အောစာအုပ်

ပန်းကောင်း အညွန့်ချိုး

သ မီးလေးအရှယရြောကလြာတော့ မကသေီတဈယောကစြိတတ်ှပေူလာ ရပြီ။ခုခတ်ကေလေးတွကကေဲမှကဲ ဆကဈြ ကိဈစကိုထမင်းစားရသေောကြ လုပသ်လိုဖြစ်နပြေီ။အခွိနပျိုင်းနှင့ြ ငှားတဲ့ဟိုတယတ်ှကလေဲပေါမှပေါ ဆိုသလို အှနလြိုင်းပေါမြှာတငခြွိန်း ဆိုနကြတော။တယလြီဖုန်းဆင်းကဒတ်ှကလေဲပေါမှပေါ။လူမှု့ဆိုရှယဖြေ့ဘှတ် တွသေုံးနကြတေော့ ခုခတ်ကေလေး တွထေိန်းခွုပရြတာမလှယတ်ော့ပါ ဘူးလေ။ ကိုယတ်ှခတ်ေတေုန်းကနဲ့မတူဘူး။ တဈခုခုဆိုရငအြငတ်ာနကပြေါရြောကသ်ှားပြီ။ အဲဒီခါမှအိမကြလူတွသေိပြီးအရှကတ်ကြဲအကြိုးနဲတွဖြစ်ေရရတော့တယ် ။တွေးနတေုန်းရှိသေးတယ် သမီးလေးကစကပအြတိုအပြတန်ဲ့ မကြန်ှာမိတကြပလြိမ်းပြီးအိမပြေါကြ ဆင်းလာတော့ “သမီး ညည်းဘယသ်ှားမလို့တုန်း” “သူငယခြငွြးနဲ့ခွိန်းထားလို့မာမီ’ “ဘယကြသူငယခြငွြးလဲသမီး” “မာမီကလဲအပြငတ်ဈခါသှားရင် စဈလားမေးလားနှင့သ်မီးအသကြ ဆယ့ရြှဈနှစ်ပြည့န်ပြေီ” “ဟဲ့နင့ဟြာနငဆြယ့ရြှဈနှစ်မကလို့ ရှဈဆယပြဲဖြစ်ဖြစ်နငဟြာငါ့သမီးပဲ” “မာမီ့သမီးမာမီသမီးပေါ့ဒါပမယေ့ြ နရောတိုင်းတော့သမီးကိုမခွုပခြယွြ ပါနှင့မြာမီ” “ငါခွုပခြယွန်တောမဟုတဘြူး၊ မသူတောတ်ှနေဲ့တွေ့မှာစိုးလို့ဟေ့” “သမီးမှာလဲစဉြးစားတတတ်ဲ့ဦးနှောကရြှိတယမြာမီ” “အေးနငတ်ို့ဦးနှောကန်ှင့မြကြလြုံးက မကြတ်ောငမြှေးတဆုံးတောငကြှည့ြ တာမဟုတဘြူး၊လူဆိုတာရှေ့ဘာဖြစ်မယဆြိုတာမသိနိုငဘြူး” “မာမီ ဓာတပြှားဟောင်းတွလောဖြင့မြနနေဲ့တော့၊မိန်းကလေးဆိုတာဗိုင်းကောင်းကြောကဖြိနရမေယ်၊ ကိုယ့ဘြဝကိုထိန်းသိမ်းစောင့ရြှောကရြမယ်၊ ဒါတွပေဲပြောမှာမဟုတလြား၊ တောပြါပြီသမီးအာ့တွကေိုနားရညဝြ နပြေီ” ပြောရင်းဆိုရင်းထွကသ်ှားသော သမီးကိုကြည့်ရြင်းသကပြှင်းခွ လိုကမြိသည်။

ဒေါကြသေီတဈယောကဝြဋလြညခြှင်းပလေားမသိပေ၊မိမိ အပျိုဘဝတုန်းကလဲမေ့မေ့စကား နားမထောငခြဲ့လို့အိမထြောငကြမွှ စိတဆြင်းရဲမှု့တွကေိုခါးစည်းခံနရေ တော့သည်။ဘယသ်ူမပြုမိမိမှု့ပါ။မိမိဘာသာကြိတမြှိတခြံစားရင်းနောင် တတွရပြေီးသမီးလေးကိုမိမိကဲ့သို့ မဖြစ်လိုတော့ပေ။ထို့ကြောင့သ်မီး လေးအားထိန်းခွုပခြဲ့ရာမှသမီးမှ မိမိအားအမှငမြှားအထငမြှားတွေ ဖြစ်ရတော့သည်။တကယတ်ော့မိမိအမှားကိုမိမိခစွသ်ောလငမြှလှဲ၍ မညသ်ူ့ကိုမွှမပြောပြခဲ့ပေ။ ငယရြှယစြဉကြကြုံဆုံခဲ့ဖူးသောဖြစ်ရပတ်ဈခုကကေ့ဘဝကိုယခုခွိမ်း ချောကန်ဆေဲပငဖြစ်ပြီးထိုအတွေး များဝငလြာပါကငါအမှားကြီးတဈခုပြုလုပမြိလခွင်ေးဟုတွေးမိသည်။ ထိုအမှားမွိုးကိုသမီးလေးကိုထိုသို့မဆုံတွေ့စေ လိုပါ။တွေးမိရင်းငယကြအကြောင်း တစေ့တစောင်းပေါလြာရတော့ သည်။ ကသေီ တကျကသိုလစြ တကတ်ဲ့နှစ်မှာပဲသင်ျခွာမဂွောက ဒုတိယနှစ်သမားဖြစ်တဲ့ကြောစြှာ ရဲမှင့ကြိုတွေ့ခဲ့တယ်။အသားဖြူပြီးအရပရြှညတ်ယ်။ဆံပငပြုခုံးထောကြ နှင့လြိုကဖြကတ်ဲ့ကြောစြှာရဲမှင့ကြို တွတေဲ့အခါမှာတော့ရငခြုနသ်ံဆိုတာ ကိုစတငခြဲ့မိတယ်။စတွေ့ပြီးနောကြ ပိုင်းမှာပဲစာသငခြန်းရှေ့တဝဲဝဲလည် နတေဲ့ကြောစြှာကြောင့ရြှှစွနေည်ို ဘာလိုလို့ဝဲမှန်းသိနကြပြေီလေ။ ကသေီကိုယတ်ိုငကြသဘောကတွာ ကြောင့သ်ူငယခြငွြးတွကေောင်းမှု့နဲ့ ကြောစြှာနှင့ကြသေီရည်းစားဖြစ်ကြ လသညေပြေါ့။ခစွစြခငစြကြငန်ာစ မှာမိုးမမှငလြမမှေငအြခစွန်ဲ့အခစွြ ရူးခဲ့ရသူကကသေီ၊ဘဝမှာပထမဆုံး ခစွခြဲ့ဖူးတဲ့အခစွြဦးဆိုတော့လဲ ကြောစြှာမှလှဲပြီးမညသ်ူ့ကိုမှခစွန်ိုငတ်ော့မညဟြုမထငပြေ။ကြောစြှာသာ အခစွြ၊ကြောစြှာသာဘဝဟုထငမြှတခြဲ့လတေော့ကြောစြှာပြောသမွှသာ အဟုတထြငခြဲ့သည်။မိဘပြောတာကိုပငအြကောင်းမထငန်ိုငလြောကြ အောငအြခစွဆြိပတ်ို့မှနခြဲ့သည်။

