အောစာအုပ်

နှင်းဆီရောင်လှှမ်းသောအခစြျဇာတ်လမ်း

ဒီနေ့က နှင်းဆီနဲ့ နှင်းဆီရဲ့ခစွသ်ူတို့ ဒုတိယအကြိမ် ခွိန်းပြီးတွေ့တဲ့နေ့ပေါ့။ သူက နှင်းဆီ
ပထမဆုံးခစွခြဲ့ရသူပေါ့။ ရငတ်ှကလေည်း ခုနန်လေိုကတ်ာ။ သူနဲ့နှင်းဆီ ပထမဆုံးအကြိမ် ခွိန်းတွေ့ခဲ့တဲ့နရောက ကြူရှငမြှာလေ။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကကြ အရှကလြှနန်ကြပြေီး စကားတောင် လလေုံးကြဲအောင် မပြောဖြစ်ခဲ့ကြပါဘူး။ အခုတဈကြိမတ်ော့ သူကနှင်းဆီကို ကြူရှငမြတကန်ဲ့လို့ ပြောတာနဲ့ ကြှနမြလည်း သဘောတူခဲ့တယလြေ။ သူက နှင်းဆီကို ကြူရှငရြှိတဲ့လမ်းထိပမြှာ စောင့န်ခေဲ့တယ်။ နှင်းဆီလည်း ကားပေါကြဆင်းပြီးတာနဲ့ သူရှိရာကို တန်းပြီးထွကလြာခဲ့တယ်။ သူက ကြှနကြမကို ပြုံးပြီးလှမ်းကြည့်န်လရေေဲ့။ အဲဒီခွိနထြိ
နှင်းဆီတို့နှစ်ယောကြ လကခြငွြးတောငမြကိုငဖြစ်ကြ သေးပါဘူး။

‘ဘယသ်ှားချင်လြဲ’
‘သူ့သဘောပဲလေ. . . အင်း..တဈနရောရာသှားစားကြရငကြောင်းမလား’
‘ကောင်းပြီလေ သူ့ဆန်ဒအတိုင်းပေါ့’ဆိုပြီး ပြောရင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ကားပေါတ်ကပြှီး လဘကရြညဆြိုငတ်ဈဆိုကဘြကကြို ဦးတညမြောင်းခဲ့ကြတယ်။ ပြောရင်းယုံကြပါ့မလား။ အဲဒီအခွိန် ထိ နှင်းဆီတို့နှစ်ယောကြ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဘယလြိုခစွသ်ူ နာမစြားမွိုးခေါရြမယ် ဆိုတာတောင် မသိကြသေးဘူး။ ‘‘ကိုကို လို့ခေါရြမလား၊ မောငမြောင် လို့…’’။ နာမညတ်ှကေိုပဲ ခေါပြှောနကြတောပေါ့။ ကားမောင်းနတေဲ့သူ့ကိုကြည့်ရြင်း နှင်းဆီနဲ့လွောကသ်ှားရလု့ သူ့စိတတ်ှေ အရမ်းလှုပရြှားပြောရြှင်ှနတယေဆြိုတာကို နှင်းဆီ ခံစားရမိတယ်။ နှင်းဆီလား။ အင်း… ကြှနမြလည်း အရမ်းကို စိတလြှုပရြှားနမေိတယ်။ ကားမောင်းနတေဲ့တဈလွောကလြုံးမှာ နှင်းဆီတို့ နှစ်ယောကလြုံး စကားကိုမပြောဖြစ်ကြဘူး။ နှစ်ယောကလြုံး အရမ်းရှကန်ကြလေို့ပေါ့။

‘သူ ဗိုလအြောငကြွောလြမ်းပေါကြ ှငူလနမ ဥေု ဃြနေ ကိုသှားဘူးလား’
‘ဟင့အြင်း‘ အိမကြနအမှေဲတစကြေူရှငလြိုကပျို့ပေးနပြေီး သူငယခြငွြးတွနေဲ့လည်း အပြငထြှကလြညခြှင့ြ များများစားစား မရှိဘဲ ဘယမြှကိုမသှားဖြစ် မရောကဖြစ်ခဲ့တဲ့ နှင်းဆီအဖိ့ သူမေးတဲ့နရောကိုလည်း သိနိုငစြရာမရှိတာ မဆန်းပါဘူး။
ှငူလနမ ဥေု ဃြနေ ရဲ့ရှေ့မှာ ကားကိုရပ်။ ကားပေါကြဆင်းပြီးတော့ ဆိုငရြဲ့ လှတန်ေ့တဲ့ စားပြဲတဈလုံးမှာ ထိုငလြိုကကြှတယ်။ ဃသုန နှစ်ဘူးမှာတယ်။ မှာပြီးတာနဲ့စားပြဲထိုးကောငလြေးက
‘အဈကိုတို့ သီးသန့ခြန်းယူမလား’
‘သူယူချင်လြား’
‘သူ့သဘောဘဲလေ’လို့ နှင်းဆီက ပြနဖြှပြေီးတာနဲ့ သူက စားပြဲထိုးကောငလြေးကို. .
‘အေး. . ယူမယလြေ’ အခန်းလေးက ပုံမှနစြားသောကဆြိုငသ်ီးသန့ခြန်းလေးပါပဲ။ ရောကတ်တရြာရာ စကားတွေ ခဏတဈဖြုတ် ပြောဖြစ်ကြတယ်။ ပြီးတော… နှင်းဆီကို ဘယလြောကခြစွတ်ယဆြိုတဲ့ အကြောင်း၊ နှင်းဆီဆီက အဖြကေို ဘယလြောကတ်ောင် စိတလြှုပရြှားစွာနဲ့ စောင့ရြတယဆြိုတဲ့အကြောင်းတွကေို သူက နှင်းဆီကို ပြောပြတယ်။ နှင်းဆီရငတ်ှလေေ ခုနန်လေိုကတ်ာအရမ်းပဲ။ ကိုယ့ကြိုကိုယတ်ောင် မထိန်းနိုငဘြူးလို့ ထငရြတယ်။ ထူပူနတေဲ့ အဲဒီအခွိနလြေးမှာပဲ သူနှင်းဆီရဲ့ပါးကို နမ်းလိုကတ်ယ်
ဆိုတာကို သိလိုကရြတယ်။ အရမ်းကို ရှကပြှီးမှန်ှထူသှားတာဘဲ။ တောပြါသေးရဲ့။
သီးသန့ခြန်းလေးထဲမှာ နှင်းဆီတို့ နှစ်ယောကတ်ည်းရှိပလေို့။
‘…’ အတွေးလေးမဆုံးလိုကခြငမြှာပဲ သူ့နှုတခြမ်းတွကေ နှင်းဆီနှုတခြမ်းတွကေို လာပြီးထိကပတ်ာကို သိလိုကရြတယ်။ ဘယလြိုပြနတ်ုန့ပြှနရြမယဆြိုတာကို မသိဘူး ဖြစ်နတယ်ေ။ သူက နှင်းဆီနှုတခြမ်းတွကေို စုတယ်ူနမ်းရှုပလြိုကပြှီး သူရဲ့လွှာက နှုတခြမ်းသားတွကေို လာထိတယဆြိုတာကို ခံစားသိလေးနဲ့ သိလိုကတ်ယ်။ ဘယလြိုတုန့ပြှနရြမယဆြိုတာ ဦးနှောကကြ စဉြးစားနတေုန်း နှင်းဆီနှုတခြမ်းတွကပေဲ သူ့နှုတခြမ်းတွကေို အလိုအလွောကြ ပြနလြည် စုပန်မ်းနတယေဆြိုတာကို သိလိုကရြတယ်။ သူရဲ့လွှာက နှင်းဆီပါးစပထြဲကို
