ရနကြုနမြှို့ – မှောကြဥကျကလာ ရပကြှကမြှာနထေိုငသ်ော အကိုဖြစ်သူထံ သှန်းဆကန်ဒီ ရောကရြှိနသည်ေ။ အရပ် မနိမ့်မမှင့် ဆံပငမြှာ ခါးလယလြောကထြိ ဆံကစွအြမှဲကစွလြေ့ရှိသည်။ ခန်ဓာကိုယမြှာ အမိုကစြားနှင့် ပုရိသ အပေါင်း လညပြှနင်ေးကြည့်ရသည့် အလှပိုငရြှငလြေး – နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအပေါကြ မှဲ့လေးနဲ့ ရီလိုကရြင် သှားတကကြလေးက အရမ်းဆှဲဆောငမြှု့ရှိသည်။ မန်တလေးသူ ညိုချောလေးပေါ့ ။ ဦးစီးအရာရှိ နရောအတွကြ နပြညေတ်ောတ်ှင် လွှောကထြားရာ နောကဆြုံးအဆင့် လူတွေ့ လာဖြရနေရြောကန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။
လူတွေ့ စာမေးပြဲဖြပြေီးသဖြင့် မန်တလေးသို့ ပြနရြန် ကားလကမြှတဝြယပြှီး ခဏနားနစဉြေ အကိုဖြစ်သူ၏ မိန်းမ မသဇင် ကိုးကြယန်သေော ဘိုးတောတ်ဈယောကြ ရောကလြာသည်။ အကို၏ မိန်းမသည် နတ် – ဝိဇျဇာ – ဘိုးတောမြွား ယုံကြညကြိုးကြယန်သဖြေင့် အိမသ်ို့ ဗဒငေကြိဈစ – နတကြိဈစ များနှင့် မကငသ်ူများ ဝငထြှကသ်ှားလာနသညေကြို တွေ့နရသေည်။ ဘိုးတောမြှာ ခေါင်းရင်းခန်းတွင် ထိုငပြှီး မသဇငဖြှင့် စကားပြောနသည်ေ။ သှန်းဆကန်ဒီမှာ နကဖြနပြှနရြနအြတွကြ အဝတစြားများကို ခွရင်ေးဘကအြခန်း၌ မီးပူတိုကန်သည်ေ။
ဘိုးတောကြ ခေါင်းရင်းခန်းအဝငတ်ှင် ခွရင်ေးဘကအြခန်းရှေ့ဖြတရြသဖြင့် မီးပူတိုကန်သေော သှန်းဆကန်ဒီအား မှငသ်ှားရာ ” ဇငဇြင် ဟိုကလေးမလေးက နင့်ညီမလား ကိုယလြုံးက မိုကတ်ာ ဖငကြှီးတွကေ ကားပြီးအိစကန်ာဟာ ” ” ရှုး တိုးတိုးပြောပါရှင် အကဒြါ ကမွယောင်ျကြားရဲ့ ညီမရှင့် အိမမြှာ အရာရှိစာမေးပြဲဖြဖေို့ ခဏတည်းတာပါ နကဖြနဆြို ပြနမြှာ ” သှန်းဆကန်ဒီမှာ မိမိအကြောင်းပါလာသဖြင့် ခေါင်းရင်းခန်းဖကသ်ို့ ကြည့်ရန် အပေါကလြိုကရြှာရာ အပေါကသ်ေးသေးတခု တွေ့လိုကရြသည်။ ချောင်းကြည့်လိုကရြာ မသဇငကြ ဘိုးတောပြုဆိုးထဲ လကသ်ှင်းကာ ဂွင်းထုပေးနသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ” အိုရြ – မန်တလေးမှ ခစွသ်ူ မောင့်ကို သတိရလိုကသ်ည်။ မောငန်ှင့် ရုပရြှငအြတူကြည့်လငွြ မောငကြ နောကဆြုံးတမ်း အမြဲတမ်းဝယသ်ည်။ ရုပရြှငစြပြလို့ မီးမိတသ်ညန်ှင့် မောငကြ နို့စို့ ပြီး စောကပြတလြေးအား နိုကပြေးတတသ်ည်။
သူမပြီးတဲ့အခါ ပုဆိုးကို ခကြပြေါထြိလှနပြေးပြီး မောငကြ သူ့လီးအားဂွင်းတိုကခြိုင်းလေ့ရှိသည်။ တွေးနစဉေမြှာ မသဇငမြှာ ဘိုးတောလြီးအား အပြငမြထုတသ်ေးပဲ ပုဆိုးပေါမြှ နမ်းရင်း လီးထိပန်ရောလေးအား သှားလေးဖြင့် ကိုကကြိုကြ စွနသည်ေ။ ထို့နောကြ သှန်းစကန်ဒီအခန်းဘကြ လှည့်ကာ ” ညမလေးရေ သှန်းဆကြ ဗိုကဆြာရင် လမ်းထိပကြ မုန့်ဟင်းခါးသှားသောကန်ောြ ” သှန်းဆကန်ဒီက ပါးသည် အိပခြငွမြူးတူးအသံလေးဖြင့် “သမီးပငပြန်းလို့ ခဏအိပမြှာ အမရေ မစားတော့ပါဘူး ” အိပခြငွယ်ောငဆြောငကြာ ဟောကသ်ံလေးများ ဟောကပြှလိုကသ်ည်။ ခဏအကြာမှာ ခုန အပေါကလြေးထဲပြနခြွောင်းရာ မသဇငသ်ည် ဘိုးတောပြုဆိုးအောကန်ားစလေးအား ပေါငရြင်းထိဆှဲက လီးထိပပြေါရြုံလေး ဒဈကြီးအားထုတကြာ လွှာလေးဖြင့် ထိုးပတစြုပန်တေော့သည်။ ဘိုးတောကြ မသဇငခြေါင်းလေးအား ဖြဖြလေးပြတန်ရင်ေး ဇိမခြံနလေိုကသ်ည်။
ထိုနောကြ မသဇငကြ လီးထိပလြေးအား တပြှတပြှှတန်ှင့် အားရပါးရ စုပပြေးလိုကရြာ လရညထြှကခြါနီး လီးထိပတ်ည့်တည့်၌ ပါစပလြေးဟပေးထားသည်။ ဘိုးတောကြ ပုဆိုးအား ခါးထိဆှဲတငပြှီး ဂွင်းထုနရော ခဏအကြာတွင် မသဇငပြါးစပလြေးထဲ လရညဖြှူဖြူများ ဗစွကြနဲ့ဗစွကြနဲ့ တိုးဝငသ်ှားတော့သည်။သှန်းဆကန်ဒီလည်း စောကဖြုတလြေးမှာ အရညလြေးများရှှဲသှားရသည်။ နောကရြကြ မနကတ်ှင် ရနကြုနကြားကြီးကြင်းမှ ရနကြုန် – မန်တလေးအမှနလြမ်းမကြီးအတိုင်း အိတစြပတကြားကြီးပေါတ်ှင် သှန်းဆကန်ဒီတဈယောကြ လိုကပြါလာခဲ့သည်။ ညပိုင်းတွင် မန်တလေး ကားကြီးကြင်း ကြှဲဆညကြနသ်ို့အရောကြ အိမသ်ို့လာကြိုပေးရနဖြုန်းဆကလြိုကသ်ည်။
