အောစာအုပ်

ရချေားမွချေား သူ့ဘဝ (အပိုင်း ၆)

ရချေားမွချေား သူ့ဘဝ (အပိုင်း ၆)
ရေးသားသူ – Nat Thar

(အခစွတ်ကျကသိုလတ်ှင် ရေးသားသည်)

မင်းမင်း ဒီတဈခေါကြ ရနကြုနပြှနရြတာ ဘယလြိုမှ စိတမြပါခွေ။ သူ့အလုပ် အခွအနေအရေ တဈနှစ်မှ တဈခါလောကပြဲ ခွင့ရြလို့ ခါတိုင်း ဒီလိုအခွိန် မိသားစု ဆုံကြဖို့ ပြနရြပြီဆိုလွှင် သူ အမြဲတမ်း တကကြှှနတတေသ်ည်။ သို့သောြ ဒီနှစ်တော့ အရငန်ှဈတွကလေို ဖြစ်မနပေါ။ သူ့နည်းတူ မကြန်ှာလေး ညိုးနှမ်းနသညေ့ြ ခစွသ်ူလေးကို မင်းမင်း လှမ်းလှမ်းဆှေးဆှေး ကြည့်မြိသည်။

“ကိုကို စုကို သတိရနနေောျ …”

“အင်းပါ ..ကိုကို့မှာ လှမ်းစရာ စုပဲရှိတာကို …”

“အဆငပြှလွှင်ေ အငတ်ာနကတ်ကလြာခဲ့နောြ ကိုကို .. စုစောင့န်မယ်ေ .. ရောကရြောကခြငွြးလည်း စု ဖုန်းဆကလြိုကမြယ် …”

“အမလေးနောြ … မိစုရယ် …ကိုမင်းက တဈပတထြဲသှားတာပါဟယ် .. နငတ်ို့ဟာကလည်း … ပြောမပြောချင်တ်ော့ဘူး …”

ဘေးမှာ သူငယခြငွြးကို ငုတတ်ုတကြှီး ထိုငခြိုင်းထားပြီး အလှမ်းသယန်ကြသေည့ြ သူတို့နှစ်ဦးကို မကြည့်န်ိုငတ်ော့သည့အြဆုံး ပုံ့ပုံ့ဆီမှ ပူညံပူညံအသံက ထွကကြလွာသည်။ ဒီတော့မှ မင်းမင်းနဲ့ ဖူးသဈစု တဈယောကကြိုတဈယောကြ ကြည့်ရြင်း ပြုံးမိကြသည်။ ခစွသ်ူလေး၏ ဖြူနုနသေော နဖူးပြငပြေါတ်ှင် ခွကနွေသညေ့ြ ရှှရေောငဆြံပငလြေးတွကေို မင်းမင်းလကန်ှင့ြ သပပြေးသည်။ သူ့လကကြ နဖူးပေါကြနေ ပါးပြငမြှတမြှတလြေးပေါရြောကတ်ော့ ဖူးသဈစုက လကဝြါးနှင့ြ သူမပါးပြငကြို ဖိကာ ကပထြားပြနသ်ည်။

“တကယထြဲမှ .. ကိုမင်းတို့ဟာကလည်း မလှနလြှနဘြူးလား … မနေ့ညကလည်း တဈပတစြာခွဲရတော့မယဆြိုပြီး အလှမ်းသယပြှီးသှားပြီ .. ဒါတောင် အခု ထပလြှမ်းနကြသေေးတယ် …”

“ဟဲ့ .. ဒါတော့ ငါတို့က ခစွတ်ာကိုး …”

မင်းမင်းဘာမှ ပြနမြပြောရသေးခင် ဖူးသဈစုက ကအကေဖြစြီဆိုင်၏ စားပြဲဟိုဘကတ်ှင် ထိုငန်သညေ့ြ ပုံ့ပုံ့ကို လှမ်းရနတ်ှေ့သည်။ ပုံ့ပုံ့က ပြနမြပြောသေးခင် မကြစြောင်းအရငထြိုးသည်။ နှုတခြမ်းကိုလည်း မဲ့ပြသည်။ မင်းမင်းကတော့ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ ဖြစ်နပေုံကို ကြည့်ပြှီး အနည်းငယ် အိပခြငွန်သညေ့စြိတတ်ောင် ပြသှေားသည်။ စိတထြဲ ရယခြငွသ်လိုလည်း ဖြစ်လာသည်။

“ခစွပြါ ခစွပြါ .. ခစွကြှပါ .. အဲဒီလို တဈညလုံး ခစွကြှလို့လည်း လူတွကေ တဝါးဝါး သမ်းနကြတောမလား ..”

“ကောငမ် …ကိုကို့ရှေ့မှာ နင် ဒါတွပြေောစရာလား …”

“အမလေး ကိုမင်းများ … အားနာရမယ့သ်ူတွကြနေတောပဲ … နို့ ငါပြောတာကရော မဟုတလြို့လား …”

“အံမယ် .. ငါတို့က စကားထိုငပြှောနကြတောပါနောြ .. ဘာမှ လုပကြှတာ မဟုတဘြူး …”

“ဟေး .. ဖူးသဈစု အိုးမလုံ အုံပြင့န်ပြေီ .. ဘာမှတောင် မမေးရသေးဘူး … တရားခံက ငှင်းနပြေီဟေ့ … ခစ် .. ခစ် ..”

“ပုံ့ပုံ့နောျ ….နင် တွေ့မယ် ..”

ဖူးသဈစုက ပြောပြောဆိုဆို ပုံ့ပုံ့ဘကကြို ကူးသှားသညတ်ှင် ပုံ့ပုံ့က ဖူးသဈစု ရောကမြလာခင် လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ သူမကို မထိအောင် ကာသည်။ ကောငမြလေးနှစ်ယောကြ တခစ်ခစ် တခွိခွိနှင့ြ တဈယောကကြိုတဈယောကြ တွန်းထိုးကာ စနကြပေုံက မင်းမင်းမပြောနှင့ြ ဆိုငထြဲတွငရြှိနသညေ့ြ တခွားသော ပုရိသတွေ၏ မကြလြုံးက အလိုလိုရောကလြာသည်။

“ဟဲ့ ဟဲ့ ကလေးမတွေ .. လူတွကြညေ့န်ကြတေယ် …ထိန်းကြဦး ..”

“အို .. မကြစြိပါလို့ ကြည့်တ်ာပဲ .. ကြည့်ပြါစပေေါ့ ကိုကိုကလည်း .. နောကပြှီး စုက ကလေးမဟုတဘြူးနောြ .. ဟောဒီ ပုံ့ပုံ့ဆို ပိုတောင် ကလေးမဟုတသ်ေး .. ကိုကိုပဲ ပြောတုန်းက ဒါမွိုးကြီးက ကလေးအမဆေိုကဆြို …”

“အယ် .. မိစု .. နငတ်ော့နောြ အခန်းပြနရြောကရြင် တွေ့မယ် ..”

ဖူးသဈစု၏ မကြလြုံးထောင့ကြ ဘယကြိုထိုးပြနသညေမြှန်းသိလို့ ဒီတဈခါ ရှကရြသူက ပုံ့ပုံ့ဖြစ်သှားသည်။ မင်းမင်းကတော့ ထူးပြီး မကြန်ှာပူမနတေော့ပါ။ သူတို့သုံးယောကဆြုံကြလွှင် ဒီလိုမွိုး စနောကန်ကြတောက အခုနောကပျိုင်း ထုံးစံလိုလိုပင်။ အတူတူ ရှိကာနသညေ့ြ ကောငမြလေးနှစ်ယောကကြိုသာ သူပြုံး၍ ကြည့်န်မေိသည်။

ဖူးသဈစုသည် အငမြတနမြှ ချောလှသည့ြ ကောငမြချောလေးမှန်း မင်းမင်း သိပါသည်။ မကြန်ှာရော၊ ကိုယလြုံးကိုယထြညရြော ဘာမှ အပြဈပြောစရာမရှိ။ ဒီလိုမွိုး ကောငမြချောလေးကို ခစွသ်ူအဖြစ် ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုငရြထားသည့အြတွကြ မင်းမင်း ကံကောင်းပါသည်။ သိုပမယေ့ြ အခုနောကပျိုင်း သူ ဘာရယမြဟုတပြဲ ဖူးသဈစုနဲ့ အမြဲလိုလို တွဲကာ ရှိနတတေသ်ည့ြ ပုံ့ပုံ့ကိုလည်း စိတဝြငစြားနမေိသည်။ ပုံ့ပုံ့သည် ဖူးသဈစုလောကတ်ော့ မကြန်ှာအကအွပေါကလြှသူ မဟုတပြမယေ့ြ သူမမကြန်ှာက ခစွစြရာလေးဖြစ်သည်။ ဒီထကပျိုပြီး ခစွစြရာကောင်းသညကြတော့ ဖူးသဈစုထကပြင် ပိုထွားမည့ြ ရငသ်ားတွနှငေ့ြ၊ ပေါငတ်ံပြည့ပြှည့ဖြှိုးဖြိုးတွေ ဖြစ်သည်။ ဒါအပြင့ြ ဝတလြိုကရြင် ဟိုပေါဒြီပေါြ အဝတအြစားတွကေ အများစုမို့ ပုံ့ပုံ့၏ ပုံစံက မင်းမင်း စိတကြိုလာဆှပေးနသလေိုပင်။

ဒါပမယေ့ြ မင်းမင်း ဖူးသဈစုကို သဈစာစောင့သ်ိပါသည်။ သူမနောကကြှယမြှာ သူမ မသိပဲနဲ့ မရှုပရြဘူးနောဆြိုပြီး ကတိတောင်းထားတာကို လကခြံခဲ့ပြီးကတည်းက မင်းမင်း တကယလြည်း တခွားမိန်းမတွနှငေ့ြ မရှုပခြဲ့ပါ။ နောကပြှီး ရှုပစြရာမလိုလောကအြောငလြည်း ဖူးသဈစုက သူ့ဆန်ဒအကုနကြို လိုကလြွောထားသည် မဟုတလြား။ အခုနောကပျိုင်း ခစွကြှပြီဆိုလွှင် ပုံစံအမွိုးမွိုး၊ အဝတအြစားဒီဇိုင်း အမွိုးမွိုးနှင့ြ ပြောင်းကာ စတန့ထြှငလြာခဲ့ကြသဖြင့ြ သူ့ရငခြှငကြ ကောငမြလေးသည် ဖူးသဈစုပမယေ့ြ မိန်းကလေးအမွိုးမွိုးပြောင်းနသယေောငတ်ောင် ဖြစ်နသေေးသည်။ ဒီတော့ သူ့အတွကြ တခွားကောငမြလေးနဲ့ ပတသ်ကစြရာအကြောင်း မရှိပေ။

သို့ရာတွင် ပုံ့ပုံ့ကြတော့ တမွိုးဖြစ်သည်။ ဖူးသဈစုကိုယတ်ိုငကြလည်း မင်းမင်း မမေးပါပဲနှင့ြ တခါတခါ ပုံ့ပုံ့နှင့အြကြောင်းကို အစလာလာဖောပြေးသည်။ ဖူးသဈစု၏ စရိုကကြ ပြင့လြင်းသူမို့ မင်းမင်းအပေါြ သူမက ဘာမှကြယဝြှကထြားသည် မရှိပေ။ အိမပြှောင်းပြီး သူမတို့နှစ်ယောကြ တဈခန်းထဲနကတေည်းက ဘာတွဖြစ်ေကြသည်၊ ဘာတွလေုပကြှသညဆြိုတာကို မင်းမင်းကို ၏သညမြရှေး ပြနပြှောပြထားသည်။ ငုံးဥကိုတောင် နှစ်ယောကအြတူသုံးနရတော အဆငမြပြလေို့ဆိုပြီး နောကတ်ဈခု သူမတို့ဘာသာ သူမတို့ သှားဝယထြားကြသညကြို မင်းမင်းသိနသည်ေ။ ထို့သို့သော ဆကဈြနဲ့ပတသ်ကသ်ည့ြ အကြောင်းအရာတွကြေောင့လြည်း မင်းမင်း ပုံ့ပုံ့ကို စိတဝြငစြားမှု ပိုပြင်းပြလာရသညဟြု ဆိုချင်ဆြိုလို့ရပသည်ေ။

“ကိုကို …ကိုကို !!! ”

“ဟင် .. ဘာလဲ စု ..”