ထိုးဝငမြှှနှေောကန်တောကို ခံစားရပြနရြော။ အဆုံးမတော့ နှင်းဆီနဲ့သူ လွှာချင်ြးရောယှကြ နမ်းရှုပကြှတယ်။ ‘အို . . .’ အရမ်းကိုရှကမြိပါတယ်။ ကြှနမြခံစားနရတောကို ပြောမပြတတ် အောငပြါပဲ။ တဈခွိနတ်ည်းမှာပဲ သူ့ရဲ့လကတ်ှကေ နှင်းဆီရဲ့ ရှပအြင်ျကြီအပေါပျိုင်းကို ရောကလြာတယ်။ နှင်းဆီရဲ့နို့တွကေို လှမ်းကိုငပြှီး သာသာလေးဖစွည်ှဈနယပြေးနပေါတော့တယ်။ သူ့ကိုစနမ်းကတည်းက ခံစားနရတောတဈမွိုးကြီး။ ခံစားရမှုက အခုပိုတိုး . .လာတယ်။ ‘အ. .ဟ. .’။ ဒီလိုမွိုး တဈခါမှကို မခံစားခဲ့ရဘူး။ အခုအခွိနထြိ နှင်းဆီခံစားခဲ့ရတာကို အတိအကြ ပြနကြိုပြောမပြ တတပြါဘူးရှင်။ ထူးထူးခွားခွားခံစားခဲ့ရတာကိုတော့ အမှတရြနဆေဲပါ။ သူ့ကို
‘တောပြှီ. ရပတ်ော့’ လို့ပြောချင်ပြမေဲ့ ခွနအြားတွမရှေိသလိုမွိုးခံစားရလို့ ပြောမထွကခြဲ့ပါဘူး။

‘အိုး. . တောပြှီဆို. . ရပပြါတော့’
‘ဟင့အြင်း . . မရပလြိုကပြါနဲ့ရှငရြယ်’ လို့ စိတထြဲမှ ပြောနမေိရင်း ရငထြဲမှာ ခံစားနရတောတွေ သကသ်ာလိုသကသ်ာငှား သူ့ကိုပဲ အကြိမကြှိမဖြိနမ်းလိုကမြိပါတော့တယ်။ ရငထြဲမှာခံစားမှုတွကေ ပိုပိုဆိုးလာတယ်။ ကတုံကယငန်ဲ့ တဈကိုယလြုံး ရှိမ်းတိမ်းဖိန်းတိမ်းတွေ ဖြစ်လာတယ်။
‘အဲဒါ ခစွအြရသာလားဟင်’ ‘ဒါကြောင့လြူတွခစွေန်ကြတောလား’ . . .
နှင်းဆီနို့လေးတွကေို သူ့လကတ်ှရေဲ့ညှဈနယမြှုတွကေ တဖြည်းဖြည်းပိုကြမ်းလာတယ်။ လကတ်ှကေ နို့ကို ညှဈနယန်ပမေေဲ့ သူအနမ်းတွကေ နှင်းဆီရဲ့ နှုတခြမ်းတွပေေါကြ မစဲဘူး။ သူလွှာကြီးက ပါးစပထြဲမှာ ပယပြယန်ယန်ယဝြငရြောကဗြိုလကြနွပြေီး နှင်းဆီရဲ့လွှာကို အတင်းလိုကဖြမ်းနတယေလြေ။ လွာချင်ြးလိုကတ်မ်းပြေးတမ်းကစားနကြတေယလြို့ ပြောရငရြမလား။ သချောတာတဈခုကတော့ ကမျဘာကြီးရဲ့အပြငဘြကကြို ရောကန်သလေိုပါပဲ။ ‘အိုး . .’ နှင်းဆီလည်း အားကမွခံ သလွှာကို ပြနလြိုကထြိ။ နို့ပေါကြလကတ်ှကလေည်း အဆကမြပြတကြို လှုပရြှား။
နှင်းဆီစိတတ်ှလည်ေး အရမ်းကိုလှုပရြှား၊ နှင်းဆီရဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးမှာလည်း စိုစိစိနဲ့ဖြစ်။ ဘာဖြစ်လို့ဖြစ်နမှန်ေးကို စဉြးစားဖို့ အခွိနမြရှိသလိုပါပဲရှင်။ ‘ဟင့အြင်းကြာ . . မလုပပြါနဲ့’ လို့ပြောချင်ြ
ပမေဲ့ သူကိုပြောလို့မရနိုငဘြူးဆိုတာကို သိနတယ်ေ။ နှင်းဆီရဲ့ရှပအြင်ျကြီ ကြယသ်ီးတွကေို သူဖြုတလြိုကပြှနပြှီ။ ဘရာဇီယာလေးနဲ့ မနှင်းဆီပေါ့။ နို့တွကေို ဘရာအပေါကြနငေုံခဲပြီးစုပယ်ူ တယ်။
’အ. ဟင့ြ. .အား…’ နှင်းဆီပါးစပကြ ငှီးငှူသံလေးတွထွကေကြလွာတယ်။ ဒီလိုအရသာမွိုး တဈခါမှကို မခံစားခဲ့ရဘူးပါဘူး။ နှင်းဆီရဲ့ ဘရာဇီယာကြိုးတွကေို ပုခုံးပေါကြလွောခွှတန်တောကို သိလိုကရြပြနတ်ယ်။ သူနှင်းဆီကို အတင်းအကြပတ်ိုးဖကပြှီး ဘရာဇီယာကို အောငမြှငစြှာနဲ့ ခွှတလြိုကပြါတော့တယ်။ သူရှေ့မှာ အပေါပျိုင်းဝတလြဈစလဈနဲ့ မနှင်းဆီလေးပေါ့။ နှင်းဆီရဲ့ နို့သီးခေါင်း နီနီလေးကို သူက စုပယ်ူငုံခဲလိုကပြှီး လကတ်ဈဘကကြ လှတန်တေဲ့ နို့တဈလုံးကို ပြတသ်ပ် ဆော့ကစားနတယေလြေ။ ‘အိုး. . အား. လား. လား’ သူက အရမ်းရမ်းကို မရပတ်မ်း အကြမ်းပတမ်းကို စုပယ်ူနတောပါပဲ။ အစုပကြောင်းလှန်းလို့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ တောငပြှီးမာလာကြတယ်။
နှင်းဆီလေ ရှကလြိုကတ်ာ . . . ‘ကြေးဇူးပြုပြီး နှင်းဆီကို မကြည့်ပြါနဲ့ရှငရြယ်’ မပူပါနဲ့။ သူမှာ အလုပတ်ှမွေားလို့ တကယပြဲ နှင်းဆီကို မကြည့်န်ိုငအြားပါဘူး။ သူ့လကတ်ှကေ နှင်းဆီရဲ့ စကတအြောကကြိုရောကလြာပြနတ်ယ်။ ပြီးတော့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးကို လာစမ်းတယ်။
‘စိုရှှဲနပေါလား’ လို့ သူက ငှငင်ှငသ်ာသာလေးပြောတယ်။ တကယ့ကြိုတိုးတိုးလေး. . .။ နှင်းဆီလေ ရှကရြလို့ လဲသတေော့မယအြတိုင်းပဲ။
‘တောပြှီကြာ. .မလုပန်ဲ့တော့နောြ’ လို့ပြောပမေဲ့ ဘာမှကိုစကားပြနမြရပဲ နှင်းဆီရဲ့ အဖိုးတနပြဈစည်းလေးကို ထိဖို့ သူ့လကတ်ှကေ လှုပရြှားနကြပေါတော့တယ်။ သူ့လကည်ှိုး (နှင်းဆီအထငန်ောြ)နဲ့ နှင်းဆီလေးကို အထကအြောကပြှတသ်ပပြေးနတယ်ေ။ နှင်းဆီ ဘယလြိုမှကို
မခံရပန်ိုငတ်ော့ပါဘူးရှငရြယ်။
‘အိုး . . အား. . ကောင်းလိုကတ်ာ.. ကောင်းတယ်. . အား . ဟင့ြ အင့ြ အ.’ ရငထြဲမှာ တဈဆို့ဆို့ကြီးဖြစ်ပြီး မှန်းကြပလြာတယ်။ တဈခုခုဆာင့တ်ကလြာသလိုပဲ။ တင်းတင်းကြပကြှပကြှီး။
ရငထြဲမှာ တင်းကြပန်တေဲ့အတွကြ တဈခုခုကို စနှ့ထြုတပြဈချင်န်မေိတယ်။ တဈခွို့ပြောတာတော့ ပြီးတယလြို့ ကြားဘူးတယ်။ အင်း အဲဒါဆိုရင် ‘အား. .အင်း .. နှင်းဆီပြီးချင်ြ.’ သူ့လကခြွောင်းနဲ့ပြတပြေးရင်းနဲ့တင် နှင်းဆီတဈခါပြီးသှားပြီလေ။ ဒါပမေဲ့ သူ့လကတ်ှကေ မရပသ်ေး ပါဘူး . . .
