ရချေားမွချေား သူ့ဘဝ (အပိုင်း ၄)
ရေးသားသူ – Nat Thar
(အခစွတ်ကျကသိုလတ်ှင် ရေးသားသည်)
မင်းမင်းနှင့ြ ဖူးသဈစု၏ ခစွသ်ူဘဝသည် ပြောစြရာကောင်းပါသည်။ အလိုကသ်ိသော၊ ခစွသ်ူကို ပြောအြောငလြုပတ်တသ်ော၊ အခစွကြို ရပြီးဖြစ်သောလြည်း ပိုပြီး သံယောဇဉတ်ှယအြောငလြုပတ်တသ်ော ခစွသ်ူကြောင့ြ ဖူးသဈစုသည် မင်းမင်းကို နှလုံးသားထဲမှ မှတန်ိုးစွာ ခစွမြိနပြေီဖြစ်သည်။ ခစွသ်ူတို့ သဘောသဘာ၀ စိတကြောကခြှင်းနှင့ြ မကင်းနိုငသ်ည့တ်ိုင် မင်းမင်းက ချော့လိုကလြွှင် သူမသည် ဘယလြိုမှ တင်းမထားနိုငပြဲ ပြော့ကာ သှားစမှဲဖြစ်သည်။ ဖူးသဈစု အဲဒီလောကထြိပင် မင်းမင်းကို ခစွပြါလသည်ေ။
“နင် ကိုမင်းမင်းကို အဲဒီလောကထြိ ခစွတ်ာ လှနတ်ာပေါ့”
ဟု ပုံ့ပုံ့ကဆိုသဖြင့ြ ဖူးသဈစု အခုမှရသည့ြ သူငယခြငွြးအသဈနှင့တ်ောင် နှစ်ရကလြောကြ စိတကြောကလြိုကသ်ေးသည်။ သူမလိုပဲ အဖောင်တန်သညေ့ြ ပုံ့ပုံ့က တောင်းတောင်းပနပြနန်ှင့ြ ပြနလြိုကခြေါမြှ ဖူးသဈစု ပြနစြကားပြောဖြစ်သည်။ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ ပြနအြဆငပြှသှေားတော့ ပုံ့ပုံ့က ခေါင်းတခါခါနှင့ြ သူမခေါန်ကြတေိုင်း “သဈစုတ် … နငတ်ော့ ဆေးမိနပြေီ” ဆိုပြီး စသဖြင့ြ ဖူးသဈစု သူငယခြငွြးကြောကို ထုကာ “ပြနမြခေါပြဲနလေိုကမြှာ” ဟု တုံ့ပြနသ်ဖြင့ြ ပုံ့ပုံ့က နောကပျိုင်းတွင် မင်းမင်းအပေါမြှာ ထားသည့ြ သံယောဇဉကြို စဈတမ်းမထုတတ်ော့ပေ။ ပြောလည်းရမှာ မဟုတဟြု သဘောပေါကလြာသောအခါ သူမက မှှောကပြေးသူတောင် ဖြစ်လာသေး၏။ ဖူးသဈစု မင်းမင်းအကြောင်း ပြောသမွှကို ဒိုငခြံနားထောငသ်ူလည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဖူးသဈစုသည် မင်းမင်းအား အခစွြဦးဆိုသည့ြ သံယောဇဉန်ှင့ြ တွယတ်ာသလို မင်းမင်းကလည်း ဖူးသဈစုကို အခစွဆြုံးဆိုသည့ြ သတမြှတခြကြန်ှင့ြ ယုယမှတန်ိုးသည်။ ထို့အတွကကြှောင့ြ သူသည် ခစွသ်ူအပျိုစငလြေးကို တနဖြိုးထားကာ တတန်ိုငသ်မွှ သူ့ကိုယသ်ူ စောင့စြည်းထားသည်။ ခွင်ျသေ့ ဥပုသစြောင့သ်ညဆြိုတာကို မကြားဘူးကောင်း ဖြစ်နိုငပြမယေ့ြ မင်းမင်း တကယ် ဖူးသဈစုအပေါတ်ှင် အဆုံးစွနအြဆင့ထြိ မရောကအြောင် နသညေဆြိုတာကတော့ ဖြစ်ဖူးသှားပြီ ဖြစ်သည်။ လှယတ်ော့မလှယပြမယေ့ြ တတန်ိုငသ်လောကတ်ော့ သူနထေိုငသ်ည်။ သူ့အိမကြိုလိုကလြာပြီး နောကတ်ဈနေ့ကစ၍ ဆငခြှငသ်ည့အြနနှငေ့ြ မင်းမင်း ဖူးသဈစုကို အိမအြလည် မခေါတ်ော့ပါ။ ဖူးသဈစုကိုယတ်ိုငလြည်း ကြောင်းသငခြန်းစာများနှင့ြ စတင်၍ အလုပရြှုပစြပြုပြီ ဖြစ်သဖြင့ြ ခါတိုင်းလို အခွိနမြပေးနိုငတ်ော့ပေ။ ကြားရကတ်ှမှောဆို သိပတ်ောင် မတွေ့ဖြစ်ကြတော့ပဲ စနေ၊ တနင်ျဂနှလေောကသ်ာ သူတို့ဆုံဖြစ်ကြသည်။ ဒါတောင် မင်းမင်း အလုပကြ စနနေေ့သှားရသေး၍ အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ကြတာ တနင်ျဂနှနေေ့ တဈရကသ်ာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
လှတလြပပြှီး အရှယရြောကြ ခစွသ်ူနှစ်ဦးမို့ တွေ့ကြဆုံကြလွှငတ်ော့ ထုံးစံအတိုင်း အနမ်းအရှိုကလြေးတွကေ ရှိစမှဲပင်။ ထဲထဲဝငဝြငသ်ာ မလုပဖြစ်ကြသေးတာ ဖြစ်သည်။ ဖူးသဈစု တကိုယလြုံးတော့ မင်းမင်း မကိုငဖြူး၊ မနှိုကကြှည့ဖြူးသည့ြ နရောမရှိပေ။ တခွို့ စကတတ်ိုတိုလေး ဝတလြာသော ရကမြွားဆို မင်းမင်းလကကြ အောကကြနလွှေိုကာ ဝငဝြငသ်ှားတတလြို့ ဖူးသဈစုက အဲဒီလိုလုပလြွှင် နောကစြကတတ်ိုတို မဝတတ်ော့ဘူးနောဟြု ပြောထားရသည်။ တဈခုတော့ရှိသည်။ နှစ်ယောကစြလုံးက ထိန်းတော့ထိန်းကြပါသည်။ အရှိနအြရမ်းတကလြာလွှင် မင်းမင်းကသောလြည်းကောင်း၊ ဖူးသဈစုကသောလြည်းကောင်း တဈဦးဦးက ဖယခြှာကာနလေိုကခြှင်းဖြင့ြ ခစွသ်ူသကတ်မ်း တဈလကြောကြွောြ ကြာသညအြထိ ဒီအတိုင်း ရှိနခေဲ့ကြလသည်ေ။ ပြောရလွှင် သူတို့နှစ်ဦး ခစွသ်ူဘဝက outdoor သာ များနပြေီး indoor အဖြစ်သို့ ပြနမြရောကခြဲ့သေးပေ။ outside ၌သာ အခွိနကြုနပြှီး inside မဖြစ်ကြသေးဟု ဆိုလွှငလြည်းရမည် ထငပြါသည်။
သို့သောြ … ဆိုင်းမဆင့ြ ဗုံမဆင့န်ှင့ြ ရှာခလွိုကသ်ည့မြိုးက တိုပါးရိုးအမအြာတီနားက Town Park ထဲတွင် တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကဖြကြ၍ မိုးမမှငလြမမှေင် (တကယလြည်း မမှငသ်ဖြင့ြ) ကြညန်ူးနကြသေော စုံတွဲကို ရှှဲရှှဲစိုသှားစသည်ေ။ ဖူးသဈစု မင်းမင်းရငခြှငထြဲမှ လူးလဲထကာ ဆောငထြားသည့ြ ထီးကို ထုတဖြှင့ကြာလိုကပြမယေ့ြ ထမီအနားသားတွကတေော့ သဲသဲမဲမဲရှာသည့ြ မိုးဒဏမြှ မလှတတ်ော့ပါခွေ။
“ကိုကို ဘယလြိုလုပကြှမလဲ … ထီအောကခြှတွေေ စိုကုနပြှီ …ကြောတွလည်ေး စိုသှားပြီ ထငတ်ယ်..”
“တက္ကစီ ငှားပြီး ပြနမြလား .. စု …”
“အစောကြီး ရှိသေးတာ .. ကိုကိုက စုကို ပြနစြချင်ေပြှီလား …”
ဖူးသဈစု နှုတခြမ်းစူ၍ ပြောသည်။ ဟုတတ်ော့ဟုတသ်ည်။ သူတို့နှစ်ယောကခြငမြွာ တဈပတလြုံးမှ ဒီတနင်ျဂနှတဈေရကထြဲ အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ကြရတာ ဖြစ်သည်။ နောကအြပတဆြိုလွှင် ဖူးသဈစု exam တဈခု ဖြရတေော့မညမြို့ အားဖို့က မသချောလှပေ။ ထိုစာမေးပြဲရှိနသညေ့အြတွကလြည်း သူတို့နှစ်ဦး တိုငပြငပြှီး တိုပါးရိုးဘုန်းကြီးကြောင်းကို ထွကလြာကြတာ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ဘုန်းကြီးကြောင်းဆိုလို့ မှနမြာဆနဆြနလြေး ဝတလြာခဲ့သည့ြ မရှှခွေော၏ ထမီအောကပျိုင်းက မှငမြကောင်းအောငကြို စိုနသည်ေ။ ဒီအခွအနေမွေိုးနဲ့တော့ သူတို့ ပထမ အစီအစဉအြတိုင်း စီတီးဟောသှားလို့ ရတော့မည် မဟုတ်။ ရစေိုနေ၍ တင်းပြောင်းနသညေ့ြ ဖူးသဈစု၏ နောကပျိုင်းအလှက သင်ျကြနမြင်းသမီးနှင့ြ မခွားဖြစ်သှားမည်။ မင်းမင်း ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုကို ခပမြှနမြှန် ခလွိုကပြါသည်။
“ကိုကို့ အိမပြဲ လိုကခြဲ့တော့ကြာ ..”
“အယ် ..”
လွှပစြီးလကလြိုကမြှုကြောင့ြ ဖူးသဈစု မကြလြုံးလေး ဝိုင်းသှားတာ မင်းမင်း တွေ့သည်။ မင်းမင်း ရှင်းပြမညပြှုစဉတ်ှင် နားကြဲမတတ် မိုးခွိမ်းသံကို ကြားလိုကရြသည်။
“အမေ့ …”
ဖူးသဈစု သူ့ကို ကြုံးဖကသ်ဖြင့ြ မင်းမင်းကိုငထြားသည့ထြီးက အရှိနပြကြပြှီး လညထြှကသ်ည်။ မိုးစကတ်ှကလေည်း အလဈကို ချောင်းနသလေား ထငရြလောကအြောင် ထီးခဏဟာသှားသညန်ှင့ြ သူတို့နှစ်ဦး၏ မကြန်ှာတွဆေီ အညိုးနဲ့ရောကလြာသည်။ ဒီတဈခါတော့ ဖူးသဈစု၏အင်ျကြီသည် ရှေ့ပိုင်းပါ စိုသှားပြီ ဖြစ်သည်။
“စု … ဘာမှပြောမနနေဲ့တော့ … အခွအနေကေ မရတော့ဘူး …”
“အင်းပါ .. မပြောတော့ဘူး .. မှနမြှနသ်ှားရအောင် .. မိုးခွိမ်းတာ လန့စြရာကြီး ..”
အစောတုန်းက အငတ်ငတ်ငန်ှင့ြ ဖူးသဈစုခငမြွာ စင်ျကာပူမိုး တဈခကြလြည်း ခွိမ်းလိုကရြော မင်းမင်းကို တိုး၍ ဖကပြှီးတော့ အပြေးအလှှားကို ထောကခြံလသည်ေ။ ရဒေီယိုခတ်တေုန်းက အဆိုတောဘြိုဘိုဟန် ထီးလေးတဈချောင်းနဲ့တော့ အလုပမြဖြစ်ဘူးဟု ဆိုထားခဲ့သညန်ှင့အြညီ သူတို့နှစ်ယောကြ တကယအြလုပမြဖြစ်တော့ပဲ မိုးတွရတွေေေ ကြားထဲမှာ တုန့ဆြိုင်းတုန့ဆြိုင်းနှင့ြ မင်းမင်းအိမဘြကြ လွှောကလြာခဲ့သည်။ စင်ျကာပူမိုးဆိုတာကလည်း မရှာလွှငသ်ာ မရှာတာ၊ ရှာလွှငတ်ော့ ခပကြှမ်းကြမ်းမို့ ခစွသ်ူနှစ်ဦး တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဖကထြားသည့တ်ိုင် လူချင်ြးမထိသည့ြ ဟိုဘကခြှမ်းတွကေ ရှှဲရှှဲကို စိုသှားတော့သည်။
“ဘယသ်ူမှ မရှိဘူးလား ..”
“ဟုတပြါ့ … ပြောဖို့ မေ့နတော .. ဂွိမ်းဈတို့ ဂဟွောသှားကြတယ် … ဘာလဲ .. စုက ဘယသ်ူမှ မရှိတာနဲ့ မဝငခြငွတ်ော့ဘူးလား ..”
“ဟုတပြါဘူး … တိတဆြိတန်လေို့ …”
“ကဲ .. မချော .. စိတထြဲ တမွိုးဖြစ်မနနေဲ့ .. ရော့ ဒီမှာ အခန်းသော့ .. အဲဒီမှာ ဗီဒိုသော့လည်း ပါတယ် .. မှနမြှနဆြနဆြနသ်ာ ဝငပြှီး အဝတဗြီဒိုထဲက အဆငပြှတောနဲ့ ဝငလြဲတော့ … အအေးပတမြယ် .. ပြီးလွှငသ်ာ အခန်းအပြင် ပြနထြှကလြာခဲ့ … ကိုကို ကောဖြီဖြောလြိုကြဦးမယ် …”
မင်းမင်း အခန်းသော့ကို လှမ်းပေးပြီး ဧည့ခြန်းနောကဘြကကြ dry kitchen ဆီသို့ လွှောကသ်ှားသည်။ ဖူးသဈစု မင်းမင်း ထွကသ်ှားရာသို့ တွပြေီး ငေးကြည့်န်သေေးသည်။ ပြီးမှ ဟင်းခနဲ သကပြှင်းခကြာ ကိုကို့အခန်းဘကသ်ို့ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး သှားလိုကသ်ည်။ တကယဆြို သူမလည်း ထမီရစေိုနဖြငေ့ြ အတောအြေးနပြေီ ဖြစ်သည်။ မလဲလို့ မဖြစ်၊ ထမိနအြနားကနေ ရစကေတ်ှကေ ကြမ်းပြငပြေါတ်ောင် ကနွသည်ေ။ မင်းမင်း ကောဖြီဖြောပြှီးသည့ြ အခွိနထြိ ဖူးသဈစု အပြငထြှကမြလာသေးပေ။ မတတန်ိုငသ်ည့အြဆုံး စိုရှှဲနသညေ့ြ သူ့တီရှပကြို ခွှတကြာ ရညဈေပြီး လှမ်းဖို့ အဝတတ်န်းရှိရာ နောကဘြေးဘကသ်ို့ လွှောကလြာခဲ့သည်။
“ကို ..ကို .. အယ် ..”