ကြောစြှာ၏အပြုအစုအယုအယတို့ မှာရဈမူးခဲ့သည်။ကြောစြှာပြောသမွှနားဝငခြဲ့သည်။ လူလဈတို့သောနေ ရာတို့သညကြသေီနဲ့ကြောစြှာတို့၏ ခစွဗြိမာန်။နှစ်ဦးသားတွေ့သည့အြခွိနတ်ို့သညကြှညန်ူးစရာအတိ။ ရငခြုနခြှင်းတို့နှင့အြတူခစွစြိတတ်ို့မှှန် ခဲ့သည်။ကြောစြှာကခန်ဓာကိုယခြှင်း ထိတွေ့ခွင်း၌အားမရပေ။ကသေီလည်းထိုနည်းတူစွာပင်။ လူသူကင်းမဲ့ပြီးဆိပကြှယရြာအရပသ်ည် ခစွသ်ူစုံတွဲတို့၏စိတကြိုကာမတဏှာကြီးစိုးလသည်ေ။နှုတခြမ်း ချင်ြးနမ်းရှုပခြှင်းနို့ကိုငခြှင်းအစရှိ သညတ်ို့ကိုလုပကြှသောလြည်းလူမိမညစြိုး၍လှတလြပစြှာလုပ်၍မရပေ ။ကြောစြှာစိတတ်ို့မချင့်မြရဲဖြစ်သလိုကသေီလည်းထိုနည်းတူစွာပငဖြစ်ခဲ့သည်။ထိုသို့သောကာမအရာတို့၌ သသေီရဈမူး၍လာသည်။ တနေ့တော့ “ကေ” “ဟင် ဘာလဲကိုကို” “ဒီနေ့ကြောင်းလဈပြီးအပြငသ်ှား ရအောင်” “ဘယသ်ှားမလို့လဲကိုကို” “နားအေးပါးအေးရှိတဲ့နရောကိုပေါ့” “ဟငကြိုကိုကဘယသ်ှားချင်လြို့” “ဟိုတယသ်ှားမလားလို့” “ဟာ ကိုကိုကလဲရှကစြရာကြီး၊လူ တွမှငေမြယကြှာ” “လူမမှငတ်ဲ့နရောကိုသှားမှာပေါ့” “ကကြေောကတ်ယကြိုကို” “ဘာကြောကစြရာရှိလို့ကရော” “ကတဈေခုခုဖြစ်မှာစိုးတာ” “ကကလေဲကိုကိုစီစဉပြှီးသားပါကေ”ဟင်” “ကနှငေ့အြပြငမြှာတွေ့ရမယ့အြရေး ကိုကိုအများကြီးစဉြးစားပြီးစီစဉြ ထားတာ” “ဟာကြာ ကသေီမသှားရဲဘူး” “ကေ ကိုကို့ကိုခစွတ်ယမြဟုတလြား” “ခစွတ်ာပေါ့ကိုကို” “ကိုကို့ကိုခစွရြငကြိုကိုပြောတာနား ထောငလြေ” “ဟုတကြဲ့ပါကိုကိုရယ်” ကသေီနားလညပြါသည်။ဟိုတယ် သို့ခေါပြှီးကအေားကိုကိုစိတအြလိုကကြနပေေေးရလိမ့မြည်။ဤခန ဖြင့ကြသေီ၏အပျိုစငဘြဝကုနဆြုံးရပမညေကြိုတွေးမိသည်။

သို့သောြ ကသေီခစွသ်ောကိုကိုနဲ့လည်းနေ ချင်သ်ည်။စိုးရိမစြိတကြိုခစွစြိတန်ှင့ြ ကာမစိတကြလှှမ်းမိုးသှားခဲ့သည်။ ဤသို့နှင့ကြိုကိုခေါရြာဟိုတယသ်ို့ ကသေီလိုကပြါခဲ့တော့သည်။ ခေါတ်ယဆြိုတော့လဲကသေိ နပေါပြီ။မလိုကခြငွလြဲခစွသ်ူ့အလိုကလွိုကခြဲ့ရပြီပေါ့လေ။ ဟိုတယရြောကရြငကြိုကိုကကေ့ကို နမ်းတော့တယ်။ကလေဲရငခြုနတ်ယ်။ “ကအဝေတတ်ှခွှတေလြိုကရြအောင်””ကိုကိုကလဲရှကစြရာကြီး” “ကကလေဲပြနရြငအြဝတတ်ှကြေေ ပြီးကေ့မိဘတွရေိပမြိမယ်” “ဟုတကြဲ့ပါကိုကို” ကေ့ကို ကိုကိုကအဝတတ်ှကေူခွှတ် ပေးတယ်။အဝတတ်ှခွှတေလြိုကပြှီး ကကကေေ့ရဲ့ရငသ်ားနှင့ပြိပိကို လကန်ှင့ကြှယလြိုကသ်ေးတယ်။ ကိုကိုလည်းအဝတတ်ှခွှတေတ်ော့ သူ့လီးကြီးပေါငကြှားမှာတရမ်းရမ်းနဲ့မို့ကမှောကြည့်ပြှီးရငတ်ထိတ် ထိတန်ဲ့ဖြစ်သှားကာရငဖြိုသလိုဖြစ် သှားရကာဒီလီးကြီးနဲ့မိမိမှာ အလိုးခံရတော့မည့အြရေးတွေးကာစိတထြဲတမွိုးဖြစ်သှားရပြနတ်ော့တယ်။ “လှလိုကတ်ာကရော၊ကနေို့လေးက ဝိုင်းပြီးတင်းရင်းနတောပဲကြာ” ကေ့လကကြိုဖယပြှီးဒီလိုပြောတော့ ကကြညေန်ူးမိတယ်။ “”ဒီလကကြလေးကိုပါဖယပြေးပါဦး ကရောကိုကိုအရမ်းကြည့်ခြငွန်ပြေီ” ပိပိကိုကြယထြားတဲ့လကကြိုဖယပြှနတ်ယ်။ “ဟာ အရမ်းကိုလှလိုကတ်ာကြာ၊ ဖောင်းပြီးဖြူဖြေးနတောပဲ” ဒီလိုပြောတော့လဲစိတတ်ှကြှလောသလိုခံစားမိတယ်” “ဟာကြာ ကိုကို ကရှကေတ်ယကြှာ” ကကပြေောပြီးနို့နှင့အြဖုတကြို လကဖြှင့ကြာလိုကပြှနတ်ယ်။ “အရမ်းခစွတ်ယကြေ” ဒီလိုအခွိနမြှာဒီစကားမွိုးကြားရ တာစိတကြိုပိုပြီးရဲတင်းသှားသလို မွိုးဖြစ်ရတယ်။