မင်းမင်း အတွေးက နဲနဲဆန့ထြှကသ်ှားသဖြင့ြ ဖူးသဈစု နှစ်ခါလောကြ ဆကခြေါမြှ သူပြူးပြူးပြဲပြဲ ပြနထြူးရသည်။

“မကြလြုံးကြီးဖြင့ပြှီး အိပပြွောန်တောလား … boarding gate ဖြင့န်ပြေီမလား .. ဝငခြငွဝြငတ်ော့လေ .. တောကြှာနေ နောကကြနွေဦးမယ် ..”

“အိုကလေေ .. ဒါဆိုလည်း သှားမယလြေ ..”

မင်းမင်း လကပြတန်ာရီကို ငုံ့ကြည့်တ်ော့ ဖူးသဈစုပြောတာ ဟုတန်သဖြေင့ြ ဟန်းကယရြီအိတကြို ကောကယ်ူပြီး ထိုငရြာမှထသည်။ ဖူးသဈစုနှင့ြ ပုံ့ပုံ့ကလည်း သူ့နည်းတူ ထိုငရြာမှထပြီး လိုကထြှကလြာသည်။ စင်ျကာပူနိုငင်ံ Changi လဆေိပသ်ည် နံနကအြစောကြီး အခွိနဆြိုပမယေ့ြ ပြဲတောတ်ဈခုအလား လယောဉစြီးခရီးသညမြွားနှင့ြ စည်းကားနသည်ေ။ အတူတူလွှောကလြာရင်း မင်းမင်းတို့မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြှ Emirates Airline ၏ လယောဉမြယလြေးနှစ်ယောကြ လွှောကလြာသညကြို တွေ့ရသည်။ ညတုန်းက တဈညလုံး မအိပဖြစ်လို့ မင်းမင်း မကြလြုံးတွကေ ငိုကမြဉွြးချင်န်ပမေယေ့ြ အခုလိုကြတော့ အလိုလိုပြနကြယွလြာသည်။

“ကိုကို မကြလြုံး ကယွသ်ှားတာလား … ဟီး .. ဟီး ..”

လယောဉမြယလြေးတွေ လှနသ်ှားတာနှင့ြ ဖူးသဈစုက သူ့လကမြောင်းကို ကိုငကြာ လှုပရြင်း မေးသည်။ သူမ၏ ဟိုဘကခြှမ်းက အတူပါလာသည့ြ ပုံ့ပုံ့၏ မကြန်ှာပေးကလည်း ပြုံးစစနှင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။ မင်းမင်း ဖူးသဈစု၏ နဖူးကို ဖြဖြလေး လကန်ှင့လြှမ်းထုသည်။

“မကြလြုံးပါမှတော့ ကြည့်မြှာပဲဟ … သူပဲ ကြည့်ယ်ုံနဲ့တော့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဆို ..”

“ဟုတပြါတယ် .. စုက ကိုကို ဘာတွေးနလေဲဆိုတာ သိလို့ စတာပါ .. တခါထဲ ကြိုတငပြှောလိုကြဦးမယ် … စုတော့ ဒီကနပြနေရြင် လယောဉမြယဝြတစြုံ သှားခွုပရြငကြောင်းမလား မသိဘူး .. ဟီး .. ဟီး ..”

မင်းမင်း သှားနသညေ့ြ ခွလှမြေးတွေ လှမ်းရင်းနဲ့တောင် တွန့သ်ှားသည်။ မကြစြိထဲတွင် အလိုလို ခစွသ်ူလေးကို လယောဉမြယ် ဝတစြုံလေးနှင့ြ မှငလြာသည်။

“မိစု .. နင် ကိုမင်းကို စိတဖြှောင့ဖြှောင့ြ သှားပါစဟယ်ေ … ဟိုမှာ လယောဉပြေါမြတကပြဲ အခုပဲ ပြနလြိုကလြာမယလြုပမြှ ကိုမင်းအဈမနဲ့ အမကေ ခွှေးမလောင်းကို ဆဲနမယေန်ောြ … ခစ် .. ခစ် ..”

“ဟီး .. ဟီး .. ဟုတသ်ားပဲ .. အလကားစတာ .. ကဲ .. သှားမှာသာသှားပါ ကိုကို … ကိုကို့တူလေးကိုလည်း မှေးနေ့လကဆြောငပြေးရင် တီလေးက ဝယပြေးလိုကတ်ာလို့လည်း ထည့ပြှောဦးနောြ .. ကဲ .. ဝငတ်ော့ .. နောကကြနွပြေီ ..”

အငမြီဂရေးရှင်းထဲကို ဝငရြမည့ြ ဂိတတ်ံခါးနားကို ရောကလြာကြပြီဖြစ်သည်။ မင်းမင်း ခွစေုံရပပြှီး ခစွသ်ူလေးကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဖြစ်အောင် လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ဆှဲယူသည်။ ဖူးသဈစုနှင့ြ မင်းမင်းသည် လကတ်ဈဖကခြငွြးစီကို ဆုပကြိုငထြားပြီး တဈဦးနှင့တ်ဈဦး စိုကကြှည့န်ကြသေည်။ နှစ်ဦးသား အကြည့်တ်ှထေဲတွင် အလှမ်းနှင့ြ ပေါင်းစပထြားသည့ြ အခစွတ်ှကေ အတိုင်းသား မွောပါနလသေည်ေ။ မင်းမင်း ဘေးနားမှာ ပုံ့ပုံ့ရှိနမှန်ေး သိလွှကန်ှင့ြ ဖူးသဈစု၏ နဖူးပြငလြေးကို ငုံ့ကာနမ်းသည်။ ပြီးတော့ ဘယဘြကပြါးပြငမြို့မို့ကို သူ့နှာခေါင်းနှင့ဖြိကာ အားရပါးရ နမ်းရှိုကသ်ည်။ ကြနပေအြားရတော့ နှုတခြမ်းနီစိုထွေးလေးကို ပြှတခြနဲ မှညအြောင် တဈခကြစြုပယ်ူသည်။ တကယဆြို သူဒီလိုမွိုး ဖူးသဈစုကို အပြငမြှာ နမ်းဖူးပမယေ့ြ အခုလိုမွိုး ပုံ့ပုံ့ရှေ့တွင် နမ်းမိတာကတော့ ဒါ ပထမဦးဆုံးအကြိမပြင်။ ဖူးသဈစုတော့မသိ။ သူတော့ အရမ်းကို စိတလြှုပရြှားမိသည်။ ဖူးသဈစု၏ နှုတခြမ်းက ခွာလိုကခြွိနတ်ှင် သူတို့ကို လှမ်းကြည့်န်သညေ့ြ ပုံ့ပုံ့၏ မကြလြုံးတွကေ အရောငတ်ဈမွိုးနှင့ြ လကကြာနသည်ေ။

“ကဲ သှားပြီ .. စု .. တာ့တာ .. ”

“ပုံ့ပုံ့ .. စုကို နင့လြကထြဲ အပသ်ှားတယန်ောြ … ငါ့ကိုယစြား စောင့ရြှောကထြားလိုကြ .. နှစ်ယောကပြေါင်းပြီး ကလပလြည်း သှားမနကြနေဲ့ဦးနောြ … စာမေးပြဲဖြဖေို့ စာကြည့်ကြှဦး ..”

“အမလေး .. သှားမှာသှားပါ ကိုမင်းရယ် .. စိတခြပြါ .. ကြှနမြပုံ့ပုံ့ … ကိုမင်းခစွသ်ူကို ခဏပဲ ငှားရမ်းသုံးစွဲမှာပါ … ခစ် .. ခစ် ..”

အရှှန်းဖောကပြှီး ပြနပြှောသည့ြ ပုံ့ပုံ့က ဘယလြိုအနကတ်ှေ ဆောငန်လေဲဆိုတာ သူတို့သိကြပမယေ့ြ မင်းမင်းတို့ သုံးယောကစြလုံး ဒီတဈခါတော့ ရှကမြနကြပေဲ ဟကဟြကပြကပြကကြို ရယမြိကြလသည်ေ။

*** *** ***

“ဟဲ့ မိစု… နငကြလည်း စာမေးပြဲပြီးသှားတာတောင် မပြောတ်ဲ့ရုပန်ဲ့ပါလား …”

သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ အခန်းထဲပြနရြောကလြာသညန်ှင့ြ ပုံ့ပုံ့က ဖူးသဈစုပုံစံကို လှမ်းကြည့်ကြာ မေးသည်။ ပုံ့ပုံ့အမေးကို ပြနမြဖြနေိုငသ်ေးပဲ ပုခုံးထကလြှယလြာသည့ြ ဆလင်းဘတအြိတကြို ကုတငပြေါြ ပစ်တငရြင်း ခွရင်ေးဘကတ်ှင် ရှိသည့ြ မှနတ်ငခြုံကို လှမ်းကြည့်သ်ည်။ မှနသ်ားပြငထြဲမှ ရှှရေောငဆြံပငန်ှင့ြ ကောငမြချောလေးတဈယောကကြ မကြန်ှာငယင်ယလြေးနှင့ြ ဖူးသဈစုကို ပြနကြာကြည့်န်သည်ေ။

“ဟင်း .. မသိပါဘူး .. ပုံ့ပုံ့ရာ … စာမေးပြဲမပြီးခငကြတော့ စာမေးပြဲစိတန်ဲ့မို့ ကိုကို့ကို ခဏမေ့ထားရတာ .. အခုပြီးလည်းပြီးလိုကရြော … သူ့ကို ခကြခြငွြး တမ်းပြီး လှမ်းတော့တာပဲ …”

“ဟဲ့ .. သနဘြကခြါဆိုရငပြဲ ပြနရြောကတ်ော့မယ့ဟြာကို .. နင့ကြိုကလည်း အဖြစ်ကိုသည်းလှန်းတယ် .. ”

“သည်းမှာပေါ့ဟ … အခုနေ ကိုကိုသာ ရှိလွှင် ဘယလြောကကြောင်းမလဲ .. ကားလေးနဲ့လွှောကလြည် ..ပြီးတော့ အတိုးခပြှီးခစွြ .. ဟိ .. ဟိ ..”

ဖူးသဈစု ပြောရင်းနဲ့ ကြကသ်ီးထသည့ဟြနန်ှင့ြ ပုခုံးလေးတွန့ကြာ ပြသည်။ ပုံ့ပုံ့က သဘောပေါကသ်ညဟြနန်ှင့ြ ခေါင်းလေးတဆတဆြတ် ညိတသ်ည်။ ထို့နောကြ ဖူးသဈစုအနားကို တိုးလာပြီး သူမ၏ ပုခုံးတဈဖကကြို လကန်ှင့အြသာကိုငသ်ည်။

“နင့ကြိုကို မရှိတော့လို့ စိတမြပူပါနဲ့ဟ .. လောလောဆယတ်ော့ ငါ အစားထိုးပေးပါ့မယ် .. ”

“ကောငမ် .. တူမလား ဟဲ့ ..ကိုကိုက ကိုကို .. နငကြ နငပြဲ .. ဒါပမယေ့ြ နင် အခုပြောတာကိုတော့ ငါ လကခြံတယ် .. ကဲ .. ပြော .. နငအြရငရြချိုးမလား ငါအရငခြွိုးရမလား …”

“နငပြဲ အရငခြွိုးလိုကဟြာ … ငါ အငတ်ာနကတ်ကပြှီး နဲနဲလွှောကကြှည့လြိုကြဦးမယ် ..”