မင်းမင်းက အခန်းနားအဖြတ် သူ့အခန်းတံခါး ပြင့လြာပြီး ဖူးသဈစု၏ မကြန်ှာဝင်းဝင်းလေး တံခါးနောကကြှယမြှ ပေါလြာသည်။ ကောငမြလေးသည် မင်းမင်း၏ တီရှပအြဖြူတဈထညန်ှင့ြ ပုဆိုးတဈထညကြို ဝတထြား၏။ ပုဆိုးကို ထမီလိုပတကြာ ဝတထြားသဖြင့ြ သူမပုံစံကရယခြငွစြရာတောင် ကောင်းနသည်ေ။ သို့သောြ ရယခြငွစြရာ မကောင်းသညကြ တီရှပအြောကကြ မို့ဖောင်းထွကန်သေော အရာဖြစ်သည်။ ထိုနရောက ဘယလြိုပဲ ယောကြြားလေးအဝတအြစားကို ဝတထြားပမယေ့ြ မိန်းကလေး ဖြစ်ကြောင်းကို ကြှားကြှားဝင့ဝြင့န်ှင့ြ ထုတဖြောကြာပြောနသည်ေ။ ပိုဆိုးသညကြ ဖူးသဈစု ရစေိုသှားသည့ြ ဘရာကိုပါ ခွှတပြဈထားခဲ့ဟနတ်ူသည်။ နို့သီလေးတွနရေောက အရာလေးထငဟြပန်သည်ေ။ မင်းမင်း ထိန်းထားသည့ကြှားမှ စိတလြှတထြှကသ်ှားသည်။
“အမေ့ ..”
ဒီတဈခါ ဖူးသဈစု အာမဒေိတသ်ံ ပြုခွင်းသည် မိုးခွိမ်းသံကြောင့မြဟုတပြဲ ခပကြှမ်းကြမ်း ပြေ့ဖကလြိုကသ်ည့ြ မင်းမင်း၏ လုပရြပကြှောင့ြ ဖြစ်သည်။ အပြငဘြကကြ မိုးသီးမိုးပေါကထြကပြင် ပြင်းထနလြှမည့ြ အနမ်းများ၏ ခေါဆြောငရြာနောကတ်ှင် သူနှင့ြ ဖူးသဈစုသည် တံခါးဝနားကနေ မှေ့ယာပေါသ်ို့ တရှိနထြိုးရောကသ်ှားပြီး ကိုယခြငွြးထပကြာ လဲကသွည်။ တီရှပတ်ဈထည် ကြားကခံနသေေးသောလြည်း ဘရာမပါတော့သည့ြ ရငသ်ားတွေ၏ အထိအတွေ့က တပမြကခြငွစြရာကောင်းလှပါသည်။ မင်းမင်း ဖူးသဈစု၏ နှုတခြမ်းတွကေို မလှတတ်မ်း စုပန်မ်းနရင်ေးက သူ့လကကြို တီရှပအြောကခြှကနေေ ပင့ကြာ ဆှဲလှနပြဈလိုကသ်ည်။
“အမေ့ ..”
ဖူးသဈစု အောရြပြနပြှီ။ မင်းမင်း၏ နှုတခြမ်းသည် ချောမှတန်ုထွေးနသညေ့ြ ရငသ်ားတဈဖကကြို ငုံ့ကာစုပန်မ်းလိုကသ်ောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။ မင်းမင်း တဈဖကကြို ခဲထားရင်း နောကတ်ဈဖကကြို လကန်ှင့ဆြှသည်။ အရငတ်ဈခါ ခစွကြှတုန်းက သူ ဖူးသဈစု၏ အပေါပျိုင်းအလှကို မမှငခြဲ့ရလိုကပြါ။ ဘာဂွာပဲ ဆှဲဖြစ်ခဲ့၍ သူမ၏ အောကပျိုင်းအလှနှင့ပြဲ ရင်းနှီးခဲ့ရသည်။ ထိုအလှနှင့ပြင် သူ ဖူးသဈစုကို 10 out of 10 ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အခုတဖန် မို့အိဖြူဖြေးနသညေ့ြ ရငန်ှဈမှှာကို မှငရြတော့ သူတဈဆယန်ီးပါး ထပပြေးရဦးမည် ထငသ်ည်။ သူ့လကတ်ဈဆုပစြာထကြ နဲနဲလေးပိုမည့ြ သူမ၏ ရငသ်ားတွသည်ေ သားကောင်းမိခငဖြစ်မည့ြ အရိပလြကျခဏာတွနှငေ့ြ ပြည့ဝြသော အလုံးအဝန်းရှိပသည်ေ။ ပန်းသှေးရောင် နို့သီးခေါင်းလေးတွကမေူ ရှညလြည်းမရှည်၊ မှုပလြည်းမှုပမြနပေဲ သူ့လကမြနှင့ြ လကည်ိုး ပြတကြာ ဆော့ကစားလို့ရအောင် အဆငသ်င့ြ ရှိနသည်ေ။ ထိုအရာတွအေားလုံးကို မင်းမင်း လကန်ှင့သ်ာမက ပါးစပန်ှင့ပြါ ကောင်းကောင်း ဆော့ပေးလိုကသ်ည်။ ဖူးသဈစု၏ လကကြမူ ပြီးခဲ့သည့အြကြိမကြအတိုင်း သူ့ဆံပငတ်ှကေို ထိုးဖြကာနသည်ေ။
ဖူးသဈစု ဝတထြားသည့ြ သူ့ပုဆိုးက မှေ့ယာပေါကြို ထပကြာလဲကစွဉကြတည်းက ကြှတခြငွခြငွြ ဖြစ်နရော မင်းမင်းလကကြ နဲနဲထပလြှုပရြှားလိုကသ်ညန်ှင့ြ သူမကိုယမြှ ကြာသှားသည်။ ကြင်းလုံးကြှတသ်ှားအောငတ်ော့ မင်းမင်း ခွထေောကကြို ကူပြီး လှုပရြှားပေးလိုကသ်ည်။ အောကပျိုင်းဗလာ ဖြစ်သှားသညတ်ှင် ကငွလြညခြဲ့ဖူးသော လှငတ်ီးပြောငန်ှင့ြ လွှိုမှောငလြေးက အရငတ်ဈကြိမကြလိုပဲ ခစွစြဖြယ် ခရီးဦးကြိုပြုနသည်ေ။ မှငယ်ုံနှင့ြ စိတထြချင်စြရာကောင်းနသညေမြို့ မင်းမင်း သူ့လကကြို တင်းတင်းစေ့နသညေ့ြ အဝလေးဆီသို့ မဆိုင်းမတွ လှမ်းသည်။ လကခြွောင်းလေးများက အကြဲကြောင်းလေးကို ထိလိုကသ်ညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ ဖူးသဈစု ဆတခြနဲ ခေါင်းထောငကြှည့သ်ည်။
“ကိုကို … စုကို ခစွလြား …”
“ခစွတ်ာပေါ့ စုရယ် …. အသည်းနင့အြောငကြို ခစွတ်ယ်”
ဒီလိုမွိုးမေးခွန်းက သူတို့နှစ်ယောကကြှား ဘာမှ ဆန်းကြယသ်ညမြဟုတပြမယေ့ြ အခုအခွိနမြှာ ဘာဖြစ်လို့ မေးလဲဆိုတာ သဘောပေါကန်သဖြေင့ြ မင်းမင်း လေးလေးနကန်ကပြဲ ဖြပေါသည်။ အပျိုစငမြိန်းကလေးတဈယောကအြတွကြ အခုလိုမွိုး အခွိနတ်ှငကြိုယ့ခြစွသ်ူဆီမှ “ခစွတ်ယ်” ဆိုသည့ြ စကားကို အကြားချင်ဆြုံး ဖြစ်လိမ့မြညဆြိုတာကို သူစာနာမိပါသည်။ လှိုကလြှိုကလြှဲလှဲ ဖြကြေားသည့ြ စကားကြောင့ြ ဖူးသဈစု ကြနပေသ်ှားသည်။ ဘာမှ ထပမြပြောတော့ပဲ ခေါင်းအုံးပေါြ၌သာ အကအွနပြနမြှီထားပြီး မင်းမင်းကို ရီဝဝေေ နှင့ြ စိုကကြှည့န်သည်ေ။ နှုတခြမ်းဖြားလေးတွကေ တလှုပလြှုပဖြစ်နသညေ့အြတွကြ သူမ အရမ်းစိတလြှုပရြှားနမှန်ေးတော့ သိသာလှသည်။ မင်းမင်း ကိုယကြိုနဲနဲရှှေ့ကာ အပေါဘြကတ်ိုးပြီး ဖူးသဈစု၏ မကြန်ှာလေးအား မိုး၍ တရှိုကရြှိုကမြကမြကြ ကြည့်သ်ည်။ မင်းမင်း၏ အကြည့်ကြ ခွင့တ်ောင်းခွင်းဆိုသည့ြ အနကကြိုဆောငပြှီး ဖူးသဈစု၏ တနပြှနအြကြည့်ြ၌မူ ခွင့ပြှုခွင်းဆိုသည့ြ သဘောကို မှငလြိုကရြသောအခါ စမ်းမိထားသည့ြ အဝလေးထဲသို့ လကည်ိုးကို စတင် ထိုးထည့သ်ည်။ တင်းအားတဈခုကို ကြောပြှီးမှ စိခနဲ အထဲကို ဝငသ်ှား၏။ တပျိုငတ်ည်းလို ဖူးသဈစု ပေါငတ်ံနှစ်ဖကကြလည်း ဆှဲဖြင့လြိုကသ်ည့ြ တံခါးရှကမြွားအလား အလိုအလွောကကြားကာ ထွကသ်ည်။
“အင့ျ …”
မကြလြုံးလေး ပြင့လြကြသ်ားနှင့ြ မကြန်ှာလေးမဲ့သှားသည့ြ ဖူးသဈစု၏ ပုံရိပကြ မင်းမင်း နှလုံးသားထဲမှာ စွဲနကစြှာ ထငကြနွြ၏။ သူ စိတမြထိန်းနိုငပြဲ ကောငမြလေး၏ နဖူးပြငကြိုနမ်းသည်။ ဖူးသဈစု မကြတ်ောငလြေးတွေ စင်းကသွည်။ မကြန်ှာလေးက မော့မော့လေး ဖြစ်လာသည်။ မင်းမင်းအနမ်းက မကြခြှံသားမို့မို့လေးတွကေိုဆီ ကူးသှားသည်။ ပြီးတော့ နှာတံလှငလြှငလြေး၊ ထိုမှ ပါးမို့မို့၊ အဆုံးသတ် နှုတခြမ်းပါးလေးပေါရြောကသ်ည့ြ အခွိနတ်ှငမြူ အောကဘြကတ်ှငလြည်း လကည်ိုးတဈချောင်းတောင် မကတော့ပဲ လကခြလယပြါ အထဲကို ရောကန်လပြေေီ။ မင်းမင်း အတင်းကာရော ထိုးထည့သ်ညတ်ော့ မဟုတပြါ။ အငယကြောငအြတွကြ လမ်းကြောင်းပေးခွင်းသား ဖြစ်သည်။ သိပမြကြာခငပြင် အပေါကဝြလေးက အရညတ်ှရှေှဲလာသည်။
မင်းမင်း လကခြွောင်းတွကေို ပြနထြုတပြှီး ကုတငပြေါကြ ဆင်းသည်။ ရငခြုနမြှုအသဈမှာ မွောလှင့န်သေော ဖူးသဈစုသည် မင်းမင်း သူ့အနားမှ ရုတခြညွြးကြာသှားသညတ်ှင် မကြလြုံးတွကေို မဖြင့ခြငွဖြှင့ခြငွန်ှင့ြ လှမ်းကြည့်သ်ည်။ မင်းမင်း အံဆှဲကိုဖြင့ပြှီး အထုပလြေးတဈခုကို ဆှဲယူလာတာ တွေ့သည်။ မင်းမင်းလကထြဲက အရာကို မှငသ်ညန်ှင့ြ ကိုကိုက သူမကို အခစွြ၏အဆုံးစွနသ်ို့ ခေါဆြောငတ်ော့မညဆြိုတာ သဘောပေါကသ်ည်။ ကိုကို သူမအပေါြ ခစွသ်ည့အြခစွကြို သံသယမဖြစ်သဖြင့ြ နောကဆြကတ်ှဲရောကလြာမည့ြ ကိုကို့ အပြုအမူတွကေို မတားမှဈချင်ပြါ။ သို့သောလြည်း လကထြဲကအထုပကြိုမူ ဖူးသဈစု သဘောမကြ။
“ကိုကို .. အဲဒါကြီး စွပမြလို့လား …”
“ဟုတတ်ယ် .. စု … စု စိတထြဲမှ တမွိုး ဖြစ်လို့လား …”
“ဒီအတိုင်းပဲလုပ် .. ကိုကို … စု နောကမြှဆေးသောကလြိုကမြယ် .. ဟိုကောင့ဆြီမှာ ဆောငထြားတာရှိတယ် ..”
ခစွသ်ူလေး၏ စကားကို ကြားတော့ မင်းမင်း အပြောကြှီးပြောသ်ှားသည်။ အမှနတ်ကယဆြို သူလည်း ကနွြးမာရေးအသိကြောင့သ်ာ အစွပသ်ုံးရခွင်းဖြစ်ပြီး ဒါကြီးတပန်ရတောကို သိပတ်ော့မကြိုကြ။ မင်းမင်း လကထြဲက အထုပကြို ပြနခြထွားလိုကပြှီး ကုတငပြေါြ ပြနတ်ကသ်ည်။ ဖူးသဈစု၏ နှုတခြမ်းကို မှတမြှတန်ိုးနိုးဖြင့ြ ပြနန်မ်းသည်။
“ကိုကို ဖြေးဖြေးလုပန်ောြ ..”
မင်းမင်း အနမ်းတွရပေပြှီး သူမနားက ခွာသှားတော့ ဖူးသဈစု မကြလြုံးဖြင့ကြှည့ရြင်း ပြောသည်။ မင်းမင်း ခေါင်းတဈခကြည်ိမ့ပြှပြီး သူ့ဘောင်းဘီကို အခုမှ ခွှတရြသည်။ စကျကန့ပျိုင်းအတွင်း သူ့ကောငကြ မာနအြပြည့န်ှင့ထြှကလြာသည်။ ဖူးသဈစုကို ကြည့်တ်ော့ သူမ မကြလြုံးတွေ ပြနမြှိတထြားသညကြို တွေ့သည်။ မင်းမင်း ဒါလည်း ကောင်းတာပဲဟု တွေးလိုကမြိသည်။ တောကြှာနေ အလကားသကသ်ကြ ချော့မော့နတောနှင့ြ အခွိနကြုနန်ေဦးမည်။
“အမေ့ ..”
သူ့ထိပန်ှင့တ်ေ့ကာ ထောကလြိုကစြဉမြှာပင် ဖူးသဈစုက သူမထုံးစံအတိုင်း ယောငအြောသ်ည်။ မကြလြုံးကတော့ ပြင့မြလာပါ။ မင်းမင်း ဖူးသဈစု၏ ပေါငရြင်းသားနှစ်ဖကကြို လကန်ှင့ဆြုပကြိုငထြိန်းပြီး တဈခကြတ်ည်းနှင့ြ ဝငအြောင် အားနှင့ြ ဖိထည့သ်ည်။ ဗှဈဆိုသည့ြ အသံက မတိုးမကယွမြှညပြှီး သူ့ထိပကြ ကြှံဝငသ်ည်။ နုးညံ့အိထွေးမှုနှင့အြတူ စေးပိုငတ်င်းကြပသ်ည့ြ အရသာက တွဲ၍ ရရှိသည်။ မှိတထြားသည့ြ ဖူးသဈစု မကြလြုံးတွေ ပြနပြှင့လြာသည်။
“ကို ..ကို !!”
ဝိုင်းဝိုင်းလေး ဖြစ်သှားသော ကောငမြလေး၏ မကြလြုံးများက အထိတတ်လန့ြ ဖြစ်နသညေ့ပြုံပေါန်သည်ေ။ မင်းမင်း ထိန်းကာကိုငထြားသည့လြကကြို ပြနထြုတပြှီး ပါးပြငမြို့မို့လေးကို ဖြဖြလေး ပြတပြေးသည်။ ဖူးသဈစု မကြန်ှာလေးက စောင်းလာပြီး သူ့လကကြို လိုကန်မ်းသည်။ ဖူးသဈစု၏ နှုတခြမ်းပါးလေးတွကေ သူ့လကမြကို ထိကာ နမ်းနခွေိနတ်ှင် သူ နောကထြပ် နည်းနည်းရှေ့တိုးလိုကသ်ည်။ ဖူးသဈစု နှုတခြမ်းက ဟသှားပြီး မင်းမင်းလကမြကို ကိုကသ်ည်။
“အား ….”