ကိုကိုကကေ့လကတ်ှကေိုဖယပြှီး ကေ့နို့ကိုတပြှတပြှှတစြို့တယ်။ “ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်” “,အို့! အာ့ အင်းဟင်းးးဟင်းး” နို့စို့ပေးပုံကအရငကြလိုမ ဟုတပြှနပြါဘူး။လှတလြှတလြပ် လပစြို့ရလို့လားမသိဘူး။ကိုကိုကနို့အုံတဈခုလုံးငုံစုပလြိုကြ၊ကလေးနို့စို့သလိုစို့လိုကြ၊နို့သီးခေါင်းထိပဖြွား လေးတွကေိုလွှာနှင့ယ်ကလြိုကန်ဲ့ လုပပြေးနတယ်ေ။အစကတည်းကဒီအနအထေားကိုမွှောမြှန်းထားပြီး ရငခြုနန်သေူမို့စိတလြာပြီးထောင် ထနတေဲ့နို့သီးခေါင်းလေးဟာ၊ကြိမ်းသှားလိုကကြောင်းလိုကန်ဲ့ရသနှစ် မွိုးကိုပေးနတယ်ေ။ကာမစိတကြတဖြေးဖြေးတိုးလာတာမို့ကအလေိုအ လွောကည်ည်းမိတော့တယ်။ “အင်း ဟင်းးဟင်းးး” ကမှောအလိုအလွောကည်ည်း သံတွထွကေလြာတယ်။ပိပိထဲကလဲ ယားယံလာခဲ့တယ်။ပိပိကပိုပြီး ဖောင်းကြှလာသသလေားထငမြိ တယ်။ ကိုကိုကြောစြှာကနို့စို့ရင်း ပငပြိပိကိုပြတပြှနတ်ယ်။မအောြ ညည်းမိအောငထြိန်းသောလြည်း ထိန်းသိမ်းမရပေ။ညည်းသံတို့စိပ် လာသည်။နို့စို့ပေးပြီးကိုကိုက အောကသ်ို့ထပမြံလွောခပြှီးဆီး ခုံနရောကိုနမ်းလိုကသ်ည်။ထိုသို့ပြုလုပတ်ဲ့အခါကိုကိုတဈယောကဘြာ လုပတ်ော့မညကြိုတွေးမိပြီးကေ့မှာတကိုယလြုံးကြကသ်ီးနှေးထလာပြန် သည်။ကတေားခွိနမြရလိုကပြကေိုကိုကကေ့အဖုတကြိုကိုမကြန်ှာ အပန်ပြေီးပိပိအကြဲကြောင်းထဲကိုပူနှေးနှေးလွှာကပြတဆြှဲသှားခွေ သည်။ “အားးး ရှီး ကိုကိုမလုပပြါနဲ့ အိုး” လူတကိုယလြုံးတုနတ်ကသ်ှားသလိုခံစားလိုကရြသည်။

အကြဲကြောင်းထဲ လွှာကတိုးဝငလြာပြီးကလောသ်ှား ပြနသ်ည်။ “အာ့ အာ့ ကိုကိုကေ ငရဲကြီးပါ့မယ်၊ပြီးတော့ ကပြနေမြလုပန်ိူငဘြူးနှောြ” အစေ့ကိုတပြှတပြှှတစြုပလြိုကြ။ ကလောလြိုကပြိပိအခေါင်းထဲလွှာထိုးထည့ပြှီးမှှလေိုကမြို့ကမှောခါးကအိပရြာပေါမြထိပဲလထေဲမှောကန်သည်ေ။ ပိပိထဲမှအရညတ်ို့လဲတစိမ့စြိမ့ထြှကြ ကလွာပြီးအိပရြာခင်းစကိုသာလကန်ှဈဖကန်ှင့တ်င်းတင်းဆုပကြိုငည်ည်း မိတော့သည်။တောင့ထြားရသဖြင့ြ ဗိုကကြှောတွလေဲတင်းလာသည်။ “အားးကိုကိုတောပြှီကလေေ မခံနိုငတ်ော့ဘူး” “ကေ” “ဟင်” “ကိုကို့ကိုလဲစုပပြေးပါလား” “ဟင့အြင်းကေ မစုပရြဲဘူးကိုကို”” “စုပကြှည့ပြါလားကရော” မစုပဘြူးဆိုတော့ကိုကိုကကပေါး စပထြဲလီးအတင်းထည့တ်ယ်။ ကိုကိုရဲ့လီးကိုပါးစပထြဲဝငမြလာ ရအောငင်ှင်းဆနပြှီးအိပရြာကလူးလဲထလိုကပြှီးထိုငလြိုကသ်ည်။ “မလုပန်ဲ့ကိုကို ကအနေထြှကြ လိမ့မြယ်၊နောကမြှလုပပြေးမယန်ှောကြိုကို” “အင်းပါနောကတ်ဈခါဆိုရငကြိုကို့ကိုပြနလြုပပြေးနှောြ” “ဟုတကြဲ့ကိုကို” “ဒါဆိုကိုကိုလုပတ်ော့မယန်ှောြ” “အင်း” ကိုကိုကပကလြကကြလေးအိပန်တေဲ့ကေ့တငပြါးအောကကြိုခေါင်းအုံးတဈလုံးယူပြီးခုလိုကြ တော့ကေ့ဖငကြအပေါကြိုမှောကတ်ကသ်ှားခွိနမြှာကိုကိုကကကေ့ ပေါငကြိုမတငလြိုကတ်ယ်။ ကကအေလိုကတ်သိကြှပေးလိုကတ်ယ်။ကေ့ပေါငကြိုမတငပြှီးတဲ့အခါ “ကေ့ခွချင်ြေးဝတကြိုလှမ်းဆှဲပေး” ကလေဲမိမိခွချင်ြေးဝတန်ှဈဘကကြို လှမ်းဆှဲလိုကတ်ယ်။ထိုအခါကိုကိုကကေ့ရဲ့ပေါငကြှားထဲဝငပြှီး တောငန်တေဲ့လီးကြီးနှင့ခြွောအဖုတအြဝကိုတေ့ပြီးဖြေးဖြေးချင်ြး ဖိသှင်းလိုကတ်ယ် “ဗစွြ ဗစွြ ” “အာ့!ဖြေးဖြေး ကိုကို” စောကရြညန်ှင့ခြွောနတေဲ့အဖုတထြဲကို လီးကအိကနဲဝငသ်ှားတယ်။လီးတဝကလြောကကြမွှတင်းပြီးနာလာတယ်။

“အရမ်းနာတယကြိုကို” “ကိုကိုဖြေးဖြေးချင်ြးလုပပြါ့မယ်” “ဟုတ်” နာလှန်းလို့မကြန်ှာရှုံ့မဲ့ပြီးသာပြော လိုကရြတယ်။ ကိုကိုကလီးကိုဆကမြသှင်းသေးပဲ ပိပိထဲစိမထြားပြီးကေ့နှုတခြမ်းကကိုလာနမ်းတယ်။ ပိပိထဲစိမထြားတဲ့လီး ကြီးကြောင့ကြေ့မှာစိတထြဲတမွိုး ကြီးဖြစ်နတယ်ေ။ကိုကိုကနမ်းတော့ကလေဲပြနန်မ်းတယ်။နှုတခြမ်းကိုစုပန်မ်းပြီးလီးကိုမကြှတစြဘေဲကေ့နို့ကို တပြှတပြှှတစြို့ပြနတ်ယ်။နို့စို့ပေးတော့နာကငွတ်ာတွတေောငပြွောကြ ပြီးကာမစိတတ်ှပြနေဖြစ်လာတော့ကလေဲညည်းမိတယ်။ ကညည်ေးသံ ကြားရပြီးနောကမြှာတော့ကိုကိုကလီးကိုရှေ့သို့တိုးပြီးဖိသှင်းလိုကြ တော့ “ဖြစ်ဗစွြ ဖောကြ” “အာ့! အိုးးးအာ့လာ့လာ့” တခကြဆြိုတခကဆြေိုသလောကြ မကြရြညမြွားကလွောကအြောငပြင် နားသှားတဲ့ကအေောမြိလိုကတ်ယ် “အားးကြဲပြဲသှားပြီ အိုး နာလိုကတ်ာကိုကို” “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးကေ၊အမှေးလေး ပေါကသ်ှားတာပါ” တကယ့ကြိုနာကငွမြှု့ကိုခံစားလိုကရြ တဲ့ကသည်ေးခံနလေိုကတ်ယ်။ ထိုနောကတ်ော့ကိုကိုကတဖတဖြတ် မှညအြောငလြိုးတော့တယ် “ဖြတ်! ဖတ် ဖတ် ဖန်းဖန်း” “အာ့ အိုးးအင်းဟင်းးးဟင်းး” ကအဖေုတကြို လိုးဆောင့တ်ဲ့အခွိနခြနလေးအတွင်းမှာပဲကေ့စိတတ်ှထနေလြာတယ် တဈခါမှမခံစားဖူးတဲ့အထိအတွေ့တမွိုးကိုခံစားရပြီးကမှောအောြ ညည်းသံလေးထွကမြိတော့တယ်။ကိုကိုလီးဒဈကားကားကြီးကမှိုပြင့ြ ကြီးလိုဖြစ်ပြီးအစေ့ကိုပြတကြာဆှဲသှားတယ်။