နာရီဝကအြကြာတွင် ဆိုငကြယလြေးဖြင့် သားငယရြောကလြာသည်။ ” သှန်း ရေ နငတ်ို့အိမကြ မအားလို့ ငါလာကြိုတာ တကြ သှားဆို့ ” ” အံမယ် ဒီလိုဆိုတော့ ငါ့တပြည့်က လိမျမာသားပဲ ” သှန်းဆကန်ဒီ မှာ ငယသ်ူငယခြငွြးလည်းဖြစ် ခွံချင်ြးကပရြကန်သေော သားငယအြား လှမ်းစလိုကသ်ည်။ “ဒေါရြှှသှန်ေး မှနမြှနတ်ကြ ပေးအထုတတ်ှေ ဆိုငကြယရြှေ့ညှပလြိုကမြယ် ငါဘောလုံးပြဲကြည့်မလို့ ဒီကနေ့ မနယ်ူပြဲလာမှာဟ မှနမြှနလြုပ် သှားမယ် ” ကနွောြ့နာမည် ဘုန်းပြည့်စုံ – အရပကြ ၅ပေ ၈လကမ် ပါ – ကြောင်းပြီးသှားသဖြင့် ကြနပြွူတာသငတ်န်းတကကြာ သူငယခြငွြးများနှင့် ရှယယ်ာ ဖုန်းအရောင်းဆိုငလြေးဖြင့်ထားပါတယ်။
အသားဖြူဖြူ ဆံပငတ်ိုတိုနဲ့ ရုပရြညကြတာ့ တအားချောတဲ့ဘကမြပါပမယ်ေ့ ကြည့်ကောင်းပါတယ်။ မနေ့ညက ခစွသ်ူ လေုးပနရြောကသ်ဖြင့် ဒီနေ့တွေ့ရန် ကုသိုလတ်ောြ ဘုရားရှေ့က အအေးနှင့်မုန့်မွိုးစုံတွဲရောင်းသော ဆိုငလြေးတွင် ခွိန်းလိုကတ်ယဗြွာ။ ” ဟဲလို ” ခစွသ်ူဖုန်းထဲမှ သူစိမ်းယောင်ျကြားတဈယောကအြသံမို့ ကနွောြ နာကငွစြိတပြကြမြိတယ်။ မနကအြစောကြီးဗွာ ဖုန်းက ခစွသ်ူအိပခြန်းထဲ ရှိနတေဲ့ခွိန် စဉြးစားကြည့်ဗွာ။ ” သှန်းဆကန်ဒီ ဖုန်းမဟုတလြား ခမွ ” အသံ ခဏတော့ တိတသ်ှားသည်။ ကနွောဘြယသ်ူဆိုတာ သိပုံရနသည်ေ။ ခဏကြာမှ ” အောြ – ကိုဘုန်းပြည့်စုံ ထငတ်ယ် – ခဏကိုငထြားနောြ အကို ” ဖုန်းရှေ့သှားသံကြားနရသေည်။ ရသေံများလည် ကြားနရသေည်။
” ကိုဘုန်းပြည့်စုံ ရေ သှန်းဆကကြ မအားသေးဘူးတဲ့ဗွ သူရချိုးနလေို့ နာရီဝကန်မှော ပြနဆြကပြါတဲ့ ” ” ဟုတ် ဟုတ် ကြေးဇူးပါဗွာ ” တဖကကြ စကားသံ ကနွောမြစောင့်ပဲ ဖုန်းကို ပိတပြဈလိုကသ်ည်။ ” ဟူး ” ” သှန်းဆကကြ မအားသေးဘူးတဲ့ သူရချိုးနလေို့ ” ” သှန်းဆကကြ မအားသေးဘူးတဲ့ သူရချိုးနလေို့ ” ကနွောြ့စိတထြဲ ဒါပဲ ခဏခဏကြားနမေိတာ ကနွောန်ာကငွမြိတယဗြွာ။ ခစွသ်ူရချိုးတဲ့အခန်းထိ ပကသ်ကမြှု့က ဘယအြခွနလေည်ေး ဘာတွလည်ေး ဟူးး စိတတ်ှရှေုတထြှေးခဲ့ရပါပြီ။ သူငယခြငွြးတွကေ ပြောပါတယဗြွာ ခဏခဏ မင်းဆောကြ ကိတတ်ကလြာပြီ ဆှဲစားထားတဲ့။ ကိုယကြ ဂီယာပဲထိုးထားရင် သူများကတကမြောင်းသှားမယတ်ဲ့ဗွာ။ ဒါပမယ်ေ့ ခစွသ်ူနဲ့လကမြထပသ်ေးပဲ အဆုံးစွနထြိမသှားဖို့ ကနွောအြမှဲတမ်းထိန်းနိုငခြဲ့ပါတယ်။ကနွောြ သူ့နို့လေးတွေ စို့တယ် သူ့အဖုတလြေးကို လကခြလယလြေးနဲ့လိုးပေးတယ်။ ခစွသ်ူကလည်း ကနွောြ့ကို ဂွင်းထုပေးပါတယ် စုပတ်ော့မစုပခြိုင်းရကဘြူးဗွာ – ကနွောလြည်း သူ့အဖုတကြိုယကရြမှာ နဲနဲတွန့်နမေိပါတယ်။
ထိုစဉြ ကနွောြ့ဖုန်းက ရိန်းတုံးသံလေး ထွကပြေါလြာသည်။….. ” မင်းလေး အကြောင်းပဲတွေး အဝေးက ဆုတောင်းစဲလေ လှမ်းနဆေဲမို့ လှနပြါစေ အလှမ်းညတွေ ” ….ကနွောကြှိုကတ်ဲ့ သီချင်ြးလေးပေါ့ ဖြတထြဲ့ထားတာ။ ” ဟဲလို မောငလြား – စောန သှန်းရချိုးနလေို့ သားငယရြောကန်တောနဲ့ သားငယကြိုပြောခိုင်းလိုကတ်ာ ပြောလေ မောင် ” သှန်းနဲ့သားငယတ်ို့က ခွံခွင်းကပ် ငယသ်ူငယခြငွြးတွမေို့ ကနွောြ နားလညပြေးလို့ရပါသေးတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ သားငယရြဲ့ဆကဆြံပုံတွေ ကနွောမြကြိုကြ။ သှန်းမကြန်ှာနဲ့မို့ သည်းခံပေးနရတောပါ။တခါတခါ ကနွောရြှေ့မှာတောင် သှန်းကို လိုတာထကပျိုပြီး ဂရုစိုကပြှနတတေတ်ာ။ သှန်းဘကကြလည်း ထိုအခါမွိုးတွင် မကြန်ာလေးပြုံးရှှငန်ကော သှားထပလြေးတွကေ ကနွောြ့အတွကြ အဲဒီအခွိနဆြို လှောငပြှောငန်သလေိုပဲလေ။
