ဆရာတို့ရဲ့ မှနမြာရသစာပေ အရေးအသားတွဟော ခတ်စေနဈကိုလိုကပြှီး အဆင့ဆြင့ပြှောင်းလဲ လာခဲ့တယ် … ကုန်းဘောငခြတ်နှေောင်းပိုင်းမှာ ကြောကြှားခဲ့တဲ့ ဦးပုညက စပြီး .. စဈကြိုခတ်ကောလမှာ ပေါပြေါကခြဲ့တဲ့ သခငကြိုယတ်ောမြှိုင်း .. အဲဒီနောကတ်ော့ လူသိများလာကြတဲ့ ပီမိုးနင်း၊ သောတ်ာဆှေ၊ ရှှေဥဒေါင်း အစရှိသဖြင့ြ ထွကပြေါလြာခဲ့တယ် .. ဒီနောကတ်ော့ အမွိုးသမီးကလောငရြှငတ်ှေ တောတ်ောမြွားများ ပေါကဖြှားလာခဲ့တယ် .. ခငန်ှင်းယု၊ ရှှကေူမနှင်ေး အစရှိသဖြင့ြ .. မစန်ဒာတို့ .. မိုးမိုးအင်းလွားတို့လည်း ပါဝငတ်ာပေါ့ .. အဲဒီနောကပျိုင်းတော့ ယနေ့ခတ်ပေေါြ စာရေးဆရာတွေ … ဒါပမယေ့ြ တပည့တ်ို့ သိကြတဲ့အတိုင်း အမွိုးမွိုးသော တားမှဈပိတပြငမြှုတွကြေောင့ြ စာရေးသူတွဟော သူတို့စိတထြဲရှိသလို ရေးခွင့မြရခဲ့ကြဘူး … အခုကြမှသာ လှတလြှတလြပလြပန်ဲ့ ရေးနိုငပြှီလို့ ယူဆရတဲ့ အနအထေားကို ရောကလြာတာပေါ့”
လယေူလသေိမ်းမှနမြှန် အသံအေးအေးနှင့ြ ရှင်းပြနတေဲ့ ကထိက ဖြစ်သူ ဦးရဲသူ၏ စကားအား ဂုဏထြူးတန်း တကန်ကြသေည့ြ ကြောင်းသူ၊ ကြောင်းသား အားလုံးက စိတပြါဝငစြားစွာနှင့ြ နားထောငန်ကြသေည်။ လေးစားသမှုနှင့ြ ဆရာဦးရဲသူဟု သုံးနှုန်းခေါဝြေါကြှသောလြည်း တကယတ်ော့ ဦးရဲသူသည် အသကအြားဖြင့ြ ကြီးလှန်းလှသူတော့ မဟုတ်။ အနောကတ်ိုင်းစကားတဈခုမှာ ဘဝဆိုတာ အသကလြေးဆယအြရှယမြှ စသညဟြု ဆိုထားသဖြင့ြ ဦးရဲသူသည် အခုမှ ဘဝစသည့ြ အရှယပျိုငရြှငသ်ာ ဖြစ်ပါသည်။
ဦးရဲသူသည် ယနေ့ခတ်ေ မှနမြာစာပလေောကတွင် ထငရြှားကြောကြှားသူ တဈဦးလည်း ဖြစ်ပါသည်။ နာမညကြွောြ စာရေးဆရာများထဲတွင် အပါအဝငဖြစ်ပြီး၊ ဦးရဲသူ နောကဆြုံးရေးသားခဲ့သော “အကဉွြးကြ ကလောငတ်ံ” ဆိုသော ဝတ်ထုစာအုပသ်ည် အမွိုးသားစာပဆေု ရသညအြထိ အသိအမှတပြှုခွင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ စာရေးဟန် သှကလြကကြာဆှဲဆောငမြှုရှိခွင်း၊ ခတ်စေနဈနှင့ြ လိုကလြွောညီသော အကြောင်းအရာများကို ရေးသားခွင်းတို့ကြောင့ြ ဦးရဲသူ၏ ဝတ်ထုဇာတလြမ်းများသည် လူကြိုကမြွားလှသည်။ စာအုပတ်ဈအုပ် ထွကပြှီဆိုတာနှင့တ်င် ရကသ်တ်တပတအြနည်းငယအြတွင်း ထိုစာအုပကြ စာအုပဆြိုငမြွား၏ စငပြေါတ်ှင် မရှိတော့။ ဤမွှလောကကြို ဦးရဲသူ၏ ကလောငစြှမ်းအားက ထကလြှပါသည်။
သို့သောြ .. ဒီအဖြစ်အပကြမြွားသည် လှနခြဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့အြထိသာ မှနကြနခြဲ့သည်။ အမွိုးသားစာပဆေု ရရှိခဲ့ပြီး နောကပျိုင်း ဦးရဲသူ လုံးချင်ြးဝတ်ထုရှညဆြိုလို့ တဈပုဒမြှ ဆကလြကထြှကရြှိလာခွင်း မရှိခဲ့။ စာစရေးကတည်းက ပမွြးမွှတဈနှစ်လွှင် ဝတ်ထုဇာတလြမ်းရှည် နှစ်ပုဒလြောကြ ရေးတတသ်ူ ဦးရဲသူ .. ဘာဇာတလြမ်းမှ ထွကမြလာခွင်းအတွကြ မှနမြာရသစာပလေောကတွင် တောတ်ောတ်ောင် ဂယကရြိုကခြဲ့သေးသည်။ ဦးရဲသူနှင့ြ ရင်းနှီးသူများက ဘာကြောင့ြ စာဆကမြရေးတာလဲဟု တီးတိုးမေးခဲ့ကြသည်။ စာဖတပြရိသတမြွားကလည်း ဖုန်းနှင့တ်ဈမွိုး၊ အငတ်ာနကပြေါကြ တဈဖုံ မေးမှန်းကြသည်။ ထိုအမေးများအတွကြ ဦးရဲသူ၏ တဈခုတည်းသော အဖြမှော (ကနွောြ ဖီးလမြလားလို့) ဆိုတာသာ ဖြစ်တော့သည်။
Theater ပုံစံတညဆြောကထြားသော လကခြွာခန်း၏ အလယလြောကရြှိ ထောင့စြှန် အမှင့တ်ဈနရောတွင် ရှှပေိုးအိမ် ကိုယကြိုခပလြွော့လွော့ အနအထေားနှင့ြ ငှိမသ်ကစြှာ ထိုငန်ပေါသည်။ သှယပြှောင်းညီညာလှသော လကခြွောင်းလေးများနှင့ြ ဘောပငအြပြာရောင် တဈချောင်းကို ကိုငထြားပြီး၊ ထိုဘောပငအြပြာလေးသည် သူမ၏ လကခြွောင်းများပေါတ်ှင် ဟိုမှဒီသို့ ကူးခညွသ်န်းခညွန်ှင့ြ လညပြတလြကြရြှိသည်။ ကနွသ်ည့ြ လကတ်ဈဖကကြ မကြန်ှာသှယသ်ှယလြေး၏ အောကဖြွားရှိ မေးစေ့ခွှနခြွှနလြေးကို ထောကထြားပြီး၊ ကြညလြငလြှသည့ြ မကြလြုံးများကမူ ဆရာ ဦးရဲသူအား ငေးကြည့်န်မေိ၏။
သို့သောြ သူမ၏ အမှငအြာရုံတွင် စတိတစြငပြေါတ်ှင် ဟိုမှဒီ သှားလာနသညေ့ြ ဆရာဦးရဲသူ၏ အသှငမြရှိသလို၊ အကြားအာရုံတွငလြည်း သငကြှားပို့ခနွခကြေမြွား ရှိမနပေါ။ ရှှပေိုးအိမ်၏ အတွေးတွသည်ေ ဟိုတဈစ၊ ဒီတဈစနှင့ြ လှင့ပြွံလကြရြှိသည်။ သူမအား သချောစွာ စူစိုကကြှည့မြညဆြိုလွှင် မကြလြုံးများသည် ရီဝမှေုနမြှိုင်းနသညေကြို တွေ့ရမညဖြစ်ပြီး၊ တဈခကြတ်ဈခကြတ်ှင် အသကပြှင်းပြင်းရှူလိုကမြှုကြောင့ြ ဝတထြားသည့ြ ဘောဒြီဖဈစွပကြယွြ အဖြူရောငအြောကမြှ ရငသ်ားတွသည်ေ မို့မောကတ်ကလြာသညကြို မှငရြမှာ ဖြစ်ပသည်ေ။
“ဟဲ့ .. မိပိုး .. ငါပြောတာရော ကြားရဲ့လား ??”
ပုခုံးချင်ြးအတိုကခြံရမှုနှင့အြတူ နားထဲရောကလြာသော သိင်ျဂ ီ၏ စကားသံကြောင့ြ ရှှပေိုးအိမ် အတွေးပငလြယထြဲ လှင့မြွောနရောမှ နိုးထသှားသည်။ တူယှဉတ်ှဲကာ ထိုငန်သေော သိင်ျဂ ီအား ဘာပြောလိုကတ်ာလဲဆိုသည့ြ သဘောနှင့ြ မေးကိုဆတ်၍ မေးလိုကရြာ သိင်ျဂ ီက သူမတို့ ရှေ့က တဈတန်းကြောတ်ှင် ထိုငန်သေော မှလှန်းခွိုအား မေးငေါ့ကာ ပြသည်။ ရှှပေိုးအိမ် အလိုအလွောကြ မှလှန်းခွိုကို ကြည့်မြိသှားသည်။
မှလှန်းခွိုကို ရှှပေိုးအိမ် ကောင်းကောင်းသိပါသည်။ သိဆို မှလှန်းခွိုသည် သူမနည်းတူ ဂွာနယလြဈတဈယောကြ ဖြစ်နသေောကြောင့ဖြစ်သည်။ အင်း … သူမနည်းတူလို့ ပြောလို့တော့ မရတော့ဘူး။ မှလှန်းခွိုက ဂွာနယလြဈ ဖြစ်နဆေဲ ဖြစ်ပြီး .. သူမကတော့ ..
“ဆရာ .. ကမွ တဈခုမေးချင်လြို့ !!”
ရုတတ်ရကြ လကကြလေး ထောငကြာမှှောကပြှရင်း အသံခွိုခွိုလေးနှင့ြ ပြောလိုကသ်ော မှလှန်းခွိုအသံကြောင့ြ ရှှပေိုးအိမ် ပြန့လြှင့သ်ှားချင်သ်လို ဖြစ်နသေော အတွေးတွကေ ရပတ်န့သ်ည်။ ခကတ်ော့တာပဲ .. ရှှပေိုးအိမ်။ တဈခုခုဆို အတွေးက ဟိုရောကလြိုကြ၊ ဒီရောကလြိုကန်ဲ့ .. ငါ စိတကြော မှနသ်ေးရဲ့လား …။
ဆရာဦးရဲသူ တဈယောကြ ကိုယ့လြနေဲ့ကိုယမြွောကာ ဇနဝြငရြင်း ပြောနရောမှ အတန်းသူ မိန်းကလေးတဈဦး၏ အမေးကြောင့ြ စာသငန်မှေုကို ခနရပလြိုကရြသည်။ လကကြလေး မှှောကပြှထားသူက ဘယသ်ူမှန်းသိလိုကသ်ဖြင့ြ အလိုလိုရပသ်ှားသညဟြု ပြောလွှငလြည်း ရပါသည်။ ယနေ့နာမညကြှီး 24 Hours ဂွာနယတ်ှင် ပငတ်ိုငဆြောင်းပါးများ ရေးနသေော မှလှန်းခွိုဆိုသည့ြ တဈယောကြ၊ ဆောင်းပါး၏ ဘေးတွင် ကလောငရြှငရြဲ့ဓါတပြုံကို ယှဉတ်ှဲ ဖောပြှလေ့ရှိသညကြ ထိုဂွာနယ်၏ စတိုငလြတ်ဈမွိုး။ ထိုစတိုငလြကြှောင့ြ နာမညပျို၍ ကြောကြှားခွင့ရြလာသူကား မှလှန်းခွို … ။ အဘယကြှောင့ဆြိုသောြ မှလှန်းခွိုသည် အတောကြိုချောမောလှပသည့ြ မိန်းကလေးတဈယောကြ ဖြစ်နလေို့ပင် ..။
“ပြော .. မွလှန်းခြို .. ဘာမေးစရာ ရှိလို့လဲ”
တဈစကျကန့ြ .. နှစ်စကျကန့ြ .. သုံးစကျကန့လြောကြ ကြာလို့ အားလုံး၏ အကြည့်ကြ သူမဆီသို့ စုစည်းကာ ရောကန်ပြေီဆိုမှ မှလှန်းခွိုသည် ခပပြှုံးပြုံးမကြန်ှာပေးနှင့ြ မေးလိုကလြသည်ေ။
“ဆရာရဲ့နောကစြာအုပကြ ဘယတ်ော့ထွကမြှာလဲ”
ဟာခနဲ .. ဟငခြနဲ အသံများ စာသငခြန်းထဲတွင် ပြံ့နှံ့သှား၏။ ဆရာဦးရဲသူပင် ဒီမေးခွန်းကို မေးလိမ့မြညဟြု ထငမြှတမြထားသဖြင့ြ အငိုကမြိသလို ဖြစ်သှားရှာသည်။ ခွထေောကတ်ှကေ မသိမသာ ယိမ်းယိုငသ်ှားသဖြင့ြ အနားရှိ လကခြွာပေးသည့န်ရောတွင် သုံးသည့ြ ဟောပြောစငရြဲ့ဘောငအြား လှမ်းကိုငလြိုကရြသည်။
မကြန်ှာပကြသ်ှားသည့ြ ဆရာဦးရဲသူ၏ အဖြစ်ကို ရိပမြိသှားသည့ြ ကြောင်းသားများက မှလှန်းခွိုအား လှမ်း၍ စကျကူကိုလုံး၍ ပေါကသ်ူပေါကြ၊ လကသ်ီးဆုပထြောငပြှသူက ထောငပြှနှင့ြ ဝိုင်းတားကြသည်။ မှလှန်းခွိုကတော့ အပြုံးတဈခကြလြေးမှ မပကြြ။ ပြုံးစစ မကြန်ှာပေးနှင့ြ ထပ်၍တောင် ပြောလိုကသ်ေးသည်။
“ဆရာနောကရြေးမယ့ြ ဇာတလြမ်းမှာ သမီးကို ဇာတကြောငအြဖြစ်ထားပြီး ရေးပေးပါလား”
“ဝါးးး …”
“ဟား .. ဟား”
“ရော …”
အတန်းသူ၊ အတန်းသားများ၏ လှောငပြှောငရြယမြောသံများက မှလှန်းခွိုဆီ ဦးတညကြာ ရောကရြှိသှားသည်။ မှလှန်းခွိုကတော့ တကယကြို ဂွာနယလြဈပီသလှသည်။ သူမကို နောကပြှောငန်သေူများအား တဈခကြကြလေးမှ အာရုံမစိုကဘြဲ ဆရာဦးရဲသူထံသို့ စိုကကြှည့ကြာ ပြောချင်တ်ာတွကေို ကရားရလှေှှတသ်လို တတွတတ်ှတန်ှင့ြ ပြောနသည်ေ။
“သမီးလေ .. ဆရာ့ဇာတလြမ်းတွထေဲမှာ ပါချင်တ်ာ ဆရာရဲ့ငါးအုပမြှောကြ ဝတ်ထုကတည်းကပဲ .. အကဉွြးကြ ကလောငတ်ံ မှာလည်း ပါမလားလို့ အပြေးအလှှား စာအုပဆြိုငမြှာ သှားဝယခြဲ့ရတာ .. မပါတော့ အရမ်းစိတပြကြမြိတာပဲ သိလား ..”
“မှလှန်းခွို .. နင် မရှကဘြူးလား”
“တောတ်ော့ဟ .. ဆရာ့အားနာဖို့ကောင်းတယ်”
“နငဟြာလေ”
အတန်းသားများသာမက၊ မှလှန်းခွိုအနားတွင် ထိုငန်သေော လုပဖြောကြိုငဖြကြ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ လင်းဟနကြပါ ဝငတ်ားတော့မှ မှလှန်းခွို သူ့သူငယခြငွြးအား မကြစြောင်းတဈခကြထြိုးလိုကပြှီး ပေါကပြေါကဖြောကန်မှေု ရပသ်ှားသည်။ မှလှန်းခွိုဆီမှ အသံတိတသ်ှားမှပဲ ဆရာဦးရဲသူလည်း စိတကြိုတညင်ှိမအြောင် ပြနထြိန်းလိုကပြှီး အသကကြို ပုံမှနဖြစ်အောင် ရှူလိုကရြသည်။
“ဒီ မိန်းမဟာ တကယကြို အလိုကကြန်းဆိုး မသိတဲ့ မိန်းမပဲ .. နောြ .. မိပိုး”
သိင်ျဂ ီက သူမထုံးစံအတိုင်း ပုခုံးချင်ြးတိုကြ၍ မေးလိုကပြှနသ်ည်။ သို့သောြ ရှှပေိုးအိမထြံတွင် မှလှန်းခွိုနှင့ြ ပတသ်ကြ၍ မှတခြကြတ်ဈစုံတဈရာ မရှိပါ။ မှလှန်းခွိုနှင့ြ ပတသ်ကြ၍ သူမ တဈခုတည်းသာ ပြောနိုငပြါသည်။ အဲဒါကတော့ မှလှန်းခွိုသည် ပြင့လြင်းရဲတင်းသလောကြ ဆကဆြီကစွှာလှပသော မိန်းမချောလေးတဈယောကဆြိုသည့အြခကြသ်ာ။ အဘယကြှောင့ဆြိုသောြ အတန်းထဲရှိ ယောကြြားလေးများ အားလုံး၏ မကြလြုံးများသည် သူမထံမှာ ရှိမနလွှင်ေ၊ မှလှန်းခွိုထံမှာ ရှိနသေောကြောင့ပြင်။
တကယတ်ော့ ရှှပေိုးအိမဆြိုသော မိန်းမပျိုလေးသညလြဲ ဆငယ်ငထြုံးဖြဲ့မှုလေးသာ ပံ့ပိုးလိုကလြွှင် နာမညကြွောမြင်းသမီးများထကပြင် ပို၍ ဆှဲဆောငမြှုရှိသော ရုပရြညန်ှင့ြ ကိုယလြုံးကိုယထြညကြို ပိုငဆြိုငထြားပါသည်။ ရှှပေိုးအိမ် .. ရှှပေိုးအိမ် .. ငါ ရုပရြှင် မင်းသမီးလုပရြင် ကောင်းမလား ….။
မကြလြုံးများက တဈနရောထဲကို စိုကကြှည့ပြှီး ငှိမသ်ကသ်ှားသည့ြ ရှှပေိုးအိမကြှောင့ြ သိင်ျဂ ီမကြမြှောငလြေးကြုံ့ကာ နှာခေါင်းရှုံ့မိသည်။ ဒီဟာမနဲ့တော့ ခကတ်ော့တာပဲ .. အခွိနတ်ိုင်း Daydreaming ဖြစ်နတယ်ေ .. ဟင်း .. မိပိုး .. မိပိုး .. နငန်ဲ့ သူငယခြငွြးလုပရြတာ အတင်းတောင် ပြောလို့ မရပါလား ဟယ် …။
အင်းလွားလမ်းဘကသ်ို့ တောကလြွှောကပြေါကသ်ော လမ်းသှယလြေးတဈခု၏ အတွင်းဘကရြှိ အလင်ျကာစံအိမဆြိုသော စားသောကဆြိုငကြလေးသည် ဆရာဦးရဲသူတို့အတွကြ အမြဲတမ်း ဓါတစြာကနွကြေ နရောလေးဖြစ်ပါ၏။ သူသငပြှပေးရသော ရသစာပကဏျေဍ စာသငခြွိနသ်ည် အမြဲတမ်း ညနပေိုင်းလိုလို ဖြစ်နရော၊ စာသငခြွိနပြှီးသညန်ှင့ြ သူတို့တွေ အားလုံး ဤနရောလေးအား ရောကလြာလေ့ ရှိကြသည်။ ဂုဏထြူးတန်းဆိုပြီး ဖြစ်သည့အြတွကြ စာသငသ်ူ၊ စာသငသ်ားရယလြို့ များများစားစား မရှိလှ။ အားလုံးပေါင်းမှ ဆယယ်ောကကြွောကြွောလြောကသ်ာ ရှိသည်။ သို့အတွကကြှောင့ြ သူတို့အားလုံးသည် တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ရင်းနှီးကြသည်။ အတန်းပြီးလို့ ဝိုင်းဖြဲ့မညဆြိုသောအခါလည်း သောကဖြောသ်ောကဖြကမြွား အဖြစ် ပြောင်းလဲသှားကြပါသည်။
“ခကြှ .. ခြီးယား”
ဘီယာအပြည့ထြည့ထြားသော ဖနခြှကတ်ှအေားလုံး လထေဲသို့ မှှောကသ်ှားပြီး နီးစပရြာ ခွကတ်ှေ တိုကမြိကြသည်။ ထိုအထဲတွင် စားပြဲ၏ ထိပဆြုံးတွင် ထိုငန်သေော ဆရာဦးရဲသူ၏ ခွကလြည်း အပါအဝငဖြစ်သည်။ ခွကအြချင်ြးချင်ြး ထိပြီးနောကြ လကပြှနရြုတလြိုကပြှီး၊ လကထြဲပါလာသည့ြ ခွကကြို တရှိနထြိုး မော့သောကလြိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ စားပြဲပေါတ်ှင် ရှိသော မှပေဲလှောစြေ့ လေးငါးစေ့ကို ကောကယ်ူပြီး ဝါးနလေိုကသ်ည်။
“အဲဒီ ဒါရိုကတ်ာက တကယ် ရိုကတ်တတ်ယ် .. မူရင်းဇာတလြမ်းကို မပကြစြီးရစဘေဲ အလှမ်းအဆှေးတွနေဲ့ ပံ့ပိုးပြီး ရိုကသ်ှားတာ လုံးဝကြည့်ကြောင်းတယ်” (ဆရာဦးရဲသူ၏ ညာဘကဘြေးတွင် ထိုငန်သေော ယောကြြားလေးနှစ်ဦး၏ စကား)
“ငါက တဈနေ့က ဒဈစကောင့ခြတွဲ့နရောကို သှားကြည့်ပြှီးပြီ .. မစွံပါဘူးဟယ် .. ရောင်းမကုနတ်ဲ့ဟာတွေ ခထွားတာပါ”(မှလှန်းခွိုက ဆရာဦးရဲသူ၏ ဘယဘြကတ်ှင် ကပလြကြထြိုငန်သေော လင်းဟနအြား လှမ်းပြောသည့စြကား)
ကိုယ့လြူနှင့ကြိုယတ်ှဲပြီး တဈယောကတ်ဈမွိုး ပြောနကြသေည့ြ စကားဝိုင်းကြောင့ြ ဆရာဦးရဲသူ ဖနခြှကထြဲက ဘီယာကိုသာ ကုနအြောင် မော့သောကန်လေိုကသ်ည်။ ဘီယာခွကကြို မော့နရင်ေးမှ သူ့ပတပြတလြညတ်ှင် ဝိုင်းထိုငန်ကြသေော တပည့မြွားအား တဈဦးချင်ြးစီ ဘာရယမြဟုတ် လိုကကြှည့မြိရာ သူ့မကြလြုံးတွကေ စားပြဲအစွနကြ မိန်းကလေးတဈယောကထြံသို့ အရောကတ်ှင် တန့သ်ှားသည်။
ရှှပေိုးအိမသ်ည် ဘီယာတဈခွကကြို ကုနအြောင် မနည်းသောကန်ရင်ေးမှ ဆကလြကသ်ောကခြငွစြိတ် မရှိလာသဖြင့ြ ဟိုဟိုဒီဒီ လွှောကင်ေးနမေိသည်။ သိင်ျဂ ီကလည်း စာသငခြန်းထဲတွင် သူမအား စကားပြောဖို့ ချောင်းနသလေောကြ အခုကတွော့ ဒါကို စိတမြဝငစြားတော့ဘဲ ဖေ့ဘုတတ်ှင် status update လုပဖြို့သာ ဖုန်းတဈလုံးနှင့ြ အလုပမြွားနသည်ေ။ ဟိုငေးဒီငေး ကြည့်န်ရင်ေးမှ ရုတတ်ရကဆြိုသလို သူမအား လူတဈယောကစြိုကကြှည့န်သညေဟြု သတိထားမိသည်။ မကြဝြန်းများကို ပင့ြ၍ ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူမအား ငေးကြည့်န်သေူက ဆရာဦးရဲသူ။ ကောကြိုင်းမကြမြှနဝြိုင်းနောကမြှ ဆရာဦးရဲသူတွရေဲ့မကြလြုံးတွကေ စူးရဲနသလေို ခံစားရသည်။ ရှှပေိုးအိမ် စိတထြဲ ကတုနကြယငဖြစ်သှားပြီး မကြလြှှာလေး အလိုလိုခမွိသှားသည်။ ရငထြဲ ရုတခြညွြး ဖိုလှိုကတ်ကလြာမှုကြောင့ြ မသောကတ်ော့ဘူးလို့ စဉြးစားထားသည့ြ ဘီယာခွကကြိုတောင် မော့သောကမြိသည်။
စကားပြောဖောရြယလြို့ မယမြယရြရ မရှိဘဲ ဟိုလူနဲ့တဈခွန်းစ၊ ဒီလူနဲ့တဈခွန်းစသာ ပြောနရလေို့၊ ဦးရဲသူ ဘီယာကိုသာ လှိမ့သ်ောကဖြစ်သည်။ ကြာတော့ ဘီယာအဆကမြပြတသ်ောကခြှင်း၏ အကြိုးဆကအြဖြစ် ဆီးသှားချင်လြာသည်။ နရောမှ အသာထပြီး ဆိုငန်ောကဖြေးဘကသ်ို့ ဝငလြာသည်။ သူတို့ ထိုငန်ကြေ အလင်ျကာစံအိမဆြိုသော စားသောကဆြိုငသ်ည် ဆိုငကြှီးရယလြို့ မဟုတ်။ ရိုးရိုးနှစ်ထပတ်ိုကအြိမကြို အောကထြပမြှာ ဆိုငပြှနဖြှင့ထြားခွင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အတွကကြှောင့ြ သန့စြငခြန်းဟု သတမြှတထြားသော ရအေိမကြ များများစားစား မရှိ။ ယောကြြားမိန်းမဟူ၍ ခွဲထားသညလြည်း မရှိ။ အားသည့န်ရော ဝငလြိုကယ်ုံသာ။
တောသ်ေးသည်။ ဆိုငထြဲတွင် လူသိပမြများဘဲ သူတို့အဖြဲ့သာ ရှိသဖြင့ြ အနီးဆုံး ရအေိမကြ လူလှတန်သည်ေ။ ယောကြြားလေးများ အပေါ့သှားဖို့အတွကြ သီးသန့လြုပပြေးထားသော အိမအြပြငဘြကကြ သန့စြငခြန်းနရောကို မသှားတော့ဘဲ ဒီထဲပဲ ဝငလြိုကသ်ည်။ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ကိဈစဝိဈစဖြရှင်ေးလိုကပြှီး အပြငထြှကဖြို့ရန် ရအေိမတ်ံခါးခကြကြို ဖြုတသ်ည်။ တံခါးကို အပြငဘြကသ်ို့ တွန်းမဖြင့ရြခငမြှာပဲ အပြငဘြကမြှ ဆှဲဖြင့တ်ာ ခံလိုကရြသည်။ စိတတ်ိုတိုနှင့ြ တဈခုခု အောကြာပြောတော့မည် အပြု .. အပြငဘြကတ်ှင် တွေ့လိုကရြသည့လြူကြောင့ြ မကြလြုံးပြူးကာ စကားလုံးတွကေ လညခြွောင်းထဲမှာ ပြောကဆြုံးသှားလသည်ေ။
“မွလှန်းခြို!!!”
ဦးရဲသူ အံ့အားသင့န်တောမှ မဆုံးသေး၊ မှလှန်းခွိုက သူ့ရငဘြတကြို တွန်းထုတလြိုကသ်ဖြင့ြ ရအေိမထြဲ ပြနရြောကလြာသည်။ (ဘာဖြစ်နတောလဲ)လို့ မေးရနပြှုစဉမြှာပင် မှလှန်းခွိုက အထဲသို့ ဝငလြိုကပြှီး ရအေိမတ်ံခါးခကြကြို နောကပြှနထြိုးကာ ပိတလြိုကသ်ည်။
“မင်း .. မင်း!!”
မကြလြုံးကြီးအပြူးသား ဖြစ်နရှောသူ ဦးရဲသူ ဘာစကားမှ ထပမြံ၍ ပြောခွင့မြရလိုကပြါ။ နှဲ့တွဲ့တွဲ့ပြုံးရင်း ရှေ့တိုးလာသူ မှလှန်းခွိုက ခကြခြငွြးဆိုသလို သူ့နှုတခြမ်းတွအေား စုပကြာနမ်းသည်။ လကန်ှဈဖကဖြှင့လြည်း သူ့ကြောပြငကြှီးအား သိုင်း၍ ဖကလြိုကရြာ၊ ဘုမသိဘမသိ အနမ်းခံလိုကရြရှာသူ ဦးရဲသူတဈယောကြ သူမကိုယလြုံးလေးအား တနပြှနဖြကမြိသှားသည်။ သောကထြားသည့ြ ဘီယာအရှိနန်ှင့ြ စိတကြထွသလေို ဖြစ်နခေိုကြ၊ မိန်းမချောတဈဦးက တင်းတင်းဖကကြာ နမ်းခွင်းကို ခံနရရော မိမိကိုယမြိမိ သတိမထားမိခငမြှာပင် ဦးရဲသူတဈယောကြ မှလှန်းခွိုအား တုံ့ပြနန်မ်းမိသည်။
ပူနှေးသော အနမ်းတို့၏ အရှိနန်ှင့ြ အတွေ့နောကသ်ို့ ပါကာ နဈမွောမိပမယေ့ြ ခဏကြာတော့ ဦးရဲသူ သတိဝငလြာသည်။ နှုတခြမ်းချင်ြး ပူးကပန်မှေုကို လှတအြောင် ဖယခြှာလိုကသ်ည်။ မှလှန်းခွိုက သူ့မကြန်ှာအား ရီဝစွော စိုကကြှည့ရြင်း မကြန်ှာလေး မောြ၍ပြောသည်။
“သမီး .. ဆရာ့ကို စိတည်ဈအောင် အတန်းထဲမှာ လုပမြိသလား ဟင်?? ” (မကြတ်ောငလြေး တဖတွဖြတွခြတရြင်း မှလှန်းခွို မေးသည်)
“ဆောရီးနောြ .. ဆရာ .. သမီး မှားသှားတာ ရှိရင် တောင်းပနပြါတယ်” (ကနှဲ့ကလပြှောရင်း သူမမကြန်ှာလေးအား ဦးရဲသူ ရငခြှငထြဲ အပလြိုကသ်ည်)
“အာ … မဟုတဘြူး .. အဲဒါက အခုအခွိနမြှာ အရေးမကြီးဘူး”
ရငခြှငထြဲရှိ သူမကို တွန်းထုတလြိုကပြမယေ့ြ မှလှန်းခွိုက အတင်းဖကထြားသဖြင့ြ လူချင်ြးကြာမသှား။ ဆရာဦးရဲသူတဈယောကြ အနည်းငယ် ခွှေးပြနလြာသည်။
မှလှန်းခွို အကြောင်း ဦးရဲသူ ကောင်းကောင်းသိပါသည်။ မှလှန်းခွိုသည် ပြင့လြင်းရဲတင်းပြီး ဆကဈြကိဈစတွငလြည်း သိပပြှီးတော့ ထုံးတမ်းစဉလြာတွကေို လိုကန်ာတတသ်ူမဟုတ်။ ဂွာနယလြဈလောကတွင် သူမအတွကြ ထူးခွားသော သတင်းတဈပုဒရြမညဆြိုပါက မညသ်ူနှင့မြဆို အိပခြငွတ်ောင် အိပသ်ညဟြု သတင်းထွကန်သည်ေ။ သူမ၏ ပေါပြှူလာဖြစ်မှုကို မနာလိုလို့ လူတွကပေဲ ကောလာဟာလဖြစ်အာင် ဖနတ်ီးတာလား ဘာလားတော့မသိ။ သို့သောြ မှလှန်းခွိုကလည်း ဒီသတင်းကို တေ့တေ့ဆိုငဆြိုင် ငှင်းသညဟြူ၍ မရှိ။ ဒါ သူမအခွင့အြရေး .. ပါဆငန်ယကြိဈစဆိုပြီး တုံ့ပြနထြားသူဖြစ်သည်။ အခုတော့ ထိုသို့ သတင်းမှှေးသော မှလှန်းခွိုက သူ့ကို အတင်းဖကထြားနခွပြေေီ။
“ဆရာ အခုအခွိနမြှာ ဘာလိုအပန်တောလဲဆိုတာ သိလား .. သမီးပြောပြရမလား”
မေးလေးငေါ့ကာနှင့ြ သူ့အား မေးခွန်းထုတသ်လို ပြောလိုကသ်ည့ြ မှလှန်းခွိုကြောင့ြ ဦးရဲသူ ငိုငကြသွှားသည်။ သူမ ဘာကိုဆိုလိုချင်တ်ာလဲ။ လတတ်လော အခွအနေမှော နောကထြပ် ဇာတလြမ်းတဈပုဒြ မရေးနိုငတ်ာကို ပြောချင်တ်ာလား။
ငှိမသ်ကသ်ှားသည့ြ ဦးရဲသူပုံစံက မှလှန်းခွိုအတွကြ အကြိုကဖြစ်သှားစသည်ေ။ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ထိန်းကာကိုငပြှီး လူကိုတွန်းလိုကသ်ညတ်ှင် ဘိုထိုငပြေါသ်ို့ ဦးရဲသူ ဖငထြိုငလြကြကြသွည်။ လူက ဟနခြကြပြကြသ်လို ဖြစ်သှားလို့ မလဲအောင် ထိန်းသည့အြနနှငေ့ြ ဘေးနံရံနှစ်ဖကကြို လကဖြှင့ြ လှမ်းထောကရြသည်။ တဒင်ျဂတော့ မှလှန်းခွိုအား တားထားနိုငသ်ည့ြ အစွမ်းမရှိ။ မှလှန်းခွိုတဈယောကြ ဒီအခကြကြို အပြည့အြဝသုံးပြီး ဦးရဲသူ၏ ပေါငပြေါသ်ို့ တကခြှ၍ ထိုငလြိုကသ်ည်။
“သမီးပြောမယ် .. ဆရာလိုအပန်တော .. အခစွြ .. အ နဲ့ ခစွြ နဲ့ ပေါင်းထားတဲ့ အခစွြ သိလား”
“……”
“အဲဒီအခစွကြို အခွခေံမှ ဆရာရဲ့နောကထြပ် ဇာတလြမ်းကို ဆကလြို့ရမှာ”
“……”
“ဆရာ .. သမီး ဆရာ့ကို ခစွတ်ယ်”
မှတစြှာဖြားလို့ ဦးရဲသူ ယောင်၍တမိမလို ရှိသေး။ ပေါငပြေါတ်ကထြိုငထြားသူ မှလှန်းခွိုက သူ့လညပြင်းကိုသိုင်းဖကပြှီး နှုတခြမ်းနှစ်ဖကအြား တင်းကပြစြှာ ဖိနမ်းပြနသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ ဦးရဲသူ မှလှန်းခွိုအား တွန်းထုတဖြယရြှားဖို့ သတိမရတော့။ ကိုယထြဲ ဆူဝတကေလြာသော ရမျမကလြှိုင်းတို့က သူ့ဦးနှောကအြသိဉာဏအြား လှှမ်းမိုးသှားရာ မှလှန်းခွိုအား တနပြှနဖြကမြိပြီး ခပကြှမ်းကြမ်း ပြနန်မ်းဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးသား နှုတခြမ်းများက ပူးကပန်ပြေီး တဈဦး၏လွှာကို တဈဦးက လိုကရြှာဖြကော စုပန်မ်းနကြသေည်။ ကိုယခြငွြးဖိကပထြားမှုကြောင့ြ မှလှန်းခွို၏ ရငန်ှဈမှှာက သူ့ရငပြတအြား ပြတတ်ိုကန်ရော ဦးရဲသူ စိတတ်ှဆေူဝေ ပြကသ်ထကပြှကလြာရသည်။
ဒီတဈခါတော့ အရငဆြုံး အနမ်းခရီးကြမ်းမှ ရပန်ားကာ ဖယခြှာသူက မှလှန်းခွိုဖြစ်သည်။ အပြငတ်ဈလဈထွကန်သေော သူမလွှာလေးကို သိမ်းလိုကပြှီး နှုတခြမ်းစိုစိုလေးအား ဖယခြှာသည်။ သူမအား နားမလညန်ိုငသ်ည့န်ှယ် ရီဝစွော ငေးမောနသညေ့ြ ဦးရဲသူ၏ မကြမြှနဝြိုင်းနောကမြှ မကြဝြန်းတွကေို တည့တ်ည့စြိုကကြှည့န်ရင်ေး လကန်ှဈဖကကြ သူမအင်ျကြ ီရငဘြတဆြီသို့ ရောကသ်ှားသည်။
ဖောကြ .. ဖောကြ .. ဖောကဆြိုသည့ြ အသံများ ထွကပြေါလြာပြီး မှလှန်းခွိုဝတထြားသော နှိပကြှယသ်ီးတပ် အကြ ႌရငဘြတကြ အကုနပြှင့ဟြသည်။ ဝင်းမှတန်သေော ရငသ်ားဆိုငတ်ဈစုံက မရမ်းရောငဘြရာလေးထဲမှာ လှလှပပလေး တညရြှိနသည်ေ။ ဘရာက တွန်းပို့တငသ်ော (Push-up) အမွိုးအစားမို့ထငသ်ည်။ ရငသ်ားတွကေ အလယခြေါငန်ရောတွင် သှား၍စုနပြေီး မှောင်းနရောလေးအား နကန်ကရြှိုင်းရှိုင်းကို မှငန်ရသေည်။ ဦးရဲသူ ဒီမှငကြှင်းကြောင့ြ အာခေါငခြှောကကြာ ရငတေသ်လို ဖြစ်လာသည်။
“ဆရာ .. သမီး လှလား ဟင်”
“အင်း .. လှတယ်” (အာလုတသ်ံကြီးနှင့ြ ဦးရဲသူ ဖြမေိသည်)
“ဆရာ .. သမီးရဲ့အသီးလေးတွကေ ထောငန်ပြေီသိလား .. ပစ်မထားနဲ့နောြ”
မူနှဲ့နှဲ့လေး ညုတုတုပြောလိုကသ်ော စကားအဆုံးတွင် ဦးရဲသူမကြန်ှာက ရငသ်ားဆိုငမြွားပေါြ အလိုလို အပမြိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ပါးစပကြို ဟ၍ ရှှတခြနဲ နအေောင် ရငသ်ားဖြေးဖြေးများကို နမ်းလိုကရြာ မှလှန်းခွိုကိုယကြလေး ကော့တကသ်ှားသည်။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ …
ဦးရဲသူခေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို စုပကြိုငထြားရင်း မှလှန်းခွိုတဈယောကြ သူမကိုယလြေးကို တွန့လြှုပကြာ ညည်းတွားနမေိသည်။ နို့အုံတွကေို လွှာနှင့ြ အားရပါးရ လကြန်သညေ့အြပြင် .. နရောမမှနတ်ော့သည့ြ ဘရာကြောင့ြ အပြငဘြကသ်ို့ လှတထြှကလြာသော နို့သီးခေါင်းလေးတဈဖကအြား လကန်ှင့ဖြစွခြွခွင်ေး ခံလိုကရြသောအခါ သူမကိုယအြား ရမျမကလြှိုင်းတွေ ကြီးစိုးသှားတော့သည်။ ခကြခြငွြးဆိုသလို ဦးရဲသူပေါငပြေါြ ထိုငန်ရောက ကိုယကြိုနောကသ်ို့ လွှောသည်။ ထိစပန်သညေ့ြ ဆီးစပအြချင်ြးချင်ြး ကြာသှားသညန်ှင့ြ ဦးရဲသူ ဝတထြားသော စတိုငလြဘြောင်းဘီ၏ ခါးပတခြေါင်းကို ဖြထေုတလြိုကသ်ည်။ တဈဆင့ပြှီးတဈဆင့ြ လှုပရြှားသှားလိုကရြာ များမကြာခငပြင် ထောငမြတန်သညေ့ြ လီးတနကြှီးက အပြငရြောကလြာရှာသည်။
“မှလှန်းခွို .. ဆရာတို့ မ .. မတောြ”
“ရှူးးးးး”
“……..”
“တောတ်ယ် မတောတ်ယ် စမ်းကြည့်မြှ သိမှာပေါ့ ဆရာ”
သူဆိုလိုချင်တ်ာ ထိုသို့ အဓိပျပါယမြဟုတသ်ောလြည်း မခို့တရို့နှင့ြ ပြောနရှောသူ မှလှန်းခွိုအား တုံ့ပြနဖြို့စကား ရှာလို့မရ။ နာမညကြွောြ စာရေးဆရာကြီး၏ မကြလြုံးတွကေ သူ့ပေါငပြေါမြှဆင်း၊ မတတ်ပရြပ်၊ ကိုယကြလေးကိုင်းပြီး၊ ဝတထြားသော မီနီစကပအြောကလြကလြွှိုကာ ပငတ်ီလေး ဆှဲထုတန်သညေ့ြ မှလှန်းခွို၏ အောကပျိုင်းသို့သာ အကြည့်ရြောကန်သည်ေ။ ညီညာသှယတ်န်းသော ခွတနေမြွားတလွှောကြ မရမ်းရောငပြငတ်ီလေးက လိပကြာ ပါကလွာသည်။ ခွထေောကတ်ဈဖကပြှီး တဈဖကြ ကြှ၍ ခွှတလြိုကပြှီးနောကြ လကထြဲပါလာသည့ြ ပငတ်ီလေးကို မှလှန်းခွို လကည်ိုးလေးထောငကြာ ခွိတ်၍ ဟနပြါပါကိုငထြားသည်။
“ကဲ .. ရပြီ ဆရာ .. သမီး စမ်းကြည့်မြယန်ောြ ..”
“……..”
သူ့ပေါငပြေါပြှနခြှ၍ ထိုငလြိုကသ်ညတ်ှင် မိုးမိုးမတမြတထြောငန်သေော လီးတနကြ မီနီစကတအြောကတ်ှင် ပြောကကြှယသ်ှားသည်။ မှလှန်းခွိုက လကတ်ဈဖကအြား စကပန်ောကဖြကမြှ လွှိုကာ အတနကြှီးကို လှမ်းဆှဲလိုကပြှီး အဖုတဝြနှင့ြ တေ့ကာထောကသ်ည်။ ဦးရဲသူနှင့ြ နမ်းစုပန်ကတေည်းက သူမစိတတ်ှေ တအားထနရော အဖုတဝြလေးသည် အရညကြှညမြွားနှင့ြ စိုလဲ့နသည်ေ။ ထို့အတွကကြှောင့ြ တေ့ထောကမြိသညန်ှင့ြ ထူးထူးထွထွေေ စဉြးစားမနတေော့ဘဲ ဦးရဲသူပေါငပြေါသ်ို့ ပြနထြိုငခြလွိုကတ်ော့သည်။
မှနအြပြည့တ်ပဆြငထြားသော အလင်ျကာစံအိမ် စားသောကဆြိုင်၏ မကြန်ှာစာရှိ လသောပြတင်းထောင့တ်ှင် ရှှပေိုးအိမ် သိင်ျဂ ီနှင့အြတူ ရှိနပေါသည်။ လကထြဲတွင် မီးညှိထားသော စီးကရကတ်ဈလိပကြို တဈခကြရြှိုကဖြှာလိုကပြှီးနောကြ ရငမြောဟနန်ှင့ြ သိင်ျဂ ီအား စကားပြောမိသည်။
“ငါအလုပမြထွကခြငကြ စာရေးဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောကြ ခကမြယမြှန်း မသိဘူး .. ဟိုလိုဒီလို ကြန့ပြှီး လွှောကရြေးလိုကရြင် ဇာတလြမ်းတဈပုဒတ်ော့ ရမယထြငတ်ာ .. တကယတ်မ်းကတွော့ အဲ့လောကြ မလှယဘြူး .. သိင်ျဂ ီရယ်”
ရှှပေိုးအိမန်ည်းတူ စီးကရကတ်ဈလိပကြို တဈခကြခြငွြး ရှိုကဖြှာနရင်ေးမှ သိင်ျဂ ီ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ၏ စကားကို ခေါင်းညိတကြာ ထောကခြံမိသည်။ သူမ ရှှပေိုးအိမအြကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ရုပကြလေးချောသလောကြ မာနမြာန မရှိ။ ကိုယယ်ုံကြညရြာကို ခေါင်းမာမာနှင့ြ လုပကြိုငတ်တသ်ည့ြ ပညာတတမြိန်းကလေး။ တကယဆြို ရှှပေိုးအိမသ်ည် မှနမြာစာဂုဏထြူးတန်းကို လာတကန်ပမေယေ့ြ သူမတို့လို မှနမြာစာနှင့ြ ကြောင်းပြီးထားသူ မဟုတ်။ နာမညကြှီး ဂွာနယတ်ဈစောငတ်ှင် ဝငရြောကလြုပကြိုငရြာမှ စိတပြကြင်ှီးငှေ့လာလို့ စာရေးသူလိုင်းကို ပြောင်းဖို့ဆိုပြီး ဆုံးဖြတထြားသူ။ ထို့အတွကကြှောင့ြ ဆရာဦးရဲသူ ပို့ခနွသေော ရသစာပရေေးသားနည်း အခွိနကြို လာရောကတ်ကန်သညေသ်ာ ဖြစ်ပသည်ေ။
“ကြည့်ရြတာ .. ငါ့မှာ ပါရမီများ မပါလို့လား မသိဘူး” (စိတပြကြအြားလွော့စွာနှင့ြ ရှှေ့ပိုးအိမပြှောသည်)
“အာ .. မဟုတတ်ာ .. ဒီမှာ မိပိုး .. တကယတ်မ်း နင် လိုအပန်တော ပါရမီမဟုတဘြူးဟ .. သိလား .. အခစွြ .. အ နဲ့ ခစွန်ဲ့ ပေါင်းထားတဲ့ အခစွြ .. သိလား” (ရှှပေိုးအိမ်၏ ပုခုံးအား အားပေးသလို လှမ်းဖကရြင်း သိင်ျဂ ီက မှှောကပြင့ကြာပြောသည်)
ရှှပေိုးအိမကြ သူငယခြငွြးဖြစ်သူအား မကြလြုံးပြူးပြီးကြည့်သ်ည်။ ဒီဟာမ အခွှနန်ဲ့တော့ မနပြေီ။ ရည်းစားရယလြို့ အတိအကမွရှိသည့ြ သူမကို ဒါ .. ဒေါကဖြှုတတ်ာပဲ။ တဈခုခု ပြနပြှောတော့မညလြို့ ဆုံးဖြတပြှီး ပါးစပဟြမယပြှုတော့ သိင်ျဂ ီက သူမပုခုံးအား ဖကထြားရင်း ကိုယကြို လှည့လြိုကသ်ည်။ နှစ်ဦးသား အလင်ျကာစံအိမ်၏ အဝငတ်ံခါးပေါကဆြီသို့ မကြန်ှာပြုပြီးသား ဖြစ်သှားသည်။
“ဒီမှာကြည့်ြ ငါပြောမယ် .. နင့ြ စိတထြဲမှာ ယုံကြညထြားလိုကြ .. ဒီတံခါးပေါကကြနေ အရငဆြုံးထွကလြာမယ့ြ ယောကြြားကို နင် ဒိတလြုပမြယလြို့ .. ဖူးစာရှငပြေါ့ဟယ်”
“အာ .. မိသိင်ျဂ ီ .. ပေါကတ်တကြရတွေ လွှောကမြပြောစမ်းပါနဲ့ဟယ်” (ရယခြငွသ်ည့စြိတကြို မနည်းထိန်းရင်း ရှှပေိုးအိမ် သူငယခြငွြးဖြစ်သူအား တုံ့ပြနမြိသည်)
“……..”