အဝငအြထွကြ တိုင်းနာသလိုကောင်းသလိုနဲ့မို့ အရမ်းကိုဖီလ်းဖြစ်ပြီးညည်းမိတော့ တယ်။ “ဖြတ်! ဖန်း!ဖန်း !ဖန်း ” “အာ့!အိုး! ရှီးရှီးးးရှီးးး” ဆီးခုံချင်ြးရိုကသ်ံနှင့ကြရေဲ့အောြ ညည်းသံတွထွကေလြာတယ်။ “ကကေိုကိုလုပကြောင်းရဲ့လား” “အာ ကိုကို အာ့ရှီးးရှီးး” “ဖြတဖြတ် ဖန်းးဖန်းးဖန်းး” ခွချင်ြေးဝတန်ှဈဘကကြိုကိုငပြှီး မကြလြုံးစုံမှိတကြာကမှော ကိုကိုရဲ့ဆောင့လြိုး ခကြတ်ှကေိုခံစားရတော့တယ်။ ကာမအရသာကိုကောင်းလိုကန်ာ လိုကခြံစားနရတေယ်။စိတထြဲကတမွိုးဖြစ်လာတာကြောင့ကြိုကို့ကိုဖကြ ထားလိုကမြိတယ်။ “ကပေုံစံပြောင်းလိုးရအောငန်ှောြ” “အင်းကိုကိုလိုချင်သ်လိုပြောလကပြေေောင်းပေးမယ်” “ကုန်းပေးနှောြ ကေ” “ဟုတကြိုကို ကပကေလြကအြိပန်ရောကထပြီး ကုန်းပေးလိုကတ်ယ်။ကကဖေင် ကုန်းပေးတာကပထမဆုံးဆိုတော့ ကိုကိုလိုချင်တ်ဲ့ပုံစံမရတာကြောင့ြ ပုံစံကအွောငကြိုကိုကပဲပြုပြငပြှီး ကေ့ပိပိဝကိုတေ့ကာလီးကိုကိုင် သှင်းလိုကတ်ယ် “ဗစွြ ဗစွြ ဗွိ” “အာ့!ကိုကို နာတယ်.ဖြေးဖြေးလုပပြါ” လီးကိုတဆုံးအထိသှင်းပြီးကရေဲ့ ခါးကိုလှမ်းဆှဲပြီးတဖန်းဖန်းမှည် အောငလြိုးလိုကတ်ော့တယ်။ကရေဲ့ လုံးကစွကြစွခြါးလေးကိုကိုငပြှီးလိုးတာမို့ကိုကို့စိတတ်ှထနေန်လေို့လားမသိဘူးမှနမြှနလြေးဆောင့လြိုး တော့ကေ့မှာရှေ့ကိုလဲမသှားရ အောငထြိန်းထားရတယ်။ကပြတ်ည်းပိပိလေးကိုကိုကိုရဲ့လီးကထိုးခွဲပြီး ဝငလြာတယ်။ “ဘှတ် ဖြတ် ဖန်းဖန်းဖန်းး” “အာ့အိုးးရှီးးရှီးးး” ပုံစံပြောင်းပြီးလွော့သှားတဲ့ကာမ စိတကြကေ့ကိုတဖနပြှနတ်ကြ လာစတယ်ေ။ ဒီအကြိမကြတော့ဝငခြကြြ တိုင်းထိစတယ်ေ။

သားအိမန်ားအထိကိုရောကန်တောကြောင့ပျိုပြီးအရပပြုတဲ့ကအတွေကအြောင့လြာတယ်။ “ဖြတ် ဖန်းးဖန်းးဖန်းး” “အာ့ရှီးးရှီးးးအိုးး နာတယကြိုကို” ကိုကိုကလဲအပျိုစဈစဈလေးကေ့ကိုကိုအပီအပြငလြိုးရတာကြောင့ကြှပ် ထုပန်တောမို့ချော့လိုးတယဆြိုပေ မယ့ပြှီးချင်သ်လိုဖြစ်နေ တာကြောင့ြ “ကိုကိုပြီးတော့မယ် ကေ” “ဖြတ် ဖန်း ဖန်းးဘှတ် ဘှတ် ဖန်း” “အာ့ရှီးးရှီးးးအားပြီးပြီ အိုးး” ကလေဲကာမဆကဆြံဖူးတာဒီတကြိမထြဲဆိုဆိုသလောကြ အရသာထူးထူးဆန်းဆန်းကိုခံစားလိုကပြှီးပိပိထဲကအရညတ်ှစေိမ့ထြှကသ်ှားသလိုခံစားရတယ်။ တကိုယလြုံးလည်းတုနယ်ငကြာဆင်းသှားပြီးပါးစပထြဲက အီးကနဲအသံထွကသ်ှားတော့တယ်။ ပူနှေးနှေးသုတတ်ှကအေဖေုတထြဲ ဝငလြာတော့ကိုကို့လီးကသုတရြညတ်ှေ ဝငသ်ှားမှန်းသိတော့လန့သ်ှားမိတယ်။ကလေဲမောပန်းသ လိုဖြစ်ပြီးအားကုနသ်ှားသလိုခံစားလိုကရြပြီးကုတငပြေါမြှောကကြကြာခနမှိန်းနပမေယေ့ကြိုကိုကတော့ အမောဖြပြေီးကေ့ကိုဖကထြားတယလြေ။ “ကေ ကောင်းလား” ကကေောင်းတယလြို့တော့မဖြရေဲပါဘူး။နောကတ်ကြိမထြပလြုပမြှာလဲ စိုးရိမတ်ယ်။ပိပိလေးကကြိမ်းစပ် နာကငွန်တောကြောင့ြ “အရမ်းနာတယကြိုကို၊ကြိမ်းစပန်တောပဲကေ့ဟာလေးတော့ကြဲပြဲသှား ပြီလားမသိတော့ဘူး” “မကြဲပါဘူးကရယ်ေ၊အပျိုစဈစဈ လေးမိုပထမအကြိမကြဒီလိုပဲတဲ့၊ နောကအြကြိမဆြိုရငန်ာတာပြောကြ ပြီးဖီးလတ်ှရှေိတော့မှာ” “နောကတ်ကြိမမြလုပရြဲတော့ဘူး၊ခု တောငအြရမ်းနာနပြေီ” “အင်း ခုနောကထြပမြလုပတ်ော့ဘူး လေ၊နောကတ်ပတလြောကမြှလုပ် မှာ” “မလာတော့ဘူးကြာ” “ကကလေဲကြာ” “ကဗေိုကကြှီးရငဘြယလြိုလုပမြှာလဲ၊ဖဖသေတေလြိမ့မြယ်” “ကဗေိုကမြကြီးအောငကြိုကိုဆေး တိုကမြှာပေါ့” “အဲဆေးတွကကြောရငမြကောင်း ဘူးပြောကြတယကြိုကို” “ဥပါဒမြရှိလိုထုတထြားတဲ့ဆေးတွပေါကရော” “အင်းပါကိုကို” ထို့နေ့ကကေ့ကိုဆေးတိုကပြှီး ကအေိမပြှနခြဲ့တယ်၊ပိပိတဈခုလုံး ကြိမ်းစပန်ပြေီးဟနမြပကြအြောင် မနဲထိန်းနရတေယ်။