“ပုံ့ပုံ့ နငကြတော့ ဒါပဲ … တဈနေ့တဈနေ့ အငတ်ာနကတ်ကပြှီးတော့ပဲ လိုကလြိုကကြှည့န်တယ်ေ .. ရည်းစားလေး ဘာလေး ပြနထြားပါလားဆိုတော့လည်း မထားချင်ဘြူး ..”

“မထားချင်တ်ော့ပါဘူးဟာ … ငါ့ ရငထြဲမှာ အခစွဆြိုတာ မရှိတော့ဘူး .. ရည်းစားထားရငလြည်း ပြောဖြို့သကသ်ကပြဲဖြစ်မှာ .. ဒါတောငမြှ အသဈထပရြမယ့ြ ဘဲက လုပတ်တကြိုငတ်တ်ဦးမှ .. အရငတ်ဈယောကတ်ုန်းကလည်း ပြတသ်ှားတာပဲ ကောင်းပါတယ် .. ခွာခကြကြ လကလြနတ်ယ် ..”

ပုံ့ပုံ့၏ ခွူသံပါအောင် ညည်းသံကြောင့ြ ဖူးသဈစု ပြုံးသည်။ ဒီလိုမွိုးဆိုတော့လည်း သူမ ကိုကို့အခစွကြို ရတာ ကံကောင်းသညဟြု ဆိုရမည်။ ကိုကိုသည် သူမကို အစစအရာရာ အလိုလိုကယ်ုံမက ခစွသ်ည့န်ရောတွငလြည်း အနုရော၊ အကြမ်းပါရသူ ဖြစ်သည်။ ကိုကို့ညီလေးကလည်း သူမညီမလေးကို ကောင်းကောင်းခစွပြေးနိုငသ်ည် မဟုတလြား။ စဉြးစားရင်းနှင့ပြင် သူမအဖုတလြေးထဲတွင် ယားသလိုလို ဖြစ်လာသည်။ ပုံ့ပုံ့ပြောသလို ရမှနေမြှနခြွိုးပြီး နှစ်ယောကသ်ား အယားဖြမှေ ဖြစ်တော့မည်။

“နင် ပြောမှပဲ လုပတ်တကြိုငတ်တတ်ဲ့ ငါ့ကိုကိုကို ပိုလှမ်းလာပြီ .. ရသှေားခွိုးတော့မယ် ..ပြီးမှပဲ ဆကပြှောကြရအောင် …”

ဖူးသဈစု ရလေဲသဘကကြို ကောကဆြှဲပြီးတော့ အခန်းထဲက ထွကလြာသည်။ ပုံ့ပုံ့ကတော့ သူမပြောသည့အြတိုင်း ကုတငဘြကပြှနလြွှောကသ်ှားကာ လကတ်ော့ကို ကောကဖြှင့သ်ည်။ မှေ့ယာပေါြ အသာကြောဆန့ကြာ လှဲခရွင်း favorite ထဲတွင် မှတထြားသည့ြ လင့တ်ှထေဲကာတဈခုကို နှိပလြိုကတ်ော့သည်။

“ဆောန်ှဈပြနေဲ့ ဘဲနဲ့ ဖိုကတ်ာ ရောကသ်ှားတာလား …”

ပုံ့ပုံ့က ကိုယကြရတွကေေို ချောကအြောင် သုတရြင်း သူမလကတ်ော့ကို ဝမ်းလွားမှောကကြာ ကြည့်န်သညေ့ြ ဖူးသဈစုကို လှမ်းမေးသည်။ ဖူးသဈစုက လကတ်ော့စကရငကြို ကြည့်န်ရောမှ အဝတအြစား ပြနဝြတမြထားသည့ြ ပုံ့ပုံ့ကို လှမ်းကြည့်သ်ည်။ နုဖြိုးစိုပြညသ်ည့ကြိုယလြုံးက ရချိုးပြီးခါစမို့ ဝင်းမှတစြှာ ရှိနသည်ေ။ ကိုကိုပြောသလို ပုံ့ပုံ့၏ အလုံးအထညတ်ှကေ အားရစရာ ကောင်းလှပါသည်။

“ဟဲ့ .. နငကြလည်း အတွင်းခံတွတေောင် ပြနဝြတမြလာဘူး …”

“မဝတတ်ော့ပါဘူးဟာ ပြီးရငလြည်း ပြနခြွှတန်ရမေယ် .. နောကပြှီး နငန်ဲ့ငါနဲ့က ရှကရြမယ့လြူမှ မဟုတတ်ာ .. နငတ်ောင် အဝတဝြတသ်ေးလို့လား …”

“ငါက အဝတမြဝတသ်ေးပေးမယ့ြ .. သဘကရြှိနသေေးတယလြေ ..”

“ဘယမြှာရှိလို့လဲ …ကိုင်း …”

ပုံ့ပုံ့က ပြောရင်းနှင့ြ လကမြှနခြှမှနေန်ှင့ြ ဖူးသဈစုရငဘြတထြောင့တ်ှင် ထိုးထားသည့အြစကို ဆှဲထုတသ်ည်။ ဝမ်းလွားမှောကထြားလို့ သဘကကြ ဖူးသဈစု အောကကြနေ ထွကမြလာပါ။ သို့သောြ နောကကြွောပြငတ်ဈခုလုံးကတော့ အကာအကြယမြဲ့သှားသည်။

“ဟဲ့ .. ဘယလြိုတွေ ဖြစ်နတောလဲ ..”

“ဘာမှ ဘယလြိုတွေ ဖြစ်မနနေဲ့ .. ပေး သဘကြ ..ပြီးတော့ ဟိုဘကန်ဲနဲတိုးဦး …”

ပုံ့ပုံ့က အစထွကန်သညေ့ြ သဘကကြို လှမ်းဆှဲလိုကသ်ဖြင့ြ ဖူးသဈစု ကိုယကြိုကြှပေးရင်း နံရံဘကသ်ို့ ကပပြေးလိုကသ်ည်။ ပုံ့ပုံဝငလြာလို့ရအောင် ဖြစ်သည်။ ရချိုးပြီးခါစမှာ ဗှောငကြှီးနရတော တမွိုးဖြစ်ပမယေ့ြ ညအိပအြင်ျကြီဝတမြည့ြ အစီအစဉကြိုတော့ လောလောဆယ် ယာယီနောကဆြုတထြားလိုကသ်ည်။ ပုံ့ပုံ့နှင့ြ အတူတူ ဇာတကြားဆုံးအောင် ကြည့်ပြှီးမှပဲ ပြနဝြတတ်ာကောင်းမည်။ မကြစြိကို အရှိနတ်ကန်ပြေီ ဖြစ်သော ဂပြနကြားဘကသ်ို့ ပြနလြှှဲသည်။ ဇာတလြမ်းက ပုံ့ပုံ့ဖြင့ထြားခဲ့တုန်းက တဈယောကတ်ဈယောကခြငွြး ဖြစ်သောလြည်း၊ သူမရချိုးပြီး ပြနရြောကလြာခွိနတ်ှငတ်ာ့ သူမပြောသလို ဇာတလြိုကလြုပသ်ူက ကြောင်းသူကောငမြလေးနှစ်ယောကကြို ဖိုကန်တော ဖြစ်နသည်ေ။ ကြည့်န်ရင်ေးနှင့ြ ကိုကို့ကိုတောင် သတိရလာသည်။ သူမကိုယတ်ိုင် ဒီလိုမွိုး ကြောင်းသူလေး စတိုငလြန်ှင့ြ ခစွခြဲ့ကြဖူးသည် မဟုတလြား။

“ဟဲ့ … လန့တ်ာအေ .. လကအြေးကြီးနဲ့ ..”

“ရချိုးပြီးခါစပဲ .. ဒီလောကတ်ော့ အေးမှာပေါ့ဟ ..”

ကုတငပြေါတ်ကလြာသည့ြ ပုံ့ပုံ့၏လကကြ သူမပုခုံးပေါရြောကလြာလို့ ဖူးသဈစု တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ အဝတအြစားမဲ့ ကိုယလြုံးချင်ြးမို့ ပုံ့ပုံ့က သူမနည်းတူ ဝမ်းလွားမှောကလြိုကသ်ညတ်ှင် အသားဆိုငတ်ှကေ ပြတတ်ိုကကြုနကြှသည်။ ထိုရောအခါ လကတ်ော့ထဲမှ ဇာတလြမ်းကြောင့ြ အရှိနတ်ကန်သညေ့ြ ဖူးသဈစု ရငခြုနန်ှုန်းတွေ မှနလြာသည်။ ထိုအခိုကြ ပုံ့ပုံ့၏လကကြ သူမပုခုံးကနေ ကြောပြငတ်လွှောကြ ဆင်းသကလြာသည်။ မိန်းကလေးအချင်ြးချင်ြးပမယေ့ြ တခွားသူတဈယောကဆြိုသည့ြ အထိအတွေ့မို့ ရှိန်းဖိန်းဖိန်းလေး စတငခြံစားရသည်။ နို့သီးလေးတွကေ မထိမကိုငရြပဲနှင့တ်ူ အလိုလိုကြှတကလြာသည်။

“နင် ကြည့်န်တော တောတ်ောကြှာနပြေီလား … ဒီအခန်းက ပြီးတော့မှာလား …”

“ဖငထြောငပြှီးတော့ လုပပြှီးသှားပြီ … အခုဟာက ပကလြကပြှနရြောကသ်ှားတာ .. ပြီးတော့မယထြငတ်ာပဲ ..”

“ဂပြနကြောငတ်ှကေ ပြီးခါနီးဆို အသားကုနကြို ဆောင့တ်ော့တာပဲ .. ကြောကစြရာကြီး ..”

“အမလေး .. ငါ့ကိုကို ဆောင့တ်ာကမှ ပိုဆိုးသေးတယ် .. တခါတခါ ကုန်းပေးထားတဲ့အခွိန် နောကကြဆောင့ရြင် လူကို ရှေ့ကိုမရှေ့အောငကြို မနည်းတောင့ခြံထားရတယ် ..ကိုကိုလည်း တအားလုပန်ိုငတ်ယ် ..”

“နင့ကြိုကိုကတော့ သမျဘာရင့ဝြါရင့ြ ဖြစ်နပြေီနမှောပေါ့ ..ကိုမင်း ဒီလောကဖြှောင့တ်ာ … နင့န်ဲ့မကြိုကခြငတ်ုန်းက သူ့မှာ ဆောတ်ှေ ဝိုင်းဝိုင်းလညန်မှောပဲဟာကို .. Practice makes perfect ဟ ..”

“ငါသိပါတယ် … ငါလည်း တခါတခါ အဲဒါကို ပြနစြဉြးစားမိပြီး စိတမြခဖြှဈနတောပဲ .. ဒါပမယေ့ြ သူငါ့ကို ခစွတ်ာတော့ တကယခြစွတ်ာပါ .. ငါ့နောကကြှယမြှာ မရှုပဘြူးလို့ ကတိပေးထားတာပဲ .. ငါကလည်း ငါမသိပဲနဲ့ ရှုပရြငတ်ော့ အပြတပြဲလို့ကို ပြောထားတာ ..”