နှင်းဆီပြီးသှားတာကို သူသိပုံရပါတယ်။ သူ့လကတ်ှကေို နှင်းဆီအတင်းဆှဲယူပြီး ဖိကပထြားမိတာကိုး။ မီးတောငကြှီးတဈခု ရငဘြတထြဲကနေ လှင့စြငပြေါကကြှဲသှားသလိုပါလား။ ဒီလိုခံစားမှုမွိုးကို ဘယသ်ူဆီကမှ ဘယတ်ုန်းကမှ မရဘူးခဲ့ပါဘူးရှငရြယ်။ ရငထြဲမှာ ဘာတွဖြစ်ေနတယေဆြိုတာကို နှင်းဆီမစဉြးစားတတအြောငပြါပဲ။ သချောတာတဈခုကတော့
အရမ်းကို အသည်းခိုကမြိအောငကြောင်းတာပါပဲရှင်။
နှင်းဆီကို ပါးစပခြငွြးလာနမ်းပြနတ်ယ်။ နှုတခြမ်းသားတွကေို စုပယ်ူပြီးတော့ နှင်းဆီရဲ့လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးဆီကို ဦးတညပြှနတ်ယ်။ တဈခါ ပါးစပကြိုနမ်းပြီး လွာချင်ြးစုတယ်ူပြနတ်ယ်။ ခစွသ်ူလွှာစဈပြဲလေး တဈခုခင်းဖြစ်ကြသေးတယ်။ သူနဲ့အဲဒီလို နရတောကို နှင်းဆီပြောရြှင်ှကြညန်ူးမိပါတယ်။ လွှာစဈပြဲလေးဖြစ်နတေုန်း သူ့လကကြို နှင်းဆီရဲ့ အဖိုးတနပြဈစည်းလေးပေါကြနေ ဖယခြှာသှားတယ်။
‘အ အ. အား’ ရငထြဲမှာ ဖြတကြနဲကငွသ်လိုဖြစ်သှားတယ်။ ဒါပမေဲ့
ကြာကြာကြီးမခံစားလိုကရြပါဘူး လွှာချင်ြးစဈခင်းနတောကြောင့ပြေါ့။ သူ့လကကြလေးက နှင်းဆီရဲ့ အဆီမရှိတဲ့ ဗိုကကြလေးပေါြ၊ ရငဘြတကြနေ. . . နို့သီးလေးကို ဆှဲယူလိုကပြါတော့တယ်။ ဖြည်းဖြည်းလေးနှိပန်ယပြေးရင်း သူ့လကခြွောင်းလေးနဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးကို ဆော့ကစားနတယ်ေ
လေ။
‘အ. .အို . . ဟင့အြင် . အ. .အဟ အား’ ‘ဘာထပလြုပန်တောပါလိမ့ြ’ ရငထြဲမှာ
တဈမွိုးကြီးပြနခြံစားလာရပြနပြှီ။ သူ့နှုတခြမ်းတွနေဲ့ နှင်းဆီရဲ့နှာခေါင်းနဲ့ နှာဖူးကို ဖြဖြလေးနမ်းတာကို
သိလိုကတ်ယ်။ သူ့ရဲ့ငှငသ်ာပြီးသိမမြှေ့တဲ့အပြုအမူတွရယ်ေ၊ ရငထြဲမှာဖောမြပြတတအြောင် တဈမွိုးကြီး ခံစားရတာတွရယေကြို အရမ်းကိုကြညန်ူးကြနပေပြွောရြှင်ှမိရတယ်။ နှင်းဆီလညတ်ိုငကြို နှုတခြမ်းနဲ့နမ်းပြီး လညတ်ိုငတ်ဈလွောကလြကြလြကြပြှီး ဆင်းသှားလိုကတ်ာ နို့သီးလေးတွဆေီကို ရောကတ်ဲ့အထိပေါ့။ နို့သီးခေါင်းလေးကို နမ်းပြီး လကြပြေးနပြနေပြါတယ်။ နို့သီးခေါင်းလေးကို ပါးစပန်ဲ့စုပယ်ူတော့ နှေးနှေးလေးနဲ့ ကောင်းလိုကတ်ာ။ ‘အမေ့. . အား’ ပါးစပထြဲမှာတင် လွှာနဲ့လကြန်ပြနေပြှီ။ လကြပြှီးတော့ စုတယ်ူ။ စုပလြိုကြ လကြလြိုကန်ဲ့ နှင်းဆီတဈကိုယလြုံးကို တုနယ်ငလြာပါတော့တယ်။ တဆကတ်ည်းမှာပဲသိလိုကတ်ာက သူအမိန့တ်ှကေို မလှနဆြနန်ိုင် တော့တဲ့ နှင်းဆီခနဓြာကိုယ် . . . သှောြ သူပြုသမွှနုရတော့မှာပါလားရှငရြယ်။ သူ့လကတ်ဈဘကကြ နှင်းဆီပစ်စည်းလေးရှိရာကိုဦးတညလြာပြီး ဆုပကြိုငထြားလိုကပြါတယ်။ နှင်းဆီ အရညတ်ှနေဲ့စိုရှဲတွာကို သူသိသှားပြနပြါပြီ။ ပြီးတော့ . . နှင်းဆီရဲ့ မှေးရာပါအကြောင်းလေး ထဲဆီကို တဈခုခုဝငလြာသလိုမွိုး . . . ‘အိုး . . အမေ့’။ သူ့လကတ်ဈချောင်းကို ထိုးသှင်းနတော ကိုး။
‘အား. ရှီး . .ရှီး . . နာလိုကတ်ာ’
‘ကောင်းသှားမှာပါ . . ခဏလေးနရငေမြနာတော့ဘူးနောြ’ လို့သူကပြောပြီး ထိုးသှင်းနတောကို ရပလြိုကပြမေဲ့ တဈခုခုဝငန်သလေိုမွိုးခံစားရတာ အနရခေကပြါတယရြှင်။ ထိုးသှင်းထားတဲ့ သူ့လကခြွောင်းကို ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပပြှနတ်ယလြေ။
‘အား. .အမေ့. .ဟား အား’ တဈခွိနတ်ည်းမှာပဲ နှင်းဆီရဲ့ခနဓြာကိုယလြေးပေါမြှာ ခံစားမှုသုံးမွိုးကို ရနတယ်ေ။ နို့တွကေိုလကန်ဲ့ပြတသ်ပဆြုပန်ယန်ရောကနေ၊ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပ ြ လွာချင်ြးစဈခင်းနရောကနေ၊ ပြီးတော့ အောကပျိုင်းနရောလေးကနပေေါ့ . .‘အိုး တကယ့ကြို ပြောမပြတတအြောငပြါပဲ’ ကောင်းလိုကတ်ာ။