အိမကြရိပမြိမှာတော့ကကြေောကတ်ယတ်ယလြေ။ နှစ်ရကသ်ုံးရကလြောကဒြဏခြံလိုကရြပြီးနောကမြှာတော့သကသ်ာသှား တယ်။ကိုကိုနဲ့လိငဆြကဆြံမှု့မလုပ် ရဲလောကအြောငကြှောကသ်ှားပမယေ့ကြိုကိုနဲ့တွေ့တော့လည်းရငခြုန် မိပြနတ်ယ်။ကိုကိုရဲ့လှုံ့ဆောမြှု့ ကြောင့ကြာမစိတကြတဖနဖြစ်လာ ပြနရြော။ဒီလိုနဲ့နောကတ်ကြိမကြိုကိုနဲ့ဟိုတယကြိုလိုကမြိပြနတ်ယ်။ ဒုတိယအကြိမမြှာတော့ပထမကြိမတ်ုန်းကလိုကြောကရြှံခွင်းမရှိတော့ပဲ ပိုမိုရဲတင်းသလိုဖြစ်လာပြီးကကကေိုကို့လီးကြီးကိုငုံစုပတ်တခြဲ့တယ်။ ကိုကို့ရဲ့စုပယ်ကမြှု့မှာလဲသာယာ တတခြဲ့ပြီ။။ပုံစံမွိုးစုံအောငလြဲ လုပတ်တလြာခဲ့တယ်။ ကိုကိုကလည်းကေ့ကိုမတတ်ပရြပ် ပြီးအောကမြှပင့တ်ငကြာလိုးခွင်း ကအေားအပေါမြှနစပြေေီးလိုးခိုင်း ခွင်းစသည့အြကြကမြွားဖြင့စြုံစိနေ အောငလြိုးပေးလိုကသ်ည်။ ဒုတိယအကြိမမြှသည် ရညစြားသကတ်မ်းတနှစ်ကြောလြာ သညအြထိတလတကြိမအြနည်းဆုံး ကာမဆကဆြံခဲ့ကြသည် ။ကြောင်းလဈပြီးအပြငကြိုခနခနထွကသ်ဖြင့ကြမေိဘများကသံသယဝငလြာသည် ။ကအေားကြောင်းအထိလိုကလြံ ကြည့်ရြှူ့တတလြာသည်။ထိုအခါကတေို့သမီးရည်းစားကအပြငမြထွကပြဲ ကြောင်းမှာပဲကြောင်းတကန်ရေ သည်။များမကြာမှီမှာပငကြိုကိုတဈ ယောကသ်ူလိုသညကြိုမရ၍စိတဆြိုး လာသည်။ကအမွေိုးမွိုးတောင်း ပနသ်ည့ကြှားမှပငကြိုကိုတဈ ယောကကြဆေီအလာကြဲသလိုခွလှမြေးတို့တခွားတဈယောကဆြီလှမ်း တော့သည်။

ကိုကိုကြောစြှာတဈ တဈယောကအြခွားသောမိန်းက လေးနှင့ပြေါတ်ငတ်ှဲလာသညန်ှင့ြ ထိပတ်ိုးရာ “ကိုကိုဘယလြိုလုပလြိုကတ်ာလဲကိုကို” “ကေ ငါ့ကိုဖြတလြိုကတ်ော့၊နင့န်ဲ့ငါ ဘာမှပတသ်ကစြရာမလိုတော့ဘူး” “ဘယလြိုကိုကို ဒီလိုလှယလြှယန်ဲ့ ပြတလြို့ရလို့လား” “ဘာလို့မရ ရမှာလဲ၊ငါလဲငါတကယ် ခစွတ်ဲ့သူနဲ့တွေ့နပြေီ၊သူနဲ့ပဲလကြ ထပမြှာ၊ငါ့မိဘတွလေဲသဘောတူ တယ်” “ဘာ ! နငန်ှမချင်ြးကိုယခြငွြးမစာဘူး” “ဘာလဲဟာနငလြဲစိတပြါလို့ဖြစ်တာ နငသ်ဘောမတူရငင်ါဘာမှလုပလြို့မရတာပဲ” “ဘာပြောတယ် နင် နင် သိပရြကစြကတ်ာပဲ” ပြောရင်းကြောစြှာတဈယောကြ ထွကသ်ှားလတေော့သည်။ ဖုန်းအကြိမကြှိမဆြကသ်ောြ လည်းမရသဖြင့ကြမှောကိုကြောစြှာ အားစိတန်ာပြီးကနွခြဲ့တော့သည်။ စိတန်ာသောလြည်းအရှကန်ဲ့ဂုဏြ သိကျခာကိုငဲ့ရ၍တုန့ပြှနခြှင်းမှာမ တတန်ိုငခြဲ့ပေ။မိန်းကလေးတဈ ယောကအြတွကပြထမဆုံးအခစွြ မှာကတဈေယောကကြဆွုံးခဲ့ရသည် ။နောကထြပခြစွရြမည့သ်ူကိုပငတ်ှေ့နိုငတ်ော့မညဟြုပငမြထငခြဲ့ပေ။ကေ တဈယောကကြွောင်းပြီးသညအြထိ နောကထြပခြစွသ်ူမထားတော့ပေ။ သို့သောကြွောင်းပြီးသောအခါတွင် မူနောကတ်ဈယောကန်ှင့ဆြုံတွေ့ခဲ့ သည်။သူသညကြားကေ၏အိမြဦး သခငဖြစ်လာမည့သ်ူပငဖြစ်သည်။ ထိုသူကားကြောသ်ူရဖြစ်ပြီးကေ့မိဘများကပငသ်ဘောကရွသူဖြစ် သည်။သို့သောအြတင်းအကြပစြီမံ ခွင်းတော့မရှိပေ။ကိုကြောသ်ူရကလည်းကေ့ကိုခစွရြေးဆိုသည်။ ကိုကြောသ်ူရသည်။အနအေေး သောလြည်းကေ့အတွကကြိုတော့ဦးစားပေးအလေးထားသည်။ကေ မကြန်ှာညိုသညကြိုပငသ်ည်းသည်းလှုပသ်ည် ။ကလေိုအပခြကြမြှနသ်မွှကိုကြောသ်ူရကခကြခြငွြးပငဆြောငရြှကပြေးသည်။ သို့သောကြကေ ကို ကြောသ်ူရကိုအဖြမပေေးပဲစောင့ြ ကြည့်ခြဲ့သည်။ကြောသ်ူရကလည်းဇွဲကောင်းလှန်းသည်။ကြောသ်ူရက ကေ့အပေါအြမှနတ်ကယခြစွမြှန်းကသေိသည်။တဖြေးဖြေးနဲ့ကြောသ်ူရကကေ့ရငထြဲနရောဝငယ်ူလာ သည်။ကကြေောသ်ူရကိုတကယ် ခစွသ်ှားတော့သည်။တကယခြစွမြိသောအခါစိတမြကောင်းလည်းဖြစ် မိသည်။နောကတ်ော့မိမိခစွရြသူအတွကအြဖြပေေးလိုကသ်ည်။