“အထဲမှာ ဘယလြိုကောငတ်ှေ ရှိတယဆြိုတာ နင် အသိပဲ မဟုတလြား .. လေးလုံးတွေ .. ရှူနာရှိုကကြုန်းတွေ .. ငါက ဘယသ်ူ့ကို သှားကြိုကရြမှာလဲ”
“မိပိုး .. နင် အဲဒါကြောင့ြ ရည်းစားရယလြို့ မရှိတာ .. အဲဒါတွကေ အရေးကြီးလား .. အရေးကြီးတာ အရေးကြီးတာလေ .. ကြီးတာ သိတယဟြုတ်”
သိင်ျဂ ီအား သောကကြောငမြလို့ ဆဲတော့မည် ပြုစဉမြှာပင် ကြှီခနဲမှညသ်ံနှင့အြတူ ပြင့ထြှကသ်ှားသော မှနတ်ံခါးကြောင့ြ နှစ်ဦးသား မကြလြုံးများ တံခါးဝဆီသို့ ရောကသ်ှားကြသည်။
နောကကြ ကြားလိုကတ်ာခံရသည့န်ှယ် အပြေးအလှှားထွကလြာမိသူ ဦးရဲသူတဈယောကြ စားသောကဆြိုငတ်ံခါးမကြီးကို ဆှဲဖြင့ပြှီး အပြငထြှကလြိုကစြဉတ်ှင် သူရှိရာသို့ ငေးစိုကကြှည့န်ကြသေည့ြ ကြောင်းသူနှစ်ဦးကြောင့ြ ကိုယရြှိနကြို သတလြိုကမြိသည်။ သူ့ကို ကြည့်ပြှီး မကြလြုံးအဝိုင်းသားနှင့ြ ဖြစ်သှားသည့ြ ရှှပေိုးအိမန်ှင့ြ သိင်ျဂ ီကို ကြည့်ကြာ သူ့ကိုယသ်ူ မလုံမလဲ ဖြစ်သှားသည်။ လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ဝတထြားသည့ြ အင်ျကြ ီကို ဆန့အြောင် ခါလိုကပြှီး ရှကကြိုးရှကကြန်းနှင့ြ သူကပင် စတငန်ှုတဆြကလြိုကသ်ည်။
“လညင်ေးခံနကြတောလား”
“ဟုတ် .. “
“ဟုတကြဲ့ ..”
မိန်းကလေးနှစ်ယောကစြလုံးက အံ့အားသင့န်သေော မကြန်ှာပေးများဖြင့ြ တုံ့ပြနကြှသည်။ ဘာဖြစ်နကြတောလဲဟု ထပမြေးလိုကမြည် အပြု ရှှေ့ပိုးအိမဆြိုသော မိန်းကလေးက သူ့ကို ပြုံးရယကြ စကားဆိုသည်။
“ဆရာ ပြနတ်ော့မလို့လား”
“ဟုတတ်ယ် .. ပြနတ်ော့မလို့ .. ဆရာ တောတ်ောမြှနန်ပြေီ”
ဒီစကားကြားတော့ ကောငမြလေးနှစ်ယောကစြလုံး ပြုံးသှားကြသည်။ ဦးရဲသူလည်း သူမလေးတို့ နည်းတူ လိုကြ၍ ပြုံးပြလိုကပြှီး လကပြှနှုတဆြကကြာ ထွကလြာခဲ့ကြသည်။ နောကကြွောပေးကာ ထွကလြာခဲ့သညမြို့ မိန်းကလေးနှစ်ယောကကြ သူ့နောကကြို လိုကကြှည့န်မှန်ေး ဦးရဲသူ သတိမထားမိခဲ့ပါ။
“မိပိုး .. မဆိုးဘူးဟ .. နငတ်ော့ ခေါငမြိတာပဲ .. ဟိ .. ဟိ” (ဦးရဲသူအား လှမ်းငေးကြည့်ရြင်း သိင်ျဂ ီက လှမ်းစသည်)
“ကောငမ် .. ပါးစပပြိတထြားစမ်း” (ရှှပေိုးအိမကြ သိင်ျဂ ီရဲ့ပုခုံးကို သူမပုခုံးနှင့ြ တိုကကြာ တုံ့ပြနသ်ည်)
“ငါ တကယပြှောတာ .. အရှယရြှိတဲ့ မုဆိုးဖို .. နောကပြှီး နာမညကြှီး စာရေးဆရာနောြ .. စိတကြူး ..”
(မလှဲနဲ့) ဆိုသော အဆုံးသတစြကားကိုတော့ သိင်ျဂ ီပြောခွင့မြရလိုကပြါ။ ရှှပေိုးအိမ်၏ လကကြ သူမပါးစပကြို လာရောကြ၍ ပိတဆြို့လိုကသ်ောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။ စကားပြောခွင့ြ မရတော့သည့ြ သိင်ျဂ ီက ဒီအတိုင်းမနဘေဲ ရှှေ့ပိုးအိမ်၏ ခါးကို သူမလကန်ှင့တ်ို့ကာ ကလိပြနထြိုးသည်။
မိန်းကလေးနှစ်ယောကြ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ တွန်းထိုးပြီး တခစ်ခစ်နှင့ြ ရယမြောနသေံများသည် ညလပြညေထြဲတွင် ပြံ့နှံ့၍ သှားလတေော့သည်။
ညတုန်းက တောတ်ောန်ောကကြမွှ အိမပြှနရြောကသ်ဖြင့ြ နမှငေ့မြှပင် ရှှေ့ပိုးအိမ် အိပရြာမှ နိုးလာခဲ့သည်။ မှေးချင်ြးမရှိ၊ တဈဦးတည်းသော သမီးဖြစ်သည့အြပြင် ရှှပေိုးအိမ် မာမီက ဒကဒြီနှင့ြ ကြဲ(Divorced) နသညေဖြစ်ရာ၊ သူမကို မာမီဖြစ်သူ ဒေါစြိုးသူဇာက လာမနှိုးလွှင် နှိုးမယ့လြူ မရှိပါ။ ရှှပေိုးအိမတ်ို့ နအေိမရြှိရာကလည်း ဆိတင်ှိမရြပကြှကလြို့ ဆိုလို့ရသော ရနကြင်း ကြောကကြုန်းဘကဖြစ်သဖြင့ြ ဘေးပတဝြန်းကငွတ်ှင် မညသ်ို့သော ဆူညံမှုမွိုးမှ မရှိ။ စာရေးချင်သ်ော သူမအတွကတ်ော့ တကယကြို နရောကောင်းဖြစ်သည်။ ထို့အတွကကြှောင့ြ သူမအား ခစွြ၍ အမြဲအလိုလိုကသ်ော မာမီက သိန်းပေါင်းများစွာ အကုနခြံ၍ ဒီတိုကန်ှင့ြ ဒီခွံကို ဝယထြားခွင်း ဖြစ်သည်။
သှားတိုကြ၊ မကြန်ှာသဈ၊ ခွထေောကလြကထြောကြ ဆေးပြီးနောကြ အိမန်ရင်ေး အင်ျကြ ီအဝတအြစားကို ပြောင်းလဲဝတပြှီး အောကထြပသ်ို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ တဈအိမလြုံး တိတဆြိတန်သဖြေင့ြ ပထမတော့ မာမီတဈယောကြ သူမ အလုပတ်ိုကရြှိရာသို့ ထွကသ်ှားပြီးတောင် ထငမြိသည်။ သို့သောြ အောကထြပ် ဧည့ခြန်းကို အရောကတ်ှင် မီးဖိုခန်းဘကမြှ အသံဗလံအခွို့ကို ကြားလိုကရြရာ သူမ အထငလြှဲသှားကြောင်း သိလိုကသ်ည်။
“နိုးပြီးလား သမီး”
မီးဖိုချောငထြဲသို့ လှမ်းဝငလြာသည့ြ သူမကို မှငသ်ညန်ှင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာက သူမလုပကြိုငန်ရောမှ လှမ်း၍ နှုတဆြကသ်ည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ သူမပြငဆြငန်သေော စားသောကပြန်းကနထြဲက မုန့ပြှဲဆီသို့ အကြည့်ကြို ပြနလြှှဲကာ လှီးဖြတထြားသော နံနံပငအြခွို့ကို အပေါကြနေ ထပအြုပလြိုကသ်ည်။ ရှှပေိုးအိမ် သပရြပကြွော့ရှင်းစွာ ဝတဆြငထြားသော သူမမာမီ လုပကြိုငန်ပေုံကို ကြည့်ကြောင်းကောင်းနှင့ြ စိုကကြှည့န်မေိသည်။
ရှှပေိုးအိမန်ှင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာသည် သားအမိသာဆိုသောလြည်း ရုပရြညခြငွြး သိပဆြငတ်ူခွင်း မရှိပါ။ ရှှပေိုးအိမကြ ဒကဒြီဘကလြိုကသ်ဖြင့ြ ရုပတ်ဈမွိုး ထွကန်သေောလြည်း ချောလှတာတော့ နှစ်ယောကစြလုံး မိန်းမချောများပင်။ အထူးသဖြင့ြ သူမထကြ နတောထိုငတ်ာ ပို၍သပရြပပြှီး၊ စမတကြသွော ဒေါစြိုးသူဇာသည် ကြည့်လြိုကလြွှင် ဘယလြိုမှ ရှှပေိုးအိမမြာမီဟု ထငမြှတစြရာ မရှိ။ ညီအဈမလို့ ပြောလွှင် ရလောကအြောင် အရှယတ်ငလြှသည်။ ဒါကြောင့လြည်း လငယ်ောကြြားနှင့ြ အတိအလင်းကြဲနသေူ ဒေါစြိုးသူဇာနားတွင် လိုချင်သ်ူတွေ ဝိုင်းနကြတောဖြစ်သည်။
သို့သောြ ရှှပေိုးအိမ် သိရသလောကြ မာမီ စိတဝြငစြားသည့ြ ယောကြြားသား သူမထံတွင် ရှိမနပေါ။ ရှိလာလိမ့မြညလြို့လဲ မထင်။ ယနေ့မှနမြာနိုငင်ံရဲ့ စားသောကကြုနလြုပင်န်းလောကတွင် အောငမြှငကြွောကြှားနသော လုပင်န်းရှင် အမွိုးသမီးတဈယောကြ ဖြစ်သည့အြပြင်၊ ဝဇယေန်တာလမ်းမကြီးပေါရြှိ အခကြအြခွာကလွှသော ခွံဝန်းကြီးထဲတွင် သုံးထပတ်ိုကြ အဆောကအြဦးနှင့ြ ကမျဘာ့အဆင့မြီ စားသောကဆြိုငကြှီးကို ဦးစီးကာ ဖြင့လြှဈထားသူ ဒေါစြိုးသူဇာအဖို့ သူမ အထငကြှီးလေးစားရမည့ြ ယောကြြားသားဆိုတာ ဤလောကတွင် ရှိသေးရဲ့လား၊ ရှိလာနိုငသ်ေးလားဆိုသညမြှာ မှန်းဆလို့ မရသော မေးခွန်းတဈခုပင်။
“မာမီ ဘာတွလေုပန်တောလဲ”
ထမင်းစား စားပြဲကြီးပေါတ်ှင် ပြငဆြငန်သညေ့ြ ဒေါစြိုးသူဇာနားသို့ တိုးကပလြာပြီး ရှှပေိုးအိမ် ကနှဲ့ကလနွှင့ြ မေးသည်။ မီးဖိုချောငထြဲတွင် ဝငန်သညေဆြိုလို့ မာမီထံမှ ဟင်းနံ့၊ ထမင်းနံ့ဟူ၍ တဈခါမှ မရဘူးပါ။ ယခုလည်း နာမညကြွောြ ရှနန်ယရြမှေေးနံ့က သူမနှာဝဆီသို့ အရငရြောကလြာသည်။
“ရော့ ..” (ဒေါစြိုးသူဇာ သူမပြငဆြငထြားသည့ြ မုန့ပြှဲကို လကစြသတပြှီး ရှှပေိုးအိမဘြကြ ထိုးပေးသည်)
“ဝိုး .. မိုကတ်ယ် .. သမီးဖို့ပေါ့ ဟုတလြား”
လှပစွာပြငဆြငထြားသည့ြ မုန့ပြန်းကနကြ သူမရှေ့ရောကလြာသညန်ှင့ြ ရှှပေိုးအိမ် ပြောရြှှငစြှာပြောရင်း အနားတွင် အသင့ရြှိနသေော စတီးဇွန်းကို ယူကာ ခပစြားလိုကသ်ည်။ ပါးစပထြဲ ရောကလြာသည့ြ မုန့ကြို ဝါးကြည့်န်ရင်ေး သူမမကြန်ှာလေးက ခပတ်ညတ်ညဖြစ်သှားသည်။ ဒါကို သမီးဖြစ်သူ၏ အမူအရာအား လေ့လာအကဲခတန်သေူ ဒေါစြိုးသူဇာက ခကြခြငွြးသိသည်။
“ဘယလြိုနလေို့လဲ .. သမီး .. မကောင်းဘူးလား”
“မာမီ .. သမီး တကယပြှောရမှာလား” (မဝံ့မရဲသံလေးနှင့ြ ရှှပေိုးအိမပြှနမြေးရှာသည်)
“ပြောစရာရှိတာပြော .. ဒီအမနေဲ့ ဒီသမီးပဲ ရှိတာ” (ဒေါစြိုးသူဇာက ခပဆြတဆြတ် တုံ့ပြနသ်ည်)
“ဘယလြိုပြောရမလဲ မာမီ .. ဟိုဟာလေ .. ၅% … မဟုတသ်ေးဘူး ၁၀%လောကြ တဈခုခုလိုနသလေိုပဲ”
သူမမှ ပြောလို့မဆုံးသေး၊ ဆတခြနဲ မုန့ပြန်းကနအြား ကောကယ်ူသှားသည့ြ ဒေါစြိုးသူဇာကြောင့ြ ရှှပေိုးအိမ် မကြလြုံးလေး အဝိုင်းသားဖြစ်သှားသည်။ (မာမီ ဘာလုပမြလို့လဲ) ဟု မေးမညအြပြုမှာတင် စကားလုံးတောင် လညခြွောင်းထဲက တကခြှင့မြရသေး၊ ဒေါစြိုးသူဇာက မုန့ပြန်းကနကြို အမှိုကပြုံးထဲ သှန့ထြည့လြိုကသ်ည်။
“မာမီ … မာမီ!!” (ပြောမိတာကို ယူကြုံးမရစိတန်ှင့ြ ရှှပေိုးအိမ် နောငတ်ရမိသည်။ သူမ မနကစြာလေးတော့ ငတရြှာပြီ)
“မာမီကတော့လေ”
ဒေါစြိုးသူဇာက တခုခုပြောချင်ဟြနန်ှင့ြ လှမ်းခေါန်သညေ့ြ သမီးဖြစ်သူကို မကြည့်တ်ော့ဘဲ ခွထေောကကြို ဆောင့န်င်းကာ မီးဖိုးချောငထြဲက ထွကသ်ှားသည်။ ရှှပေိုးအိမန်ောကကြနေ အပြေးအလှှားလိုကသ်ည်။ ဒေါစြိုးသူဇာကို အပေါထြပသ်ို့ တကသ်ှားသည့ြ လှကေားခွရင်ေးတွင် မှီလာသည်။
“မာမီ .. နေဦး .. သမီးပြောမယ် .. မာမီအတွကြ အခုလောလောဆယမြှာ ဘာလိုအပန်တောလဲ ဆိုတာ သိလား .. မုန့အြသဈအဆန်း တီထွငဖြို့ မဟုတဘြူး”
သမီးဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့ြ လှကေားတကစြပြုနသည်ေ ဒေါစြိုးသူဇာ၏ ခွထေောကတ်ှေ ရပတ်န့သ်ှားသည်။ ကိုယကြို လှည့ြ၍ နောကပြှနကြှည့လြိုကသ်ောအခါ အောကကြ လိုကတ်ကလြာသူ ရှှပေိုးအိမန်ှင့ြ လှကေားထဈတွပေေါတ်ှင် ဆုံတွေ့သည်။
“မာမီလိုနတော .. အခစွြ .. အ နဲ့ ခစွန်ဲ့ ပေါင်းထားတဲ့ အခစွြ .. မာမီသိလား .. ပီကာဆိုက ပြောဖူးတယ် .. ဖနတ်ီးမှုတွရေဲ့မူလအစက ပကရြှင် (passion) တဲ့ .. အဲဒီ ပကရြှငရြဲ့မူလအစ မှဈဖြားခံတာက ဘာလဲဆိုတော့ အခစွတ်ဲ့ .. အဲဒီတော့ မာမီ ဘာဖြစ်လို့ ပီကာဆို ပြောတဲ့အတိုင်း မတွေးမိတာလဲဟင်”
ပြုံးစစမကြန်ှာပေးတွင် အသည်းပုံကို လကဟြနန်ှင့ြ ပုံဖောပြှီး ပြောနသညေ့ြ ရှှပေိုးအိမအြား မကြန်ှာထားတင်းတင်းနှင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာကြည့်သ်ည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ သူမ၏ ညာလကကြ မှောကတ်ကသ်ှားပြီး ရှှပေိုးအိမ်၏ နဖူးအား ဒေါကခြနဲ မှညအြောင် ခေါကလြိုကသ်ည်။
“မိပိုး .. ညီး ငါ့ကို ဆရာလာလာလုပတ်ာ များပြီး .. အခုတခါ ငါ့လာပြီး အခစွရြှာဖို့ ပြောနတောလား .. ဒါအမဖြစ်ေတဲ့သူကို ပြောရမယ့ြ စကားလား .. ညီးပြောတဲ့ ပီကာဆိုအတိုင်း နင့ဖြာသာနင် ယောကြြားတဈယောကပြဲ အိမခြေါလြာပါဦး .. ဟှန်း .. နာမယ်”
(နာမယ်)ဆိုသော စကားနှင့အြတူ ဒေါကခြနဲ ထပရြောကလြာသည့ြ လကခြေါကကြှောင့ြ ရှှပေိုးအိမ် သူမခေါင်းကလေးကို လကဝြါးလေးနှင့ြ အပြေးအလှှား ပြတလြိုကရြသည်။ ဆောင့ကြှီးအောင့ကြှီး ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ကိုယကြိုခွာခနဲလှည့ပြှီး အပေါထြပကြို တကသ်ှားသည့ြ အမဖြစ်ေသူကို နောကထြပစြကားရှညပြှီးတော့လည်း မပြောရဲတော့ပါ။ အသကကြှီးပမယေ့ြ မပကြစြီးသေးသည့ြ မာမီ၏ နောကပျိုင်းကို ကြည့်ြ၍သာ ခေါင်းကို ဘယပြှနည်ာပြန် ခါမိပါတော့သည်။
တတောကတ်ောကြ မှညအြောင် သခွားသီးအား နုတန်ုတစြင်းနသေော သားဖြစ်သူအား ကြည့်ရြင်း ဦးရဲသူ လကထြဲရှိ ကိုငထြားသည့ြ နာရီရဲ့တိုငမြငအြား မှတန်သည်ေ။ ရဲဝယေံသည် ဖခငဖြစ်သူ ပါးစပမြှ ထွကလြာမည့ြ အမိန့ကြို နားစိုကထြောငရြင်း လှီးလကစြ သခွားသီး၏ နောကဆြုံးအပိုင်းအား အမှနလြကစြသတလြိုကသ်ည်။ အစိမ်းရောငသ်ခွားသီးသည် တိကစွှာ လှီးဖြတထြားသည့ြ အဝိုင်းလေးများအဖြစ် စကျကန့ပျိုင်းအတွင်း အသှငပြှောင်းသှားသည်။
“ပဲသီး !!”
ရှေ့တွင် ခထွားသော ဟင်းသီးဟင်းရှကတ်ှထေဲမှာ ပဲသီးတောင့မြွားကို လှမ်းယူပြီး ရဲဝယေံ ဓါးနှင့ြ တတောကတ်ောကမြှညအြောင် ပိုင်းဖြတပြှနသ်ည်။
“မုနလြာဥ !!”
ပဲသီးပြီးတော့ မုနလြာဥ။ တိုငမြငမြှတကြာ ကြည့်န်သေူ ဖခငဖြစ်သူအား ကြည့်ရြင်း ရဲဝယေံ စိတလြှုပရြှားနသည်ေ။ သူ၏ လှီးဖြတမြှုသည် အရငကြရှိနသေော စံခွိနတ်ှထကြေ သာမှဖြစ်မည်။ အရင် စံခွိနကြို ခွိုးနိုငအြောင် ကြိုးစားရမည်။ ဒါက သူလုပခြငွသ်ောအလုပအြတွကြ အဓိက အထောကအြကူဖြစ်နသည်ေ မဟုတလြား။
“နောကဆြုံး ဂေါဖြီ !!!”
ဖခငဖြစ်သူ၏ စကားမှ မဆုံးသော ဂေါဖြီထုပကြို လှမ်းယူကာ ရဲဝယေံ လှီးဖြတန်ပြေီ။ ဒီဂေါဖြီထုပ် ပြီးသှားလွှင် သူ့အတွကြ အသီးအရှကလြှီးမှု ပရိုဂရမကြ ပြီးသှားပြီမို့ စိတလြှုပရြှား တကကြှှနသည်ေ။ လှီးနရင်ေးနှင့မြှ ဦးရဲသူအား လှမ်းကြည့်မြိသည်။ ဦးရဲသူက သူ့ကို ပြနမြကြည့်ဘြဲ နာရီကိုသာ စိုကကြှည့ရြင်း တိုငမြငမြှတန်သညေကြို တွေ့ရသည်။
“ဝိုး .. စကျကန့သ်ုံးဆယ် .. သား .. မင်း”
(စံခွိနသ်ဈတငန်ိုငပြှီ) လို့ ပြောလိုကမြညမြှ မကနွသ်ေး (အား)ခနဲ သားဖြစ်သူထံမှ အောသ်ံကြောင့ြ ဦးရဲသူ ရဲဝယေံနားသို့ အပြေးအလှှား ရောကသ်ှားသည်။ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဂေါဖြီထုပကြိုငထြားသည့ြ ရဲဝယေံ၏ လကသ်န်းက သှေးများရဲနအေောင် ထွကန်လသေည်ေ။
“မင်း .. အဲဒီလို လှီးဖြတတ်ိုင်းတာ လကခြွောင်းတွေ ပဲ့ပါနရင်ေ .. မင်းလကြ ဘာမှ ကနွတ်ော့မှာ မဟုတဘြူး”
“ဟာ .. အဖကလေဲ .. ဘယသ်ူမှ စစချင်ြး ပါဖကြ(perfect) မှ မဖြစ်တာ .. အဖလည်ေး စစချင်ြး ဒီလိုပဲ ဖြစ်တာပဲ မဟုတလြား”
“ခွေးကောင် .. ငါ့ ပြနပြှောနတယ်ေ .. ငါက မင်းနဲ့ မတူဘူး .. အလှဲလှဲအချောခြွောြ ဖြစ်တာ မရှိဘူး”
ရဲဝယေံတို့ သားအဖသည် တဈလောကလုံးတွင် နှစ်ယောကထြဲသာ ကနွတ်ော့သညမြို့ သူတို့နှစ်ယောကကြ သားအဖနှင့ြ မတူဘဲ သူငယခြငွြး နှစ်ယောကန်ှင့ြ ပိုတူရှာသည်။ ဖခငဖြစ်သည့ြ ဦးရဲသူကလည်း လူငယစြတိုငအြတိုင်း ပြင့လြင်းစွာ ရဲဝယေံအပေါြ ဆကဆြံသညမြို့ သူတို့နှစ်ယောကကြ တခါတရံ ကိဈစတဈခုအပေါတ်ှင် အနိုငမြခံ၊ အရှုံးမပေး ငှင်းခုနကြှဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဟုတလြို့လား .. အဖရော .. အခုကတွော့ရော အဖဘောပြောမလဲ .. အဖေ့ နောကစြာအုပလြေး”
သားဖြစ်သူ၏ ရှဲ့တဲ့တဲ့စကားကို ကြားသညန်ှင့ြ ဦးရဲသူ စားပြဲပေါတ်ှင် ရှိသော ယငကြောငရြိုကရြနထြားသည့ြ တုတကြလေးနှင့ြ ရဲဝယေံ၏ ခေါင်းအား လှမ်းထုသည်။
“အဖကလေည်း စာရေးသူဆိုတာ ဝဖနေတ်ာ ခံနိုငရြမယလြေ … တကယဆြို အဖလေိုအပန်တော ဘာလဲ သိလား .. အခစွဗြွ .. အခစွမြှ အကြီးကြီးကို လိုနတော ..”
ရဲဝယေံ၏ စကားကြောင့ြ ရိုကတ်ံကို ကိုငထြားသော ဦးရဲသူ၏ လကကြ မှောကတ်ကသ်ှားပြနသ်ည်။ ရဲဝယေံက ဒါကို မှငတ်ော့ လကပြှကာ မှနမြှနဆြနဆြန် တားရသည်။
“အဖေ .. နေဦး !!! .. အဖေ့ကို ကနွောြ သတင်းတဈခုပြောစရာ ရှိတယ်” (သူ့စကားကြောင့ြ ဦးရဲသူလကကြ လထေဲမှာ တန့သ်ှားသည်)
“ဘာသတင်းလဲ”
“တခွားတော့ မဟုတဘြူး .. ပြီးခဲ့တဲ့ အပတကြ သား အငတ်ာဗွူးသှားတာ သိတယဟြုတ်”
ရဲဝယေံ၏ စကားကြောင့ြ ဦးရဲသူ၏ မကြန်ှာက တညကြှညသ်ှားပြီး လကထြဲရှိ ရိုကတ်ံကို စားပြဲပေါသ်ို့ အရငခြလွိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ လကဟြနန်ှင့ြ စဉန်ှီးတုံးပေါတ်ှင် ဓါးခုတန်သညေ့ပြုံစံ လုပပြှသည်။ ရဲဝယေံက အဖဘောမေးတာလဲဆိုတာကို သိသည့အြလား ဦးရဲသူလုပသ်လို ပြနလြုပပြှသည်။ ပြီးမှ
“အဲဒါ သားအရှေးခံရတယ် အဖေ .. မနကဖြှနကြ စပြီး စားဖိုချောငမြှာ အလုပဆြင်းရမယဆြိုပြီး ဟိုက ကြီးကြပသ်ူက လှမ်းပြောတယ်”
စကျကန့ပျိုင်းမွှ ကြာသညအြထိ သားဖြစ်သူအား မယုံနိုငသ်ည့အြသှငဖြှင့ြ ဦးရဲသူ စိုကကြှည့သ်ည်။ ရဲဝယေံကလည်း အဖနည်ေးတူ စကားတဈခွန်းမှမဆိုဘဲ ပြန်၍ ကြည့်န်သည်ေ။ ထို့နောကတ်ှင် သားအဖနှစ်ယောကြ တိုငပြငထြားသည့အြလား လကသ်ီးလကမြောင်းတန်းကာ (ရေး) ဟု အကယွကြှီး ထအောကြှသည်။ မှှောကထြားသည့လြကမြွားကို ပြခပြှီးနောကြ အချင်ြးချင်ြး သုံးလေးခကြလြောကြ လကဝြါးရိုကကြှပြနသ်ည်။
တဈလမ်းဝငတ်ဈလမ်းထွကြ ပဲပြုတလြိုကရြောင်းလေ့ရှိသော ဒေါင်ှိမ်းသည် နာမညကြွောြ စာရေးဆရာဦးရဲသူတို့ အိမရြှေ့ကအဖြတတ်ှင် (ရေး)ဆိုသော အသံကယွကြှီးကြောင့ြ လန့ဖြပြသ်ှားမိသည်။ ကိုယ့ကြိုကိုယ် ငုံ့ကြည့်ြ၍ ငါ့ထဘီများ အပေါကမြွားပေါကန်တောလားဟု မလုံမလဲတွေးသည်။ ပြီးမှ ဆရာဦးရဲသူတို့အိမဘြကြ မကြစြောင်းထိုးကာ၊ ပါးစပမြှ (မကြီးမငယန်ဲ့ သားအဖနှစ်ယောကြ နန့ကြှောဆှဲနတယ်ေ) ဟု ဗစွတ်ောကဗြစွတ်ောကြ ပြောရင်း လမ်းဆကလြွှောကသ်ှားလတေော့သည်။
“ဆရာမက ဘယစြကားမဆို တခါပဲ ပြောတယ် .. နှစ်ခါပြနမြပြောဘူး .. ဆရာမ ဘာပြောပြော သချော ဂရုစိုကန်ားထောင် .. ဘယတ်ော့မှ ပြနမြပြောနဲ့ “
လသေံမာမာနှင့ြ သူ့ကို အထကစြီးမှ ပြောနသညေ့ြ စိုးသူဇာ စားသောကဆြိုင်၏ ကြီးကြပသ်ူဖြစ်သည့ြ လဲ့ယမင်းအား ကြည့်ြ၍ ရဲဝယေံ စိတထြဲက ကြိနဆြဲနမေိသည်။ ရုပကြလေးလှသလောကြ အပေါကကြဆိုးသည့ြ အမွိုး။ အပေါကြ အပေါကကြတော့ ဒီလောကပြေါကပြေါကဖြောကြ နပေုံမွိုးဆိုရင် လုံးဝ စိတဝြငစြားစရာ မရှိ။ အောကကြ အပေါကကြတော့ ဘယလြိုနမလေဲ မသိ။ စိတထြဲ မသိမသာ တွေးနမေိသည့ြ အတွေးကြောင့ြ သူ့မကြလြုံးတွကေ လဲ့ယမင်းမကြန်ှာအား ကြည့်န်ရောမှ အောကဘြကသ်ို့ တဖြေးဖြေးချင်ြး ဆင်းသှားသည်။
ရဲဝယေံအလုပဝြငရြမည့ြ နရောသည် ယနေ့မဟာရနကြုနမြှို့၏ အအောငမြှငဆြုံး စားသောကဆြိုငမြွားတွင် တဈခုအပါအဝငဖြစ်သော စိုးသူဇာ စားသောကဆြိုငပြင် ဖြစ်ပါသည်။ မှနမြာ့ရိုးရာအစားအစာရော၊ အနောကတ်ိုင်းအစားအစာရော၊ တရုတ် ဂပြနစြသည့ြ အရှေ့တိုင်းအစားအစာများရော တဈနရောထဲတွင် ရသည့ြ စားသောကဆြိုငသ်ည် ရနကြုနမြှို့ပေါကြ လူတန်းစားမရှေးသိရှိသော နရောတဈခုလည်း ဖြစ်ပါသည်။ စားသောကဆြိုငကြို လူအများသိသလို ဆိုင်၏ပိုငရြှငဖြစ်သူ ဒေါစြိုးသူဇာကိုလည်း လစဉလြတိုင်း အိမရြှငမြကမျဘာဆိုသော TV Programme ကြောင့ြ လူသိများကြပါသည်။ ရဲဝယေံအဖို့တော့ ဒေါစြိုးသူဇာ၏ လကအြောကတ်ှင် လကထြောကစြားဖိုမှုးအဖြစ် အလုပဝြငခြှင့ရြခွင်းသည် ဟင်းခကြခြှင်းကို ယောကြြားလေးတနမြဲ့ ရှားရှားပါးပါး ဝါသနာပါခဲ့သူ သူ့အတွကြ တကယကြို Dream comes true သာ ဖြစ်တော့သည်။
“ဘာတော့မှ ပြနမြပြောနဲ့နောြ .. သိပြီလား .. အမှနတ်မ်း ဟုတကြဲ့သာပြော .. ပြီးမှ နားမလညရြင် ငါ့ပြနမြေးးး”
လူချင်ြးမကြန်ှာချင်ြးဆိုင် နီးကပစြှာ ရှိနတောတောင် အသံစူးစူးနှင့ြ အောပြှောလိုကသ်ည့ြ လဲ့ယမင်းအား ရဲဝယေံတောတ်ောြ အမှငကြပသ်ှားသည်။ လူကြည့်တ်ော့ အသကကြ သူ့ထကကြှီးပုံမရ။ အရပကြလည်း ခေါင်းတဈလုံးလောကြ သူ့ထကန်ိမ့သ်ေးသည်။ ဒီဟာမလေးက ကြည့်ရြတာ အသကင်ယင်ယလြေးနှင့ြ စားသောကဆြိုငကြှီးတဈခုလုံး ကြီးကြပသ်ူ ဖြစ်နလေို့ ဘဝငကြ ကောင်းကငရြောကန်တောဖြစ်ရမည်။ နငတ်ော့ တွေ့ဦးမယ် … ဟင်း ဟင်း …
ရဲဝယေံတဈယောကြ စိတထြဲကနေ လဲ့ယမင်းဆိုသည့ြ ခွာတိတမြကို ကြိမ်းဝါးနစဉေမြှာပင် သူတို့ရှိရာ စားဖိုဆောငအြဝဘကသ်ို့ မကြန်ှာပြနလြှည့သ်ှားသူ လဲ့ယမင်းမကြန်ှာက တဈမွိုးပြောင်းသှားသညကြို သတိထားမိသည်။ ပြာပြာသလဲ အမူအရာဖြစ်သှားသူ လဲ့ယမင်းက ရဲဝယေံနှင့အြတူ တန်းစီရပန်ကြသေည့ြ စားဖိုချောငဝြနထြမ်းများ အားလုံးကို လှည့ြ၍ အရေးတကြီးပြောသည်။
“ဆရာမ လာနပြေီ .. အားလုံးးး “
သတိပေးသံအဆုံးတွင် ဒေါကဖြိနပသ်ံ တဒေါကဒြေါကန်ှင့အြတူ အဖြူရောငပြုံရိပလြှလှတဈခုအား မှနအြပြည့ကြာထားသော စားဖိုဆောင်၏ အခွားဘကြ၌ သူတို့ထံပါးသို့ လွှောကလြာသညကြို ရဲဝယေံ လှမ်းမှငလြိုကရြသည်။ ရဲဝယေံ၏ မကြလြုံးများသည် စတိုငကြကြနွှင့ြ လှမ်းလာသည် ထိုအမွိုးသမီးထံပါးသို့ ရဈဝဲကာ ရောကရြှိသှားသည်။ ထို့နောကြ သူ့မကြလြုံးအိမသ်ည် တဈနရောထဲတွငသ်ာ ရပတ်န့န်ရှောသည်။
အရှယရြောကပြှီးသည့ြ ယောကြြားလေးတဈယောကဖြစ်သည့အြပြင်၊ ကြည့်ကြောင်းသညဟြု ပြောလို့ရသည့ြ ရုပရြညကြှောင့ြ ရဲဝယေံသည် သူ့အရှယန်ှင့တ်ော့သူ မိန်းမကိဈစတွင် ရှယယ်ာမနည်းခဲ့ပါ။ သို့သောြ သူ့တဈသကတ်ာတွင် ဤမွှလောကြ စမတကြှပြီး ကြည့်ကြောင်းသည့ြ အရှယရြောကြ အမွိုးသမီးတဈယောကကြိုတော့ အခုမှ တွေ့ဖူးခွင်း ဖြစ်သည်။ အပေါအြောကတ်ဆကထြဲ အဖြူရောင် ကိုယကြပြဝြတစြုံကို ဝတဆြငထြားသည့ြ ထိုအမွိုးသမီး စားဖိုးဆောငခြန်းထဲသို့ လမ်းလွှောကဝြငလြာသညကြို တစိုကမြတမြတ် ငေးကြည့်န်မေိသည်။
“ကောင်းသော မနကခြင်းပါ ဆရာမ …”
ဝနထြမ်းများအားလုံးက မနကခြင်း နှုတဆြကန်ကြသေည့အြတိုင်း တဈညီတဈညာထဲ နှုတဆြကသ်ညကြို ဒေါစြိုးသူဇာ ခေါင်းညိတပြှုံးပြကာ အသိအမှတပြှုလိုကသ်ည်။ သူမသတမြှတပြေးထားသည့ြ စားဖိုဆောငအြဖြဲ့ အဝတအြစားတိုင်း ဝတဆြငထြားကြသည့ြ ဝနထြမ်းများကို ဝေ့ကြည့်ရြင်း ဒေါစြိုးသူဇာမကြလြုံးတွကေ အရပမြှင့မြှင့ြ ထောငထြောငမြောင်းမောင်း ကောငလြေးတဈယောကဆြီမှာ အကြည့်ကြ ရပသ်ှားသည်။ ဒီကောငလြေးရဲ့အဝတတ်ှကေ သူများနှင့မြတူဘဲ ထူးခွားနသည်ေ။
ဘာရယကြှောင့မြှန်း မသိ၊ သူမ စိုကကြှည့န်သညေကြို မကြလြှှာမခဘွဲ ပြနကြှည့န်သညေ့ြ ထိုကောငလြေး၏ အမူအရာကြောင့ြ ရငထြဲမှာတဈမွိုးဖြစ်သှားသည်။ ဒါ ဘယသ်ူလဲလို့ သူမ မေးမညပြှုစဉမြှာပင် တပည့မ် လဲ့ယမင်းက အမေးထကြဦးအောင် ဖြပြေီး နှုတဆြကပြေးရှာသည်။
“ဆရာမ .. ဒါ ဟိုတဈလောက အငတ်ာဗွူးရှေးထားတဲ့ အထဲက ခန့လြိုကတ်ဲ့တဈယောကပြါ”
“မင်ျဂလာပါဆရာမ .. ကနွောြ ရဲဝယေံပါ”
ပြူငှာယဉကြွေးစွာ နှုတဆြကလြိုကသ်ည့ြ ကောငလြေးကိုကြည့်ပြှီး ဒေါစြိုးသူဇာ ဘဝငကြသွှားသည်။ မဆိုးဘူး .. ရညရြညမြှနမြှနလြေးပဲ။ သူမထကြ ခေါင်းတဈလုံးလောကြ အသာလေးမှင့သ်ူကောငလြေး၏ မကြန်ှာအား တဈခကြကြှည့လြိုကပြှီး သူမအကြည့်တ်ှကေို အပေါကြနအေောကဘြကသ်ို့ ရှှေ့သှားလိုကသ်ည်။ အင်ျကြ ီဝတထြားတာလည်း သပသ်ပရြပရြပန်ှင့ြ။ ခွီးမှမ်းစိတအြပြည့န်ှင့ြ လေ့လာနမေိသူ ဒေါစြိုးသူဇာ လကကြိုယှကထြားသည့ြ ကောငလြေး၏ လကခြွောင်းများကို အကြည့်အြရောကတ်ှင် မကြန်ှာက ခပတ်င်းတင်းဖြစ်သှားသည်။
“လကခြွောင်းတွဆေိုတာ စားဖိုမှုးတဈယောကအြဖြစ် အသကမြှေးမယ့သ်ူရဲ့အသကပြဲ .. ဒီပလာစတာက ဘာဖြစ်ရတာလဲ”
“ဒါ .. က .. ပြသနာမရှိဘူး ဆရာမ .. ကနွောြ ဖြစ်နကြေ ..”
ရဲဝယေံ စကားမဆုံးသေး ဘေးနားရှိ လဲ့ယမင်းက သူမ၏ ဒေါကဖြိနပန်ှင့ြ သူ့ညို့သကြီးကို လှမ်းကနလြိုကသ်ဖြင့ြ အားခနဲအောပြှီး ကိုယည်ှှတကြသွည်။ ဒေါကဖြိနပခြွှနကြှောင့ြ နာသှားသည့ြ ခွသလေုံးသားကို ကုန်းကာလကန်ှင့ပြှတရြင်း လဲ့ယမင်းအား မကြမခေမွြးနှင့ြ ဘုကြည့်ကြှည့သ်ည်။ ရဲဝယေံ ထိုသို့ဖြစ်နစဉေတ်ှင် ဒေါစြိုးသူဇာက သူ့အနားသို့ တိုးလာပြီး အနံ့ခံသလို နှာခေါင်းအား ရှုံ့ပြရှုံ့ပြ လုပသ်ညကြို သတိမထားမိလိုကြ။
“ထွကသ်ှားစမ်း !!!”
ကြားလိုကရြသည့ြ အမိန့သ်ံကြောင့ြ ခွသလေုံးသားကို ပြတန်မေိသည့ြ ရဲဝယေံလကတ်ှေ ရပတ်န့သ်ှားသည်။ ဆရာမဖြစ်သည့ြ ဒေါစြိုးသူဇာအား မယုံကြညန်ိုငစြှာ လှမ်းကြည့်မြိသည်။
“ပြောနတော မကြားဘူးလား .. အခုထွကသ်ှား”
“ဘာ .. ဘာဖြစ်လို့လဲ” (မကြန်ှာထားတင်းတင်းနှင့ြ ပြောနသညေ့ြ ဒေါစြိုးသူဇာအား ကြည့်ကြာ ရဲဝယေံ ဘာနားလညလြို့ နားလညရြမှန်း မသိဖြစ်နသည်ေ)
“လဲ့ယမင်း .. ငါ မင်းကို ပြောထားတယ် မဟုတလြား .. ဒီလောကြ ဆေးလိပန်ံ့စောြ နံ့နတောကို မင်း နှာခေါင်းက အနံ့မရဘူးလား .. ဒီလိုလူမွိုးကို စားဖိုဆောငထြဲ ခေါလြာရလား”
ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ကြောခိုင်းကာ လှည့ထြှကသ်ှားသည့ြ ဒေါစြိုးသူဇာ၏ နောကပျိုင်းအား လှမ်းငေးကြည့်ရြင်း ရဲဝယေံ၏ လူငယဗြီဇက ထကြှလာသည်။ လဲ့ယမင်းဆိုသည့ြ ခွာတိတမြက ဆရာမနှင့ပြတသ်ကပြှီး သတိပေးထားတာ ရှိပမယေ့ြ ဒါတွကေို ရဲဝယေံ ထည့စြဉြးစားမနနေိုင်။ စားဖိုဆောငပြေါကဝြသို့ ရောကလြုလုဖြစ်နပြေီ ဖြစ်သော ဒေါစြိုးသူဇာကြားအောင် လှမ်းအောြ၍ ပြောလိုကသ်ည်။
“ဒါ .. ကနွော့ြ အင်ျကြ ီမဟုတဘြူး .. အဖေ့အင်ျကြ ီ”
ရဲဝယေံ၏ စကားကြောင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာ၏ ခွလှမြေးများ ရပတ်န့သ်ှားသည်။ ထို့နောကြ သူမကိုယအြား ဖြညင်ေးစွာလှည့လြိုကပြှီး ရဲဝယေံအား မေးခွန်းထုတသ်ည့အြကြည့်န်ှင့ြ လှမ်းကြည့်သ်ည်။
“ကနွောြ ပထမဆုံး အလုပစြဆင်းရမှာသိလို့ အဖကေ သူ့အင်ျကြ ီအကောင်းစားကို ငှားလိုကတ်ာပါ .. ဆေးလိပအြနံ့က အင်ျကြ ီထဲ စွဲပြီး ဒီလောကတ်ောင် ကနွန်မယေလြို့ ကနွောြ သတိမထားမိလိုကဘြူး”
ဝမ်းနည်းသလို လသေံပြော့လေးနှင့ြ ပြောနသညေ့ြ ကောငလြေး၏ အမူအရာကြောင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာ အနည်းငယ် သနားသလို ဖြစ်သှားသည်။ မပြော့မပြောင်း လသေံနှင့ြ ခပတ်ညတ်ညပြှနမြေးလိုကသ်ည်။
“အောြ .. မင်းတို့အိမမြှာ ဆေးလိပသ်ောကခြှင့ြ ရှိနတယေပြေါ့ .. ကြည့်ရြတာ မင်းအမကေ တောတ်ောအြလိုလိုကတ်ယန်ဲ့ တူတယ်”
ခနဲ့သလိုလိုနှင့ြ ပြောလိုကမြိပမယေ့ြ မကြလြှှာခပြှီး တုံ့ပြနပြှောသည့ြ ကောငလြေး၏ စကားသံက သူမနားထဲမှတဆင့ြ နှလုံးအိမထြဲထိ ရောကရြှိလာသည်။
“ကနွော့မြှာ အမေ မရှိဘူး ဆရာမ .. ကနွော့ြ အမေ ဆုံးသှားတာ ကြာပြီ”
ခတ်ေတခဏတော့ ကောငကြလေးအား ဘာပြနပြှောရမှန်းမသိဘဲ ဒေါစြိုးသူဇာ ဆှံ့အစွာ အသံတိတသ်ှားသည်။ တအောင့ကြှာမှ အသကကြို ပြင်းပြင်းရှူလိုကပြှီး
“ဟုတပြှီ .. ဒါဆို အဲဒီ အကြ ႌကို ခွှတလြိုကြ .. အဲ့လိုမှ မဟုတရြင် ငါ့ စားဖိုဆောငထြဲ မင်း လာအလုပလြုပစြရာ မလိုဘူး”
“အင်ျကြ ီခွှတလြိုကတ်ော့ ကနွောကြ ဘာသှားဝတရြမလဲ” (အဖဖြစ်ေသူနှင့ြ အမြဲငှင်းခုနန်ကြအေကငွ့အြတိုင်း ရဲဝယေံ ထပတ်ှန့တ်ကမြိသည်)
“အာ .. ဟရောင် .. ငါ နင့ကြို ပြနမြပြောနဲ့လို့ ပြောထားတယ် မဟုတလြား”
စကားနဲ့အတူ ဒေါကဖြိနပြဦးခွှနကြ ခွသလေုံးပေါထြပကြလွာသဖြင့ြ ရဲဝယေံ စိတပြေါကကြှဲထွကသ်ှားသည်။ (နငဘြယလြို လုပလြိုကတ်ာလဲ)ဟု မကြထြောင့န်ီကြီးနှင့ြ ကြည့်ပြှီး လဲ့ယမင်းအား တုံ့ပြနမြိသည်။ လဲ့ယမင်းက သူ့ကို ဘုကြည့်ကြှည့ပြှီး (နငကြ ဘာဖြစ်ချင်တ်ာလဲ)ဟု မေးသည်။
ရုန်းရင်းဆနခြတဖြစ်နကြသေည့ြ တပည့မြနှင့ကြောငလြေးကို ကြည့်ပြှီး ခေါင်းခါရင်း ဒေါစြိုးသူဇာ ကြောခိုင်းကာ လှည့ထြှကလြာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခွလှမြေးတွသညေ့ြ အနည်းငယ် တကကြှှကာ ပေါ့ပါးနသယေောငရြှိသည်။ ထို့အတူ မကြန်ှာလှလှလေးထကတ်ှငလြည်း မညသ်ည့အြကြောင်းကြောင့ြ မသိ။ အပြုံးပန်းတဈပြင့ကြို ဆငမြှန်းထားရှာလသည်ေ။ သို့သောြ ဒေါစြိုးသူဇာ၏ အပြုံးမကြန်ှာအား ရနစြောငန်ကြသေည့ြ လဲ့ယမင်းရော၊ ရဲဝယေံပါ မှငခြှင့မြရကြပါခွေ။
“ဟိုးရှေးတုန်းက ဂရိလူမွိုးတွကေ ဘယလြိုယုံကြညကြှလဲဆိုရင် ဖနတ်ီးမှုတွရေဲ့တကယတ်မ်း နောကကြှယကြ အနှစ်သာရက Mimesis တဲ့ .. Mimesis ဆိုတာ တပည့တ်ို့အားလုံး နားလညအြောင် အလှယကြူဆုံးပြောရရင် အတုယူခွင်းပဲ .. ဆိုလိုတဲ့ သဘောက ကိဈစရပတ်ဈခုကို ကိုယတ်ကယန်ားလည် မကြှမ်းကငွခြငမြှာ ကိုယ့ရြှေ့မှာ လုပထြားတဲ့သူတွရေဲ့လကရြာတွထေဲက ကောင်းတာတွကေို အရငဆြုံး အတုယူရမယ် .. ဒီတော့ ဆရာကတွဲ့လူတဈယောကရြဲ့အရေးအသားကို မှီငှမ်းကိုးကားတာ ရှကစြရာမဟုတဘြူး .. ကိုယပျိုငဖြစ်တညလြာမယ့ြ အရေးအသားအတွကြ အစပျိုးခွင်းလို့ ခံယူလို့ရတယ်”
လကဟြနခြှဟနေန်ှင့ြ တောကလြွှောကြ ရှင်းပြသှားသည့ြ ဆရာဦးရဲသူ၏ စကားအား ရှှပေိုးအိမသ်ဘောကသွှားသည်။ ဟုတသ်ားပဲ။ ဆရာပြောတဲ့အတိုင်း လုပရြမယ်။ လောလောဆယမြှာ သူမရဲ့ပထမဆုံး ဝတ်ထုအတွကြ အိုငဒြီယာလိုနတောကို အရငဆြရာတွေ ဘယလြိုရေးခဲ့လဲဆိုတာ ပြနလြှနရြှာဖြရမေယ်။ ဒါဆို သူမအတွကြ ကိုးကားစရာ တဈခုခု ရနမှောပဲ။ မဆိုးဘူး ဟ။ ဒီနေ့တော့ daydreaming မဖြစ်ဘဲ စိတပြါဝငစြားစွာ နားထောငမြိသည့ြ သူမအတွကြ ဆရာရဲ့လကခြွာက တကယကြို အကြိုးရှိနသည်ေ။ ဦးရဲသူအား စိုကကြှည့န်သညေ့ြ သူမ၏ မကြန်ှာလေးသည် ပြုံးခွို၍ လှပနသည်ေ။
“ဆရာ ကနွောြ တဈခုမေးချင်လြို့ ??”