” ဟောတောြ မောငရြေ ပြောလေ ဘာမှ ပြနမြပြောဘူးလား ဘာလဲ ဂွေ ဝငပြှနပြှီလား ဟှန့်နောြ ” ” မဟုတပြါဘူး သှန်းရ ကုသိုလတ်ောမြှောကဖြကမြုဒြ တွနကြေေ အအေးဆိုငလြေးက မောင် စောင့်နမယ်ေ – မတွေ့ရတဲ့ရကတ်ှအတွေကြ အကြှေးတောင်းရမယလြေ ” ” အင်းပါ မောငရြဲ့ – သှန်း ဘယခြွိနလြာရမလည်း ” ” ခုကစလို့ နောကြ ၁နာရီပေါ့ ” ” မောင် – သှန်း – ဆကဆြကြ သချောပေါကြ အမှနအြကန် လေးလေးစားစား လာတွေ့ပါ့မယ် – အူမှှ မောငရြေ ” ခစွသ်ူ၏ ပလီပလာစကားလေးများက ခုန ရှုပန်တေဲ့စိတတ်ှေ အနည်းငယတ်ော့ သကသ်ာစပေါတယ်။ ကနွောတ်ို့တွေ့နကြေ အအေးဆိုငလြေးမှာ ကနွောရြောကန်တော ၄၅မိနဈတိတိရှိပြီ နောကြ ၁၅မိနဈဆို ကနွောပြှနတ်ော့မှာပါ။ကနွောြ အမြဲတမ်းနာကငွရြတယဗြွာ သောကမြလို့ ကိုငထြားတဲ့ အအေးခွကလြေးတောင် လှတကြှတော့မလို့။ ထုံးစံ အတိုင်း ကနွောပြှနရြတော့မယ် တညလုံးနာကငွန်ရပြေီး နောကရြကကြွ ခစွသ်ူရဲ့ တီတီတာတာ စကားလေးတွကြေားမှာ ပုံမှနအြတိုင်းပြနဖြစ်သှားဦးမှာပါ။
ကနွောြ နာရီပြနကြှည့်လိုကတ်ယ် ၂မိနဈပဲလိုတော့တာ ” ဟူး ” ရည်းစားသကတ်မ်း ၂နှစ်ကြောအြတွင်း ခွိန်းလိုကတ်ိုင် အမြဲနောကကြှနတော ဘာလို့လဲ။ ကနွောတ်ဈယောကထြဲအထီးကနွန်မှောကို မတွေးမိတတတ်ဲ့ ခစွသ်ူအပေါြ ဘာတွကေ မှားယှန်းစခေဲ့တာလဲ။ခစွသ်ူ၏ ငယသ်ူငယခြငွြးလေး သားငယ် အလိုကြ ဖြည့်စည်းပေးရင်း ကနွောကြ ဒုတိယနရောများလား။ တကယခြစွကြှသူတိုင်း ကိုယ့်ခစွသ်ူက နံပတ် ၁ ပဲလေ။ ကနွောြ ပိုကဆြံရှင်းမယ့်အလုပ် ဗှုံးဆို ကနွောြ့နဖူးလေးပေါြ နှုတခြမ်းအိအိလေး ကရွောကလြာတယ်။ ” အကြီးကြီး တောင်းပနတ်ယ် မောငရြယ် – သားငယကြ မှည်းရှညစြားချင်တ်ယဆြိုပြီး ဂွီကနွလေို့ သှန်းက လိုကကြွှေးနရတော ” ကနွောခြွိန်းတိုင်း ၉၀% လောကကြ သားငယအြတွကြ အကြောင်းပြခကြမြွိုးစုံနဲ့ အမြဲနောကကြတွတတ်ဲ့ခစွသ်ူ။ မောငကြလေ ဆိုပြီး ကနွောြ့နာမစြားတခါပဲသုံးပြီး ပြောသမွှအဖြစ်ပကြမြွားရဲ့ ၉၀% က သားငယဆြိုတာ မပါရငမြပြီးတတတ်ဲ့ ကနွောြ့ခစွသ်ူ။
“ဟူးး ” ကနွောန်ဲ့သားငယ် ခစွသ်ူနဲ့သူငယခြငွြး အခွိုးခလွို့ ရာခိုငန်ုန်းချင်ြး တူနရငေတ်ောင် ကနွောကြ ဒုတိယ နရောပဲထငတ်ယ်။ ကနွောြ့မကြဝြန်းထဲက ဝမ်းနည်းတွဝမှေေု့ နာကငွခြံစားမှု့တို့ကို ခစွသ်ူ တွေ့သှားတယ် ထငပြါရဲ့။ ကနွောြ့လကမြောင်းလေးကို ကိုငရြင်း ” မောငရြယ် စိတမြကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့ နောကတ်ခါဆို သှန်း ဆငခြငွပြါ့မယ် နောမြောင် – နောလြို့မောငရြယ် ” ကနွောြ့ ပါးလေးတဖကပြေါြ ဒုတိယအကြိမ် အနမ်းလေးတခု ကရွောကလြာပြနတ်ယ်။ ကနွောြ့ကို တကယခြစွရြဲ့လားလို့ မေးချင်မြိတယ် ဒါပမယ်ေ့ မမေးရကဘြူးဗွာ။ သားငယန်ဲ့ပတသ်တရြင် ကနွောကြ ဒုတိယလူလား – အခစွကြှီးတဲ့ကနွောြ့အတွကြ့ ခစွသ်ူအနမ်းတခကြကြ အပစ်မမှငတ်ော့ပဲ တခါပြောရုံနဲ့ ကြနပေခြှင့်လှတတ်တတ်ဲ့ ကနွောြ့စိတကြိုပဲ အပစ်တငရြမလား ။ အနမ်းနဲ့အမကြဖြှဆေေးပေးလိုကလြို့လားမသိ ခစွသ်ူကိုမော့ကြည့်ပြီး ကနွောအြားတင်းပြုံးပြလိုကတ်ယ်။
ဒီနေ့အတွကြ သချောတာတခုကတော့ ကနွောြ့ခစွသ်ူအနမ်းက နာကငွခြါးသီးစခေဲ့ပါတယ်။ကနွောြ စွန့်စားလိုကပြှီဗွာ ခစွသ်ူအတွကြ အအေးမှာရင်း ကိုယတ်ိုငထြယူလိုကတ်ယ်။နောကကြွောပေးထားတဲ့ဇခစွသ်ူမမှငအြောင် သူငယခြငွြးတွပေေးထားသော အနံ့ အရသာကင်းမဲ့သော ကာမစိတကြှှဆေး အစကြ ၅စကလြောကြ မသိမသာ ခတခြလွိုကတ်ာ ဆေးပုလင်းလေးက ကနွောြ့ပိုကဆြံအိတအြတွင်း မူလနရောသို့ ပြနရြောကန်လရေေဲ့။ ခစွသ်ူက ကနွောကြိုယတ်ိုငယ်ူပေးတဲ့အအေးခွကမြို့ ခပမြှနမြှနလြေး အကုနသ်ောကပြဈနသည်ေ။ နာရီဝကန်လငွြေ ဆေးစွမ်းပြတော့မညမြို့ မန်တလေးတောငအြရှေ့ဘကြ ဘုန်းတောတ်ိုးရပကြှကမြှ သူငယခြငွြးခွံသို့ ခေါသ်ှားရနဆြုံးဖြတလြိုကမြိသည်။ အတွေးမဆုံးခင် ကနွောြ့ဖုန်းဝငလြာသည်။ ထိုဖုန်းသံက ကနွောတ်ို့နှစ်ဦးအား ရကရြကစြကစြကြ ခွဲပစ်မည့်ဖုန်းသံမှန်း နောငတ်ခွိနမြှ သိခွင့်ရခဲ့သည်။