သို့ရာတွငလြကထြပရြနပြှောသောအခါကတဈေယောကအြကြောင်းအမွိုးမွိုးပြတော့သည် “ကကြေိုကိုတို့လကထြပကြှမယလြေ ကြာ၊အခွိနမြဆှဲနဲ့တော့ကေ” “ဘာလို့လဲကိုကိုကြောရြယ်၊ကကေ လှတလြှတလြပလြပန်ချင်ေသ်ေးလို့ပါ” “ကဘောတွစဉြေးစားနတောလဲ တော့ကိုကိုမတွေးတတတ်ော့ဘူး၊ ကိုကိုကတော့ကေ့ကိုခစွလြှန်းတော့ မိဘတွကေိုဖြင့ပြှောပြီးတောင်းရမ်း ချင်န်ပြေီ၊ကလကေမြထပခြငွတ်ာ ကိုကို့ကိုတကယမြခစွလြို့လားလို့ တောငထြငန်ပြေီ” “ကကေိုကိုကြော့ကြိုတကယခြစွြ ပါတယ်၊ဒါပမယေ့ြ…” “ကေ လကမြထပခြငွလြောကတ်ဲ့ အိမထြောငဖြကတ်ဈခုအဖြစ်လကမြခံနိုငလြောကတ်ဲ့အပြဈကိုကိုကြောြ မှာရှိနလေို့လားကေ” “ခကတ်ယကြိုကိုကြောရြယ်၊ကဘယေလြိုပြောရမှန်းတောငမြသိတော့ ဘူး” “ပြောပါကေ၊ကိုကို့ကြောမြှာအပြဈ ရှိရငကြိုကိုကြောပြှငမြှာပါ” ဒီတဈခါတော့ကဆေုံးဖြတမြှရတော့မည်။ မိမိကမပြောပဲကိုကိုကြောသ်ူ့မိဘများကိုဖြင့ပြှောပြီးလာရောကြ တောင်းရမ်းယူမညဆြိုလွှငကြမေိဘများကလကခြံမညကြိုကသေိနှင့န်သည်ေ။ ထိုအခါကလည်ေးငှင်း၍ရ တော့မညမြဟုတပြေ။ဤသို့ဆိုလွှင် ကသညေကြိုကိုကြောအြားလိမည်ာ လကထြပသ်ူဖြစ်ပြီးလကထြပသ်ည့န်ေ့တွငပြငမြိမိအပျိုစငမြဟုတသ်ည် ကိုကိုကိုကြောသ်ိပြီးမိမိအားရှံရှာ နိုငသ်ည်။အခန့မြသင့လြွှငအြိမ် ထောငပြငပြကြန်ိုငသ်ည်။

ထို့ကြောင့ြ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းသာပြောလိုကခြငွြ သည်။မိမိခစွရြသောသူကိုလိမည်ာ ၍လကမြထပခြငွပြါ။မိမိအကြောင်း ကိုသာပြောပြပြီးကိုကိုကြောြ၏အဆုံးအဖြတကြိုသာခံယူတော့မညဟြု တွေးပြီး “ကိုကို့မှာအပြဈမရှိပါဘူး၊အပြဈရှိတာကကပေါကိုကို” “ကမှောဘာအပြဈရှိလို့လဲကေ” “ကိုကိုကြောြ သချောနားထောငန်ှောြ ပြီးမှ ကိုကိုကြောစြိတတ်ိုင်းကဆွုံး ဖြတပြါ။ ခကြခြငွြးလဲဆုံးဖြတစြရာ မလိုသလို၊ကိုကိုကြောဆြုံးဖြတခြကြြ ကိုလည်းကကနေားထောငမြှာပါ” “ကောင်းပြီလကေေ ပြောပါ” “ကကအေပျိုစငမြဟုတဘြူးကိုကို ကမှောအရငကြခစွသ်ူရှိခဲ့ဖူးတယ်” “အောြ” “ကိုကို ကေ့ကိုလကထြပဖြို့စိတပြကြြ သှားပြီမဟုတလြား” “ဘာလို့စိတပြကြရြမှာလဲ” “ကိုကို ကကကေိုကို့ကိုအခစွစြမ်း နတောမဟုတဘြူး၊အမှနအြတိုင်း ပြောတာပါ၊ကိုကိုစိတပြကြသ်ှားရင် နောကဆြုတန်ိုငပြါတယ်။ ကစေောဒကမတကပြါဘူး” “မဟုတဘြူးကေ၊ကေ့ကိုကိုကိုလကထြပမြှာပါ” “သချောစဉြးစားပါကိုကိုကြောြ၊အလငွတ်လိုမဆုံးဖြတပြါနှင့ြ၊လကြ ထပပြှီးမှသာကိုကိုကြောပြှောင်းလဲ သှားခဲ့ရင် ကဘယေလြိုမှရငဆြိုငန်ိုင် မှာမဟုတဘြူး၊အခုလိုအရဲစွန့ပြှီးအ ရှကကြိုမငဲ့ဘဲပြောရတာလဲကကေ လိပပြှာမလုံလို့ပါ” “ကရယေလြူဆိုတာမှားတတတ်ယ်၊ မမှားသောရှေ့နေ၊မသသေောဆေး သမားဆိုတာမရှိဘူး၊ငယရြှယတ်ဲ့အ ခွိနမြှာအခစွကြှောင့ပြဲဖြစ်ဖြစ်၊ တဏှာကြောင့မြှားတတကြှတယ်၊ဒါကိုနားလညန်ိုငပြါတယ်၊ပြီးတော့ဒါကို ကိုးကြယတ်ဲ့အထဲမှာကိုကိုမပါဘူး၊ နောကဆြုံးတဈခုပြောမယကြိုကိုအ ရှကပြှပြေောနတောမဟုတဘြူး၊ ကကတေရားဝငယ်ောကြွားရှိတဲ့သူမဟုတဘြူး။ကိုကိုကေ့ကိုလကထြပမြှာပါ။ဒါလေးတဈခုကြောင့ကြိုကို ခစွခြှင်းတွဝေေးကြာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး” ကကကေိုကိုကြောရြငခြှငကြယွကြို ဝငပြှီးပြေးဖကလြိုကသ်လိုကိုကိုကြောကြလည်းကြငန်ာယုယစွာဖကထြားလိုကသ်ည်။

“ကေ ကိုကို့ကိုလကထြပမြှာလား” “အင်း” အဖြပေေးပြီးချောကလြခန့အြကြာတွငလြကထြပထြိမ်းမှားခွင်းမင်ျဂလာကိုမိဘများကဆောငရြှကပြေးကြ တော့သည်။ကတွေေးမိသညကြ မင်ျဂလာဦးည…….။ “ဒေါကြ..ဒေါကြ ..ဒေါကြ” “ကရေေ …” အခန်းတံခါးခေါကပြှီးကေ့ကိုခေါသ်ံ ကြားလိုကရြသည်။တံခါးဆီသှားရင် “လာပြီးကိုကိုကြောြ” ညဆယန်ာရီကြောအြထိ ကိုကြောသ်ူရသူငယခြငွြးများနှင့ြ သောကစြားပြီးပြနလြာသည်။သို့ သောအြများကြီးသောကလြာပုံမရ အရကန်ံ့သာရနသည်ေ။ “ကကအေရမ်းလှနပေါလားကေ” “ဟင် ဘယမြှာ လှလို့လဲ” ကရှကေမြိတယ်။ညအိပရြငပြေါ့ပေါ့ ပါးပါးအိပလြို့ရအောငဂြါဝနပြဲအမြဲ ဝတခြဲ့တာ၊ကိုကိုကြောပြောမှဂါဝနကြိုသတိထားမိတယ်။သူကအရမ်း ပါးသလိုလညပြင်းကလဲဟိုကန်ေ တယ်။မလုံမလဲဖြစ်မိတာကြောင့စြ ကားလမ်းကြောင်းလှှဲလိုကသ်ည်။ “အရမ်းများမူးနလေားဟင်” “မမူးပါဘူးကရေဲ့” “အများကြီးသောကလြာမှာစိုးလို့” “ဘာလို့အများကြီးသောကရြမှာလဲ ကရယ်ေ၊ဒီနေ့ကကေ့နှင့ကြိုကိုကြောတ်ို့ရဲ့မင်ျဂလာဦးညလေ” “ညစာစားဦးမလားကိုကိုကြောြ” “ဘာမှမစားပါဘူးကရယ်ေ၊ဗိုကြ တင်းပြီးလေးနမှောစိုးလို့” “ဟုတကြိုကိုကြောရြချိုးရငခြွိုး လိုကလြေ” “အင်းရတေော့ခွိုးလိုကြဦးမယ်” ကိုကိုကြောတ်ဈယောကရြချိုးခန်း ဝငခြွိနမြှာကတဈေယောကရြငခြုနသ် လိုထိတလြန့န်မေိတယ်။ရချိုးခန်းမှကိုကိုကြောသ်ဘကပြတ်၍ထွကလြာရာ “ကိုကို ဒီမှာနှောအြဝတတ်ှေ” “အေးပါကေ” ညဝတအြိပသ်ောအဝတတ်ှကေိုကို ကြောလြှဲလှယဝြတန်စဉေကြမကြြေ နှာလှှဲနလေိုကသ်ည်။ “ကေ” “ဟင်” ကိုကိုကြော့ခြေါသ်ံကြောင့ရြငထြဲစိုးရိမစြိတဝြငန်တေဲ့ကေ့ရငထြဲထိတကြ နဲဖြစ်သှားသည်။