‘အ . . အာ.. အဟား. .အား . .အိုး’ တဈကိုယလြုံးလှုပခြါနတယ်ေ။ ဘာတွဖြစ်ေနမှန်ေးကို မသိအောငပြါပဲ။ နှင်းဆီလေ သူ့ခေါင်းတွရေော၊ ထိုငခြုံဆိုဖာတွရေော တွေ့ရာဆှဲယူနတယ်ေ။ လထေဲမှာလှင့န်သလေို မွိုးဆိုတာများလား။ သူ့နှုတခြမ်းတွကေ နှင်းဆီရဲ့ခနဓြာကိုယလြေးတဈလွောကရြှေ့လွားနတယ်ေ။ နှင်းဆီဗိုကသ်ား ခပြခြပြလြေးတွေ အပေါမြှာ သူ့နှုတခြမ်းအနမ်းတွကေ ပြေးလှှားခုနပြေါကဆြော့ကစားနလရေေဲ့။ နောကတ်ော့. . . သူ့နှုတခြမ်းတွေ နှင်းဆီရဲ့နူးညံ့မို့မောကန်တေဲ့ အဖိုးတနပြဈစည်းလေးပေါကြို ရောကလြာတာကို သိလိုကရြတယ်။ ရှကလြှန်းလို့ အရမ်းကိုထူပူသှားရင်းနဲ့ . . ‘သူ နှင်းဆီ ဟာလေးကို နမ်းတော့မလို့လား’ဆိုတဲ့ အတွေးလေးတောင် မဆုံးသေးဘူး. . ‘အို သူ သူ တဈကယကြို နမ်းနပေါလား. . .’ နှင်းဆီရဲ့ အမှှေးလေးတွနေဲ့ထူထပန်တေဲ့ မို့မောကဖြောင်းှှကနတေဲ့ တဈဝိုကကြို သူနမ်းနပေါတော့တယ်.. ရှကပြှီး နှင်းဆီတဈကိုယလြုံး တဈမွိုးကြီးဖြစ်လာတယ်။ သူ့လကတ်ှကေ နှင်းဆီခနဓြာကိုယလြေးတဈခုလုံးကို ပြတသ်ပပြေးရင်းနဲ့ နှင်းဆီရဲ့နို့သီးလေးကို ရောကလြာပြီး အသာအယာ နယပြေးနပေါတော့တယ်။ လကည်ှိုးနဲ့လကမြလေးကိုသုံးပြီး
ထိပသ်ီးခေါင်းလေးတွကေို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးပြတလြိပပြေးနပြနေတ်ယ်။ အောကန်ှုတခြမ်းအကြဲကြောင်း လေးထဲကို သူ့လွာကြီးထည့လြိုကတ်ယဆြိုတာကိုသိလိုကရြပြနတ်ယ်။ နှင်းဆီရဲ့အတွင်းနှုတခြမ်း သားလေးတွကတေဈဆင့ြ သူ့လွာကြီးရဲ့ပူနှေးစွတစြိုနမှေုတွကေို ခံစားမိပြနတ်ယ်။ နှုတခြမ်းသား အထကန်ဲ့အောကကြို လကြပြေးနတောကို ခံလိုကရြတော့ . . ’အ..အ.အား. . ရှီး. .အား..’ လကတ်ဈဖကကြ ထိုငခြုံက ဆိုဖာကိုညှဈမိပြီးတော့ နှင်းဆီရဲ့အခွားလကတ်ဈဖကကြ သူ့ခေါင်းကို ဆှဲကိုငမြိပါတော့တယ်။ ဘာနဲ့မှမတူတဲ့ခံစားမမှု ွိုးကို ခံစားမိနတေဲ့ နှင်းဆီခနဓြာကိုယလြေး နတပြူးသလို တုနတ်ုနလြှုပလြှုပဖြစ်လာတယ်။ မအောမြိအောင် တအားတင်းထားရတယလြေ။
ဘယလြိုမှ ထိန်းခွုပန်ိုငစြှမ်းမရှိတဲ့ အဆုံးမတော့ . . .‘အိုး . . အား..ရှီး.ရှီး. .ဟဟဟား . .အိုး’
အသံတဈခွို့ ထွကကြလွာတယ်။ ထကအြောကပြှတသ်ပပြေးရာကနေ အထဲဝငလြာတဲ့ သူ့လွာကြီးနဲ့ မှှနှေောကထြိုးကလိနတောလိုကတ်ာ. . . ‘အား . .. အမေ့ . .ကောင်း အ.’ ဘာမှန်းတော့မသိဘူး။ နှင်းဆီရဲ့စိတထြဲမှာ တဈခုခုလိုသလိုခံစားလိုကမြိတယ်။ အဲလိုနှင်းဆီ တဈခုခုလိုအပပြါတယဆြိုတဲ့ခဏမှာပဲ သူကလည်း လွာနဲ့စုပယ်ကပြေးနခွင်ေးကိုရပလြိုကတ်ယလြေ။ ဘယလြိုပြောရမှန်းတောငမြသိတော့ဘူး။ နှင်းဆီနှုတခြမ်းတွကေို သူပြနန်မ်းတယ်။ ရှပအြင်ျကြီနဲ့ ဘောင်းဘီတွကေို သူခွှတပြှဈနတောသတိထားလိုကမြိတယ်။ အောကခြံဘောင်းဘီကိုခွှတတ်ော့ အနမ်းခံနရတေဲ့ကြားက ချောင်းကြည့်မြိတော့ တောင့တ်င်းပြီးမာထနန်တေဲ့ သူ့ရဲ့ ဖိုအင်ျဂါ လိငတ်ံကြီးကို တွေ့လိုကရြတယ်။ တဈဦးတည်းသောသမီးဖြစ်တဲ့ နှင်းဆီဘယမြှာလာပြီး ယောကြြားအင်ျဂါအကြောင်း ဘယလြိုလုပ် သိမှာလဲ။ တောင့တ်င်းကြီးထွားတဲ့ သူ့ဟာကြီးကို တွေ့ရတော့ နှင်းဆီ နည်းနည်းတော့လန့သ်ှားမိတယ်။ ခနဓြာကိုယ် ဗလာကငွြးနဲ့တဲ့ နှင်းဆီနဲ့သူ ကိုယခြနဓြာချင်ြးရော အောကပျိုင်းချင်ြးရော အကာအကြယမြရှိ ထိတွေ့နကြတေဲ့ အရသာကို ခံစားရ မိတယ်။ သူနဲ့နှင်းဆီနှုတခြမ်းချင်ြးနမ်းနတေုန်း သူ့လကတ်ဈဖကကြ သူ့ဟာကိုကိုငပြှီး ထိပန်ဲ့ အကြဲကြောင်းလေးတဈလွောကြ ထကအြောကပြှတကြစားနတယ်ေ။ ‘အိုး..အင်း.. ကောင်းလိုကတ်ာ’ နှင်းဆီဘယလြိုမှကို မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ တဈခုခုကို အရမ်းလိုချင်လြာတယလြို့ခံစားရတယ်။ ဘာကိုလိုချင်မြှန်းလဲမသိဘူး။ တဈခုခုလိုနတောကတော့ကြိန်းသပေါပဲရှင်။ သူ့ဟာနဲ့ အထကအြောကြ ကလိပေးနတောကို ရပလြိုကရြင်း၊
‘မီးလေး . . ကိုယ့ဟြာကြီးကို မီးလေးထဲ ထည့လြိုကရြတော့မလားဟင်’ ဆိုပြီး တိုးတိုးလေး လာမေးတယ်။