” ဟဲလို သား ကိုပြည့်လား အိမအြမှနပြှနလြာခဲ့ သားအဖမေူးလဲလို့ ဆေးရုံကြီးအမှနပျို့ရမယ် ” ” ဟုတ် ဟုတ် အမေ – သား အမှနလြာခဲ့ပါ့မယ် ” ကနွောြ့ အစီအစဉတ်ှပကြေပြီဗွာ သှန်းကိုလည်း ဆေးကတိုကထြားမိပြီ။ ” ကဲ – သှန်းအရင် လိုကပျို့မယ် ပြီးမှ အိမပြှနတ်ော့မယ် ” သှန်းဆိုငကြယလြေးနောကမြှ ကနွောကြပမြောင်းနရင်ေ သှန်းတို့ရကကြှကထြိပရြောကမြှ နှုတဆြကကြာ အိမသ်ို့ အမှနပြှနခြဲ့တော့သည်။ သှန်းဆကန်ဒီမှာ အိမန်ားသို့အရောကြ ဆိုငကြယခြွိန်းကသွှားကာ ဆိုငကြယလြှဲမလိုဖြစ်သှားသည်။ အပြငထြှကမြလို့ဟနပြှငန်တေုန်း သှန်းတဈယောကဆြိုငကြယ် တွန်းလာသဖြင့် သားငယမြှာ ဟိတရြောင် သှန်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ ပေးပေးဆိုငကြယ် ငါတွန်းခဲ့မယ်။ သှန်းဆကန်ဒီတို့ ခွံထဲထိ တွန်းဝငလြာခဲ့ကြသည်။ ထိုအခွိန် သှန်းမှာ ရီချင်သ်လို ငိုချင်သ်လိုလို စိတကြ ဂနာမငှိမဖြစ်လာတော့သည်။ သားငယစြကားတွမကြေားတခကြြ ကြားတခကြဖြှင့် ရီပြနတေော့သည်။သားငယမြှာ ခွံဝင်းအတွင်း အိမအြပေါကဝြထိ တွန်းလာခဲ့သည်။
ဆိုငကြယအြား ဒေါကထြောကြ၍ ခွိန်းဖုံးဖြုတကြှည့်ရာ ဆိုငကြယခြွိန်းကနွသညေကြို တွေ့ရလသည်ေ။ သှန်း ငါ့ကို တူတို့ ပလာယာတို့ ခံထုဖို့ တခုခုယူခဲ့ ခွိန်းကရှညန်တော ဖြတရြမယဟြ။ သှန်းဆကန်ဒီလည်း အိမထြဲဝငကြာ သားငယပြှောသော ပစ်စည်းများဝငယ်ူကာ ပြနထြှကလြာသည်။ ဆိုငကြယ် နောကဘြီးနားတွင် သားငယကြ ဒူးတဖကခြကြာ ထိုငရြင်းခွိန်းဖုံးအောကခြမွြးကို ထပဖြှုတန်သည်ေ။ သှန်းက မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဘြကမြှ ဆိုငကြယအြားထိန်းကိုငပြေးကာ ဂွများ ပလာယာများ သားငယတ်ောင်းသမွ ဆိုငကြယန်ောကဘြီးကြားမှ ပေးနသည်ေ။သားငယမြှာ ခွိန်းဖုံးဖြုတရြင်း ပုဆိုးမှာ အောကစြလှတန်တေော့သည်။သှန်း တဈယောကြ အမှတမြထင် ခစွသ်ူငယခြငွြးလေးရဲ့ လီးအား မှငလြိုကရြသည်။
ဘုန်းပြည့်စုံ တိုကလြိုကသ်ော ကာမစိတကြှှဆေးကလည်း အာနိသငပြှလာတော့သည်။ သားငယလြီးမှာ မောင့်လီးလို ဒဈမပြုတပြေ အရပြေားရှညသ်ောကြောင့် လီးမှာ ဒဈကိုမမှငရြပဲ ထိပတ်ှင် ရဲရဲစုစုလေးဖြစ်နသည်ေ။ မောင့်လိုမတောငသ်ေးလို့များလား” အင့် ဟင့် အာကြာ ဘာတွေ တွေးမိနပေါလိမ့် ” မကြစြိအကြည့်လှဲလိုကသ်ည်။ သို့သောြ စောကပြတလြေးဆီက ဆဈကနဲ့ဆဈကနဲ့ယားတကလြာသည်။ သားငယပြုဆိုးကြားသို့ မကြစြိက ပြနရြောကသ်ှားပြနသ်ည်။ဒီတခါ သှန်းတဈယောကြ အံသှသှားရပါတယရြှင် သားငယကြ အသားဖြူလို့လားမသိ လီးက ပန်းရောငသ်န်းနကော ဆီးခုံးက အမှှေးလေးများ မမှငရြခွေ ရိတထြားပုံရသည်။ သားငယကြ ခွိန်းဖုံးမှဖြုတရြင်း ပေါငဖြှဲလိုကရြာ သှန်းဆကန်ဒီအား လီးကို အရင်းထိမှငန်ိုငအြောင် ဖြဲပြသလိုဖြစ်သှားသည်။ လီးက မတောငသ်ေးတာတောင် မောင့်လီးလောကရြှိနသည်ေ။ အတုတကြလည်း မောင့်ထကပျိုတုတန်သည်ေ။ ဒဈမပြင့်ပဲ ပန်းနုရောငလြီးကြီးက သှန်းဆကန်ဒီအား ဖိတခြေါန်သယေောငပြေါ့ရှင်။ သားငယလြီးကြီးအား အုပကြိုငပြှီး ဂွင်းထုပေးချင်တ်ဲ့စိတတ်ှေ တဖြားဖြားဖြစ်ပေါန်သည်ေ။ စောကဖြုတလြေးထဲမှာ အရညကြှညလြေးများက အိုငထြှကလြာတော့သည်။