“နာသှားလား …”
“ခစ် .. ခစ် … ဟီး .. ဟီး ..”
ဒီစကားကို နှစ်ယောကစြလုံး ပျိုငတ်ူမေးမိကြသည်။ မေးကြမညပြေါ့ အောလြိုကသ်ည့ြ “အား” ဆိုသည့ြ အသံက နှစ်ယောကပြူး အသံဖြစ်နကြတောကိုး။ ပြီးမှ ဖူးသဈစုရော မင်းမင်းပါ တိုငပြငမြထားပဲ တူတူ ရယမြိကြပြနသ်ည်။ မင်းမင်း စိတလြှတကြိုယလြှတ် ရယမြိသဖြင့ြ ကိုယကြိုကော့လိုကသ်လို ဖြစ်သှားရာ သူ့အကောငကြ တင်းခနဲနအေောင် နောကထြပတ်ိုးဝငသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ တင်းရင်းနသညေ့ြ ညှဈအားအပြင် ထိပတ်ည့တ်ည့မြှ တောင့ခြံထားသည့ြ အရာတဈခုနှင့ပြါ လာတိုးသည်။
“ကို ..ကို …”
“ရလား … စု …တောတ်ောတ်ော့ ဝငန်ပေါပြီ …”
“ရတော့ရတယ် .. ဒါပမယေ့ြ နာလည်းနာတယ် …”
“ဒါက အစမို့လို့ပါကြာ .. နောကတ်ော့လည်း အဆငပြှသှေားမှာပေါ့ … ဘယအြရာမဆို အစမှာ ခကခြဲတာပဲကို .. ဟီး .. ဟီး ..”
မင်းမင်း ကောငမြလေး စိတအြာရုံပြောင်းအောင် နောကသ်လို ပြောငသ်လိုနဲ့ ဟိုပြောဒီပြောတွေ လုပရြသည်။ အောကဘြကတ်ှငလြည်း ခါးကိုသုံးပြီး မသိမသာလေး ထုတခြညွြ သှင်းခညွန်ှင့ြ ဆှပေးသည်။ တင်းကြပမြှုက ပြပြေောကမြသှားသည့တ်ိုင် အရညတ်ှရှေှဲနပြေီမို့ ဝငန်သညေ့ြ အပိုင်းကတော့ အဆငပြှပြနှေငေ့ြ လှုပရြှားလို့ရနသည်ေ။ ဖူးသဈစု မကြန်ှာက ပုံမှနအြတိုင်း ပြနဖြစ်လာသောအခါ မင်းမင်း သူမပုခုံးနှစ်ဖကကြို မိမိရရဆှဲပြီး နှုတခြမ်းပါးလေးကို ဖိကာစုပန်မ်းသည်။ ဖူးသဈစုကလည်း သူအနမ်းကို တုံ့ပြနပြါသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အနမ်းက အခွိနပျိုင်းခနအတွင်း အရှိနမြှင့တ်ကသ်ည်။ ဖူးသဈစု အနမ်းတွေ၌ မေ့မောနလေောကပြှီဆိုသည့ြ အခွိနမြှ မင်းမင်း အသကကြိုအောင့ပြှီး လှုပရြှားလိုကြ၏။
“အိ ….”
နှုတခြမ်းချင်ြး မလှတအြောင် စုပန်ားထားသည့ကြှားက ဖူးသဈစု၏ ညည်းသံက အပြငဘြကကြို လွှံကာကြသည်။ ကောငမြလေးသည် ပေါငတ်ံတွတဆေတဆြတ် တုံသှားယုံမက ရငတ်ှပင်ေ ကော့ကာတကသ်ညကြို မင်းမင်းက ကိုယခြငွြးကပထြား၍ သိလိုကသ်ည်။ မင်းမင်း ဒီအခွိနသ်ည် သနားညှာတာနလေို့ အလုပမြဖြစ်နိုငဟြု တွကဆြကာ အတားအဆီးကို ကြောလြှှားလိုကန်ိုငပြှီ ဖြစ်သည့ြ သူ့ထိပကြို အဆုံးစွနထြိရောကအြောင် ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။
“ကိုကို !!! …”
အောကဘြကကြို အာရုံစိုကကြာ လုပလြိုကရြသည့အြပြင် ဒီတဈခကြကြ တောတ်ော့ကြို ပြင်းထနသ်ညမြို့ ဖူးသဈစု ခေါင်းခါလိုကသ်ညတ်ှင် မင်းမင်း နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့မထားနိုငတ်ော့ပါ။ ဖူးသဈစုမကြရြညကြှညလြေးတွေ ဝဲနသညေ့ြ မကြဝြန်းနှင့ြ သူ့ကို စိုကကြာကြည့်န်သည်ေ။
“ဆောရီး … စု .. ဒီလိုမလုပရြင် …”
“အင်း .. ကြှတ် .. ကြှတ် … အကုနလြုံး ဝငသ်ှားပြီလား ..”
“ဝငသ်ှားပြီ .. ထပသ်ှင်းစရာလည်း မရှိတော့ဘူး …ဟီး ဟီး …”
ဖူးသဈစု ထောကထြားသည့ြ သူ့လကမြောင်းကို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ဖြန်းခနဲ မှညအြောငပြင် ရိုကသ်ည်။ ဒီလိုအရိုကတ်ှင် လှုပလြှုပရြှားရှား ဖြစ်သှားလို့ထငသ်ည်။ သူမ မကြန်ှာလေးက အနည်းငယ် မဲ့တကသ်ှားပြနသ်ည်။
“အီး …. ထပသ်ှင်းလည်း .. ဗိုကထြဲက ဖောကထြှကဖြို့ပဲ ရှိတော့တယ် …”
“မထွကပြါဘူး … စုကလည်း … ဒါမွိုးလုပလြို့ ဗိုကပြေါကသ်ှားတယဆြိုတာ ကြားဖူးလို့လား ..”
“တောပြှီ ..တောပြှီ .. ပေါကတ်တကြရတွေ မပြောနဲ့တော့ … လုပမြှာလည်း လုပတ်ော့ .. ဒီမှာ ခံထားရတာ မစားသာဘူး …”
“ကဲ .. ဒါဖြင့ြ စပြီနောြ … မရဘူး ဆိုရငသ်ာ ပြော …”
တကယလြုပတ်ော့လည်း မင်းမင်း ဖူးသဈစုကို အံ့သှရပြနသ်ည်။ ကောငမြလေးသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပမယေ့ြ “နာသည်”၊ “အောင့သ်ည်”၊ “မခံနိုငဘြူး” ဆိုပြီး တဈခွန်းမှ မပြော။ မင်းမင်း ပုံမှနအြတိုင်း ဖြေးဖြေးချင်ြး လုပပြေးနတေုန်းက မကြလြုံးလေး မှိန်းကာ ငှိမပြှီးတော့ခံသည်။ ရလောကပြှီ ထငပြှီး tempo တငလြိုကတ်ော့လည်း သူ့လညပြင်းကို သိုင်းဖကကြာ အသံတိုးတိုးနှင့ြ ညည်းရင်း တောင့ခြံထားသည်။ သူမကတောငမြှ အားပေးအားမှှောကသ်ည့ြ သဘောနှင့ြ မင်းမင်း ကြောကုန်းကို ပြတပြေးသေးသည်။ ဖငသ်ားတွကေိုလည်း လကသ်ည်းနှင့ြ တဈခကြတ်ဈခကြြ ကုတခြှဈသည်။ ဒီလိုဆိုတော့ မင်းမင်း ဘယလြိုမှ ထိန်းမထားနိုငတ်ော့ပဲ စိတလြှတထြှကသ်ှားသည်။ ညှာမနတေော့ပဲ ခပပြှင်းပြင်း၊ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ခြကြတ်ှကေိုသာ ဆကတ်ိုကြ အသုံးပြုသည်။
တင်းကြပစြီးပိုငသ်ည့ြ အရသာက ကောင်းလှန်းအားကြီးနရော မင်းမင်း စိတတ်င်းထားသည့ကြှားမှ နာရီဝကကြွောကြွောကြှာခွိနတ်ှင် ဘယလြိုမှ တားထားလို့မရတော့ပါ။ အသဈစကစြကြ မှောင်းလေးထဲကို သူ့အရညတ်ှေ အပြည့ြ flood ဖြစ်သညန်ှင့မြခွား ပန်းသှင်းလိုကခြှင်းဖြင့ြ အဆုံးသတလြိုကသ်ည်။ အစွပမြပါသည့အြတွကလြည်း အရသာက ပိုရှိနသညေဟြု သူခံစားရသေးသည်။ မင်းမင်း မိနဈတောတ်ောကြှာသည့တ်ိုင် အငယကြောငကြို ပြနမြထုတဖြစ်။ ဖူးသဈစု ပုခုံးနှစ်ဖကကြို အားရပါးရ ဖကထြားရင်း ငှိမသ်ကန်မေိသည်။ နောကတ်ော့မှ သူအသိပြနဝြငလြာပြီး ဖူးသဈစုကိုယပြေါမြှ ကြှ၍ သူမဘေးမှာ ဝငလြှဲရသည်။ လူချင်ြးကြာသှားသလို တသားတည်း ဖြစ်နသညေ့ြ အရာတဈခုက ပြနလြညထြှကခြှာသှားသညကြို သိလိုကလြို့ ထငသ်ည်၊ မကြလြုံးလေး မှေးကာ အသကကြို ပုံမှနဖြစ်အောင် ရှူနရသေည့ြ ဖူးသဈစု မကြလြှှာလေးတွေ ပြင့လြာသည်။ သူမဘေးနားတွင် ကပကြာ ရှိနသညေ့ြ မင်းမင်းကို မှငတ်ော့ ခေါင်းကို သူ့ဘကရြောကအြောင် အနည်းငယ် တိုးကပသ်ည်။ မင်းမင်း လကမြောင်းတဈဖကကြို ဆန့ထြုတပြေးလိုကသ်ညတ်ှင် သူမခေါင်းက သူ့လကမြောင်းပေါြ အလိုကသ်င့ြ ရောကလြာသည်။ ပါးချင်ြးထိကပထြားသည့ြ ခစွသ်ူနှစ်ဦးသည် ရငခြုနသ်ံအသဈစကစြကတ်ဈခု၏ လမ်းကြောင်းပေါတ်ှင် တူယှဉတ်ှဲကာ ရှိနလတေေော့သည်။
*** *** ***
တဈဦးနှင့တ်ဈဦး မှတန်ိုးယုယကြငန်ာစွာ မခွဲမခွာတမ်း ရှိနတတေသ်ည့ြ ခစွသ်ူစုံတွဲကို lovebirds ဟု အင်ျဂလိပစြာတွင် တငစြားခေါဆြိုကြသောြ ထိုအသုံးအနှုန်းသည် မင်းမင်းနှင့ြ ဖူးသဈစုအတွကြ ရာခိုငန်ှုန်းတောတ်ောမြွား မှနပြါသည်။ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် ခစွခြှင်း၏ အဆုံးစွနသ်ို့ ခဉွြးနှင်းဝငရြောကခြဲ့ပြီးနောကြ တဈဦးနှင့တ်ဈဦး သံယောဇဉြ ပို၍ ခိုငမြှဲလာသလို ပြင့လြင်းစွာလည်း ပြောဆို ဆကဆြံလာကြသည်။
“ကိုကို … အဲဒီလိုမွိုးလုပ် … အင်း … ဟုတပြှီ ….. အဲဒီလိုမွိုး …”
မင်းမင်းက သှယလြသွည့ြ သူမပေါငတ်ံတွကေို ပြေ့ပိုကကြာ အောကကြနပငေတ်င့သ်ော နည်းဖြင့ြ ကော့ကော့ဆောင့ပြေးလွှင် ဖူးသဈစု နှုတမြှ အထကပြါအတိုင်း ဖြင့ဟြ၍ ညည်းတတသ်ည်။ တဈခါတဈခါ ဘေးဘကထြောကကြာ ကုန်းထားပေးသည့ြ သူမ၏ နောကန်ားကနေ တဖတဖြတမြှညအြောင် ဆောင့န်ရောမှ ရုတခြညွြး ရပခြိုင်းတတသ်ည်။ ပြီးမှ အဆုံးထိထည့ထြားပြီး ကြိတဆြောင့ပြေးကြာနောြ ဆိုပြီး ခိုင်းချင်လြည်း ခိုင်းတတသ်ေးသည်။ သူမ အပေါကြ နရောယူပြီး တကဆြောင့သ်ည့အြခါမွိုးတွငမြူ ခံစားမှု ဒီဂရီ မှင့တ်ကလြာပြီဆိုလွှင် မင်းမင်းလကတ်ှေ ဟိုလွှောကပြှတ် ဒီလွှောကပြှတ် လုပန်တောမွိုးကို ဖူးသဈစု မကြိုကြ။ မို့ဝန်းအိထွေးသော သူမ၏ ရငသ်ားတွကေိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆူဖြိုးတင်းရင်းသော တငသ်ားများကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဆုပကြာကိုငထြားခိုင်းတတသ်ည်။
ဖူးသဈစု၏ ဟနဆြောငမြှု ကင်းမဲ့ကာ ပကတိ အရှိကိုအရှိအတိုင်း ဖြင့ပြှောတတမြှုတို့က မင်းမင်းကို တဈခါတဈခါ ပေါကကြှဲထွကသ်ှားစတတေသ်ည်။ ဟိုတဈနေ့က ဖူးသဈစု သူ့ကိုပထမဦးဆုံး အကြိမအြဖြစ် ပါးစပန်ှင့ြ လုပပြေးသည်။ မင်းမင်းနှင့ြ ဖူးသဈစု ဒီကြားထဲ အခွိနရြလွှင် ရသလို ခစွပြှဲဝငခြဲ့ကြသောလြည်း သူမ ပါးစပန်ှင့ြ ခစွပြေးသညကြတော့ ဒီတဈကြိမကြ ပထမဦးဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ မင်းမင်းကိုယတ်ိုငကြ ဘာရယကြှောင့မြှန်းမသိပဲ ဖူးသဈစုကို ထိုသို့လုပခြိုင်းဖို့ အားနာနသလေို ဖြစ်လို့ ထုတမြပြောဖြစ်ခဲ့တာကြောင့လြည်း ပါပါသည်။ ယဘေူယအွားဖြင့ြ သူတို့နှစ်ဦး တွေ့ကြလွှင် မင်းမင်းကသာ လကြပြေးခဲ့ပြီး စိတထြလာသညန်ှင့ြ လုပကြှကိုငကြှ၊ ဆောင့ကြှဆောကြှ အဆင့ကြို ကူးကြတာပဲများသည်။ ထို့နေ့ကတော့ ဖူးသဈစုကိုယတ်ိုင် ဖြင့ဟြ တောင်းဆိုခွင်း ဖြစ်သည်။
“ကိုကို ..ကိုကို့ဟာကြီးကို စု လကြကြှည့ခြငွတ်ယ် …”
“ဟေ …”
နှစ်ဦးသား ပြေ့ဖကန်မ်းရှုတန်ရောမှ မကြန်ှာချင်ြးကြာသှားသညတ်ှင် ဖူးသဈစုက သူ့ဟာကြီးကို လှမ်းကိုငသ်ည်။ အဝတအြစားကင်းမဲ့နတော ကြာခဲ့သည့အြပြင် ဖကရြမ်းပြတသ်ပမြှုတွေ အရှိနတ်ကန်ပြေီမို့ မင်းမင်းလိငတ်ံက စံခွိနမြီ မာတောငတ်ကန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ ခါတိုင်း ဒီလိုအခွိနမြွိုးဆို ဖူးသဈစုကသောလြည်းကောင်း၊ သူကသောလြည်းကောင်း ညီလေးနဲ့ ညီမလေးကို မဆိုင်းမတွ ပေးဆော့စခေဲ့သညသ်ာ။
“စုက .. တကယ် စမ်းကြည့်ခြငွတ်ာလား …”
“အင်းပေါ့ … တွေ့တိုင်း ကိုကိုကပဲ စုဟာလေးကို လကြပြေးနတောမလား … အဲဒါနဲ့ စုက ပြနစြမ်းကြည့်ခြငွန်တော …ဘယလြိုအရသာရှိလဲသိချင်လြို့ …”
ဖူးသဈစု အပြောကြောင့ြ မင်းမင်း လိငတ်ံ ဆတခြနဲ တုနခြါသည်။
“အယ် ..ကိုကို ဖြစရောမလိုတော့ဘူး .. ကိုကို့ညီလေးက သဘောတူတယဆြိုပြီး ခေါင်းညိတပြှနပြေီ … ဟိ … ဟိ ..”