‘အာ. . ဘာတွလောမေးနမှန်ေးလဲမသိဘူးကြာ’. ဆိုပြီး တကယ့ကြိုတိုးတိုးလေးရှကရြှံ့စွာနဲ့ ပြနပြှောမိတယ်။
‘မီးလေး လိုချင်န်တယေဆြိုတာ သိပါတယကြှာ’
‘တောပြှီကြာ.. အဲလိုမပြောပါနဲ့ဆို’
‘အိုး အဲဒါဆိုရင် ဆောရီးနောြ’ ဆိုပြီး နှင်းဆီနှုမ်းခမ်းတွေ ရှိရာကို သူကုန်းနမ်းလိုကတ်ယ်။ နှင်းဆီးပေါငတ်ဈချောင်းကို သူကဘေးကိုကားထုတပြှီး နောကတ်ဈချောင်းကိုတော့ သူ့ပုခုန်းပေါတ်င် လိုကတ်ယလြေ။ သူ့ဟာကြီးက နှင်းဆီရဲ့ဟာလေးကိုလာထိနတောကို သိလိုကတ်ယ်။ ဒါပမေဲ့ ခုနတုန်းကလို ထကအြောကပြှတပြေးနတောမဟုတဘြဲ သူ့ဟာကြီးက နှင်းဆီဟာလေးထဲကို တွန်းထိုးဝငရြောကလြာတော့တယ်။ နှင်းဆီကိုယလြုံးလေးတောင့တ်င်းသှားပြီး ရငခြုနသ်ံတွကေ ဗုံတီးကုနကြှတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးထိုးဝငလြာနတောကို ခံစားသိနတယ်ေ။ နှင်းဆီဟာလေးထဲမှာ တအားကို ပြည့ကြှပတ်င်းနတယ်ေ။ ဒါတောင် ထိပပျိုင်းပဲရှိသေးပြီး ဆကဝြငလြာမယဆြိုတာသိနေ တယ်။ သူထပပြှီး ထိုးထည့လြိုကတ်ယ်။
‘အား…အ..အား’ နာလှန်းလို့ နှင်းဆီအောလြိုကမြိတယဆြိုရငပြဲ သူ့လကတ်ဈဖကြ
နှင်းဆီပါးစပဆြီကို လာအုပပြှီး . .
‘မီးလေးအောတ်ာနဲ့ တခွားလူတွေ ကိုယတ်ို့ဘာလုပန်တယေဆြိုတာ သိကုနကြှမယလြေ’
နှင်းဆီအတောလြည်းလန့သ်ှားတယ်။ ငါတို့လူတွရှေိတဲ့ စားသောကဆြိုငထြဲမှာပဲ ဆိုတာကို သတိရလိုကမြိလို့လေ။ နာလှန်းလို့အောမြိသှားတာပါ။ မကြရြညတ်ှကေ မကြဝြန်းအိမကြနလေိမ့ြ ဆင်းလာတယ်။ သူ့ဟာကြီးက ဝငလြိုကထြှကလြိုကန်ဲ့ပေါ့။ ဒါပမေဲ့ အဆုံးထိမဝငသ်ေးဘူးလေ။ နှင်းဆီဟာလေးထဲက အရညလြေးတွစေိမ့ထြှကလြာသလိုခံစားရပြီး တင်းကြပမြှန်းသိပန်တေဲ့ အာသီ သတွေ အနည်းငယပြှလွေော့လာသလိုမွိုးခံစားရမိတယ်။ အထဲမှာ စိုရှှဲချောမှေ့လာတော့ သူ့ဟာကြီး က နှင်းဆီထဲကို ပိုဝငလြာတယလြေ။
‘အား . .အမေ့ . . နာတယ်. .နာတယ် . . ’ လို့အောလြိုကပြမေဲ့ သူ့လကန် ဲ့ ပိတထြားမှုကြောင့ြ အပြငကြို အကယွကြှီးထွကမြလာပါဘူး။
‘အား. . အ. ဟုတ် .တယ် မီးလေးက အရမ်းကိုကြပန်တောပဲကြာ’ သူကငှီးငှူသံတဈဝကန်ဲ့ပြနဖြှတေော့ နှင်းဆီတောတ်ောလြေးရှကသ်ှားတယ်။ သူ့ဟာကြီး ကလည်း ပိုပိုတိုးဝငလြာတယ်။
‘မီးလေး အဆုံးထိဝငသ်ှားပြီ’
‘ဘာဖြစ်တယ်’ အရမ်းနာကလည်းနာ တဈခကြဆြောင့လြိုကတ်ိုင်းတဈမွိုးကြီးခံစားနရတေော့ နှင်းဆီ သူပြောတာကို ကောင်းကောင်းမကြားလိုကမြိဘူး။
‘လီးကြီးအဆုံးထိဝငသ်ှားပြီ’ ဆိုပြီး နှင်းဆီကို တဈအားဆောင့သ်ှင်းပါတော့တယ်။
‘အား. .အား. .အာ. ဟား’ ဆောင့ခြကြတ်ှကလေည်း အရမ်းကိုကြမ်းလာတယ်။
နှင်းဆီတဈမွိုးကြီးခံစားလာရပြနတ်ယ်။ သူ့ဟာကြီး အဆုံးထိဝငသ်ှားရင် ဆီးသှားချင်ြ သလိုမွိုး (အနီးစပဆြုံးပြောတာနောြ) ဖြစ်လာတယ်။ ဒါပမေဲ့ ခံလို့ကောင်းတယ်။ အသံမထွကြ မိအောင် အတတန်ိုငဆြုံးထိန်းပါတယ်။ ဒါပမေဲ့လဲ . . ‘အိ ..အ.အိ..ဟား’
နှင်းဆီခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ဘေးကိုကားပြီး ဆောင့ပြှနတ်ယ်။ နှင်းဆီတဈကိုယလြုံးကို သူလုပခြငွသ်လိုလုပန်တေော့တာပါပဲ။ နောကခြှထေောကန်ှဈချောင်းလုံးကိုကိုငပြှီး မိုးပေါထြောင် ပြနတ်ယ်။ ဘာပုံဖြစ်လို့ဖြစ်နမှန်ေးကို နှင်းဆီမသိပါဘူး။ တဈခွားကမျဘာတဈခုမှာ ရောကန်သလေို မွိုးဖြစ်နတယ်ေ။ ‘အိုး. .ကောင်းတယကြှာ..မီးလေး..အရမ်းကိုကောင်းလိုကတ်ာကြာ. .’ဆိုပြီး နှင်းဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးဆောင့လြိုကြ မှနမြှနဆြောင့လြိုကန်ဲ့ပေါ့။ တဈခကြဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း နှင်းဆီကတော့ လထေဲမှာဝဲပြံနတေော့တယ်။ အဲလိုမိနဈအနည်းငယဆြောင့ပြှီး သူ့ဟာကြီးတဈချောင်းလုံးကို နှင်းဆီထဲကနေ ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်။
‘အအအအား..’