အရှိနကြောင်းတုန်း ဘရိတအြုပတ်ာခံလိုကရြသည့ြ ခရီးသညတ်ငကြားလို အတန်းထဲရှိ လူအားလုံး၏အကြည့်ရြော၊ ဆရာဦးရဲသူပါ လကမြှှောကပြှပြီး ထအောလြိုကသ်ည့ြ လင်းဟနဆြီ အကြည့်ရြောကသ်ှားသည်။ မခွိုမခဉွပြုံစံနှင့ြ ဖြစ်နသေော လင်းဟနရြဲ့မကြန်ှာကို ကြည့်ပြှီး ရှှပေိုးအိမ် ဘဝငမြကြ။ ခါတိုင်းဆို ဘာမှ ထမေးလေ့မရှိသည့ကြောငကြ ဒီနေ့မှ ဘာထဖောကရြတာလဲ …
“လင်းဟနပြှော .. ဘာမရှင်းတာ ရှိလို့လဲ”
“တခွားမဟုတဘြူး ဆရာ .. ဆရာ့နောကဇြာတလြမ်း ဘယတ်ော့ ထွကမြလဲလို့လေ .. ဟီး ဟီး”
စာသငခြန်းတဈခုလုံး ပကထြုတလြို့မရအောင် ဝါးခနဲ ပြဲကသွှားကြသည်။ အားလုံး၏ ရယမြောသံများနှင့အြတူ လိုကလြံရယမြောခွင်း မရှိသူက နှစ်ယောကထြဲသာ ရှိသည်။ ငိုငတ်ှတွမေကြေန်ှာလေးနှင့ြ ရှှပေိုးအိမရြယ်၊ ပုံမှနဆြို အမြဲတမ်း ပြော့ပြော့ပြောင်းပြောင်း မကြန်ှာနှင့ြ ရှိနတတေသ်ူ ဆရာဦးရဲသူသာ။
ကိုယ့ကြိုကိုယ် မဖြစ်သင့မြှန်း သိပမယေ့ြ ဒီတဈခါတော့ ဦးရဲသူ သူ့ရငထြဲ အလိပလြိုကတ်ကလြာသည့ြ ဒေါသကို ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ပါ။ လကခြွာစတနန်ောကတ်ှင် ရပန်ရောမှ စတိတစြငအြစွန်းသို့ လွှောကထြှကသ်ှားပြီး၊ လကထြဲကိုငထြားသည့ြ မှဖြေူခဲနှင့ြ လင်းဟနရြှိရာသို့ ပစ်ပေါကလြိုကသ်ည်။ လင်းဟနကြ အတန်း၏ နောကဆြုံးတန်း နီးပါးလောကတ်ှင် ထိုငန်သဖြေင့ြ လူကို မထိဘဲ ဘေးသို့ ကသွှားသည်။
“ဟရောင် .. မင်း ငါ့ကို ဘာမှတန်လေဲ .. ဟုတတ်ယ် .. ငါ စာမရေးနိုငတ်ာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ .. အဲဒါ မင်းနဲ့ဘာဆိုငလြဲ .. မင်း စီးပြားရေးကို ငါ ပကြစြီးနအေောင် လုပန်လေို့လား .. မင်း သိထားဖို့က ငါမရေးချင်တ်ာ မဟုတဘြူး .. မင်းတို့ ငါ့ကို ဘာအောကမြေ့နလေဲ .. အာလာဒငလြို မီးခွကရြှိနတယ်ေ ထငလြို့လား .. မင်းကြီးတောလြို အားနတေိုင်း ထိုငပြှတလြို့ ထွကထြှကန်တော မဟုတဘြူး .. နားလညလြားးးးး”
စိတဆြိုးမာနဆြိုးနှင့ြ ဒေါသတကြီး အောပြှောလိုကသ်ည့ြ ဦးရဲသူ၏ အသံကြောင့ြ အတန်းတဈခုလုံး မီးကိုရနှငေ့ဖြှန်းလိုကသ်လို တိတဆြိတကြာ သှားရသည်။ တအောင့လြောကကြှာမှ လင်းဟနကြ လကကြလေး မရဲတရဲမှှောကြ၍ စကားတဈခွန်းကို ထပပြှောပြနသ်ည်။
“ဆရာ .. ကနွောတ်ို့ အပြငဘြကမြှကခြင်းပြငမြှာ ဆကကြှမလား .. ဟီး”
အသံတိတန်သညေ့ြ တဈခန်းလုံး လင်းဟနစြကားကြောင့ြ ရယမြောသံများနှင့ြ ပြဲကသွှားပြနသ်ည်။ ဦးရဲသူ မကြမြှောငကြို ကုတ်၍ တဈတန်းလုံးကို ဝေ့ကာကြည့်သ်ည်။ ခွေးကောငတ်ှေ .. နောကပျိုင်း လူငယတ်ှေ .. လူကြီး လူကြီးမှန်း မသိ၊ ဆရာ ဆရာမှန်းမသိနဲ့၊ ဘယလြိုမိဘတွကေ မှေးထားမှန်းကို မသိဘူး .. နေဦးပေါ့ကြာ ..
ထိုနေ့က ဆရာဦးရဲသူ၏ စာသငခြွိနသ်ည် ခါတိုင်းရကန်ှင့မြတူဘဲ တိုတောင်းစွာဖြင့ြ ပြီးဆုံးသှားလသည်ေ။
ဆရာဦးရဲသူ မပါသဖြင့ြ အလင်ျကာစံအိမရြှိ သူတို့ဝိုင်းနရော၏ ထိပဆြုံးနရောသည် လဈလပန်ပေါသည်။ သို့သောြ ထိုသို့ လဈလပန်ခွင်ေးကို သတိထားမိသူက ရှှပေိုးအိမတ်ဈယောကထြဲသာလွှင် ရှိပါသည်။ ကနွသ်ည့သ်ူများကတော့ ကိုယ့အြုပစြုနှင့ကြိုယအြဖြဲ့ကကြာ ရပကေမြဝငအြောင် စကားပြောနကြသေည်။ ရှှပေိုးအိမတ်ို့ ဝိုင်းထိုငန်ရော စားပြဲပေါတ်ှငလြည်း စားကြှင်းစားကနွမြွားက ဘီယာပုလင်းခွံများနှင့အြတူ အစီအရီ လဲလွောင်းနကြသေည်။
မှနသ်ားပြငလြို ကြညလြငန်သညေ့ြ ဘီယာပုလင်းအတွင်းမှ ပလုံစီထနသေော ရဗေူဗောင်းလေးတွကေို ငေးကြည့်န်ရင်ေး ရှှပေိုးအိမမြကြန်ှာလေးက တညကြှညလြကြရြှိသည်။ သူမ၏ အတွေးထဲတွင် စိတဆြိုးမာနဆြိုးနှင့ြ တပည့ဖြစ်သူအား တုံ့ပြနန်သညေ့ြ ဦးရဲသူရဲ့ ပုံရိပကြ ဖနပြုလင်းရဲ့ အပြငဘြကတ်ှင် အလိုအလွောကြ ပုံပေါလြာသည်။ တကယဆြို ဆရာပြောတာ ဟုတန်တောပဲ။ စာရေးတယဆြိုတာ ထငသ်လောကြ လှယတ်ဲ့ကိဈစမဟုတ်။ အထူးသဖြင့ြ ဇာတလြမ်းကောင်းတဈပုဒရြဖို့ ခေါင်းက အငှေ့ထွကမြတကြ စဉြးစားရတာ။ ဖတတ်ဲ့သူကတော့ တဈမကြန်ှာချင်ြး လှနပြှီးဖတသ်ှားယုံပဲ။ စာရေးဆရာအတွကကြ ဒီတဈမကြန်ှာရအောင် အခွိနဘြယလြောကပြေးဆပခြဲ့ရလဲ။ ဒါတွကေို သူတို့မှ မသိတာ။ အခုထကထြိ ဇာတလြမ်းတဈပုဒရြေးနတော စာမကြန်ှာငါးဆယကြွောကြနေ မတတန်ိုငသ်ည့ြ ရှှပေိုးအိမကြ ဒါကို ကောင်းကောင်းနားလညပြါသည်။ စာတဈမကြန်ှာ ထိုငရြေးရင် ညလုံးပေါကကြုနဆြုံးသှားသည့ြ အဖြစ်အပကြတ်ှသည်ေ ခုနောကပျိုင်းကာလတွမှော မရတွကေန်ိုငအြောင် များပြားနခေဲ့သည် မဟုတလြား …။
“ကဲ .. ငါတို့တော့ လိမ့တ်ော့မယ် .. အားလုံးပဲ တာ့တာ”
စားပြဲ၏ တခွားဘကအြစွန်းတွင် ဘေးချင်ြးယှဉကြာထိုငန်သညေ့ြ လင်းဟနဆြီမှ စကားနှင့အြတူ မှလှန်းခွိုကပါ ထ၍ ရပလြိုကသ်ညကြို တွေ့ရသည်။ ရှှပေိုးအိမ် လကမြှာပတထြားသည့ြ ရှှရေောငန်ာရီသေးသေးလေးကို ကြည့်မြိတော့ အခွိနကြ ည၈နာရီကြောန်ပြေီ။ ဟုတသ်ားပဲ။ ဒီလောကဆြို သူမ အိမပြှနဖြို့ ကောင်းပြီ။ ညပိုင်း စာသငခြွိနရြှိတိုင်း မိုးခွုပ် ညဉ့န်ကမြှ အိမပြှနရြောကတ်ာ မကောင်းလှပါ။ မာမီဖြစ်သူက ခတ်ဆေနသ်ည့ြ အမွိုးသမီးမို့ သမီးဖြစ်သူ ရှှပေိုးအိမ် ဘယသ်ှားတာ ဘာလုပတ်ယ် လိုကမြေးနတော မဟုတပြမယေ့ြ အမြဲတမ်း နောကကြနွသညေတ်ော့ မဖြစ်သင့ြ။ နောကပြှီး ဒီနေ့က သူမတဈယောကထြဲ။ သိင်ျဂ ီက နမကေောင်းဖြစ်နလေို့ ဒီနေ့ အတန်းကို မလာပါ။ ရှှေ့ပိုးအိမ် သူမအတွကြ ကသွင့လြောကမြညဟြု ထငသ်ည့ြ ပိုကဆြံပမာဏကို ဘေးနားရှိ အတန်းသားတဈယောကကြို ပေးလိုကပြှီး ထိုငရြာမှ ထထွကလြာခဲ့သည်။
“ဟဲ့ .. နေဦးဟ .. ငါ့ကားထဲ ရောကပြါစေဦး .. အို .. ခစ် .. ခစ်”
မိမိရဲ့ဟှနဒြါကားလေးနားရောကလြို့ ကားတံခါးဖြင့ဖြို့ ပြငဆြငန်စဉေမြှာ တခွားဘကကြနေ ကြားလိုကရြသည့ြ မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ခပည်ုညုအသံကြောင့ြ သော့ကို တံခါးပေါကထြဲ ထည့န်သေူ ရှှပေိုးအိမ် လကကြလေး တွန့သ်ှားရှာသည်။ ကိုယကြို မသိမသာလှည့ြ၍ ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူမကားနှင့ြ တဈစီးကြောတ်ှင် ရပထြားသော တိုယိုတာ Belta လေးကို တွေ့၏။ ယာဉမြောင်းသူဘကကြ တံခါးနားတွငတ်ော့ လူရိပန်ှဈခု တဈဦးနှင့တ်ဈဦး ပူးကပကြာ ရောထွေးနကြသေည်။ ကားပါးကငတ်ှင် ထွန်းထားသော မီးအလင်းအရောငကြ ထိုနရောသို့ မကရွောကသ်ဖြင့ြ သဲသဲကြဲကြဲ မမှငရြသည့တ်ိုင် ဘယသ်ူတွလည်ေးဆိုတာ ရှှပေိုးအိမသ်ချောသိသည်။ ထို့အပြင် ဂါဝနတ်ိုလေးဝတထြားသော မိန်းကလေးဖြစ်သူ၏ တငပြါးတွအေား လူချင်ြးပူးထားသည့ြ ယောကြြားလေးဖြစ်သူက ဆုပကြာနယန်သညေကြိုလည်း သတိထားမိသည်။
“ကောငစြုတ် ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ .. တကယတ်ဲ ..”
“ဘာအခုမှ ကောငစြုတလြဲ .. နငပြှောထားတဲ့အတိုင်း ဆရာ့ကို ငါမေးလိုကတ်ာပဲ .. မတွေ့ဘူးလား ဆရာ့မကြန်ှာကြီး နီရဲသှားတာ .. ဟင်း .. ဟင်း”
“ဟုတတ်ယန်ောြ .. ခိ ခိ .. ဟဲ့ .. လကကြ ရောကလြာပြနပြှီ”
တိတဆြိတန်သညေ့ြ ညပတဝြန်းကငွကြှောင့ြ လင်းဟနန်ှင့ြ မှလှန်းခွိုတို့၏ စကားတွအေား ရှှပေိုးအိမ် အတိုင်းသားကြားနရသေည်။ အောြ .. သူတို့က နှစ်ယောကသ်ားပေါင်းပြီး ကြံကြတာကိုး။ စိတထြဲတဈမွိုးတဈမညဖြစ်သှားပြီးနောကြ ရှှပေိုးအိမ် အခစွတ်ိုကပြှဲဆငန်ှှဲနကြသေည့ြ သူတို့အတွဲအား ကြည့်မြနတေော့ဘဲ ကားတံခါးဖြင့ြ၍သာ အထဲသို့ ဝငလြိုကသ်ည်။ သော့ပေါကထြဲ သော့တံထည့ဖြို့ ပြငတ်ော့ သူမလကတ်ှသည်ေ ထူးဆန်းစွာဖြင့ြ အနည်းငယတ်ုနယ်ငန်သည်ေ။ သို့သောြ ထိုအခကြကြို ရှှပေိုးအိမ် ရှညရြှညဝြေးဝေး စဉြးစားမနတေော့ဘဲ ကားကိုသာ ဖြညင်ေးစွာ မောင်းထွကလြာခဲ့တော့သည်။
တည်းခိုခန်းတံခါးကို ဆှဲဖြင့လြိုကသ်ညန်ှင့ြ လင်းဟန်၏ လကတ်ှကေ မှလှန်းခွိုရဲ့ခါးလေးကို တင်းတင်းဆှဲဖကကြာ သူမအား ရငခြှငထြဲပြေ့သှင်းလိုကသ်ည်။ မှလှန်းခွိုကလည်း အလိုကသ်င့ပြင် မကြန်ှာလေးအား မော့ပေးထားလိုကရြာ သူတို့နှစ်ယောကြ၏ နှုတခြမ်းများက အလိုအလွောကြ ထိစပကြုနသ်ည်။ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ မှတသ်ိပစြှာနမ်းနရင်ေး မှလှန်းခွို လကတ်ှကေ လင်းဟနရြဲ့ ဘောင်းဘီခါးပတခြေါင်းဆီသို့ ရောကသ်ည်။ ကလဈခေါင်းကို ဖြင့ြ၊ ကြယသ်ီးကို ဖြုတပြှီးသညန်ှင့ြ လင်းဟနကြလည်း ခွထေောကတ်ှကေိုတွန့ကြာ သူ့ဘောင်းဘီကို ခါခသွည်။ မှလှန်းခွိုကပါ လကန်ှင့ြ တွန်းခလွိုကသ်ဖြင့ြ လင်းဟနဘြောင်းဘီက တံခါးဝမှာပင် ပုံကသွှားသည်။
“နေ .. နေဦး .. မွလှန်းခြို”
ကြှတကြှသှားသည့ြ ဘောင်းဘီအား ဘေးသို့ကနထြုတရြန် ပြငဆြငန်စဉေမြှာပင် မှလှန်းခွိုက သူ့တီရှပအြား ခါးစပမြှ ကိုင်၍ မတငလြိုကပြှနသ်ည်။ အောကခြှကေ ဘောင်းဘီက ခွထေောကတ်ှကေိုတုပ်၊ လညပြင်းရောကသ်ှားသည့ြ ဘောဒြီဖဈတီရှပကြ အပေါဘြကပျိုင်းကိုတုပန်ှင့ြ ရှုပယ်ှကခြတသ်ှားရာ လင်းဟန် မှလှန်းခွိုကို ဖကထြားရင်း လဲကသွည်။
“ကောငစြုတ် .. မိန်းကလေးတဈယောကြ နမ်းတာတောင် တောင့ခြံ မထားနိုငဘြူး”
“ဟ .. နငကြ တအား နမ်းတာကိုး .. နင် သိမယ်”
ပြေ့လကြသ်ား လဲကသွှားသည့ြ လင်းဟနအြား မှလှန်းခွိုက အပြဈတငလြိုကသ်ညတ်ှင် အနိုငမြခံ အရှုံးမပေးသဘောဖြင့ြ လင်းဟနကြ တုံ့ပြနသ်ည်။ မကြှတသ်ေးသည့ြ တီရှပအြားလဲ ခေါင်းပေါကြ ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး၊ မှလှန်းခွိုရဲ့နှုတခြမ်းလေးအား အတင်းပြနလြညစြုပယ်ူသည်။ နှုတခြမ်းသားများကို ငုံ၍ နမ်းကာ လွှာနှင့လြကြပြေးယုံမက၊ တဈလဈထွကလြာသည့ြ မှလှန်းခွို၏ လွှာလေးအားလည်း သူ့လွှာနှင့ြ ပတကြာလကြသ်ည်။
“အင်း .. အာ … အိ .. အိ”
“မှလှန်းခွို .. နင် အင်ျကြ ီခွှတလြိုကတ်ော့ဟာ”
ရမျမကအြနမ်းတို့၏ အရှိနကြှောင့ြ သှေးတွဆေူပြကလြာသည့ြ လင်းဟန်၊ ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့သည့အြဆုံး ဖြင့ဟြကာ တောင်းဆိုမိသည်။ မှလှန်းခွိုက မကြလြုံးလေး ခပမြှေးမှေးနှင့ြ မခို့တရို့ပြုကာ လင်းဟနရြဲ့ ဗလာရငဘြတအြား လကည်ိုးနှင့တ်ှန်းကာ တောကထြုတလြိုကသ်ည်။
“သှား .. ကုတငပြေါတ်ကန်ှင့ြ …”
“အိုကေ .. ရေး”
ကလေးငယတ်ဈယောကလြို အောဟြဈကာ ပြေးတကသ်ှားပြီး ကုတင်၏ အလယတ်ှင် လင်းဟနကြကြနွန နရောယူလိုကသ်ည်။ ဒီနေ့တော့ သူ၏ အိပမြကတ်ှေ တကယကြို အကောငအြထညပြေါပြှီ ဖြစ်သည်။ မှလှန်းခွိုနှင့ြ ခငမြငခြဲ့သည့ြ ကာလတလွှောကလြုံး သူမပငတ်ီထဲ သူဝငန်ိုငဖြို့ ကြိုးစားခဲ့သညမြှာ အကြိမပြေါင်းမနည်းတော့။ Flirt Queen လို့ ခေါရြမည့ြ မှလှန်းခွိုက သူ့ကို လှည့ပြတကြစားသည့ြ အဆင့ထြကသ်ာ မပိုခဲ့။ လင်းဟန် ဘယလြိုကြိုးစားကြိုးစား ပါးတဈဖကပြေါတ်ှင် အနမ်းတဈပြင့ြ ရရှိခဲ့သည့ြ အဆင့ကြနေ မတကခြဲ့။ ဒီနေ့တော့ ဆရာဦးရဲသူ၏ ကောင်းမှုနှင့ြ မှလှန်းခွိုနှင့ြ နှစ်ပါးသှားရတော့မည်။ ဆရာကို သိကျခာခသွလို ဖြစ်စခေဲ့သည့ြ သူ့အပြုအမူအတွကြ စိတမြကောင်းဖြစ်မိသောလြည်း နောငတ်တော့ မရမိပါခွေ။
“ဝိုး .. မိုကတ်ယဟြ”
ခါလေးကို နှဲ့၍ ကိုယကြိုကြေ့ကောကယ်ိမ်းပြီး ဆကဆြီကကြိုးအသှင် ဖနတ်ီးနသညေ့ြ မှလှန်းခွိုကြောင့ြ လင်းဟန် အောကခြံဘောင်းဘီအောကကြ သူ့လီးကိုအုပကြာ ကိုငမြိသည်။ မကြစြိကိုတော့ ဘလောကဈြအင်ျကြ ီ၏ ကြယသ်ီးတွကေို တဈလုံးချင်ြး ဖြုတန်သညေ့ြ မှလှန်းခွိုထံပါးမှ ယောငလြို့တောင် မခွာမိ။ ကြယသ်ီးတွေ ပြုတလြို့ ရငဘြတန်ရောက ဟသှားသညတ်ှင် ဆကဆြီကလွှသည့ြ အနကရြောငဘြရာလေးနှင့ြ မှလှန်းခွို၏ နို့လုံးတွကေို လှမ်းမှငလြိုကရြသည်။ လင်းဟန် ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့။ လီးကို အတွင်းခံပေါကြ အုပကြိုငရြသညကြိုက သူ့စိတကြို အနှောင့အြယှကြ ဖြစ်စသလေို ခံစားရသည်။ အောကခြံဘောင်းဘီကို အောကသ်ို့ တွန်းပို့ကာ ခွှတခြလွိုကသ်ည်။
“ဖြေးဖြေး လုပဟြ .. နငကြတာ အရမ်းမိုကတ်ယ်”
“ကြိုကတ်ယ် မှတလြား .. ဟောဒီမှာ ကြည့်ြ”(ဘလောကဈြအင်ျကြ ီကို ဖယခြှာပြီးသည့ြ မှလှန်းခွိုက ဂါဝနကြို ဖငလြေးတွန့ကြာလှုပရြင်း ခွှတခြလွိုကပြှနသ်ည်)
“အာယိုး … ကောင်းမှကောင်း”
“လာပြီ … ဒီမှာ ဘရာ” (နောကကြွောရှိခွိတကြို ဖြုတကြာ ခွှတပြှီးနောကြ လကထြဲပါလာသည့ြ ဘရာအား လင်းဟနရြှိရာသို့ ပစ်ကာပေးလိုကသ်ည်)
“ဝိုး !!” (ဖြူဖြေးလုံးဝန်းပြီး အခွိုးအစားကလွှသည့ြ နို့လုံးတွကြေောင့ြ လင်းဟနတ်ဈယောကြ သူ့လီးအား ပြတဆြှဲမိသည်)
“အရမ်းလုပမြနနေဲ့ .. ထွကသ်ှားဦးမယ် .. ရော့ ဟောဒီမှာ”
ပေါငတ်နသ်ှယသ်ှယမြွားတလွှောကြ ပငတ်ီလေးကို ဟနခြကြကြကြနွှင့ြ ဆှဲကာ ခွှတပြှီးနောကြ၊ လကထြဲပါလာသည့ြ ပငတ်ီနှင့ြ လင်းဟနအြား ကောကပြေါကလြိုကသ်ည်။ မှလှန်းခွိုတို့ လကဆြမှနခြငွတ်ော့ ပငတ်ီဂွကြားလေးနှင့ြ လင်းဟနမြကြန်ှာက တပအြပကြို သှားကသွည်။ ခပပြှင်းပြင်း အနံ့ဆန်းဆန်းက သူ့အာရုံကြောထဲတွင် စိမ့ဝြငကြာ ပြန့န်ှံ့သည်။ လင်းဟနတ်ဈယောကြ အားခနဲ အောပြှီး ခါးကော့တကသ်ှားသည်။
“ကောငစြုတ် .. သတိထားဦး .. တောပြှီ တောပြှီ .. ငါလာပြီ”
လင်းဟနရြဲ့အခွအနေကေို ကြည့်ပြှီး မှလှန်းခွို စိတမြခဖြှဈကာ ကုတငပြေါသ်ို့ အမှနတ်ကလြိုကပြါသည်။ အခန်းမကြန်ှာကကြကြို ခွိနရြှယထြားသလို ထောငမြတန်သညေ့ြ သူ့လီးကို လကပြှောင်းယူသည်။ လင်းဟနလြီးက သိပကြှီးသညမြဟုတပြါ။ သေးသညလြဲ မဟုတဘြဲ အနတေောအြရှယလြောကဟြု ဆိုလို့ရမည်။ ထို့အတွကကြှောင့ြ မှလှန်းခွို အထွအထေူး စဉြးစားမနတေော့ဘဲ လင်းဟနရြဲ့ ဆီးစပအြပေါြ ခွထိုငမြိသညန်ှင့ြ လီးဒဈနှင့ြ အဖုတဝြလေးတေ့ကာ ဖိထိုငခြလွိုကသ်ည်။
“အား … မှလှန်းခွို … ဖြေးဖြေး” (စွတစြိုအိနှေးသော အတွင်းသားများကို ပြတတ်ိုကပြှီး တောကလြွှောကဝြငသ်ှားသဖြင့ြ လင်းဟန် အကောင်းကြီး ကောင်းသှားသည်)
“လင်းဟန် .. ထိန်းထားနောြ” (လီးတဈချောင်းလုံး အဖုတထြဲသို့ ဝငပြှီး မှလှန်းခွိုတငပြါးနှစ်ဖကန်ှင့ြ လင်းဟနဆြီးစပကြ မိတဆြကသ်ှားသည်)
“ခန .. ခနလေး .. မှလှန်းခွို”
လင်းဟနတ်ဈယောကြ ငါးဖယကြပြောင်းပြနဖြစ်ကာ နသည်ေ။ မိန်းကလေးဖြစ်တဲ့ မှလှန်းခွိုက ဘာမှမဖြစ်ဘဲ သူက မကြန်ှာတဈခုလုံး ရှုံ့မဲ့တကကြာ တကယကြို လရညတ်ှထွကေမြသှားအောင် ထိန်းထားနရသေည်။ အနှစ်နှစ်လို့ ဆိုလို့မရသောလြည်း အလလတော့ စောင့ဆြိုင်းခဲ့ရသည့ြ မှလှန်းခွိုရဲ့ အဖုတထြဲ သူ့လီးဝငန်သညေဆြိုသော အသိနှင့ပြင် လရညကြ ပန်းထွကခြငွန်သည်ေ။ တကိုယလြုံးဝတလြဈစလဈနှင့ြ ဆကဆြီကခွငွြးတိုင်းကနွသညေ့ြ မှလှန်းခွိုရဲ့ကိုယလြုံးလေးကိုတောင် ရဲရဲ မကြည့်မြိ။ မကြလြုံးကိုမှိတပြှီး စိတထြဲမှာ အာရုံပြောင်းအောင် တဈနှစ်သုံးလေး လွှောကရြနသေည်ေ။
“လင်းဟန် … ထိန်းထား .. ငါလှုပတ်ော့မယ်”
မှလှန်းခွိုက လင်းဟန်၏ အခွအနေကေို ရိပမြိသဖြင့ြ မှနမြှနလြှုပရြှားဖို့ ပြငလြိုကသ်ည်။ တောကြှာ ဟိုကောင် မအောင့န်ိုငဘြဲ လရညထြှကသ်ှားလွှင် သူမက ဆန့တ်ငန့င်န့ဖြစ်ကနွခြဲ့မှာ စိုးလှသည်။ လင်းဟနန်ည်းတူ မကြလြုံးကို မှိတလြိုကပြှီးနောကြ သူ၏ ရငဘြတကြို လကန်ှင့သ်ာသာထောကလြိုကပြှီး တငပြါးနှစ်ဖကကြို ပြနကြှှသည်။ နှစ်လကမြလောကြ ကြှပြီးသညတ်ှင် ပြနထြိုငခြသွည်။ တငပြါးစပန်ှင့ြ ဆီးစပရြိုကမြိသံက ဖတခြနဲမှညသ်လို၊ လီးပြနဝြငသ်ှားသည့အြသံ ပြှတခြနဲ မှညသ်ည်။ မှလှန်းခွိုအတွကြ ထိုအသံများကား နားထဲတွင် ဂီတသံများလို သာယာနလသေည်ေ။
“အား … မွလှန်း … ငါ … ငါ မရတော့ဘူး”
ဖြေးဖြေးမှနမြှန် လှုပရြှားနရောမှ အားထည့ကြာ မှနမြှနစြပြီး ဆောင့ပြေးလိုကသ်ညန်ှင့ြ သိပတ်ောငမြကြာလိုကြ၊ လင်းဟနထြံမှ ရှုံ့မဲ့မဲ့အသံက သူမနားထဲသို့ စူးခနဲ ရောကလြာသည်။
“နေ … ဦး … အောင့ထြားဦး ..” (ခပင်ေါကင်ေါကပြှောလိုကသ်ည့အြပြင် ရငဘြတပြေါထြောကထြားသည့လြကတ်ှနှငေ့ြ လင်းဟန်၏ နို့သီးနှစ်ဖကကြို ဆှဲလိမလြိုကသ်ည်)
“အား .. သပြေီဟ” (စူးခနဲ နာသှားသည့ြ ခံစားခကြကြှောင့ြ လင်းဟန် ခေါင်းကြှတကသ်ညအြထိ ဖြစ်ပြီး အောမြိသည်)
“နေဦးလို့ .. ငါပြောနတယ်ေ .. မပြီးနဲ့ဦး” (သူမအဖုတထြဲ ဝငန်သညေ့ြ လီးက ရုတခြညွြးမာတကလြာသညကြို သတိထားမိလို့ မှလှန်းခွို လှမ်းသတိပေးသည်)
“အား .. မရတော့ဘူး … ထွကြ .. ထွကပြှီ”
“အာ .. ကောငစြုတ်”
အဖုတထြဲ ပူခနဲ ဖြစ်သှားသည့ြ ခံစားခကြကြှောင့ြ လင်းဟနပြှီးသှားပြီမှန်း မှလှန်းခွိုသည်။ တငပြါးနှစ်ဖကကြို မှှောကထြားရာမှ အရှိနန်ှင့ြ အမှနပြဈခလွိုကရြင်း ခါးကိုနှဲ့ကာ စကောဝိုင်းသလို ဝိုင်းပစ်လိုကသ်ည်။ အဖုတအြတွင်းသားတွကေိုလည်း အာရုံထည့ကြာ ကြုံ့ပစ်လိုကပြှီး လီးတနကြို ဆှဲညှဈပစ်သည်။ သညတ်ော့မှ အဖုတအြတွင်းပိုင်းတွင် လွှပစြဈလှိုင်းလေးတဈခု ဖြတသ်န်းသှားသလို ကငွခြနဲဖြစ်ပြီး အရညတ်ှထွကေကြသွည်။ မမှီမကမ်းနှင့ြ လိုကြ၍ပြီးလိုကရြသညမြို့ မှလှန်းခွို စိတတ်ိုင်းကမွှုတော့ ဖြစ်မနပေါ။ မကြလြုံးကို တင်းတင်းမှိတကြာ ထားသည့ြ သူမရဲ့အမှငအြာရုံတွင် ဘာရယကြှောင့မြှန်းမသိ။ မှငယ်ောငလြာသည့ြ ယောကြြားသား၏ ပုံရိပသ်ည် ဆရာဦးရဲသူရဲ့အသှငသ်ာ ဖြစ်နလသေည်ေ။
ဦးရဲသူတဈယောကြ အိမကြထွကလြာတုန်းက သူ့စာအုပမြွားကို အမြဲတမ်းထုတဝြပေေးနသေူ လမ်းပြစာပတေိုကပျိုငရြှင် ဦးဇောမြောငန်ှင့ြ သှားတွေ့ဖို့ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သောြ စီးလာသည့ြ တက္ကစီ၏ နောကခြန်းတွင် ငှိမသ်ကစြှာ ထိုင်၍ လိုကလြာပြီး၊ ရေးထားသည့ြ စာမူကြမ်းကို တဈရှကခြငွြးစီ ပြနဖြတပြှီးနောကြ ဦးဇောမြောငကြို သှား၍ တွေ့ချင်စြိတမြရှိတော့။ နှစ်နှစ်တာမွှ ကာလပတလြုံး အခွိနကြုနခြံ၊ လူပငပြန်းခံပြီး ရေးထားသည့ြ စာမူသည် အခုနေ ပြနဖြတကြှည့လြိုကတ်ော့ တဈခုခု လိုအပန်သလေို ခံစားရသည်။ အနီးစပဆြုံး ဥပမာပေး၍ ပြောရလွှင် ဆားမပါသည့ြ ဟင်းတဈခွကလြို ပေါ့ရှှတရြှှတန်ိုငလြှသည်။
“ဟေ့ .. ကားကို အဲဒီရှေ့ကနရောမှာပဲ ရပလြိုကတ်ော့ .. လမ်း၃၀ မသှားတော့ဘူး”
ရုတတ်ရကလြှမ်းပြောလိုကသ်ည့ြ ဦးရဲသူ အသံကြောင့ြ ကားမောင်းသမားပင် အူကြောငကြှောငဖြစ်သှားသည်။ သို့သောြ ထွထွထေေူးထူး မေးမနတေော့။ ဆူးလဘကေကြို ဆကဝြငလြွှငလြည်း လမ်းကပိတန်မညေ့ြ အတူတူ၊ ဦးရဲသူ ပြောသည့ြ နရောတွငသ်ာ ထိုးရပပြေးလိုကသ်ည်။
ကသွလောကြ ကားခကို ပေးပြီးနောကြ ဦးရဲသူ ကားပေါကြနေ စိတည်ဈညူးစွာနှင့ြ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ရနကြုနဘြူတာကြီးကိုကြောြ၍ ဖောကထြားသည့ြ ဂုံးတံတားပေါရြောကတ်ော့ ဘာရယမြဟုတ် ခွလှမြေးတွကေ ရပတ်န့သ်ှားသည်။ (ဒီလောကတ်ောင် ဖြစ်လှတာ .. သှားပရေော့) လို့ တွေးပြီး စကျကူအိတည်ိုနှင့ထြည့ထြားသော စာမူထုပကြို တံတားပေါကြနေ ပစ်ခဖြို့ စဉြးစားသည်။ စကျကူအိတကြ တံတားဘောငကြိုကြောြ၍ လထေဲမှာ ရပတ်န့သ်ှားသည်။
စကျကူအိတကြို ကိုငထြားရင်း ဦးရဲသူ မမှိတသ်ုနသ်ော အကြည့်န်ှင့ြ စိုကကြှည့န်မေိသည်။ အိတ်၏ ထိပတ်ှင် အဖြင့အြပိတအြဖြစ် အသုံးပြုဖို့ခညွထြားသော ကြိုးစလေးသည် တိုကခြတန်သညေ့ြ လတဟေူးဟူးကြောင့ြ တလှင့လြှင့ခြါနသည်ေ။ ထို့အတူ ဦးရဲသူ၏ နှလုံးသားသညလြည်း တဆတဆြတခြါ၍ နသည်ေ။ နှစ်နှစ်တာမွှ ကာလပတလြုံး သူနှင့န်ေ့ရောညပါ တရင်းတနှီး ရှိနခေဲ့သည့ြ ရငန်ှဈသည်းခွာ ရတနာတဈခုကို လှှင့ပြဈရမှာလား၊ မလှှင့ပြဈရမှာလားဆိုတာ ဝခွေဲ၍ မရပါခွေ ….။
ညကအိပရြေးပကြထြားသဖြင့ြ ရှှပေိုးအိမ် လန်းလန်းဆန်းဆန်း မရှိလှပါ။ တဈညလုံး စာရေးစားပြဲခုံတွင် ထိုငပြှီး စာရေးဖို့ ကြိုးစားပမယေ့ြ ဇာတလြမ်းက ရှေ့ဆကလြို့ မရ။ သူမ၏ အတွေးအာရုံကို မမှငရြသည့ြ အတားအဆီးတဈခုက ပိတဆြို့ကာ ထားနသလေို ခံစားရသည်။ ဘလကခြကြောဖြီ ပြင်းပြင်းတွသေောကြ၊ မာမီမသိအောင် စီးကရကကြို ခိုးဖြာပြီး အာရုံခံပမယေ့ြ ဘယလြိုအတွေးမှ ထွကမြလာ။ အခုတော့ မကြကြှင်းလေးတွေ ချောငပြှီး ပနဒြါမ ဖြစ်နသညေသ်ာ အဖတတ်ငသ်ည်။ သို့သောြ ရှှပေိုးအိမသ်ည် ခစွစြရာ ပနဒြါမလေးဆိုတာကိုတော့ သူမကိုယသ်ူမ သတိပြုမိပါသေးသည်။
စိတမြကြညသ်ညမြို့ ကားကို မမောင်းချင်ြ။ အိမကြ ထွကလြာပမယေ့ြ ဘယသ်ှားလို့ ဘယလြာရမှန်း မသိ။ အစတုန်းက ကနဘြောငဘြကသ်ှားဖို့ စဉြးစားသေးသည်။ သို့သောြ အခုနောကပျိုင်း ကနဘြောငကြ အပန်းဖြဖေို့ သှားသည့န်ရောရယလြို့ မဟုတတ်ော့။ အတွဲတွေ ကကြစြားရာ နရောဖြစ်နပြေီ။ သူမတဈယောကထြဲသာ သှားလွှင် အသည်းကြဲပြီးလာတာလားလို့ ခပကြဲကဲ ကောငလြေးတွကေ လိုကစြနေဦးမည်။ ရှှပေိုးအိမ် လောလောဆယတ်ှင် မညသ်ူတဈဦးတဈယောကန်ှင့မြှ စကားပြောချင်စြိတ် မရှိပါ။
ဘယသ်ှားရမှန်း အစီအစဉရြယလြို့ မရှိသညမြို့ အဆုံးသတတ်ှင် မှို့ထဲဘကပြဲ သှားမညဟြု ဆုံးဖြတပြှီး တက္ကစီတဈစီးတား၍ ငှားစီးလိုကြ၏။ ဘာမှ လုပစြရာမရှိလွှင် ဒါက ရှှပေိုးအိမ် အမြဲလုပန်ကြဖြေဈသည်။ လူထူထူ ပလကဖြောင်းထကမြှာ လမ်းလွှောကြ၊ မှို့ပြရဲ့အရသာကို ဟိုငေးဒီငေးခံစား၊ စာအုပဆြိုငတ်ှေ့လွှင် ဝငမြှှတတေသ်ညကြ ရှှပေိုးအိမရြဲ့ အကငွ့ြ။ ရှှပေိုးအိမသ်ည် သဈလှငခြမ်းနားလှသော ရှော့ပင်းမောလကြှီးတွထကေစြာလွှင် ဒီလိုမွိုး လွှောကသ်ှားနရတောကို ပိုသဘောကသွည်။ ထို့ကြောင့ြ သူမသည် မိန်းကလေးပမယေ့ြ မိန်းကလေး မဆနသ်ည့သ်ူဟု ဆိုရမလားမသိ။ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ သိင်ျဂ ီနှင့ြ အပြငလြွှောကလြညဖြို့ နနသေော၊ မာမီက ရှော့ပင်းထွကဖြို့ ခေါလြွှငတ်ောငလြိုကခြငွမြှ လိုကသ်ည့သ်ူသာ ဖြစ်လသည်ေ။
တက္ကစီနောကခြန်းထဲ ဝင်၍ ထိုငလြိုကသ်ညတ်ှင် လကထြဲအလိုအလွောကြ ကိုငလြာမိသည့ြ ဆလင်းဘတအြိတကြို ဘယန်ရော ထားရမှန်းမသိ။ ဆလင်းဘတအြိတဆြိုသညမြှာ မိန်းကလေးတဈယောကအြတွကြ အထူးအဆန်း အသုံးအဆောငတ်ဈခု မဟုတသ်ောလြည်း၊ ရှှပေိုးအိတအြတွကတ်ော့ အခုအခွအနေတွင်ေ ခပစြိမ်းစိမ်းသာ နချင်ေသ်ည်။ အကြောင်းမှာ အိတထြဲတွင် ရှိနသေော သသသေပေသ်ပခြေါကြ၍ ထည့ထြားသည့ြ စာမူထုပကြှောင့ြ ဖြစ်သည်။ သူမကိုယန်ှင့ြ အနီးဆုံးနရောတွင် ထားချင်န်သညေ့တ်ိုင် ထိုအရာအား လောလောဆယတ်ှင် မမှငခြငွသ်ညမြှာ ထူးဆန်းသော ခံစားမှုပင်။ အရင်းနှီးဆုံးသော သူစိမ်းဟု ဆိုရမလား မသိ …။
ဆူးလလမြေးမကြီးပေါသ်ို့ ရောကသ်ောအခါ ဦးရဲသူ ဘယဆြကသ်ှားရမှန်း မသိတော့။ မဆီမဆိုင် စောဘှဲ့မှုးသီချင်ြးထဲကလို ခိုတွမွေား အစာကြှေးလိုကရြင် အိုငဒြီယာထွကလြာမလားဟု ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်မြိတော့လည်း ခိုစာကြှေးသည့ကြိဈစက စီမံခကြထြဲတွင် ပါနလေို့လား မသိ။ ဘယသ်ူမှ မတွေ့။ လူပျိုဘဝတုန်းက တွေ့လေ့ရှိသည့ြ ရခေဲရေ ရောင်းသည့ြ လမ်းဘေးဈေးသညလြို အသညတ်ှလည်ေး မရှိတော့ …။
ရခေဲရလေို့ အတွေးရောကသ်ှားတော့ ဦးရဲသူ ရငတေခြငွသ်လို ဖြစ်လာသည်။ နပေူကောင်းသည့ြ အခွိနတ်ှင် တောကလြွှောကလြမ်းလွှောကလြာခဲ့သဖြင့ြ သူ့ကိုယတ်ှေ ခွှေးများစိုနသည်ေ။ ဟိုဟိုဒီဒီ လွှောကင်ေးလိုကရြာ ရုပရြှငရြုံများ ရှိရာအောကဘြကတ်ှင် ဖြင့ထြားသော ကောဖြီဆိုငတ်ဈခုကို တွေ့သည်။ ခပသ်ှကသ်ှကြ လွှောကသ်ှားရင်း ဆိုငတ်ံခါးကို တွန်းဖြင့လြိုကသ်ည်။ အေးမှသည့ြ အဲယားကြန်းလကေ သူ့ကို ဆီးကြိုနှုတဆြကလြိုကရြာ ရငထြဲအနည်းငယ် အေးသှားသလို ခံစားလိုကရြတော့သည်။
ဤသို့ဖြင့ျ …
အခွိနန်ာရီဝကလြောကြ ကြာအောင် ကောဖြီအေးတဈခွကကြို ဇိမဆြှဲကာ သောကပြှီးနောကြ ဦးရဲသူ ဘာဆကလြုပရြမည် မသိတော့။ သူ့မကြလြုံးတွကေ စားပြဲထကတ်ှင် ကောဖြီခွကန်ှင့အြတူ တငထြားသော စကျကူအိတည်ိုဆီသို့ ရောကန်သည်ေ။ ထိုမှတဖန် ဆိုငအြဝငဝြတံခါးနားတွင် ခထွားသော သတ်တုအမှိုကပြုံးဆီသို့ အကြည့်ကြရောကသ်ည်။ နောကဆြုံး ဟူးခနဲနအေောင် သကပြှင်းမောတဈခုကို ရှိုကထြုတလြိုကပြှီးနောကြ စကျကူအိတည်ိုကို ကိုငကြာ အမှိုကပြုံးရှိရာသို့ လွှောကလြာသည်။ အမှိုကပြုံးနှင့ြ နီးလာလလေေ သူ့ရငခြုနသ်ံတွေ ပိုမှနလြာလလေေ ဖြစ်သည်။
(ဟော .. ရောကပြှီ .. အမှိုကပြုံးနား)
စကျကန့ပျိုင်းလောကြ ဦးရဲသူ အမှိုကပြုံးနားတွင် ငူငူငေါငင်ေါငကြှီး မတတ်ပရြပန်မေိသေးသည်။ ထို့နောကြ နှုတခြမ်းကိုတင်းတင်းစေ့ကာ အံကို ကြိတလြိုကပြှီး လကထြဲကိုငထြားသည့ြ ပစ်စည်းကို အမှိုကပြုံးထဲ အားနှင့ပြဈထည့လြိုကသ်ည် … ။
ရှှပေိုးအိမသ်ည် ကောဖြီဆိုင်၏ တံခါးကို တွန်းဖြင့ပြှီး အထဲကို ဝငမြညအြပြု သူမရဲ့ညာဘကခြှမ်းဆီမှ ဂလုံဂလှမဆြိုသည့ြ အသံကယွကြှီး ကြားလိုကသ်ဖြင့ြ လှည့ကြှည့မြိသည်။ အမှိုကပြုံးနားတွင် ရပန်သညေ့သ်ူကို မှငတ်ော့ သူမ အံ့အားသင့သ်ှားသည်။ ထိုလူကတော့ သူမအား သတိထားမိပုံမပေါြ။ အမှိုကပြုံးထဲ စွန့ပြဈပြီးသညန်ှင့ြ ဟိုဘကခြှမ်းရှိ တံခါးကို တွန်းပြီး အပြငထြှကမြညပြှုသည်။
“ဆရာ ..” (ရုတတ်ရကြ ဆရာဆိုပြီး အနီးကပအြခေါခြံရသဖြင့ြ ဦးရဲသူ ခွလှမြေးများ ရပတ်န့သ်ှားသည်)
“ဟင် .. ရှှပေိုးအိမ် .. မင်း ဘာလာလုပတ်ာလဲ” (မကြန်ှာလေး မသာမယာနှင့ြ တွေ့လိုကရြသည့ြ ရှှပေိုးအိမအြား အံ့အားသင့စြှာ မေးမိသည်)
“ဆရာကရော .. ဘာလာလုပတ်ာလဲ .. သမီးက စာရေးလို့မရလို့ စိတပြကြလြို့”
“အောြ .. ဟုတလြား .. ဆရာလည်း အတူတူပဲလို့ ပြောရမယ်”
ဘဝတူတွမှန်ေး သိသှားသညန်ှင့ြ ဦးရဲသူနှင့ြ ရှှပေိုးအိမ် တဈယောကကြိုတဈယောကြ စကျကန့တ်ောတ်ောမြွား စိုကကြှည့မြိကြသည်။ ဘာရယကြှောင့မြှန်း မသိ၊ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အကြည့်တ်ှကေို ပြနရြုတသ်ိမ်းဖို့ မေ့လွော့နကြသေည်။
“လမ်းလေး နည်းနည်းလောကျ”
အပေါကဝြကို ပိတ်၍ ရပန်မေိသည့ြ သူတို့နှစ်ယောကြ ဈေးဝယသ်ူတဈယောကကြ ပြုံးစိစိနှင့ြ လှမ်းပြောမှ သတိဝငလြာကြသည်။ ကိုယကြိုကမန်းကတမ်း ဘေးသို့ယို့၍ လမ်းဖယပြေးလိုကကြှသည်။
“ဒီလိုလုပပြါလား ရှှပေိုးအိမ် .. ဆရာက စိတပြှလကေပြွောကဖြစ်အောင် ရုပရြှငဝြငကြှည့မြလို့ .. အဲဒါ”
“ကောင်းသားပဲ ဆရာ .. သမီးလည်း ကြည့်မြယ် .. အခုတငန်တေဲ့ကား မှတလြား”
“ဟုတတ်ယ် .. အဲဒီကား .. မနကဖြှနဆြို ဒီကားက မရှိတော့ဘူး .. နောကကြား လဲတော့မယ်”
“အိုကလေေ ဆရာ .. ကြည့်တ်ာပေါ့”
ရုပရြှငကြားက နိုငင်ံခွားကား ဖြစ်သည့အြပြင် ဒရမမြာ ဇာတလြမ်းရှညမြို့လို့လား မသိ၊ ရုံထဲတွင် နရောသိပမြရှိပါ။ အတွဲခုံတွေ လှတန်သညေ့တ်ိုင် ဦးရဲသူ ထိုနရောတွငတ်ော့ မဝယဖြစ်။ ရိုးရိုးတန်း အလယကြ ခုံတွငသ်ာ နှစ်ခုံဆကြ၍ ဝယလြိုကသ်ည်။ သို့သောြ တကယတ်မ်း ရုပရြှငပြှတော့ သူတို့ရှေ့ရော၊ နောကဘြကတ်ှငရြော ဘယသ်ူမှ မရှိ။ ဘေးဘီဝဲယာတွငတ်ောင် လူမရှိသဖြင့ြ သူတို့နှစ်ယောကအြတွကြ သီးသန့လြို ဖြစ်နသည်ေ။
“ရုပရြှငကြ ကောင်းတော့ကောင်းမှာပါ” (မလုံမလဲ ဖြစ်နသညေ့ြ ဦးရဲသူအား ရှှပေိုးအိမကြ အားပေးသလို ပြောရှာသည်)
“ဟုတလြား .. ဇာတလြမ်းကောင်းဆိုတာ ဘာမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး” (ရငထြဲရှိ ခံစားခကြကြှောင့ြ ဦးရဲသူ အသံက အနည်းငယ် ဆှေးမှေ့သံပေါကန်သည်ေ)
“အဲ့လို မတွေးပါနဲ့ ဆရာရယ် … ဆရာ့ ဇာတလြမ်းတွကေ တကယကြောင်းပါတယ် .. ဝတ်ထုတိုင်းကို ပြနရြိုကတ်ဲ့ ရုပရြှငတ်ှကေ အောငမြှငတ်ာပဲ မဟုတလြား” (ထပမြံအားပေး၍ ပြောလိုကပြှီးနောကြ သိင်ျဂ ီထံမှ အကငွ့ကြို ကူးနသညေ့ြ ရှှပေိုးအိမ် ဦးရဲသူ ပုခုံးအား သူမပုခုံးနှင့ြ ခပသ်ာသာတိုကလြိုကသ်ည်)
“ဟုတပြါပြီ .. ရှှပေိုးအိမ် .. အားပေးတဲ့ စကားအတွကြ ကြေးဇူးပဲ” (အသံခွိုခွိုလေးနှင့ြ အားပေးသည့ြ ရှှပေိုးအိမကြှောင့ြ ဦးရဲသူ ရငထြဲ အနည်းငယ် အေးမှသှားပြီး သားဖြစ်သူအား တုံ့ပြနန်ကြအေတိုင်း နှစ်ယောကကြှား လကတ်န်းပေါတ်ငထြားသည့ြ သူမ၏ လကအြား သူ့လကန်ှင့ြ အပေါကြနေ အုပမြိုးကာ ဆုပကြိုငဖြစွည်ှဈလိုကသ်ည်)
“စကားအဖြစ် ပြောတာ မဟုတပြါဘူး ဆရာရယ် .. သမီးက တကယဆြိုလိုတာပါ”
ဦးရဲသူဘကကြို ကိုယလြေးအား မှီလိုကသ်လို လကန်ှဈဖကအြား ဆရာရဲ့ပေါငတ်ဈဖကပြေါြ အသာအုပတ်ငရြင်း ရှှပေိုးအိမ် ရင်းရင်းနှီးနှီးနှင့ြ တုံ့ပြနမြိပြနသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ ဦးရဲသူက သူမအား ဘာမှပြနမြပြောဘဲ မမှိတသ်ုနသ်ော မကြဝြန်းများနှင့သ်ာ မကြမြှနန်ောကကြနေ စိုကကြှည့န်သည်ေ။
“တကယတ်ော့ အခုလောလောဆယမြှာ ဆရာလိုအပန်တော ..”