“အိပကြှမယလြကေေ” “ဟုတ် ဟုတကြိုကိုကြောြ” ကကေုတငပြေါတ်ကလြိုကတ်ော့ ကိုကိုကြောလြဲကုတငပြေါထြိုငပြှီးလှဲခလွိုကရြင်းကေ့ကိုဖကထြားသည်။ “ကေ ကိုကိုကြောလြကေေ့ကိုတကယ် ပိုငဆြိုငသ်ှားပြီနှောြ” “မင်ျဂလာတောငဆြောငပြှီးပြီပဲကိုကို ကြောရြယ်” “အင်း ဒါကတော့ကိုကိုကြော့ဘြဝမှာတနဘြိုးအရှိဆုံးအရာတဈခုကိုရလိုကြ တာပဲကေ” “ကိုကိုကြောတ်ို့ယောကြွားလေးတွကမေရခငဖြွာလိုလိပခြေါင်းပေါတ်င် ပြီးရမှဖြာလိုနင်းခွတောမွိုးလုပ် တတကြှတယဆြို” “ကိုကိုကြောကြအဲဒီလိုလူမွိုးမ ဟုတရြပါဘူးကရယ်ေ” “နောကမြှအပြဈရှိတယဆြိုပြီးအပြဈ တွရှောပြီးစိမ်းကားဖို့တော့မလုပပြါ နဲ့ကိုကိုကြောြ” “ကကေိုကိုကြောကြကေ့ကိုအရမ်း ခစွတ်ာ၊ကကရေောကိုကိုကြောကြို ကိုကိုကြောခြစွသ်လောကပြှနခြစွြ ဖို့ပဲမွှောလြင့န်တော” “အရမ်းခစွလြို့လဲလကထြပခြဲ့တာပဲ ကိုကိုကြောရြယ်၊ ကိုကိုကြောကြ ကေ့ရဲ့ပါးပြငကြိုမှတန်ိုးစွာနမ်းရှိုကြ လိုကပြှီးနောကကြေ့နှုတခြမ်းလေး အားငုံစုပလြိုကသ်ည်။ လငမြယားအ ရာမှောကပြှီးမင်ျဂလာဦးညမှာပဲလိုး တော့မညကြိုသိနတေဲ့ကမှောကိုကို ကြော့အြပြောနဲ့အကြငန်ာများ ကြောင့ကြာမဆကဆြံဖူးတဲ့မိန်းက လေးဖြစ်နတေဲ့အတွကပြိပိမှာစိုစိပြီး လာတော့တယ်။ကိုကိုကြောကြကေ ကိုမကြန်ှာဆိုငခြငွြးဆိုငဖြစ်စရနေဖြကကြာဆှဲယူလိုကသ်ည်။မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဖြစ်လာမှ ကိုကိုကြော့လြီးကြီးကကေ့ဗိုကကြိုထောကန်သလေိုဖြစ်နပြေီးကလည်ေးနည်းရှကရြှံ့သှားမိရပြနသ်ည်။ ‘

မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တဲ့အခါကေ့နှုတခြမ်းကိုလာနမ်းစုပ် တော့တယ်။အစကတော့ကြောကလြန့ပြှီးရှောငမြလိုလုပပြမယေ့န်ှုတ် ခမ်းချင်ြးထိသောအခါမှာတော့ကာမနတ်၏ဖမ်းစားခွင်းကိုကခေံ လိုကရြပါပြီ။အနမ်းကြှမ်းကငွလြှတဲ့ကိုကိုကြောကြှောင့ကြလေဲတုန့ြ ပြနန်မ်းမိတယ်။ကိုကိုကြောရြဲ့အ နမ်းတွကရေဲဆေးတငထြားသောအရကကြှောင့လြားမသိပါ။ကြောကစြ ရာကောင်းလောကြ အောငပြှင်းထနတ်ယ်။ရမကတ်ှနေဲ့ မို့ကေ့တကိုယလြုံးလဲကိုကိုကြောရြဲ့ ပြတသ်တပြေးမှု့တွကြေောင့ကြှကသ်ီးနှေးဖုတွပေါထလာရသလိုကာမစိတတ်ှလေဲဖြစ်ပေါခြဲ့ပြီးပိပိထဲအ ရညတ်ှစေိုလာခဲ့တယ်။ဂါဝနကြိုမ တငပြှီးလကကြဘောလြီခွိတဆြီ ရောကလြာကာခွိတကြိုဖြုတသ်ှား ပြနတ်ယ်။နောကတ်ော့ဂါဝနကြိုပါ အပေါထြိလှနကြာပြူးပြီးဖြံ့ထွားလှတဲ့ကေ့ရဲ့နို့ကိုတပြှတပြှှတစြို့တော့ တယ်။ “ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်” “အာ့! အိုး ကိုကိုရယ် အင်းဟင်း ဟင်း” နို့စို့ခံဖူးပမယေ့န်ို့စို့မခံရတာကြာပြီဆိုတော့နာသလိုကငွသ်လိုဖြစ် ပမယေ့တ်ကယတ်မ်းကတွော့ကေ စိတတ်ှထလောခဲ့တာပါ။ဘယည်ာလှည့စြို့ပြီးနောကမြှာတော့ကပေိပိလဲစိုရှှဲနပြေီလေ။ ကိုကိုကြောကြကေ့ပေါငသ်ားတွကေိုပြတ် သပပြှီးကပေိပိကိုလာပြတခြွိန် မှာတော့ကြကသ်ီးနှေးဖုတွထကော ပိပိထဲကအရညကြပေါငခြှံထဲစီး ဆင်းသှားရပြနတ်ယ်။ပိပိကိုလာ ပြတပြှနတ်ယ် “အာ့! အင်းးဟင်းးကိုကို” နှုတကြလည်းမငှင်းဆနခြငွသ်လို ခန်ဓာကိုယကြငှင်းဆနဖြို့အားမရှိ တော့ပါ။လငယ်ောကြွားနှင့အြပျိုငသ်ာကာမအလိုကိုစိတကြအလိုလိုကခြငွန်ပေါပြီလေ။အကြဲကြောင်း တလွောကစြုံဆနပြှတပြှီးကာမစေ့ကိုပါမထိတထိပြတပြေးလတေော့ ကေ့မှာနလေို့မရအောငကြာမ စိတတ်ှဖြစ်ေခဲ့ရပြီ။မကြလြုံးမှိတပြှီးညည်းတွားမိသည်။မကြလြုံးဖြင့ြ ကြည့်ခြွိနမြှာတော့ကိုကိုကြော့ြ မှာအောကပျိုင်းအဝတအြစားတို့မရှိတော့ခွေ။ကေ့မှာတော့ ကိုကိုကြောန်ို့စို့ပေးခွင်းကြောင့ြ နို့သီးခေါင်းတွလေဲစူထွကလြာပြီ။အတင်းကာရောစို့တာမဟုတပြမယေ့အြထိအတွေ့တို့ရှိခဲ့ဖူးခွင်းတို့ ကြောင့ပြငတ်ခကြတ်ခကြမြှာကော့နအေောငခြံစားမိရသည်။