နှင်းဆီအရမ်းနာသှားပြီး တဈခုခုလိုနသေေးတယဆြိုတာကို ခံစားရမိတယ်။ ဘယလြိုပြော
ရမလဲ မသိဘူး။ တဈခုခုလိုနတောတေ့ာအမှနပြါပဲ။ နှင်းဆီကိုသူကနှုတခြမ်းချင်ြးနမ်းစုပပြှနတ်ယ်။ နှင်းဆီဟာလေးထဲကနေ စိမ့ပြှီးယားသလိုှှကသလိုဖြစ်ပြီး တဈခုခုလိုသလိုခံစားလာရတယလြို့ ထငလြိုကတ်ယ်။ လှဲနတေဲ့နှင်းဆီကိုဆိုဖာခုံပေါကြနဆှေဲမလိုကတ်ယ်။ နှင်းဆီတဈကိုယလြုံး ကိုငရြိုကထြားသလိုပါပဲ။ ပြော့ခွနှမြေးလပြှီး အားအငခြွိနဲ့နတယ်ေ။ နှင်းဆီက လေးဘကကြုန်းနဖေို့ သူကပြငပြေးနတယ်ေ။ နောကမြှဒီပုံစံက ခွေး-ိုးပုံစံမွိုးဆိုတာနှင်းဆီသိရတယ်။ အဲလိုကြီးနရတော နှင်းဆီရှကပြမေဲ့ (နှင်းဆီခွေးဖြစ်သှားလို့လေ)၊ ဘယလြိုမှ ငှင်းဆနန်ိုငစြှမ်းမရှိပါဘူး။ အဲဒီခွိနမြှာ နှင်းဆီရငထြဲကဆန်ဒတွပြညေ့ဝြဖို့ဆိုရင် ဘာပဲလုပရြလုပရြဆိုသလိုမွိုးဖြစ်နလေို့ပေါ့။ သူ့အလိုကြ အလှယတ်ကူကို လိုကလြွောနမေိတော့တာပါပဲ။ လေးဘကထြောကလြကြန်ဲ့ စောင့မြွှောန်ရတေော့
တာပေါ့။ ရှကခြှင်း၊ ကြောကခြှင်း၊ လိုခွင်းခွင်းစတဲ့ ခံစားမှုပေါင်းစုံကို ှှပတသ်ိပပြှီခံစားနရတေယ်။ ဘာလို့ ငါ အဲဒီလောကတ်ောင် လိုကလြွောနလည်ေးဆိုပြီး တွေးနမေိတယ်။ တွေးနတေုန်း နှင်းဆီနောကဘြကကြနပြေီး ပုခုံးတွဆေီကို လှမ်းကိုငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဟာကြီးကို နှင်းဆီဟာလေးထဲ ထိုးသှင်းလိုကတ်ာကို ခံလိုကရြတယ်။ သိပအြနာကြီးမဟုတတ်ော့ ပမေဲ့ သူ့ဟာကြီး အဝငအြထွကအြတိုင်းမှာ နှင်းဆီပါးစပကြနေ အသံတွထွကေကြလွာတယ်။
‘အား. .အ..အ .အား.ရှီး….အာ.ရှီးဟာ .ဟား. .’ သူ့ဟာကြီးကလည်း အဆုံးထိကိုဝငဝြငန်တယ်ေ။ သူ့ဟာကြီးဝငလြာတိုင်း ခုန ခံစားနရတေဲ့ ဆီးသှားချင်သ်လိုမွိုး ခံစားမှုက ပိုပြီးပြင်း ထနလြာတယ်။ နှင်းဆီပခုန်းနှစ်ဖကကြိုကိုငပြှီး သူ့ဟာကြီးကို အဆုံးထိ ဆောင့ဆြောင့သ်ှင်းနတယ်ေေ လ။ နှင်းဆီကိုယလြုံးလေးတုနယ်ငန်ပြေီးတော့ သူ့တိုးတိုးလေးအောင်ှီးနတောကိုလည်း သတိထားမိတယ်။ နှင်းဆီလည်း အသံကိုအတတန်ိုငဆြုံး ထိန်းပြီး တိုးတိုးလေးငှီးငှူနမေိတယ်။
‘အား ..မီးလေး..ကောင်းတယကြှာ..တကယပြဲ. .ရှီး. .အား ..ဟား’
‘ဟင့အြင့ြ .ရှီး. .အားအား. .အ.အ.ဟား. .ရှီးအား’
နှင်းဆီကိုယလြုံးလေးရော၊ အဖိုးတနပြဈစည်းလေးပါ ရှေ့တိုးနောကင်ငန်ဲ့ အရမ်းကို လှုပရြမ်း နပေါတော့တယ်။ သူမဆောင့ခြငမြှာပဲ နှင်းဆီက ကုန်းကုန်းပြီးပေးနောကကြို ကော့ထိုးပေးနေ မိတယလြေ။ အဲလိုလုပပြေးမိတာကို ရှကပြမေဲ့လည်းမတတန်ိုငပြါဘူး။ နှင်းဆီက ကြိုကတ်ာကိုး။ သူ့လကတ်ှကလေည်း နှင်းဆီတဈကိုယလြုံးမှာ ပြတသ်ပဆြော့ကစားနကြတေယ်။ နှင်းဆီ
ဖငကြှီးကိုပြတပြေးလိုကြ ဆုပန်ယလြိုကြ၊ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို နယပြေးလိုကန်ဲ့ပေါ့။
နှင်းဆီ နတပြှညရြောကန်တယ်ေ။
နှင်းဆီကိုလှဲခခွိုင်းပြနတ်ယ်။ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကိုမပြီး သူ့ပုခုံးပေါကြိုမတငတ်ယ်။ နှင်းဆီဖငကြှီးမှောကြှှကနတယေလြို့ထငမြိတယ်။ ဘာလုပအြုံးမလဲမသိဘူးဆိုပြီးစပစြုနမေိတယ်။ ဒီတဈခေါကတ်ော့ အသှင်းအထုတကြို သူကဖြည်းဖြည်းလေးလုပန်တယ်ေ။ အဝငတ်ဈခါ အထွကတ်ဈခါတိုင်း ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အရသာကိုခံစားနမေိတယ်။ အဝငအြထွကြ အကြိမတ်ိုင်းမှာ
နှင်းဆီကို ဆီးသှားစချင်ေသ်လိုမွိုးကိုဖြစ်စတယ်ေ။
‘ခစွလြေး . . ခံရတာကောင်းလားဟင်’
‘မသိဘူး’ . .နှင်းဆီရှကလြှန်းလို့ပြောမထွကပြမေဲ့ . . အသံတွကထွေကကြလွာတယ်။
‘.ရှီး. .အားအား. .အ.အ.ဟား. .ရှီးအား’
‘ဘာလို့ ကိယကြိုလိမပြှောရတာလဲကြာ‘
‘ဘယမြှာလိမပြှောလို့လဲ’
‘ခစွလြေး ခံလို့ကောင်းတာသိနတောပဲကိုး’
‘သှား. . .ဘာမှန်းလဲမသိဘူး.’