“တောတ်ော့ ရှှပေိုးအိမ်”
စကားမဆုံးသေး ဖြတပြှောလိုကသ်ည့ြ ဦးရဲသူ အသံကြောင့ြ ရှှပေိုးအိမ် နှုတခြမ်းလေး ဆှံ့အသည့န်ှယ် တိတဆြိတသ်ှားရှာသည်။ နှုတခြမ်းလေးကို မသိမသာ စူ၍ မကြစြောင်းထိုးမညအြပြု ဦးရဲသူက မကြန်ှာအား ရုပရြှငပြိတကြားဘကြ လှည့သ်ှားသညကြို တွေ့ရသည်။ ကြည့်ရြတာ သူမကို စိတဆြိုးသှားတာလား မသိ။ ဦးရဲသူ ပေါငပြေါတ်ငထြားသည့ြ လကတ်ှကေို မသိမသာ ပြနရြုတလြိုကသ်ည်။ ထိုရောအခါ ရုပရြှငပြိတကြားကို စိုကကြှည့န်သညေ့ြ ဦးရဲသူအကြည့်ကြ သူမဆီ ပြနရြောကလြာသည်။
“ဆောရီး .. ရှှပေိုးအိမ် .. အဲဒီ စကားကို ခုရကပျိုင်း ကြားရတာ များတော့ .. ဆရာ့ စိတထြဲ ..”
“ရပါတယ် ဆရာ .. သမီးလည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့လို့ .. တကယဆြို လိုအပန်တောက ဆရာ မဟုတဘြဲ သမီးလို့တောင် ပြောရမလား မသိဘူး”
တွေးတွဆဆေ ငေးငေးငိုငင်ိုငန်ှင့ြ ပြောလိုကသ်ည့ြ စကားကြောင့ြ ရှှပေိုးအိမ်၏ မကြန်ှာလေးအား ကြည့်ရြင်း ဦးရဲသူ ငိုငကြသွှားသည်။ ဒီကောငမြလေး ဘာဖြစ်နတောလဲ။ ဒီလောကြ အသကင်ယင်ယလြေးနှင့ြ ဘာဖြစ်လို့ အပူသညတ်ဈယောကလြို ဖြစ်နရတောလဲ။ တဈခုခုကို ထပမြေးတော့မညဟြု ပါးစပကြို ဟလိုကပြမယေ့ြ ရှှပေိုးအိမ် မကြဝြန်းတွကေ ပြသနသညေ့ြ ရုပရြှငပြိတကြားပေါြ ရောကန်သညေ့အြတွကြ ဦးရဲသူ ဆကမြမေးဖြစ်တော့ပါ။ ရှှပေိုးအိမ် နည်းတူ ပိတကြားဘကသ်ို့ မကြန်ှာမူလိုကပြှီး ဇာတလြမ်းအား အာရုံစိုကကြာ ကြည့်န်လေိုကတ်ော့သည်။
ဇာတလြမ်းက ဒရမမြာ အခစွဇြာတလြမ်းမို့လို့လား မသိ၊ ပြသပြီးလို့ သိပမြကြာလိုကြ မင်းသား မင်းသမီး၏ အခစွခြန်းက တောတ်ောကြှမ်းကြမ်းပါလာသည်။ ငှိမ့င်ှိမ့င်ှောင်းငှောင်း တီးလုံးလေးကို နောကခြံထားပြီး အုံးစကရြာ မှေ့ရာထကတ်ှင် တဈဦးနှင့တ်ဈဦး ခစွပြှဲဝငန်ကြသေည့ြ မှငကြှင်းကြောင့ြ ဦးရဲသူ စိတတ်ှေ တဈမွိုးဖြစ်လာရသည်။ မလုံမလဲနှင့ြ မကြလြုံးကို အသာစွေ၍ ရှှပေိုးအိမကြို ကြည့်မြိတော့ သူမမကြန်ှာလေးက ပိတကြားကိုသာ ကြည့်န်သညေကြို တွေ့ရသည်။ ဒီကောငမြလေး ချောတာတော့ တောတ်ောခြွောတာပဲ .. ရှှပေိုးအိမရြဲ့အလှအား အသိအမှတပြှုသလို တွေးမိလိုကသ်ည့အြတွေးကြောင့ြ ရငထြဲတွင် ကတုနကြရီ ဖြစ်သှားရှာသည်။ ဒီလိုဆကတ်ှေးလို့ မဖြစ်ဆိုပြီး အကြည့်ကြို မကြန်ှာကလှှဲ၍ အောကဘြကသ်ို့ ရှှေ့လိုကမြိရာ ပို၍ ကတုနကြရီ ဖြစ်လာရသည်။
ရှှပေိုးအိမသ်ည် ရညရြှယခြကြမြရှိဘဲ အိမကြထွကလြာသညမြို့ ထူးထူးထွထွေေ ဝတလြာသညမြဟုတဘြဲ ခပရြိုးရိုး ခညွသ်ားဂါဝနလြေးကိုသာ ဝတဆြငလြာခဲ့သည်။ ဂါဝနကြ အပေါအြောကြ တဆကတ်ည်းဖြစ်သည့အြပြင် လကပြှတအြမွိုးအစား။ ဗှီရှိတပြုံ ဖောကထြားသည့ြ ရငန်ရောကလည်း ခပဟြိုကဟြိုကမြို့ ရငသ်ားမို့မို့တွေ၏ အပေါပျိုင်းက မှငန်ရသေည်။ ရှှပေိုးအိမသ်ည် ခပသ်ှယသ်ှယ် မိန်းကလေးမို့ တငတ်ှေ၊ ရငတ်ှေ သိပအြထွားစားကြီး မဟုတ်။ သို့သောြ သူ့နရောနှင့သ်ူ ကြည့်ကြောင်းသည့ြ အခွိုးအစားကို ပိုငဆြိုငထြားသူတော့ ဖြစ်ပါသည်။ အခုတော့ ထိုကြည့်ကြောင်းသည့ြ အရာတွထေဲမှ လပဖြဆြင်း (love scene) အရှိနန်ှင့ြ နိမ့ခြညွမြှင့ခြညွြ ဖြစ်နသေော ရငန်ှဈမှှာထံ ဦးရဲသူ အကြည့်ရြောကန်သည်ေ။
“တကယတ်ော့” (စိတထြဲ တဈမွိုးဖြစ်လာသညမြို့ ဦးရဲသူ စကားစလိုကရြာ ရုပရြှငဇြာတလြမ်းအား ငေးနသေူ ရှှပေိုးအိမ် သူ့ဘကသ်ို့ လှည့ကြှည့သ်ည်)
“ဆရာလည်း မင်းပြောတဲ့အရာကို လိုအပန်တော သိနခေဲ့တယ်”
“တကယ် … သမီးက ဆရာဘာလိုအပန်မှန်ေး ပြောမယလြို့ ထငန်တောလဲ .. တကယတ်မ်း ဆရာလိုနတော”
ခပပြှုံးပြုံး အမူအရာလေးနှင့ြ စကားတဈလုံးချင်ြး ပြောနသညေ့ြ ရှှပေိုးအိမ်၊ ရုတတ်ရကဆြိုသလို ဆရာဦးရဲသူက သူမ နှုတခြမ်းတွအေား ရှေ့တိုး၍ ငုံနမ်းလိုကသ်ညကြို ခံလိုကရြသည်။ အမှုမဲ့အမှတမြဲ့မို့ သူမ ဘယလြိုတုံ့ပြနရြမှန်း မသိ။ လကန်ှင့တ်ောင် ယောငဖြယ်၍ မတွန်းမိ။ ဦးရဲသူက ထိုအခကြကြို အပြည့အြဝ အသုံးခပြှီး ရှှပေိုးအိမရြဲ့နှုတခြမ်းသေးသေး ဖူးဖူးလေးကို အားရပါးရ ငုံကာနမ်းစုပသ်ည်။ ပြှတခြနဲ မှညအြောင် နမ်းစုပပြှီးလောကြ ကိုယကြို့ယို့ကာ နောကပြှနဆြုတသ်ည်။
“ဆရာ .. ဒါ .. ဒါ !!”
ကြိန်းစပစြပလြေး ဖြစ်သှားသည့ြ နှုတခြမ်းပါးလေးအား လကခြုံလေးနှင့ြ ပြတကြှည့ရြင်း အံ့သှသည့ြ မကြဝြန်းတွနှငေ့ြ ရှှပေိုးအိမ် ဦးရဲသူအား မေးခွန်းထုတမြိသည်။ သို့သောြ ဦးရဲသူက ရှှပေိုးအိမအြား အဖြတဈေစုံတဈရာ ထုတဖြောြ၍ ပြောမနပေါ။ နောကထြပတ်ဈခါ သူ့မကြန်ှာက ရှှပေိုးအိမရြှိရာသို့ တိုးကပသ်ှားပြီး နှုတခြမ်းပါးလေးအား ဖိနမ်းလိုကပြှနသ်ည်။
ရှှပေိုးအိမ် မကြလြုံးတွပြောဝသှေားမတ် ခံစားရပြီး ရငထြဲတွင် တဒိန်းဒိန်းနှင့ြ လှိုကခြုနသ်ည်။ ပြင်းထနန်ှေးထွေးသည့ြ ဦးရဲသူရဲ့အနမ်းများကြောင့ြ သူမကိုယသ်ည် လွှပစြဈလှိုင်းနှင့ြ တွေ့ထိလိုကသ်ည့န်ှယ် ကငွခြနဲ ရှိန်းခနဲ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ နှုတခြမ်းများထံမှ တဆင့ြ တကိုယလြုံးရှိ အားအငမြွား ဆရာ့ထံသို့ စီးဝငသ်ှားသလို ခံစားရသည်။ အသည်းတွေ၊ အူတွေ၊ ကြောကကြပတ်ှေ ပါးစပထြဲကနေ စုပယ်ူသှားသလား မသိ။
နှုတခြမ်းများကို မလှတတ်မ်း စုပယ်ူထားရင်း ဦးရဲသူ လကကြ ရှှပေိုးအိမရြဲ့ဂါဝနအြောကခြှလေေးထဲ တိုးဝငသ်ှားသည်။ အနမ်းခံရမှုကို ရုန်းဖယဖြို့ မေ့နပမေယေ့ြ သူမ၏ အဓိကနရောထံသို့ ဆရာ့လကြ တိုးဝငလြာသညကြိုတော့ ရှှပေိုးအိမ် သတိပြုမိသည်။ ဂါဝနအြောကကြို ရောကလြာသည့ြ လကအြား အတင်းပင် တွန်းထုတသ်ည်။ သို့သောြ ဦးရဲသူလကကြ တဈလှမ်းဦးနသညေမြို့ လှယတ်ော့မလှယ်။ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ဖြစ်လာသည့ြ ပငတ်ီအောကကြ အဖုတလြေးနှင့ြ မထိအောငသ်ာ တားထားနိုငသ်ည်။
လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ တွန်းကနကြာထားရင်း မကြန်ှာကို အတင်းဖယရြုန်းလိုကသ်ဖြင့ြ ဆရာ့နှုတခြမ်းက သူမထံမှ ကြာသှား၏။ ပေါငကြှားသို့ အတင်းတွန်းနသညေ့ြ ဦးရဲသူရဲ့လကလြည်း ထိုခနတွင် ရပတ်န့သ်ည်။ အသကကြို ပြင်းပြင်း ရှူရင်း တဈဦးနှင့တ်ဈဦး မမှိတမြသုနသ်ော မကြဝြန်းများဖြင့ြ စိုကကြှည့ဖြစ်သည်။ ဦးရဲသူရဲ့မကြဝြန်းတွကေ အဓိပျပါယတ်ဈမွိုးကို ဖောဆြောငန်ပြေီး၊ ထိုအဓိပျပါယကြို ရှှပေိုးအိမ် နားလညသ်လို ခံစားလိုကရြသည်။
“ဆရာ ..”
အမြဲတမ်း ခေါန်ကြဖြေဈသည့ြ အသုံးအနှုန်းနှင့ြ သူ့ကို ခေါလြိုကပြမယေ့ြ ထိုအခေါအြဝေါသ်ည် အခုတော့ သူမတို့နှစ်ယောကအြတွကြ တာဝေးပြေးပြဲတဈခုကို အခကြပြှဖြင့လြှဈလိုကသ်ည့ြ အသံနှင့ြ ဆငတ်ူနသည်ေ။ ရှေ့ကို ပျိုငတ်ူ တိုးလာကြသည့ြ ရှှပေိုးအိမန်ှင့ြ ဦးရဲသူတို့ မကြန်ှာများသည် လမ်းခုလတတ်ှင် နှုတခြမ်းချင်ြး ထိတွေ့မှုနှင့ြ ပေါင်းစုံသှားသည်။
သူ့ကြောပြငအြား သိုင်းဖကလြာသည့ြ လကအြစုံကြောင့ြ ဦးရဲသူလကကြ ရှေ့တိုး၍ ရသှားသည်။ အရငဆြုံး ပငတ်ီအောကကြ ခပဖြောင်းဖောင်း အရာလေးနှင့တ်ှေ့သည်။ ပူနှေးကာ စိုထိုင်းထိုင်းဖြစ်နသည်ေ။ လကခြွောင်းလေးတွကေို နရောခပြှီး လကခြလယန်ှင့ြ အကြောင်းလေးနရောကို စမ်းသည်။ ပငတ်ီသားက ခပပြါးပါးမို့ အဖုတကြို တိုကရြိုကကြိုငန်ရသေညန်ှင့ြ မခွား။ အကြဲကြောင်းလေးတလွှောကြ လကခြလယကြို လွှောတိုကကြာ ကုတလြိုကရြင်း အစိလေးကိုစမ်းကာ ဖိပြတလြိုကသ်ည်။
နှုတခြမ်းချင်ြး ပူးကပန်သညေ့ြ ရှှပေိုးအိမ် ပါးစပထြဲမှ တဈခုခုကို အောည်ည်းသည့အြသံ ထွကလြာသည်။ အကြားမလပ် ထိကပန်သညေ့ြ နှုတခြမ်းအစုံကြောင့ြ အသံက ဘာမှန်းမသိလိုကဘြဲ ဦးရဲသူ ပါးစပထြဲမှာ လလေုံးတဈခု အဖြစ် ပြောကကြှယသ်ှားသည်။ ကောငမြလေး ဖီလငတ်ကသ်ှားသညဆြိုတာ ရိပမြိသည့ြ ဦးရဲသူ လကခြွောင်းလေးနှင့ြ ထပ်၍ ပြတသ်ည်။ ရှှပေိုးအိမရြဲ့ ပေါငတ်နမြွား ပိုပိုကားကား ထွကသ်ှားသလို၊ သူ့လကခြွောင်းထိပန်ှင့ြ ထိစပန်သညေ့ြ ပငတ်ီစသညလြည်း အရညတ်ှပေို၍ပို၍ စိုလိုကလြာလသည်ေ။
ရုပရြှငရြုံနှင့ြ အနီးဆုံးဖြစ်သည့ြ တည်းခိုခန်းတဈခုဆီသို့ အရောကတ်ှင် ဦးရဲသူနှင့ြ ရှှပေိုးအိမရြဲ့ အခစွဒြီဂရီက တောတ်ောမြှင့တ်ကန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ တည်းခိုခန်းတံခါးကို သော့ထိုးထည့ကြာ ဖြင့ပြှီးသညန်ှင့ြ နှစ်ယောကသ်ား ဘယသ်ူက ဘယသ်ူ့ကို ဦးဆောင်၍ ခေါသ်ှားသည် မသိ။ အခန်းအလယရြှိ နှစ်ယောကအြိပ် မို့ရာကြီးပေါသ်ို့ ဖကလြကြသ်ား ပစ်ကသွှားသည်။ ရှှပေိုးအိမကြ အောကတ်ှငပြကလြကြ၊ ဦးရဲသူက အပေါမြှ မှောကလြကြြ ..
“ဆရာ အဝတတ်ှေ ခွှတ် ..”
“မင်းလဲ ခွှတလြေ”
မနကအြိမကြ ထွကလြာကတည်းက နှစ်ယောကစြလုံး အထူးတလည် ဝတစြားလာတာမဟုတသ်ဖြင့ြ စကျကန့ပျိုင်းအတွင်း သူတို့အသီးသီး ဗလာကငွြးသှားကြသည်။ ထို့နောကတ်ှင် တဈယောကရြဲ့ကိုယကြို တဈယောကြ တပမြကသ်ော အကြည့်မြွားဖြင့ြ ခတ်ေတခဏစိုကကြှည့န်ကြသေည်။
ဦးရဲသူရဲ့အကြည့်ကြ ကြီးမားသည် မဟုတသ်ောလြည်း မို့ဝန်းနသညေ့ြ ရငသ်ားဖြေးဖြေးများ၊ ခကြန်ကန်ကကြလေး ရှိနသညေ့ြ ဗိုကသ်ားခပြခြပြလြေးနှင့ြ၊ တွိဂံပုံသဏျဌာနရြှိ အမှှေးမဲမဲစုလေးရဲ့အောကဖြကရြှိ ခစွစြရာအကြဲကြောင်းလေး။ ဒီနရောတွမှော ကကြစြားနသည်ေ။ ရှှပေိုးအိမကြ ပကလြကအြိပန်ပမေယေ့ြ ပေါငတ်နမြွားကို စေ့ကာထားသညမြို့ အဖုတဝြလေးကိုတော့ သချောမမှငရြပေ။ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် လှပချောမောသည့ြ မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ပကတိ ကိုယလြုံးဆိုတာ ဦးရဲသူလိုအရှယရြှိ ယောကြြားကြီးတဈယောကအြတွကတ်ော့ ရမျမကကြှှဖြယရြာ ဆှဲဆောငန်ိုငသ်ော မှငကြှင်းပင်။ ပေါငကြှားရှိ ဖြားဖကတ်ောကြ ဘာမှ မလုပရြဘဲ အလိုလို ထောငမြတလြာသည်။
ရှှပေိုးအိမရြဲ့အကြည့်ကြ သူမခါးစပန်ားတွင် ထိုငကြာနသညေ့ြ ဦးရဲသူရဲ့တကိုယလြုံးကို ခွုံငုံကာ ကြည့်မြိနသည်ေ။ အသကကြှီးပမယေ့ြ ဦးရဲသူသည် မပကြစြီးသေး။ အဆီပိုရယလြို့ ထငထြငရြှားရှား မရှိသေး။ ရငအြုပတ်ှကေ မို့မောကန်သည်ေ။ ဗိုကကြတော့ အနည်းငယစြူချင်သ်လို ဖြစ်သောလြည်း သိသိသာသာကြီး ထွကန်တောတော့ မဟုတ်။ ထို့ထကပျို၍ သူမ မကြလြုံးတွကေို ဖမ်းစားထားသည့ကြ လီးမှှေးမဲမဲများအောကမြှ ရှညလြမွော အချောင်းကြီး။ နည်းတာကြီးမဟုတ်။ သိင်ျဂ ီပြောတဲ့ အရေးကြီးတာ ကြီးတာဟုတဆြိုသည့ြ စကားကို ပြနသ်တိရသည်။ ရငတ်ှတဒေိန်းဒိန်းခုနကြာ နှုတခြမ်းတွေ ချောကလြာသလို ဖြစ်သည်။ လွှာလေးထုတကြာ သပမြိသည်။
“အမေ့ .. အို့ .. ဆရာ”
အခွိုးကလွှပသည့ြ ရှှပေိုးအိမကြိုယလြုံးလေးအား စိုကကြှည့န်စဉြေ၊ ကောငမြလေးက အပေါန်ှုတခြမ်းလေးကို လွှာဖြင့ြ သပပြှလိုကရြာ ဦးရဲသူ စိတတ်ှပေေါကကြှဲထွကသ်ှားရသည်။ အပေါကြနေ ဒိုကဗြငပြဈကာ ထိုးခလွိုကပြှီး နှုတခြမ်းသေးသေးဖူးဖူးလေးအား ဖိကပကြာ နမ်းပစ်သည်။ လေးငါးခကြလြောကြ အားပါပါ စုပန်မ်းပြီး လွှာကြီးကို ထုတကြာ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့တလွှောကြ လကြရြင်း အောကသ်ို့ ဆင်းလာသည်။
“ဆရာ … ယားတယ် … အို .. ယားတယ် … အင်”
ရငည်ှှန့သ်ား ဖြူဖြူဝင်းဝင်းများအား လွှာနှင့ထြိုးဆှပြီးနောကြ မကြန်ှာကို ညာဘကခြှမ်းသို့ အရငရြှှေ့ကာ နီရဲနသညေ့ြ နို့သီလေးကို ငုံစုပသ်ည်။ အသီးအဖုလေးက ပါးစပထြဲသို့ ဝငကြာပြောကသ်ှားသလို နို့ကြင်းဝိုင်းနရောလေးကပါ ပါးစပန်ှင့ဖြိကပထြားခွင်း ခံရသည်။ ရှှပေိုးအိမ် ကိုယလြေးလုံး ထွန့ထြှန့လြူးပြီး လကန်ှဈဖကကြ ဦးရဲသူရဲ့ဆံပငမြွားကို လာဆုတကြိုငသ်ည်။ ရီဝဝနှေငေ့ြ ငုံ့ကြည့်န်သညေ့ြ ရှှပေိုးအိမရြဲ့မကြဝြန်းများကို မကြလြုံးလှနကြာ ကြည့်ရြင်း လှတန်သညေ့ြ တခွားရငစြိုငသ်ီးလေးကို လကန်ှင့ခြွကော ဆော့ပေးလိုကသ်ည်။
“အာ့ .. ဆရာ”
မကြန်ှာလေးနီရဲကာ အခစွခြိုးတွေ ပြံနသလေို ဖြစ်သည့ြ ရှှပေိုးအိမပြုံစံက တဈစုံတဈခုကို အလှနအြမင်း တောင့တ်နဟန်ေ ပေါကသ်ည်။ ဦးရဲသူ နို့သီးများပေါတ်ှင် အခွိနဖြှုန်းမနေ။ ထပမြံ၍ နှိုးဆှဖို့က နောကဆြုံးတဈခုသာ ကနွတ်ော့သဖြင့ြ လွှာကြီးကို ဗိုကသ်ားပြငတ်လွှောကြ ပြတဆြှဲ၍ အောကဘြကသ်ို့ ဆင်းသှားသည်။
“ဆရာ .. မ .. မလုပန်ဲ့”
သူမကို ဘာလုပပြေးတော့မညဆြိုတာ သိနသညေမြို့ ရှှပေိုးအိမ် ပါးစပကြနေ မတငမြကြ တားမိသည်။ သို့သောြ ဦးရဲသူ သူမပေါငန်ှဈဖကအြား ကားထုတလြိုကပြှီး အဖုတပြေါတ်ှင် မကြန်ှာအပလြိုကသ်ောအခါ ထိုအတွေးက သူမစိတကြူးထဲမှာ ရှိမနတေော့ပါ။ အထူးသဖြင့ြ အကြဲကြောင်းလေး တလွှောကြ လွှာကို အပြားလိုကထြားပြီး လကြပြေးလိုကသ်ည့အြခွိနတ်ှင် ရှှပေိုးအိမတ်ဈယောကြ တိမတ်ှပေေါြ ပြေးတကသ်ှားသလို ခံစားရသည်။ တအင်းအင်းနှင့ြ ညည်းညူရင်း ဦးရဲသူ ခေါင်းကို ကိုငထြားပေးယုံသာ တတန်ိုငတ်ော့သည်။
သဈလှငလြတဆြတသ်ည့ြ အနံ့ကြောင့ြ ဦးရဲသူ ရှှပေိုးအိမရြဲ့အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးကို စိမပြှနပြေေ လကြန်လေိုကသ်ည်။ ရိုးရိုးတန်းတန်း လကြန်ရောမှ အားမရသည့န်ှယ် ခံစားရသောအခါ တငပြါးလုံးလုံးလေးတွအေောကြ လကကြိုထိုးသှင်း၊ ပင့တ်ငမြရင်း အဖုတဝြလေးနှင့ြ ပါးစပ် မလှတတ်မ်းထိကာ လကြသ်ည်။ လွှာကို တတန်ိုငသ်မွှ ခွှနအြောငလြုပပြှီး အဝနီတာရဲလေးသို့ ထိုးထည့လြိုကသ်ည့ြ အခွိနတ်ှင် ရှှပေိုးအိမကြိုယလြုံးလေး ထွန့ထြှန့လြူးသှားရှာသည်။
“ဆရာ … တောပြှီ … ဆကြ မလကြန်ဲ့တော့ .. သမီးကို လုပပြေးတော့”
“အိုကေ .. ဒီအတိုင်းပဲ စမယန်ောြ ..”
“ဟုတ် .. ဆရာ .. ဖြေးဖြေးတော့ လုပန်ောြ”
ဒီစကားက ဟနကြို့ဖို့ဆိုပြီး မူပြီးပြောသည် စကားမဟုတ်။ ဆရာဦးရဲသူရဲ့ပစ်စည်းက တကယကြို စံခွိနမြီဆိုတာ မာကြောကြီးထွားနသညေ့ြ လီးကြီးကို မှငန်ရသေဖြင့ြ ရှှပေိုးအိမ် ကောင်းကောင်းသဘောပေါကမြိသည်။ ဒါကြီးဝငလြာလွှင် ဘယလြောကြ အရသာရှိမယမြှန်းလည်း မှန်းဆလို့ ရနရော၊ ခံချင်စြိတကြလည်း တအားဖြစ်နသည်ေ။ တတန်ိုငသ်လောကြ အဆငပြှအေောငဆြိုပြီး ပေါငတ်နန်ှဈချောင်းကို ၁၈ဝဒီဂရီနီးပါး ဖြစ်အောင် ကားပေးလိုကသ်ည်။
ခပဟြဟဖြစ်သှားသည့ြ ပန်းနုရောင် အဝိုင်းပေါကလြေးနရောတွင် ဦးရဲသူ အကအွန နရောယူသည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ လီးဒဈပြဲကြီးကို ထောကကြာ ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။ အီး .. အာ ဆိုသည့ြ ညည်းသံနှင့အြတူ ရှှပေိုးအိမ် မကြန်ှာလေးက မဲ့တဲ့တဲ့ ဖြစ်သည်။ လကန်ှဈဖကန်ှင့လြည်း ဦးရဲသူရဲ့ဗိုကသ်ားတွကေို လာထောကသ်ည်။ ဦးရဲသူ ခနနားလိုကရြင်း ရှှပေိုးအိမအြား ကြည့်ကြာ အားပေးစကားပြောသည်။
“လကတ်ှကေို ပေါငတ်နတ်ှပေဲ ထိန်းကိုငထြား .. ဆရာ ဖြေးဖြေးပဲ သှင်းမှာ”
“အင်း .. တကယန်ောြ .. ဆရာ .. ဆရာ့ဟာက အကြီးကြီးမို့”
ဒီစကားက ဦးရဲသူအဖို့ ကြားရတာ သိပမြဆန်းပမယေ့ြ ရှှပေိုးအိမထြံမှ ကြားရခွင်းက ရငထြဲတွင် လှိုကခြုန်၍သှားသည်။ ထိုခံစားခကြရြဲ့နောကဆြကတ်ှဲ အနနေဲ့ အဖုတကြဉွြးကဉွြးလေးထဲ ရောကန်ပြေီဖြစ်သည့ြ လီးဒဈကြီးကို ရှေ့တိုးအောင် ထပထြိုးထည့မြိသည်။ တင်းရင်းနသညေ့ြ လမ်းကြောင်းလေးထဲ အတွင်းသား အိအိလေးတွကေို ပြတတ်ိုကပြှီး တိုးဝငပြှနသ်ည်။ ရှှပေိုးအိမ် မကြန်ှာလေးက ထပမြံ၍ မဲ့သှားသည်။ သို့သောြ နာတယ်၊ ကငွတ်ယတ်ှတေော့ ဘာမှ မပြောပါ။ မပြောသည့အြပြင် မကြလြုံးလေးများ မှိတကြာကသွှားသညကြို တွေ့ရသည်။ ဦးရဲသူ အခွိနယ်ူကာ တဖြေးဖြေးခွင်း လီးကို ဆကသ်ှင်းသည်။ ထိစပန်သညေ့ြ လိငအြင်ျဂါများထံမှ တငှိမ့င်ှိမ့န်ှင့ြ ဖြစ်တညလြာသည့ြ အရသာက နှစ်ဦးစလုံးကို တစစတိုးကာ လှှမ်းမိုးစပြုသည်။
“အဆငပြှလေား .. ရှှပေိုးအိမ်”
“ပြတယ်ေ .. ဆရာ .. လုပ် .. လုပတ်ော့”
“ဘာလုပပြေးရမှာလဲ .. ရှှပေိုးအိမ်”
“အာ .. ဆရာကလဲ သိသားနဲ့ .. ဆောင့ြ ဆောင့ပြေးတော့လို့ ပြောတာ”
“ဒီလိုမွိုးလား”
စကားပြောနရင်ေး ပိုစကရြှငကြို ဦးရဲသူ ပြငလြိုကသ်ည်။ ဒိုကထြိုးသလိုမွိုး လူကို နလေိုကပြှီး လကန်ှဈဖကကြို ရှှပေိုးအိမ် ပုခုံးဘေးတဈဖကတ်ဈခကြတ်ှင် သချောထောကသ်ည်။ ခွဖြေားတွကေိုမူ ရမှေုပမြှေ့ရာအား ကနထြားလိုကပြှီး လီးအား ဆတခြနဲဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ည်။ အားပါလှသည့ြ ဆောင့ခြကြမြို့ ရှှပေိုးအိမရြဲ့တငပြါးလေးတွေ ရမှေုပမြှေ့ရာနှင့အြတူ အထဲသို့ မှုပဝြငသ်ည်။
“အာပါးပါး … ထိ .. ထိတယ် ဆရာ”
ရှှပေိုးအိမတ်ဈယောကြ အသံကုနကြို အောကြာညည်းမိသည်။ တခွားအခန်းတွမှော လူရှိနလွှင်ေ သူမရဲ့အောည်ည်းသံတွကေို ကောင်းကောင်းကြားရမှာ ဖြစ်သည်။ သို့သောြ လတတ်လော အခွိနတ်ှင် သူမ ဒါတွကေို ထည့တ်ှကမြနနေိုငအြား။ ရငထြဲရှိ အသည်းဆိုငမြွားသို့ ရောကလြာသည့န်ှယ် ထိုးခွဲဝငလြာသည့ြ လီးတနကြှီးက ပေးသည့အြတွေ့က သူမကို အရူးအမူး ဖမ်းစားထားသည်။ ဦးရဲသူ ပြောသည့အြတိုင်း ပေါငတ်နန်ှဈဖကကြို ထိန်းကိုငထြားရင်း ကော့ကာကော့ကာနှင့ြ တုံ့ပြနမြိသည်။
ဦးရဲသူရဲ့လီးတနကြှီးသည် ညောငစြေးကသွလို ဖြူဖြူအရညတ်ှေ စိုရှှဲနသေော အဖုတလြမ်းကြောင်း တလွှောကြ တရှိနထြိုးပင် ဝငထြှကန်သည်ေ။ ဆောင့ခြကြတ်ိုင်း ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းတွင် တဖတဖြတဆြိုသော အသံနှင့ြ စပရိနမြို့ရာရဲ့တကြှိကြှိဆိုသော အသံက ကပလြကြလြိုကပြါနသည်ေ။ ဦးရဲသူ ခေါင်းကိုမော့ကာ မကြလြုံးစုံမှိတ်၍ အံကိုတင်းတင်းကြိတထြားသည်။ မည်းမှောငန်သညေ့ြ အမှငအြာရုံတွင် ရောငစြဉလြှိုင်းတွေ လင်းလာသလို ခံစားရသည်။
“ဆရာ .. ဆရာ … သ .. သမီး … ထွကျ …”
“ပြီး …. ပြီး … ပြီးပြီ … အား”
ထူးကဲလှန်းလှသည့ြ အရသာကို နှစ်ယောကစြလုံး အတူတကြခံစားရင်း တဈခွိနတ်ည်း တဈပျိုငတ်ည်းမှာ အတူတူပြီးသှားကြသည်။ အနှစ်နှစ်အလလက ပိတဆြို့ထားသည့ြ ရှနပြိနပြုလင်းတဈလုံးကို အဖုံးဖြင့ထြုတလြိုကသ်ညန်ှင့ြ အရညတ်ှေ အပျိုငအြဆိုင် ပန်းထွကသ်ည်။ ဦးရဲသူ တကိုယလြုံး ပူထူရှိန်းဖိန်းပြီး အဖုတထြဲ အဆုံးထိဝငန်သညေ့ြ လီးတနကြှီးက တစဈစဈနှင့ြ လှုပခြါနသည်ေ။ ဦးရဲသူ နည်းတူ ရှှပေိုးအိမသ်ညလြည်း တကိုယလြုံး လှိုကဖြိုရငမြောစွာ တုနခြါနပြေီး အဖုတကြ ရှုံ့ပြရှုံ့ပြဖြစ်ကာ အရညတ်ှေ ထွကသ်ည်။
ဇာတလြမ်းဆကရြေးလို့မရခွင်းကြောင့ြ မိမိတို့ကိုယထြဲတွင် လှောငပြိတန်သလေို ဖြစ်တညန်သေောခံစားခကြအြား ဖြင့ဟြကာ ထုတလြိုကသ်ည့န်ှင့ြ သူတို့တွေ ခံစားမိကြသည်။ အဖုတမြှောင်း ကဉွြးကဉွြးကလေးသည် အဆုံးသတတ်ှင် နှစ်ဦးပေါင်း အရညမြွားကို လကမြခံနိုငတ်ော့ပါ။ အဝလေးကို လီးလုံးပတကြ တင်းကပြစြှာ ပိတဆြို့ထားပမယေ့ြ အကြခွေမှတေဆင့ြ အပြငဘြကသ်ို့ ဖြည်းညင်းစွာ စိမ့ကြနွလသေည်ေ။
စောစောစီးစီး ဘယသ်ူမှ မရောကခြင် မီးဖိုဆောငသ်ို့ ရောကကြာ ပြငဆြငန်သညေ့ြ ရဲဝယေံ၊ အပေါကဝြမှ လူရိပကြှောင့ြ ဂေါဖြီကို လှီးဖို့ လုပန်ရောမှ လှည့ကြှည့သ်ည်။ ကြည့်လြိုကမြိပြီးမှ ဘယသ်ူဆိုတာ သိလိုကလြို့ သူ့မကြန်ှာက ခပတ်ညတ်ည် ဖြစ်သှားသည်။
“ရော့ .. ဒီစာရင်းထဲမှာ ပါတဲ့ ingredients တွေ အားလုံး မနကဖြှနအြတွကြ အသင့ြ ဖြစ်နပစေေ .. နားလညလြား”
ဆရာမကြီး လသေံနှင့ြ ပြောကာ သူ့လကထြဲ စာရှကတ်ှေ ထိုးပေးပြီးနောကြ လဲ့ယမင်း မီးဖိုဆောငမြှ လှည့ထြှကမြညပြှုသည်။ စကပတ်ိုတိုလေး ဝတထြားသည့ြ လဲ့ယမင်းအား ရဲဝယေံ သောကမြှငကြပသ်ည့စြိတကြှောင့ြ လိုကကြှည့မြနမေိပါ။ အဖေိုးစာရှကတ်ှပေေါမြှာ ရေးထားသည့ြ ဟင်းသီးဟင်းရှကြ စာရင်းကို ဖတန်လေိုကသ်ည်။
“ဟင် .. ဒါတွကေ ဆရာမရဲ့စာအုပအြဟောင်းထဲက ခကြန်ည်းပြုတန်ည်းတွမှော သုံးတဲ့ စာရင်းပဲ”
ရဲဝယေံ စကားကြောင့ြ လှည့ထြှကသ်ှားတော့မလို ဖြစ်နသညေ့ြ လဲ့ယမင်း ဦးတညခြကြြ ပြောင်းသှားပြီး၊ သူ့အနားကို ဆှေ့ခနဲ ရောကလြာသည်။ ရဲဝယေံ ရှေ့ရှိ စားပြဲတွင် တငထြားသည့ြ ခရမ်းသီး တဈလုံးကို ကောကကြိုငပြှီး ခေါင်းကို လှမ်းထုမည် ပြုသည်။
“နင် ဘာပြောတယ် .. နင့ြ အဆင့န်ဲ့ ဆရာမရဲ့ဟင်းခကြန်ည်းကို ဝဖနေစြရာလား”
“အာ .. ဝဖနေတ်ာ မဟုတဘြူး .. ဒါပမယေ့ြ ဒီနည်းတွကေ အနည်းဆုံး လေးငါးနှစ် ရှိနပြေီလေ .. နပေါဦး .. နငကြ ကိုယသ်နရြာသနရြာ ကိုငထြားတာလား”
“ခွေးကောင် .. နငကြများ”
ခံပကန်ကြေ ထုံးစံအတိုင်း အနိုငပျိုင်းပြောလိုကတ်ော့ ခရမ်းသီး ကိုငထြားသူ လဲ့ယမင်း ဆှေ့ဆှေ့ခုနသ်ှားသည်။ ရဲဝယေံ၏ မမှီသည့ခြေါင်းကို ခရမ်းသီးနှင့ထြုဖို့ ခွဖြေားကို အစွမ်းကုန် ထောကလြိုကသ်ည်။
“အတိအကြ ပြောရမယဆြို ငါးနှစ်ပဲ”
ရုတတ်ရကဆြိုသလို တံခါးဝမှ ပေါလြာသည့ြ အသံကြောင့ြ လဲ့ယမင်း ကိုယဟြနလြေးပကြပြှီး လဲကမွလိုတောင် ဖြစ်သည်။ ခရမ်းသီးကို ကမန်းကတမ်း စားပြဲပေါပြဈတငလြိုကရြပြီး စားဖိုဆောငထြဲ ဝငလြာသူ ဒေါစြိုးသူဇာအား အရိုအသေ ပေးမိသည်။ သို့သောြ ဒေါစြိုးသူဇာက သူမကို ရှိသညဟြုတောင် သတိမထား။ ရဲဝယေံကို ကြည့်ြ၍သာ လွှောကလြာရင်း တဈခွန်းချင်ြး ပြောနသည်ေ။
“ဒီနည်းကို ပထမဦးဆုံး စတငဖြောပြှခဲ့တာ xxx ခုနှစ်မှာ စားဖိုမှုးတွေ စုပေါင်းထုတခြဲ့တဲ့ စာအုပထြဲမှာ .. တို့နာမညန်ဲ့ အဲဒီထဲမှာ ဟင်းခကြန်ည်း ဆယမြွိုးကို ရေးခဲ့တယ် .. ဟုတတ်ယ် မှတလြား”
“ဟုတပြါတယ် .. ဆရာမ” (ရဲဝယေံ မဝံ့မရဲ လသေံလေးနှင့ြ တုံ့ပြနရြှာသည်)
“တီဗှီပရိုဂရမအြတွကြ အသုံးပြုဖို့ ပေးထားတဲ့ ဟင်းခကြန်ည်းက အမြဲတမ်း အသဈဖြစ်နစရော မလိုပါဘူး .. အရေးကြီးတာက စောင့ကြှည့န်တေဲ့ ပရိတသ်တ်၊ ဟင်းခကြတ်ာကို စိတဝြငစြားတဲ့သူတွေ၊ အိမရြှငမြတွေ အလှယတ်ကူနဲ့ လိုကခြကြန်ိုငဖြို့လေ … ဒါပမယေ့ြ အသဈဖြစ်ရငတ်ော့ ကောင်းတယဆြိုတာတော့ ဆရာမ မငှင်းပါဘူး”
လသေံမှနမြှနန်ှင့ြ နည်းလမ်းကကြ ရှင်းပြနသညေ့ြ ဆရာမ ဒေါစြိုးသူဇာစကားကို ရဲဝယေံ ခေါင်းညိတကြာ ပြရင်း လေးလေးစားစား မှတသ်ားလိုကသ်ည်။ ဆရာမ ဒေါစြိုးသူဇာလို အဘကဘြကကြ ပြည့စြုံသည့ြ အမွိုးသမီး သူ့ဖြင့ြ တခွားမှာ မှငကြိုမမှငဘြူးခဲ့ပါ။ ဝနထြမ်းတွကေို ဆကဆြံရာတွင် သမာသမတကြသွလို၊ သဘောထားပြည့ဝြစွာဖြင့ြ ကြပကြဲနိုငသ်ညမြှာလည်း သူ့လကတ်ှေ့ပင်။ ဒီထကပျိုပြီး သူ့စိတကြူးတွကေို တခါတခါ ဖမ်းစားထားသညကြ အရှယရြောကြ မိန်းမကြီးတဈယောကရြဲ့ ကကြသ်ရရှေိမှုနှင့အြတူ တောင့တ်င်းပြည့ဖြှိုးသည့ြ ကိုယလြုံး။ ခပသ်ှယသ်ှယခြါးလေး၍ အပေါဘြကန်ှင့အြောကတ်ှင် အခွိုးကကြ ရှိလှသည့ြ ဖောင်းကြှသော ရငန်ှဈမှှာ၊ ကြီးမားဝိုင်းစွင့သ်ော တငသ်ားနှစ်ဖကြ။ သူ့ဘေးနားက ဟိုမရောကြ ဒီမရောကြ လဲ့ယမင်းနှင့တ်ော့ ဆီနှင့ရြေ ပင် ..။
“သူက တီဗှီပရိုဂရမတ်ှေ ဘာတွေ သချောမသိသေးလို့ လွှောကမြေးနတောပါ ဆရာမ .. ကမွ ကောင်းကောင်းကြီး ဆုံးမ”
“မလိုဘူး လဲ့ယမင်း .. မေးခွန်းဆိုတာ လိုအပရြင် မေးရတာပဲ … မင်းသာလွှင် ဘာမေးခွန်းမှ မမေးဘူးတာ .. အဲဒါကိုသာ မင်းပြငန်ိုငအြောင် ကြိုးစား”
လသေံတင်းတင်းနှင့ြ ပြောကာ လှည့ထြှကသ်ှားသည့ြ ဒေါစြိုးသူဇာကြောင့ြ လဲ့ယမင်း မကြန်ှာလေး ကြကခြနဲ ပကြသ်ှားရှာသည်။ ဆရာမထံမှာ အလုပဝြငခြဲ့သည့ြ လေးနှစ်တာ ကာလပတလြုံး သူမကို ဒါပထမဦးဆုံး အကြိမအြဖြစ် တင်းမာစွာ အပြောခံရခွင်း ဖြစ်သည်။ ဒါ . ဟိုကောင့ကြှောင့ြ .. ။
တင်းပြောငန်သညေ့ြ အနကရြောင် စကပကြပြအြောကမြှ ဘယည်ာယိမ်းခါသှားသည့ြ တငသ်ားဖြိုးဖြိုးတွကေို လိုကလြံငေးနမှေုကြောင့ြ လဲ့ယမင်းက စားပြဲပေါရြှိ ခရမ်းသီးအား ပြနလြည်၍ ကောကယ်ူလိုကသ်ညကြို ရဲဝယေံ မမှငလြိုကပြါ။ သူမထံမှာ အာရုံမရှိဘဲ ဆရာမအား လိုကင်ေးနသညေ့ြ ရဲဝယေံအား လဲ့ယမင်း တောတ်ောြ ခဉွသ်ှားသည်။ ခွဖြေားကို ထောကန်ိုငသ်မွှထောကပြှီး ခရမ်းသီးနှင့ြ ရဲဝယေံခေါင်းအား ထုထည့လြိုကသ်ည်။
“ဟ .. ဘာလုပတ်ာလဲ ??”