“ဒါဖြင့ြ .. နင့ကြို အသိပေးပြီး ရှုပမြယဆြိုရငကြော ..”

“အဲဒါတော့ …”

ပုံ့ပုံ့၏ စကားက အထူးအဆန်း ဖြစ်နသညေ့အြပြင် သူမတဈခါမှ မတွေးဖူးသည့ြ အကြောင်းအရာမို့ ဖူးသဈစု စူးစမ်းစိတန်ှင့ြ လှည့ကြှည့သ်ည်။ နီးကပစြှာ မှငန်ရသေည့ြ ပုံ့ပုံ့၏ မကြန်ှာက မခွိုမခဉွန်ှင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။ ကြည့်န်သညေ့ြ ဇာတလြမ်းနှင့ြ ပုံ့ပုံ့၏ အပြောကို ပေါင်းစပကြာ စဉြးစားလိုကတ်ော့ ဖူးသဈစုခေါင်းထဲတွင် အကြောင်းအရာတဈခုက ရောကရြှိလာသည်။

“နင် !! .. နငပြှောတာက ..”

“ဟုတတ်ယလြေ .. နငန်ဲ့ငါနဲ့က ဘာလွှို့ဝှကထြားစရာ ရှိလို့လဲ .. အမှနအြတိုင်းပြောရရင် နင့ကြိုကိုကို ငါစိတဝြငစြားတယဟြ ..”

“ဘယလြို ဘယလြို !!! ..”

“အမလေး စိတခြပြါ … နင့ကြိုကိုကို စိတဝြငစြားတယဆြိုတာ .. နင့ကြိုကို အလုပကြောင်းတယဆြိုတာကြောင့ပြါ .. တမွိုးတွေးမနနေဲ့ဦး ..”

ဖူးသဈစု သဘောပေါကသ်ှားသည်။ ပုံ့ပုံ့နှင့ြ သူမသည် တဈအူထုံဆင်း ညီအဈမအရင်းများသာ မဟုတတ်ာ။ တဈယောကအြကြောင်း တဈယောကကြတော့ ပါးစပဟြလိုကသ်ညန်ှင့ြ ဗိုကထြဲတွင် အူဘယန်ှဈခွရှေိသည် ဆိုတာကို ပြောလို့ရနပြေီ ဖြစ်သည်။ ကိုကိုနှင့ြ သူမ ခစွကြှသည့ြ အဖြစ်အပကြတ်ိုင်းကိုလည်း ပုံ့ပုံ့က သိနပြေီး၊ တခါတလတွင်ေ သူမအကြံပေးသလို ဖူးသဈစုက မင်းမင်းကို ခစွပြေးခဲ့သညလြည်း ဖြစ်သည်။ ကိုကို့ကို ပုံ့ပုံ့ စိတဝြငစြားသညဆြိုတာ အဆန်းတကြယ် ဖြစ်ရပတ်ော့ မဟုတန်ိုငတ်ော့ပါ။ ဒါဖြင့ြ ကိုကိုကရော ပုံ့ပုံ့ကို စိတဝြငစြားသညတ်ဲ့လား။ တခါတခါ ကိုကို ပုံ့ပုံ့ကို ကြည့်သ်ည့်အကြည့်တ်ှကေ ဘယလြိုအနကဆြောငန်လေဲဆိုတာ ဖူးသဈစု ရိပမြိသည်။ ပုံ့ပုံ့ပြောသလို သူမခွင့ပြှုခကြန်ှင့ဆြိုလွှငတ်ော့။

ကိုယထြုတထြားသည့ြ ပုဈဆာဆိုပမယေ့ြ အဖြကေို ရုတတ်ရကြ ဖူးသဈစု ရှာမရခွေ …။ ထိုအခိုကြ ဂပြနကြားထဲမှ ဇတလြိုကကြ ပြဲသိမ်းအဖြစ် ကောငမြလေးနှစ်ယောကကြို ဘေးချင်ြးယှဉကြာ ထိုငခြိုင်းလိုကပြှီး ပူးကပန်သညေ့ြ မကြန်ှာပေါသ်ို့ သုတရြညတ်ှကေို ပန်းထုတလြိုကပြှီ ဖြစ်သည်။ ဆငဆြာနဲ့ ဖကြထြားတာမို့ လိငတ်ံထိပမြှ လရညတ်ှေ ပန်းထွကလြာသညကြိုတော့ မမှငရြပေ။ နုနယလြှသည့ြ ဂပြနကြွောင်းသူလေးနှစ်ယောကြ၏ ဟပေးထားသည့ြ ပါးစပထြဲနှင့ြ နှုတခြမ်းတဈဝိုကတ်ှင် သုတရြညဖြှေးဖြေးတွေ ရောကလြာသညကြိုသာ သူမတို့ တွေ့လိုကရြသည်။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ streaming ဆှဲထားသည့ဖြိုငကြ ရပသ်ှားပြီး နောကထြပ် ဆငတ်ူကားတွေ၏ လင့တ်ှကေ ပေါလြာသည်။ ဇာတလြမ်းပြီးသှားပပြေီ။ သို့ရာတွင် ဖူးသဈစုရော၊ ပုံ့ပုံ့ပါ တဈယောကအြတွေးတဈမွိုးစီနှင့ြ ကနွခြဲ့သလို၊ ရမျမကရြှိနလြည်း တကလြကြရြှိနသေေးသည်။

မိမိကို အဆကဖြှတသ်ှားသည့ြ ရည်းစားဟောင်းကြောင့ြ ယောကြြားတွေ၏ အခစွကြို မယုံရဲတော့သည့ြ ပုံ့ပုံ့သည် နောကထြပ် ခစွသ်ူရှာဖို့ စိတမြကူးခဲ့ပမယေ့ြ ကာမဆန်ဒကတော့ ရှိနမှေဲ ဖြစ်သည်။ ပြတသ်ှားသည့ဘြဲနှင့တ်ုန်းကလည်း နှစ်ဦးသဘောတူပင် ခစွရြညလြူးခဲ့ကြပြီးပြီမို့ ယောကြြားနှင့မြိန်းမ ကာမဆကဆြံမှုမှရသည့ြ အရသာကို သိရှိနလသေည်ေ။ ယောကြြားတွကေို စိတန်ာသည့ြ အရှိနကြှောင့မြို့သာ ဆကဈြကိဈစကို အတင်းကာရော မေ့ထားခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။ သို့ပမယေ့ြ ဒါတွသည်ေ ဖူးသဈစုနှင့ြ မတွေ့ခင်၊ မရင်းနှီးခငကြအထိပဲ ခံလိုကသ်ည်။ ညီအဈမအရင်းတွနှငေ့ြ မခွား ခငမြငသ်ှားပြီးသည့န်ောကတ်ှငမြူ ဖူးသဈစု ပြောပြသည့ြ သူမနှင့ြ ကိုမင်းမင်းတို့၏ အခစွပြှဲများကြောင့ြ ကာမဝဒနောသည် တကြော့ပြန် ဖြစ်တညလြာခဲ့ရသည်။ သူမကိုယတ်ိုငလြည်း အခွို့ကိဈစများကို အားတကသ်ရော အကြံပေး (အမှနကြတော့ မှှောကပြေး) ရင်း ကိုမင်းမင်းကို တိတတ်ခိုး ကြိတခြိုကန်သညေဟြု ဆိုလွှငရြပမည်ေ။ ဖူးသဈစု၏ အပြောအရ ကိုမင်းမင်းသည် သူမ၏ အရငဘြဲစုတန်ှင့ြ စာလွှင် အများကြီး စွမ်းဆောငရြညရြှိသညဆြိုသည့ြ အခကြကြှောင့လြည်း စိတထြဲက ကြိတ်၍ ကြုံချင်န်သညေသ်ာ။ အခုတော့ မရညရြှယပြဲ ထုတပြှောမိသှားပြီ …။

“မိစု !! …”

“ဘာလဲ ..”

“စဉြးစားရခကန်လည်ေး … တွေးမနပေါနဲ့အေ .. လောလောဆယတ်ော့ .. နင့ကြို ငါနမ်းချင်လြာပြီ ..”

“ကောငမ် .. ဒါပဲ .. နင် စိတထြနပြေီမလား …”

“အေးဟ …ရမချိုးခငကြတည်းက ဖြစ်နတော .. အဲဒါနဲ့ … ရချိုးခန်းထဲမှာ ရပေိုကခြေါင်းနဲ့ နဲနဲထိုးခဲ့သေးတယ် ..”

ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့ြ ပုံ့ပုံ့၏လကကြ သူမပုခုံးကို ဖကထြားရာမှ ကိုယကြိုဆှဲလှနလြိုကသ်ည်။ ဖူးသဈစုနှင့ြ ပုံ့ပုံ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေား ဖြစ်သှားသည်။ ဖူးသဈစု၏ လကကြ ဆန့ထြှကလြာပြီး ပုံ့ပုံ့၏ ရငသ်ားဆိုငတ်ှကေို ထိသည်။ ပုံ့ပုံ့ကိုယကြလေး တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားသလို ဖူးသဈစုကိုယတ်ိုငလြည်း ရငခြုနန်ှုန်း မှနလြာသည်။ ပုံ့ပုံ့ ဖူးသဈစုကို တင်းတင်းဆှဲကာ ပြေ့ဖကလြိုကသ်ည်။ နှစ်ဦးသား ကိုယခြငွြးက ပူးကပသ်ှားပြီး နုထွတသ်ည့ြ ရငသ်ားဆိုငတ်ှေ ပြတတ်ိုကမြိကုနကြှသည်။

“အင်း … အင်း … ”

ပုံ့ပုံ့၏ မကြန်ှာက သူမနားကို နီးကပလြာသညန်ှင့ြ ဖူးသဈစု၏ မကြတ်ောငလြေးတွကေ အလိုလို မှေးကလွာသည်။ ဝိုးတိုးဝါးတား ဖြစ်သှားသည့ြ အမှငအြာရုံထဲတွင် ကိုကို့အသှငသ်ဏျဍာနကြို လှမ်းမှငရြသည်။ အဝတဗြလာနှင့ြ ကိုကို့ပုံက သူမစိတကြို ဆူဝစသေည်ေ။ ထိုအခိုကြ သူမ၏ နှုတခြမ်းပါးပေါသ်ို့ နုးညံ့အိထွေးသည် နှုတခြမ်းတဈစုံက ဖိကပကြာလာသည်။ နှုတခြမ်းချင်ြး ထိတွေ့မိသညန်ှင့ြ ကိုယစြီကိုယစြီ အစပျိုးနပြေီဖြစ်သည့ြ အခစွမြီးတောကသ်ည် မီးပုံကြီးအဖြစ်သို့ ဟုန်းခနဲ အသှငပြှောင်းသည်။ အားရပါးရ နမ်းမိကြသည်။ အသကရြှူသံများ မှနလြာသလို တဒိတဒြိတန်ှင့ြ ရငခြုနသ်ံများကလည်း အပြငကြကြားရမတတ် ဖြစ်လာသည်။

ဖူးသဈစု၏ လကကြ ပုံ့ပုံ့ကို တင်းတင်းဖကထြားရာမှ အောကကြိုလွှောသှားသညတ်ှင် တငပြါးပေါသ်ို့ ရောကသ်ည်။ ဖြံ့ဖြံ့ထွားထွား ကောငမြလေးမို့ ပုံ့ပုံ့၏ တငသ်ားတွကေ ကားထွကန်ရော ကိုငရြသညမြှာ အားရစရာကောင်းနသည်ေ။ ဖြတခြနဲ ဖူးသဈစု ကိုကို့ကို သတိရပြနသ်ည်။ ဒီလိုမွိုးကိုငရြလို့ သူမတောငမြှ စိတလြှုပရြှားရသေးလွှင် ကိုကိုသာဆို သူမထကပျို၍ စိတလြှုပရြှားမိမှာ သချောသည်။ ထိုအတွေးကြောင့ပြင် စိတထြဲ မချင့်မြရဲ ဖြစ်လာပြီး တဈအဈသည့ြ ဖငသ်ားကြီးတဈခုကို လကန်ှင့ြ အားရပါးရ ဖစွည်ှဈမိသည်။

“အိ .. အိ .. အု … အု ..”