ဖူးသဈစု သူ့ဘေးကနေ ထကာ အောကကြို လွှောဆင်းသှားတော့ မင်းမင်း မတားမှဈပါ။ မလုပတ်တ် မကိုငတ်တန်ှင့ြ အဆငမြပြမှော စိုးလို့၊ သူမဘကကြ ခေါင်းအုံးကို ကောကကြာ သူ့ခေါင်းနောကတ်ှင် ထောင်၍ ထိုးလိုကပြှီး ကိုယကြို နဲနဲလွှောကာ မတထြားလိုကသ်ည်။ ပြောစရာရှိလွှငပြှော၊ သငစြရာရှိလွှငသ်ငရြအောင် ဖြစ်သည်။ ဖူးသဈစု သူ့ပေါငကြှားတွင် နရော ဝငယ်ူပြီး ပုဆဈတုတလြေးထိုငကြာ ဆံပငတ်ှကေို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ အရငဘြေးတဈဖကသ်ို့ သိမ်းသည်။ ပြီးမှ သူ့ပေါငကြှားကို မကြန်ှာအပသ်ည်။ မကြန်ှာကကြကြို ဖောကထြှင်းမည့အြလား ထောငန်သညေ့ြ မင်းမင်းလိငတ်ံက သူမမကြန်ှာရှေ့တွင် ကာဆီးကာဆီးနှင့ြ ထောငထြောငကြှီး ဖြစ်နသည်ေ။ ထိုမှငကြှင်းကြောင့ြ မင်းမင်း ဘယလြိုလုပရြမညဆြိုတာကို ပြောဆိုပေးဖို့တောင် မေ့သှားသည်။ သို့ပမယေ့ြ ဖူးသဈစု မင်းမင်း အပြောကို စောင့မြနပေါ။ မင်းမင်းကို ကြည့်န်လကြေကြ သူမပါးစပကြို ဟကာ သူ့ကောင်၏ ထိပကြို ငုံ့လိုကသ်ည်။ နရောချင်ြး မတူပမယေ့ြ ဖူးသဈစု၏ကိုယထြဲကို ပထမဦးဆုံးအကြိမအြဖြစ် ရောကသ်ှားတုန်းက ခံစားခကြမြွိုး မင်းမင်းခံစားရပါသည်။ ဘယယ်ောကြြားသား မဆို ပထမဦးဆုံးဆိုသည့ြ အသိသည် အလိုလို သှေးကြှလာအောင် ဆှဲဆောငန်ိုငသ်ဖြင့ြ မင်းမင်း ခံစားမှုက ခကြခြငွြးဆိုသလို ထကြှလာသည်။
“စု ဖြေးဖြေးနောြ .. အရမ်း မလုပန်ဲ့ .. .အသကရြှူရခကန်မယ်ေ …”
“အိ … အု … အု …”
ကောငမြလေး ထပမြံ၍ ခေါင်းကို ငုံ့ခလွိုကသ်ဖြင့ြ မင်းမင်း အမှနလြှမ်းတားရသည်။ ဖူးသဈစုက,တဈခုခု ပြနပြှောပမယေ့ြ ဘာပြောမှန်း မသိပဲ ဗလုံးဗထွေးအသံများသာ ထွကလြာသည်။ ထိုအခွိန်၌ သူ့လိငတ်ံက တဈဝကကြွောကြွောလြောကြ ဝငန်သညေ့အြပြင် အာခေါငကြိုထောကန်ပြေီမို့ မင်းမင်း စိုးရိမသ်ှားသည်။ သူထငသ်ည့အြတိုင်းပင်
“အဟှတ် … အဟှတ် ….”
ပါးစပထြဲ အစာအပြည့အြသိပန်ှင့ြ ရှိနတေုန်း အလောတကြီး စကားပြောမိသူတိုင်း ခံစားမှုမွိုးကို ဖူးသဈစု ခံစားလိုကရြသည်။ ကမန်းကတမ်း သူ့ဟာကြီးကို ပြနခြွှတပြှီး မကြန်ှာကို ဘေးကိုလှည့ကြာ ချောင်းဆိုးသည်။ အလငွစြလို ပါးစပထြဲက ပြနထြုတလြိုကမြှုက မင်းမင်းကိုလည်း ခံရခကအြောင် ပြုလုပခြဲ့ပါသည်။ ဒီလိုအခွိနမြွိုးဆို အရမ်း ဆန်းစတဈဖြစ်နပြေီ ဖြစ်သည့ြ သူ့ထိပခြေါင်းနှင့ြ ဖူးသဈစု အပေါသ်ှားလေးတွကေ မလှတ် ဖြစ်သှားသည်။ မနာပမယေ့တ်ောတ်ောတ်ော့ ကငွတ်တသ်ှား၏။ ဖီလငလြည်း နည်းနည်း ပကြသ်ှားရသည်။
“အယ် …ကိုကမြိသှားတာလား ….အဟှတ် ….”
“ရတယ် … ပြသနာမရှိဘူး .. စုဘာသာပဲစု အဆငပြှအေောင် လုပြဦး … ရသေောကြဦးမလား …”
“ဟီး .. ဟီး … ရတယ် .. စု စကားပြောမိလိုကလြို့နဲ့ တူတယ် …”
“ဟုတတ်ယ် … ဒါမွိုးဆိုတာ စကားပြောရတာ မဟုတဘြူး .. အလုပန်ဲ့ သကသ်ပြရေတာ …”
မင်းမင်း ကြံဖန်၍ နောကလြိုကတ်ော့ ဖူးသဈစုဆီမှ မကြစြောင်းအပြင် လကစြောင်းပါ ရလိုကသ်ည်။ ပေါငကြို လာဆိတသ်ည့ြ ဒဏကြ မနာပမယေ့ြ ကြနပေသ်ှားအောင် ဟနဆြောင် အားခနဲ အောပြှရသည်။ ပြီးမှ မလုပတ်တ်၊ လုပတ်တန်ှင့ြ ဆကလြုပန်လွှင်ေ အခွိနကြုနသ်ှားတာသာ အဖတတ်ငတ်ော့မညမြို့ အဓိကကိုပဲသှားရန် ပြောလိုကသ်ည်။
“စု ..ကိုကိုတို့ လုပကြှရအောငကြှာ … အဲဒါကြီးက နောကမြှ လုပတ်ော့ …”
“ဟာကြာ .. မရဘူးကိုကိုရာ … ဒီမှာ စုက ကိုကိုနဲ့ နောကတ်ဈခေါကတ်ှေ့လွှင် စမ်းကြည့်မြယဆြိုပြီး စိတကြူးထားတာ …”
ဖူးသဈစုက ပြောလည်းပြောယုံမက မင်းမင်း နရောရှှေ့သှားလို့ မရအောင် သူ့လိငတ်ံကို ဖမ်းဆှဲထားသည်။ ဖူးသဈစု တဈခါတဈခါ အဲဒီလိုမွိုး ဇွတရြှတန်ိုငလြှသည်။ သူမ လုပခြငွတ်ာ ဒါဆိုဒါမှ ဖြစ်သည်။ မင်းမင်း အလွှော့ပေးကာ လကကြိုထောကကြာ ကြှမလို ဖြစ်တာကို ရပလြိုကရြသည်။
“အေး နောြ … အဲ့ဒီလို စမ်းချင်တ်ာ အကြောင်း မဟုတဘြူး …တောကြှာညကိုကိုက မထိန်းနိုငပြဲ ထွကသ်ှားမှ ဟုတပြဲ့ဖြစ်နမယ်ေ …”
မင်းမင်းက ခွိမ်းချောကလြိုကပြမယေ့ြ ဖူးသဈစုက ကြောကမြသှားပါ။ ကြောကမြသှားသည့အြပြင် မကြန်ှာက စပဖြှဲစပဖြှဲနှင့ြ ပြောသည့ြ စကားတဈခွန်းကြောင့ြ မင်းမင်း သှေးတောငမြှ နားထငတ်ကဆြောင့သ်လို ခံစားရသည်။
“ထွကလြည်းရတယ် .. စာအုပတ်ှထေဲမှာ ရေးထားတာ အဲဒါက မိန်းကလေးတွနေဲ့ တည့တ်ယတ်ဲ့ .. ဟီး .. ဟီး ..”
“အမ် .. ဒီကောငမြလေးကတော့နောြ … မနိုငဘြူး …”
“မနိုငဘြူး မလုပန်ဲ့ … စုက ပြီးရင် မှင်းစီးဦးမှာနောြ … ဒီနေ့ပဲ သချောတွေ့ရတာ .. ကြားရကဆြို နောကကြမွှာနဲ့ အလုပသ်ိပဖြစ်တာ မဟုတဘြူး ..”
မင်းမင်း လကလြွှော့လိုကရြပါသည်။ ဖူးသဈစု ပြောတာလည်း ဟုတသ်ည်။ ဒီရကပျိုင်းအတွင်း မင်းမင်း အလုပကြ နည်းနည်းများနသဖြေင့ြ ညနခင်ေးတွဆေို သိပလြဈထွကလြို့ မရတော့ပါ။ ကြနကြရဈလောင်းသည့ြ ရကကြ စိပလြာသလို၊ Client’s Rep (Representative) ကလည်း တဈခါတဈခါ လာကြည့်တ်တသ်ညမြို့ မင်းမင်း ဆိုကမြှာနရတော များလာသည်။ အပြငကြို ထွကလြို့မရတာ မဟုတသ်ောလြည်း စိတအြေးလကအြေး မရှိလှသညမြို့ သူတို့တွေ ဒီလိုမွိုး ခစွတ်င်းနှောသည့ြ အဆင့သ်ို့တော့ မရောကဖြစ်ကြပါ။ အပြငမြှာပဲ တွေ့ဖြစ်တာများပြီး မင်းမင်း အလုပကြ အငဂြငွန်ီယာကောငလြေးက ဖုန်းဆကကြာ အကြောင်းကြားလွှင် သူရောကသ်ည့န်ရောက တက္ကစီငှား၍ ပြနပြှေးရတတသ်ည်။
ဖူးသဈစုကတော့ မင်းမင်းအပေါမြှာသာမက၊ အလုပကြိဈစကိုပါ နားလညတ်တသ်ူမို့ ဘာမှ မပြောရှာပေ။ ပုံမှန် ရုံးဆင်းခွိန် ဖြစ်လို့ အားပြီဆိုသည့ြ အခါမွိုးရောကလြို့ ခစွကြှမညဆြိုတော့လည်း ဖူးသဈစုက သိပလြကမြခံချင်ြ။ သူမ အကြောင်းပြခကြကြ အိမပြှနန်ောကကြမွည် ဆိုတာ ဖြစ်သည်။ ဆရာမိုးက အပသ်ှားသည့ြ သူ့ညီမဝမ်းကြဲဆိုသည့ြ အနတ်ီကြီးက တခွားနရောတွတွင်ေ ဘယလြောကခြတ်မှေီခတ်မှေီ အိမပြှနန်ောကကြလွို့တော့ မရ ဆိုတာ မှာထားသည်။ ဖူးသဈစုမှ မဟုတ် သူတို့ တဈအိမလြုံး ထိုအတိုင်းဖြစ်ပြီး အနကြယတ်ငမြောငကြိုယတ်ိုငလြည်း အလုပပြှီးပြီးချင်ြး အိမကြို ပြနလြာသူ ဖြစ်သည်။ ဒီတော့ အားလုံးနဲ့ ရောယောငပြှီး ဖူးသဈစုလည်း အိမကြို ရှဈနာရီမထိုးခင် အရောကပြှနရြသည်။ စင်ျကာပူလို နိုငင်ံမွိုးမှာ နတေဲ့သူကို ညရှဈနာရီ မတိုငခြင် အိမပြှနရြမညဆြိုတာ ဟာသပကြလြုံးတဈခုလို ဖြစ်သောလြည်း သူမကို ကြည့်ရြှူစောင့ရြှောကထြားသညဆြိုသည့ြ ခံစားမှုနှင့ြ ဖူးသဈစုခငမြွာ အားနာရရှာသည်။ လုပဖြစ်ကြလငွတ်ောငမြှ သူမဘကကြ တကကြှှမှု သိပဖြစ်မနေ။ မင်းမင်းကလည်း ခစွသ်ူလေးအပေါြ နားလညပြေးထားသညမြို့ နောကပျိုင်း ကြားရကဆြို ညနစောစားဖို့ အစီအစဉြ မရှိလငွြ သိပတ်ောငမြှ မတွေ့ဖြစ်ကြပေ။ အခုလိုမွိုး ရုံးပိတရြကမြှ သူတို့ တွေ့ကြတာ ဖြစ်သည်။
“ပြီးရော ပြီးရော .. မှင်းမကလို့ .. လားပဲ စီးစီး .. လုပခြငွတ်ာသာ လုပတ်ော့ …”
မင်းမင်း ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ နောကလြိုကတ်ော့ ဖူးသဈစုက သူ့ပေါငကြှားထဲ ခေါင်းပြနင်ုံ့သည်။ ပြီးတော့မှ သူပြောတာကို စဉြးစားမိသှားပြီး သူ့ပေါငတ်ဈဖကကြို လကဝြါးလေးနှင့ြ တဖြန်းဖြန်း ရိုကသ်ည်။
“ကိုကိုနောြ .. ယုတမြာတယ် .. စုကို အဲဒီလို ပြောစရာလား …တောပြှီ .. ဘာမှ မလုပတ်ော့ဘူး ပြနတ်ော့မယ် …”
မင်းမင်း သူစတာ လှနသ်ှားမှန်းသိ၍ ထကာချော့ရသည်။ ဖူးသဈစုသည် သူနှင့ြ အားရပါးရ စိတလြိုလကရြ ခစွတ်တသ်ောလြည်း ဒီလိုမွိုးခပရြင့ရြင့ြ အသုံးအနှုန်းတွကေို သုံးတာမွိုးကို မကြိုကြ။ အမှနတ်ကယဆြို မင်းမင်းကိုယတ်ိုငလြည်း အပြဲပြဲနှှဲလာဖူးသည့တ်ိုင် ဒါမွိုးတွေ သိပပြှောခဲ့သူမဟုတ်။ အခုမှသာ စချင်လြို့ဆိုပြီး နောကလြိုကတ်ာဖြစ်သည်။ ပြနတ်ော့မယဆြိုပမယေ့ြ ထိုငရြာမှ မထပဲ ကြောပဲပေးထားသညမြို့ မင်းမင်း ချော့ရတာ သိပမြခကပြါ။ ဟှန်းဆိုပြီး မကြစြောင်းထိုးကာ
“ကိုကဖြှတလြိုကမြှာနောြ”
ဟု ကြိမ်းပြီး နဂိုအတိုင်း ပြနဖြစ်သှားသည်။
“စု … အဆငပြှသလေို လုပန်ောြ .. အလောမကြီးနဲ့ …”
မင်းမင်း ဘယလြိုပြောပြော ဖူးသဈစုကတော့ မလွှော့ပဲ အားကုနကြို စုပတ်ော့သည်။ လွှာလေးနှင့လြည်း ထိပကြို ပတကြာဆှဲသေးသည်။ ပါးလေးနှစ်ဖကြ ပိနကြာခွိုင့ဝြငသ်ှားသညအြထိ စုပသ်ည့အြခါမွိုးတွငမြူ မင်းမင်း ငှိမင်ှိမမြနနေိုငတ်ော့ပဲ ကော့ကော့ထိုးမိသည်။ ဖူးသဈစုက လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ လိငတ်ံအရင်းကိုကိုငထြားလို့သာ တောတ်ော့သည်။ မဟုတလြငွြ ခုနကလို ပြနဖြစ်မှာ သချောသည်။