ရငထြဲက ခပင်ှိမ့င်ှိမ့ြ ဖီလငလြေး ပကြသ်ှားသည့အြတွကြ ရဲဝယေံ လဲ့ယမင်းအား ဘုကြည့်ကြှည့သ်ည်။ လဲ့ယမင်းကလည်း မခေ။ နငကြများ ငါ့ကို ပြောရသေးတယဆြိုပြီး အောင်ေါကကြာ ခရမ်းသီးနှင့ြ ထပထြုရန် ကြိုးစားသည်။ ဒီကောငမြလေးနှင့ြ ဖကပြှိုငဖြစ်နလေို့ အလကားပဲဟု ရဲဝယေံတွေးကာ သူမနားမှ လှတအြောင် လှဈခနဲ နောကဆြုတရြှောငသ်ည်။ လဲ့ယမင်းက အလွှော့မပေးဘဲ လိုကထြုလရော မီးဖိုဆောငထြဲတွင် သူတို့နှစ်ယောကြ ပြေးရင်းလှှားရင်းနှင့ြ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နကြလေသည်ေ။
ဒေါစြိုးသူဇာသည် ရဲဝယေံထံမှ ပြနယ်ူလာသည့ြ Ingredients စာရှကကြို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပကြာကိုငထြားသည်။ တပည့မြွား ရှေ့တွင် ဟနကြိုယဖြို့ဆိုပြီး သူတို့တွေ လကခြံအောင် ရှင်းပြခဲ့ရပမယေ့ြ ကောငကြလေး ဖြစ်သူရဲ့စကားတွကေ သူမနားထဲမှ မထွကပြါ။ ဘာမဟုတတ်ဲ့ ခွာတိတလြေးကတောင် သူမရဲ့ဟာကြကကြို ထောကပြှနနေိုငသ်ေးလွှင် အတွေ့အကြုံရင့န်ပြေီ ဖြစ်သော တီဗှီပရိုဂရမ် ရိုကကြူးသူတွကေ သူမကို သာ၍တောင် ပြောနိုငသ်ေးသည် မဟုတလြား။ အခုအခွိနထြိ သူမ အရှကတ်ကြဲ အကြိုးနည်း မဖြစ်ရခွင်းသည် လတတ်လော အောငမြှငန်သညေ့ြ သူမရဲ့အရှိနအြဝါကြောင့သ်ာ။ တဈနေ့နေ့ တဈခွိနခြွိနသ်ာ သူမအနနှငေ့ြ ဟင်းခကြန်ည်း အသဈအဆန်း ထပ်၍ မတီထွငန်ိုငဘြူးဆိုလွှင် မှနမြာပြညရြဲ့ထိပတ်န်း စားဖိုမှုးဆိုသည့ြ ဂုဏပြုဒကြ မှောင်းထဲ လှှင့ပြဈရမည့ြ သဘောသာ ရှိသည်။
“သှားစမ်းဟာ .. သှားစမ်းးး”
ဒေါစြိုးသူဇာလကထြဲ ဆုပကြိုငထြားသည့ြ စာရှကမြွားသည် အပိုင်းပိုင်း အမှှာမှှာဖြစ်ကာ စုတပြှဲသှားသည်။ တစစီ ဖြစ်သှားသော ဟင်းခကြန်ည်း စာရင်းကို အနားရှိ သတ်တုအမှိုကပြုံးထဲတွင် ဆောင့ကြှီးအောင့ကြှီး ပစ်ထည့လြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အပေါထြပရြှိ သူမရဲ့သီးသန့န်ားနခန်ေးဆီသို့ လှကေားထဈများကို နင်းဖြတကြာ တကလြာခဲ့လသည်ေ။
ဒီတဈပတအြတွကြ အလှည့ကြသွည့ြ အိမရြှငမြကမျဘာရဲ့ပထမပိုင်း အစီအစဉြ ပြီးဆုံးသညန်ှင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာ ဘယသ်ူမှ နှုတဆြကမြနတေော့ဘဲ ရိုကကြူးရေးခန်းမထဲမှ ခပသ်ှကသ်ှကြ ထည့လြာခဲ့သည်။ လဲ့ယမင်းက ကနွန်သေေးသည့ြ ဒုတိယပိုင်း အစီအစဉအြတွကြ ပြငဆြငထြားလိုကမြယန်ောြ ဆရာမဟု လှမ်းပြောသညကြိုလည်း တုံ့ပြန်၍ မပြောခဲ့။ အခုလောလောဆယတ်ှင် သူမအတွကြ သီးသန့ပြေးထားသော ရုပမြှငသ်ံကြားဌာနရဲ့လေးထပရြှိ နားနဆေောငထြဲသို့သာ အမှနပြှနရြောကခြငွန်သည်ေ။
Myanmar Entertainment ဆိုသော နာမညန်ှင့ြ လှှင့ထြုတန်သညေ့ြ တီဗီခနွန်ယတ်ဈခုရဲ့ အိမရြှငမြကမျဘာ အစီအစဉအြတွကြ ဒေါစြိုးသူဇာ ရှဈမိုငဘြကကြ ရိုကကြူးရေးဌာနသို့ ရောကရြှိနတော ဖြစ်သည်။ ဒီအစီအစဉကြ နှစ်ပတတ်ဈခါ ထုတလြှှင့န်ကြေ အစီအစဉဖြစ်ပြီး တီဗီခနွန်ယ် သကတ်မ်း နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း လူကြိုကမြွားသော ပရိုဂရမမြွားတွင် တဈခုအပါအဝင် ဖြစ်ပါသည်။ ထုတလြှှင့သ်ညကြ နှစ်ပတတ်ဈခါ ဖြစ်သောလြည်း ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့Busy schedule ရော၊ ရိုကကြူးသူများရဲ့မအားလပမြှုရော .. ဒါတွကြေောင့ြ တဈခါရိုကလြွှင် နှစ်ပိုင်းစာ အမြဲရိုကလြေ့ရှိသည်။ တဈပိုင်းနှင့တ်ဈပိုင်းကြားတွငတ်ော့ အနားယူဖို့ဆိုပြီး အခွိနတ်ဈနာရီစာလောကြ ခွားထားပေးသည်။
ခတ်ေတအနားယူဖို့ ပေးထားသောအခန်းထဲ ရောကသ်ညန်ှင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာ အလှပြငမြှနခြပြကြှီးနားက ထိုငခြုံတွင် အားအငကြုနခြမ်းစွာ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ သူမနားထဲတွင် အစီအစဉတ်ငဆြကသ်ူ ကိုဝဖြေိုးရဲ့စကားက မထွကြ။ ပထမပိုင်း အစီအစဉြ ပြီးလို့ ရိုကကြူးတာ နားတော့မညဆြိုသည့ြ အခွိနတ်ှင် အားလုံးကြားအောင် လှမ်းပြောလိုကတ်ဲ့စကား။ (နောကထြပ် ရိုကမြည့ခြကြန်ည်းက တို့နလညေစြာအတွကြ မှာထားတဲ့ ကြကကြုန်းဘောင် မဟုတလြား) ဆိုပြီး ခပထြေ့ထေ့ လှမ်းပြောသည့ြ စကား။ ဒီစကားက ဘာဆိုတာ တခွားသူတွေ မရိပမြိပမယေ့ြ သူမ ကောင်းကောင်း ရိပမြိသည်။ ဒါက .. သူမရဲ့ဟင်းခကြန်ည်းတွကေ ဘာမှ မထူးဆန်းပါဘူးဆိုပြီး ဒေါကဖြှုတသ်ည့စြကား။ တွေးရင်းတွေးရင်းနဲ့ ဒေါစြိုးသူဇာ စိတတ်ှေ မှန်းကပြလြာသည်။ ခါတိုင်းလည်း ဝတလြေ့ဝတထြေ့ရှိသည့ြ ဘလောကဈြနှင့ြ ဒူးဖုံးယုံစကပတ်ိုသည် သူမကိုယပြေါတ်ှင် ကပြလြာသလို ခံစားနရသေည်။
“ဒေါကျ .. ဒေါကျ .. ဒေါကျ”
တံခါးခေါကသ်ံကြောင့ြ မှနထြဲရှိ သူမပုံရိပကြို ပြနကြှည့န်သညေ့ြ ဒေါစြိုးသူဇာ အခန်းဝဆီသို့ အကြည့်ရြောကသ်ည်။ စေ့ထားသည့ြ တံခါးရှကကြ ပြင့သ်ှားပြီး နုငယသ်ည့ြ မကြန်ှာလေးနှင့ြ ကောငလြေးတဈယောကသ်ည် ဟင်းပန်းကန်၊ ထမင်းပန်းကနမြွားကို စတီးလငဗြန်းထဲထည့ပြှီး သယလြာသညကြို မှနထြဲကနေ တွေ့ရသည်။
“ဆရာမ .. ဆရာမအတွကြ နေ့လညစြာ လာပို့တာပါ .. ဘယန်ားထားလိုကရြမလဲ”
“အဲဒီစားပြဲပေါမြှာ ထားထားလိုကြ”
“ဟုတကြဲ့”
ရိုရိုကြိုးကြိုးဖြရင်ေး လကထြဲကိုငထြားသည့ြ လငဗြန်းထဲက ပန်းကနတ်ှကေို စားပြဲပေါြ သသပေစြှာ ခနွသညေ့ြ ရဲဝယေံအား ဒေါစြိုးသူဇာ စူးစိုကြ၍ ကြည့်မြိသည်။ သူမ စိတထြဲ ဒီကောငလြေးနှင့ြ ပတသ်ကပြှီး တဈခုခု ခံစားမိနတော ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ လူကောငကြကြီးသလောကြ ကလေးလေးလို မကြန်ှာလေးနှင့ြ ရဲဝယေံသည် ရည်းစားရော ရှိရဲ့လားမသိ။ ယောကြြားလေး တနမြယ့ြ ခကြဖြို့ပြုတဖြို့ ဝါသနာပါသည့ြ ဒီကောငလြေးကို သူမ သဘောကသွလို ဖြစ်နမေိသည်။
ဟင်းပနကြနတ်ှအေား တဈခုချင်ြး ခေါင်းငုံ့ကာ ခနွရင်ေး ရဲဝယေံ စိတထြဲ သူ့အား ဆရာမက စောင့ကြှည့န်သလေို ခံစားရသည်။ လုပရြင်းကိုငရြင်းမှ မကြန်ှာကို မော့ကြည့်မြိတော့ ဒေါစြိုးသူဇာက သူ့အား မကြလြုံးရှဲကြီးတွနှငေ့ြ စိုကကြှည့န်သည်ေ။ ရဲဝယေံ ရငထြဲ ကတုနကြရီ ဖြစ်သှားသည်။ နောကဆြုံး ကနွန်သညေ့ြ ဟင်းခွိုပန်းကနကြို စတီးလငဗြန်းထဲမှ အခွ၊ စားပြဲပေါြ မမှောကအြောငတ်ောင် သတိကြီးစွာ ထားလိုကရြသည်။
အားလုံးပြီးသှားလို့ ဆရာမ ဘာခိုင်းဦးမလဲဟု အလိုကတ်သိနှင့ြ မေးမညအြပြု၊ ဒေါစြိုးသူဇာက သူမထိုငန်ရော ထိုငခြုံပေါကြနေ နောကထြပထြိုငခြုံတဈလုံးပေါသ်ို့ ခွထေောကတ်ဈဖကြ လှမ်းတငလြိုကသ်ညကြို မှငလြိုကရြသည်။ ဒူးဖုံယုံရှိသည့ြ စကပကြ အပေါသ်ို့ လိပ်၍ တကသ်ှားရာ ဖြူဖြေးပြည့ဖြှိုးသော ပေါငတ်နသ်ား တဈဖကကြ အပြငရြောကလြာသည်။ ရဲဝယေံ ခကြခြငွြး အာခေါငတ်ှခွေောကကြာ ရငတေသ်လို ဖြစ်သည်။
“တဈနာရီလောကြ မတတ်ပရြပလြိုကရြလို့လား မသိဘူး .. ခွထေောကတ်ှေ တင်းနတောပဲ”
ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့ပြော့ပြောင်းသည့ြ လကကြလေးက ဝင်းမှတန်သညေ့ြ သလုံးသားလေးပေါတ်ှင် ဟိုမှဒီ ပြေးလှှားနသည်ေ။
“ကြ .. ကနွောြ နှိပပြေးရမလား .. ဆရာမ” (မဝံ့မရဲလသေံလေးနှင့ြ ရဲဝယေံ တွန့ဆြုတစြှာ မေးမိသည်)
“တကယ် .. မင်း နှိပပြေးမယဆြို ကောင်းတာပေါ့” (ဒေါစြိုးသူဇာက မဆိုင်းမတွ တကတ်ကကြှှကြှနှင့ြ ပြနဖြှလေိုကသ်ည်)
ရဲဝယေံ ခွလှမြေးတွကေို မမှားအောင် သတိထားလွှောကရြင်း ဆရာမဖြစ်သူ ထိုငန်သညေ့ြ ခုံရှေ့တွင် ဒူးထောကကြာ ထိုငလြိုကသ်ည်။ သူ့မကြန်ှာနှင့ြ ဝင်းမှတန်သညေ့ြ ဆရာမဖြစ်သူရဲ့ပေါငတ်နတ်ဈဖကသ်ည် ရပြငေည်ီအနအထေားအတိုင်း တဈတန်းတည်း ရှိနလသေည်ေ။
နူးညံ့ချောမှတန်သေော သလုံးသားလေး၏ အောကပျိုင်းကို ထိမိလိုကသ်ညန်ှင့ြ ရဲဝယေံ လကဖြဝါးတွေ ဖိန်းရှိန်းသလို ခံစားရသည်။ ရငထြဲ ဝုန်းဒိုင်းကြဲစပြုနသေော ရငခြုနသ်ံကြောင့ြ ဟနကြို့ဖို့ဆိုပြီး ဆရာမအား စကားစကာ လှမ်းပြောမိသည်။
“တီဗီပေါမြှာ ကြည့်တ်ော့သာ လှယတ်ယလြို့ထငတ်ာ .. တကယတ်မ်း ရိုကကြူးတော့ ထငသ်လောကြ မလှယဘြူးနောြ”
ဒီစကားက သူမရငထြဲရှိ ခံစားခကြကြို ထငဟြပန်သဖြေင့ြ ကောငကြလေးအား သဘောကသွှားသည်။ မိမိရဲ့ခွသလေုံးသားကို ဖြဖြလေး ဆုပန်ယပြေးနသညေ့ြ ရဲဝယေံရဲ့လကတ်ှကေို ငေးကြည့်န်ရင်ေး ဒေါစြိုးသူဇာ တုံ့ပြနပြှောမိသည်။
“အင်း .. ဒါပမယေ့ြ ဒီနည်းတွပေဲ ထပပြှနတ်လဲလဲ ဖြစ်နတော မဟုတလြား”
“ဆောရီးပါ ဆရာမ .. ကနွောြ မှားပါတယ် .. ဟင်းခကြန်ည်းအသဈထွကဖြို့ဆိုတာ အရေးပါပမယေ့ြ တီဗီကြည့်န်တေဲ့ ပရိတသ်တ် လှယလြှယကြူကူ လိုကလြုပန်ိုငဖြို့ လိုအပတ်ယ် ဆိုတာ ကနွောြ သဘောပေါကမြိပါပြီ .. မနေ့က ပြောမိတဲ့ စကားအတွကြ ကနွောြ တောင်းပနပြါတယ်”
“ဟင့အြင်း .. တောင်းပနဖြို့ မလိုပါဘူးကြယ် ..” (ရဲဝယေံစကားကို သဘောကမွိသည့အြလွောကြ ဒေါစြိုးသူဇာ လသေံခပန်ှဲ့နှဲလေးနှင့ြ တုံ့ပြနရြှာသည်)
“ဆရာမ .. ကြ .. ကနွောလြေ ဆရာမကို အားကတွယ်” (ရငထြဲက သူပြောချင်သ်ည့ြ စကားကို ခေါင်းမော့ကာထားရင်း အရဲစွန့ြ၍ ရဲဝယေံ ပြောသည်)
“ဟှန့ြ .. မင်းက လူတိုင်းကို အားကနွတောလား”
“ဟီး .. ဟီး”
ရယကြွဲကြဲ ရုပကြလေးနှင့ြ ခေါင်းပြနင်ုံ့သှားသည့ြ ရဲဝယေံကြောင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာ ဒီနေ့တဈနေ့လုံးတွင် ပထမဦးဆုံးအကြိမအြဖြစ် စိတလြှတကြိုယလြှတ် ရယမြိသည်။ ထို့အတွကကြှောင့ြ သူမထိုငန်သညေ့ြ ပုံစံက အနအထေား တဈမွိုးပြောင်းသှားသညကြို သတိမပြုမိလိုကြ။ သို့သောြ ရဲဝယေံက ထိုအခကြကြို သချောသတိထားမိသည်။ ဆငစြှယရြောင် ပေါငတ်ံနှစ်ဖကြ အနည်းငယကြှာသှားမှုနှင့အြတူ ရိုးတိုးရိပတ်ိတ် မှငလြိုကရြသော ပငတ်ီစ ဖြူဖြူလေးကြောင့ြ …။
ရဲဝယေံအား ငုံ့ကြည့်န်သညေ့အြတွကြ သူ့မကြလြုံးတွေ ဘယန်ားရောကန်သညေဆြိုတာ ဒေါစြိုးသူဇာ သတိပြုမိသည်။ သို့သောြ ပေါငတ်ံနှစ်ဖကကြို ပြနစြေ့လိုကဖြို့ သူမ လုံးလုံး မစဉြးစားမိပါ။ ထိုသို့ မတွေးမိသည့အြပြင် ကောငလြေးရဲ့လကကြ မသိမသာနှင့ြ ခွသလေုံးကို ဆုပန်ယပြေးရာမှ အပေါတ်ကလြာသညကြိုလည်း လစွလြွူရှူထားသည်။
အစင်းကြောင်းလေးများတောင် သချောမရှိသည့ြ ဒူးခေါင်းနရောအား ဖြတကြွောပြှီးနောကြ ရဲဝယေံလကကြ ပေါငတ်နဖြှိုးဖြိုးရဲ့အစပိုင်းဆီသို့ ရောကလြာသည်။ ဆရာမက အခုထကထြိ သူ့ကို ဘာမှမပြောသေး။ ရဲဝယေံ အသကရြှူနှုန်းတွေ မှနလြာပြီး လကကြို ပေါငတ်နရြင်းအတွင်းဘကသ်ို့ နရောရှှေ့ကာ စကပအြောကသ်ို့ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ အှန်းခနဲ အသံခပသ်ဲ့သဲ့ကို ကြားရပြီး ဒေါစြိုးသူဇာက သူ့လကအြား စကပပြေါကြနေ ဖိကာတားသည်။ ရဲဝယေံ ဆရာမဖြစ်သူကို မော့ကြည့်သ်ည်။ ဒေါစြိုးသူဇာက သူ့ကို မကြလြုံးရှဲကြီးတွနှငေ့ြ ပြနစြိုကကြှည့န်သည်ေ။
လကအြားကို ဖြည့ပြှီး ပေါငခြှံကို ရောကအြောင် ရဲဝယေံ ရှေ့ဆကတ်ိုးသည်။ စကျကန့ပျိုင်းလောကြ ဒေါစြိုးသူဇာက သူ့လကအြား တွန်းထားသေးသည်။ သို့သောြ ရဲဝယေံက ပေါငတ်ံလေးကို လကခြွောင်းလေးများနှင့ြ ရှရှလေးပြတ်၍ ရှေ့ဆကသ်ညတ်ှင် ဆရာမလကကြ အားကလွော့သှားသည်။ နူးညံ့လှသည့ြ ပေါငတ်ှင်းသားနှစ်ဖကကြို ပြတတ်ိုကရြင်း သူ့လကကြ မို့မို့ဖောင်းဖောင်း အရာဆီသို့ ဦးတညကြာရှေ့သည်။ လကခြွောင်းထိပလြေးတွနှငေ့ြ ထိုးမိသညတ်ှင် လကကြို အပြားလိုကလြှန်၍ ပြေးကပသ်ည်။ တဈခွိနထြဲ တဈပျိုငထြဲဆိုသလို ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့လကကြ ထိုငခြုံရဲ လကတ်န်းများကို ဆုပကြိုငထြားမိသားဖြစ်သည်။
နှုတခြမ်းဖြားကနဲ့ အင်းခနဲ ဟင်းခနဲ ညည်းသံတွေ ထိန်းမရအောင် ထွကလြာသညအြထိ ဒေါစြိုးသူဇာ စိတတ်ှလှေုပရြှားနသည်ေ။ နှစ်ကာလအတောကြှာ မေ့ထားခဲ့ရသည့ြ အရသာတဈခုကို ရဲဝယေံလကဖြွားမှ တဆင့ြ ရရှိလာသောအခါ သူမ မကြန်ှာလေးက အလိုလို မော့သှားသည်။ မကြလြုံးများကို ဖြင့ြ၍ ထားသည့တ်ိုင် သူမအမှငအြာရုံတွင် တခွားဘာဆိုဘာမှ မမှငတ်ော့။ ပေါငတ်ံနှစ်ဖကကြို တတန်ိုငသ်လောကြ ကားပေးထားရင်း ဒေါစြိုးသူဇာ နောကလြနကြာ ကသွှားလသည်ေ။
တောသ်ေးသည်။ ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့နောကဘြကတ်ှင် ထိုငခြုံတဈလုံးက အရနသ်င့ရြှိနရော သူမကိုယလြေး အောကသ်ို့ ပြုတကြမွသှား။ ထိုငခြုံနှစ်လုံး ဆကလြကြသ်ားတွင် ကြောခင်းကာ အိပပြေးသလို ဖြစ်သည်။ ပေါငတ်ံဖြိုးဖြိုး နှစ်ချောင်းကတော့ အလိုအလွောကြ ထောငသ်ှားပြီး စကပကြ ပေါငရြင်းအထိ လိပတ်ကသ်ည်။ ရဲဝယေံ အဖို့တော့ ဒါက အကြကပြင်။ သူ့လကန်ှင့ထြိမိထားသည့ြ ပငတ်ီဖြူဖြူလေး ဖုံးအပထြားသည့ြ ဆရာမရဲ့အဖုတကြို သချောရှင်းလင်းစွာ မှငလြိုကရြလို့ ဖြစ်သည်။
ရဲဝယေံ အခွိနဆြိုင်းမနတေော့ဘဲ ဇာပငတ်ီဖြူလေးရဲ့ဂွကြားနရောကို သူ့မကြန်ှာပြေးအပသ်ည်။ ပါးစပန်ှင့ြ အဖုတဝြနရောလေး ထိတွေ့သညန်ှင့ြ လွှာကို အပြားလိုကထြားကာ ပြတခြနဲ လကြသ်ည်။ (အမေ့ … အင်း .. ဟင်း) ဟု အောည်ည်းမိလိုကပြှီးမှ ဒေါစြိုးသူဇာ သူမတို့ ရောကန်ရောကို သတိပြုမိပြီး လကဝြါးနှင့ြ ပါးစပကြို အမှနပြိတရြသည်။ ကောငလြေးကတော့ သူမ ဒီလို ဖြစ်သှားသညကြိုပဲ သဘောကသွှားသလား မသိ။ အမဲနံ့ရသည့ြ ကြားရိုင်းတဈကောငလြို သူ့လွှာကြီးနှင့ြ တပြတပြှတ် ထပလြကြသ်ည်။ အစိလေးကို နှုတခြမ်းနှင့ြ ကိုကင်ုံပြီး စုပလြိုကသ်ညတ်ှင် အသည်းတွေ၊ အူတွေ ဗှောင်းဆနသ်ှားသလို ဒေါစြိုးသူဇာ ခံစားလိုကရြသည်။
“သား … ဆရာမ .. မ .. မနနေိုငတ်ော့ဘူး”
ပေါငကြှားထဲကနေ ရဲဝယေံခေါင်းကို အတင်းဆှဲထုတရြင်း ဒေါစြိုးသူဇာ ရမျမကလြှိုင်းသံအပြည့န်ှင့ြ အခကြပြှလိုကသ်ည်။ ရဲဝယေံကလည်း ဒီနရောမွိုးမှာတော့ အကင်းပါးသည်။ ဆရာမရဲ့ကိုယကြို ဖကပြှီး ဆှဲပြေ့လိုကရြာ၊ ဒေါစြိုးသူဇာ ခွနှစ်ေချောင်းက သူ့ခါးကို ခွိတရြင်း ကြှတကလြာသည်။ ရဲဝယေံ အခွိနဆြိုင်းမနတေော့ဘဲ ဆရာမကို ပြေ့ထားရင်း အနားက မှနတ်ငခြုံပေါတ်ှင် တငပြါးတွကေို တငပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ သူ့ဝတထြားသည့ြ apron ကို ဖြေ၊ ဘောင်းဘီဇဈကို ဆှဲဖြုတ်၊ အောကခြံဘောင်းဘီကို လွှောခပြှီး ထောငမြတစြပြုနသညေ့ြ လီးကို အပြငရြောကအြောင် ထုတသ်ည်။
“သား .. ဖြေးဖြေးနောြ .. ဆရာမ မလုပတ်ာ ကြာပြီ”
“ဟုတကြဲ့ .. ဆရာမ”
မမာတမာဖြစ်နသညေ့ြ အရှယမြှာတောင် စံခွိနမြီ လှသည့ြ လိငခြွောင်းကြီးကို ကြည့်ပြှီး ဒေါစြိုးသူဇာ အသည်းယားသှားသည်။ သူမ ဘဝတွင် ရှိစုမဲ့စု မှငဖြူးခဲ့သည့ြ ယောကြြားတနဆြာရယလြို့ များများစားစား မရှိခဲ့။ ယောကြြားလေးတွေ ဘယလြောကကြှီးကြသည် ဘာညာဆိုတာ စာအုပတ်ှလေောကပြဲ ဖတဖြူးသည်။ အခုတော့ ထိုစာအုပတ်ှထေဲတွင် ရေးလေ့ရှိသည့ြ လီးကြီးဆိုသည့အြခေါအြဝေါကြ ရဲဝယေံထံတွင် တပအြပရြှိနလသေည်ေ။
“ဆရာမ ထည့လြိုကမြယန်ောြ ..”
“အင်း .. ထည့ြ”
ကောငလြေးက ပငတ်ီကိုတောင် ဆှဲခွှတမြနေ၊ ဘေးဘကသ်ို့သာ လကဖြှင့ြ တွန်းဖယပြှီး အဖုတဝြ ပေါလြာအောင် ပြုလုပသ်ည်။ အမှှေးအမှင် မရှိအောင် ရှင်းလင်းထားသည့ြ အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီး ပေါလြာသညတ်ှင် ရဲဝယေံရဲ့လညဇြလုတကြ လှုပရြှားသှားသညကြို သတိထားမိသည်။ ဒေါစြိုးသူဇာ ကြကြနေပေန်ပ် ပြုံးလိုကပြှီး ပေါငတ်ံနှစ်ဖကကြို ထပ်၍ ကားပေးလိုကသ်ည်။ ဒါကပင် ကောငလြေးကို ဖိတခြေါလြိုကသ်လိုမွိုးဖြစ်ကာ ရဲဝယေံက မဆိုင်းမတွ သူမပေါငကြှားထဲသို့ သူ့ခါးကို တိုးကပသ်ည်။
လကြပြေးထားသည့ြ အရှိနန်ှင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာ အဖုတကြ အရတွရှေေှဲနရော လီးဒဈက အဆငပြှပြနှေငေ့ြ အထဲသို့ တိုးဝငသ်ှားသည်။ သို့သောြ ဒဈမှုပပြှီးသည့န်ောကြ ရှေ့ဆကတ်ိုးလို့ မရသလိုမွိုးဖြစ်ကာ တင်းခံနသည်ေ။ ရဲဝယေံ အံ့အားသင့မြိသည်။ သူထငထြားသညကြ ဒေါစြိုးသူဇာ အဖုတသ်ည် သူ့လီးနှင့ြ ဖဈဆိုကဖြစ်မညလြို့။ အခုတော့ ဆရာမဟာက အဖုတကြသာ ကြီးတာ အထဲမှာ တောတ်ောကြပြန်လသေည်ေ။
“နေ .. နေဦး .. သား .. အောကဘြကန်ဲနဲ လွှောထိုး”
အလိုးမခံရတာ နှစ်နှင့ခြွီပြီး ကြာနသညေမြို့ သူမအဖုတကြ အပျိုလေးသဖြယ် ပြနဖြစ်နသည်ေ။ ဒေါစြိုးသူဇာ နှစ်ယောကစြလုံးအတွကြ အဆငပြှအေောင် ညှှနကြှားရင်း ကိုယကြိုလည်း မှနဘြကသ်ို့မှီကာ ခပလြွှောလွှောနပေေးလိုကသ်ည်။ ဒီတော့မှ လီးဒဈက အောကဘြကသ်ို့ ပို၍စိုကသ်ှားပြီး ကဉွြးမှောင်းသည့ြ လမ်းကြောင်းအတိုင်း တိုးကာဝငလြာသည်။
“ကောင်းတယ် .. ဆရာမရယ် .. တအားကပြတ်ာပဲ”
“သားဟာကြီးလဲ ကောင်းတယ် .. အကြီးကြီးပဲ”
“ဆရာမကြိုကလြား”
“ကြိုကတ်ယ် .. ထိုး .. ထပထြိုး”
တထဈထဈနဲ့ စီးစီးပိုငပျိုငရြှိစွာ ရဲဝယေံလီးက အထဲသို့ ဝငသ်ှားသည်။ လိငအြင်ျဂါ အချင်ြးချင်ြး ထိတွေ့မှုမှ မှဈဖြားခံကာ ရရှိလာသည့ြ ထူးကဲကောင်းမှနသ်ော အရသာက နှစ်ယောကစြလုံးကို ဖမ်းစားထားသည်။
“လုပ် လုပ် .. သား .. ဆောင့ြ .. အားမနာနဲ့”
“အင်း .. ဒီလိုလား .. ဆရာမ”
“အိုး … ဟုတ် .. ဟုတတ်ယ် .. လုပ်”
ထို့နောကတ်ော့ ဒေါစြိုးသူဇာ ရဲဝယေံအား နောကထြပည်ှှနကြှားခကြတ်ှေ ဘာဆိုဘာမှ မပေးနိုငတ်ော့ပါ။ အရှိနပြှင်းပြင်းနှင့ြ တိုးဝငပြှနထြှကဖြစ်နသညေ့ြ လိုးဆောင့ခြကြတ်ှကြေောင့ြ အောမြညည်းမိအောင် လကခြုံကို သှားနှင့ဖြိကိုကကြာ ကြိတမြှိတခြံနရသေည်။ တဈခကြဆြောင့ဝြငလြာတိုင်း အဖုတတ်ဈခုလုံး ပူထူဆင်းသည်။ ကောင်းလိုကသ်ညကြတော့ ပြောမနနေဲ့တော့။ နောကထြပတ်ီထွငဖြို့ ကြိုးစားနသညေ့ြ ဟင်းခကြန်ည်းသာ ဒီလောကကြောင်းမယဆြိုရင် သူမ သပြေောမြလားတောင် မသိ။ လိုချင်တ်ပမြကမြှု အပြည့န်ှင့ြ သူမကို ကြည့်ရြင်း လိုးဆောင့န်သညေ့ြ ကောငလြေးရဲ့အကြည့်မြွားအား ညို့အားပြင်းသည့ြ အကြည့်မြွားနှင့ြ တုံ့ပြနကြာ စိုကကြှည့န်သည်ေ။
“ဆရာမ ကနွော့ကြို ဖငကြုန်းပေး”
“ဟင် .. မင်း .. မင်းလေးက မနိုငပြါလား … ဟှန့ြ”
ကောင်းလှန်းသမွှ ကောင်းနသညေ့ြ အခွိနတ်ှင် အခွီကြီးတောင်းဆိုလိုကသ်ည့ြ ရဲဝယေံရဲ့စကားကြောင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာ ခစွမြကြစြောင်း တဈခကြထြိုးသည်။ ရဲဝယေံက သူမကို ရယကြွဲကြဲနှင့ြ လုပပြှရင်း လီးကြီးကို ဆှဲထုတသ်ည်။ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထနသညေ့ြ အချောင်းကြီးသည် အရညတ်ှနှငေ့ြ စိုလကန်ရော ဒေါစြိုးသူဇာ စိတတ်ှေ ဆူဝသှေားသည်။ ခကြခြငွြးဆိုသလို မှနတ်ငခြုံတွင် ထိုငန်ရောမှ အောကသ်ို့ ဆင်းပြီး ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ခွားကာ ကုန်းပေးလိုကသ်ည်။
သူ့ဆရာမဖြစ်သူက ရကရြကရြောရော ကုန်းပေးထားမှတော့ ရဲဝယေံအဖို့ ဖီလငတ်ကကြှှသညမြှာ ဘာပြောကောင်းမနည်း။ ခကြခြငွြးကို ဖငတ်ုံးဖြေးဖြေးကြီးတွနေောကြ နရောယူပြီး လီးကြီးအား အဖုတထြဲသို့ ထိုးနှစ်သည်။ (အိုး .. ရှီး) ဟု အောပြှီး ဒေါစြိုးသူဇာ ညည်းသည်။ သားရဲမရဲ စီးသလို ဖြစ်နသညေ့ြ ရဲဝယေံအား မှနခြပြကြှီးထဲမှ မှငန်ရရော၊ ထိုမှငကြှင်းကြောင့ပြင် သူမ စိတတ်ှတအေား ဖြစ်လာသည်။
“သား .. ဆောင့ျ .. နာနာဆောင့ျ .. ဆရာမ ပြီးတော့မယ်”
ရဲဝယေံ ဆောင့သ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ ဘာကိုဘာမှ လွှော့ပေးမနတေော့ဘဲ ဆရာမရဲ့ခါးလေးကို ဆုပကြိုငပြှီး တအားကိုဆောင့သ်ည်။ ဒေါစြိုးသူဇာကလည်း ဖငကြှီးကို လှုပခြါရင်း ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းကို ထိထိမိမိဖြစ်အောင် တုံ့ပြနသ်ည်။
“ဆရာမ .. ကြ .. ကန်ောျ ပြီး ..ပြီးပြီ”
အခကြပြေါင်းများစွာ Non-stop ဆှဲလိုကပြှီးနောကြ ရဲဝယေံ လရညတ်ှေ ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့အဖုတအြတွင်းပိုင်း အကဆွုံးတွင် ပန်းထုတပြဈသည်။ လီးဒဈဖူးက သားအိမကြိုတောင် ထောကန်သလေိုဖြစ်ရာ အရညတ်ှကေ အထဲထိတောင် စိမ့ဝြငသ်ှားသလား မသိ။ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရဲဝယေံကတော့ သူ့လီးကို ပြနန်ှုတပြဈချင်စြိတမြရှိ။ တတန်ိုငလြွှင် ဆရာမအဖုတထြဲ အမြဲစိမထြားချင်န်တေော့သည်။
ထိုနေ့က တီဗှီပရိုဂရမရြဲ့ဒုတိယပိုင်း အစီအစဉတ်ှင် ဒေါစြိုးသူဇာတဈယောကြ အလိုလိုနရင်ေး မောနသလေို ခံစားရသည်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ မတတ်ပရြပန်ရောမှ နရောရှှေ့လိုကသ်ညတ်ှင် အဖုတထြဲက ယားကြိကြိဖြစ်သည်။ ဒေါစြိုးသူဇာ အစီအစဉြ မှနမြှနပြှီးပါစဟေု ကြိတဆြုတောင်းရသည်။ အဘယကြှောင့ဆြိုသောြ အောကခြံပငတ်ီလေးနှင့သ်ာ ကာဆီးထားရသည့ြ အဖုတထြဲမှနေ၍ ရဲဝယေံရဲ့သုတရြညမြွား ဖြေးညင်းစွာ စိမ့ကြနွလေို့ဖြစ်သည်။
(တောတ်ောဆြိုးတဲ့ ကောငကြလေး .. သုတကြလည်း သနလြိုကပြါဘိ .. ဟင်း .. ဟင်း)
P.S: ပုံမှနရြေးနပမေယေ့ြ သန့ကြွူ ရတဲ့ ပမာဏလေး နည်းသှားတော့ ရေးရတာ တောတ်ောတ်ောင် အားနည်းသှားတယ်။ Holidays ရကတ်ှေ ဖြစ်နလေို့ဆိုပြီးပဲ ခံယူထားလိုကပြါတယ် (ပုံမှနအြမှဲပေးနတေဲ့သူတွကေိုတော့ ကနွောကြ ကြေးဇူးပြနတ်ငပြါတယ် ဗွား)။ စာရေးဖို့ ဝါသနာပါလို့ ရေးနပမေယေ့ြ အားပေးတဲ့သူ သိပမြရှိတော့ရငတ်ော့ နောကထြပရြေးဖို့ စဉြးစားထားတဲ့ ဇာတလြမ်းလေးတွေ စကရငပြေါြ ရောကပြါ့မလား မသိဘူး :-[
ဦးရဲသူတဈယောကြ နှစ်နှစ်လောကြ ဘာစာမှ မရေးနိုငဘြူးဆိုတာ ကိုယ့ဆြီများ ကူးသှားမှာလား မသိ။ ပညတသ်ှားရာ ဓါတသ်ကတ်ော့ မပါပါရစနေဲ့ဗွာ .. နော့ .. ကူညီကြပါဦး
“ဆရာ .. ကနွောြ စဉြးစားနတောက ဇာတလြိုကလြုပတ်ဲ့ကောင် တွေ့တဲ့ ကမ်းခွကေ သတ်ေတာက မှောဝြငန်ပြေီး .. လပြည့ည်တိုင်းမှာ အဲဒီသတ်ေတာထဲကနေ တဈခုခု ထွကလြာတယဆြိုပြီးတော့ .. အဲ့လို ဇာတလြမ်းဆငရြင် ဘယလြိုနမလေဲ ဆရာ”
တပည့ဖြစ်သူ ကြောထြူးရဲ့စကားကို ခေါင်းတညိတည်ိတလြုပကြာ နားထောငရြင်း ဦးရဲသူရဲ့အကြည့်ကြ စားပြဲရဲ့တခွားစွန်းတွင် ထိုငန်သညေ့ြ ရှှပေိုးအိမထြံ အကြည့်ရြောကသ်ည်။ ရှှပေိုးအိမကြ မသိမသာ သူ့ကို ပြနကြှည့န်သညေကြို တွေ့ရသည်။
“ဆရာ .. ဒီနေ့သငတ်ဲ့လကခြွာအတိုင်းဆို သမီး ဆရာ့ဇာတလြမ်းတွကေို ကောပြီလုပလြို့ ရမလား ဟင် ..”
ခွှဲခွှဲပစ်ပစ်သံနှင့ြ မကြတ်ောငလြေး ပုတခြတပြုတခြတလြုပရြင်း မေးလိုကသ်ည့ြ မှလှန်းခွိုအသံကြောင့ြ ဦးရဲသူ သူနှင့မြကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ှင် ထိုငန်သညေ့ြ သူမကို လှမ်းကြည့်သ်ည်။ ဒီကောငမြလေးဟာ တကယမြလှယတ်ဲ့ မီးခဲလေး .. ရုပလြေးလှသလောကြ ဘယလြိုဖြစ်လို့ သူ့ကို လာလာတိုငပြတခြငွန်တောလဲ မသိ။ တကယဆြို မှလှန်းခွိုဘေးနားတွင် ထိုငန်သညေ့ြ လင်းဟနဆြိုသည့ြ ခွာတိတကြ သူမနှင့ြ ပို၍ လိုကဖြကည်ီသညသ်ာ။ ကြည့်ပြါလား .. ဟိုကောငလြေးရဲ့မကြလြုံးတွကေ ခပဟြိုကဟြိုကလြညပြင်းပေါကကြှောင့ြ ပြူထွကန်သညေ့ြ ရငသ်ားဖြေးဖြေးတွဆေီ အကြည့်ရြောကန်သည်ေ။ ဦးရဲသူ မကြလြုံးတွကေို ခကြခြငွြးလှှဲဖယပြှီး ဘီယာပုလင်းကို တရှိနထြိုးမော့သောကလြိုကသ်ည်။
“မှလှန်းခွို .. နငဟြာလေ .. ဆရာ့ကို အလှတကြိုမပေးဘူး” (ဦးရဲသူနှင့ြ ကပလြကြထြိုငန်သညေ့ြ ကြောထြူးက သူ့အစားဝငပြှောသည်)
“ဘာဖြစ်လဲ .. ငါတကယပြှောတာ .. ဆရာ့အရေးအသားကို တအားသဘောကတွာ”
“အေးပါ .. နငသ်ဘောကတွာ ငါတို့ သိပါတယ် .. ဆရာကသာ နင့ကြို သဘောမကတွာ”
“ကောငစြုတ်!!!”
ပြနပြကလြိုကသ်ည့ြ ကြောထြူးစကားကြောင့ြ မှလှန်းခွို မကြန်ှာလေး ရဲခနဲဖြစ်သှားပြီး၊ စားပြဲပေါတ်ှင် တငထြားသည့ြ တဈရှူးစနှင့ြ သူ့ကို လှမ်းပေါကသ်ည်။ ကြောထြူးက မထိအောင် ရှောငလြိုကပြှီး မှလှန်းခွိုအား လွှာထုတကြာ ပြောငပြှသည်။
“အားလုံးပဲ .. ကမွ ပြနလြိုကြဦးမယန်ောြ .. ဒီနေ့ အိမမြှာ အမှတတ်ရပြဲလေး လုပတ်ာ ရှိလို့ .. နောကအြပတမြှ ပြနဆြုံကြမယန်ောြ .. တာ့တာ”
မှလှန်းခွိုအား ဝိုင်းကာလှောငန်ကြသေည့ြ အသံများသည် စကားခွိုခွိုလေးပြောပြီး မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ော ရှှပေိုးအိမကြှောင့ြ ခတ်ေတခဏရပတ်န့သ်ှားသည်။
“အာ .. သူက ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ .. အိမမြှာ သူတဈယောကထြဲရှိတာလား”
အားလုံးက သူမကို လှမ်းစနောကြ၍ ပြောနပမေယေ့ြ ရှှပေိုးအိမ် မသိကြိုးကြှံပြုရင်း စားပြဲဝိုင်းမှ ထလာခဲ့သည်။ ဆရာဦးရဲသူက ရှှပေိုးအိမ် ထသှားသညန်ှင့ြ လကကြနွဘြီယာပုလင်းကို ကောကကြိုငပြှီး စားပြဲအလယခြေါငသ်ို့ မှှောကတ်ငလြိုကသ်ည်။
“ကဲ .. အားလုံးပဲ .. ခွီးယား .. ပုလင်းထဲမှာ မကနွစြနေဲ့နောြ”
ဟေးဟေးဟားဟား အောဟြဈသံများနှင့ြ ပုလင်းချင်ြး ထိရိုကသ်ည့အြသံများ သူတို့ဝိုင်းအတွင်း ဆူညံသှားသည်။ ဦးရဲသူက ကြညောလိုကသ်ည့အြတိုင်း လကထြဲရှိ ပုလင်းထဲမှ ဘီယာကို ကုနအြောင် မေ့သောကပြှီး ပုလင်းခွံကို စားပြဲပေါသ်ို့ ဒုန်းခနဲမှညအြောင် ခလွိုကသ်ည်။
“တပည့တ်ှေ .. ဆရာလည်း လဈရတော့မယ် .. မနကဖြှနမြှာ အရေးကြီးကိဈစနဲ့ စောစောထစရာ ရှိလို့ .. နောကကြလွို့ မဖြစ်ဘူး .. ဆောရီး .. ဆောရီး”
မှလှန်းခွိုအပါအဝင် ဝိုင်းထိုငန်ကြသေူ အားလုံး ပြစိပြစိနှင့ြ ဝိုင်းဆှဲနကြပေမယေ့ြ ဦးရဲသူ နောကပြှနလြှည့ကြှည့မြနတေော့ပါ။ သူ့စိတထြဲတွင် ရှေ့ကထွကသ်ှားသည့ြ ရှှပေိုးအိမန်ောကြ အမှီလိုကဖြို့သာ ရှိနသည်ေ။ မကြစြိထဲတွင် ဒီနေ့မှ မိန်းကလေးဆနဆြန် ဖကရြှငကြကြနွှင့ြ အပေါအြောကတ်ဆကထြဲ ဂါဝနအြနကရြောငအြကပြကြို ဝတဆြငလြာသည့ြ ရှှေ့ပိုးအိမရြဲ့အသှငကြ မထွကဖြစ်နသည်ေ။ ညရဲ့မဟူရာ အခစွန်တသ်မီးလေးကို အလှတခြံလို့မဖြစ်။
ကသိုကကြရိုကထြှကသ်ှားသည့ြ ဆရာဦးရဲသူအား ကြည့်ြ၍ မှလှန်းခွိုစိတထြဲ တဈခုခုကို ဘဝငမြကြ။ ဂွာနယလြဈလုပလြာသည့ြ အတွေ့အကြုံနှင့ြ ဆရာတဈခုခုတော့ ထူးခွားနသညေဟြု ထငမြှငမြိသည်။ ဘာထူးခွားတာလဲဟု ဆကြ၍ စဉြးစားမညအြပြု သူ့ကို မကြန်ှာခွိုသှေးကာ စကားလှမ်းပြောလိုကသ်ည့ြ လင်းဟနကြှောင့ြ အာရုံပကြသ်ှားရလသည်ေ။
အစတုန်းကတော့ ဒီကောငမြလေး သူ့ကို လူလညကြပြှီး သပသ်ပည်ှင်းနသညေဟြု ဦးရဲသူ ယူဆထားခဲ့မိသည်။ ဒီလိုမွိုး ထငလြည်းထငခြငွစြရာပင်။ ဘယ့န်ှယ့ဗြွာ .. ခငဗြွားတို့ပဲ စဉြးစားကြည့်ြဦး။ တည်းခိုခန်းထဲရောကလြို့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ အဝတအြစားတွတေောင် ခွှတပြှီးလို့ ကိုယပြေါတ်ှင် အတွင်းခံလေးရယလြို့ ကနွတ်ော့မှ သူ့လကထြဲ စာရေးစကျကူရှကတ်ှေ ထိုးပေးပြီး စာမူဖတခြိုင်းသညတ်ဲ့။ ကြားကြားလို့မှ ကောင်းသေးရဲ့လား။ ကိုယပြေါတ်ှင် အနီရဲရဲ ဘရာလေးနှင့ြ အရောငတ်ူအတွင်းခံလေးသာ ကနွတ်ော့သည့ြ ရှှပေိုးအိမထြံမှ မကြလြုံးက ဘယလြိုမှ ခွာလို့မရ။ သူ့အား လှမ်းပေးလိုကသ်ည့ြ စာမူကို ဆောင့ကြှီးအောင့ကြှီးနှင့ြ ယူလိုကပြှီး မနည်းပင် အာရုံထည့ကြာ ဖတန်ရသေည်။
စစဖတခြငွြးတုန်းကတော့ ပြီးချင်ဇြောနှင့ြ မှနမြှနဖြတလြိုကဖြို့ ကြိုးစားသေးသည်။ ကြောင်းကလူတွေ မသိအောင် အလင်ျကာစံအိမထြဲကနေ ခိုးကာထွကလြာကြရသညမြို့ အခုလောလောဆယတ်ှင် ဦးရဲသူရဲ့ခေါင်းထဲတွင် ဘာဝတ်ထု၊ ဘာဇာတလြမ်းမှ ဖတခြငွစြိတရြှိမနေ။ ငတပြှတန်သလေို ဖြစ်နသညေ့ြ အရသာလေးကို သှယလြလွှပသည့ြ ရှှပေိုးအိမရြဲ့ကိုယလြုံးလေးပေါကြ အပြည့အြဝယူဖို့သာ စိတကြူးထဲရှိနခေဲ့သည်။ သို့သောြ သူမရဲ့စာမူကို လေးငါးမကြန်ှာလောကြ ဖတပြှီးသည့အြခွိနတ်ှင် ဇာတလြမ်းထဲ စိတဝြငစြားကာ အနားတွင် ပဆဈတုပလြေးထိုငကြာ စောင့န်သညေ့ြ ရှှပေိုးအိမတ်ောင် အာရုံထဲမှ မေ့သလို ဖြစ်သှားရှာသည်။
နောကဆြုံးပိတ် စာရှကကြိုဖတပြှီးနောကြ ဦးရဲသူ ဟူးခနဲ လပေူတဈခကြြ မှုတထြုတလြိုကရြင်း တပထြားသည့ြ မကြမြှနဝြိုင်းကို ခွှတလြိုကသ်ည်။ ဆရာဖြစ်တဲ့သူ စာဖတန်စဉြေ ဘေးနားကနေ ငှိမင်ှိမလြေးထိုငကြာ တောကလြွှောကစြောင့န်ခေဲ့သည့ြ ရှှပေိုးအိမကြ မဝံ့မရဲလသေံလေးနှင့ြ လှမ်းကာမေးသည်။
“ဆရာ .. ဘယလြိုမှငလြဲ ဟင် .. မကောငဘြူးလား”
“ဘယလြိုပြောရမလဲ .. တခွို့နရောတွကေ ကောင်းတယ် .. တခွို့နရောတွကတေော့ မကောင်းဘူး”
ဝဖနေသ်ူတဈယောကလြသေံနှင့ြ ပြောလိုကသ်ည့စြကားကြောင့ြ ရှှပေိုးအိမမြကြန်ှာလေး အလိုလိုညိုကသွှားသည်။ မကြန်ှာသှယသ်ှယလြေးက ပို၍တောင် ရှညသ်ှားသလားမသိ။ ဦးရဲသူက ရှှပေိုးအိမအြား မကြည့်ဘြဲ ဆကလြကြ၍ ပြောနသည်ေ။
“အားမနာတမ်း ပြောရမယဆြိုရငတ်ော့ ..”