တွေးရင်းနဲ့ ကမွရှကမြိပါတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ မမှငန်ိုငတ်ဲ့တွန်းအားတခုက ဆေ့ဆောပြေးနသလေို – မောင့်ကို လုပပြေးသလိုမွိုး သားငယကြို လုပပြေးချင်တ်ဲ့စိတတ်ှေ တရိပရြိပတ်ကလြာနတော။ သားငယမြှာ ” သှန်း ရပြီဟ ပစ်စည်းတွသေိမ်းတော့ နင် ဘာဖြစ်နတောလဲ ” မိမိမကြလြုံးအားကြည့် သူ့ပုဆိုးလေးဖိကာ ပေါငလြေးပြနစြိသှားသည်။ “အိုရြ – ကမွသူ့လီးကို ကြည့်နတောသူရိပမြိသှားတာ ” သားငယရြိပမြိသှာတာ သစမြေးသစမြေး ရုတတ်ရကြ မကြန်ှာလေးအမ်းလာကာ ရှကသ်ှေးပိုခဲ့ရပြနပြေါ့။ ကမွ ရငတ်ှဖေိုလာတယ် ခကြခြငွြးဆိုသလို ဝဲဘကန်ှလုံးက အထကအြောကရြိုကကြာ တဂတဂြတန်ဲ့ ရငတ်ှတေုနလြာပြီး အောကကြ အဖုတလြေးက တဖငွြးဖငွြးနဲ့ယားတကလြာတာ။ဆိုငကြယဘြေးက ပစ်စည်းတွသေိမ်းပြီးအိမထြဲပြေးဝငခြဲ့တော့သည်။ ကမွ အိပခြန်းတံခါးလေးဖြင့် ကုတငပြေါပြကလြကလြှနလြှဲပစ်လိုကတ်ယ်။မောင့်ဆီ ဖုန်းဆကမြယအြလုပ် မောင့်ဖဖေေ မူးလဲပြီးဆေးရုံပို့ရသဖြင့် ဆကခြကြရြနလြည်း အဆငမြပြပြနေပြေ။ထမိနကြို ဗိုကပြေါထြိဆှဲတငလြိုကပြှီး အောကခြံဘောင်းဘီလေးပေါကြ အစိလေးအား ပြတခြွနမေေိသည်။
” အားး ဟင အ အ ” ခန်ဓာကိုယတ်ခုလုံး ဖိန်းတိန်းရှိန်းတိန်းဖြစ်နစဉြေ အခန်းဝမှ သားငယဝြငလြာတော့သည်။ ကုတငပြေါတ်ှင် ပေါငလြေးကားပြီး အောကခြံဘောင်းဘီအနီးရောငလြေးနှင့် အဖုတလြေးအား ဖိပြတန်သေော သှန်းအားကြည့်ကာ တံခါးလော့ခပြဈလိုကသ်ည်။ ” ငါ ဆိုငကြယသ်ော့ လာပေးတာဟ သှန်းရ နငအြိမကြ လူတွမတွေေ့လို့ နင့်အခန်းထဲထိ လိုကပြေးတာပါ ” ” အာကြာ – ကြှတ် သသောသလေိုကခြငွပြါတယ် သူငယခြငွြးလေးရှေ့ မိမိမှာ အဖုတအြားနိုကမြိလကြသ်ား ဟင့် ” ရုတတ်ရကြ ဆိုသလို သားငယကြ ကုတငပြေါြ တငပြလှဲထိုငလြိုကသ်ည်။ ဟူး အားး အဖုတလြေးမှ တဆဈဆဈ ယားနပြနေရြာ ဒီဝဒနောဆိုးမှ အမှနလြှတမြှှောကခြငွလြှပါပြီ ဟူး အဖုတလြေးအားပြတန်သေောလကကြို သားငယ် ပေါငကြှားဆီ ပြောင်းလိုကမြိသည်။ ” ဟင့် – ကြှတ် ” သားငယ်၏လီးအား ဆုကကြိုငမြိရင်း ရငခြုနသ်ံတွေ တဒိုင်းဒိုင်း မှနလြာမိသည်။
” ခွင့်လှတပြါ မောင် – သှန်းလေ – သှန်း ဝဒနောဆိုးမှ လှတမြှှောကဖြို့ မောငမြဟုတတ်ဲ့ တခွားယောင်ျကြားတဈယောကြ လီးကို ကိုငထြားမိနပြေီ အင်း ” ထို့နောကြ သားငယ်၏ လီးအားပြတသ်ပန်ရင်ေး မကြလြုံးချင်ြးဆိုကကြှည့်မိကြပြနသ်ည်။ ပုဆိုးအတွင်းမှ လီးကလည်း သူမလကထြဲ တဖြည်းဖြည်း ထွားလာကာ တဒုတဒြုတန်ဲ့ သှေးတိုးနသလေို။ မကြလြုံးချင်ြးစိုကကြှည့်ရာမှ သူမအောကပျိုင်းကို မကြစြပစ်ပြရာ သားငယကြ သူမအောကခြံဘောင်းဘီလေးအား ပေါငလြယထြိ ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ပေါငတ်ံဖြူဖြူတွကြေား ဖေါင်းကားနတေဲ့ အဖုတလြေးအားကြည့်ရင်း သားငယမြှာ အစိလေးအား ညှဈခလွိုကသ်ည်။ ” အား အမေ့ အင့် အိ့ ” သှန်းတဈယောကြ ရုတတ်ရကြ စောကစြိလေးအား မပြောမဆို ညှဈခံရသဖြင့် ညည်းသံလေးပေးရင်း ပေါငန်ှဈချောင်းလုံး ဇကကြနဲ့ တုနသ်ှားရသည်။သားငယကြ တရဇပ် တိုကစြဈဖြင့်လိုကပြှနသ်ည်။ သှန်းဆကန်ဒီ အဖုတလြေးဆီ အာရုံရောကန်ခွေိန် ဗိုကသ်ားပေါမြှ အင်ျကြီလေးအား လညပြင်းနားထိ ဆှဲတငလြိုကပြှနသ်ည်။ ဘရာစီယာလေးအား ဆှဲခပြဈသည်။