“စု … အရမ်း မလုပန်ဲ့ ကိုကို ပြီးသှားလိမ့မြယ် ….အီး …”
ကောငမြလေး၏ စုပအြားက ပြင်းလာသည့အြပြင် လွှာဖြားလေးကပါ သှကလြာလို့ မင်းမင်း မနနေိုငတ်ော့ပဲ ဖြင့ဟြကာ ပြောရသည်။ တခွားကောငမြလေးတွနေဲ့တုန်းက ပါးစပထြဲမှာ ပြီးသှားလည်း ဘာမှ မခံစားရပမယေ့ြ ဖူးသဈစုကိုတော့ ခစွသ်ည့စြိတန်ှင့ြ အားနာနသည်ေ။ ပါးစပထြဲမှာ ပြီးမည့အြစား ပြီးဆုံးနကြေ နရောမှာပဲပြီးတာ နှစ်ဦးစလုံးအတွကြ ပိုကောင်းမည် ထငသ်ည်။ သို့ပမယေ့ြ ဖူးသဈစုက သူ့ပြောဆိုခကြကြို လကမြခံပါ။ မင်းမင်း သူမခေါင်းကို ဆှဲထုတတ်ော့ သူ့လကကြို ပုတထြုတသ်ည်။
“နစမြေးပါဦး ..ကိုကိုကလည်း … စုကြတော့ ကိုကိုက ဘယလြိုအရသာ ရှိလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်ပြှီး .. စုပြနစြမ်းမယဆြိုတာ့ တွန့တ်ိုနတယ်ေ … မိန်းကလေးတွနေဲ့ တည့တ်ယဆြိုတာ ဟုတမြဟုတ် သိချင်လြို့ပါဆို … မှိုကိုခွဦးမယ် …”
မင်းမင်း “သဟေဲ့ နန်ဒိယ” လို့ ကိုယန်ဖူးကိုယ် ပြနမြရိုကမြိအောငကြို ကြိုးစားလိုကရြသည်။ တကယ့ဟြာမလေး။ ဘယသ်ူက မှှောကပြေးလိုကလြဲ၊ ဘယသ်ူ့ဆီက ကြားလာလဲတော့ မသိ၊ ဇွတကြို စုပမြညလြို့ ပြောနပေါလား။ ခကတ်ော့တာပဲ။ မတတန်ိုငတ်ော့သည့ြ အဆုံး ဖူးသဈစု စိတပြကြသ်ှားအောင် မင်းမင်း စိတကြို ဟိုလွှောကြ ဒီလွှောကြ တွေးနလေိုကသ်ည်။ ဒါပမယေ့ြ ဖူးသဈစုကလည်း သူနှင့ြ စိတခြငွြးဆကန်သလေားလို့တောင် ထငရြသည်။ မင်းမင်း အကြံကို ရိပမြိသှားသလိုနှင့ြ ပိုလို့တောင် အားတကသ်ရော ကြိုးစားသည်။ အရင်းကိုကိုငထြားသည့လြကကြို လှုပပြေးယုံမက လှတန်သညေ့ြ လကတ်ဈဖကကြ လကသ်ည်းခွှနတ်ှနှငေ့ြ ဟိုခွဈ ဒီခွဈ လိုကလြုပသ်ည်။ ဒါမွိုးဆိုတော့ မင်းမင်း မခံနိုငပြါ။
“စု .. ထုတလြိုကတ်ော့ … ထွကြ .. ထွကြ ကုနပြှီ … ”
တောတ်ော့တောသ်ေးသည်။ မင်းမင်းက ကြိုပြောသလိုမွိုး ဖြစ်လို့ ဖူးသဈစု ခေါင်းနဲနဲ နောကပြှနဆြုတသ်ှားကာ ထိပပျိုင်းကိုပဲ ငုံထားမိသား ဖြစ်သှား၏။ ဒါတောင် အပြည့အြ၀ ပိတကြာမထားနိုငပြဲ နှုတခြမ်းထောင့မြှ တခွို့က လွှံကသွည်။ မင်းမင်း အခုနေ ဆှဲထုတလြိုကလြွှင် မကြန်ှာတွေ ဘာတွေ စငကြုနတ်ော့မှာမို့ တုနကြာတကန်သညေ့ြ သူ့အကောင် ငှိမသ်ှားအောင် စောင့ရြသည်။ အတင်းပင် ဖူးသဈစုခေါင်းကိုဆှဲကာ ဖိခခွငွသ်ည့ြ စိတရြိုင်းတွကေိုလည်း လကသ်ီးကို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပထြားပြီး ဖြဖြေောကရြသည်။
“ဝူး .. ဝူး…. ”
“အယ် .. ပကေုနပြှီ …”
ကုနစြငသ်ှားသည့ြ မင်းမင်းလိငတ်ံကို ပြနထြုတပြှီးပြီးချင်ြး စကားပြောလိုကတ်ော့ သူမ ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငပြဲ ပါးစပထြဲကဟာတွကေ အိပယ်ာခင်းပေါြ စီးကသွည်။
“နတေော့ ထားလိုကျ … ရော့ … ဒီမှာ တဈရှူး …”
ကုတငပြေါမြှာ အဆငသ်င့တ်ငထြားသည့ြ တဈရှူးဗူးကို ပေးလိုကတ်ော့ တဈရှူးရှကတ်ှကေို ဆှဲထုတပြှီး ပါးစပကြို သုတသ်ည်။ အဖြူရောင် တဈရှူးစတွမှော အဖြူရောငအြရညတ်ှေ တောတ်ောမြွားများ စိုသှားသည် ဆိုတာကို မင်းမင်း မှငလြိုကရြသည်။ သူ့စိတထြဲ ထောင်းခနဲ ဖြစ်သလို ငှိမသ်ှားသည့ြ အကောငကြလည်း စိတ်၏ခံစားခကြကြိုလိုကကြာ ထလှုပသ်ည်။ ဒါကို ဖူးသဈစုက သတိထားဖြစ်အောင် သတိထားမိသှားသေး၏။
“အမယ် .. သူက မကြနပေသ်ေးဘူးလား …. နောကတ်ဈခါဆို လုံးဝကို လှုပမြရအောင် စုပပြဈမယ် … ဟှန်း …”
ကလေးလေးတဈယောကကြို လကကြလေးနဲ့ တို့ကာ စသလို ပြောသည့ြ စကားကြောင့ြ မင်းမင်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပါ။ သူပိုငပြဈစည်းကြနတောပဲဟုသာ စိတထြဲက တွေးကာနမေိလတေော့သည်။
*** *** *** *** ***
ဘာလိုလိုနှင့ြ မင်းမင်းနှင့ြ ဖူးသဈစု၏ ခစွသ်ူသကတ်မ်းသည် တောတ်ောလြေးတောင် အရှိနရြခဲ့ပြီဟု ဆိုရမည်။ ကြာလငွရြိုးသှားတတသ်ညဆြိုသည့ြ စကားသည် သူတို့နှစ်ဦးအတွကတ်ော့ မမှနကြနပြဲ ကြာလငွတ်ိုး၍သာ ခစွကြှသညဟြု ပြောင်းကာ ဆိုသင့ပြသည်ေ။ အထူးသဖြင့ြ ဖူးသဈစု၏ မင်းမင်းအပေါြ ခစွသ်ည့အြခစွကြ ထိုအခကြကြို သကသ်ပြနေသညေသ်ာ။ မင်းမင်းနှင့ပြတသ်ကြ၍ အသေးအဖြဲလေး ကိဈစလေးကအစ သူမ မှတမြိနတတေသ်ည်။
တဈနေ့တုန်းက Laksa (မလေးခေါကဆြှဲပြုတ်) စားကြသည်။ အုန်းနို့လို အရညန်ဲ့မို့ အမှတတ်မဲ့ ခပလြိုကရြာ မင်းမင်း အင်ျကြီအဖြူစင်းလေးမှာ အနည်းငယစြှန်းသှားသည်။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ မေ့ပြီး ဒီအတိုင်းပဲ အဝတခြှင်းထဲ ထည့ထြားမိသည်။ ဟိုလုပဒြီလုပန်ှင့ြ သူက သတိမရပမမေယ့ြ ဖူးသဈစုက မမေ့မလွော့ ဒါကို လွှောဖြို့ ဖုန်းဆကကြာ သတိပေးခဲ့လသည်ေ။ နောကပြှီး မင်းမင်းအဈမက ကြုံလွှင် scarf တဈထညလြောကြ လိုချင်သ်ညဟြု ပြောထားခဲ့တာကို ဟိုဟိုဒီဒီပြောကြရင်းနှင့ြ သူမသိသှားသည်။ ဖူးသဈစု ကြောင်းကသူငယခြငွြးတဈယောကြ ပြနသ်ောအခါ သူမက မှတမြှတရြရနှင့ြ ကိုယ့ဘြာသာကို သှားဝယပြှီး လူကြုံ ထည့ပြေးလိုကသ်ည်။ မင်းမင်းတောငမြှ သူမ ဝယလြာပြီး ပြမှ အမှတတ်မဲ့ ပြောဖူးခဲ့တာကို ပြနမြှတမြိသည်။ သူမ ဒီလိုမွိုး မင်းမင်းနှင့ြ ပတသ်ကြ၍ အသေးစိတမြှတမြိနတေော့လည်း တဈခါတဈခါတော့ ချောကကြရွသည်။ တခွား မကြည့်န်ှင့ြ၊ ဟိုတဈနေ့ကအဖြစ်ကိုပဲ ကြည့်ြ။
“ကိုကို .. စုတို့ ခစွကြှတာ ဘယန်ှဈခါ ရှိပြီလဲ …”
“အမ် .. အခုမှ တဈခွီပဲပြီးသေးတယလြေ … ဘာလဲ စုက ပြနခြငွန်ပြေီလား …”
မင်းမင်းက ဦးဆောငလြှုပရြှားသူမို့ အသကကြိုမှနမြှန် ရှူကာ အမောဖြရင်ေး နောကတ်ဈခွီဘယလြိုစရမလဲ ကြံစညန်သဖြေင့ြ သူမ မေးခွန်းကို သိပမြစဉြးစားပဲ ဖြလေိုကမြိ၏။ မချောက စိတကြောကသ်ှားရုံမက ရငဘြတပြေါကြို လကခြွောင်းကလေးနှင့ြ တို့ကစားနရောမှ မရှိမဲ့ရှိမဲ့ အမှေးလေးကို ဆှဲနှုတသ်ည်။
“အား .. နာတယဟြ … နရင်ေးထိုငရြင်း ဘာဖြစ်ရပြနတ်ာလဲ ..”
“အို .. နာအောင် နှုတမြှာပဲ .. စုမေးတာကို သချောမှ မဖြတော .. စုမေးတာ စုတို့ စခစွတ်ဲ့အခွိနကြနစပြေီး အခုထကထြိ ဘယန်ှဈကြိမ် တူတူနပြေီးပြီလဲ ဆိုတာကို မေးတာ ..”
“ဪ .. ဒါလား ..”
မချော စိတကြောကတ်ော့မှာမှန်း သိလို့ မင်းမင်း မှနအြောင် ဖြမှရေမညဆြိုတာ တွကမြိသည်။ မင်းမင်း ခေါင်းကို ကုတကြာ စဉြးစားသည်။ ပြီးတော့ နဖူးကို လကန်ှင့ပြှတသ်ည်။ အဖြကေ ထွကမြလာသေး။ သူက ဒိုငယ်ာရီရေးတတသ်ူ မဟုတသ်ည့အြပြင် ဒါမွိုးကို ပြကျခဒိနပြေါမြှာ ရေးကာ မှတထြားသူမဟုတ်။ သူရုံးက ပြကျခဒိနတ်ှင် ကြနကြရဈလောင်းသည့ြ အခွိနစြာရင်းသာ ရှိသည်။ ဒုကျခနဲ့ လှလှတော့ တွေ့ပြီ ထငပြါရဲ့ …။
“အခါနှစ်ဆယလြောကတ်ော့ ရှိပြီ မလား …”
“ကိုကိုနောြ .. ဘာမှ လူလညမြကနွဲ့ .. မေးတာကိုပဲဖြေ … ”
“စုကလည်း ဖြနတေောပဲကို .. ခစွသ်ူအချင်ြးချင်ြး ဘာကိဈစမဆို တိုငပြငတ်ဲ့ သဘောပါ ..”
“ဟေ့ .. ညာတာပါတေးနဲ့ စကားကို ဝေ့အောင် မပြောနဲ့ .. တိတိကကြ ဘယန်ှဈကြိမလြဲသာပြော … စု စိတကြောကလြိုကတ်ော့မှာနောြ …”
“အမလေး … စိတတ်ော့ မကောကပြါနဲ့ .. ဖြမယ်ေ .. နှစ်ဆယ့တ်ဈခါကြာ …”
“သချောလား …”
“သချောတယကြှာ ..ကိုကိုက 21 သမားပဲ .. စုကသာ ဘူကြီး …ဟီး .. ဟီး …”
“ကိုကိုစုတ် .. ရမ်းသမ်းပြောတာ .. ဘာမှ နှစ်ဆယ့တ်ဈခါ မဟုတဘြူး … ဒီနေ့မှ အခါနှစ်ဆယ် ဖြစ်တာ … ကိုကိုက စုကိုဆို ဘယတ်ော့မှ အလေးအနကြ မရှိဘူး …”
ကောငမြလေး မကြန်ှာက တညတ်ညလြေးဖြစ်သှားယုံမက မင်းမင်းကို မကြည့်တ်ော့ပဲ ငုတတ်ုတထြထိုငကြာ မကြန်ှာကို လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ အုပထြားသည်။ ဒီလိုဆိုတော့လည်း မင်းမင်း စိတထြိခိုကရြပြန်၏။ ဖူးသဈစုကို အလေးအနကမြထားဘူး ဆိုတဲ့စကားကို သူ မခံနိုငပြါ။
“စုရယ် … အဲဒီလိုကြီးတော့ မပြောပါနဲ့ .. စုကို ကိုကို တကယခြစွတ်ာပါ … ဒီမှာ ကြည့်စြမ်း .. စု ..”
အတင်းပဲ အုပထြားသည့လြကကြို ဖကပြှီး မကြန်ှာလေးကို ဆှဲမော့တော့ ညိုးနှမ်းသည့ြ သှငပြှငကြ အထင်းသား တွေ့နရသေည်။ မကြရြညကြှညတ်ှေ ဝဲသလို ဖြစ်နပမေယေ့ြ မကြန်ှာကိုတော့ လှှဲခါမသှားပဲ ထိုမကြဝြန်းတွနှငေ့ပြင် သူ့ကို ငေးကြည့်န်သည်ေ။
“စုကို … ကိုကို ပြောဖူးပါတယ် … ကိုကို့အခစွကြို သကသ်ပြတေဲ့အနနေဲ့ စုကို လကထြပမြယ် ဆိုတာလေ … စုကို ကိုကို ဘဝတဈခုလုံးစာအတွကြ ရညရြှယပြှီး ခစွတ်ာပါ ..”
ဒီလိုဆိုတော့ ကောငမြလေး၏ မကြန်ှာက ပြနကြှညလြာသည်။ မင်းမင်း ရငခြှငထြဲကို တိုးဝငလြာရင်း
“ကိုကို တကယပြှောတာနောြ ..”
“တကယပြှောပါတယဆြိုမှ … ခကတ်ော့တာပဲ .. လာ ROM မှာ လကမြှတသ်ှားထိုးရအောင် ..”