စကားမဆကဘြဲ ရပသ်ှားသည့ြ ဦးရဲသူကြောင့ြ ရှှပေိုးအိမခြမွာ စကရြှငတ်ရားသူကြီးရဲ အမိန့ကြို စောင့န်ားထောငန်သညေ့ြ တရားခံတဈယောကလြို ခံစားနရသေည်။
“တကယကြို ကောင်းတယ် ကြာ … အမှနအြတိုင်း ဝနခြံရရင် ဆရာတောင် မင်းရေးတာကို အားကမွိတယ်”
လကမြထောငကြာပြရင်း အားမာနအြပြည့န်ှင့ြ ပြောလိုကသ်ည့ြ ဦးရဲသူစကားကြောင့ြ ရှှပေိုးအိမမြကြန်ှာလေး ငပုတဖြမ်းရာမှ လှတလြာသည့ြ ငှစန်ေဒာလို ဝင်းလကသ်ည်။ ရေးခနဲ ထအောပြှီး ဦးရဲသူရဲ့လညတ်ိုငအြား သိုင်းဖကသ်ည်။ ပါးပြငန်ှဈဖကကြို ဘယပြှနည်ာပြန် တရှှတရြှှတန်ှင့ြ နမ်းသည်။
“နေ .. ဦး .. ဆရာက အဲ့လိုတော့ ပြောလိုကခြငွသ်ား .. ဒါပမယေ့ြ”
ထငမြှတမြထားသည့ြ နောကရြှှတရြှှတစြကားကြောင့ြ ရှှပေိုးအိမ် စိတအြတောတ်ိုသှားသည်။ လညတ်ိုငကြို ဖကတ်ှယထြားသည့လြကတ်ှကေို ဖြုတလြိုကပြှီး မကြညသ်လို မကြစြောင်းတဈခကြထြိုးသည်။
“အာ .. ဆရာနောကမြနနေဲ့ .. ဒါက နောကရြမယ့ြ ကိဈစမဟုတဘြူး .. သမီး ဒီဇာတလြမ်းကြောင့ြ စိတပြငပြန်းနတော သိလား”
“စိတပြငပြန်းတယ် ဟုတလြား ..”
“ဟုတတ်ယ် .. ပငပြန်းတယ် .. ပငပြန်းတယ်”(ဆောင့ကြှီးအောင့ကြှီးနှင့ြ နှစ်ခါဆကတ်ိုကြ ပြောထည့လြိုကသ်ည်)
“ဒါဆို ဟိုကိုကြည့်စြမ်း”
ဦးရဲသူ ညှှနပြှသည့ြ ကုတငခြှရင်ေးကို လှမ်းကြည့်လြိုကစြဉတ်ှင် သူမကိုယလြေးအား နောကမြှ တွန်းခွင်းကို ခံလိုကရြသည်။ ဘာလုပတ်ာလဲဟု လှမ်းမေးလိုကစြဉမြှာပင် ဦးရဲသူ ကိုယကြနောကကြနေ ပိကလွာသည်။ ဝမ်းလွားလေးမှောကသ်ှားသည့ြ ရှှပေိုးအိမကြိုယပြေါတ်ှင် ဦးရဲသူရဲ့အဝတမြဲ့ကိုယကြ ထပန်သည်ေ။ အတွင်းခံအောကမြှ ထွားကြိုင်းသည့အြကောငကြှီးသည် သူမရဲ့တငပြါးလုံးလုံးလေးပေါြ ထောကကြာနသည်ေ။ ရှှပေိုးအိမ် စိတတ်ှေ ကတုနကြယင် ဖြစ်သှားသည်။
“အာ .. ဆရာ .. မလုပန်ဲ့ .. စာကြောင်းပကြေောင်း ဆှနှေေးနတော ဒါမွိုး မလုပန်ဲ့” (ကိုယကြလေးကို တွန့ြ၍ ရုန်းပမယေ့ြ ဦးရဲသူက သူမလကတ်ှကေို ခွုပ်၍ ဖိထားရာ ရုန်းထွကလြို့မရခွေ)
“တကယတ်ော့ မင်း ရေးတာ ကောင်းပါတယ် .. ဒါပမယေ့ြ ဖီလငမြပါသလိုပဲ .. စာအဖြစ်ရေးနတယေဆြိုတာပဲ ရှိတယ် .. စိတလြှုပရြှားမှု မရှိဘူး .. မင်းရဲ့ဘဝလိုပဲ ပေါ့ရှှတရြှှတဖြစ်နတယ်ေ”
ဒီစကားက သူမရငထြဲကို ကိုငလြှုပလြိုကသ်ဖြင့ြ ရှှပေိုးအိမ် ငှိမကြသွည်။ ဦးရဲသူက ဒီအခကြကြို အပြည့အြဝအသုံးခကြာ သူမကိုယလြေးအား ကြောပြငတ်လွှောကြ တရှှတရြှှတန်မ်းရင်း အောကဘြကသ်ို့ ဆင်းသှားသည်။ ခါးကဉွကြဉွလြေးကို ကြောြ၍ တငပြါးလုံးလုံးဖြေးဖြေးနား အရောကတ်ှင် ပငတ်ီလေးအား အရငလြိပခြသွည်။ ပြီးမှ နူးညံ့လှသည့ြ တငသ်ားတဈဖကတ်ဈခကြကြို နမ်းရင်း ဖငကြှားကမှောင်းလေးအတိုင်း လွှာပြားကို ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။
“အာ့ … ဆရာ .. မလုပန်ဲ့ .. မရှံမရှာနဲ့ ကြာ” (ရှှပေိုးအိမ် အသကရြှူသံမှနလြာပြီး ငှင်းဆနသ်ည့အြသံက အားမပါတော့ပေ)
“ငှိမင်ှိမန်ေ အဲဒီအတိုင်း” (တငပြါးလုံးလုံးလေး နှစ်ဖကအြား ခွ၍ ဖိထိုငလြိုကရြင်း ဦးရဲသူပြောသည်)
“ဆရာ အရမ်းမလုပန်ဲ့နောြ”
“မလုပဘြူး .. ဟောဒီမှာ သာသာလေး” (ဖငကြှားကနေ ပြူတဈတဈ ပေါန်သညေ့ြ အဖုတဝြလေးအား လီးဒဈကိုထောကရြင်း ဖိသှင်းလိုကသ်ည်)
“အာ့ .. ဒါလား သာသာလေး … အထဲမှာ အောင့သ်ှားတယ်”
“လွှာရှညမြနနေဲ့ .. နားထောင် .. ဒီမှာ အနှစ်တွပေေးတော့မှာ”
“အာ့ .. ဘာ .. အာ့ .. အနှစ်လဲ”
“ဇာတကြောငတ်ဈယောကြ သုံးမယဆြိုရင် အဲဒီ ဇာတကြောငရြဲ့ကာရိုကတ်ာကို အဆုံးစွနရြောကအြောင် မောင်းပေးရတယ် .. လုံးဝ ထွကပြေါကမြရှိတဲ့ အထိပဲ .. ဒါပမယေ့ြ မင်းဇာတလြမ်းမှာ ဇာတကြောငမြပြောနဲ့ .. စာရေးသူကိုယတ်ိုငတ်ောင် သူဘာရေးချင်န်လေဲဆိုတာ မသဲကြဲဘူး .. ဇာတလြမ်းက ဟိုမရောကဒြီမရောကြ ဖြစ်နတော အဲဒါကြောင့ပြဲ ..”
“ဆရာ နောကမြှ ပြောတော့ .. ဆောင့ြ .. ဆောင့ပြေး .. အာ့” (ဒငပြှည့ကြပြပြှည့ြ ဝငလြာသည့ြ အတနကြှီးကြောင့ြ ရှှပေိုးအိမစြိတတ်ှေ ဆူဝတကေလြာသည်)
“တိတတ်ိတန်ေ .. မင်း သိထားဖို့ သမျမာကမွြးစာထဲက စကားတဈခွန်းကို ပြောမယ် .. ဘုရားသခင် က Laodicea Churchမှာ ပြောဖူးတယ် .. မင်းတို့ဟာ အေးတာလည်းမဟုတ်၊ ပူတာလည်း မဟုတဘြဲ .. ဟိုမရောကဒြီမရောကြ ဖြစ်နရင်ေ ပါးစပထြဲကနေ ထွေးထုတပြဈရမှာပဲတဲ့ .. အဲဒီတော့ ဆရာ ပြောချင်တ်ာက .. အဓိက ဇာတလြိုကကြ ဓါတခြှဲခန်းပညာရှငဆြိုမှတော့ .. လူသတဖြို့နရောမှာ အဆိပကြိုပဲ သုံးရမှာပေါ့ .. ဒါမှ သဘာဝကမွှာ ..ရှညရြှညဝြေးဝေး ပတခြွာလည် စဉြးစားပြီး ဝခွေဲမရ ဖြစ်မနစခေငွေဘြူး .. သဘောပေါကလြား ရှှပေိုးအိမ်”
“ဟုတ် .. ဟုတကြဲ့ … အာ့ .. အာ့” (ဦးရဲသူရဲ့ဆောင့ခြကြမြွားက ပိုမိုပြင်းထနလြာသည့အြတွကြ ရှှပေိုးအိမ် အသကရြှုသံတွေ မှားလာသည်)
“ဘုရားသခငကြ ဘာပြောလဲ” (အားနှင့ြ တဈခကြခြငွြး pile driven လုပသ်လို လီးကြီးကို ဖိဖိသှင်းသည်)
“ပူပူ .. အေးအေး .. ထွကအြောင် .. ထုတ် .. ထုတပြဈရမယ့တ်ဲ့ …. အာ့ အာ့”
“ဟုတတ်ယ် … အား … ထွကြ .. ထွကပြှီ”
ရှှပေိုးအိမ် တငပြါးလုံးလုံးအိအိတွနေဲ့ သူ့ဆီးစပ် တဖတဖြတရြိုကမြိအောင် တရမ်းကြမ်း ဖိဆောင့ရြင်း ဦးရဲသူ အကောင်းကြီးကောင်းသှားသည်။ သူ့လီးကြီးအား ရဈပတထြားသည့ြ ရှှပေိုးအိမရြဲ့အဖုတအြတွင်းသားတွသညေလြည်း အဆကမြပြတလြှုပရြှားသည်။ အငအြားပြင်းသည့ြ လှိုင်းတံပိုးနှစ်ခု ပေါင်းဆုံသလို နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့အရညမြွားသည့ြ ရှှပေိုးအိမရြဲ့အဖုတအြတွင်း၌ ပြည့လြွှံကာ ရှိနလသေည်ေ။
စိုးသူဇာ စားသောကဆြိုငရြဲ့ အပေါဆြုံးထပရြှိ သီးသန့စြားဖိုဆောငထြဲတွင် ရဲဝယေံတဈယောကြ အလုပမြွားနသည်ေ။ သသပေကြနွစွာ ပြငဆြငထြားသည့ြ ထမင်းလိပလြုံးလေးများကို ပန်းကနထြဲတွင် အသည်းပုံပေါအြောင် အစီအရီ ထည့သ်ည်။ လုပရြင်းကိုငရြင်းနှင့ြ ဆရာမဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ဒေါစြိုးသူဇာက သူနှင့မြလှမ်းမကမ်းရှိ စားပြဲခုံကယွပြေါြ မေးထောကရြင်း သူ့အား ငေးကြည့်န်သည်ေ။ တဈပတလြွှိုဆံထုံးလေး ထုံးထားသဖြင့ြ ရှင်းသန့န်သေော ဆရာမရဲ့မကြန်ှာလေးသည် ဝင်းပနပြေီး သူ့ကို ကြည့်န်သေော မကြဝြန်းတွကေ ရှှန်းလဲ့နသည်ေ။ ရဲဝယေံ ရငခြုနန်ှုန်းတွေ မှနလြာပြီး ဆရာမစားဖို့ ပြငဆြငန်သညေ့ြ အလုပကြို မှနမြှနလြကစြသပသ်ည်။
ရဲဝယေံနှင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာသည် တီဗှီပရိုဂရမ် ရိုကကြူးရာဌာနတွင် အမှတမြထင် အစွမ်းကုန် ရင်းနှီးသှားကြပြီးနောကြ၊ သူတို့နှစ်ယောကြ တဈဦးနှင့တ်ဈဦး ဖြင့ဟြ မပြောပမယေ့ြ သံယောဇဉန်ှောငကြှိုး ရဈတွယန်ကြပြေီ ဖြစ်သည်။ အရှယရြောကပြှီးသား ဖိုနှင့မ် ဖြစ်သည့အြပြင် နှစ်ယောကစြလုံး အခစွကြိဈစတွင် အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားမို့ သူတို့နှစ်ယောကြ ပြင့လြင်းမှုက မှနဆြနလြှသည်။ ဆကဈြကိဈစသည် အဆန်းတကြယ် ဖြစ်မနတေော့။ ရဲဝယေံက စလွှငစြ၊ မစလွှင် ဒေါစြိုးသူဇာက အစပြုသညသ်ာ။
သူတို့နှစ်ယောကအြတွကြ တဈခုတည်းသော အခကအြခဲကား ဘယန်ရောတွင် တွေ့ကြမလဲဆိုတာပင်။ ဒေါစြိုးသူဇာ အဆင့န်ှင့ကြ ဟိုတယတ်ှေ ဘာတွမှော ခွိန်းတွေ့ဖို့ ခကခြဲသညမြို့၊ လတတ်လောတွင် အဆငပြှဆေုံးအဖြစ် နှစ်ယောကစြလုံး အလုပလြုပရြာ စားသောကဆြိုငတ်ှငသ်ာ ကြိတပြုန်းခုတခြဲ့ကြသည်။ မီးဖိုချောငကြ စားပြဲကြီးပေါတ်ှင် ဒေါစြိုးသူဇာကို တင်၍ လိုးခဲ့ပြီးသလို၊ ဝနထြမ်းများ ရချိုးဖို့ သတမြှတပြေးထားသည့ြ အခန်းထဲတွငလြည်း လိုကကြာကြီးကို ဆှဲပိတပြှီး အခစွန်လံထဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
နှစ်ယောကသ်ားက ပိပိရိရိ ရှိလှသဖြင့ြ အခုထကထြိတော့ သူတို့နှစ်ယောကရြဲ့အနအထေားကို ဘယသ်ူကမှ မရိပမြိပါ။ တခါတရံတွင် ဘေးနားတွင် လူရှိနလွှငေတ်ောင် သူတို့နှစ်ယောကကြ မသိမသာနှင့ြ အချင်ြးချင်ြး ဟိုနှိုကဒြီနှိုကလြုပကြှသေးသည်။ ထိုသို့ ပါပလဈ (Public)တွင် ဆကဈြလုပရြသညကြ နှစ်ယောကစြလုံးအတွကြ ဆန်းသဈသော အတွေ့အကြုံကို ဖနတ်ီးပေးနသညေ့အြပြင်၊ လူများ မိသှားမလားဆိုသည့ြ စိတလြှုပရြှားမှုက ရှိနရော သူတို့နှစ်ယောကြ ထိုအရသာတွင် မကမြောစွာခုံမငန်သညေဟြု ဆိုလွှငလြည်း ရပလေိမ့မြည်။
“ဘယလြိုလဲ ဆရာမ .. စားလို့ကောင်းလား … အရသာက??”
ထမင်းလိပတ်ဈခုကို တူနှင့ည်ှပကြာ ကောကယ်ူပြီးနောကြ ပါးစပထြဲထည့ြ အရသာခံကာ ဝါးနသညေ့ြ ဒေါစြိုးသူဇာအား ကြည့်ရြင်း ရဲဝယေံ မအောင့န်ိုငဘြဲ မေးခွန်းထုတမြိသည်။ ဒေါစြိုးသူဇာက အသအချော ဝါးနရင်ေးမှ သူ့အား မကြလြုံးအရင် ပြူးပြသည်။ ဘာသဘောလဲဟု မကြမြှောငကြုတပြှီးကြည့်န်စဉြေ ဆရာမရဲ့လကကြ မှောကတ်ကသ်ှားပြီး လကမြလေး ထောငပြှသည်။ ရဲဝယေံ ဟေးခနဲ ထအောသ်ည်။ ဒေါစြိုးသူဇာက သူ့အား သဘောကသွလို ပြုံးရယကြာ ကြည့်ရြင်း ထိုငရြာမှထလာသည်။ သူတို့နှစ်ယောကြ ထမင်းစားပြဲနားတွင် လူချင်ြးပူးကပသ်ှားသည်။
“အရမ်းတောတ်ာပဲ သားက .. ဆရာမက ထမင်းလိပကြို ဒီလိုလုပလြို့ရမယမြှန်း စဉြးကို မစဉြးစားမိဘူး”
“မဟုတပြါဘူး ဆရာမရယ် .. ကနွောကြ ဒီလိုနည်းကို စဉြးစားမိတာတော့ ကြာပါပြီ .. ဒါပမယေ့ြ ဒီရကပျိုင်းမှ သချောတွေးမိတာပါ”
“ဟင် .. ဘာဖြစ်လို့လဲ ??”
ရဲဝယေံ စကားကို နားမလညစြှာနှင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာ မေးသည်။ သူမကို ကြည့်န်သညေ့ြ ရဲဝယေံ မကြန်ှာက ပြုံးဖြီးဖြီး ဖြစ်နသဖြေင့ြ သူမစိတထြဲ သို့လောသို့လော ဖြစ်သှားသည်။ အခုတလော ကိုယ့အြသကကြိုယ် ဆယန်ှဈလောကြ ပြနင်ယန်သလေို ဒေါစြိုးသူဇာ ခံစားနရရော အလိုလို နှုတခြမ်းစူသည်။ မကြစြောင်းတဈခုကို ဒိုင်းခနဲနအေောင် ထိုးသည်။ ရဲဝယေံက ဆရာမပုံစံအား သဘောကသွလို ကြည့်ရြင်း ခေါင်းကုတကြာ သူ့အိုငဒြီယာရသည့ြ အတွေးကို ရှင်းပြသည်။
“ထမင်းလိပရြဲ့အထဲမှာ ကြူနာငါးအသားနီနီလေးကို ထည့ထြားတာ မဟုတလြား .. ဆရာမသချောကြည့်လြေ .. ဘေးနားက အဖတလြေးနှစ်ခုနဲ့ အလယခြေါငကြ နီနီရဲရဲလေးဆိုတော့ ..”
ရဲဝယေံက ဆကရြှင်းမပြသဖြင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာ မကြမြှောငလြေးကြုံ့၍ အပြေးအလှှား စဉြးစားမိသည်။ သူပြောချင်တ်ာ ဘာမှန်း သိသှားသည့အြခွိနတ်ှင် သူမမကြန်ှာလေး တဈခုလုံး ဆေးနီနှင့ဖြှန်းသလို ရဲတွတသ်ှားသည်။
“အယ် .. ကောငစြုတလြေး .. ညဈညဈပတပြတ် .. မင်းမို့လို့ ရှာရှာဖြဖြေေ တွေးတယ် .. မကောင်းဘူး .. မကောင်းဘူး .. လူဆိုးလေး ..”
ရှကရြမ်းရမ်းစွာ ပြောမိသည့အြပြင် အကငွ့ပြါနသညေ့လြကကြ မှောကတ်ကသ်ှားပြီး ဒေါကခြနဲမှညအြောင် ရဲဝယေံ နဖူးကိုခေါကသ်ည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ ကိုယကြလေးလှည့ပြှီး ခွာခနဲ သူ့အနားမှ ထွကသ်ှားမညပြှုသည်။ သို့သောြ ရဲဝယေံက လကသ်ှကလြှသည်။ နဖူးထိပကြိုလကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ပြတန်ပမေယေ့ြ ကနွသ်ည့လြကကြ ဆရာမအား လှမ်းဆှဲလိုကသ်ည်။ ဒေါစြိုးသူဇာကိုယကြလေး တန့သ်ှားပြီး နောကပြှနလြနကြသွည်။ ရဲဝယေံက အဆငသ်င့ြ စောင့န်သညေမြို့ သူ့ရငခြှငထြဲ တင်းတင်းရင်းရင်း ကိုယလြုံးလေး ရောကလြာသည်။ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ သိုင်းဖကလြိုကပြှီး တဈပတလြွှို ဆံထုံးလေးကြောင့ြ ရှင်းသန့န်သညေ့ြ လညတ်ိုငလြေးကို ဖိနမ်းသည်။
“အာ .. ကောငလြေး .. ဘာလုပတ်ာလဲ??” (မကြန်ှာလေး စောင်းကြည့်ရြင်း ဒေါစြိုးသူဇာ မူနှဲ့နှဲ့ပြောသည်)
“ဘာလုပမြယဆြိုတာ ဆရာမ သိသားနဲ့ .. ဘာလဲ မပေးချင်ဘြူးလား” (ဂွီကသွညစြတိုငန်ှင့ြ ပြောလိုကရြင်း ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့တငပြါးဖြိုးဖြိုးကြီးတွကေို သူ့ဆီးစပန်ှင့ြ အတင်းဖိကပထြားသည်)
“ဟှန်းနောြ .. မင်းလေး .. တောတ်ောဆြိုးတယ်”
“ဆိုးတဲ့ကောငကြို ပြော့သှားအောင် ဆုံးမရမှာ ဆရာမ အလုပမြဟုတလြား”
စကားအဖြစ် ဒေါစြိုးသူဇာကို ပြနထြောကလြိုကသ်လို၊ တငပြါးကြီးနှစ်ဖကကြှား ထောကစြပြုနသညေ့ြ သူ့အကောငကြှီးပေါသ်ို့လည်း သူမလကကြို ဆှဲ၍ တငပြေးလိုကသ်ည်။ ဆရာမရဲ့လကကြ ခညွသ်ားဘောင်းဘီပြအောကမြှ မာမာကြီး ဖြစ်နသညေ့ြ လီးကို စမ်းမိသှားတွင်၊ ရဲဝယေံက သူ့လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ရှေ့ဘကပျိုင်းက ရငသ်ားဖြိုးဖြိုးတွကေို လှမ်းဆှဲသည်။
“ကောငလြေး .. အင်ျကြ ီတွကြမေယေန်ောြ .. တအား မလုပန်ဲ့ဦး”
“အင်းပါ .. သိပါတယ် .. လညပြင်းပေါကကြနပေဲ နှိုကမြယ် .. ဆရာမနို့ကြီးတွကေ ကိုငရြတာ ကောင်းလို့”
“ဟှန်း .. မင်း ကိုငဖြို့ လညဟြိုကဘြလောကဈြ ဝတလြာတာ ကနွတောပါပဲ”
“အာ .. ဆရာမကလဲ .. ကနွောြ ကိုငဖြို့မဟုတရြင် ဘယသ်ူကိုငဖြို့လဲ .. ဒါဆို ကနွော့ဟြာလည်း မကိုငန်ဲ့”
“ကောငဆြိုးလေး .. ဒီလို ဂွီကရွလား .. ဟှန်း”
မကြစြောင်းတဈခကြကြို နောကပြှနလြှည့ြ၍ ထိုးလိုကသ်ညတ်ှင် အကြကခြွောင်းနသညေ့ြ ရဲဝယေံ နှုတခြမ်းနီလေး ရဲနသညေ့ြ နှုတခြမ်းလေးကို ဖမ်း၍ငုံလိုကသ်ည်။ သင်းပြံ့သည့ြ အနံ့နှင့အြတူ ခွိုမှသည့ြ အနမ်းရဲ့အရသာကြောင့ြ သူတို့နှစ်ယောကြ တောတ်ောကြှာတဲ့အထိ ပါးစပခြှင်းမခွာမိ။
“တောတ်ော့ကြာ .. သား လုပခြငွလြဲ မှနမြှနလြုပတ်ော့”
သှေးကြှဖြယ် အနမ်းရဲ့အရှိနန်ှင့အြတူ လကထြဲကိုငမြိထားသည့ြ တုတခြိုငမြာကြောသော လီးကြီးရဲ့အတွေ့ကြောင့ြ စိတလြှုပရြှားလာပြီဖြစ်သည့ြ ဒေါစြိုးသူဇာကပင် ဖြင့ဟြကာ တောင်းဆိုလိုကသ်ည်။ ရဲဝယေံကလည်း အလိုကတ်သိနှင့ြ ဆရာမဖြစ်သူရဲ့ကိုယကြလေးကို ဖကထြားရင်း စားပြဲဘကသ်ို့ တွန်း၍ နရောရှှေ့လိုကရြာ၊ ဒေါစြိုးသူဇာ စားပြဲစွန်းတွင် လကထြောကလြကြသ်ားဖြစ်သည်။ ခွတနေန်ှဈဖကကြိုလည်း ခပကြားကား ခွဲပေးမိသည်။ ရဲဝယေံက ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့စကပကြို မကာ ခါးပေါတ်ငသ်ည်။
ဇာအနားသပ် ကြပထြားသော ပငတ်ီပါးပါးလေးက ကြီးမားသည့ြ တငပြါးဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွကေို လုံခွုံစွာ ဖုံးမထားနိုငရြှာ။ အကြိမကြှိမ် မှငဖြူးခဲ့ပမယေ့ြ ဒီမှငကြှင်းက ရဲဝယေံ စိတထြဲတွင် ရိုးမသှား။ သူ့စိတကြို အမြဲလှုပရြှားအောင် ဖမ်းစားနမှေဲမို့ ခကြခြငွြးဆိုသလို ပငတ်ီစထဲ လကထြိုးထည့ကြာ ဆှဲမရင်း ဖငသ်ားဖြေးဖြေးကြီး တဈခွမ်းပေါသ်ို့ လှမ်းတငလြိုကသ်ည်။ ပြူးထွကလြာသည့ြ အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကိုကြည့်ပြှီး လီးကို တံတွေးဆှတသ်ည်။ ပြီးတာနှင့ြ အဝကိုတေ့၍ ထောကကြာ ကော့သှင်းလိုကသ်ည်။
“အား … တအားပဲကြာ … အင်း … အင့ျ .. လုပ် … လုပ်”
အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲ သူ့လီးကြီး အဝငအြထွကဖြစ်နသညေကြို အရသာခံကာကြည့်ရြင်း ရဲဝယေံ ခပပြှင်းပြင်းဆောင့သ်ည်။ တကသ်ုတရြိုကပြှီး လုပရြသညမြို့ အခွိနဆြှဲနဖေို့ မကြိုးစား။ စတာလှှတကြတည်းက အရှိနကြိုမှှင့တ်ငထြားသညမြို့ ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့တငပြါးသားတွကေ လှိုင်းလုံးများလိုတောင် လှုပခြါနသည်ေ။
“ငရဲ .. ငရဲ .. နင် ဘယမြှာလဲ .. ဒီအပေါကြ မီးဖိုခန်းထဲမှာလား”
အပြငဘြကစြင်ျကြ ံဆီမှ စူးစူးရှရှ အောသ်ံကြောင့ြ ရဲဝယေံတို့နှစ်ယောကစြလုံး ပြူးပြူးပြဲပြဲ ဖြစ်သှားသည်။ သူတို့နှစ်ယောကအြတူ ရှိနသညေကြို လဲ့ယမင်းသိသှားရင် ပြသနာအကြီးကြီးတတန်ိုငသ်ည်။ ကုန်းပေးထားရာမှ မှနမြှနဆြနဆြန် ဖယလြိုကသ်ည်။ ဗှဈဆိုပြီး ကြှတထြှကလြာသည့လြီးကို ရဲဝယေံ ဘောင်းဘီထဲ အမှနထြည့သ်ည်။ ဒေါစြိုးသူဇာကတော့ ပုန်းဖို့နရောရှာသည်။ အရေးထဲ ဒီမီးဖိုခန်းထဲတွင် ပစ်စည်းပစ်စယက များများစားစား မရှိသဖြင့ြ လူတဈယောကပြုန်းနိုငမြည့ြ နရောရယလြို့ မရှိ။ အပြငဘြကမြှ ခွသေံက တဖြေးဖြေးနှင့ြ နီးလာသည်။ ကြံရာမရသည့ြ အဆုံး ဒေါစြိုးသူဇာ ရဲဝယေံ ဟင်းသီးဟင်းရှကတ်ှကေို လှီးဖြတန်သညေ့ြ စားပြဲကြီးအောကြ ငုံ့ကာဝငလြိုကသ်ည်။
“ငါ ခေါန်တော မကြားဘူးလား .. ငရဲ .. နင် နားပင်းနလေား”
ဂေါဖြီထုပတ်ဈလုံးကို လှီးနသညေဟြန် ပြုလုပလြိုကသ်ော ရဲဝယေံက လဲ့ယမင်းအား ခပတ်ညတ်ညန်ှင့ြ လှမ်းကြည့်သ်ည်။ သူ့ရငထြဲတွငတ်ော့ လဲ့ယမင်း မီးဖိုခန်းထဲ ဆကဝြငမြလာဖို့ ဆုတောင်းနသည်ေ။ ဆရာမဖြစ်တဲ့သူက သူ့ခါးအောကတ်ှင် စားပြဲနှင့ကြှယ်၍ ပုန်းနမှန်ေး သိနရော ရငထြဲတွငလြည်း စိုးရိမစြိတန်ှင့ြ စိတလြှုပရြှားနသည်ေ။ ရဲဝယေံ ဆုတောင်းမပြည့ပြါ။ လဲ့ယမင်းက မီးဖိုခန်းထဲ ဝငလြာပြီး စားပြဲ၍ တခွားဘကတ်ှင် ရပကြာ သူ့ကို စူးစမ်းသလို ကြည့်သ်ည်။
“နင် ငါ့ကိုစကားမပြောချင်လြဲ နေ .. ငါ မေးစရာတဈခု ရှိတယ် .. နင် ဆရာမကိုတွေ့သေးလား”
“ခု .. န .. ကတော့ ဖြတသ်ှားတာ တွေ့လိုကတ်ယ် .. ဘာလုပ် .. ”
ဘာလုပမြလို့လဲ ဟု မေးမညအြပြု သူ့ဘောင်းဘီဂွကြားကို လာထိသည့ြ လကအြစုံကြောင့ြ စကားမဆကန်ိုငဘြဲဖြစ်သည်။ ထိုလကကြ ငှိမင်ှိမမြနဘေဲ ဘောင်းဘီဇဈကို အသာဆှဲ၍ ဖြင့လြိုကသ်ညတ်ှင် လဲ့ယမင်းကို အလှတမြပေးဘဲ ကြည့်န်မေိသော သူ့မကြလြုံးတွကေ အလိုလိုပြူးသှားသည်။
“ငရဲ .. နင် ငါ့ကို ဘာလို့ မကြလြုံးပြူးကြည့်န်တောလဲ .. ဆရာမအကြောင်းမေးတာ ဘာထူးဆန်းနလေို့လဲ .. ကဲပါ မထူးပါဘူး .. နင့ကြိုပဲ ပြောလိုကမြယ် .. မနကဖြှန် ငါကိဈစတဈခုရှိလို့ အပြငသ်ှားစရာ ရှိတယ် .. အဲဒါ မီးဖိုချောငသ်န့ရြှင်းရေးကို နငကြှီးကြပပြှီး လုပလြိုကြ”
ရဲဝယေံ အကြီးကြီး မကြနပေဖြစ်သှားသည်။ ပုံမှနဆြို ဒီအလုပကြ သူလုပန်စရောမလိုပါ။ ဆိုငတ်ဈဆိုငလြုံးရဲ့ ကြီးကြပသ်ူအဖြစ် တာဝနယ်ူထားသူ လဲ့ယမင်းလုပရြမည့ကြိဈစ။ အခုတော့ ဒီဟာမက သကသ်ကလြူလညကြပြှီး သူ့ကိုခိုင်းခွင်းဖြစ်သည်။
“ဒါမွိုး မလုပန်ဲ့ !!”
စူစူပုပပြုပန်ှင့ြ သူ့အား မခိုင်းဖို့ဆငခြှပေေးမညအြပြု ဘောင်းဘီထဲကနေ အပြငရြောကသ်ှားသည့ြ လီးအား ဆရာမက ပါးစပန်ှင့ြ ဖမ်းငုံလိုကရြာ ရဲဝယေံမကြန်ှာက မခွိမဆန့အြသှင် အလိုလိုပြောင်းသည်။ ရဲဝယေံမကြန်ှာ ဘယလြိုဖြစ်နမှန်ေး ဒေါစြိုးသူဇာက အောကကြနေ မောကြှည့န်သဖြေင့ြ မှငန်ရသေည်။ သူမစိတထြဲ ရယခြငွပြကကြွိ ဖြစ်နသလေို၊ ဒီကောငလြေးကို ထပ်၍လည်း ကလိကာစချင်န်သည်ေ။ ပါးစပထြဲရောကလြာသည့ြ ထိပဖြူးကို ပါးကလေးများခွကသ်ညအြထိ အားနှင့စြုပလြိုကပြှီး လွှာနှင့ထြိပဖြူးဝကို ထိုးဆှသည်။ ရဲဝယေံ မကြန်ှာ ရှုံ့မဲ့တကသ်ှားသည်။
“ဟရောင် … ငရဲ .. မကြန်ှာက ဘာဖြစ်နတောလဲ .. ဘာလဲ နငကြ မကြနပေဘြူးလား”
“မ .. မကြနပြေ” (ဆရာမဖြစ်သူက လွှာနှင့ထြိုးဆှပေးနယေုံမက သူ့ပေါငန်ှဈဖကကြို လှမ်းကိုငအြားပြုပြီး ပါးစပထြဲ လီးကို အသှင်းအထုတလြုပန်ရော ရဲဝယေံ လဲ့ယမင်းအား ဘာစကားမှ ပီပီပြငပြှငပြှောလို့မရခွေ)
“ကောငစြုတ် .. နင့ဖြာသာနင် မကြနပေလြဲ လဲသလေိုကြ .. ငါ့လာပြီး အံကြိတပြှမနနေဲ့” (လဲ့ယမင်းကတော့ ရဲဝယေံ ဘာဖြစ်နသညေကြို မသိဘဲ သူမကို စိနခြေါသ်ညဟြုထငကြ အပီပြဲကြမ်းနသည်ေ)
“အာ … အင်း”
“အင်းတွေ အဲတွေ လုပမြနနေဲ့ … နငမြကြနပေရြင် ငါနဲ့ အခုရှင်းမယ် ..” (လကသ်ီးဆုတတ်ဈဖကကြို တခွားလကဖြဝါးထံ ဖတခြနဲထိုးပြပြီး လဲ့ယမင်းက တုံ့ပြနသ်ည်)
“ရ .. ရတယ် … တောပြီ … မ .. မရှင်း .. တော့ .. ဘူး”
“ဟှန်း … ကြောကရြငကြှောကတ်ယ် ဝနခြံ … ဘာမှ စကားတွေ ထဈပြနစရောမလိုဘူး .. သှားပြီ”
တောပြါသေး၏။ အတင်းအကြမ်းကို အာခေါငထြဲရောကမြတတ် ငုံထားပြီး စုပပြေးနသညေ့အြရှိနကြှောင့ြ ရဲဝယေံ သုတတ်ှထေိန်းမထားနိုငဘြဲ ပန်းထွကသ်ည်။ သို့သောြ လဲ့ယမင်းက သူ့ကိုကြောခိုင်းကာ ထွကသ်ှားပြီမို့ မကြန်ှာပြငတ်ဈခုလုံး ဖီးလတ်ကပြှီး ရှုံ့မဲ့သှားသညကြို မမှငလြိုကပြါ။ မဟုတလြွှင် သူ့ကို ကောင်းကောင်းထပပြှသနာ ရှာနေဦးမှာ သချောလှသည်။ ရဲဝယေံ သူ့အား ပြုံးစစ မကြန်ှာပေးနှင့ြ ကြည့်န်သေော ဆရာမအား ငုံ့ကြည့်ကြာ စိတထြဲက ကောင်းကောင်းကြီး ကြုံးဝါးနလသေည်ေ။
“တောတ်ောဆြိုးတဲ့ ဆရာမ .. တွေ့မယ် .. ဖငလြှနပြှီးတော့ကို ထပလြိုးပစ်ဦးမယ် .. ဟင်း ဟင်း”
အတန်းပြီးလွှင် ထိုငန်ကြထေုံးစံအတိုင်း အလင်ျကာစံအိမတ်ှင် သူတို့အားလုံး ဝိုင်းစုမိကြသည့တ်ိုင် ဦးရဲသူစိတကြ စားသောကသ်ည့အြထဲတွင် ရောကမြနပေါ။ အတန်းပြီးလွှငပြှီးချင်ြး နမကေောင်းလို့ အိမစြောစောပြနမြယန်ောဆြိုပြီး အားလုံးကြားအောင် နှုတဆြကပြှီး ထွကသ်ှားသည့ြ ရှှပေိုးအိမထြံတွင် ရောကန်သည်ေ။ အလင်ျကာစံအိမ် ရောကရြောကခြှင်း ဖုန်းထဲဝငလြာသည့ြ မကဆြေ့ခွကြှောင့လြည်း နရထေိုငရြပိုခကန်သည်ေ။ မခကခြံနိုငယ်ိုးလား။ မကဆြေ့ခွထြဲတွင် ရေးထားသညကြ ဟိုနာမညကြွောမြင်းသမီလေးရဲ့ဒိုငလြေ။ ကိုကြီးနရောတွင် ဆရာဆိုသည့ြ နာမစြားသာလှဲသည်။ တောကတ်ောကယ်ိုနတယေကြတော့ လုံးဝဆငတ်ူပင်။
“ဆရာ သောကလြေ .. ဘာတွေ တွေးပြီးငေးနတောလဲ”
“အောြ … အင်း .. သောကမြယ် .. ဘာမှ မဟုတပြါဘူး”
ဘေးနားတွင် ထိုငန်သေူ ကြောထြူးရဲ့အပြောကို ငေးတိကြောငတ်ောင် အမူအရာနှင့ြ တုံ့ပြနလြိုကပြှီး စားပြဲပေါရြှိ ဘီယာပုလင်းကို ကောကကြိုငကြာမသည်။ ပုလင်းထကဝြကကြွိုးအောငလြောကြ တရှိနထြိုးမော့သောကပြှီးလို့ စားပြဲပေါသ်ို့ ပြနအြခတွှင် မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ှင် နရောယူထားသူ မှလှန်းခွိုက သူ့အား စူးစိုကကြှည့န်သညေကြို တွေ့လိုကသ်ည်။ ဦးရဲသူ မလုံမလဲဖြစ်သှားပြီး မှလှန်းခွိုအား တနပြှနကြှည့မြနတေော့ဘဲ စားပြဲပေါကြ အကြှပကြှောပြန်းကနဆြီ လကလြှမ်းသည်။
“ဆရာ .. ဆရာ့နောကဇြာတလြမ်းကို ထုတဝြသေူဆီ ပေးလိုကပြှီဆို .. ဟုတလြား”
“မှလှန်းခွို .. နငကြ စပြနပြှီ ..”
အားလုံးက သူ့အား အားနာသလို မှလှန်းခွိုအား ဝိုင်းဟန့ကြှပမယေ့ြ ဒီတဈခါတော့ ဦးရဲသူ တပည့တ်ှကေို ရငဆြိုငန်ိုငစြှမ်းရှိသှားပြီ ဖြစ်သည်။ တကယလြည်း သူ့ရဲ့နောကဇြာတလြမ်းကို ထုတဝြသေူဖြစ်သူ ဦးဇောမြောငအြား ပြီးခဲ့တဲ့ တဈပတကြွောကြ ပေးအပခြဲ့သည်။ အဲဒီတုန်းက စာမူကြမ်းကို ဖတန်ရင်ေး သူ့အား အံ့အားတကြီးနှင့ြ လှမ်းလှမ်းကြည့်န်သညေ့ြ ဦးဇောမြောငရြဲ့အသှငကြို အခုထကထြိ မှငယ်ောငန်သေေးသည်။ နောကဆြုံး ဇာတသ်ိမ်းပိုင်းကို ဖတပြှီးသည့အြခွိနတ်ှင် ဦးဇောမြောငတ်ဈယောကြ ဘယလြိုမှ မနနေိုငဘြဲ သူ့လကကြိုဆှဲ၍ ကြနဂြရကကြွူးလေးရှင်းလုပသ်ည်။ ဒါက ဆရာ့ရဲ့ masterpiece ဖြစ်မှာ .. အမွိုးသားစာပဆေုတော့ ကြိန်းသပေဲဆိုသည့ြ စကားကို သူ့နားထဲက မထွကတ်ော့ပေ။
“ဟုတတ်ယ် ပေးလိုကပြှီ … ဘာဇာတလြမ်းလဲလို့တော့ မမေးနဲ့ .. စာအုပထြှကမြှသာ ဖတကြှည့တ်ော့”
ဝံ့ကြှားသည့ြ လသေံနှင့ြ ပြောလိုကသ်ည့ြ ဦးရဲသူအား မှလှန်းခွိုက မကြစြောင်းလည်းထိုး၊ နှာခေါင်းလည်း ရှုံ့ပြသည်။ သချောသာကြည့်လြွှင် ထိုပုံစံက တခွားသောယောကြြားလေးတဈယောကအြတွင် ရငထြဲထိသှားနိုငသ်ည့ြ စတိုငလြဖြစ်သောလြည်း အခုလောလောဆယတ်ော့ ဦးရဲသူ ရငထြဲ မတိုးပါ။ သူ့ရငထြဲ အတွေးထဲတွင် ရှိနသညေကြ သူ့အား Inspiration ပေးခဲ့သူ၊ သူ့စာမူအား ဖတရြှုပြီး ဝဖနေထြောကပြှပေးခဲ့သူ ရှှပေိုးအိမရြဲ့အသှငသ်ာ ရှိသည်။ တိတိကကြ ပြောရရင် အလင်ျကာစံအိမန်ားက တည်းခိုခန်းတွင် စောင့န်မယေန်ောဆြိုပြီး မကဆြေ့ခွြ ပို့ထားသူ ခစွတ်ပည့မြလေး ရှှပေိုးအိမရြဲ့ပကတိ ကိုယလြုံးလေး …
တငခြနဲ မှညသ်ံနှင့အြတူ ထပမြံဝငလြာသည့ြ မကဆြေ့ခွသ်ံကြောင့ြ ဦးရဲသူ ဖုန်းစကရငကြ လော့ခဘြားကို ဘေးတိုကဆြှဲရင်း ဖြင့လြိုကသ်ည်။ စကရငပြေါတ်ှင် မှငလြိုကရြသည့ြ မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ကိုယလြုံးကို ဆယဖြီရိုကထြားသည့ြ ပုံကြောင့ြ ရငတ်ှဒေိန်းခနဲ ခုနသ်ည်။ မကြန်ှာမပါပမယေ့ြ ဒါဘယသ်ူ့ကိုယလြုံးလဲဆိုတာ ဦးရဲသူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထို့အပြင် တမငတ်ကာ ဝတလြာတာဖြစ်ရမည့ြ အဖြူရောငဇြာဝမ်းဆကြ Lingerie ဝတစြုံက သူမကိုယကြို ပို၍စွဲမကဖြှယကြောင်းအောင် ဖနတ်ီးပေးနသည်ေ။ ဂလုခနဲ မှညအြောငပြင် လညခြွောင်းထဲတကလြာသည့ြ တံတွေးကို မွိုခရွသည်။
“ဆရာ .. ဒီနေ့အလုပမြွားနတောလား .. ဘီယာလည်း ဟုတတ်ိပတတ်ိ မသောကဘြူး”
“အောြ .. အေး .. ဟုတတ်ယ် .. အရေးကြီး အလုပကြိဈစတဈခု ခေါင်းထဲရှိနတောရော .. လူလည်းသိပန်မကေောင်းတာနဲ့ ..”
လင်းဟနရြဲ့အမေးကို ပြနဖြှလေိုကရြင်း ဦးရဲသူ ပြောလိုကသ်ည့စြကားကို အားပြုပြီး ဝိုင်းကနလဈေဖို့ကြံသည်။ သူ့အလာကို ရှှပေိုးအိမ် ဘယလြိုအနအထေားနှင့ြ မွှောန်မယေဆြိုတာ သိသည့အြတွကြ တဈစကျကန့တ်ောငမြှ ဒီနရောတွင် အခွိနဖြှုန်းမနချင်ေတ်ော့။
“ဆရာ အရငပြှနလြိုကြဦးမယကြှာ .. ဒီနေ့ကားလဲ ယူမလာတော့ တက္ကစီနဲ့ ပြနရြမှာ .. မိုးခွုပသ်ှားရင် လှယမြှာမဟုတဘြူး”
မှလှန်းခွိုအပါအဝင် တပည့တ်ှကေ နပေါဦး၊ အပြနသ်ူတို့ လိုကပျို့ပေးမယ် ဘာညာနှင့ြ တားနပမေယေ့ြ ဦးရဲသူ အတင်းပင် ဇွတထြှကလြာခဲ့သည်။ အလင်ျကာစံအိမခြှံ အပေါကဝြရောကတ်ော့ နောကကြ တဈယောကယ်ောကမြွား လိုကလြာမလားလို့ ပြနလြှည့ကြှည့သ်ေးသည်။ တဈယောကမြှ အပြငထြှကလြာသညကြို မတွေ့သညတ်ှင် ကုတခြွောင်းကုတခြွောင်းနှင့ြ လမ်းအတွင်းဘကရြှိ တည်းခိုခန်းရှိရာသို့ ခပသ်ုတသ်ုတပြှေးလာခဲ့သည်။
တဈခုတော့ ဦးရဲသူ သတိထားဖို့ မေ့သှားသည်။ အလင်ျကာစံအိမရြဲ့မကြန်ှာစာဘကရြှိ မှနခြပြကြှီးတွသည်ေ အပြငကြိုထွင်းဖောကမြှငအြောင် ဖနတ်ီးထားသညကြို။ အပြငလြမ်းမက ကြည့်ရြငသ်ာ အထဲကို မမှငရြသောလြည်း၊ အထဲကနေ အပြငဘြကရြှိ အခွအနေကေိုတော့ လှမ်းမှငန်ိုငပြါသည်။ ထိုသို့ အပြငဘြကသ်ို့ လှမ်းမှငန်ိုငသ်ည့ြ မှနခြပြတ်ှရေဲ့နောကကြှယတ်ှင် မကြမြှောငကြွုံ့၍သူ့အား လှမ်းကြည့်န်သေော မိန်းကလေးတဈယောကရြှိနလေိမ့မြညဟြုလည်း ဦးရဲသူ လုံးလုံးကို ထငမြထားခဲ့ပါ။
တည်းခိုခန်းဆီသို့ ရောကခြါနီးစဲစဲတွင် ရုတတ်ရကြ ထမှညလြာသည့ြ ဖုန်းသံကြောင့ြ ဘယသ်ူလဲဆိုတာကို ကြည့်မြနတေော့ဘဲ ဦးရဲသူ ကောကဖြှလေိုကသ်ည်။
“လာပြီ .. လာပြီဟ .. ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ”
“အာ … ကိုရဲသူ .. ခငဗြွားဘယကြို လာနတောလဲ .. ကနွော့ြ စာအုပတ်ိုကကြိုလား”
ဖုန်းဆကလြာသည့သ်ူက ရှှပေိုးအိမမြဟုတဘြဲ လမ်းပြစာပတေိုကကြ ဦးဇောမြောငဖြစ်နသဖြေင့ြ ဦးရဲသူ ခွလှမြေးတွေ အလိုလိုရပသ်ှားသည်။ ဦးဇောမြောငသ်ည် အလုပကြိဈစကလှဲလို့ သူ့ကို အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာပြီး ဖုန်းဆကတ်တသ်ူမဟုတ်။ စိတထြဲထင့ခြနဲ ဖြစ်သည်။
“ကိုဇောမြောင် ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲဗွ .. ပြောစရာရှိရင် ပြော”
“ဒီလိုဗွ .. ကိုရဲသူ .. ခငဗြွား ပိတောကရြိပစြာပတေိုကကြ ကိုခိုငမြာကို သိတယမြှတလြား .. ကနွောန်ဲ့ ညီအဈကိုလိုခငတ်ဲ့သူလေ”
“ဟုတ် .. သိတယ် .. ကိုခိုငမြာက ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ကိုခိုငမြာကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး .. ဖြစ်တာက ကနွောတ်ို့ဗွ .. ဒီလိုဗွာ .. မနေ့က ကနွောြ အားတာနဲ့ ကိုခိုငမြာဆီ ရောကသ်ှားတယ် .. အဲဒီမှာ ကိုခိုငမြာက အငမြတနမြှကောင်းတဲ့ စာမူတဈခု သူရထားတယ် .. အမွိုးသမီးကလောငရြှင် အသဈတဈယောကရြေးတာတဲ့ … ကနွော့ကြို ဖတကြှည့မြလားဆိုပြီး မေးတော့ ကနွောလြဲ ယူဖတကြှည့လြိုကတ်ယ် .. အဲဒီမှာ ….”