နှင်းဆီရှကရြှကန်ဲ့အောမြိသလို ကိုယ့ကြိုကိုယ် အသံမထွကအြောင် မထိန်းနိုငလြို့လည်း အပြဈတငမြိတယ်။
‘ခစွလြေး သေးပေါကခြငွန်တယေမြဟုတလြား’
‘၊ ၊ ၊ ဘယလြိုလုပသ်ိလဲဟင်’
‘ဂွီ-စပေါ့လို့ခေါတ်ဲ့နရောကို ကိုယကြသှားသှားထိအောငလြုပန်တောကိုး’ တကယတ်ော့ ဂွီ-စပေါ့လို့ခေါတ်ဲ့နရောအမွိုးသမီးတွဆေီမှာရှိမှန်း နှင်းဆီသိပါတယ်။ ဘာအတွကန်ဲ့ ဘယလြိုအသုံးဝငလြဲဆိုတာသာမသိတာပါ။ အခုတော့နှင်းဆီ သချောသိသှားပြီ –
နှင်းဆီကိုနတပြှညပျို့ပေးတဲ့နရောပေါ့။
‘ . . အား. .အာ.အ အ အိုး အို. .ရှီး. .အားအား. .အ.အ.ဟား အား’ သူခပပြှင်းပြင်းဆောင့လြေ နှင်းဆီကတော့ပိုပြီးတော့ကို အသံထွကခြငွလြဖြစ်ေလာတယ်။ အဲဒီနောကမြှာတော့ နှင်းဆီရဲ့ကိုယလြေးကတုနခြါသှားပြီး မီးတောငအြသေးစားလေးတဈခု ခနဓြာကိုယထြဲမှာ ပေါကထြှကသ်လိုမွိုးခံစားလိုကရြပြီး . စိတတ်ှကေိုလှတ်ှပေးလိုကမြိတယ်။ အရမ်းကိုလှတလြပပြေါ့ပြါးသှားပြီး မကြာခငမြှာပဲ သူ့ရဲ့ဟာကြီးကနေ အရညတ်ဈခွို့ နှင်းဆီဟာလေး ထဲကို ပန်းထုတတ်ာကိုခံစားရတယ်။ ပြီးတော့သူ့ဟာကိုဆှဲထုတလြိုကပြှီး နှင်းဆီတို့နှစ်ယောကြ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဖကထြားလိုကကြှတယ်။ ပငပြန်းလိုကတ်ာ။ နှင်းဆီကိုသူ နမ်းပြနတ်ယ်။
ပြီးတော့ တင်းတင်းကပြကြပြကြှီးဖကထြားလိုကတ်ယ်။
ဒါပမေဲ့ သိပမြကြာခငမြှာဖြစ်လာမယ့ြ တဈစုံတဈခုကိုတွေးပြီးနှင်းဆီစိုးရိမ်းပူပနမြိလိုကတ်ယ်။

တကိုယလြုံး ဓါတလြိုကသ်လို ခံစားရပြီးမှာတော့ အောကပျိုင်းကပူကနဲခံစားလိုကြ ရသလို သူကလည်း ကိုယ့ကြိုယပြေါကြို ဖြည်းဖြည်းလေးမှောကခြလွိုကတ်ယ်။ ဘာစကားမှ
မပြောပဲငှိမန်မေိတယ်။ ဒါပမေဲ့ သူကော ကိုယရြော အောကပျိုင်းမှာ ထိကပထြားတုံးပဲ။
နှင်းဆီတကိုယလြုံးကိုငရြိုကထြားသလိုပဲ တကိုယလြုံးနာနတယ်ေ မရညရြှယပြဲမကြရြညတ်ှေ ပါးပေါမြှာလာတယ်။ မှားသှားပြီလား။ ကြောကလြည်းကြောကသ်လို ရငထြဲကလည်း ကြိုကသ်လို ဖြစ်နသည်ေ။ သူကတော့ ကိုယ့အြပေါမြုာ . . .
ကိုယအြတွေးနဲ့ကိုယမြွောနတေုံး ပါးပေါကြို သူ့အနမ်းတွေေှှကကလွာသည်။ သူ့အနမ်း တွကေ နှေးထွေးနသည်ေ။ တယောကထြဲနမ်းနတေဲ့ သူ့ကိုကိုယ့န်ှူတခြမ်းတွကေ အလိုကသ်င့ြ တုန့ပြှနလြိုကတ်ယ်။ သူ့နှုတခြမ်းတွကေ ပါးပေါကြနေ ကိုယန်ှုတခြမ်းဆီကိုကူးလာပြီး တယောကန်ဲ့တယောကြ အနမ်းတိုကပြှဲလေး ဆငန်ှှဲနကြတေယ်။
‘သိပခြစွတ်ယမြောငရြယ်’ သူကော ကိုယကြော အနမ်းကြောထဲမှာနဈမွောနတော အခွိနဘြယလြောကကြှာသှားလည်း သတိမထားမိပမယေ့ြ ကိုယသ်တိထားမိခွိနမြာှ တော့ သူ့လကတ်ှကေ ကိုယ့တ်ကိုယလြုံး
ပြေးလှှားနပြေီ။
‘မောငရြာ . .တောတ်ော့ကြာ. . .နောြ၊ ခစွပြှနခြငွပြှီ’
‘ခဏလေးပါခစွရြာ။ ကဲ မောငမြေးမယ်၊ ခစွကြောမကြိုကဘြူးလား။’
‘မသိဘူးကြာ၊ ဘာတွလောမေးနတောလဲ။’
‘ကြိုကပြါတယ်. . . ဟုတတ်ယဟြုတ်’
‘ရှကစြရာတွလောမမေးနဲ့ကြာ….တောပြှီ’
‘ဟိတ်’ ‘ကိုယ့ကြိုကြည့်ပြါအုံးကြ’ ခစွန်ှင်းဆီမကြန်ှာတဖကလြှည့ထြားရာမှ မောင့ကြိုကြည့်မြိလိုကသ်ည်။ မောင့ကြို ခစွမြိတာလည်း သိပတ်ော့ထူးဆန်းလှတာမဟုတ် မောင့မြှာသူမတူတဲ့ဆှဲဆောငအြားရှိတဲ့ မကြလြုံး တဈစုံရယ်။ ခစွဖြို့အရမ်းကောင်းတဲ့ နှုတခြမ်းတဈစုံရယ်။ ‘အိုး. . .မောင်..ခစွကြိုစိတပြါအောငလြုပပြှနပြှီကြာ’
မောငရြဲ့မကြီးမသေးလိငတ်ံက နှင်းဆီရဲ့ အောကန်ှုတခြမ်းသားကို အထကအြောကြ ဆုနကြာဆနကြာပြတပြေးနတယ်ေ။
တဈခကြတ်ဈခကြပြှတလြိုကတ်ိုင်း ပြတလြိုကတ်ိုင်းမှာ ရငထြဲမှာလှပခြနဲလှပခြနဲ။ မရညရြှယပြဲနှင့ြ အောကကြနပေေါငန်ှဈချောင်းကို အလိုကသ်င့လြေးကားပေးမိနပေါလား။ မောင့ရြဲ့နှိုးဆှမှုက တကိုယလြုံးမှာရှိတဲ့ သှေးသားတွကေို ှှကြလာအောင် ဆှဲဆောငန်သည်ေ။ ခစွန်ှင်းဆီလည်းအသှေးနဲ့အသားနဲ့လူပဲမောငရြယ်။ ဘာသားနဲ့ထုထားတာမို့လဲ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မောင့အြလိုကိုလိုကန်မေိတယ်။
‘တီ….တီ…တီ….တီ……’