ROM ဆိုသညမြှာ စင်ျကာပူနိုငင်ံက ဖြင့ထြားသော Registery of Marriage ဖြစ်ပြီး အခွို့သော စုံတွဲတွေ မှနမြာနိုငင်ံပြနပြှီး မင်ျဂလာဆောငဖြို့ မလှယကြူလငွြ ဒီမှာပင် လကမြှတထြိုးတတကြှသောဌာန ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ခစွကြှပြီးကတည်းက မင်းမင်းက ဒီအတိုင်းပြောထားခဲ့သောလြည်း ဖူးသဈစုက လကမြခံခဲ့ပေ။ အခုလည်း
“ကဲပါ .. စုကို တကယခြစွတ်ယဆြိုရင် ပြီးတာပါပဲ … သူ့စိတကြောကမြယလြို့ စဉြးစားလိုကရြင် ဒီလကမြှတထြိုးဖို့ ကိဈစကြီးပဲ ပါပါလာတယ် .. စုက ကြောင်းပြီးတဲ့အထိ လှတလြှတလြပလြပ် နချင်ေသ်ေးတယ် ရှင့ြ ..”
“စုကလည်း… ကိုကို ပြောပြီးပါရောလား .. လကမြှတထြိုးထားတာ ဘာခကတ်ာမှတလြို့လဲ .. မင်ျဂလာကတော့ ဘယတ်ော့ ဆောငဆြောငပြေါ့ …”
“တောပြှီ ..ကိုကိုရာ .. အဲ့ဒီလိုကြီးလည်း စု မလုပခြငွဘြူး … သူများတွေ မသိတောင် ကိုယ့ကြိုယကြို လိမသ်လိုမွိုးကြီး .. စု လိပပြှာမသန့ဘြူး …”
မင်းမင်း ဆကမြပြောတော့ပါ။ တဈခါတဈခါ ဖူးသဈစု၏ အတွေးအခေါတ်ှကေ ဆန်းသည်။ လိုကလြို့မမီဟုပဲ ပြောရမည်။ အိမပြှနန်ောကကြဖြို့ ကိဈစလည်း မင်းမင်းက ဖောရှောလုပလြိုကပြေါ့၊ ဟိုအကြောင်းပြခကြြ ဒီအကြောင်းပြခကြပြေးလိုကလြည်း ရတာပဲဟု သငဖြူးသောလြည်း သူမကို စောင့ရြှောကပြေးထားသူတွကေို ဒါမွိုး လိမပြှီး မဆိုချင်ဟြု ဆိုသဖြင့ြ မင်းမင်း လကလြွော့ထားခဲ့ရသညသ်ာ။ သူက ဆကပြှောနလွှငေဖြှင့ြ သူပဲ သူများကို မုသာဝါဒ ကြူးလှနအြောင် အတင်းတိုကတ်ှန်းသူ ဖြစ်ကာ ငရဲကပြေဦးမည်။ မုသားမပါ လင်ျကာမချောလို့ ဆိုပမယေ့ြ ဖူးသဈစုကတော့ ဒါကို ဘယလြိုမှ လကမြခံပါ။ သူ့မမကေေ ငယင်ယကြတည်းက မလိမရြဘူးဆိုပြီး သငထြားသဖြင့ြ မမေေ ဆုံးမထားသည့အြတိုင်း နရမေညဆြိုပြီး မင်းမင်းကို ပြောသည်။ သူ့ကိုလည်း သူမအပေါမြှာ မလိမမြညာရဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမှနအြတိုင်း ပြောရမယဆြိုပြီး စည်းကမ်းခကြြ ထုတထြားသေးသည်။
“ကိုကိုက စုအတွကျ ပြောတာပါ .. ဒီအတိုင်းပဲကြတော့ စုအတွကျ ကိုကိုက အားနာ …”
“ဘာ အားနာတာလဲ … မပြောလိုကခြငွဘြူး … အားပဲနာလို့ပဲ … ”
“ဒါကတော့ ..ကိုယ့ကြောငမြလေးက ရငခြုနခြငွစြရာ ကောင်းတာကိုး ..”
“သူများတွလည်ေး … ခစွသ်ူရှိတာပဲ .. ဒါပမယေ့ြ ကိုကိုလောကြ မသောင်းကနွြးပါဘူး … ”
“ဟာ .. အဲဒါ သူတို့ခစွသ်ူတွကေ စုလိုမွိုး ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း မရှိလို့ပေါ့ ကြ …မှတထြား ကိုကိုက စု ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းနဲ့ ရှိလို့ကို ခစွတ်ာ …”
“ကဲပါ … ဒါတွေ ထားလိုကတ်ော့ .. ညနကြရေင် ပုံ့ပုံ့နဲ့ စာကြည့်ဖြို့ ခွိန်းထားသေးတယ် … အခု ဘာလုပကြှမှာလဲ ..ကိုကိုက ရုပရြှငကြှည့ခြငွသ်ေးတယ် ဆို…”
မင်းမင်း လကပြတန်ာရီကို ထောငကြှည့သ်ည်။
“ရုပရြှငကြ နှစ်နာရီလောကပြဲ ကြာမှာပါ ကြာ .. အခု အခွိန် ရှိနသေေးတာပဲ ဆိုတော့ … ဟီး ..”
“ကိုကို့ပြောလိုကရြင် .. ဒါကြီးပဲ …”
“စုကလည်းကြာ .. ကိုကိုတို့က တဈပတမြှာ ဒီတဈနေ့ပဲ စိတအြေးလကအြေး တွေ့ရတာမလား …”
“ပြီးရောပြီးရော .. ဒါပမယေ့ြ ကိုကို့အလှည့ပြှီးသှားပြီးနောြ .. ဒီတဈခါ စုအလှည့ြ …”
“အမ် .. ဒါဆို ကိုကိုက ငှိမင်ှိမလြေး နရောမှာလား …”
“နပေေါ့ .. ဒီမှာ တဈခု စမ်းကြည့်ခြငွလြို့ …”
“ဟင် .. ဘယသ်ူ မှှောကပြေးလိုကတ်ာကို စမ်းဦးမှာလဲ …ပုံ့ပုံ့ပဲလား …”
မင်းမင်း အကြောင်းသိနလေို့ ဖူးသဈစု သူငယခြငွြးမ ပုံ့ပုံ့ကို ရညရြှယ်၍ မေးလိုကသ်ည်။ ဖူးသဈစုနှင့ြ ပုံ့ပုံ့သည် တဈယောကြ၏ အတွင်းရေးတွကေို တဈယောကကြ သိနတေဲ့အထိကို ခငန်ကြပြေီ ဆိုတာကို သူသိနသည်ေ။ ဟိုတဈလောတုန်းကလည်း အဲ့ဒီတဈယောကမြှှောကပြေးလို့ ဖူးသဈစု သူ့ကောငကြို လာစမ်းစုပကြှည့တ်ာမှန်း သိထားသည်။
“သိရငလြည်း မေးမနနေဲ့တော့ …”
ဖူးသဈစုက ပြောပြီးသညန်ှင့ြ သူ့ဘေးနားတွင် ထိုငန်ရောမှ အောကကြိုဆင်းသှားသည်။ ဘာလုပမြှာမှန်း သိနသဖြေင့ြ မင်းမင်း ကိုယကြိုလွှောကာ နပေေးလိုကြ၏။ ဖူးသဈစု ခေါင်းက ငုံ့သှားသောအခါ သူက ပြောင်းပြန် ခေါင်းကို ဆတခြနဲ မော့မိသည်။ တဈခါ စီတီးဟောမှာ ဆုံဖူးခဲ့သည့ြ ဖူးသဈစု သူငယခြငွြးအကြောင်းက ခေါင်းထဲရောကလြာသညန်ှင့ြ
“ပုံ့ပုံ့က စုကိုပဲ မှှောကပြေးနတောလား … သူကရော ရည်းစားထားပြီး မစမ်းဘူးလား … သူ့ဆို စိတဝြငစြားမယ့သ်ူတွေ အများကြီးပဲကို ..”
“ဝေ… ဝေ… ဝူး … ဝူး …”
မင်းမင်း အမေးကြောင့ြ ဖူးသဈစု ယောငပြှီး စကားပြောမိပြနသ်ည်။ ကမန်းကတမ်း ပါးစပထြဲ တဈဝကကြွောကြွောလြောကြ ရောကန်သညေ့ြ သူ့အကောငကြို ပြနထြုတရြသည်။ ပေါငကြို ဖြန်းခနဲနအေောင် လကဝြါးတဈဖကန်ှင့ြ ရိုကပြှီး ..
“လူကို ဒုကျခရောကအြောင် မေးခွန်းထုတန်တယ်ေ ..တောပြှီ .. မလုပပြေးတော့ဘူး .. အထဲပဲ ထည့လြိုကတ်ာ ကောင်းတယ် …”
“ဆောရီး .. စု သဘော … ကိုကိုက… ပုံ့ပုံ့က ယောကြြားတွကေို စိတန်ာတယလြည်း ပြောသေးတယ် … စုကိုလည်း မှှောကပြေးနတောကို အံ့သှလို့ပါ …”
“အင်း … စု နောကမြှ ပြောမယကြှာ … လောလောဆယ် လွှောကမြေးမနနေဲ့တော့ာကိုကိုရာ … ဒီမှာ ဖီလငပြကြတ်ယ် …”
မင်းမင်း ပုံ့ပုံ့အကြောင်း ဆကမြမေးတော့ပဲ ပါးစပပြိတန်လေိုကရြသည်။ ဖူးသဈစု သူငယခြငွြးသည် အရမ်းချောလှသည် မဟုတသ်ောလြည်း သူ့ဟာနှင့သ်ူတော့ ကြည့်ကြောင်းသည့ြ ကောငမြလေးမှန်း တဈခါတွေ့ဖူးလို့ သူသိထားသည်။ နဲနဲလေး ပြည့ပြှည့ဖြှိုးဖြိုး ဖြစ်နတော တဈခုပဲ ပြောစရာရှိသည်။ ဒါပမယေ့ြ အရှယင်ယသ်ေးလို့လားတော့ မသိ၊ ဒီလိုမွိုး တင်းတင်းရဈရဈ ဖြစ်နတောကိုက ဖစွည်ှဈချင်စြရာကောင်းမှန်း ယောကြြားလေးတဈယောကမြို့ မင်းမင်းကောင်းကောင်းသိသည်။ နောကပျိုင်း အသကြ ၃၀ ကြောလြာရငတ်ော့ ဘယလြိုနမှန်ေး မသိ။ အခုနတေော့ ဒါမွိုးလေး ဆူဖြိုးနတောကပင် ကိုကစြားချင်စြရာ ကောင်းနသည်ေ။ အထူးသဖြင့ြ အနောကကြ မှငရြသည့အြခါမွိုး။
“အင်း … ရှီး … ရှီး .. ကိုကိုရယ် …”
စွိခနဲ ဝငသ်ှားသည့ြ သူ့ထိပဆြီမှ အထိအတွေ့က မင်းမင်း၏ အတွေးအမှငတ်ှကေို ရပဆြိုင်းသှားစေ၏။ မဆိုငသ်ည့သ်ူကို လွှောကပြှီး စဉြးစားမိနသညေ့ြ သူ့အဖြစ်ကို မလုံမလဲဖြစ်ကာ ဖူးသဈစုကို ကြည့်တ်ော့ ကောငမြလေးက မကြတ်ောငလြေးတွမှေေးကာ သူ့ကို ပြနကြှည့န်တော တွေ့သည်။ အပြုံးတဈခုကို အမှနဖြနဆြင်းလိုကရြယုံမက သူမ၏ တငပြါးတွကေိုလည်း လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ပြေ့ကာဆုပလြိုကသ်ည်။
“ကဲ .. စပြီနောြ … ဘယသ်ူအရငပြှီးလဲ တိုငမြငမြှတလြိုကတ်ော့မယ် …”
“တောတ်ောဟြုတတ်ဲ့ ကိုကို .. ပျိုငစြရာမရှိ လာပျိုငန်တယ်ေ .. စောင့ကြှည့လြိုကြ … ဟှန့ြ …”
*** *** ***
မင်းမင်းနှင့ြ ဖူးသဈစုသည် တွေ့ကြတိုင်း အိပယ်ာပေါရြောကန်သညေလြို့တော့ ပြောလို့မရပါ။ အစရှိ နောကန်ောငဆြိုသလို မကြာမကြာ သူတို့တွေ ခစွပြှဲဝငမြိကြသောလြည်း ဒါက တခွားသှားစရာ မရှိတော့မှသာ ဖြစ်သည်။ ယဘေူယအွားဖြင့ြ ဟိုဟိုဒီဒီ လွှောကလြညတ်ာ ဝါသနာပါသည့သ်ူချင်ြးမို့ စင်ျကာပူနရောအနှံ့စုံအောင် သှားဖြစ်ကြတာ များပါသည်။ ဖူးသဈစုကလည်း ရောကခြါစ၊ စင်ျကာပူအကြောင်းကို မသိသေးသည့သ်ူဆိုတော့ သှားလို့ရသမွှ နရောတိုင်းကို သှားဖြစ်ကြသညဟြု ဆိုရပမည်ေ။ ဓါတပြုံရိုကကြှ၊ စားလိုကသ်ောကလြိုကကြှနှင့ြ ရုံးပိတရြကဆြို ပြောစြရာကြီးပင်။ ဒါပမယေ့ြ စင်ျကာပူဆိုတာလည်း တကယတ်မ်းတော့ ဘယလြောကမြှ ကယွသ်ည့န်ရောမှ မဟုတသ်ည့အြတွကြ ကြာလာသောအခါ သှားစရာနရောက မရှိတော့ပေ။ တဈခါလာလည်း ဒီနရော၊ နောကတ်ဈပတ် ပြနသ်ှားတော့လည်း ဒီနရောဆိုတော့ မင်းမင်း မပြောနှင့ြ အခုမှ စလုံးရောကသ်ူ ဖူးသဈစုတောင် ပငွြးလာရသည်။
မင်းမင်း စိတကြူးထဲမှာတော့ တဈခုကြံထားသည်။ သူ့ဆီမှာ စလုံး driving license ရှိနပြေီ ဖြစ်သည်။ R.E ဖြစ်ပြီး ရတဲ့ ဝငင်ှလေေးနှင့ြ အရငကြ စုထားတာ ပေါင်းလငွြ ကားတဈစီးလောကတ်ော့ အငစြတောမန့ြ (အရဈကငွှပေေးခွစနေဈ) နှင့ြ သူဝယန်ိုငန်ပြေီ။ အခုတလော COE price တွကလေည်း ကနွတယေလြို့ သူ့လိုပဲ R.E ဖြစ်နသေူ၊ လောလောလတလြတ် ကားတဈစီးဝယလြိုကသ်ော သူငယခြငွြးက သူ့ကို ပြောထားသည်။ ဒီတော့ အဆငပြှတေုန်း ကားလေးတဈစီးဝယ် ကိုယ့ကြားကိုယမြောင်းပြီး မလေးဘကကြို ကူးကာသှားလညရြင် ကောင်းမလားဟု စဉြးစားသည်။ ဖူးသဈစုကိုတော့ ဒီအကြောင်း မပြောရသေးပေ။ စပရိုကြ (surprise) ဖြစ်အောင် ဆိုပြီး ကြံထားသည်။
တခွား ထွထွထေေူးထူး သှားစရာ မရှိသောအခါ မင်းမင်းနှင့ြ ဖူးသဈစု လုပဖြစ်တာက တိုပါးရိုးဘုန်းကြီးကြောင်းကို သှားမည်။ အဲဒီက ပြနလြငွြ စီတီးဟော သှားမည်။ ဒါမှ မဟုတ် East Coast (စင်ျကာပူ အရှေ့ခွမ်းရှိကမ်းခွေ) သှားပြီး လမ်းလွှောကကြှမည်။ ဒီလောကပြဲ ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတလြငွတ်ော့ ဖူးသဈစုက မင်းမင်း အိမလြိုကလြာပြီး တူတူနကြသေည်။ သူ့အိမလြိုကလြာလွှငတ်ော့ ဂွိမ်းဈက ဘာမှ မပြောပမယေ့ြ သူတို့နှစ်ဦးက ဧည့ခြန်းမှာ မနသညေ့အြတွကြ ဇာတလြမ်းက အိပယ်ာပေါတ်ှငသ်ာ အဆုံးသတသ်ှားတာ များသည်။ အစတုန်းက အိမလြိုကလြာလို့ ဂွိမ်းဈနှင့ြ အနကြယဝြေါင် ရှိနလငွြေ ဖူးသဈစုက တခွားတဈနရောကို သှားရအောငဆြိုပြီး ပြနခြေါထြုတသ်ှားသောလြည်း နောကပျိုင်းတော့ သူမလည်း သိပဂြရုစိုကတ်ော့သည့ပြုံစံ မပြတော့ပါ။ အခန်းတံခါး ပိတထြားလွှင် ရတာပဲဆိုသည့ြ မင်းမင်း စကားကို နားဝင် လကခြံသှားသည်။
တဈရကြ သူတို့နှစ်ယောကြ ထုံးစံအတိုင်း တိုပါးရိုး ဘုန်းကြီးကြောင်းကနေ အပြန် လမ်းမှာ စကားပြောလာရင်းနှင့ြ အိမရြှငမြကောင်းဆိုသည့ြ တော့ပစ်ကို ဆှေးနှေးဖြစ်ကြသည်။ ပြောရင်းပြောရင်းနှင့ြ တော့ပစ်က ဟင်းခကြသ်ညမြွားဘကြ ရောကသ်ှားသည်။
“ဒါဆို စုက ဟင်းတငမြကဘူး .. မုန့ဟြင်းခါးတို့ ဘာတို့ပါ ခကြတ်တတ်ာပေါ့ …”
“ခကြတ်တတ်ာပေါ့ .. ငယင်ယလြေးကတည်းက စုတို့က သားအမိနှစ်ယောကပြဲ ရှိတာ .. မမကေေ အကုနသ်ငပြေးထားတာ … ”
“မယုံပါဘူးကြာ .. အိမမြှာ ဘာမှ ခကြစြားတာလည်း မဟုတပြဲ အပြငကြ ဝယစြားတဲ့သူကများ .. မသိတာကြနတောမှတလြို့ ..”