ပုံ့ပုံ့၏လွှာက သူမပါးစပထြဲ တိုးဝငလြာသည်။ ဖူးသဈစုက အလိုကသ်င့ြ အထဲရောကလြာသည့ြ ပုံ့ပုံ့လွှာကို မိမိလွှာဖြင့ြ ပြတဆြှဲသည်။ အနမ်းများက အရှိနတ်ကလြာသလို ကိုယခြငွြးထိပြတမြိကလည်း သှကသ်ှကလြာသည်။ ကောငမြလေးနှစ်ယောကစြလုံး ခွထေောကတ်ှေ အလိုလိုကားထွကသ်ှားပြီး တဈပေါငပြေါတ်ဈပေါင် ခွိတမြိကြသည်။ ပုံ့ပုံ့က သူမခါးကို အတင်းဆှဲကာ ဖိတွန်းသညတ်ှင် ပေါငခြှကြားချင်ြး ပြတမြိသည်။ မိမိရရ တဈခကြထြိလိုကသ်ညမြို့ ရှိန်းခနဲ ဖိန်းခနဲနအေောငပြင် နှစ်ဦးစလုံး ခံစားလိုကရြသည်။ တဈခကြပြှီးသှားသညန်ှင့ြ ပုံ့ပုံ့က နောကတ်ဈခါ ထပပြှတပြှနသ်ည်။ ထို့နောကတ်ော့ ဆကခြါ ဆကခြါ …။

“ရှီး … လုပ် … အဲဒီလိုမွိုး … ဖိပြတဟြယ် .. နာနာလေး … အင်း ..”

ဖူးသဈစု စိတလြှုပရြှားမှုနှင့အြတူ ပုံ့ပုံ့၏ လှုပရြှားမှုကို တိုကတ်ှန်းမိသည်။ သူမပြောသညကြမှ နောကကြနွသေေးသည်။ ပုံ့ပုံ့က ပို၍ ကိုယခြန်ဓာထွားသညန်ှင့အြမွှ သူမက ရှေ့ကနေ ဦးဆောငကြာ အပြတကြို လှုပပြေးသည်။ ထိုမှတဖန် ကိုယကြို အနည်းငယ် လွှောဆင်းကာ ဖူးသဈစု၏ နို့သီးတဈဖကကြို ငုံ့စို့သည်။ ဖြူဝင်းနသညေ့ြ ရငည်ှန့သ်ား အထကပျိုင်းကိုလည်း လွှာဖြင့ြ အသာဖြဖြ လကြပြေးသည်။ ဖူးသဈစု တကိုယလြုံး ကော့ပြံတကလြာသလို ဖိပြတခြှင်းခံနရသေည့ြ အဖုတထြဲမှ ယားယံမှုကလည်း ပိုမိုလာသည်။ ပြတန်ရယေုံနှင့ြ အားမရတော့ …။

“ငါမနနေိုငတ်ော့ဘူး … ပုံ့ပုံ့ … အံဆှဲထဲကဟာတွေ သှားယူလိုကတ်ော့ .. ဘကထြရီတော့ ရှိသေးတယမြလား ..”

“အေး .. အေး .. ရှိဦးမှာပါဟ .. နင် ..ကိုမင်းနဲ့ သှားအိပတ်ုန်းကတောင် ငါစမ်းကြည့်သ်ေးတယ် .. အယ် ..”

ကုတငပြေါကြ ကမန်းကတမ်း ပြေးဆင်းကာ မှနတ်ငခြုံ အံဆှဲနားကို တိုးသှားသူ ပုံ့ပုံ့ သူမစကားနှင့သ်ူမ ရှကကြိုးရှကကြန်းဖြစ်ပြီး လွှာကလေး တဈလဈဖြစ်သည်။ ခါတိုင်းအခွိနဆြို ဖူးသဈစုက လှမ်းစမိဦးမှာဖြစ်သောလြည်း အခုတော့ အဖုတထြဲမှ ရှစိတကအြောင် လှုပခြါမှုကို ဖြရှင်ေးဖို့က အရငမြို့ ဘာမှပြောမနတေော့ပါ။ ကိုယ့ပြေါငကြှားထဲ ကိုယ့ဘြာသာ လကပြှနထြိုးပြီး မာတောငန်ပြေီဖြစ်သည့ြ အဖုလေးကို ထိုးဆှနလေိုကသ်ည်။ ပုံ့ပုံ့ ငုံးဥနှစ်ခုကို ယူပြီး ခကြခြငွြး ပြနရြောကလြာသည်။ ဖူးသဈစုလကထြဲကို သူမဟာလေး ဖြစ်သည့ြ အနကရြောငလြေးကို ထိုးပေးသည်။

“ဘယလြို နမှောလဲ .. ၆၉ လား …”

“အေး .. လာ မှနမြှန်.. နင့ြ ငါ့မကြန်ှာပေါခြှလိုကြ …”

မဆိုင်းမတွပင် ပုံ့ပုံ့၏ ဖောင်းမို့နသညေ့ြ အဖုတကြ ဖူးသဈစုမကြန်ှာပေါြ ရောကလြာသည်။ သူမတို့နှစ်ဦးသည် အမှေးရိတကြှတာခွင်း တူသညမြို့ ပုံ့ပုံ့အဖုတသ်ည် ဖူးသဈစုလိုပင် ပြောငရြှင်းနသည်ေ။ ပုံ့ပုံ့၏ ထုူးခွားခကြကြ အဖုတဘြယဘြကအြနားသားပေးတွင် မှည့န်ကတ်ဈလုံးရှိသည်။ ပို၍ ထူးဆန်းသညကြ ပုံ့ပုံ့တဈယောကြ သူမ အဖုလေးကို ဆှပေးမှ ဖီးလတ်ကတ်ာမဟုတပြဲ ထိုမှည့န်ကဖြုလေးကို ထိုးဆှပေးလွှငလြည်း တဆတဆြတန်ှင့ြ တုနကြာတကသ်ညအြထိ ဖီလငလြာကြောင်း ဖူးသဈစု သိထားသည်။ ငုံးဥကို ဖြင့လြိုကပြှီးသညန်ှင့ြ တုနန်သညေ့ြ ထိပခြေါင်းနှင့ြ အသာတို့သည်။

“အမေ့ !!! … မိစု .. အဲဒါကို နောကမြှဆှ .. အထဲကိုပဲ ထည့လြိုကတ်ော့ … ”

“အေး … နငလြည်း ငါ့ထဲကို ထည့လြိုကတ်ော့ … လကန်ဲ့ထိုးရင် လကသ်ည်းတွလည်ေး သတိထားဦး ..”

“ရှီး … လကြြ .. လကြြ .. မရပန်ဲ့ .. ဆကလြကြပြေး .. ပုံ့ပုံ့ ..”

ပုံ့ပုံ့က ငုံးဥကို အထဲသို့ ထည့ပြဈသှားလိုကသ်ည့အြပြင် သူမ၏လွှာနှင့ပြါ တဆကတ်ည်း ဖူးသဈစု အဖုလေးကို ထိုးဆှပေးမှုကြောင့ြ သူမရငထြဲ ရမျမကမြီးတောငကြ ပြင်းထနစြှာပင် ပေါကကြှဲထွကသ်ည်။ စိတတ်ကကြှှလာမှုနှင့အြတူ သူမမကြန်ှာပေါြ မိုးကာ ရှိနသညေ့ြ ပုံ့ပုံ့၏ နူးအိနသညေ့ြ အတွင်းသားတွကေို လကခြွောင်းနှင့ြ ထိုးဆှသည်။ အဖုလေးကိုလည်း ဖိဖိပြတပြေးသည်။ နှစ်ယောကစြလုံး အသကရြှူသံများက ပြတတ်ောင်းပြတတ်ောင်း ဖြစ်လာပြီး ရငသ်ားတွကေ တင်းမာလာသည်။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ အားသှနခြှနစြိုကြ လှုပရြှားမှုများ၏ နောကဆြကတ်ှဲ အကြိုးဆကအြဖြစ် ဖူးသဈစုနှင့ြ ပုံ့ပုံ့ မကြန်ှာတဈခါ ပြနသ်ဈလိုကရြသည်။ ဖူးသဈစု မကြန်ှာသဈပြီးလို့ ပြနထြှကလြာတော့ ပုံ့ပုံ့က မီးပိတပြှီး အိပန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရြတာ ကြနပေအြားရသှားတာမို့ အနားယူချင်တ်ာ ဖြစ်ရမည်။

ကိုကိုနဲ့ ခစွရြတာလောကြ မကောင်းပမယေ့ြ သူမရငထြဲက ဝဒနောကို ခဏတာသကသ်ာအောင် လုပပြေးခဲ့သညမြို့ ဖူးသဈစု ပုံ့ပုံ့ကို မနှောင့ယ်ှကခြငွတ်ော့ပါ။ သူမကုတငဘြကသ်ို့ အသာပြနလြွှောကလြာခဲ့ရင်း မှေ့ယာပေါတ်ှင် အသာဝငလြှဲလိုကသ်ည်။ မကြစြိကို အသာမှိတလြိုကပြမယေ့ြ မကြဝြန်းထဲတွင် ကိုကို၏ အရိပအြယောငကြို လှမ်းမှငရြပြနသ်ည်။ သူမ ကိုကို့ကို လှမ်းပါသည်။ ကိုကို့ကို လှမ်းသည့စြိတန်ှင့ြ ကိုကို ပြနရြောကလြာလွှင် ကိုကိုပြောသ်ှားအောင် လုပရြမညဟြု စဉြးစားလိုကပြါတော့သည်။ ဤသညကြပင် သူမအတွကြ အဖြတဈေခု ဖြစ်ချင်ဖြစ်နပေါလိမ့မြည် …။

*** *** ***

“ကိုကိုရယ် .. ဘယထြှကပြှေးမှာကြနတောပဲ .. တကယတ်ဲ တွေ့ကတည်းက ..”