အိုးး နို့အုံလေးက တင်းနလကြြေ နို့သီးခေါင်းလေးက ရဲပြီးကော့တကန်သည်ေ။ တွေးရင်း ကြည့်ရင်း သားငယမြှာ ပုဆိုးအမှနခြွှတခြပြဈသည်။ ” အို့ အမေ့ တကယကြိုအကြီးကြီး ” သှန်းဆကန်ဒီ လန့်အောမြိသည်။ မောင့်ထကရြှညန်သေေးသည်။ လီးတဝကမြှ ဖမ်းကိုငရြင်း ဒဈကိုဖြဲကြည့်ရာ ဒဈတဝကပြငဖြှဲလို့ရသည်။ အရညပြှားက တအားရှညလြှန်းနသည်ေ။ သားငယလြည်း ကုတငပြေါြ ကိုယလြုံးအား တဇောင်းလှဲလိုကကြာ အဖုတန်ုတခြမ်းသားအထကြ ဖုထွကလြာတဲ့ စောကစြိနီတာရဲလေးအား လွှာထိပဖြှင့် ထောကကြာ ကလိပေးလိုကသ်ည်။ ” အ အား အီးး အငှး ဟငှး အအ ” တခါမှ အယကမြခံဖူးသေးသော အဖုတလြေးမှာ သားငယလြွှာ၏ ပူနှေးထိမိတဲ့ အယုအယတွအေောကမြှာ အရညကြှညလြေးများ စိုရှှဲနရသေည်။ ” အို့ အားရှီး အားလားလား ကောငှးလိုကတွာ သားငယရှယှ – ငါတခါမှ အယကမှခံဖူးသေးဘူး ယကြ ယကြ အားး ရှီး း အ သားငယရြာ ငါ တအားကောင်းနပြေီဟာ အီး ဟူး ” သားငယ်၏ အယကအြမှုတတ်ှကြေားမှာ သှန်း တဈယောကြ သိမ့်သိမ့်တုနန်ရကော ဖငလြေးကော့ပြီး သားငယပြါးစပန်ှင့် သူမစောကပြတလြေး လှတထြှကသ်ှားမှာ စိုးရိမန်မေိသည်။ စောကပြတလြေးအား အစွမ်းကုနကြော့ထားပေးကာ သားငယခြေါင်းအား လကန်ှဈဖကဖြှင့် ဖိထားလိုကသ်ည်။
” အား အို့ — အမေ့ — ဟင့် အင့် ” သားငယမြှာ အစိလေးအား ကိုကပြှီး ဆှဲစုပလြိုကရြာ စောကပြတန်ီတာရဲလေးထဲမှ စောကရြညမြွား ထောငပြန်းနတေော့သည်။ ” အား ရှီး း အား အမေ့ အို့ အိုးး ကောငှးလိုကတွာဟာ အား အအ ရှီး ” သှန်းဆကန်ဒီမှာ အဖုတလြေးအား ကော့ပန်းနရင်ေး ပေါငလြေးများ တုနန်တေော့သည်။ အရညမြွားကုနစြငသ်ှားမှ – ဖုန်း ဆို ဖငကြှီးမှာ အောကပြှနကြလွာပြီး မကြစြိလေးမှိတကြာငှိမသ်ကသ်ှားတော့သည်။ ဆန်ဒတွပြေီးမှှောကြ၍ ခဏနားနစဉြေ နို့အုံလေးအား ဆှဲစုပခြှင်းခံရပြနသ်ည်။ သားငယကြ နို့အုံလေးအား ပါးစပထြဲဆှဲစုပပြှီး လွှာထိပဖြှင့် နို့သီးခေါင်းလေးအား ဝိူကဝြိူကပြေးသည်။ သှန်းတဈယောကြ စောကရြညမြွားထောငပြန်းထားပမယ်ေ့ နုညံ့တဲ့ နုနုယှယှ အတွေ့အထိကြောင့် ကာမစိတမြွား ပြနထြလာပြနသ်ည်။ရငဘြတလြေးကော့နရင်ေး ပေါငကြှားသို့ ခပန်ှေးနှေးအရာကြီးက လာလာထောကန်သဖြေင့် မကြလြုံးဖြင့်ကြည့်မိရာ သားငယ် ဘယခြွိနကြ အပေါမြှ ခွထားလိုကမြှန်း မသိရပေ။နို့သီးခေါင်းလေးများအား ဘယည်ာစို့ရင်း လွှာဖြားလေးက လညပြင်းနား ထိုးတကလြာသည်။လညပြင်းသားလေးများအား ပြှတကြနဲ့ ပြှတကြနဲ့ဆှဲစုပန်ရင်ေး နုညံ့တဲ့ လွှာဖြားလေးက သှန်းဆကန်ဒီ နှုတခြမ်းလေးကြား တိုးဝငလြာနသည်ေ။
” အိုး အင်းး အဟင်း အင်း” ညည်းသံတိုးတိုးလေးထွကလြာကာ သားငယ်၏ခါးကို လကန်ှဖကဖြှင့် ဆှဲဖကကြာ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပပြဈလိုကသ်ည်။သားငယမြှာ သှန်းတဈယောကြ ဖီလ်း တအားတကန်ခွေိန် လီးနှင့် အဖုတဝြလေးအား တေ့ကာ စောင့်လိုးလိုကသ်ည်။ ” ဘှတ် စွပ် ဗစွဗြစွြ ” ” အား အ အမေ့ သပေါပြီဟာ မရဘူး ကြပတ်ယ် ပြနထြုတ် ပြနထြုတ် အား အမလေး အီးဟီး ” သားငယစြောင့်လိုးလိုကသ်ဖြင့် အပျိုမှေး ပေါကကြာ သှန်းဆကန်ဒီ မှာ နာကငွသ်ှားသဖြင့် အောဟြဈလိုကသ်ည်။ လီးကြီးမှာ တင်းကပြစြှာ အဖုတလြေးထဲ နှစ်မှုပန်သည်ေ။သှန်းဆကန်ဒီ အဖုတလြေးက ညှဈထားပေးသလိုဖြစ်ကာ လီးပတပြတလြညတ်ှင် အကြောပျိုင်းပျိုင်း ထကာ ပိုကပြလြာသည်။သားငယမြှာ လီးကြီးကို ပြနထြုတမြပေးပဲ ဆီးခုံးခွင်းကပကြာ အဖုတလြေးထဲ ခါးကစား၍ ထိုးမှှပေေးလိုကသ်ည်။၁၅မိနဈခန့် ထိုးမှှပြေီး လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးထုတကြာ တရဈချင်ြး ပြနထြဲ့လိုးလိုကသ်ည်။
” အား အငှး သားငယရှယှ အား ရှီး း ” စောကဖြုတအြတွင်းသားများကို ထိုးခွဲပြတဆြှဲနတေဲ့ လီးအရသာကို သှန်းတဈယောကြ စတငခြံစားမိလာသည်။သားငယကြ လီးတဝကလြောကြ ထုတကြာ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး စမ်းလိုးကြည့်သည်။ သှန်းဘကကြ အလိုကသ်င့်လေး ကော့ကော့ပေးနသညေကြို သတိထားမိလိုကသ်ည်။ ” အား ရှီးး သားငယ် ငါခံနိုငလြာပြီ အို့ အား ရှီးး လိုးလိုးသားငယ် ခုနလို စောင့်လိုးစမ်းပါဟ ” သားငယလြည်း လီးကို ဒဈခေါင်းပေါရြုံ ထုတကြာ အဆုံးထိ ပြနပြှနလြိုးနသည်ေ။ ” အ အား သားငယ် လိုးလိုး မှနမြှနလြေးလိုး ငါခံလို့ကောင်းနပြေီ အား ရှီး ဟူးး ” အခကြြ၃ဝလောကြ မနားတမ်း ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဖိလိုးပစ်ရာ သှန်းတဈယောကြ ညည်းသံလေးပေးရင်း အဖုတလြေးအားကော့ကာ အောကမြှ ပြနလြိုးပေးနတေော့သည်။