မင်းမင်း အနကြယတ်ငမြောငတ်ို့ အိမအြကြောင်း သိနပမေယေ့ြ မခံချင်အြောင် စလိုကသ်ည်။ အနတ်ီသူဇာက တခွားဟာတွေ ဘာမှ သိပမြပြောသောလြည်း မီးဖိုခန်းဝငတ်ာတော့ သိပမြကြိုကဆြိုတာကို ဖူးသဈစု ပြနပြှောထားလို့ သူသိနသည်ေ။ တဈခါတုန်းက ဖူးသဈစု မီးဖိုခန်းဝငပြှီး ခေါကဆြှဲပြုတတ်ာတောင် ဟိုဟာလာပြော ဒီဟာလာပြောနှင့မြို့ သူမက နောကခြေါကဆြှဲတောင် မပြုတတ်ော့ကြောင်း ပြောဖူးထားသည်။
“ကိုကိုကလည်း .. အိမအြကြောင်း သိရဲ့သားနဲ့ .. အမှနဆြို စုလည်း အနကြယမြိုး မကြန်ှာနဲ့မို့ပါ .. တခါတလကြတေော့လည်း ကိုယ့သ်ာသာကိုယ် လှတလြှတလြပလြပ် တခွားသှားနချင်ေတ်ယ် …”
“အေးပါ …ကိုကို သဘောပေါကပြါတယ် .. ဒါနဲ့ မုန့ဟြင်းခါးက တကယခြကြတ်တတ်ာလား ..”
“အင်း .. ခကြတ်တတ်ာပေါ့ …ကိုကို့လို မှောင်းမှဒေါခြွိုကို ရနှေေးဖြောတာ မဟုတဘြူးနောြ …”
“အမယ် .. အသားလှတ် လူကို လာခွပန်တယ်ေ .. မှောင်းမှဒေါခြွိုက ရနှေေးဖြောတိုင်းရတယ် အောင့မြေ့နလေား .. အဲဒီလို ရနှေေးဖြောတာကိုက ပညာဗွ .. ဘာသိလို့လဲ …”
“အမလေး .. ရနှေေးဖြောတာက ပညာဟုတလြား .. ဟား .. ဟား လို့ပဲ ရယလြိုကတ်ော့မယ် .. ”
“ဒီမှာ ကောငမြလေး .. မိုးတဈလုံး လတဈေလုံး လုပမြနနေဲ့ … ဒါဆို အခု မုန့ဟြင်းခါး ခကြပြှ .. အရသာရှိတယဆြိုရင် လကခြံလိုကမြယ် ..”
“အိုကလေေ ကိုကို .. ခကြပြှမယ် … လိုအပတ်ာတွသော ဝယပြေး ..ကိုကို့အိမကြရော ဖြစ်တယမြလား ..”
“ဖြစ်ပါတယ် … ဂွိမ်းဈက ဘာမှ မပြောပါဘူး ..ကိုကိုက မီးဖိုထဲ ဝငရြမှာ ပငွြးလို့သာ မခကြတ်ာပါ .. သူတို့ရှိနရငေလြည်း သူတို့ကို ကြှေးလိုကမြယလြေ … မှနမြာအစားအစာ စားဖူးသှားတာပေါ့ .. စီတီးဟောသှားပြီး လိုတာဝယကြှမယလြေ …”
“ဒါဆိုလည်း သှားကြတာပေါ့ .. ငါးကတော့ အပြနကြှမှ ဝငဝြယမြယန်ောြ …”
နှစ်ဦးသား သဘောတူဆုံးဖြတခြကြန်ှင့ြ တိုပါးရိုး အမအြာတီဘကလြွှောကလြာခဲ့ကြသည်။ အမအြာတီထဲ ဝငမြယလြုပတ်ော့ ဖူးသဈစု ရထားစီးကတထြဲမှာ ပိုကဆြံသိပမြကနွတ်ော့လို့ ပိုကဆြံထည့သ်ည့စြကကြို သှားပြီး ပိုကဆြံဖြည့သ်ည်။ ရှေ့ကတဈယောကြ ဖြည့န်သေူ ရှိလို့ သူတို့နှစ်ယောကြ နောကကြ ရပကြှည့ရြင်း စောင့န်မေိသည်။ ဘာရယမြဟုတပြဲ ယောကြြားလေး မကြလြုံးမို့ မင်းမင်း ရှေ့မှာ ရှိနသေူ ကောငမြလေးကို စိတဝြငစြားသှားသည်။ အဖြူမလေးပင် ….။ မင်းမင်းက နောကကြတည့တ်ည့ြ ရပန်တောမဟုတပြဲ ဘေးကိုထွကန်ရော တစောင်းအနအထေားနှင့မြို့ ကောငမြလေးသည် ကော့ကရှန်ေးလို့ ခေါသ်ည့ြ အဖြူမစဈစဈလေးမှန်း လှမ်းမှငန်ရသေည်။ စလုံးလို နိုငင်ံမွိုးမှာ အဖြူမတွကေို တွေ့ရတာ မဆန်းပမယေ့ြ ဒီကောငမြလေးက မှငလြိုကတ်ာနှင့ြ မကြစြိမလှှဲနိုငလြောကအြောင် ဆှဲဆောငမြှု ရှိနသည်ေ။ ခါတိုင်း မင်းမင်း ဖူးသဈစုနှင့ြ အပြငထြှကလြို့ ကောငမြလေးချောချောလေးတွကေို တွေ့လွှင် သူဖြတခြနဲ တဈခကြန်ှဈခကြလြောကပြဲ ကြည့်ဖြစ်ပမယေ့ြ ဒီကောငမြလေးကိုတော့ တောတ်ောစြိုကကြှည့မြိသည်။
အဖြူမလေးသည် မသာကာ ရှိမှ ဖူးသဈစု အရှယလြောကပြင် ရှိဦးမည် ထငသ်ည်။ သို့ပမယေ့ြ အတိုင်းအတာ အရှယအြစားတွေ အားလုံးကတော့ ဥရောပစံခွိနမြီဖြစ်ပြီး စီးထားသော ဒေါကမြှင့ဖြိနပပြါ ပေါင်းထည့လြိုကတ်ော့ မင်းမင်းအရပထြပတ်ောင် နည်းနည်းလေး မှင့န်သညေဟြု ခံစားရသည်။ ရုံးဖြင့ရြကမြဟုတပြဲ စနေ၊ တနင်ျဂနှလေို နေ့မွိုးမှာ အဖြူကောင်(မ)တွကေိုတွေ့လွှင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတစြားထားကြတာများသောလြည်း ဒီတဈယောကကြတော့ ပြဲတကအြဝတအြစား ကြကသ်ှေးရောင် dress နှင့ြ ဖြစ်သည်။ ကြော့ရှင်းပြပြဈေသော ကြောပြငတ်ဈပိုင်းလောကန်ီးနီး ဟင်းလင်းဖောပြှထားသော dress သည် ရှှအေိုရောင် ဆံပငပျိုငရြှင် သူမနှင့ြ လိုကဖြကည်ီစွာ ရှိနသည်ေ။ အရှငလြတလြတ် ဟောလီးဝုဒမြင်းသမီး တဈယောကကြို တွေ့လိုကရြသလိုမွိုး ဖြစ်သည်။
မင်းမင်းက ငေးကာကြည့်န်သဖြေင့ြ ပိုကဆြံထည့စြကြ၏ စခရငကြို ထောကကြာ နသညေ့ြ သူမ၏ လကဖြွံတွင် ရှှအေိုရောငအြမှေးလေးတွေ ခပရြေးရေး ရှိနသညေကြို မှငရြ၏။ တောတ်ောတ်ော့ အမှေးသနတ်ဲ့ ကောငမြလေးပဲ။ ဒါဆို သူမရဲ့ဟိုနရောဆိုလွှင် ဘယလြိုနမလေဲ မသိ ..။ ထိုအခိုကြ အဖြူမလေးသည် နောကဘြကကြို လှည့ကြှည့တ်ာ တွေ့လိုကရြသည်။ သူမက မင်းမင်းတို့ကို မှငသ်ှားသလို မင်းမင်းတို့က သူမကို စိုကကြှည့န်မှန်ေးလည်း သိသှားသည်။
“Excuse me, ဒါပြီးရင် ပိုကဆြံကို ထည့လြိုကရြတယ်။ အဲဒါဟုတလြား ? ”
မင်းမင်းက အကဲခတကြာ ကြည့်န်သေူမို့ screen ကို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ညန်ှင့ြ သူမ ဘာမေးတာလဲ ဆိုတာကို ခကြခြငွြး ရိပမြိသည်။ ထို့အတွကကြှောင့လြည်း သူ့ပါးစပကြ ဖူးသဈစုထကြ အရငထြှကသ်ှားသည်။
“ဟုတတ်ယ် … အဲဒါပေါလြာပြီးရင် ပိုကဆြံထည့လြိုကလြေ .. ခရီးဆုံးသှားရင် ဒီပို့ဇဈကို ပြနအြမ်းလိမ့မြယ် ”
မင်းမင်း နှုတသ်ှကလြွှာသှကန်ှင့ြ ရှင်းပြလိုကတ်ော့ thank you လို့ပြောပြီး လကထြဲကိုငထြားသည့ြ ပိုကဆြံကို စကထြဲထည့သ်ည်။ ကြည့်ရြတာ ဒီအဆင့မြှာ သူမက မသချောလို့ အနားမှာရှိတဲ့သူကို လှမ်းမေးတာ ဖြစ်ရမည်။ ဝတကြောင်းစားလှ ဝတလြာပြီးမှ ဘာဖြစ်လို့ အမအြာတီနှင့ြ သှားလဲ မသိဟု မင်းမင်း အတွေးခန်းဝငမြိသည်။ တက္ကစီပဲ မရလို့လား ဘာလားတော့မသိ။
မင်းမင်း ကိုယ့အြတွေးနဲ့ကိုယ် မွှောသှားသဖြင့ြ ဖူးသဈစုက သူ့ကို ပုခုံးနှင့တ်ိုကမြှ သူမကို ပြနလြှည့ကြှည့ဖြစ်သည်။ ဖူးသဈစုက ဘာမှ မပြောပဲ သူ့ကို ပြုံးစိစိနှင့ြ ကြည့်န်သည်ေ။ ပြီးတော့ နှာဘူးကသွညဆြိုသည့အြထာနှင့ြ သူမနှာခေါင်းကို လကည်ိုးလေးနှင့ပြှတကြာ ပြောငပြှသည်။ ပြောငစြပစြပ် မကြန်ှာပေးကြောင့ြ နဖူးကို ထုမယဆြိုပြီး လကရြှယလြိုကသ်ောအခါ အဖြူမလေး နရောရှှေ့သှားပြီ ဖြစ်သည့ြ စကရြှေ့ကို ဖြတခြနဲ တိုးသှားသည်။ အဖြူမလေးက မင်းမင်းတို့နှစ်ယောကြ အပြုအမူကို မှငပြှီး တဈခကြပြှုံးကာ ပြရင်း အနားက ဖြတလြွှောကသ်ှားသည်။ ဆှဲဆောငမြှုရှိသည့ြ အပြုံးကြောင့ြ မင်းမင်း ဖူးသဈစုနားကို ခကြခြငွြး ကပမြသှားနိုငပြဲ သူမကို လိုကင်ေးကြည့်န်မေိသေးသည်။
“ကိုကိုကတော့ ဘူးတယကြှာ … ကောငမြလေးတွေ တွေ့တိုင်း ငေးနတေော့တာပဲ ..”
“အာ .. စုကလည်း .. ကောငမြလေးတိုင်းတော့ မဟုတပြါဘူး .. အဲဒီတဈယောကကြ တောတ်ောမြိုကလြို့ပါ ဟ ..”