အခန်းထဲ ရောကကြတည်းက သူမကို တရပစြပန်မ်းပြီး ကုတငပြေါကြို ပြေ့တငလြိုကသ်ည့ြ မင်းမင်းကြောင့ြ ဖူးသဈစု လသေံပြော့ပြော့လေးနှင့ြ ပြောမိသည်။ ပြောလို့သာ ပြောရသည် သူမကိုယတ်ိုငလြည်း ကိုကို၏ အခစွကြို တောင့တ်နခေဲ့ရသူမို့ တားမှဈဖို့တော့ စိတကြူးမရှိပါ။ တက္ကစီပေါကြတည်းက လကသ်ရမ်းခဲ့သည့ြ ကိုကိုကြောင့ြ သူမဟာလေးလည်း စိုရှှဲနပြေီ ဖြစ်သည်။

“လှမ်းတာကိုး စုရဲ့ .. လယောဉပြေါကြတည်းက စိတကြူးယဉန်ခေဲ့တာ စုမှ မသိတာ …”

“အမလေး သိပါ့ … မနနေိုင် မထိုငန်ိုင် တက္ကစီပေါမြှာတင် စုစကတအြောကြ လကလြာထိုးထည့ကြတည်းက သိနတော ”

“ဟဲ .. ဟဲ .. စုကလည်း ကိုကို့စိတကြို ဆှအောင် ဝတလြာတာပဲမလား …”

မင်းမင်းပြောတာ ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတပြါသည်။ ဖူးသဈစုကိုယတ်ိုငကြ ကိုကို့ကို အလှမ်းပြေဧည့ခြံဖို့ စဉြးစားထားသညမြို့ တမငတ်ကာပင် ကိုကိုသဘောကသွညဆြိုသော အပေါအြောကြ တဆကတ်ည်း အသားကပ် dress ပြော့ကို ဝတဆြငခြဲ့တာဖြစ်သည်။ ကိုယလြုံးလှသည့သ်ူမို့ အပြာနကရြောငန်ှင့ြ အဖြူရောင် အစင်းကြောင်းများပါသော အသားကပ် dress သည် မှငရြသညန်ှင့ြ ရငခြုနဖြို့ကောင်းအောင် ဆှဲဆောငမြှုရှိလှန်းလှသည်။ အရှညကြလည်း ပေါငလြညအြထိပဲ ရှိသဖြင့ြ ဖြောင့စြင်းသော ပေါငတ်ံဝင်းဝင်းလေးတွေ၏ အလှက အစွမ်းကုနပြေါန်ရော မင်းမင်း ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငပြဲ တက္ကစီပေါမြှာတင် လကသ်ရမ်းခဲ့တာဖြစ်သည်။ ပငတ်ီလေးပေါကြနေ မှန်းကာ ပြတပြေးရင်း သူ့ကားကို အိမမြှာထိုးထားခဲ့တာ ဒီအခကြန်ှင့ြ မှနသ်ှားပြီဟု တွေးတောငတ်ှေးနသေေးသည်။

“စု … မခွှတန်ဲ့ … ပငတ်ီပဲ ခွှတလြိုကလြေ ..”

“ဟင် … ဒီအတိုင်းကြီး လုပမြလို့လား .. အရမ်းကြီး ကြသှေားဦးမယန်ောြ …”

“ပကလြကမြနနေဲ့လေ .. ကုတငစြောင်းမှာ လေးဘကထြောကလြိုကလြေ .. ကိုကို အောကကြနေ မတတ်ပရြပ် လုပမြယ် ”

“ဟှန့ြ .. သူ့အကြိုကကြှီးပဲ .. စစချင်ြး အရမ်းလည်း မဆောင့န်ဲ့ဦးနောြ ..”

“အင်းပါ .. ကိုကိုသိပါတယ် ”

“အင်းပါ” လို့ ပြောထားပမယေ့ြ တကယတ်မ်း လုပတ်ော့ တာထွကကြတည်းက ခပကြှမ်းကြမ်းနှင့ြ ဆောင့သ်ည့ြ မင်းမင်းကို ဖူးသဈစု မတားမှဈမိပါ။ ကားပေါမြှာကတည်းက လကန်ှင့ဆြှတာ ခံထားရသည့ြ အကြိုးဆကကြှောင့ြ သူမအဖုတလြေးထဲမှာ အရညတ်ှနှငေ့ြ ရှှဲနသညေကြ ခူးခပထြားသလို အဆငသ်င့ြ ဖြစ်စသည်ေ။ မင်းမင်း လိငတ်ံတဆုံး ထိုးထည့လြိုကပြမယေ့ြ အဆငပြှပြေေ ဝငသ်ှားသည်။ နာကငွစြပဖြှင်းမှုကို မခံစားရပဲ အရသာကိုသာ တဈလုံးတဈခဲ ရလာသည့အြခါ မင်းမင်း စိတတ်ိုင်းကအွောငပြင် နပေေးလိုကသ်ည်။ မင်းမင်းကလည်း ဖူးသဈစု ခံနိုငသ်ညမြှန်းသိသညန်ှင့ြ ကြဲကာခဲ့ရသမွှ အတိုးခကြာ ထငတ်ိုင်းကို ကြဲတော့သည်။ အနကြယဝြေါငန်ှင့ြ ဂွိမ်းဈတို့ ပြနမြရောကသ်ေးကြသည့ြ အခကြကြလည်း သူတို့နှစ်ဦး၏ ကာမတိုကပြှဲကို လှတလြှတလြပလြပ် ဆငန်ှှဲနိုငအြောင် အထောကအြကူ ပြုပေးနသည်ေ။ နှစ်ဦးသား စိတလြှတကြိုယလြှတ် အောဟြဈ ညည်းညူပြီး ပေါကကြှဲထွကန်ကြရော ပုံစံတောင် မပြောင်းလိုကန်ိုငပြဲ ထိုအနအထေားနှင့ပြင် တဈခွီပြီးသှားသည်။ မိနဈပိုင်းမွှ ကြာသညအြထိ အရညတ်ှကေို တစဈစဈနှင့ြ ပန်းထုတပြှီးသည့တ်ိုငအြောင် မင်းမင်း ပြနမြနှုတသ်ေးပဲ တပလြကြကြှီးနှင့ြ ဇိမခြံကာနသည်ေ။

“ကိုကို .. မာနတေုန်းပဲလား …”

“ဟုတတ်ယ် .. စု … မကြနပေသ်ေးဘူးလကြော .. နောကတ်ဈခွီလောကတ်ော့ ထပဆြှဲချင်သ်ေးတယ် .. ”

“ကိုကိုကလေ ထနကြိုထနတ်ယ် …”

“ထနတ်ာ မဟုတဘြူး .. သနတ်ာ .. သနတ်ာ .. ဟင်း .. ဟင်း … ဘာလဲ စုက မခံနိုငတ်ော့လို့လား …”

“ခံပါ့မယတ်ောြ .. ဘယလြိုတွေ ဖြစ်နမှန်ေးကို မသိဘူး .. ထုတလြိုကြဦး .. အရညတ်ှေ သုတရြဦးမယ် …”

“နေ .. နေ … အဲဒီအတိုင်းနေ ..ကိုကို သုတပြေးမယ် …”

မင်းမင်း ဒီလောကတ်ော့ အလိုကသ်ိပါသည်။ နဲနဲအရှိနကြသွှားသည့ြ သူ့အကောငကြို အခုမှဆှဲထုတလြိုကပြှီး ကုတငခြေါင်းရင်းနားက စငပြေါရြှိ တဈရှူးထုတကြို ပြေးဆှဲသည်။ ဖူးသဈစုက မင်းမင်း သုတရြလှယအြောင် ကုတငခြှရင်ေးမှာပင် ပေါငန်ှဈချောင်းကို ကားပေးထားသည်။ ၉၀ ဒီဂရီနီးပါ ထောငန်တော မဟုတတ်ော့သည့တ်ိုင် ၄၅ ဒီဂရီလောကြ ရှိနသေေးသည့ြ ကိုကို့ဟာကြီးကို မှငတ်ော့ သူမအတွင်းထဲက လှိုကလြှိုကလြာပြနသ်ည်။ တဈရှူးရှကကြို သူမအဝလေးနား ကပပြေးလိုကသ်ညန်ှင့ြ အထဲကဟာတွကေို ညှဈထုတလြိုကသ်ည်။

“ဗွဈ .. ဗွဈ ..”

“အများကြီးကို ပန်းထုတတ်ာပဲ …”

“ဟဲ့ .. အဲဒါ စုကို ဘယလြောကလြှမ်းကြောင်း သကသ်ပြတော .. ဒီတဈပတအြတွင်းမှာ ဟန်းပလေးတောင် မလုပဘြူး.. ဘယမြာဆကမြှလည်း မသှားခဲ့ဘူး ..”

“ဟှန်း … ခါတိုင်းလည်း တဈပတန်မှေ တဈခါတွေ့တာပဲ .. ကိုကိုရယ် .. အခုဟာက ကိုကို့ကိုက လှနလြှန်းတယ် ..”

ဖူးသဈစု မကြစြောင်းထိုးကာ ပြောပမယေ့ြ သူမ မကြဝြန်းတွကတေော့ အပြောရြညန်ဲ့ လဲ့နသည်ေ။ အမှနတ်ကယဆြို သူမလည်း ကိုကို့ကို လှမ်းနသညေမြို့ယကိုကို့နည်းတူ အရညတ်ှအမွေားကြီး ထွကကြခွဲ့သညသ်ာ။ သို့သောြ သူမက မိန်းကလေးမို့ အမူပိုပိုနှင့ြ နှဲ့ကာ ပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ သူ့လိငတ်ံတဈဝိုကကြို တဈရှူးနှင့သ်ုတန်ရင်ေး ဖူးသဈစု အပြောကို မင်းမင်း ကြနပေအြားရစွာ ရယပြါသည်။ သုတလြို့ပြီးသှားသညန်ှင့ြ တဈရှူးတွကေို အမှိုကခြှင်းထဲ ပစ်ထည့ပြှီး ကုတငပြေါတ်ကလြာသည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ ဖူးသဈစုကို ရငခြှငထြဲ ဆှဲပြေ့သည်။

“ကဲ .. ကောငမြလေး .. အပိုတွေ ပြောမနနေဲ့ .. စုကော ကိုကို့ကို မလှမ်းဘူးလား ..”

သူမမကြဝြန်းတွကေို စိုကကြှည့ကြာ မေးသညမြို့ ဖူးသဈစု ရုတတ်ရကြ မဖြသေေးပါ။ မင်းမင်း၏ ပါးကို ဖြဖြလေး ဖြတခြနဲ နမ်းလိုကပြှီးမှ

“လှမ်းတာပေါ့ ကိုကိုရယ် .. တဈပတထြဲဆိုတာတော့ သိတယ် .. ဒါပမယေ့ြ ကိုကို စလုံးမှာ မရှိဘူးဆိုတဲ့ အသိနဲ့တင် ငိုချင်သ်လိုလိုကြီး ဖြစ်နတော ..”

“ကိုကိုလည်း တူတူပါပဲ စုရယ် … မမကြီးကတောင် ဒီတဈခေါကြ ကိုကိုပြနလြာတာ ငိုငလြှခညွလြားဆိုပြီး ပြောနတယ်ေ .. ကိုငယကြတော့ မမစုကို လှမ်းလို့နမှောပေါ့ ဆိုပြီး နောကန်သေေးတယ် ..”

“တကယ် ?? ..”

“တကယပြေါ့ .. ဘာလဲ စုက မယုံလို့လား .. ထပသ်ကသ်ပြမေယလြေ ..”

မင်းမင်းလကကြ ဖူးသဈစု၏ dress အောကကြ ရငသ်ားပြည့ပြှည့လြေးဆီသို့ ရောကသ်ှားကာ လကန်ှင့ည်ှဈသည်။

“ကိုကိုကလေ နိုငကြိုမနိုငဘြူး … ကဲပါ ..ကိုကိုနားလိုကပြါဦး .. ဒီတဈခါ စုတဈလှည့ပြေါ့ ..”