” အား ရှီး ဘှတဘြှတ် ဗစွြ ဖြပဖြှပ် အား အမေ့ အ အိုး ဘှတဘြှတ် ပြှတ် စွပ် ” ငါ ပြီးတော့မယ် – သားငယ် – အား ပြီးတောမှာ အအ ရှီးး – လိုးလိုး နာနာလေး လိုးပါဟာ – အား အ စောင့်စောင့် အင်း ဟုတတ်ယ် စောင့်လိုး မှနမြှနလြေး သားငယလြည်း လီးတဈချောင်းလုံး ကငွတ်ကလြာကာ အခကြြ ၂ဝလောကြ တဖန်းဖန်းပြဈလိုးလိုကရြင်း လရညမြွားပန်းထည့်လိုကသ်ည်။ စောကပြတလြေးထဲ လရညပြူပူလေးဝငရြောကလြာသဖြင့် သားငယလြီးအား ညှဈပေးနရင်ေ သှန်းဆငန်ဒီလည်း စောကရြညမြွား ထွကကြလွာတော့သည်။ခဏ နားကြရင်း သားငယ် ဒီကိဈစကို ဘယသ်ူမှ မသိပါစနေဲ့နောြ မမွောလြင့်ပဲ ငါတို့မှားမိကြပြီ။ ” အေးပါ သှန်းရာ ငါနားလညပြါတယ် ” နောကြ ၂ပတလြောကတ်ှင် – သှန်းဆကန်ဒီ အိမသ်ို့ ဘုန်းပြည့်စုံ ရောကလြာသည်။ သားငယလြည်း ရှိနသည်ေ။ ” သှန်း – နမကေောင်းဘူးဆို – ခု မောငလြာကြည့်တာ သကသ်ာရဲ့လား ” ခစွသ်ူ နဖူးလေးအား ကိုငပြှီး မေးလိုကလြသည်ေ။
” သကသ်ာပါပြီ မောငရြဲ့ စိတမြပူနဲ့ ” ” မနကြ ဘာစားပြီးပြီလဲ ဆေးလဲမှနမြှနသ်ောကြ အားရှိအောင် များများအိပန်ောြ ” ” ဟုတတ်ယ် သှန်း ဆေးသောကပြှီး အိပရြေးဝဝအိပ် ညကြ ငါလာစောင့်ပေးမယလြေ ” သားငယမြှ ဝငပြှောရာ – သှန်း မကြန်ာလေးပကြကြာ ” ဟာ သကသ်ာနပေါပြီ သားငယရြ မလိုပါဟူးဟယ် ” ပြောပြီးပြီးချင်ြး မောင့်မကြန်ာလေးအား မော့ကြည့်မိသည်။မောင် တဈယောကြ စိုးရိမစြိတကြလေးနှင့် သှန်းအား ပြနကြှည့်နသည်ေ။ ” ဟူး သှန်းနားလညပြါတယ် မောငရြယ် – ဒါပမယ်ေ့ အိုရြ ငါမတွေးတော့ဘူး အဲကိဈစက မမွောလြင့်ပဲ ဖြစ်တာ မောင့်ကို တနေ့ ပြောပြပြီး ပေးတဲ့အပြဈကို ကြကြနေပေန်ပ် ခံယူမှာပါ ” ” ကဲ မောငပြှန်ဦးမယ် သှန်း – ဖဖကေေ ဒီနေ့ ဆေးရုံက ဆင်းရမလား မသိဘူး ” ” ဟုတ် မောင် – ဖဖေေ့ကို ဂရုစိုကန်ောမြောင်” ပြနတ်ှေးကြည့်တိုင်း ရငဘြတကြှီးတခုလုံး စုတပြှတသ်တန်အေောင် ခံစားရတဲ့ညပေါ့ဗွာ။
အရငကြဆို ” မောင် – အိပမြကခြွောချောမကပြါစေ ” ခစွသ်ူအသံလေးကြားမှ အိပပြွောတ်တတ်ဲ့ကနွောြ – ခုဆို ညတိုင်း နာကငွန်ခေဲ့ရတာပါ။ ခစွသ်ူနမကေောင်းဖြစ်တဲ့နေ့ – အဲဒီညကပေါ့ ၁ဝနာရီလောကြ ဖုန်းလှမ်းခေါလြိုကတ်ယ် ဆေးသောကပြှီး စောစောအိပဖြို့ ပြောရင်း နုတဆြကမြလို့ပါ။ ဟူး ကနွောြ ရငန်ာလိုကတ်ာ ဖုန်းထဲက ယောင်ျကြားသံဗွ ပြနထြူးနတော – ကနွောြ သိတာပေါ့ဗွာ ဒါ သားငယအြသံပဲ။ ” ခဏလေး ကိုဘုန်းပြည့်စုံ သှန်း အဝတစြားလဲနတော အိပတ်ော့မလို့တဲ့ ” စဉြးစားကြည့်ဗွာ ကနွောြ့နရောကနေ – မကြာပါဘူး ” ဟိတ် – သားငယ် ဘာလို့ စိုကကြှည့်နတောလဲ – အောကခြံလဲတော့မလို့ သှား ဟိုဖကလြှည့် ” ကနွောြ တကိုယလြုံးအေးစကလြာတယ်။ ဖုန်းကိုငထြားတဲ့ လကတ်ှေ တုနရြငလြာတယ်။ ” သှန်း – ကိုဘုန်းပြည့်စုံ ဆီက ဖုန်းလာတယ် ရော့ ” ” ဟင် ဟုတလြား နင် စောစောကမပြောဘူး ခုဖုန်းဖြင့်ထားလား ” ” နင် အဝတစြားလဲနတေဲ့ အကြောင်း ပြောလိုကတ်ာပါ ရော့ ဖုန်းကဖြင့်ထားတုန်းထငတ်ယ် ” ” ဟာ သားငယရြာ ခဏစောင့်ဆို ရနတောပဲ နငကြ အရဈရှညတ်ယ် – ဟိတ် နောကဆြုတန်သှေား – အာ ကြှတ် နငမြကဲနဲ့ဟာ ငါ မောငန်ဲ့စကား ပြောမလို့” ဖုန်းထဲက ကနွောြ အားလုံးကြားနရတော။ ” ဟဲလို မောင် ပြောလေ ——- ဟဲလို – မောင် ကြားလား ပြနပြှောဦးလေ မောငရြဲ့ – ဟဲလို ဟဲလို ” သှန်း အသံကို ကနွောြ မကြားချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ဖုန်းပိတပြဈလိုကတ်ယဗြွာ။