“ဒါနဲ့ စိတထြဲမှာ ဘာလိုလို ညာလိုလို ဖြစ်ချင်သ်ှားတယပြေါ့ …”
“အဲဒီလိုမွိုးကြီးတော့ မဟုတပြါဘူးကြာ .. စုကလည်း …”
မင်းမင်း စိတထြဲမှာ ဘုရားတရင်း ဖူးသဈစုကို ရှင်းပြရသည်။ ဖူးသဈစု သူ့ကို ထဲထဲဝငဝြင် သံယောဇဉရြှိမှန်းသိလို့ သူတွေးနသညေ့ြ အတွေးတွသော ပြောပြလိုကလြွှင် နရောမှာတင် ထသတမြှာ သချောသည်။ မိန်းကလေးဆိုတာ အူတိုတတသ်ည့အြမွိုး မဟုတလြား။ သို့ပမယေ့ြ အတူတူ escalator မှ ဆင်းလာသည့အြခွိနတ်ှင် ဖူးသဈစုက သူထငမြှတမြထားသည့ြ စကားတဈခွန်းကို ဆိုသည်။
“အင်းနောြ .. မိုကတ်ာတော့ တောတ်ောမြိုကတ်ယ် .. စုသာ ယောကြြာလေးဆိုလည်း ငမ်းမိမှာပါပဲ …”
ဖူးသဈစု၏ အမူအယာနှင့ြ စကားပြောပုံက တမွိုးဖြစ်နပမေယေ့ြ မင်းမင်း သချော မဆန်းစဈမိပါ။ အမအြာတီတံခါးက ပိတခြါနီး “တီတီ” နှင့ြ မှညန်ပြေီ ဖြစ်လို့ ကမန်းကတမ်း သူမလကကြို ဆှဲကာ အထဲကို ဝငလြိုကသ်ည်။ ရထားကလည်း သူတို့ကို စောင့န်သညေ့အြလား မင်းမင်းတို့ အထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ တံခါးပိတသ်ှားသည်။ သူတို့ဝငလြိုကသ်ည့ြ တွဲက နောကဘြကကြသွည့ြ တွဲတဈခုဖြစ်လို့ အနည်းငယလြူရှင်းနသည်ေ။ သို့သောြ ထုံးစံအတိုင်း ထိုငစြရာခုံကတော့ လူအပြည့န်ှင့ပြင်။ မင်းမင်း ဖူးသဈစုလကကြို ဆှဲ၍ တွဲတဈခုနှင့ြ တဈခု ဆကထြားသည့ြ ချောငလြေးသို့ လွှောကလြာခဲ့သည်။ မင်းမင်းက ရထားကိုယထြညကြို မှီကာထားခွိနတ်ှင် ဖူးသဈစုက သူရငခြှငထြဲ ရောကလြာသည်။ ဒါက သူတို့နှစ်ဦး အမြဲရထားစီးနကြေ ပုံစံ။ တဈခါတဈခါ ရှောပင်းမောထဲမှ escalator စီးလွှင် သူတို့နှစ်ဦးက lovebirds လို့ ဆိုထားသည့အြတိုင်း တဈဦးမကြန်ှာကို တဈဦးကြည့်ရြင်း လိုကလြာတတကြှသည်။ ဘယအြခွိနတ်ော့ သူတို့နှစ်ဦးအကြောင်းက stomp ထဲပါလာမည် မသိ။ မင်းမင်းတို့နှစ်ယောကကြတော့ အပြငထြှကလြွှင် ဒါမွိုးလေးတွေ လုပတ်တသ်ည်။
မင်းမင်း ဖူးသဈစု၏ မကြဝြန်းစိုစိုလေးတွကေို ငေးကာကြည့်န်စဉြေ သူ့မကြဝြန်းထောင့တ်ှင် အရိပတ်ဈခုကို တွေ့လိုကရြသည်။ မင်းမင်း အကြည့်ြ အပြောင်းအလှဲကြောင့ြ ဖူးသဈစုက ခေါင်းကလေးစောင်းကာ လိုကကြှည့သ်ည်။ သူတို့ တွေ့လိုကသ်ညကြ အစောက အဖြူမလေးသည် တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် မင်းမင်းတို့စီးလာသည့ြ ရထားတွဲထဲတွင် ပါလာသည်။ မင်းမင်းနှင့ြ ဖူးသဈစုက ရထားတံခါးဘကခြှမ်းကို ကပကြာရပန်ပြေီး သူမက တံခါးဘကကြို မကြန်ှာမူကာ ရှိနသဖြေင့ြ သူတို့နှစ်ဦး လှမ်းအကြည့်တ်ှင် သူမကလည်း ပြနကြှည့န်တော တွေ့ရသည်။ အဖြူတွေ၏ ထုံးစံအတိုင်း (စတယကြှီးနှင့မြဟုတပြဲ) မင်းမင်းတို့ကို တွေ့သှားသညတ်ှင် မှတမြိသည့ြ သဘောနှင့ြ ပြုံးပြသည်။ ဖူးသဈစုတော့ မသိပမယေ့ြ မင်းမင်းကတော့ အလိုအလွောကြ ပြနပြှုံးပြဖြစ်သှားသည်။
“ကိုကိုနဲ့များ ရစကေလြား မသိဘူး .. ပြနတ်ှေ့ပြနပြှီ …လှမ်းတောင် အထာပေးနသေေးတယ်”
“ဟာ .. စုကလည်း .. ဒါပဲစနတယ်ေ …ကိုကိုက စုလိုမွိုး ဆံပငရြှှရေောငလြေးနဲ့မို့ပါကြာ …”
မင်းမင်း စကားကို ဘယလြိုသဘောပေါကလြဲတော့ မသိ၊ ဖူးသဈစု သူ့ဘကကြို လှည့ထြားရာမှ ကိုယကြိုကြောခိုင်းကာ အဖြူမလေးဘကကြို လှည့သ်ည်။ မင်းမင်းလကကြ နဂိုကတည်းက သူမခါးကို ပြေ့ဖကထြားသည့မြို့ အခုလိုအနအထေားတွင် သူမ ဆီးစပအြထကန်ားကို ရောကန်သည်ေ။ ဖူးသဈစုက သူ့ကိုမှီထားသဖြင့ြ သူမ၏ တင်းအိသည့တ်ငလြုံးလုံးလေးတွကေ သူနှင့လြာထိနသည်ေ။
“ချောတာတော့ တောတ်ောခြွောတယန်ောြ .. ကိုကို .. အဖြူတွမှော တွေ့တဲ့ အစကအြပြောကတ်ှတေောင် မတွေ့ဘူး ..”
“အင်း …”
ဖူးသဈစု ဘာသဘောနှင့ြ ပြောနမှန်ေး မသိလို့ မင်းမင်း ဟုတမြှနကြှောင်း “အင်း” ပဲ လိုကသ်ည်။ မကြစြိကတော့ ဖူးသဈစု နည်းတူ အဖြူမလေးကို စိုကကြှည့န်မေိသည်။ သူမအကြောင်းကို ပြောနကြမှေန်း သိလို့လားတော့မသိ။ မင်းမင်းတို့အတွဲကို အဖြူမလေးကလည်း ပြနကြှည့န်သည်ေ။
“ကိုကို ဒါမွိုးလေးတွေ့တော့ စိတမြဝငစြားဘူးလား .. ”
“အမ် …”
“စုက အကောင်းပြောတာပါ … ယောကြွားလေးတွမှော ဖနတ်စီ ရှိတတကြှတာ စု သိနတောပဲကို …”
မင်းမင်း ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သည်။ ဖူးသဈစု စကားက သူ့ရငကြို တိုကရြိုကထြိသည်။ ခစွသ်ူချင်ြးမို့ ဖူးသဈစုကို သူ့အကြောင်း တောတ်ောမြွားများကို ပြောပြဖူးသောလြည်း အတိတကြ တခွို့သော အကြောင်းအရာများကို သူမအား မပြောဖြစ်ခဲ့သေးပေ။ မငမြင်း မကြလြုံးတွကေ အနည်းငယ် ရီဝသှေားသလို ဖြစ်ပြီး လုပမြိလုပရြာအဖြစ် ဖူးသဈစုကို တိုးလို့ ပြေ့ထားမိ၏။ ထိုရောအခါ သူမနောကပျိုင်းနှင့ြ သူ့ရှေ့ပိုင်းက ထိကပမြှုက ပိုပြင်းလာသည်။
“ကိုကိုပြောတာ ဟုတတ်ယ် … သူ့ဆံပငကြနွပေုံက စုနဲ့ တဈပုံစံထဲပဲ .. စုကို နောကကြကြည့်လြည်း သူနဲ့ ဆငတ်ငယ်ိုးမှား ဖြစ်မှာ …”
မင်းမင်း “ဟိုကြ” ခနဲ မအောမြိအောင် သတိထားလိုကရြ၏။ ဖူးသဈစု မပြောခငကြတည်းက သူ့စိတကြူးထဲတွင် ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ဖြစ်နရော အခုကြတော့ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုကနေ ဘာလိုလို ညာလိုလို အဆင့ထြိ ဖြစ်လာ၏။ သူ့အခွအနေကေို ပိုဆိုးရှားစသညေကြ သူတို့နှစ်ဦး ရပန်ကြနေရောက တွဲကြားမို့ သှားနသညေ့အြရှိနန်ှင့ြ MRT က လှုပန်သလေိုမွိုး ဖြစ်နရော၊ သူတို့နှစ်ဦး၏ အနအထေားကြောင့ြ ဖူးသဈစု၏ နောကပျိုင်းက သူ့ရှေ့ပိုင်းအား (တမငတ်ကာပဲလားမသိ) ပြတကြာပေးနသလေို ဖြစ်သည်။
“ကိုကို ရထားပေါမြှာနောြ .. စိတလြည်းထိန်းဦး ..”
ဖူးသဈစုက စသလို၊ နောကသ်လိုနှင့ြ ခေါင်းကလေးစောင်း၍ လှမ်းပြောသောလြည်း တငအြလှုပကြိုတော့ မရပပြေ။ မသိမသာလေး ဆကလြှုပပြေးနသေေးသည်။ မကြလြုံးနှစ်ဖကြ ဖြင့ကြာထားသည့ကြှားမှ မင်းမင်းအတွေးတွကေ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ဖြစ်လာသည်။ Somerset MRT ရောကတ်ော့ အဖြူမလေး ရထားပေါမြှ ဆင်းသှားသည်။ မဆင်းခင် မင်းမင်းတို့ဘကကြို တဈခကြလြှည့ကြှည့ကြာ ပြုံးပြသှားသေးသည်။ ဘာကြောင့ြ ပြုံးသှားသညဆြိုတာကို analyze မလုပန်ိုငသ်ေးပဲ “ရောကတ်ော့မှာနောြ” ဆိုသည့ြ ဖူးသဈစု၏ သတိပေးခကြကြှောင့ြ မာတောငတ်ကလြာသော သူ့ကောငကြို ပြနစြိတလြွှော့ကာ ထိန်းရသည်။ မလွှော့လို့လည်း မဖြစ် ခဏနလွှင်ေ စီတီးဟောရောကလြို့ သူတို့ဆင်းရတော့မှာ ဖြစ်သည်။ ဖူးသဈစုကလည်း အဖြူမလေး ဆင်းသှားသညန်ှင့ြ သူ့ကိုကြောပေးထားရာမှ ခွကာ ပြနမြကြန်ှာမူလာသည်။
“ဘယလြိုလဲ ကိုကို .. ဖီးလတ်ှေ တောတ်ောတ်ကသ်ှားတာလား … ဟီး .. ဟီး ..”
“မသိဘူးကြာ .. စုက လွှောကပြှောနတေော့ နဲနဲတော့ ထူပူသှားတာပဲ …”
“သိသား ..ကိုကိုကသာ လိမခြငွလြိမမြယ် ..ကိုကို့ညီလေးက လိမမြှမလိမတ်တတ်ာ ..”
“တောပြှီ တောပြှီ …တော့ပစ်ပြောင်းတာပဲကောင်းမယ် ထငတ်ယ် … ဟီး .. ဟီး …”
ဖူးသဈစု ဘာမှဆကမြပြောပဲ ရယန်ေ၏။ လှတဲ့သူများ ရယလြွှင် ပို၍ လှသဖြင့ြ မင်းမင်း ငေးသာကြည့်န်ရသေည်။ ငါ့မှာ ဒီလောကလြှတဲ့ ခစွသ်ူလေး ရှိတာတောင် တခွားသူ စိတကြူးယဉန်မေိသေးတယဟြုလည်း ဘဝငမြကြ ဖြစ်နမေိတော့သည်။
မင်းမင်းတို့ စီတီးဟောကနေ ပငန်ီဆူလာပလာဇာဘကြ ကူးတော့ ခါတိုင်းလိုပဲ မှနမြာပီပီ လမ်းမကြီးကို ဖြတကြူးလာခဲ့ကြသည်။ အမှနဆြို မီးပျိုင့ထြိ လမ်းလွှောကသ်ှားပြီးမှ လူကူးမီးစိမ်းစောင့ကြာ ကူးဖို့ကောင်းသောလြည်း ထိုမီးစိမ်းဖို့ကိုက တောတ်ောကြှာကြာ စောင့ရြလို့ နှစ်ယောကသ်ား လကဆြှဲကာ ပြေးကြခွင်းဖြစ်သည်။ မသိလွှငတ်ော့ မင်းသားနှင့ြ မင်းသမီး လကဆြှဲပြီး လမ်းမကြီးကို ဖြတပြှေးတာလို့တောင် ထငန်ရေဦးမည်။ ဒါမွိုးဆိုတာ တကယတ်မ်း ပြောရလွှင် တရားမဝငဟြု ဆိုရမည် ဖြစ်သောလြည်း ဒီနရောမှာက လူတိုင်းက ဒီလိုမွိုး ကူးနကြသေဖြင့ြ အစဉအြလာလိုတောင် ဖြစ်နသေေး၏။ ပြသနာက လမ်းကူးတုန်းက မတကပြဲ ဟိုဘကခြှမ်းရောကမြှ တကသ်ညဟြု ဆိုရပမည်ေ။
နှစ်ယောကသ်ား အပြငဘြကတ်န်းက လွှောကလြာရင်း ဆိုငတ်ဈဆိုငရြှေ့ရောကတ်ော့ ဖူးသဈစုက သူ့လကကြို အသာဆှဲသည်။ တိုးတိုးတိုးတိုးနှင့ြ သူ့နားနားကပကြာ
“ကိုကို ဝငကြှည့ရြအောင် .. ”
မင်းမင်း မကြလြုံးပြူးသှားသည်။ မချောက ဆကဈြရှော့ ဆိုသည့ြ ဆိုငထြဲ ဝငကြှည့ခြငွသ်ညတ်ဲ့။ သူမမကြန်ှာကို ပြနကြှည့တ်ော့ ရုပတ်ညန်ှင့ြ သူ့ကို ပြနကြှည့န်သည်ေ။
“စု တကယပြှောနတောလား … ဒီမှာက ဗမာတွေ အများကြီးကို ရှကစြရာကြီး …”
“အို ..ကိုကိုပါတာပဲကို … မသိဘူးကြာ … ကြည့်ခြငွတ်ယ် .. လိုကပျို့ ..”
ဟိုကြ.. သောကခြှ။ မင်းမင်း ဘာလုပရြမှန်း မသိ။ ဖူးသဈစုကလည်း သူ့လကမြောင်းဆှဲကာ တလှုပလြှုပန်ှင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။ ကြည့်ရြတာ နောကန်တောမဟုတ်။
“ဒီနရောမှ မလုပန်ဲ့လေ .. စု .. တခွားမှာ ရှိတာပဲ ..ကိုကို လိုကပျို့ပေးမယ် .. အခုဟာက မုန့ဟြင်းခါး ခကြရြဦးမယလြေ …”
“တကယန်ောြ .. မညာရဘူး …”
“အေးပါ .. ဘယလြိုတွေ ဖြစ်နတောလဲ .. တခါထဲ … အိမလြိုကလြာမှ တွေ့မယ် …”
“အမယ် .. စုက ကိုကို့လို ဟနမြဆောငတ်တဘြူး .. စိတထြဲရှိတာပြောတာ .. သူသာ ဟိုအဖြူမလေးကို သဘောကရွင် ကတွယဆြိုတာ မပြောပဲ စိတကြူးယဉန်ပြေီးတော့များ …”
ဗုဒျဓေါ …တော့ပစ်က ဒီဘကကြို ပြနရြောကလြာသဖြင့ြ မင်းမင်း ပါးစပပြိတပြှီး အထဲကို အတင်းဆှဲခေါလြာရသည်။ ဖူးသဈစု ပစေောင်းစောင်းနှင့ြ သူ့ဘေးကနေ ပါလာသည်။ မင်းမင်း သုံးထပထြိ ဆှဲခေါလြာခဲ့ပြီး မုန့ဟြင်းခါး ဝယဖြို့ ပစ်စည်းတွကေို ရှေးတော့မှ ဖူးသဈစု ပုံမှနအြတိုင်း ပြနဖြစ်သည်။ လိုအပတ်ာတွေ ဝယပြှီးနောကြ သူတို့တွေ အခွိနဆြိုင်းမနတေော့ပဲ မင်းမင်း အိမကြိုပဲ တောကလြွှောကြ ပြနလြာခဲ့ကြသည်။ အပြနလြမ်းတွငတ်ော့ ရထားတွဲထဲတွင် လူများပမယေ့ြ မင်းမင်း တခွားကို မကြည့်တ်ော့ပါ။ ဖူးသဈစု၏ သဘောက ဘာမှန်းမသိလို့ သူ နောကထြပ် အရဈခံရတာမွိုး၊ စိတကြောကသ်ှားတာမွိုးလည်း အဖြစ်မခံနိုငပြေ။ အိမလြိုကလြာသည့ြ ဇာတလြမ်း၏ အဆုံးသတ်၌ မင်းမင်းအတွကြ မုန့ဟြင်းခါးအပြင် အခွား စိတဝြငစြားစရာလည်း ရှိပါသေးသည်။
🏵️ ရချေားမှချေား သူ့ဘဝ (အပိုင်း ၅ ) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️