမြနနေိုငတ်ော့ပဲ ကိုယလြုံးလေး တလှုပလြှုပဖြစ်သည်။ ခေါင်းကို ဘယပြှနည်ာပြနခြါကာ တဈခကြတ်ဈခကြြ တရှီးရှီးအောသ်ည်။ မင်းမင်းလွှာက အတွင်းသားတွထေဲမှ ပြနထြုတပြှီး အဖုလေးဆီသို့ ကူးပြောင်းသှားသည့ြ အခါတွငမြူ သူမလကတ်ှကေ သူ့ဆံပငတ်ှပေေါြ ရောကလြာသည်။
“ကိုကို … ဘာတွလေုပန်တောလဲ .. ဘယလြိုကြီးမှန်း မသိဘူးကြာ …”
မင်းမင်း အဖုလေးကို ဝလုံးဝိုင်းပေးနရင်ေးနဲ့ပင် သဘောကစွှာပြုံးသည်။ ဖူးသဈစုကို မောကြှည့တ်ော့ သူ့ကိုခေါင်းကလေးထောငကြာ ရီဝဝေလေေး ကြည့်န်တော တွေ့သည်။ မင်းမင်း တမငတ်ကာပင် မကြစြိတဈဖကမြှိတပြှပြီး ထပခြါထပခြါပင် ဘိုးဘိုးအောင် လုပပြဈလိုကသ်ည်။ မကြစြိမှိတပြှတာကိုပဲ အမှငကြပလြို့လား၊ အမှင့ဆြုံးအခွိနပြဲ နီးကပလြာလို့လား မသိ သူ့ဆံပငတ်ှကေို ဆုပကြိုငအြားက ပြင်းထန်းလာသည်။
“ကိုကို ..ကိုကို !!! ..”
ဖူးသဈစု၏ အသံက orchestra တီးဝိုင်းတဈခု၏ အဆုံးသတန်ားသို့ ရောကလြာသည့ြ အသံမွိုးနှင့ြ တစတစ တူလာသည်။ “ကိုကို” ဟု ခေါသ်ံတွေ အဆကမြပြတ် ထွကလြာသည်။ အဆုံးသတ်၌ သူမ၏ လှုပရြှနမှေုက ရုတခြညွြးငှိမကြကြာ လူတကိုယလြုံး ပြော့ခွသှေားသည်။ မင်းမင်း နောကဆြုံးအနနှငေ့ြ အဝလေးကို နှုတဆြကသ်ည့အြနနှငေ့ြ တဈခကြလြကြပြေးလိုကတ်ော့ အရသာက နဲနဲပြောင်းနတော တွေ့သည်။ ဆိုးတော့မဆိုးဘူးဟ စိတထြဲက တွေးပြီး အပေါပြှနတ်ကကြာ အမောဖြနသေညေ့ြ ဖူးသဈစုနားတွငကြပကြာ လှဲသည်။
“ကောင်းတယမြလား .. စု ..”
မင်းမင်း မကြန်ှာပေါြ ဖြဲဆနကြှဲကာ ယှကတ်ငန်သညေ့ြ ရှှရေောငဆြံနှယလြေးတွကေို သပတ်ငပြေးရင်းမေးသည်။ ဖူးသဈစုက သူ့ဘကကြို စောင်းလာပြီး ယဲ့ယဲ့လေး အရငပြှုံးပြသည်။ ပြီးတော့မှ ..
“ကိုကို့ကို အရမ်းခစွသ်ှားပြီ ..”
“တကယ် ..”
“တကယပြေါ့ .. စုဖြင့ြ ဘယလြို ဖြစ်သှားမှန်းတောင် မသိဘူး ..”