မောင့ရြဲ့အနမ်းကြောမှာမှောနတေုံး လှယအြိတထြဲမှာရှိတဲ့ ဖုန်းက ထမှညန်သည်ေ။ မောငကြတော့ စိတထြဲကနေ ဖုန်းကိုကြိနဆြဲနမှောသချောသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခစွန်ှင်းဆီ ကိုယတ်ိုငလြည်း ဒီလိုပဲကြိနဆြဲမိတာပဲလေ။ ဖုန်းဘဲလသ်ံကိုမောငန်ဲ့ ခစွန်ှင်းဆီကအတူတူထားတော့ ဘယသ်ူ့ဖုန်းလာမှန်း ရုတတ်ရကမြသိ။ မောငကြဖုန်းရှာဖို့ ခစွန်ှင်းဆီကိုယပြေါကြဆင်းလိုကပြှီး အင်ျကြီပုံနား သှားကာ သူ့ဖုန်းကိုထုတကြှည့သ်ည်။ မောငတ်ော့ ဘယလြိုနမှန်ေးမသိပမေဲ့ ခစွန်ှင်းဆီရငထြဲ မှာတော့ ဟာတာတာကြီးဖြစ်နတယ်ေ။ မောငကြတော့ သူ့အမနေဲ့ဖုန်းပြောနဆေဲ။ ဖုန်းပြောပြီးတော့ မောငကြနှင်းဆီကို
‘ခစွလြေး. . မောင့အြမခေေါန်လေို့ကြာ မောငသ်ှားချင်ပြှီ။’
‘ဒါဆိုလည်း သှားမယလြမေောငရြဲ့’ သှောမြောငရြယ်။ နှင်းဆီရငထြဲမှာ ဘာတွဖြစ်ေနတယေဆြိုတာကိုတော့ ဂရုမစိုကတ်ော့ ဘူးလား မောငရြယ်။ မောငကြ ခစွန်ှင်းဆီအပေါြ အတောမြွားများကောင်းလှသည်။ ကိုယကြငွ့တ်ရားအပိုင်း ပြောရရငလြည်း စိတပြူစရာမရှိ။ ဒါပမေဲ့ ဒီခစွတ်ဲ့သုံးလေးလမှာတော့ မောင့အြမကေ အမြဲလို
ဝငရြှုပန်တတေသ်ည်။ ကောဖြီသောကန်ရင်ေးနဲ့လည်း မောင့အြမဖေုန်းလာလို့ ထပြေးရတာလည်း
ရှိသလို သှားဖို့ပြောထားပြီးမှ ဖကြလြိုကရြတာတွလည်ေး မနည်းတော့။ ကြာလာတော့
ဒီအကြောင်းနဲ့ပဲ စကားတွမွေားလာကြသည်။
ဒါပမေဲ့ မောင့ဘြကကြတော့ သူ့အမကေိုတနဖြိုးထားတာကတော့ မလွှော့။ ခစွန်ှင်းဆီကိုယတ်ိုငမြှာလည်း အဖရေောအမရေောရှိပမေဲ့ သူနဲ့ပတသ်ကလြာရင် အရာရာကို ရငဆြိုငဖြို့ဆုံးဖြတထြားခဲ့သည်။ အခုကတွော့ မောင့လြုပပြုံတွကေ ခစွန်ှင်းဆီကိုယတ်ိုငကြ
မနနေိုငမြထိုငန်ိုင် တဈခွိနလြုံးတွေ့ချင်သ်လိုမွိုး ဖြစ်နသည်ေ။
ခစွတ်ော့လည်း သည်းညည်းခံရတယလြေ။
ရည်းစားသကတ်မ်းသာ ချောကလြသာရှိသှားသည် သုံးလေးနာရီလွှောကလြညတ်ာ
လကခြွိုးရလေို့ရသည်။ အကြာဆုံးဆိုလို့ ရှငတ်ို့ကိုရေးပြတဲ့အဖြစ်အပကြကြအကြာဆုံး။
ဒီလိုနဲ့ ခစွန်ှင်းဆီနိုငင်ံခွားမှာ ကြောင်းတကဖြို့ဖြစ်လာသည်။
မောငန်ဲ့အဖြစ်တွကဒေီမှာပြီးသှားပမေဲ့ နောကအြဖြစ်အတွကေော သိချင်ကြှသေးလား။ ရှငတ်ို့သိချင်ရြင် ဆကပြှောမယလြေ။
ဒီလိုနဲ့ပဲ ခစွန်ှင်းဆီနိုငင်ံခွားသှားရမဲ့ အခွိနကြ နီးလာသည်။ ကိုယ့အြလုပန်ဲ့ကိုယရြှုပန်တောမို့ မောငန်ဲ့တွဖေို့မပြောနှင့ြ။ ဖုန်းတောငမြပြောအား။ ထငထြားသည့အြတိုင်း ခစွန်ှင်းဆီဖုန်းမဆကမြချင်ြး ကိုယတ်ောခြွောကလည်းမဆကြ။ သှားရတော့မှာမို့လို့လည်း ပြောမနချင်ေတ်ော့။
ဒီလိုနဲ့ပဲခစွန်ှင်းဆီသှားမဲ့ညမှဖုန်းပြောဖြစ်သည်။ ရှေးလူကြီး စကားများလှဲတယမြရှိ။ ငယခြစွကြို ဘယတ်ော့မှမမေ့ဆိုတာ။
ဘယလြောကပြဲကိုယ့အြပေါဆြိုးပါစေ သူ့အသံလေးကြားရလိုကတ်ာနှင့ြ ဆိုးတာတွေ ဘယကြိုမေ့သှားပြီလည်း မသိတော့။ ရနတ်ှေ့မယ့စြကားတွလည်ေး ဘယဆြီကိုလှင့သ်ှားမှန်းမသိ။ ဖုန်းပြောပြီးသိပမြကြာသေးခင် အခွိနမြှာပဲ သူဖုန်းဆကတ်ဲ့ အဖြကေိုသိလိုကရြပြီ။
‘ခစွြ. .မောငမြနကဖြှနမြအားလို့မလိုကပျို့နိုငဘြူးကြာ။ မောင့ကြိုခွင့လြှတ်ှနောြ။’
‘မောငကြ ဘာလို့မအားတာလဲဟင်’
‘မောင့မြှာ အရေးတကြီးသှားစရာလေး ပေါလြာလို့ပါခစွရြာ။’
‘ဒီမယမြောင်။ အခုမောငလြိုကပျို့ရမှာ မောငရြဲ့ရည်းစားဆိုတာ သတိမှထားမိရဲ့လား။’
‘သိပါတယကြှာ။ ဒါကြောင့မြို့လည်း မောငတ်ောင်းပနန်တောပေါ့။’
‘မောင့ရြဲ့တောင်းပနမြှုက ဘာမှအရာမရောကတ်ာသိရဲ့လားမောင်။’
‘ကဲ . .ဒါဆိုအရာရောကအြောင် မောငဘြာလုပပြေးရမလဲ။’
‘ဘာလုပပြေးရမလဲ ဟုတလြား။ မောငလြုပပြေးနိုငရြင် အခုလို စကားများစရာတောင်
မလိုဘူး မောင်။ တောပြါပြီမောင် ဖုန်းခလွိုကပြါတော့။ သှားခါနီးလာခါနီး ခစွမြငိုပါရစနေဲ့။’
‘သဘောပဲလေ။’
‘စကားအဆုံးမှာတော့ တဈဘကကြ ဖုန်းခသွံကို ပီပီသသကြားလိုကရြသည်။’
မငိုနဲ့နှင်းဆီ။ ယောကြွားတဈယောကအြတွကန်ဲ့ မငိုနဲ့။SHARE