၁ရကြ — ၂ရကြ — ၃ရကြ မနနေိုငတ်ော့ပါဘူးဗွာ။ဝမ်းနည်းခွင်းတွနေဲ့အတူ ခစွသ်ူနဲ့ ကနွောတ်ှေ့ချင်တ်ာပေါ့။ကနွောလြေ သူနဲ့ထိုငန်ကြေ ကုသိုလတ်ောဘြုရားဝင်းအတွင်း သဈပငကြှီးအောကမြှာ သူများအတွဲလေးတွငေေးရင်း ယောင်ျကြားတနမြဲ့ မကြရြညတ်ှဝေဲနမေိတာ။ခစွသ်ူဆီက ဖုန်းသံလေးလဲ မွောန်မေိတယဗြွာ။မကြစြိရှေ့မှ ဖြတလြွှောကသ်ှားတဲ့အတွဲလေးတွပြေောန်ကြပေမယ်ေ့ – ကနွောြ့ရငမြှာ နာကငွန်ရတောပါ။ ဒီခွိနဆြို သူ့သူငယခြငွြးလေးနဲ့ လွှောကလြညန်မှောလား။ဟူးး စိုးရိမစြိတန်ဲ့အတူ ဝနတ်ိုစိတတ်ှကေ အတိုင်းအဆမဲ့။တကယပြါဗွာ တခါတခါ အခစွန်ဲ့ဝေးတဲ့ဆီ ထွကသ်ှားချင်မြိတယ်။ ကုတငပြေါမြှာ ခဏအမောဖြရင်ေး နှစ်ယောကလြုံးက ခွပြဈေလကပြဈ မှေးနလေိုကကြှတယ်။ ခဏလေးပဲ သားငယတ်ဈယောကြ ကုတငပြေါကြ ဆင်းသှားသံကြားလိုကမြိတယ်။ရချိုးခန်းမှ ရဖြင်ေ့သံ ပြတတ်ိုကသ်ံများကြားရပြီး ခဏနေ ကုတငပြေါပြှနတ်ကလြာပြီး ကမွ ကိုခွလိုကရြာ ဆီးပုန်းပေါသ်ို့ သားငယပြေါငကြ ဖိမိသဖြင့် သေးပေါကခြငွသ်လိုဖြစ်ကာ ကမွ သားငယလြကန်ှင့် ခွထေောကအြား အသာမှဖယကြာ သေးပေါကရြနထြလိုကသ်ည်။
ရချိုးခန်းဝငကြာ ရှုးပေါကပြှီး ကမွအဖုတလြေးအား ဆပပြှာနှင့် အသချောဆေးကာ အခန်းထဲပြနဝြငလြာသည်။ကုတငန်ားအရောကြ ပကလြကလြှနယ်ကလြေး လီးအား ဂွင်းထုနရင်ေး ကမွကို ခပပြှုံးပြုံးကြည့်နတေဲ့သားငယ် ” သှန်း – ငါ့ကောငကြှီးက ပြနထြနပြနေပြှီ ” ” နငကြလဲဟာ ခုမှ တဈခွီပြီးထားတာ မလှန် လှန်းဘူးလား ဟှန့် ” ဒုတိယ အကြိမတ်ှကြ အနမ်းတွနေဲ့ စတငလြိုကပြါတယ်။ သားငယကြ သူမ ဖငလြုံးကြီးများအား ပြတသ်ပရြင်း နို့လေးနှလုံးကို ကလေးငယတ်ဈယောကလြို တပြှတပြှှတ် စို့နလေိုကသ်ည်။ အတွေ့ကြုံမရှိတဲ့ သှန်းတဈယောကြ သားငယ်၏ ကာမခလုတတ်ှကြေားမှာ တအီးအီး တအင်းအင်း ညည်းတွားနရသေည်။ ၁၅မိနဈလောကအြကြာတွင် သှန်းတဈယောကြ သားငယ်၏နှုတခြမ်းလေးအား စုပယ်ူနရင်ေး သားငယ်၏ ပန်းရောငလြီးတုတတ်ုတကြှီးအား အုပကြိုငကြာ စွပေးမိတော့သည်။ သူမစိတတ်ှေ ထနန်တော သိပကြိုပေါလြှငန်ပေါတယ်။ သားငယအြောကန်ှုတခြမ်းလေးအား ဆှဲစုပကြာ လီးကို ခပမြှနမြှနလြေး ထုပေးနသည်ေ။
သားငယကြ နူတခြမ်းခွင်းခွာကာ သှန်းဆကန်ဒီ နားနားလေး တိုးတိုးကပပြှောလိုကသ်ည်။ ” အိုရြ – ဟာ နငကြလည်းဟာ ငါ မောင့်ကိုတောင် လုပမြပေးဖူးဘူး ” သားငယမြှာ နို့လေးများအား ခွပေေးရင်း သူမ မကြန်ာအား စိုကကြှည့်လိုကသ်ည်။ ” ဟူးး ..” သားငယ်၏ တောင်းဆိုမှု့အကြည့်တွေ သှန်းမရှောငန်ိုငခြဲ့ပါ။ သှန်းဆီက ဘာသံမှ မထွကပြဲ ငှိမန်တေော့သည်။ခဏအကြာတွင် ဆုံးဖြတပြှီးဟနဖြှင့် နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအား ဟကာ သားငယ်၏ လီးကြီးအား ငုံစုပလြိုကလြသည်ေ။လီးတဈချောင်းလုံးမှာ ပန်းရောငသ်န်းနပြေီး လမှှေးများရိတထြားသဖြင့် ဆှဲဆောငမြူ့ရှိသဖြင့် သှန်းတဈယောကြ ပထမဆုံးအကြိမ် လီးစုပရြပမယ်ေ့ မကမြကမြောမော စုပပြေးနမေိသည်။ လီးကြီးမှ ခဏလေးဖြင့် တံတွေးများရှှဲနတေော့သည်။လီးအရင်းမှ လကန်ဲ့ဆုပကြိုငပြှီး အပေါမြှ ပါးစပလြေးနှင့်စုပတ်ာတောင် အာခေါငလြာလာထောကမြိ၍ သှန်းတဈယောကြ တအှတအြှတန်ှင့် သီးနရသေည်။ လီးအရညပြှားကြီးကို ဒဈဖုံးတဲ့အထိ ဆှဲစုပပြေးရင်း သားငယမြကြန်ာအား မော့ကြည့်လိုကမြိသည်။ သားငယကြ ” လီးစုပရြတာ ကောင်းလား ကြိုကလြား သှန်း ” သှန်းတဈယောကြ ခုခွိန် လီးကြီးအား ပါးစပထြဲမှ မထုတခြငွသ်ဖြင့် မကြလြုံးလေးသာ မှိတပြှလိုကတ်ော့သည်။