ခစွစြဖြယကြောင်းအောင် မကြစြိတဈဖကမြှိတပြှရင်း ဖူးသဈစု မင်းမင်းကိုယပြေါြ တကလြာသည်။ မခွှတရြသေးသည့ြ dress ရော၊ ဘရာနီနီလေးရော ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ စွဲမကဖြှယ် ပကတိကိုယလြုံးလေးက အထငအြရှား ပေါလြာသညတ်ှင် ဘာမှမလုပရြသေးပဲနှင့တ်င် မင်းမင်း စိတပြှနတ်ကကြှှလာသည်။ ထို့အတွကကြှောင့ြ ဖူးသဈစု သူမအကြဲကြောင်းလေးနှင့ြ လေးငါးဆယခြယွလြောကြ ဖိကာပြတဆြှဲပေးလိုကသ်ညတ်ှင် သူ့လိငတ်ံက စံခွိနမြီ ပြနမြာလာသည်။ ဆှနတောကို ရပ်၍ ထိပဖြူးကို သချောကိုငပြှီး သူမအဝလေးနှင့ြ တေ့သည်။ မိမိရရဖြစ်သညန်ှင့ြ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ စွိခနဲ နပြေီး ထိပန်ီနီကြီးက အထဲကို ရောကသ်ှားသည်။ နရောတကြ ဖြစ်သှားပြီမို့ ဖူးသဈစုက လကန်ှဈဖကကြို မင်းမင်း၏ ရငဘြတပြေါြ ကကြနွနထောကပြှီး တငပြါးနှင့ြ ဆီးစပထြိသညအြထိ အကုနဖြိခလွိုကတ်ော့သည်။

“အား .. ကောင်းလိုကတ်ာ .. စုရယ် … အဲဒါကြောင့ြ စုကိုခစွန်ရတော ..”

ကြားနကြစေကားပမယေ့ြ ဒီလိုမွိုးနှစ်ယောကသ်ား ခစွတ်င်းနှောနသညေ့ြ အခွိနမြှာ “ခစွသ်ည်” ဟု ကြားရခွင်းက ဖူးသဈစု အတွကြ ပိုခွိုမှိနလြှန်းလှသည်။ ကြနပေအြားရစွာ ပြုံးရင်း ဒုတိယတဈခွီ အလှမ်းဖြပြေဲကို သူမက ရှေ့ကဦးဆောင် ဆငန်ှှဲသည်။ ရှှရေောငဆြံနှယခြှလေေးတွေ ဖူးသဈစု၏ နှဖူးပြငပြေါတ်ှင် ခုနပြေါကပြှေးလှှား ဆော့ကစားနေ၏။ ထိုနည်းတူ ရငသ်ားမို့မို့တို့ကလည်း အထကအြောကြ ဘောငဘြငခြတကြာ ပြေးလှှားနပြနေသ်ည်။ သူမတငပြါးနှင့ြ ဆီးစပရြိုကမြိသံ တဖတဖြတမြွားသာ အခန်းထဲတွင် အဆကမြပြတ် ကြီးစိုးထားသည်။ အမှင့ဆြုံးအခွိနကြို တကြော့ပြနရြောကသ်ှားသညအြထိတော့ ဖူးသဈစု တောကလြွှောကြ ထငတ်ိုင်းကြဲလိုကန်ိုငသ်ောလြည်း ထိုအဆင့ကြ လှနမြှောကသ်ှားခွိနတ်ှငမြူ မောပန်းမှုကြောင့ြ ဖြည်းဖြည်းလေးသာ ဖိပြတပြေးနိုငတ်ော့သည်။

“စု ပြီးသှားပြနပြှီမလား … နားချင်န်ားလေ .. လာ ကိုကို့ပေါမြှာ အိပ် ..”

မင်းမင်းက အလိုကတ်သိနှင့ြ ဖူးသဈစုကို လှမ်းဖကကြ သူ့ရငဘြတပြေါမြေးတငကြာ အိပစြသည်ေ။ ကောငမြလေးသည် အမောဖြနသေညေ့ဟြန် အသကကြိုမှနမြှနရြှူရင်း သူ့ကို မကြလြှှာပင့ကြာ ကြည့်သ်ည်။

“ကိုကို့ကိုတော့ စု မနိုငတ်ော့ဘူး .. စုကသာ ပြီးသှားတယ် .. သူက မပြီးနိုငဘြူး … ဒီလိုသာဆို စုတော့ အကူရှာရတော့မယ် ..”

“ဟမ် .. စု ဘာပြောတယ် ..”

“ဒီလို ကိုကိုရ .. စုက .. ကိုကို့ကို ပုံ့ပုံ့နဲ့ စပပြေးမလို့ပါ ..”

“ဟေ !!! ..”

မင်းမင်း ဖူးသဈစုကို မကြလြုံးအပြူးသား၊ ပါးစပအြဟောင်းသားနှင့ြ ကြည့်ြ၏။ ဒီလောကန်ီးကပစြှာရှိနသဖြေင့ြ နားကြားလှဲတာတော့ လုံး၀ မဖြစ်နိုငပြေ။

“ပုံ့ပုံ့က ကိုကို့ကို စိတဝြငစြားနတယ်ေ … စုတို့ စာမေးပြဲပြီးတော့ ကိုကို မရှိဘူးလေ .. အဲဒါ သူနဲ့အတူ စုတို့ ငုံးဥသုံးမိကြတယလြေ .. အဲဒီမှာ သူက စုကို ဖြင့ပြှောတာ ..”

“စုပြောတာ .. သူက ကိုကိုနဲ့ အိပခြငွတ်ယ် .. အဲဒီလို ဆိုလိုတာလား …”

မင်းမင်း မရဲတရဲနှင့ြ ဖူးသဈစု၏ မကြန်ှာကို သချောစိုကကြှည့ြ၍ မေးရသည်။ သူ့စကားသံတွတေောင် အနည်းငယ် တုနခြါနသလေို ဖြစ်သည်။ ဖူးသဈစု၏ အတွေးတွကေ တခါတခါ သူလိုကမြမီလို့ မင်းမင်း မယုံရဲသေးတာတော့ အမှနပြင်။ မကြလြုံးထဲတွငတ်ော့ ပုံ့ပုံ့၏ တင်းတင်းရဈရဈ ကိုယလြုံးလေးကို ခကြခြငွြးပြေးမှငသ်ည်။ အပြငမြကြန်ှာ အမူအယာ ဘယလြောကထြိန်းနိုငပြမယေ့ြ အတွင်းစိတကြို မထိန်းနိုငသ်ညမြို့ လိငတ်ံကြီးက ဆတခြနဲ တုနသ်ည်။

“အလဲ့ ..ကိုကို .. စိတမြပါရှာဘူးနောြ .. ဟင်း .. ဟင်း ..”

ကိုယခြငွြးဆကန်သည်ေ အနအထေားမို့ ဖူးသဈစုက ခကြခြငွြးရိပမြိသည်။ မင်းမင်းကို ပြုံးစိစိနှင့ြ စသည်။ “ဟာကြာ” ဆိုပြီး မင်းမင်း ရှကကြိုးရှကကြန်းနှင့ြ ဘာလုပရြမှန်းမသိ ဖြစ်သည်။ နောကတ်ော့ လူကြီးရှကရြယဆြိုသည့ြ စကားအတိုင်း တဟီးဟီးနှင့ြ ရယခြလွိုကတ်ော့သည်။

“ဒါပဲနောြ ကိုကို .. စုက ကိုကို့ကို ခစွလြို့ …. ကိုကိုပြောအြောင် စဉြးစားထားတာ .. စုကို အခစွမြလွော့ရဘူး ..”

မင်းမင်း ခစွသ်ူလေး၏ ပါးပြငကြို လကန်ှင့ြ ရှရှလေး ပြတသ်ည်။ ပြီးတော့ ဖြတခြနဲ ကိုယကြိုဆှဲပြေ့ကာ တဈဖကကြို လှိမ့ခြသွည်။ ဖူးသဈစုက အောကကြ သူက အပေါကြနေ ပြနဖြစ်သှားသည်။ ဖိမိနသညေ့ကြိုယကြို မကာ ကြှလိုကရြင်း လကန်ှဈဖကကြို မှေ့ယာပေါထြောကကြာ အားယူသည်။ ရီဝဝလေေေးနှင့ြ ကြည့်န်သညေ့ြ ဖူးသဈစု၏ မကြန်ကဝြန်းလေးကို တည့တ်ည့စြိုကကြှည့ပြှီးမှ ..

“စုကို ဘယတ်ော့မှ အခစွမြလွော့ဘူး … ဒီစကားတွကေို စုဘယလြောကထြိ စဉြးစားပြီးမှ ပြောတာလဲဆိုတာ ကိုကို သဘောပေါကတ်ယ် … စုကိုလည်း ကိုကို ပိုလို့တောင် ခစွသ်ှားသေးတယ် ..”

မင်းမင်း အပြောနှင့သ်ာမက အလုပန်ှင့ပြါ သကသ်ပြသေည်။ သူ့အတွကြ မပြီးဆုံးသေးသည့ြ ခရီးကို ကြိုးစားပမ်းစား စတငသ်လို ဖူးသဈစုကိုပါ တွဲ၍ ခေါသ်ည်။ သူ့ပြုမှု၏ နောကဆြကတ်ှဲအဖြစ် ဖူးသဈစု၏ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့တွင် ခွှေးစေးလေးတွကေ ချောကတ်ာမှ မကြာသေး။ ပြနလြည်၍ ခိုတွဲလာပြနသ်ည်။ ကိုယကြလေးကလည်း တဈခကြခြငွြး သိမ့ခြါသိမ့ခြါ လှုပန်ပြေီး၊ မစေ့တစေ့ နှုတခြမ်းပါးလေးများကြားမှလည်း တအင်းအင်း ညည်းညူသံလေးများက ပြနလြညထြှကပြေါန်သည်ေ။

တစတစ မင်းမင်းဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပြင်းထနလြာသောအခါ မကြတ်ောငလြေးတွေ စင်းနသေော မကြန်ှာလေးက ခပမြော့မော့ဖြစ်လာပြီး နှုတခြမ်းတွကေို လွှာနှင့သ်ပသ်ည်။ ထောကကြာ အားပြုထားသည့ြ မင်းမင်း၏ လကဖြွံနှစ်ဖကကြိုလည်း သူမလကန်ှင့ြ တင်းတင်းဆုပကြာ ကိုငထြားသည်။ ဖူးသဈစု၏ အမူအယာကို တောကလြွှောကြ အကဲခတကြာ ကြည့်န်သညေမြို့ မင်းမင်း အခွအနေကေောင်းပြီဟု တွကသ်ည်။ သူကိုယတ်ိုင် မကြစြိမှိတလြိုကပြှီး ခေါင်းကိုမော့ကာ စိတကြို နူးညံ့သည့ြ အတွင်းသားတွနှငေ့ြ ထိတွေ့နသေော သူ့လိငတ်ံဆီသို့ အားပြုလိုကသ်ည်။ စိတရြောကိုယပြေါ အားသှင်းကာ တရှိနထြိုးတငလြိုကသ်ညတ်ှင် သိပမြကြာခငမြှာပင် မီးသတပျိုကခြေါင်းပြင့ကြာ ထွကသ်လို ထိန်းထားသမွှ အကုန် သူ့လိငတ်ံထိပမြှ ပန်းထွကသ်ည်။ ကြားလဟောနယ် မရှိအောငန်ှယ် နှစ်ဦးသား ဆီးစပမြွားကို ဖိကာကပထြားရင်း မင်းမင်း အသကကြို ပုံမှနဖြစ်အောင် ပြနရြှူရသည်။ ပုံမှနပြှနဖြစ်လာသညန်ှင့ြ ပထမတဈခွီကလို စိမကြာမထားတော့ပဲ ဖူးသဈစု၏ကိုယပြေါမြှ ကြှကာ ခွာလိုကသ်ည်။ ဖူးသဈစုကတော့ မကြလြုံးတောင် မဖြင့န်ိုငတ်ော့ပဲ မူလအတိုင်း ပေါငန်ှဈချောင်းကို ထောငထြားပေးလကြြ ရှိသည်။ ပြောငရြှင်းနသညေ့ြ အကြဲကြောင်းလေးကြားမှ တစိမ့စြိမ့ထြှကကြနွသညေ့ြ အရာတွကေို မှငတ်ော့ မင်းမင်း ဘာကိုသဘောကမွှန်း မသိပဲ ကြကြနေပေန်ပကြှီး ပြုံးမိလသည်ေ။