“ကောင်းလား … ”
“ကောင်းတယ် ..ကိုကိုက တကယတ်ောတ်ယ် … ”
“ဒါဖြင့ြ ကိုကို့ကို ပြနလြုပပြေးမလား …”
မင်းမင်း ယောငပြှီး ပါးစပကြ ပြောမိပြီးမှ ဖူးသဈစု လန့သ်ှားမှာ စိုးရိမမြိသည်။ ခစွသ်ူလေးနှင့ြ တူယှဉန်ှှဲကာ ပြောခြငွပြမယေ့ြ သူအတင်း တိုကတ်ှန်းချင်တ်ာမွိုးတော့ မလုပခြငွြ။ သူတကယ် မှတမြှတန်ိုးနိုး ခစွန်မေိသညမြို့ ဖူးသဈစုကို ရငထြဲကကို တန်းဖိုးထားသည်။ သူ့ညီတောမြောငသ်ည် ဘောင်းဘီကို ထောကကြာ ခေါင်းထောငပြှီး အပြငကြို ထွကခြငွန်ပမေယေ့ြ မင်းမင်း ပထမဦးဆုံးအကြိမအြဖြစ် လစွလြွူရှူထားခဲ့သည်။
“စု ကြောကတ်ယ် ..ကိုကို ..”
“အင်းပါ ..ကိုကိုလည်း အတင်းမပြောပါဘူး … ဘာရယ် မဟုတပြဲ ပြောမိတာပါ ..”
“အင်း .. စု သိပါတယ် .. စု အဆငသ်င့ြ မဖြစ်သေးဘူး ထငတ်ယ် ..”
ကောငမြလေးသည် သူ့ကို အားတုံ့အားနာသံလေးနှင့ြ မရဲတရဲလေး ပြောရှာသည်။ မင်းမင်း အသိအမှတပြှုသလို ခေါင်းကိုသာ ညိတပြှပြီး နဖူးသားဝင်းဝင်းလေးကို အသာနမ်းသည်။ ကောငမြလေးသည့ြ နှုတခြမ်းထောင့စြှန်းလေးကိုကိုငကြာ သူ့အနမ်းကို မလှုပမြယှကခြံသည်။ သူမပုံစံလေးက တဈစုံတဈခုကို တွကော စဉြးစားနသညေ့ဟြန် ပေါသ်ည်။
“စု .. တကိုယကြောင်းဆနသ်လို ဖြစ်နလေား မသိဘူးနောြ …”
“ကဲ .. ကောငမြလေး .. ထားလိုကတ်ော့ … ဘာမှ ပြောမနနေဲ့တော့ … လာ ညနစော သှားစားကြမယ် ထတော့ ..”
မင်းမင်း ပြောပြောဆိုဆို ကိုယတ်ိုင် လှဲနရောမှ ထသည်။ ဒါပမယေ့ြ ဖူးသဈစုက မထသေး။ မင်းမင်း လကန်ှဈဖကဆြန့ြ၍ ကမ်းပေးလိုကတ်ော့မှ သူ့လကကြို ဆှဲယူ၍ထသည်။ ဒါတောငမြှ ဆှဲထူလိုကသ်ည့အြတိုင်း တဈဆဈခွိုး ထိုငန်သေေးသည်။ မင်းမင်း သူဆှဲခွှတထြားသည့ြ ပငတ်ီလေးကို ကောကယ်ူပြီး ..
“ကဲ .. မချော .. ဘာလဲ ဒါလေးရော.. ဟိုဟာရော ပြနဝြတပြေးရဦးမလား .. တကယတ်ဲ ..”
ဒီလိုဆိုတော့ ဖူးသဈစု “ဟီး ဟီး” ဆိုပြီး ရယသ်ည်။ ပြီးတော့ နှာခေါင်းလေးကို ရှုံ့ပြသည်။ မင်းမင်းလကထြဲက ပငတ်ီကို ဆှဲယူသှားသည်။ မင်းမင်းလည်း ထိုတော့မှ အကရြှငမြရလိုကသ်ည့ြ သူ့အကောငကြို ချော့ဖို့ ရချိုးခန်းဖကြ ထွကလြာခဲ့သည်။ ရှူးပေါကဖြို့လုပတ်ော့ သူ့အကောငကြ သူ့ကို အာခံနသေေးသည်။ မင်းမင်း အသာပြတပြှီး “နပေါဦး သားကြီးရာ .. လကဖြကကြောင်းစားချင်လြငွြ ပလောငတ်ောငတ်ကန်ှေးရတယကြှ ..” ဟု ပြောဆိုဆုံးမရသည်။
ညီအဈကိုချင်ြး ဆိုပမယေ့ြ တဈခါတဈခါတော့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ မကြလညေတ်ာမွိုး ရှိတတသ်ည် မဟုတပြါလားဗွာ …။
🏵️ ရချေားမှချေား သူ့ဘဝ (အပိုင်း ၄ ) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️