“အဲဒီမှာ ဘာဖြစ်လဲ ကိုဇောမြောင် .. တခါထဲသာ အပြတပြှောဗွာ” (ရှှပေိုးအိမန်ှင့ြ တွေ့ဖို့ကိဈစကို စိတရြောကန်သဖြေင့ြ ဦးဇောမြောင် စကားရပသ်ှားတာကို အလငွစြလို ထောကကြာမေးမိသည်)
“ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ .. သူ့ရဲ့ဇာတလြမ်းတဈခုလုံးက ခငဗြွားရဲ့ဇာတလြမ်းနဲ့ သှားတူနတယ်ေ .. အဓိက ဇာတကြောငကြ ဓါတခြှဲခန်းပညာရှငဗြွာ .. လွှို့ဝှကသ်ည်းဖိုဆနဆြန် ရေးထားတဲ့ ဇာတလြမ်းမှာ လူသတလြုပကြှံဖို့ဆိုပြီး အဆိပသ်ုံးတာလဲတူတယ် .. အိုဗွာ .. အကုနလြုံးလိုလို တူနတယ်ေ .. ကြဲတာဆိုလို့ အဓိကဇာတကြောငကြ မိန်းကလေးဖြစ်နတော တဈခုပဲ .. ကနွောလြဲ ဖတပြှီး ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်း မသိဘူး .. အဲဒါ ခငဗြွားများ တယောကယ်ောကကြို ခငဗြွားဇာတလြမ်း ပြလိုကလြား .. ဒါမှမဟုတ် ဒီဇာတလြမ်းက တခွားဇာတလြမ်း မဟုတဘြဲ ရှဲဒိုးများ သုံးထားတာလား .. ဆောရီးဗွာ ကိုရဲသူ .. ကနွောြ မေးတာ လှနသ်ှားရင် …”
ဦးဇောမြောငကြ ဖုန်းထဲကနေ စကားတဈခွို့ကို ထပ်၍ ပြောနပေါသေးသည်။ သို့သောြ ဦးရဲသူ ထိုစကားတွကေို မကြားတော့ပါ။ ရှှပေိုးအိမကြ သူ့ကို ဘာမှမပြောပဲနှင့ြ သူ့ဇာတလြမ်းနှင့ဆြငတ်ူ ဇာတလြမ်းတဈခုကို တခွားသောထုတဝြသေူတဈယောကအြား အပလြိုကပြှီဆိုသော အတွေးကသာ ကြီးစိုးထားသည်။ ရငထြဲတွင် စိတတ်ိုခွင်း၊ မခံခွိမခံသာဖြစ်ခွင်း၊ ဝမ်းနည်းခွင်း၊ အလိုမကခွှင်း စသည့ြ ခံစားမှုပေါင်းစုံသည် အလုံးကြီးတဈခုသဖြယ် ပေါင်းစုံသည်။ ထိုအလုံးကြီးက လွော့ပါးသှားခွင်း မရှိဘဲ ကြီးသထကကြှီးလာရာ ခွလှမြေးတွကေ ခပလြှမ်းလှမ်းတွင် မှငန်ရပြေီဖြစ်သော စွယတ်ောရြိပဆြိုသည့ြ တည်းခိုခန်းဆီသို့ အလွှငအြမှနပြင် ဦးတညသ်ှားတော့သည်။
အခန်းတံခါးခေါကသ်ံကြားသညန်ှင့ြ တခွားသူ မဖြစ်နိုငဘြူးဆိုတာ သိနသညေ့ြ ရှှပေိုးအိမ် သဘကတ်ှဘောတွတေောင် ပတမြနတေော့ဘဲ အတွင်းခံလေးနှင့ပြင် ဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်။ သူမထငထြားသညကြ ဒီလိုမွိုးစတိုငလြကြို ဆရာသာမှငသ်ညန်ှင့ြ အတင်းပြေ့ဖကပြှီး အငမ်းမရနမ်းမညဆြိုတာကို။
သို့သောြ ကမူးထူးရှိုးနှင့ြ အခန်းထဲဝငလြာသည့ြ ဆရာက သူမအားဖကရြမ်းနမ်းရှုံ့သညဟြူ၍ မရှိ။ လကကြောကဝြတတ်ဈဖကကြို ဆတခြနဲ ဖမ်းဆှဲပြီး မို့ရာကြီးနားခေါလြာရာ ရှှပေိုးအိမမြှာ ယကကြနယ်ကကြနန်ှင့ြ ပါလာရှာသည်။
“ဆရာ .. ဘာဖြစ်လာတာလဲ .. သမီး လကကြိုဆှဲတာလဲ တအားပဲ” (ကုတငစြှန်းနားအရောကြ တွန်းထုတလြိုကသ်ဖြင့ြ ရှှပေိုးအိမကြိုယကြလေး ယိမ်းကာ မို့ရာပေါတ်ှင် ထိုငကြသွည်)
“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ .. မင်း .. မင်း ငါ့မပြောဘဲ စာအုပတ်ိုကတ်ဈခုနဲ့ သှားပြီး စာအုပထြုတဖြို့ သဘောတူထားတယ် မဟုတလြား”
“ဟင် .. ဆရာ ဘယလြိုသိတာလဲ” (ရှှပေိုးအိမ် အံ့အားသင့သ်ှားပြီး မကြလြုံလေးဝိုင်းကာ မေးမိသည်)
“ဘယလြိုသိရမလဲ .. အဲဒီစာအုပတ်ိုကပျိုငရြှငကြ မင်းစာမူကို ကောင်းလှန်းလို့ဆိုပြီး လူတကာကို လိုကပြှနတယ်ေ”
“အယ် .. ဟုတလြား … ဒါဆို ဝမ်း .. သာ”
“ဘာ !! .. ဝမ်းသာ ဟုတလြား .. နပေါဦး .. မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ငါပြောတဲ့အတိုင်း၊ ဝဖနေထြားတဲ့အတိုင်း အကုနလြွှောကရြေးရတာလဲ”
“ဟင် .. ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာ .. ဆရာအကြံပေးတာ ကောင်းနတောပဲ” (ရှှပေိုးအိမ် တကယကြို နားမလညန်ိုငသ်ည့အြသှငဖြှင့ြ မကြလြုံးလေး ကလယကြလယန်ှင့ြ မေးသည်)
“အေး .. ကောင်းတာ .. ကောင်းတာမှ သိပကြောင်း .. ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအကြံပေးထားတာကို ငါကလဲ ငါ့ဇာတလြမ်းမှာ ပြနသ်ုံးထားတယ် .. သိပြီလား”
“ဘယလြို ဘယလြို !! .. ဆရာ ဘာပြောတယ် .. ဆရာ့ကို ပြတဲ့ သမီးဇာတလြမ်းထဲက အကြောင်းကို ဆရာက .. ဆရာ့ဇာတလြမ်းထဲမှာ သုံးထားတယ်”
“အေး .. ဟုတတ်ယ် .. ငါ့ ဇာတကြောငကြလည်း ဓါတခြှဲခန်းပညာရှငပြဲ ..”
သူမစာမူအား ထုတဝြသေူက ခွီးကြူးနတယေဆြိုသည့ြ အပြောကြောင့ြ ဝမ်းသာပြောမြှူးနသေူ ရှှပေိုးအိမ်၊ သူမ အပြောကြ မိနဈပိုင်းမွှပင် မခံလိုကြ။ ဘာကြောင့ြ ဦးရဲသူ စိတတ်ို၊စိတရြှုပန်ဟန်ေ ပေါကန်မှန်ေးလည်း ဒကခြနဲ သိလိုကသ်ည်။ သူမကိုယတ်ိုငလြည်း သူမဇာတလြမ်းကို ဖတပြှီး အပြနအြလှန် ကိုးကားရေးထားသညဆြိုသော ဆရာဖြစ်သူအား မကြနပေတ်ော့။ အနှစ်နှစ်အလလက မွှောလြင့ခြဲ့သည့ြ အပငလြေးပြင့ဖြူးလာဖို့ လမ်းစ မှငယ်ုံလေးရှိသေး .. တခွားတဈယောကကြ ဒါသူ့အပငလြို့ လကည်ိုးလာထိုးနခပြှေီ။ ရှှပေိုးအိမ် အသားတွေ တဆတဆြတ် တုနလြာပြီး ဦးရဲသူအား ခပစြိမ်းစိမ်းကြည့်သ်ည်။
“ဒါက ဆရာမဟုတတ်ာဘဲ .. သမီးကို အကြံပေးပြီးပြီဆိုမှတော့ သမီးဇာတလြမ်းပေါ့ .. ဘာဖြစ်လို့ သမီးဆီက ခိုးခရွတာလဲ”
“ဘာ !! … ခိုးခတွယ် .. မင်းကများ ပြောရသေးတယ် .. မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ဇာတလြမ်းထဲက အကြောင်းအရာတွေ ယူရေးရသေးတာလဲ”
“အို .. ဒါကတော့ ဆရာက ဘာဖြစ်လို့ ဆရာ့ဇာတလြမ်းကို ပေးဖတသ်လဲ .. နောကပြှီး ဆရာပဲ လကခြွာမှာတုန်းက ဟိုတုန်းက ဂရိတွတေောင် အောငမြှငတ်ဲ့သူတွဆေီက ကူးခသွေးတာပဲဆို”
“မင်း .. ကြာ … တောကြ !!”
ဆတဆြတထြိမခံ ပြနပြှောနသညေ့ြ ရှှပေိုးအိမကြှောင့ြ ရငထြဲထိန်းထားရသည့ြ ဒေါသက လကဖြွားဆီသို့ ရောကသ်ည်။ ရုတတ်ရကမြှောကတ်ကသ်ှားသည့ြ လကကြှောင့ြ ရှှပေိုးအိမ် မကြလြုံးကလေး ဝိုင်းစကသ်ှားသည်။ သို့သောြ တဒင်ျဂအတွင်း ဦးရဲသူအား စိမ်းစိမ်းကြည့်ကြာ သူမပါးတဈဖကကြို ရှေ့တိုးပေးလိုကသ်ည်။
“ဆရာက ရိုကမြလို့လားးး … ရိုကလြေ … ဆရာ့လကန်ဲ့ သမီးပါးထိလိုကတ်ာနဲ့ ဆရာနဲ့သမီး အပြတပြဲ”
ဦးရဲသူ ငိုငကြသွှားသည်။ သားဖြစ်သူနှင့ြ စကားများနကြထေုံးစံအတိုင်း လကကြိုရှယလြိုကမြိပမယေ့ြ ရှှပေိုးအိမအြား ရိုကဖြို့တော့ မရညရြှယပြါ။ အခုတော့ ရှှပေိုးအိမကြ သူ့အားအထငလြှဲသှားခွပြေီ။ မကြဝြန်းများတွင် ရဈဝဲလာသည့ြ မကြရြညမြွားအား အောကသ်ို့မကအွောင် ထိန်းထားရင်း ရှှပေိုးအိမ် ဦးရဲသူအနားမှ ခွာကာ အဝတအြစားတွေ ပြနဝြတသ်ည်။ ရှှပေိုးအိမ် လုပန်သမွှေကို လိုကကြှည့န်ပမေယေ့ြ ဦးရဲသူ ဘာဆိုဘာမှ မပြောမိ။ ငူငူငိုငင်ိုငန်ှင့ြ မို့ရာနားတွင် ဆကရြပန်မေိသည်။
အဝတတ်ှပြနေဝြတပြှီးသညန်ှင့ြ ရှှပေိုးအိမကြ သူ့အား တဈခကြကြှည့သ်ည်။ သူမရဲ့အောကန်ှုတခြမ်းလေးသည် တဈခုခုကို ပြောချင်န်ဟနေန်ှင့ြ တဆတဆြတန်ှင့ြ တုနရြငန်သည်ေ။ သို့သောြ ဘာစကားတဈခွန်းမှ မဆိုဘဲ မကြန်ှာကို လကန်ှဈဖကန်ှင့အြုပ်၍ အခန်းထဲမှ ပြေးထွကသ်ှားသည်။
ဦးရဲသူ ရငထြဲတွင် ဟာခနဲဖြစ်ကာ အခန်းထဲတွင် ကနွခြဲ့လသည်ေ။
အခန်းဝကနေ ရှှပေိုးအိမ် ပြောကကြှယသ်ှားမှ ဦးရဲသူ သတိဝငလြာသည်။ လနှင့ခြွီပြီး ရင်းနှီးခဲ့ကြသည့ြ အခွိနအြတောအတွင်း ရှှပေိုးအိမန်ှင့ြ သူသည် လှနစြှာမှ အတွဲညီလှသည်။ နှစ်ယောကသ်ား အမြဲတွေ့ကြလွှင် တဈဦးနှင့တ်ဈဦး ရကေုနရြခမြေး ခစွပြှဲနှှဲကြသည်။ ရှှပေိုးအိမ် တကိုယလြုံးတွင် မနမ်းဘူးသည့န်ရောရယလြို့ မရှိသလို၊ သူ့တကိုယလြုံးတွင် ရှှပေိုးအိမ် နှုတခြမ်းနှင့ြ မထိဘူးသော နရောရယလြို့လည်း မရှိပါ။ သူလိုသမွှ ရှှပေိုးအိမကြ ဖြည့ဆြည်းပေးသလို၊ ရှှပေိုးအိမ် ဆန်ဒပြည့အြောငလြည်း သူက အမြဲ စွမ်းဆောငပြေးခဲ့သည်။
ဆကဈြကိဈစတွင် ထိုသို့ အတွဲညီသလို၊ စာရေးသည့ြ ကိဈစတွငလြည်း နှစ်ယောကသ်ားက လကတ်ှဲညီလှသည်။ တကယဆြို ရှှပေိုးအိမ် ပြောတာ မမှားပါ။ တဈဦးနှင့တ်ဈဦး တဈယောကစြာကို တဈယောကကြ ဖတရြှုအကြံပေးနမှတေော့ အိုငဒြီယာချင်ြးတူနတော အဆန်းတကြယ် မဟုတ်။ ဒါက ဖြစ်မှဲဖြစ်လေ့ရှိသော ကိဈစသာ။ သူမဇာတလြမ်းနှင့ြ သူ့ဇာတလြမ်း တူသှားတာနှင့တ်င် ရှှပေိုးအိမန်ှင့ြ လမ်းခွဲရမညတ်ဲ့လား။ ရှှပေိုးအိမလြို မိန်းကလေးမွိုး ဒီတဈသကတ်ှင် နောကထြပရြော တွေ့ဖို့ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလား ..
ဦးရဲသူ ခွလှမြေးတွကေို တံခါးဝဆီသို့ ဖြညင်ေးစွာ လှမ်းမိသည်။ သုံးလေးလှမ်းလောကြ လှမ်းပြီးသောအခါ ဖြေးဖြေးခွင်း ရှေ့နသညေ့ြ သူ့ခွလှမြေးတွကေ အရှိနရြလာသည်။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ တည်းခိုခန်းတလွှောကြ ပြေးလှှားကာ အပြငဘြကသ်ို့ ထွကလြာခဲ့သည်။
ရှှပေိုးအိမအြား အင်းလွားလမ်းဘကသ်ို့ ခေါင်းငိုကစြိုကခြကြာ တဈလှမ်းချင်ြး လွှောကန်သညေကြို တွေ့ရသည်။
“ရှှပေိုးအိမ် !!!!”
သူမနာမညအြား အကယွကြှီးအောြ၍ ခေါလြိုကမြှုကြောင့ြ ရှှပေိုးအိမ် ကိုယလြုံးလေး ဆတခြနဲတုနသ်ှားသည်။ ခွလှမြေးတွကေ ရပသ်ှားသည်။ နောကကြိုပြနလြှည့ကြှည့ဖြို့ သူမနှလုံးသားတဈခွမ်းက တိုကတ်ှန်းနပမေယေ့ြ ကနွသ်ည့တ်ဈခွမ်းက ခံပြင်းစိတကြှောင့ြ ခွအစေုံသာ ရပ်၍ နလေိုကသ်ည်။ သူမနောကန်ားမှ တဖတဖြတန်ှင့ြ ခွသေံတွေ ကြားရသည်။ ထို့နောကြ …
“အို .. ဘာလုပ် !!”
လကကြောကဝြတတ်ဈဖကကြို ဆတခြနဲ အဆှဲခံလိုကရြသဖြင့ြ စိတတ်ိုတိုနှင့ြ ငေါကလြိုကမြညအြပြု နှုတခြမ်းများအပေါြ အားနှင့ကြလွာသည့ြ အနမ်းကြောင့ြ ရှှပေိုးအိမ် ရငတ်ှပြငေ့ထြှကမြတတ် ခံစားရသည်။ တင်းတင်းဖကထြားသည့ြ ဆရာရဲ့ကိုယလြုံးကြီးကို လကကြလေးနှစ်ဖကန်ှင့ြ တွန်းပမယေ့ြ ဦးရဲသူကိုယကြ ကြာသှားခွင်း မရှိ။ ကိုယကြ မကြာသလို၊ နှုတခြမခြငွြး ထိကပထြားမှုက မကြာလရော စကျကန့ပျိုင်းအတွင်း ရှှပေိုးအိမရြဲ့နှလုံးသားက ဦးနှောကကြို ကြောကြာ အလိုလို ရှေ့တန်းရောကလြာသည်။ ဦးရဲသူရဲ့ ပုခုံးများကို တွန်းနသညေ့လြကကြ ကြောပြငကြှီးအား အလိုလို သိုင်းဖကမြိသည်။ နှုတခြမ်းလေးတွကလေည်း တုံ့ပြနအြနမ်းတွေ ပေးဆပလြာသည်။
ဦးရဲသူ လကကြ ရှှပေိုးအိမရြဲ့ကြောပြငကြို တင်းတင်းဖကထြားရင်း အောကဘြကသ်ို့ အလိုလို လွှောဆင်းသှားသည်။ တငပြါးလုံးလုံးလေးတွပေေါြ ရောကသ်ှားသောအခါ ခပတ်င်းတင်းကိုငကြာ ဖစွည်ှဈမိသည်။ မရိုးနိုငသ်ည့ြ တင်းရင်းအိစီးသော အတွေ့က ဦးရဲသူရဲ့လကခြွောင်းတွကြေားထဲ စိမ့ဝြင်၍လာသည်။
“ဆရာ !!! … ဆရာ မှတလြား”
ခပလြှမ်းလှမ်းမှ စူးစူးရှရှ အောဟြဈလိုကသ်ည့ြ မိန်းမသံကြောင့ြ ပတဝြန်းကငွန်ှင့ြ ကင်းကြာသှားသည့ြ သူတို့နှစ်ယောကြ အနမ်းတွရပေတ်န့ကြုနသ်ည်။ အသံလာရာသို့ မကြန်ှာမူထားသည့ြ ရှှပေိုးအိမ် မကြန်ှာလေး ကြကခြနဲ အရငပြကြသ်ည်။ ခေါင်းကိုပုကာ ဦးရဲသူရဲ့ကိုယန်ှင့ြ သူမအား ကြယလြိုကသ်ည်။ သို့သောြ အနားသို့ အပြေးအလှှား ရောကရြှိလာသည့ြ မှလှန်းခွိုတို့ လူသိုကကြှောင့ြ ထွကပြှေးဖို့တော့ အခွိနမြရလိုကပြါ။
“ဆရာ .. ရှင်းပြ ..”
“ဘာမှ ရှင်းပြစရာ မလိုဘူး … ဆရာတို့က ဒီလို ကြိတပြုန်းခုတန်တောကိုး .. အံ့ရော .. အံ့ရော .. အရေးကြီးလုပစြရာရှိတယဆြိုတာ ဒါလား .. လူသှားလမ်းကြီးမှာ ဒီလိုမွိုးတောင် ဖြစ်နတယေပြေါ့”
စကသ်နတေပြဈသလို တဒကဒြကန်ှင့ြ အဆကမြပြတထြှကရြှိလာသည့ြ မှလှန်းခွိုပါးစပကြ စကားတွကေို ဦးရဲသူတို့ ဘယလြိုတုံ့ပြနရြမှန်းမသိ။ သူတို့နှစ်ယောကအြား အထငသ်ေး ရှုံ့ခသွည့ြ အကြည့်န်ှင့ြ ဝိုင်းကြည့်န်ကြသေည့ြ တပည့တ်ှရေဲ့မကြန်ှာများကိုလည်း ရဲရဲရငမြဆိုငရြဲ။ နှစ်ယောကသ်ား လကခြငွြးခွိတတ်ှဲကာ ခေါင်းငုံ့၍ ပြောသမွှ ခံနရသေည်။ မှလှန်းခွိုက ဒီလောကပြှောနတောတောင် အားမရဟနန်ှင့ြ အိတထြဲက ဖုန်းကိုထုတသ်ည်။
“ဒီတဈပတထြှကမြယ့ြ ဂွာနယအြတွကြ သတင်းလိုနတော အခုတော့ အတောပြဲ … နာမညကြွောစြာရေးဆရာကြီးနဲ့ သူ့တပည့မြဆိုလို့ကတော့ ဂွာနယရြောင်းကောင်းလိုကမြယ့ြ ဖြစ်ခွင်း”
“မှလှန်းခွို … မင်း … မင်းးးး”
ဦးရဲသူ ဒေါသတကြီးနှင့ြ မှလှန်းခွိုအား ကြည့်မြိသလို၊ ရှှပေိုးအိမ် မကြန်ှာကလည်း သှေးဆုတကြာ ဖြူလွောသ်ှားသည်။ မှလှန်းခွို ဒီလောကအြထိ လုပလြိမ့မြညဟြု မထငထြား။ သူမမကြန်ှာအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဖြတခြနဲ ကာလိုကမြိသည်။ အခွအနေမဟေနတ်ော့သညကြို ရိပမြိသည့ြ ဦးရဲသူ၊ ရှှှှပေိုးအိမ် လကအြား ဖြတခြနဲဆှဲ၍ တပည့တ်ှရှေေ့မှောကမြှ အားကုနထြှကပြှေးသည်။ ဆရာရဲ့အကြံကို နားလညလြိုကသ်ည့ြ ရှှပေိုးအိမကြလည်း တူယှဉတ်ှဲကာ ပြေးသည်။ မှလှန်းခွိုကမူ ဒီလိုပြေးလို့ရမလားဟု ကြုံးဝါးကာ နောကကြနေ ပြေးလိုကြ၍ လာလသည်ေ။
ဒီတလောအတွင်း သူ့ဟင်းတွကေို ကောင်းလာတယဟြု ခွီးမှမ်းထားသည့ြ အဖဖြစ်ေသူကြောင့ြ၊ ညနစောအတွကြ ဆရာမနှင့ြ နှစ်ယောကပြေါင်းပြီး တီထွငထြားသည့ြ ဟင်းတဈမွိုးခကြကြွှေးဖို့ ရဲဝယေံ စဉြးစားမိသည်။ ဒီနေ့ညနေ အလုပကြ စောစောပြနလြို့ရသညန်ှင့ြ လမ်းကြုံတဲ့ စိုးသူဇာ စားသောကဆြိုငန်ှင့ြ မလှမ်းမကမ်းက Ocean Supermarket ကို ဝငလြိုကသ်ည်။ လိုအပသ်ည့ြ စားသောကကြုနတ်ှေ ဝယပြှီးလို့ အိမပြှနတ်ော့မညဆြိုကာ ထွကလြာတော့ မုခပြေါကန်ားတွင် ပြုလုပန်သေော စာအုပအြရောင်းပြဲတောဆြိုသည့ြ ဆိုင်းဘုတကြို တွေ့သည်။ ဘာရယမြဟုတဘြဲ ငေးမိသှားခွိနတ်ှင် Stand တဈခုပေါတ်ှင် အစီအရီနှင့တ်ငထြားသော စာအုပတ်ဈအုပကြို သှားတွေ့သည်။ ရဲဝယေံ အထုတတ်ှဆှေဲလွှကန်ှင့ြ ထိုစာအုပစြငန်ား ကမန်းကတမ်း ရောကသ်ှားသည်။
“ဒါ … ဒါ .. အခုမှ ထွကတ်ာလား”
“ဟုတတ်ယ် အကို .. ဒီအပတမြှ ထွကတ်ာ .. ထွကထြှကပြှီးခွင်း တအားရောင်းရလို့ ကမွတို့ အရောင်းရဆုံး စာအုပစြာရင်းမှာ ပြထားတာလေ .. အကို့မှာ အမွိုးသမီးမိတဆြှရှေိရင် လကဆြောငပြေးလို့ရတာပေါ့ .. ယူမလား”
အရောင်းကောငမြလေးက ရဲဝယေံရဲ့ ခပခြွောချောရုပကြို ငေးကြည့်ရြင်း အပြည့အြစုံ ရှင်းပြနသည်ေ။ သို့သောြ ရဲဝယေံ မိုးပြာရောငဝြနထြမ်းဝတစြုံလေး ဝတထြားသော ကောငမြလေးကို ပြနင်မ်းမိဖို့ စိတမြဝငစြားပါ။ စာအုပထြဲက ဟင်းခကြန်ည်းတွကေို တဈရှကခြငွြး လှနကြှည့ရြင်း သူ့နားထဲတွင် ကောငမြလေး ပြောလိုကသ်ည့ြ အမွိုးသမီးမိတဆြှဆေိုသည့ြ အသုံးကိုသာ ထပပြှနတ်လဲလဲ ကြားနမေိသည်။ အမွိုးသမီးမိတဆြှကေို ပေးဖို့တဲ့လား။ ပေးစရာမလိုဘူး။ ဒီစာအုပရြေးတဲ့သူက ငါ့ရဲ အမွိုးသမီးမိတဆြှပေဲ။ နောကပြှီး ဒီထဲက နည်းတွကေ ငါတို့နှစ်ယောကပြေါင်းပြီး ဖောစြပထြားတဲ့နည်းတွပေဲ။
“အကို မယူတော့ဘူးလား”
စာအုပကြို ကုနသ်ည့အြထိ လှနကြှည့ပြှီးလောကြ မကြစြိပကြမြကြန်ှာပကြြ ဖြစ်နသညေ့ြ ရဲဝယေံအား ကောငမြလေးက နားမလညန်ိုငစြှာ မေးသည်။ ရဲဝယေံ ကောငမြလေးကို ဒေါသထွကန်သညေ့ြ မကြလြုံးများနှင့ြ စိမ်းစိမ်းကြည့်သ်ည်။ သူ့အကြည့်ကြှောင့ြ ဝနထြမ်းကောငမြလေး ထိတလြန့သ်ှားပြီး နောကသ်ို့ ခွတဈေလှမ်းဆုတသ်ည်။ ရဲဝယေံ ကောငမြလေးရဲ့အပြုအမူကို သတိထားမိသှားပြီး လကသ်ီးကို ကစွကြစွပြါအောငဆြုပရြင်း ခွာခနဲ လှည့ထြှကသ်ည်။
“အကို .. ဒီမှာ အကို့ပစ်စည်းတွေ .. အကို .. အကို!!”
စာအုပစြငခြှရင်ေးတွင် ပစ်ခထွားခွင်းခံရသော ကြှတကြှှတအြိတထြုပမြွားကို လကည်ိုးထိုးပြရင်း ဝနထြမ်းကောငမြလေးက နောကကြနေ အောခြေါသ်ည်။ သို့သောြ အဝငပြေါကတ်ံခါးရှိ မှနခြပြမြွားကို တွန်းဖြင့ကြာ ပြေးထွကသ်ှားသည့ြ ရဲဝယေံက လုံးဝကို လှည့ကြှည့မြနပေါ။ ဈေးဝယသ်ူ မိသားစုတဈစုကို စူပါမားကတ် လာပို့ပေးသော တက္ကစီတဈစီးရဲ့နောကခြန်းတွင် ခပမြှနမြှနဝြငထြိုငလြိုကရြင်း လသေံပြတန်ှင့ြ ကားမောင်းသူကို လှမ်းပြောသည်။
“စိုးသူဇာ စားသောကဆြိုငကြို အမှနဆြုံးပို့ပေးဗွာ”
ရုံးခန်းထဲကနေ ဆိုငရြဲ့အမိုးထိပ် (Roof Level) သို့ လကကြိုဆှဲ၍ ခေါလြာတာခံခဲ့ရစဉကြ ဒီကောငလြေး ဘာဖြစ်လာတာလဲလို့ တဈခွန်းမှ ဒေါစြိုးသူဇာ မေးလို့မရ။ Maintenance အတွကြ ထားသည့ြ တံခါးပေါကကြနေ ထွကပြှီး ရတေိုငကြီကြီးများရဲ့အကြယတ်ှင် ထိုငမြိတော့မှ ကောငလြေးဆီက ဒေါသတကြီးနှင့ြ သူမအား စွပစြှဲသည့ြ စကားတွကေို ကြားရသည်။ ဒီတော့မှ ဒေါစြိုးသူဇာ သဘောပေါကရြသည်။ ကြောငပြေါကစြလေး မာနဖြီကာ တဂီးဂီးနှင့ြ အောန်သလေို စကားတွကယွေကြယွလြောငလြောင် ပြောနသညေ့ြ ရဲဝယေံအား သူမ ဘာမှ မတုံ့ပြနသ်ေး။ သူ့နရောမှာ သူမဆိုလွှငလြည်း ဒီလိုမွိုး ဖြစ်မညဆြိုတာ သိနသညေမြို့ ပြောချင်တ်ာမှနသ်မွှ ပြောပါစဆေိုပြီး လှှတပြေးထားလိုကသ်ည်။
သူ့အား ဘာမှ မတုံ့ပြနဘြဲ စိတမြကောင်းသည့ြ မကြလြုံးများနှင့သ်ာ ရီဝစွော စိုကကြှည့န်သညေ့ြ ဒေါစြိုးသူဇာကြောင့ြ ရဲဝယေံ နောကထြပဘြာစကားလုံးတွေ သုံးကာ ရနထြောငရြမှန်း မသိတော့။ သူ့အနနှငေ့ကြ သူ့အား တဈခုခုတုံ့ပြနမြှ အပြနအြလှနင်ှင်းခုနတ်တတ်ာ ဖြစ်သည်။ ဘာမှ မပြောဘဲ ငှိမခြံနသညေ့သ်ူကတွော့ ရဲဝယေံ ဆကပြှောစရာ စကားမရှိ။ ရငထြဲရှိရှိသမွှကို ပြောခလွိုကရြလို့လား မသိ။
အနည်းငယတ်ော့ ကြနပေသ်လို ဖြစ်သည်။ ခွထေောကလြေးနှစ်ဖကကြို ထောငလြကြကြှေးကာ ငုတတ်ုပထြိုငန်သညေ့ြ ဒေါစြိုးသူဇာနှင့ြ မလှမ်းမကမ်းတွင် ခွပစ်ေလကပြဈ ဝငထြိုငမြိသည်။
“မင်းပြောလို့ ပြီးရင် .. ဆရာမပြောမယ် .. ခေါင်းအေးအေးထားပြီး သချောနားထောင် .. ဟုတတ်ယ် .. ဒီစာအုပထြဲမှာ မင်းပြောခဲ့တဲ့ ဟင်းခကြန်ည်းတွေ ပါတယဆြိုတာ အမှနပြဲ .. အဲဒီအတွကြ မင်းနာမညကြို နည်းစနဈပြုစုသူနရောမှာ အတူတွဲပြီး ဖောပြှသင့တ်ာလဲ ဟုတတ်ယ် .. ဒါပမယေ့ြ မင်းစဉြးစားကြည့်စြမ်း .. အဲဒီလိုသာ ဆရာမနဲ့အတူ မင်းနာမညကြို တွဲပြီး ဖောပြှလိုကရြင် ဘယလြိုဖြစ်မလဲ .. လူတွလေူတွေ ပြောကြမယ့ြ အတင်းအဖငွြးတွကေို မင်း handle လုပန်ိုငမြလား”
ငိုကစြိုကကြနွသညေ့ြ ရဲဝယေံရဲ့ခေါင်းက ဖြညင်ေးစွာ မော့တကလြာပြီး ဆရာမဖြစ်သူကို လှည့ကြှည့သ်ည်။ ဒေါစြိုးသူဇာက ကြငန်ာသည့ြ မကြဝြန်းများဖြင့ြ ကြည့်န်ပြေီး တညင်ှိမစြှာ ဆကရြှင်းပြသည်။
“ပထမအကြိမထြုတဝြတေဲ့ ဒီစာအုပမြှာ လောလောဆယတ်ော့ ဆရာမနာမညပြဲ ထည့ထြားတယ် .. ဒါပမယေ့ြ ဒီဟင်းခကြန်ည်းတွဟော ဘယသ်ူ့ကြောင့ြ ဖြစ်လာတယဆြိုတာ ဆရာမရငထြဲက အသိဆုံးပါ .. မင်းကို ဘယတ်ော့မှ ပစ်မထားပါဘူး .. “
“ဆရာမ !!” (မိခငရြယလြို့ ဘဝတလွှောကလြုံး သချောမသိခဲ့သော ရဲဝယေံ .. ဆရာမရဲ့စကားကြောင့ြ ရငထြဲငှိမ်းခမွြးသှားသည်)
“နေဦး .. ဆရာမပြောတာ မပြီးသေးဘူး .. မင်းအနနေဲ့က ဒီထကမြက ပိုပြီးတော့ နားလညတ်တကြွှမ်းအောင် ကြိုးစားရမယ် .. အမြဲလေ့လာနရမေယ် .. နောငတ်ဈနှစ်၊ နှစ်နှစ်နလေို့ မင်း လုပင်န်းသဘောနားလညလြာရင် ဒီစိုးသူဇာဆိုငကြို မင်းဦးစီးရလိမ့မြယ်”
“ဒါ .. ဒါဆို .. လဲ့ယမင်းက??”
“ဘာ .. လဲ့ယမင်းလဲ .. မင်း အခုထကထြိ ဒီကောငမြလေး အရညအြချင်ြးကို သဘောမပေါကသ်ေးဘူးလား .. သူက နောကလြိုကအြနနေဲ့ပဲ ကောင်းတာ .. ရှေ့ကိုခွှနပြှီးထွကလြာနိုငတ်ဲ့ အရညအြချင်ြးရှိလို့လား .. ဝနထြမ်းတဈယောကကြို အလကားသပသ်ပ် ငါအပြဈမပြောချင်လြို့သာ .. ပငကြိုယအြရညအြချင်ြး ဘာမှမရှိတဲ့ဟာလေး”
လသေံမှင့မြှင့န်ှင့ြ တောကလြွှောကပြှောသှားပြီးနောကြ ဒေါစြိုးသူဇာ မကြဝြန်းတွကေ ပြနလြည်၍ ရီဝသှေားသည်။ ရဲဝယေံနားသို့ ဖငရြှှေ့ကာ ကပထြိုငလြိုကရြင်း သူ့ပုခုံးတဈဖကတ်ှင် ခေါင်းလေးတဈဖကကြို အသာတငသ်ည်။
“ဆရာမကို အထငမြလှဲပါနဲ့ကြာ .. မင်းနဲ့အတူ ရှိနတေဲ့အခွိနတ်ှကေို ဆရာမ တကယတ်နဖြိုးထားပါတယ် .. မင်းကြောင့ြ ဆရာမဘဝလေး စိုပြညပြှီး အိုငဒြီယာသဈတွေ ထွကလြာရတာပါ သားရယ် ..”
တိုးညင်းလှသည့ြ စကားသံဆိုပမယေ့ြ ရဲဝယေံရဲ့နှလုံးသားထဲတွငတ်ော့ အကယွကြှီးကို ကြားလိုကရြပါသည်။ ပုခုံးပေါတ်ှင် ရှိနသေော ဆရာမရဲ့ မကြန်ှာလေးကို မေးဖြားလေးကနေ တဆင့မြလိုကသ်ောအခါ ဒေါစြိုးသူဇာနှင့ြ ရဲဝယေံမကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်သှားသည်။ ထို့နောကြ ရဲဝယေံ နှုတခြမ်းများက နှုတခြမ်းနီစိုစိုလေး ဆိုးထားသော ဆရာမရဲ့နှုတခြမ်းပါးလေးများပေါသ်ို ဇတကြနဲ ကရွောကလြာ၏။ ဒေါစြိုးသူဇာတဈယောကြ ရဲဝယေံရဲ့ရငခြှငထြဲ တင်းကပြစြှာ ထပတ်ိုးဝငလြိုကပြှီး အရှိနပြှင်းပြင်းနှင့ြ ပြနလြညန်မ်းစုပမြိသည်။
Make-up ဆကြ ဆိုသော ဝေါဟာရကို သငသ်ာလိငကြိဈစတွင် အတောအြသင့ြ အတွေ့အကြုံရှိလွှင် ကြားဖူး၊ ကြုံဖူးမှာ သချောပါသည်။ လငမြယားအချင်ြးချင်ြးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သမီးရည်းစားအချင်ြးချင်ြးပဲဖြစ်ဖြစ် အကြီးအကယွြ ကတောကကြဆနှင့ြ စကားများပြီးသည့အြခွိနတ်ှင် ပြနလြညအြဆငပြှသှေားပါက ထိုကိဈစက ဖြစ်ပေါလြေ့ရှိသည်။Make-up ဆကြ သည် နှစ်ယောကသ်ားကြားရှိ Tension ကို အပြင်းထနဆြုံးသောနည်းဖြင့ြ ဖြထေုတခြှင်း ဖြစ်သဖြင့ြ အရှိနအြဟုနကြှီးလှသည်။ မိုးမမှငလြမမှေငဆြနလြှသည်။ (ဤသို့သော မှငကြှင်းကို အနီးကပဆြုံး ဥပမာပေးရသောြ Mr. and Mrs. Smith ထဲက လငမြယား ပြနပြေါင်းထုတခြန်းကို ညှှန်းလိုပါ၏)
အခုလည်း ရဲဝယေံက ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့နှုတခြမ်းတွကေို အလှတမြပေးဘဲ နမ်းသလို၊ ဒေါစြိုးသူဇာကလည်း ရဲဝယေံမကြန်ှာအား လကန်ှဈဖကန်ှင့ည်ှပကြိုငရြင်း အတင်းအကြမ်း ပြနန်မ်းသည်။ နမ်းနရောမှ ရဲဝယေံ လကတ်ှကေ ဆရာမရဲ့ဖငသ်ားအိအိထွားထွားကြီးတွဆေီ လွှောဆင်းသှားပြီး အားရပါးရ ညှဈနယသ်ည်။ စကပပြေါမြှ ဆုပန်ယရြင်း အားမရသည့အြခါ နောကဘြကမြှဇဈကို ဖြခသွေည်။ စကပလြေး ခါးစပမြှ ချောင်၍ လှတသ်ှားသညတ်ှင် ပေါလြာသည့ြ ပငတ်ီသားပေါကြနေ နောကထြပတ်ဈခါ ထပန်ယပြှနသ်ည်။
“မောင် … “
“ဆရာမ !!”
ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့နှုတမြှ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မောငဆြိုသည့ြ ခေါသ်ံကြောင့ြ ရဲဝယေံ အံ့သှတကြီးနှင် တုံ့ပြနမြိသည်။ မကြန်ှာလေး နီရောငသ်န်းနသညေ့ြ ဒေါစြိုးသူဇာက သူ့အား ရှကကြိုးရှကကြန်း အမူအရာလေးနှင့ြ စိုကကြှည့န်သည်ေ။ ပြီးသညန်ှင့ြ ဝတထြားသည့ြ ဘလောကဈြအား လကတ်ဈဖကလြွှိုကာ ဆှဲထုတရြင်း ခေါင်းပေါကြနေ လှန်၍ ခွှတလြိုကသ်ည်။ ရဲဝယေံ အမြဲတပမြကခြဲ့ရသော နို့အုံဖြေးဖြေးကြီးတွကေ အဖြူရောငအြောကခြံတွင် အနကရြောငဇြာပြောကမြွားနှင့ြ လှပစွာကြပထြားသည့ြ ဘရာလေးထဲမှာ ထင်းခနဲ ပေါထြှကလြာသည်။
ရဲဝယေံ ကမန်းကတမ်း သူ့တီရှပကြို ခေါင်းပေါကြနေ ဆှဲခွှတတ်ော့ ဒေါစြိုးသူဇာကပါ ကူညီရှာသည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ ရဲဝယေံခေါင်းအား သူမရငခြှငထြဲသို့ ဆှဲသှင်းသည်။ ရဲဝယေံက ခကြခြငွြးဆိုသလို နို့အုံဖြေးဖြေးကြီးတဈခုရဲ့အပေါပျိုင်းကို ဆတခြနဲ ငုံ့နမ်းသည်။ ဒေါစြိုးသူဇာ အင်းခနဲ ညည်းပြီး သူ့ရဲ့ခေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ဖြကာဆုပသ်ည်။ ကနွသ်ည့ြ လကတ်ဈဖကကြ ဘရာခွိတကြလေးကို နောကပြှနစြမ်းကာ တွန်းဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်။
နို့အုံများကို တင်းကပြစြှာ ထိန်းထားသည့ြ ဘရာက ချောငသ်ှားသညဆြိုသညန်ှင့ြ ရဲဝယေံ နို့သီးခေါင်း နီနီညိုညိုလေး တဈဖကကြို အားရပါးရ ဆှဲစို့သည်။ အရှယရြောကပြှီးသည့ြ မိန်းမကြီးမို့ ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့နို့သီးတွကေ သေးသေးလေးတွေ မဟုတ်။ သူ့လကသ်န်း တဈဆဈစာလောကြ ရှိသည်။ စို့လို့ကတော့ ဘာကောင်းသလဲ မမေးနဲ့။ နို့သီလေးတွေ တင်းမာစူတကလြာသညအြထိ ဘယပြှနည်ာပြန် စို့ပစ်လိုကသ်ည်။ ဒေါစြိုးသူဇာ တဈယောကြ ရဲဝယေံရဲ့ခေါင်းအား တင်းတင်းဖကထြားရင်း တအင်းအင်းနှင့ြ ညည်းနရသေည်။
“မောင် .. မနနေိုငတ်ော့ဘူး .. မောင့လြီးကြီး အပြငထြုတလြိုကတ်ော့”
“ဟုတ် … မောငလြည်း ဆရာမကို လုပခြငွန်ပြေီ”
“မောင် .. အခုထကထြိ ဆရာမလို့ ခေါန်သေေးတယ် .. ဟုတလြား”
“အင်း .. ဆရာမလို့ ခေါရြတာ အာတွေ့တယ် .. ဆရာမ စိတမြဆိုးဘူး မှတလြား”
“မဆိုးပါဘူး .. မောင် ဘာလုပလြုပ် စိတဆြိုးစရာလား”
“တကယ် .. ဒါဆို”
ရဲဝယေံက ပြောရင်းနှင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့ပေါငတ်ံတဈဖကကြို ကြှခိုင်းပြီး စကပအြောကြ လကထြိုးထည့ရြင်း ပငတ်ီလေးကို လှမ်းခွှတသ်ည်။ ခွဖမေိုး ဖောင်းဖောင်းလေးတဈဖကမြှ လှတသ်ှားသညန်ောကြ နောကတ်ဈဖကြ ကြှတတ်ာတောင် စောင့မြနနေိုငတ်ော့ဘဲ ဆရာမအား သူ့ပေါငပြေါြ ပြေ့တငသ်ည်။ ဒေါစြိုးသူဇာ ကိုယတ်ိုငလြည်း ရမျမကလြှိုင်းတွေ ပြင်းထနန်ပြေီဖြစ်ရာ သူမလကန်ှင့ြ ဘောင်းဘီထဲမှ ဆှဲထုတထြားသည့ြ လီးမာမာကြီးအား လကသ်ှယသ်ှယလြေးနှင့ြ လှမ်းကိုငသ်ည်။ အရညတ်ှရှေှဲစပြုနသေော အဖုတဝြနှင့တ်ေ့ကာ တငပြါးနှစ်ဖကကြို အပေါကြနေ အားနှင့ဖြိခလွိုကသ်ည်။
“ရှီး … အာ့ … အာ့”
“အား .. ကောင်းတာ ဆရာမရယ်”
တဈခကြထြဲနှင့ြ နကန်ကရြှိုင်းရှိုင်း တိုးဝငသ်ှားသည့ြ လီးကြီးကြောင့ြ နှစ်ယောကစြလုံး အောကြာညည်းမိကြသည်။ တောတ်ော့တောသ်ေးသည်။ ဒီအမိုးပေါသ်ို့ တကရြောကန်ိုငသ်ည့ြ လူက ဝနထြမ်းတွလေောကပြဲ ရှိပရော၊ သူတို့တွေ ကိုယစြီကိုယစြီ အလုပမြွားနသညေ့ြ အခုလိုအခွိနမြွိုးတွင် ရဲဝယေံတို့နှစ်ယောကြ စိတကြှိုကကြဲလို့ ရနသည်ေ။ တကယတ်ော့ သူတို့နှစ်ယောကြ ရှညရြှညဝြေးဝေးလည်း ထိုအခကြကြို မစဉြးစားနမေိပါ။ တဈယောကကြိုတဈယောကြ တပမြကမြှု ရမျမကအြရှိနန်ှင့ြ ရငခြငွြးအပကြာ ပြေ့ဖကထြားရင်း ကာမစိတမြှှနန်ကြရော ပတဝြန်းကငွန်ှင့ြ ကင်းကြာနသညေဟြု ပြောလည်း ရနိုငပြါသည်။
သို့သောျ …
လဲ့ယမင်းသည် အလုပပြငပြန်းမှုရော၊ အခုတလော ခံစားနရသေည့ြ စိတပြငပြန်းမှုကြောင့ရြော မှန်းကပြလြာသလို ခံစားရသဖြင့ြ စီးကရကခြိုးသောကရြနဆြိုပြီး အမိုးပေါသ်ို့ တိတတ်ဆိတ် တကလြာခဲ့သည်။ လဲ့ယမင်း စိတထြဲ ဆရာမက သူမအား ဆကဆြံသညမြှာ တအားတင်းကပြလြှန်းသညဟြု ခံစားရသည်။ ဆူပူတယရြယလြို့တော့ မဟုတပြမယေ့ြ မကြန်ှာသာပေးခွင်းလည်း မရှိလှ။ အခုတလော ဆရာမနှင့ြ ပလဲနလံသင့န်သေူက ရဲဝယေံရယ်။ တဈခုခုဆို ဆရာမက ရဲဝယေံကိုပဲ ခိုင်းတော့သည်။ ဟိုကောငကြလည်း သူမ ခိုင်းလွှငသ်ာ မလုပခြငွတ်ာ။ သူ့ဆရာမများ ပြောလိုကရြငတ်ော့ ပါးစပကြ စကားမထွကသ်ေး ရကဈြဆိုသည့ြ အကောင် …။
ဘယသ်ူမှ မသိအောင် တိတတ်ဆိတ် တကလြာရသညမြို့ အမိုးပေါသ်ို့ ထွကသ်ည့ြ Exit ပေါကရြောကတ်ော့ တံခါးရှကကြိုတောင် အတင်းတွန်းမဖြင့ရြဲ။ တဖြေးဖြေးချင်ြးသာ တွန်းဖြင့ရြသည်။ လူတကိုယစြာ ထွကလြောကအြာင် ဟသှားသညန်ှင့ြ ကိုယကြို လှဈခနဲ တိုးထွကလြိုကသ်ည်။ အပြငဘြကသ်ို့ ရောကသ်ှားသည့ြ လဲ့ယမင်း နားထဲတွင် ပီပီသသ ဝငလြာသည့ြ စကားသံများကို ကြားလိုကရြသောအခါ တကိုယလြုံး အေးခဲသှားသလို ခံစားရသည်။
နားထဲဝငလြာသည့ြ စကားသံတွကေို ပထမတော့ လဲ့ယမင်း မယုံနိုငသ်ေး။ သူမများ ထငယ်ောငထြငမြှား ဖြစ်နတောလားဟု တွေးလိုကသ်ည်။ အသံတွလောရာ ရတေိုငကြီများဘကသ်ို့ မှငရြအောင် ကိုယကြို မသိမသာရှှေ့လိုကသ်ည်။ ရတေိုငကြီ နှစ်လုံးကြားရှိ လှတန်သေော နရောလေးမှတဆင့ြ တဈဖကခြှမ်းကို လှမ်းမှငရြသောအခါ သူမ နားကြားလှဲတာ မဟုတဆြိုတာ သချောသှားသည်။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ ချောင်းကြည့်န်သညေ့ြ သူမအား သတိမပြုမိဘဲ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းဖြစ်နကြသေည့ြ စုံတွဲကြောင့ြ လဲ့ယမင်း ဒေါသတွေ ရငထြဲက အလိပလြိုကြ တကလြာရှာသည်။
“တောကြ .. တွေ့ကြသေးတာပေါ့ .. ငါကတော့ ကိုယ့မြွား ပစားပေးလာမလားဆိုပြီး ဆရာမ ဆရာမနဲ့ တဖြဖြ ဖြစ်နလေိုကရြတာ .. အခုတော့ ရှငကြှီး ရငထြဲမှာ ကမွက ဘာမှ မဟုတတ်ဲ့ မလောကလြေးမလောကစြားလား .. လဲ့ယမင်းတဲ့ .. တမင်းထဲ ရှိတယ် .. သိကြသေးတာပေါ့”
အံကိုတင်းတင်းကြိတကြာ စိတထြဲကနေ ကြုံးဝါးရင်း ဘာလုပရြင် ကောင်းမလဲဟု လဲ့ယမင်းတွေးသည်။ မကြစြိက ဟိုဟိုဒီဒီ လွှောကကြှည့ရြင်းနှင့ြ ခပလြှမ်းလှမ်းက အင်ျဂတနေံရံတွင် ဆငထြားသည့ြ အရာတဈခုကို သှားတွေ့သည်။ လဲ့ယမင်း မကြန်ှာလေး ဝင်းခနဲ ဖြစ်သည်။ ခကြခြငွြးကိုယကြို အသာလေး တံခါးပေါကရြှိရာသို့ ပြနရြှှေ့လာပြီး အိတထြဲက ဖုန်းကိုထုတသ်ည်။
“ကိုအေးထွန်းလား”
“မခေါစြဖူး ဖုန်းခေါန်ပေါလား ယမင်းရ .. ပြောလေ .. ကိုအေးထွန်း ဘာလုပပြေးရမလဲ .. အလကားတော့ မရဘူး လကဖြကရြညကြို လူကိုယတ်ိုင် လိုကတ်ိုကရြမယ်”
စားသောကဆြိုငရြဲ့ Maintenance Engineer အဖြစ်ခန့ထြားသူ ကိုအေးထွန်းက အရေးထဲ သူမကို လာကြူနသေေးသည်။ လသေံတိုးနိုငသ်မွှ တိုးအောငထြားရင်း စပီကာနရောနှင့ြ ပါးစပကြပကြာ သူမဖြစ်ချင်သ်ညကြို အရေးတကြီးပြောရသည်။
“ကမွပြောတာ လုပပြေးရင် လကဖြကရြညမြကဘူး .. ဘီယာပါ တိုကမြယ်”
“နင် .. တကယပြှောတာလား .. ယမင်း”
“တကယပြှောတာ .. ကိုအေးထွန်း .. ကမွတို့ Building မှာ ဆငထြားတဲ့ PA system က အမိုးမှာပါ ရှိတယမြှတလြား”
“ရှိတယလြေ .. Maintenance လုပရြင် အသုံးပြုချင်ပြှုလို့ရအောင် ဆိုပြီး အရှေ့ဘကမြကြန်ှာစာက နံရံမှာ တပထြားတာလေ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာဖြစ်လဲ မေးမနနေဲ့ .. ကမွပြောတဲ့အတိုင်းသာလုပ် .. ရှင့ကြို ပြုစုဖို့ ကမွတာဝနထြား”
“သဘောပေါကပြှီ.. ယမင်း .. ဘာလုပပြေးရမလဲသာပြော”
“အဲဒီ အမိုးပေါကြ စပီကာကို ဖြင့ပြှီး ကြားတဲ့အသံကို အဆောကအြဦးတဈခုလုံးရောကအြောင် အခုလှှင့ပြေး”
“အိုကေ .. ခနစောင့ြ .. ရမယ်”
အကောင်းကြီးကောင်းကာ အခွီကြီး ပြီးခဲ့ကြပြီးနောကြ ဒေါစြိုးသူဇာနှင့ြ ရဲဝယေံ လူမသိသူမသိနှင့ြ အမိုးပေါကြနေ တိတတ်ဆိတ် ပြနဆြင်းလာကြသည်။ ပုံမှန် ဒီလိုအခွိနတ်ှင် ဒေါစြိုးသူဇာက စားသောကဆြိုငထြဲတွင် လှည့ပြတကြှည့ရြှူပြီး လာရောကစြားသောကသ်ည့ြ ကာစတနမြာများကို ရင်းရင်းနှီးနှီး လိုကန်ှုတဆြကန်ကြဖြေဈသည်။ ထို့အတွကကြှောင့ြ ဒုတိယထပတ်ှင် ရှိသော စားသောကခြန်းမထဲသို့ လွှောကဝြငလြာခဲ့သည်။ ရဲဝယေံကလည်း လိုကပြါနကြေ ထုံးစံအတိုင်း မလှမ်းမကမ်းမှ လိုကလြာခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ယောကြ စားသောကခြန်းမထဲ ဝငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ အားလုံးရဲ့စူးစမ်းသော အကြည့်မြွားက မှားအစင်းပေါင်းများစွာလို ကရွောကလြာသည်။ စားပြဲဝိုင်းထိုငန်ကြသေူ အချင်ြးချင်ြးလည်း တီးတိုးတီးတိုးနှင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာတို့အား ကြည့်ရြင်း စကားတွေ ပြောနကြသေည်။ အခွို့သော သူများရဲ့အကြည့်ကြ အထငသ်ေးသည့ဟြန်၊ အခွို့သောသူများရဲ့အကြည့်ကြ ပြဈတငရြှုံ့ခဟွန် ပေါကန်သည်ေ။ တဈခုခုတော့ လှဲနပြေီမှန်း ဒေါစြိုးသူဇာ ခကြခြငွြး သဘောပေါကလြိုကသ်ည်။
ဒေါစြိုးသူဇာ ဘာလုပရြမှန်း မသိဘဲ စားသောကန်သညေ့ြ မိသားစုတဈစုရဲ့စားပြဲဝိုင်းနားတွင် ရပန်စဉြေ တပည့မြဖြစ်သူ လဲ့ယမင်း ခပလြှမ်းလှမ်းမှ လွှောကလြာသညကြို တွေ့ရသည်။ ဒီအထပရြဲ့ကြီးကြပသ်ူအဖြစ် သူမကို တာဝနပြေးထားသဖြင့ြ ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးမညပြှုသည်။ သို့သောြ လဲ့ယမင်းက သူမကို မမှငခြငွယ်ောငဆြောငပြှီး ဘေးနားရှိ စားပြဲဝိုင်းက မိသားစုကို လှမ်းကာ ပြုံးပြသည်။
“ပြနကြှတော့မလို့လား .. အနတ်ီတို့”
“အေး ပြနမြယအြေ .. စားရတာတောင် မသတီတော့ဘူး .. ဘယ့န်ှယ့တ်ောြ .. ကိုယ့အြဆင့တ်န်းနဲ့မှ မလိုကြ .. အရှကမြရှိတဲ့မိန်းမ ဖြင့ထြားတဲ့ဆိုငမြှာ စားချင်စြိတကြို မရှိဘူး .. ပြော .. ဘယလြောကကြလွဲ”
“ရှင် .. ဘာပြောလိုကတ်ယ် !!”
သူမကို ရှဲ့စောင်း၍ ကြည့်ကြာ ပြောနမှန်ေး သိသဖြင့ြ နားမလညန်ိုငသ်ည့အြဆုံး ဒေါစြိုးသူဇာ လသေံမာမာနှင့ြ စားပြဲဝိုင်းတွင် ထိုငန်သညေ့ြ ဘှားတောကြို လှမ်းမေးလိုကသ်ည်။ ဘှားတောကြ ဒေါစြိုးသူဇာကို စကဆြုပရြှံရှာဟနန်ှင့ြ တဈခကြကြှည့ပြှီး မကြန်ှာလှှဲသှားသည်။ သူမထပမြေးမညပြှုတော့ လဲ့ယမင်းက သူမနှင့ဘြှားတောကြှားတွင် ဝငရြပလြိုကသ်ည်။
“ဆရာမရယ် .. အပြောမခံနိုငရြငလြည်း ကိုယကြ မဟုတတ်ာမလုပန်ဲ့ပေါ့ .. အခုတော့ ဖြစ်စရာနရောရှားလို့ အမိုးပေါမြှာတောင် တကဖြစ်ရသေးလား .. အဲဒီအမိုးမှာ ဆငထြားတဲ့ ပီအစဈေစတမကြ ကောင်းသေးတယဆြိုတာ မေ့သှားတယ် မဟုတလြား”
“လဲ့ယမင်း … နင် … နင်”
ဘာကြောင့ြ လူတွအေားလုံးက သူမတို့နှစ်ဦးကို မကြလြုံးစိမ်းများနှင့ြ ဝိုင်းကြည့်န်ကြသေညဆြိုတာကို ဒေါစြိုးသူဇာ သဘောပေါကသ်ှားသည်။ ရှကခြှင်းကြောကခြှင်းနှင့အြတူ ဆူဝတကေလြာသည့ြ ဒေါသကြောင့ြ သူမရဲ့ညာလကကြ မှောကတ်ကသ်ည်။ သို့သောြ ထိုလကကြ ဦးတညရြာသို့ မရောကလြိုကပြါ။ ဒီလိုမွိုး ဖြစ်လာမယမြှန်း သိနဟနေတ်ူသည့ြ လဲ့ယမင်းက သူမလကကြို ဆီးဖမ်းထားသည်။
“အနာပေါတ်ုတကြတွယပြေါ့ .. ဟုတလြား .. ကိုယ့အြသကအြရှယန်ဲ့ ကလေးကို မုန့ပြေးကြိုကရြတယလြို့ .. အောြ .. မှားသှားလို့ .. မုန့ပြေးကြိုကတ်ာ ရှငမြဟုတဘြူး .. ဟို နှား !!”
လကည်ိုးထိုးကာ လှမ်းအောလြိုကမြှုကြောင့ြ တဈဆိုငလြုံးရှိ လူတွရေဲ့အကြည့်ကြ ရဲဝယေံဆီသို့ ရောကရြှိလာသည်။ သို့သောြ ရဲဝယေံရဲ့အကြည့်ထြဲတွငမြူ သူတို့တွေ ရှိမနပေါ။ စကျကန့ပျိုင်းအတွင်း ဆယန်ှဈစာလောကြ အိုစာသှားသည့ြ ဆရာမရဲ့မကြန်ှာလေးသာ ရှိနသည်ေ။
ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့မကြဝြန်းများတွင် အလိုလိုနရင်ေး မကြရြညစြတွေ ခိုတွဲလာသည်။ ထို့နောကြ မကြန်ှာကို လကန်ှဈဖကန်ှင့အြုပကြာ စားသောကခြန်းမထဲမှ တဟုနထြိုး ထွကပြှေးသှားလတေော့သည်။
အခုတော့ အရာရာသည် ပြီးဆုံးခဲ့တာ တဈလကြောကြွောြ ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သောြ အခုအခွိနထြိ ရှှပေိုးအိမရြဲ့ရငထြဲတွင် ဖြစ်ပကြခြဲ့သမွှ ကိဈစရပအြားလုံး အနညမြထိုငသ်ေးပါ။ ဘယအြခွိနကြမွှ သူမ အတွေးထဲကနေ ဆရာ့ကို မောင်းထုတလြို့ရမညဆြိုတာ တကယကြို အဖြရှောရခကသ်ော ပုဈဆာတဈခုဖြစ်နသည်ေ။ အကယ်၍ ဦးနှောကထြဲကနေ ဆရာ့ကို မောင်းထုတပြဈနိုငသ်ညဆြိုလွှငတ်ောငမြှ နှလုံးသားထဲကနေ ဆရာဦးရဲသူရဲ့ပုံရိပ် ပြောကကြှယသ်ှားနိုငအြောင် စွမ်းနိုငပြါဦးမညလြော။ ရှှပေိုးအိမ် ထိုမေးခွန်း၏ အဖြကေို မရှာနိုငသ်လို၊ သိလိုစိတလြည်း မရှိပါခွေ။
ဆရာနှင့ြ ပတသ်ကတ်ာ မှနသ်မွှကို မေ့ပြောကဖြို့ဆိုသော အတွေးနှင့ြ သူမရဲ့ပထမဦးဆုံးသော ဇာတလြမ်းကို မထုတတ်ော့ဖို့ ရှှပေိုးအိမ် ဆုံးဖြတခြဲ့သည်။ မှလှန်းခွိုတို့ အဖြဲ့ သူမနှင့ြ ဆရာ့အား ပကပြင်းမိပြီး နောကတ်ဈရကမြှာတင် ဆုံးဖြတခြဲ့တာဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို ဆရာ့ကို အသိမပေးခဲ့သလို၊ သူငယခြငွြးမဖြစ်သူ သိင်ျဂ ီကိုလည်း မပြောပြခဲ့ပါ။ သိင်ျဂ ီက သူမကို ဖုန်းနှင့ဆြကသ်ှယဖြို့ ကြိုးစားပမယေ့ြ မအားဘူးလို့ အကြောင်းပြပြီးသာ အဆကအြသှယဖြှတထြားခဲ့သည်။ ကြာတော့ သူ့အလုပန်ှင့သ်ူ မအားသည့ြ သိင်ျဂ ီကလည်း မဆကသ်ှယတ်ော့ပါ။ ဦးရဲသူနှင့ြ ပတသ်ကသ်ော သူမရဲ့ဘဝသည် ကန့လြန့ကြာခသွလို ပြီးဆုံးခဲ့ခွပြေီ။
သူမဘဝနှင့ြ သူမပြနဖြစ်သှားပြီဟု ဆိုလို့ရပမယေ့ြ ရှှပေိုးအိမအြတွကြ အရာရာသည် အခုတော့ အဓိပျပါယမြဲ့လှန်းလှ၏။ တဈဦးတညသ်ော သမီးအဖြစ် ငယစြဉကြတည်းက ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည့အြပြင်၊ မာမီက ကိုယ့ဆြုံးဖြတခြကြန်ှင့ကြိုယ် ရပတ်ညန်ိုငအြောင် ပြုစုထိန်းကြောင်းခဲ့သညမြို့ ရှှပေိုးအိမရြဲ့ဘဝတွင် အဖောဆြိုတာ တမ်းတရမှန်း မသိခဲ့ပါ။ လူမှန်းသူမှန်း သိတတစြအရှယကြပင် သူမဖာသာသူမ ဘဝကို ရှငသ်နကြှီးပြင်းလာခဲ့ရသည်။ သို့သောြ ဆရာဦးရဲသူနှင့ြ ဆုံတွေ့ပြီးနောကပျိုင်းတွင် ရှှပေိုးအိမ် အဖောဆြိုသည့ြ စကားကို ကောင်းကောင်းနားလညလြာနိုငခြဲ့သည်။
ဆရာနှင့သ်ူမ အဆင့တ်ှကြေောပြှီး အဆုံးစွနသ်ော အခွအနေသေို့ မှနမြှနဆြနဆြန် ရောကသ်ှားခဲ့သညမြှာ မှနပြါသည်။ ဝတ်ထုဇာတလြမ်းဆကရြေးလို့ မရခွင်းအတွကြ ထွကပြေါကရြှာရင်း နီးစပသ်ှားတာဟုဆိုလည်း ရှှပေိုးအိမ် မငှင်းချင်ပြါ။ သို့သောြ သူမနှလုံးသားက တဈသကမြှာတဈခါမှ မကြုံခဲ့ဖူးသော စကေးလ်(scale) နှင့ြ လှုပရြှားခဲ့သညဆြိုတာကိုလည်း ထည့ပြှောရပလေိမ့မြည်။ ဆရာ့ရဲ့အနမ်း၊ အတွေ့အထိ၊ အပြုအစု၊ ကုနကြုနပြှောရရင် အလိုးအဆောင့မြွားကို သူမ တရံမပြတ် မမေ့နိုငခြဲ့ပါ။ စာရေးဖို့ အစီအစဉြ လောလောဆယတ်ှင် ရှိမနပမေယေ့ြ ဒီရကပျိုင်းအတွင်း ဘယလြိုမှ ရှှပေိုးအိမ် နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပမြပြောခြဲ့ပါခွေ။
ဒီနေ့လည်း မနေ့ညကလို အိပမြပြောသ်ည့ရြကြ တဈရကြ ထပတ်ိုးလာမှာ စိုးသည့အြတွင်း အောကထြပ် မီးဖိုချောငကြ ထမင်းစားပြဲကြီးတွင် တဈယောကထြဲထိုငရြင်း ရှှပေိုးအိမ် မာမီ သိမ်းထားသည့ြ Voli Vodka နှင့ြ နှစ်ပါးသှားနသည်ေ။ ရှှပေိုးအိမ် ကိုယ့အြပူနှင့ကြိုယမြို့ မာမီနှင့တ်ောင် စကားမပြောဖြစ်။ အခုတလော မာမီလည်း ဘာဖြစ်သညမြသိ။ မကြန်ှာမသာမယာဖြစ်ပြီး အလုပတ်ှမွေားနသညေကြို သတိထားမိသည်။ ရှှပေိုးအိမန်ှင့လြည်း တဈအိမထြဲသာ နသည်ေ။ စကားကတဈခွန်း နှစ်ခွန်းထပ် ပိုမပြောဖြစ်။
လကထြဲကိုငထြားသည့ြ ဖနခြှကလြေးကို ဘယန်ှဈကြိမမြှောကမြှန်းမသိ မှှောကကြိုငရြင်း ပါးစပန်ှင့တ်ေ့မညပြှုစဉမြှာပင် အပြငဘြကမြှ တံခါးဖြင့သ်ံကြားသည်။ မာမီ ပြနလြာတာဖြစ်မည်။ ရှှပေိုးအိမ် စကားပြောချင်စြိတ် ကုနခြမ်းနသညေမြို့ အသံလှမ်း၍ မပြုမိ။ သို့သောြ ဒေါစြိုးသူဇာက အပေါထြပကြို တန်း၍ တကသ်ှားသည် မဟုတဘြဲ မီးဖိုဆောငထြဲ ဝငလြာသညကြို တွေ့လိုကသ်ည်။
“မာမီ ..”
“သမီး ..”
တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ခပအြမ်းအမ်း အမူအရာနှင့ြ နှုတဆြကလြိုကပြှီးနောကြ ဒေါစြိုးသူဇာက ရှှပေိုးအိမရြဲ့ဘေးက ခုံတွင် ဝငထြိုငသ်ည်။ သူမရဲ့လကကြလည်း စားပြဲပေါတ်ှင် ကနွန်သေေးသည် ဖနခြှကအြလှတတ်ဈလုံးကို ဆှဲယူလိုကသ်ည်။ ရငထြဲက တင်းကပြန်မှေုကို ဗော့ကာနှင့ြ မွောခပြှီးနောကြ ဒေါစြိုးသူဇာ သမီးဖြစ်သူအား ကြည့်သ်ည်။ သမီးဖြစ်သူကလည်း သူမအား မေးခွန်းထုတသ်လို ပြနကြှည့န်သည်ေ။
“မာမီ ဘာဖြစ်နတောလဲ”
“သမီး တကယ် မသိတာလား .. မသိချင်ယ်ောင် ဆောငန်တောလား”
“တကယမြသိတာ မာမီရ .. သမီးလဲ အခုတလော လူနဲ့စိတန်ဲ့ မကပဘြူး ဖြစ်နတော”
“ဘာဖြစ်နတောလဲ သမီး” (ဒေါစြိုးသူဇာ ငေးငေးငိုငင်ိုငန်ှင့ြ ပြောနသေော သမီးဖြစ်သူအား ကြည့်ရြင်း အံ့သှစိတန်ှင့ြ မေးမိ၏)
“မာမီကရော ဘာဖြစ်နတောလဲ”
ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ …
ဒေါစြိုးသူဇာရဲ့စကားရှညကြှီး ဆုံးသှားသညန်ှင့ြ ရှှပေိုးအိမသ်ည် လကထြဲကိုငထြားသော ဖနခြှကကြို စားပြဲပေါသ်ို့ ဒုတခြနဲမှညအြောင် ခသွည်။ မာမီဖြစ်သူအား မကြမနေပန်ှင့ြ လှမ်းကြည့်လြိုကပြှီး
“မာမီက အဲဒါနဲ့ပဲ တပည့ဖြစ်သူနဲ့ လမ်းခွဲလိုကတ်ယပြေါ့ .. မာမီ မလှနလြှန်းဘူးလား .. သူက သူ့ဟင်းခကြန်ည်းတွေ မာမီကို ပေးခဲ့တာတောင် မာမီက သူ့အတွကြ မစဉြးစားခဲ့ဘူး .. ကိုယ့ကြိုယုံကြညတ်ဲ့၊ အလေးထားတဲ့ တပည့တ်ဈယောကအြပေါြ ဒီလိုပဲ ဆကဆြံရသလား .. လောကမှာ ဆရာတွေ အားလုံး ဒီလိုခညွြးပဲလား”
လသေံမာမာနှင့ြ တောကလြွှောကြ နမ်းစတော့ ပြောသှားသည့ြ ရှှပေိုးအိမကြှောင့ြ ဒေါစြိုးသူဇာ သမီးဖြစ်သူကို မကြမြှောငကြုတ်၍ ကြည့်မြိသည်။
“နပေါဦး သမီး .. တခွားတဈယောကြ ရှိသေးလို့လား”
“အောြ .. မ .. ဟုတပြါဘူး .. ဟို ဟိုလေ” (စိတထြဲရှိသည့အြတိုင်း ပြောမိပြီးမှ ရှှပေိုးအိမ် သူမစကားကို ပြနလြွှောခလွိုကရြသည်)
“ဒါဆို မာမီက ဘာဆကလြုပမြှာလဲ”
“သူက မနကဖြှနဆြို အောဇြီသှားတော့မှာတဲ့ .. အဲဒါ မာမီလည်း လိုကသ်ှားချင်တ်ယ် .. ဆိုငကြိုတော့ မာမီသူ့ငယခြငွြး ဖြစ်တဲ့ မရှှစငေကြ တာဝနဆြကယ်ူပြီး ဖြင့ထြားလိမ့မြယ် .. အများအမှငကြောင်းအောငတ်ော့ Ownership ပြောင်းသှားတယလြို့ ကြငှောထားတယ်”
“မာမီ ဒီလိုဆုံးဖြတထြားတာ သူက သိလို့လား”
“ဟင့အြင်း .. သူ့နဲ့ စကားမပြောဖြစ်သေးဘူး”
“သူက မာမီလိုကလြာတာကို လကမြခံဘူးဆိုရငကြော”
“ဒါဆိုရငတ်ော့လဲ မာမီ လေ့လာစရာရှိတာတွေ လေ့လာယုံပဲပေါ့”
“အင်း … တကယလြို့ သူက မာမီကိုလကခြံတယဆြိုရငကြော .. မာမီ သူ့ကို လကထြပမြှာလား”
“ကောငမြလေး .. အဲဒီကိဈစ နင့အြတွကတ်ောတ်ောအြရေးကြီးနလေား”
မကြစြောင်းထိုးကာ ခပင်ေါကင်ေါကပြှောလိုကရြင်း ဒေါစြိုးသူဇာ လကထြဲရောကန်သညေ့ြ ခွကထြဲက အရညတ်ှကေို တရှိနထြိုးမော့သောကပြဈလိုကပြါတော့သည်။
ရနကြုနအြပြညပြှညဆြိုငရြာ လဆေိပ်၏ ထွကခြှာရာဌာနသည် ခရီးသညမြွား၊ လိုကပြါပို့ဆောငသ်ူများနှင့ြ ပြားပန်းခတမြွှ လှုပရြှားအသကဝြငန်လသေည်ေ။
“ကဲ .. အဖသှေားပြီ”
“အေး .. ကောင်းကောင်းသှား .. ဟိုရောကရြင် ဖုန်းဆကြဦး”
“ဆကမြှာပါ .. အဖလေဲ ကောင်းကောင်းပြန်ဦး”
“အမယ် .. မင်းကပဲ ပြောရတယ် ရှိသေး” (ဦးရဲသူ တုံ့ပြနပြှောရင်း ရယကြွဲကြဲ မကြန်ှာပေးနှင့ြ ရှိနသေူ ရဲဝယေံရဲ့ ပုခုံးအား လကသ်ီးဖြင့ြ ခပဖြှဖြထိုးသည်)
“အဖေ့ဇာတလြမ်းကို ရုပရြှငရြိုကဖြို့ ကမ်းလှမ်းတဲ့အခွိနကြှရငတ်ော့ ကနွောြ ပြနလြာမှာပါ .. အဲဒါတော့ ကနွောြ မမေ့ပါဘူး .. ကိုယ့အြဖေ နှစ်နှစ်ကြောကြွောကြှာအောင် ရေးထားတဲ့ ဇာတလြမ်းပဲလေ .. ကဲ .. သှားပြီ အဖေ .. တာ့တာ”
လကကြလေးပြရင်း နှုတဆြကသ်ှားသည့ြ ရဲဝယေံအား ဦးရဲသူ ယောငတ်ောငတ်ောငန်ှင့ြ လကပြှရင်း နှုတဆြကလြိုကသ်ည်။ ရဲဝယေံ နောကဆြုံးပြောသှားသည့စြကားက သူ့ရငထြဲရှိ မကကြသ်ေးသည် ဒဏရြာကို အသဈပြနလြညဖြစ်တညလြာအောင် နှိုးဆှသလို ဖြစ်သည်။ သတိရတယ် .. လှမ်းတယ် .. ရှှပေိုးအိမရြယ် .. မင်း ဘယမြှာလဲကြယ် ..။
“ကဲ .. သမီး မာမီသှားတော့မယ်”
“ဟုတကြဲ့ .. မာမီ” (အသံငယင်ယလြေးနှင့ြ တုံ့ပြနလြိုကရြင်း ဒေါစြိုးသူဇာအား ရှှပေိုးအိမ် သိုင်းဖကသ်ည်။ ဒေါစြိုးသူဇာက သူမကို ပြနဖြကထြားရင်း ကြောပြငကြိုလကဝြါးပြငန်ှင့ြ နူးညံ့စွာသပပြေးလသည်ေ)
“သမီးတဈယောကထြဲတော့ ဖြစ်မနပေါဘူးနောြ”
“မဖြစ်ပါဘူး မာမီရယ် .. စိတခြလွကခြသွှားပါ .. သမီး ကလေးလေး မဟုတတ်ော့ပါဘူး”
“အဲ့ဒီ ကလေးလေး မဟုတလြို့ ပြောနရတောပဲ .. ဒါပဲနောြ မာမီ ပြနလြာတဲ့ အခွိနကြှရင် ပီကာဆိုကို တွေ့ချင်တ်ယ်”
“အင်းပါ .. မာမီရယ် .. သှားတော့ လယောဉခြွိန် နောကကြနွလေိမ့မြယ်”
နောကကြိုလှည့ကြှည့လြှည့ကြှည့န်ှင့ြ ထွကသ်ှားသည့ြ မာမီရဲ့နောကကြွောကို ကြည့်ရြင်း ရှှပေိုးအိမ် မကြဝြန်းများ မှုနရြီဝဝေါးလာသည်။ မကြရြညကြှညမြွား အောကဘြကသ်ို့ လိမ့မြကလွာခင် လကခြွောင်းလေးကို ကြေး၍ သုတလြိုကသ်ည်။ မသိသည့ြ လူကတော့ ထငကြှလိမ့မြည်။ မာမီဖြစ်သူနှင့ြ ခွဲရလို့ ကောငမြလေးတဈယောကြ ငိုနသညေလြို့။ တကယတ်ော့ ထိုအခကြကြ မမှနပြါ။ ရှှပေိုးအိမရြဲ့မကြရြညမြွားက မာမီပြောသှားသည့ြ ပီကာဆို ဆိုသော ညှှန်းဆိုခကြကြှောင့ြ ဖြစ်သည်။ ငှေ့ရညဖြှဲ့သလို ဝဝေါးနသညေ့ြ မကြဝြန်းထဲတွင် ဆရာဦးရဲသူရဲ့ပုံရိပကြို အလိုလို မှငယ်ောငလြာသည်။
“ရှှပေိုးအိမ် !!!”
“ဟင် .. ဆရာ !!”
သူမနာမညကြို ခပကြယွကြယွြ အောခြေါခြံရမှုကြောင့ြ ရှှပေိုးအိမ် မကြလြုံးနှစ်ဖကကြို လကဖြှင့ြ အတင်းပြတကြှည့သ်ည်။ အယ် .. ဒါ တကယ် .. သူမ မှငယ်ောငမြှငမြှား ဖြစ်နတော မဟုတ်။ ဆရာက သူမနှင့ြ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပပြှီး သူမကို စိုကကြှည့န်တောပဲ။ ရှှပေိုးအိမ် နှုတမြှ ဆရာလို့ အောခြေါရြင်း ခွလှမြေးတွကေ အလိုလိုရှေ့သှားသည်။
သူမနှင့ြ တဈခွိနထြဲတဈပျိုငထြဲမှာပင် ဦးရဲသူက သူမဆီသို့ ပြေးလာသည်။ နှစ်ယောကသ်ား လမ်းခုလတတ်ှင် ဆုံကြသည်။ ရှှပေိုးအိမရြဲ့ကိုယကြလေးက ဦးရဲသူ ရငခြှငထြဲပြေးဝငသ်ှားသလို၊ ဦးရဲသူကလည်း သူမအား လှတထြှကသ်ှားမှာစိုးသည့အြလား တင်းကပြစြှာ ဖကတ်ှယထြားလသည်ေ။
ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ …
လဆေိပပြေါကဝြသို့ လကခြငွြးတွဲကာ ထွကလြာကြသည့ြ ရှှပေိုးအိမတ်ို့ နှစ်ယောကသ်ား ကားရပန်ားရာဌာနသို့ သှားမညပြှငတ်ော့ ဦးရဲသူ သူမလကကြို ဆှဲထားရင်း တားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာ”
“ဆရာ့ကားနဲ့ပဲ သှားကြရအောငလြေ”
ရှှပေိုးအိမကြ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုပြောရတာလဲဆိုပြီး မကြမြှောငလြေးကြုံ့၍ မေးခွန်းထုတလြိုကစြဉြ စပဖြှီးဖြီးရုပန်ှင့ြ ဦးရဲသူ ပြောလိုကသ်ည့စြကားကြောင့ြ မကြစြောင်းထိုးယုံမက လကကြပါ ခါးကိုဆှဲလိမပြှီးသား ဖြစ်သှားလသည်ေ။
“လဆေိပန်ဲ့ အနီးဆုံး တည်းခိုခန်းမှာ စာအကြောင်းပအကြေောင်း ဆှနှေေးရအောငလြို့လေ .. ဟီး”
နောကတ်ဈနှစ်ခန့ြ ကြာပြီးသောအခါ …
“အခုလို ကနွောရြဲ့နောကဆြုံးထွကထြားတဲ့ဝတ်ထုကို ရုပရြှငအြဖြစ် ပြနလြညအြသကသ်ှင်းဖို့ ကြိုးစားတဲ့ပြဲမှာ လာရောကြ အားပေးကြတဲ့ ပရိတသ်တန်ှင့တ်ကြ လုပဖြောကြိုငဖြကြ မိတဆြှေ အပေါင်းကို ဒီနရောကပဲ ကြေးဇူးတငပြါတယလြို့ အနူးအညှှတ် ပြောပါရစေ .. တလကစြထဲ အခုရိုကမြယ့ြ ရုပရြှငမြှာ သရုပဆြောငမြယ့ြ မင်းသား၊ မင်းသမီးများ အပြင် အရေးပါတဲ့လူတဈယောကကြို စငပြေါသ်ို့ ဖိတခြေါခြငွပြါတယ် .. အားလုံးပဲ လကခြုပသ်ှဘာလေး ပေးပေးကြပါ … သူကတော့ ..”
စတိတစြငမြှင့ပြေါကြနေ ဝမ်းမှောကဝြမ်းသာဟနန်ှင့ြ အားရပါးရ ပြောနသညေ့ြ ဦးရဲသူရဲ့စကား ခတ်ေတခဏရပသ်ှားသညန်ှင့ြ အမွိုးသားဇာတရြုံအတွင်းရှိ ထိုငခြုံတန်းများဆီသို့ မီးဆလိုကန်ှဈခုက ဟိုမှဒီသို့ ထိုးကာပြသည်။ စကျကန့ပျိုင်းမွှ လူရှာသလို ရှာနသညေ့ြ ဆလိုကတ်န်းနှစ်ခုသည် ဟိုဒီပြေးနရင်ေးမှ ရှေ့ဆုံးတန်းအလယတ်ှင် ထိုငန်သညေ့ြ ကြကသ်ှေးရောင် ပြဲတကဝြတစြုံရှညန်ှင့ြ မိန်းကလေးတဈယောကဆြီမှာ ရပတ်န့သ်ှားသည်။ ထိုအခွိနမြှာပင် ဦးရဲသူထံမှ စကားသံကို ထပမြံ၍ ကြားရသည်။
“သူကတော့ တခွားသူ မဟုတပြါဘူး .. ဇာတလြမ်းတဈခုလုံးကို ဇာတည်ှှန်းပြနဆြှဲပေးထားတဲ့ တကသ်ဈစ စာရေးဆရာမ ရှှပေိုးအိမ် ဖြစ်ပါတယ်”
ရှှပေိုးအိမသ်ည် ထိုငန်ရောမှ ထရပလြိုကမြညအြပြုတွင် ဝေါခနဲ ထွကလြာသည့ြ လကခြုပသ်ှဘာသံများနှင့ြ ခွီးကြူးအားပေးသံများကြောင့ြ ကြကသ်ီးမှေးညင်းများတောင် ထသည်။ ကြနပေပြီတိ ဖြစ်မှုက ရငထြဲကို အပြည့အြဝ လှှမ်းမိုးထားရာ သူမ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ပါးစပကြို အုပ်၍တောင် ထားရသည်။ စတိတစြငပြေါြ ရောကရြန် လွှောကလြာသညတ်ှငလြည်း လဲပျိုခွင်း မပြုရအောင် မနည်းပင် ထိန်းထားရသည်။ တောသ်ေးသည်။ ဆရာက သူမအား စတိတစြငအြစွန်းထိ ထွကကြှိုကာ လကဖြှန့ပြှီး ခေါလြို့ ….။
ဆရာဦးရဲသူရဲ့လကကြို သူမ ရဲရဲကြီး ဆုပတ်ှယလြိုကသ်ောအခါ ပရိသတရြဲ့သှဘာသံများက ခုနကထကပြင် ပို၍တိုးလာသည်။ ရှှပေိုးအိမ် ဆရာ့အား အခစွရြညလြှှမ်းသည့ြ အကြည့်န်ှင့ကြှည့မြိသလို၊ ဆရာဦးရဲသူကလည်း သူမအား ကြငန်ာနားလညသ်ောအကြည့်န်ှင့ြ ပြန်၍ စိုကကြှည့န်သညေသ်ာ …။
နှစ်ယောကသ်ား လကခြငွြးတွဲ၍ တဈယောကမြကြန်ှာကို တဈယောကြ ကြညကြှညန်ူးနူး ကြည့်ရြင်း ခန်းမအပြငဘြကသ်ို့ လွှောကလြာစဉြ ဦးရဲသူရဲ့ဖုန်းမှ ခေါသ်ံကို ကြားရသည်။ ဦးရဲသူ ဖုန်းဖြဖေို့ ပြငလြိုကစြဉြ ရှှပေိုးအိမရြဲ့ဟန်းဖုန်းမှလည်း အသံမှညလြာသည်။
ဦးရဲသူ ….. (သား .. မင်းရောကလြာပြီလား .. မင်းလယောဉကြ နောကကြနွတောလား)
ရဲဝယေံ ….. (လယောဉကြ နောကကြတွာမဟုတဘြူး .. ကာစတမကြ ရဈနလေို့ .. အဖေ့အတွကြ ယူလာတဲ့ အရကပြုလင်းကို မှငသ်ှားပြီး တောင်းနတောလေ … ဒါနဲ့ ပြဲကပြီးသှားပြီလား)
ရှှပေိုးအိမ် ….. (မာမီ .. အခု ဘယရြောကန်ပြေီလဲ .. သမီးတို့ပြဲက ပြီးတောငပြှီးသှားပြီ)
ဒေါစြိုးသူဇာ ….. (လာနပြေီ သမီးရေ … သူ့အဖဖေို့ ဝယလြာတဲ့ အရကပြုလင်းကို ကာစတမကြ ရဈနလေို့လေ)
ဦးရဲသူ …. (ပြီးသှားပြီ .. ထားလိုကပြါတော့ … တို့တဈတွေ တိုငပြငထြားတဲ့အတိုင်း Resort ကိုပဲ တန်းသှားကြတာပေါ့)
ရဲဝယေံ …. (ကောင်းတာပဲ အဖေ … အဖေ့ကိုလဲ သားဆရာမနဲ့ သချောမိတဆြကပြေးလို့ရတာပေါ့ …. သား ဘာဖြစ်လို့ ဆရာမကို တန်းတန်းစွဲ ဖြစ်နတယေဆြိုတာ အဖေ သိသှားမယ် .. အခုပဲ ဝင်းထဲကို တက္ကစီဝငလြာပြီ .. ခနလေးစောင့ြ အဖေ)
ရှှပေိုးအိမ် …. (အခု ဘယရြောကန်ပြေီလဲ … အမေ့ကောငလြေးရော အတူတူလာတာ မှတလြား)
ဒေါစြိုးသူဇာ ….. (ကောငလြေး မဟုတဘြူး .. သမီးထကကြှီးတယန်ောြ … ဒါပဲ .. တွေ့ရင် နောကန်ောကပြှောငပြှောင် လုပမြနနေဲ့ … မာမီတို့က Resort မှာ အတူနကြေဦးမှာ ဆိုတာ မမေ့နဲ့ .. ခနနေ ရောကတ်ော့မှာ)
ဦးရဲသူ …. (အေးပါ .. စောင့ပြါတယ် .. မင်း ဆရာမ ဘယလြောကလြှတယဆြိုတာလဲ ကြည့်ပြါ့မယ် .. ငါ့တပည့မ် ဘယလြောကခြွောတယဆြိုတာလဲ မင်းကို ပြပါဦးမယ်)
ရှှပေိုးအိမ် …. (မနောကရြဲပါဘူး မာမီရယ်… ကိုယ့မြာမီ ဇီဇာကြောငကြှီးရဲ့အသည်းကို ပြော့ကသွှားအောင် လုပန်ိုငတ်ဲ့သူကို သမီးကလဲ မှငခြငွန်တောပါ … နောကပြှီး မာမီကိုလဲ သမီးရဲ့ပီကာဆိုနဲ့ မိတဆြကပြေးရဦးမှာ)
ရှှပေိုးအိမကြ တခစ်ခစ်နဲ့ ရယရြင်း ဖုန်းခလွိုကသ်လို၊ ဦးရဲသူကလည်း တဟင်းဟင်းနှင့ြ ရယရြင်း ဖုန်းခလွိုကသ်ည်။ ထို့နောကတ်ှင် သူတို့နှစ်ယောကကြ လကခြငွြးပြနခြွိတရြင်း ကဇာတရြုံရဲ့ဝငပြေါကကြယွကြှီးဆီသို့ နှစ်ယောကသ်ား တွဲလွှောကလြာခဲ့သည်။ ဝငပြေါကန်ားရောကလြို့ အပြငကြို ခွလှမြေးလှမ်းမညအြပြု လှကေားထဈများမှ တကလြာကြသည့ြ စုံတွဲကို အမှငတ်ှင် သူတို့နှစ်ယောကရြဲ့ခွလှမြေးတွေ အလိုလို ရပသ်ှားသည်။
တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ လကခြငွြးတွဲထားရင်း တဈဦးနှင့တ်ဈဦး တွန်းထိုးကာ ကြီစယလြာကြပုံ ရသော ထိုအတွဲသညလြည်း သူတို့အား လှမ်းအမှငတ်ှင် ခွလှမြေးတွရပေတ်န့သ်ည်။
လှကေားထဈများထိပမြှ စုံတွဲတဈတွဲနှင့ြ လှကေားထဈအောကမြှ စုံတွဲတဈတွဲသည် အံ့အားသင့သ်ည့ြ မကြန်ှာတွနှငေ့ြ တဈဦးနှင့တ်ဈဦး အပြနအြလှန် လကည်ိုးထိုးရင်း မကြလြုံးအပြူးသား ဖြစ်နကြသေညကြို လမ်းသှားလမ်းလာများက အထူးတလည် ကြညရြှုသှားကြသည်။ ကိုယစြီကိုယစြီလည်း သို့လောသို့လောနှင့ြ တီးတိုးစကားဆိုသှားကြသည်။
သို့သောြ အဆိုပါ လူလေးယောကသ်ညကြား ပတဝြန်းကငွကြို သတိမပြုမိဟနန်ှင့ြ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ လကည်ိုးထိုးလွှကသ်ာ ရှိနကြလေတေော့သည်။
ရနကြုနမြှို့မှ အတနင်ယသ်ှားရသော နရောတွင် ဖြင့လြှဈထားသည့ြ Resort တဈခုရဲ့ဘနဂြလို တဈခုအတွင်း …
ကပလြကြဖြစ်နသညေ့ြ အိပခြန်းနှစ်ခုရဲ့ ကုတငအြသီးသီးပေါမြှ နေ၍ အတွဲနှစ်တွဲသည် ဟိုဘကဒြီဘကြ စကားများနကြသေည်။
“အဖေ … ဘယလြိုဖြစ်လို့ .. အဖတေို့ဘကကြ တဒုန်းဒုန်းနဲ့ မှညန်ရတောလဲ”
“ဒုန်း … အင့ြ … အင့ြ … ဒုန်း … ဆရာ … ဆရာ့ .. အာ့ .. ကောင်းတယ်”
“ဟ .. မင်းတို့ ဘကကြလဲ ဘာဖြစ်လို့ တကြှီကြှီနဲ့ ဒီလောကတ်ောင် အသံထွကန်ရတောလဲ”
“မောင် …. အာ့ … ထိတယ် …. အာ့ … အင်း … လုပ် … လုပ်”
“ကုတငဘြောငကြ နံရံနဲ့ ကပန်တောလေ .. ငါ က ဘယလြိုလုပရြမှာလဲဟ”
“သားလဲ သူတို့ ပေးတဲ့ မို့ရာပေါမြှာပဲ လုပန်တောလေ … အဖေ့ ကုတငကြှီး အဆငမြပြရင်ေ အောကဆြင်းလုပပြေါ့”
“ဟင် .. မင်း … မင်း … ကဲ .. ကြာ”
“ဒုန်း … အာ့ .. ဆရာ … အဲဒါ ပိုကောင်းတယ် … ဆောင့ြ … မှနမြှန် … ကောင်းတယ် … ဒုန်း … ဒုန်း”
“သမီး … နင် ဘယလြို ဖြစ်နတောလဲ … အင့ြ … အာ့ … ဒီဘကမြှာ မာမီ ရှိတာလဲ .. အင့ြ … သိ .. ဦး”
“အာ့ … မာမီကလဲ … ဒီမှာ သမီးကောင်း .. အာ့ .. နတောကို .. ဆရာ့ဟာကြီးက အကြီးကြီးပဲ .. တအား ထိတယ် … မာမီ ဘာသိလို့လဲ … အာ့”
“အို့ … မောင် .. ဆောင့ြ … ဆောင့တ်ော့ကြာ … အားမနာနဲ့ … မင်းဟာကြီးနဲ့ ထိုးမှှပေေးတော့ …. အာ့ ကောင်းတယ် … အဲ့လို ဆကတ်ိုကသ်ာဆောင့ြ … တဈစကျကန့မြှာ နှစ်ခကြရြအောင် ဆောင့ြ … အာ့ … ဟုတပြှီ”
“ဆရာ … သမီး ပြီးတော့မယ် … အာ့ … အာ့ … မှနမြှနလြေး … တဈစကျကန့မြှာ သုံးခကြရြအောင် ဆောင့ပြေး .. အာ့”
“မောင် … တဈစကျကန့မြှာ ….”
“ဆရာ … တဈစကျကန့မြှာ …”
ကောငတ်ာသို့ လှမ်းမှာထားသော အစားအသောကမြွားအား ဘနဂြလိုရှိရာသို့ အရောကလြိုကပျို့ပေးသည့ြ ဟိုတယဝြနထြမ်းကောငကြလေးသည် ဟင်းပန်းကနမြွားထည့ထြားသည့ြ လငဗြန်းကို ကိုငထြားရင်း ဒူးတွေ တုနလြာရှာသည်။ ဘနဂြလိုရှေ့က တံခါးဝတွင် ရပန်ရင်ေး သူ့ခမွာ ဘဲလကြို နှိပရြမလား၊ ဒီအတိုင်းပဲ ဟင်းပန်းကနတ်ှေ အပေါကဝြတွင် ခထွားရင်း ပြနသ်ှားရမလား ဆုံးဖြတလြို့မရ။ တစတစ အထဲမှ ကြားရသည့ြ အသံတွကေ အရှိနအြဟုန် မှင့လြာသညတ်ှင် ဒူးတွငမြကဘဲ လကတ်ှပေါ တုနလြာသည်။ နောကဆြုံး ဆှဲဆှဲငငင်ငအြောလြိုကသ်ည့ြ မိန်းမသံနှစ်ခုတွင် လငဗြန်းထဲထည့ထြားသည့ြ ဟင်းခွိုပန်းကနသ်ည် ဘောငဘြငခြတကြာ အပြငဘြကသ်ို့ ဟင်းရညတ်ှေ စငကြသွည်။
“အားးးးးးးးးးး !!!”
ဘောင်းဘီဂွကြားကို ပစငေသ်ှားသည့ြ ဟင်းခွိုရညပြူကြောင့ြ ဝနထြမ်းကောငလြေး မခွိမဆန့န်ှင့ြ အသံကုနခြှဈအောမြိသည်။
တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ပျိုငပြှဲဆငန်ှှဲနသလေို ရကေုန်းရခမြေး ကြိုးစားနသညေ့ြ ယောကြြားသားနှစ်ယောကသ်ည် ဘနဂြလို အပြငဘြကမြှ အခွားသော ယောကြြားတဈယောကရြဲ့အားခနဲ အောသ်ံကြီးကြောင့ြ လှုပရြှားနမှေုတွေ ရပကြာ ကြကသ်သကေေုနကြှသည်။
ဘယလြိုဖြစ်လို့ ဘာတွဖြစ်ေကုနတ်ာလဲဆိုတာ ဘယသ်ူမှ နားမလညကြှတော့ပါခွေ ….။
ပြီးပါပြီ
More than Good