+++++ +++++ +++++ +++++

စင်ျကာပူမှို့၏ ညအလှသည် သူ့ရှေ့ကနေ နောကဘြကသ်ို့ မာစဒါကားလေး အရှိနန်ှင့ြ တရိပရြိပ် ပြေးနသည်ေ။ မင်းမင်း မကြစြိ၏ ရှေ့တူရှူရှူကို ကြည့်ကြာ အာရုံစိုကထြားသောလြည်း သူ့စိတအြတွေးက ရှေ့မှာ ရှိမနပေါ။ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါးကြောမြကြိုကြ ကြောငမြိုကအြဖြစ်တော့ သူ အရောကမြခံနိုငပြေ။ ပုံ့ပုံ့နှင့ြ ကိဈစကို ဖူးသဈစု တကယပြှောနမှန်ေး သချောသညန်ှင့ြ သူ ရှေ့ဆကြ ဘယလြို ခရီးသှားရမညဆြိုတာကို plan ခသွည်။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် ကောင်းနိုးရာရာ plan တွကေ တဈခုပြီးတဈခု ပေါလြာလို့ ကားမောင်းနရင်ေးနှင့ြ ဖူးသဈစုကို သချောတောင် စကားမပြောနိုငခြဲ့ပေ။ သို့ပမယေ့ြ ဖူးသဈစုကိုယတ်ိုငလြည်း အလှမ်းဖြပြေဲ၏ အရှိနန်ှင့ြ နှုံးနရော မင်းမင်းကို စကားစမနတေော့ပဲ ဖြင့ထြားသည့ြ သီချင်ြးများကို နားထောငရြင်းသာ လိုကပြါလာခဲ့သည်။ ကားမောင်းရင်း တောကလြွှောကတ်ှေးလာရာမှ ဖူးသဈစုတို့ အိမန်ားရောကသ်ညတ်ှင် မင်းမင်းခေါင်းထဲတွင် အကြံကောင်းတဈခု ရသည်။

“စု .. ဒီလို လုပပြါလား …ကိုကိုတို့ Bintan သှားရင် ကောင်းမလား ..”

“ဘငတ်န် .. ဟုတလြား … အဲဒါ ဘာလဲ … ဪ .. သိပြီ သိပြီ .. အငဒြိုနီးရှားကြှန်းကို ပြောတာမလား .. ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် … !!! ”

လကခြုပလြကဝြါးလေးတီးကာပင် ဖူးသဈစု မင်းမင်း အကြံကို ထောကခြံသည်။ မင်းမင်း ကြနပေသ်ှားသည်။ ကားကို သူလိုကပျို့နကြေ ဖူးသဈစု ဘလော့၏ ဓါတလြှကေားအောကန်ားတွင် ထိုးကာရပသ်ည်။ ဖူးသဈစုဘကကြို လှည့ကြှည့ကြာ

“ဒါဆို ကိုကို ပနကဖြှနကြှရင် တိုးအေးဂငွ့ကြို ဖုန်းဆကပြှီး သုံးယောကစြာ package ဝယလြိုကမြယလြေ .. အဲဒါဆို ခရီးသှားသလိုမွိုး ဖြစ်ပြီး ကိုကိုတို့တွလည်ေး တမွိုးမဖြစ်ကြတော့ဘူးပေါ့ ..”

“ကိုကိုကတော့နောြ .. နိုငကြိုမနိုငဘြူး … ခေါင်းထဲ ဉာဏန်ီဉာဏန်ကတ်ှေ အပြည့ပြဲ .. ဟှန်း .. ပြောကိုမပြောချင်ဘြူး.. တဈလမ်းလုံးလည်း ဒါပဲ စဉြးစားလာတာ မဟုတလြား ..”

“ဟီး .. စုကလည်းကြာ ..ကိုကိုက စုပြောလို့ပါ ..”

ဖူးသဈစုက ဘာမှဆကမြပြောတော့ပဲ မကြစြောင်းပြော့ပြော့ တဈခကြကြိုသာ လကဆြောငပြေးရင်း ကားထဲက ထွကသ်ည်။ မင်းမင်းလည်း သူ့ဘကကြ တံခါးကို ဖြင့ကြာ လိုကဆြင်းသည်။ ဓါတလြှကေား ဆင်းလာသညကြို စောင့န်တေုန်း သူတို့ ထုံးစံအတိုင်း တဈယောကကြိုတဈယောကြ ပြေ့ဖကထြားကြသည်။ ညဉ့တ်ောတ်ောန်ကန်ပြေီမို့ လူရှင်းနရော သူတို့နှစ်ဦး ရငခြငွြးအပအြနအထေားနှင့ြ ရှိနသညေ့တ်ိုင် ဂရုစိုကပြှီး ကြည့်မြိသူက တဈစုံတဈယောကမြှ မရှိပေ။

“ကဲ .. သှားမယ် ကိုကို .. ဂွတန်ိုကြ .. စိတကြူးတွလည်ေး ကြိုယဉမြနနေဲ့ဦး ..”

“ပြှတ် ..”

သူ့နှုတခြမ်းကို တင်းတင်းလေး တဈခကြလြာထိပြီးနောကြ ဖူးသဈစု ပြင့န်ပြေီဖြစ်သည့ြ ဓါတလြှကေားထဲ ဝငသ်ှားသည်။ မင်းမင်း ဘယသ်ူမှ မရှိသညကြို အခွင့ကြောင်းယူပြီး ကော့ကော့လေး ထွကသ်ှားသည့ြ ဖူးသဈစု၏ နောကပျိုင်းကို လကသ်ရမ်းလိုကသ်ည်။ ကိုယကြလေး တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားပြီး မင်းမင်းကို ဓါတလြှကေားထဲကနေ လှမ်းမကြစြောင်းထိုးသည်။ မင်းမင်း မကြစြိတဈဖကမြှိတကြာ မကြန်ှာကို စပဖြှီးဖြီး လုပပြှသည်။ သူမပါးစပကြနေ “ကဲကို ကဲတယ်” ဟု ရရှတေသ်ံကိုတော့ ဓါတလြှကေားတံခါးက ပိတသ်ှားပြီမို့ မင်းမင်း သချောမကြားလိုကရြခွေ။

သူ့ရှေ့မှငကြှင်းကနေ ဖူးသဈစု ပြောကသ်ှားသညန်ှင့ြ မင်းမင်း ရပထြားသည့ြ ကားဆီသို့ ခပမြှနမြှန် လွှောကလြာခဲ့သည်။ ဘာရယကြှောင့မြှန်းမသိ။ သူလမ်းတလွှောကြ လခွှန်ေ၍သာ ပြနလြာခဲ့လသည်ေ။ “စိတကြူးကြိုမယဉန်ဲ့နောြ” ဟု မှာထားလို့သာ တောသ်ေးသည်။ မင်းမင်း ထိုအပတကြ ကောင်းကောင်းတောင် အလုပမြလုပန်ိုငပြေ။ သူ့အတွေးထဲတွင် ဖူးသဈစုနှင့ြ ပုံ့ပုံ့၏ အကြောင်းက တဝဲလညလြည် ရှိနသည်ေ။ ခပပြှည့ပြှည့ြ၊ ခပတ်ောင့တ်ောင့ြ ကောငမြလေးများကို အပြငမြှာတွေ့တိုင်း ဆူဖြိုးလှသည့ြ ပုံ့ပုံ့၏ကိုယလြေးက ဘယလြိုနမလေဲ မသိဟု ကြိုတငရြငခြုနန်မေိသညသ်ာ။ တခါတခါ အတွေးရှညသ်ှားသည့အြခါမွိုးတွင် သူ့ကောငကြပါ လိုကလြိုကရြှညလြာလို့ မင်းမင်း အိမသ်ာပြေးကာ ရှူးပေါကထြုတရြသညကြ အမောပင်။ ဖူးသဈစုကလည်း အလှမ်းဖြပြေီးသည့ြ နေ့ကတည်းက ပေါမြလာတော့ သူ့မှာ စိတဖြှစရောလည်း မရှိခွေ။ လကန်ှင့ကြတော့ ဘယလြိုမှ မဖြချင်ေတ်ော့သညမြို့ ရောကလြာတော့မည့ြ သောကြာနေ့ကိုသာ သတိရတိုင်း ပြကျခဒိနကြှည့ြ၍ စောင့န်မေိတော့သည်။

တကယတ်မ်းဆိုလွှင် မင်းမင်း ကံကောင်းသညဟြု ပြောရမည်။ အခုနောကပျိုင်း အငဒြိုနီးရှား ဘငတ်နကြွှန်းကို သှားရဖို့က ရကတ်ိုနှင့ြ စီစဉလြို့ ရသညမြဟုတ်။ စင်ျကာပူနှင့ကြပလြကြတ်ှင် ဘငတ်နသ်ာမက၊ ဘာတနဆြိုသည့ြ ကြှန်းလည်းပဲ ရှိပမယေ့ြ မင်းမင်းက သူတဈခေါကရြောကဖြူးသော ဘငတ်နကြိုပဲ သဘောကသွည်။ ဖူးသဈစုတို့လည်း သဘောကနွိုငမြှန်း သူက ကြိုသိနသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ သူက ဘငတ်နကြိုသာ မရရအောင် စီစဉခြှင်းဖြစ်သည်။ သူ ကံကောင်းချင်တ်ော့ ဘငတ်နမြှာမှ နာမညကြှီး Nirwana Resort (နီဝမ်းနား) ကို ရလိုကသ်ည်။ အဆငပြှချင်ေတ်ော့လည်း တောတ်ောကြှီး အဆငပြှနသေညေဟြု ပြောရမည်။ သူ တိုးအေးဂငွ့ကြို ဖုန်းဆကပြှီး နောကတ်ဈရကအြကြာမှာပင် ကြနဖြန်းဖြစ်သှားပြီး လကမြှတသ်ှားထုတလြို့ရသည်။ ဒီတော့ လောလောဆယ် သူလုပန်ရသေည့ြ အလုပကြ သောကြာနေ့ရောကဖြို့ ထိုငစြောင့န်ရခွေင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။

ဘယလြိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဖူးသဈစု၏ လိုကလြွောမှုကို လောလောဆယ် အကြိုးခံစားနရသေူက ဆိုကထြဲက ကနထြရိုကတ်ာပင် ဖြစ်သည်။ မင်းမင်းက သောကြာနေ့ မရောကခြငထြိ အပငပြန်းမခံချင်လြို့ ဆိုကထြဲတောငမြှ သိပမြသှားတော့ခွေ။ ဒီတော့ inspection form ကိုသာ လကမြှတထြိုးပေးလိုကသ်ညမြို့ ကနထြရိုကတ်ာက တောတ်ောြ သဘောကနွသည်ေ။ ညမိုးမခွုပခြင် ကြနကြရဈလောင်းတာက ပြီးပြီးသှားသဖြင့ြ သူတို့လည်း စောစောစီးစီး အလုပသ်ိမ်းကြသလို မင်းမင်းလည်း စောစောစီးစီး အိမပြှန် အနားယူလို့ရသည်။ နှစ်ယောကတ်ဈယောကြ အဖြစ်တွင် သူ့ဘကကြ အလွော့ပေးလို့ မဖြစ်။ အားရှိထားမှ ဖြစ်မည်။ ပြောရမညဆြိုလွှင် ကောင်းကောင်း အားမှေးထားခွင်းသာလွှင် ဒီတဈပတ် မင်းမင်း၏ အဓိက အလုပ် ဖြစ်နလသေည်ေ။

🏵️ ရချေားမှချေား သူ့ဘဝ (အပိုင်း ၇ ) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️