နို့စို့ပြီးနောကကြိုကိုကြောရြဲ့မကြန်ှာကကေ့ပေါငကြှားမကြန်ှာအပပြှီး တခကြမြွှသာအကြဲကြောင်းတ လွှောကလြွှာဖြားနှင့ကြလောလြိုကရြာ “အား ကိုကိုမလုပန်ဲ့ကြာ၊အား ကြှတ် ကြှတ်” ခစွလြငကြိုကိုကြောကြိုအားနာမိ သည်။ခစွသ်ူဟောင်းလိုးခဲ့ဖူးသော အဖုတကြိုကိုကိုကြောကြအားရပါးရ ယကန်သည်ေ။ မကြလြုံးကိုစုံမှိတပြှီးအောလြိုကြ သည်။ကြကသ်ီးထပြီးခါးပါကော့ သှားရတယ်။ခစွလြငဖြစ်သူကိုကို ကြောဘြုန်းနိမ့မြှာလဲစိုးရိမသ်ှားပြီး အတင်းပငကြိုကိုကြော့လြကကြိုဆှဲယူလိုကတ်ော့ “မတားနဲ့တော့ကေ၊ကစေိတအြရမ်း လာနမှအေဆငပြှမှော” “မလုပပြါနှင့ကြိုကိုနှောြ၊တောပြှီ၊အ ရမ်းအားနာလို့” “အားနာရငပြှနလြုပပြေးပေါ့” “လုပပြေးမှာပေါ့ကိုကိုရယ်” ကကကေိုကို့ကြော့ကြိုအတင်းလှမ်း ဆှဲလိုကသ်ည်။ ကိုကိုကအလိုကသ်င့ပြါပြီးကေ့ရဲ့အပေါတ်ကလြာကာကေ့ ပေါငန်ှဈဘကကြိုကားပြီးဒူးထောကြ လိုကသ်ည်။ထိုနောက့ကြေ့ပိပိအဝကိုတေ့ပြီးအသာဖိထည့တ်ော့ “ဗစွြ ဗစွဗြှိ” “အာ့! ကိုဇောြ နာတယ်” အလိုးခံရပြီဆိုတဲ့အသိကရငထြဲ လှိုကကြနဲဝငလြာသည်။အလိုးမခံရတာနှစ်ကြာပြီမို့အပျိုစငမြဟုတ် သောလြည်းနည်းနည်းတော့နာသည်။အဖုတတ်ဈခုလုံးပြည့ကြှပန်ေ သည်။ နာသညဟြုအောလြိုကမြိ၍ကိုကို ကြောအြတင်းအကြပတ်ော့မလုပပြဲကရေဲ့နှုတခြမ်းကိုစုပန်မ်းပြနတ်ယ်။စိတထြဲဘယလြိုဖြစ်ရသညမြသိ ကိုကိုကြောအြားဖကထြားပြီးပြန် နမ်းစုပလြိုကသ်ည်။ထိုစဉကြိုကို ကြောကြဆတကြနဲထိုးသှင်းလိုကရြာလီးကအိကနဲတဆုံးဝငသ်ှားတော့ သည်။ထိုအခွိန် တွငကြိုကိုကြောကြတခကြမြွှရပသ်လိုဖြစ်ပြီးတွဝသှေေားသလိုဖြစ် သှားသညကြိုကမှငေလြိုကသ်ည်။

မိမိအပျိုမစဈသညကြိုများစိတပြကြလြသလေားဟုတွေးမိပြီးစိတထြဲ ထင့သ်ှားသည်။သို့သောကြိုကိုကြောအြားမိမိပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပြောပြခဲ့ ပြီးဖြစ်ရာကအနေနေဲ့လိပပြှာ လုံသောင်ှားခစွသ်ောလငအြတွကမြူကစေိတမြကောင်းပေ။ ထိုအတွေးကြောင့ြ ပငကြတဈေယောကစြိတမြသကမ် သာဖြစ်သှားရသည်။ “ကဘောတွေးနတောလဲ” “ဟင် ဘာမှမဟုတပြါဘူးကိုကို” “ဘာမှတွေးမနနေဲ့ကေ ၊ကိုကိုက ကေ့ကိုအမြဲခစွမြှာပါ” “ကကအေားနာတယ်” “ဟာကြာ…” ကမှောစိတိသကသ်ာရာရသှား သဖြင့န်ောကထြပမြတွေး တော့ပဲကိုကိုကြောလြိုးသညကြိုစိတပြါလာခဲ့သည်။ “ဗစွြ ဗစွြ ဗွိ ဘှတ် ဖြတဖြှတ်” “အာ့! အိုး အင်းဟင်းးဟင်း” တင်းကပြကြပြတ်ဈဆို့ဆို့အရသာ နှင့အြတူပိပိအတွင်းသားလှုပရြှား လာပြီးအရညတ်ှပေိုထွကသ်လိုခံ စားရလာတယ်။တကယတ်မ်းတော့ကကခေံနိုငပြါပြီသို့သောကြိုကိုဆကြ မလှုပရြှားပဲရဲ့နို့တွကေိုပါပြတ် သပပြေးတဲ့အခါအလိုလိုညည်း သံပေးမိတယ်။ညည်းသံထွကမြှ ကိုကိုကြောကြလီးကိုတဖြေးဖြေးနှင့န်ှုတယ်ူပြီးဖြေးဖြေးချင်ြးအသှင်းအထုတလြုပတ်ော့တယ်။ အစေ့ကိုလဲထိသလိုအတွင်းနှုတခြမ်းသားများကိုပြတဆြှဲသှားတဲ့ကိုကိုကြော့လြီး ကြောင့ပြိပိကအရသာတမွိုးကိုပါခံစားလိုကရြသည်။ “ဖြတ်!ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်” ဆီးခုံချင်ြးတဖတဖြတရြိုကမြိနသလေို လီးကတဇွိ ဇွိ တဗွိဗွိ ဝငန်တေော့ မကြလြုံးကိုစုံမှိတပြှီးညည်းမိတော့ တယ်။နည်းနည်းမှနလြအရေသာ တွေ့လပေိုညည်းမိတော့တယ်။

“ဗစွြ! ဘှတ် !ဖတ်! ဖတ် ဖန်းဖန်းးး” “အင့ြ! အိုးးအင်းးဟင်းးဟင်းး” ဘယလြိုသဘောကြောင့ရြယကြမသေိတော့ကိုကို့ခါးကိုသာအတင်း ဖကထြားပြီး နချင်ေတ်ော့တယ်။ ခါးကိုလှမ်းဖကတ်ော့လိုးတဲ့အရှိန် နှေးခွိနမြှာတော့ကအေား မရတော့ပေ။ခါးကိုလှှတလြိုကပြှီး မှနမြှနဆြောင့စြဖေို့သာခါးကိုလှမ်းဆှဲပြနတ်ှန်းတဲ့အမှု့ကိုမသိစိတထြဲကလုပပြေးနမေိပြီးကိုကိုကပိုမှန် လာသညန်ှင့အြမွှ “ဖြတ် ဖတ် ဗွိ ..ဗစွဖြန်းးးဖန်းဖန်း” “အာ့!ရှီးးရှီးးး အိုးးအားအင်းဟင်းး” ကြားဖူးနသေောကာမအမှု့ပြီးတယ် ဆိုတာကိုသတိရလိုကပြှီးအထွဋအြထိပသ်ို့ရောကန်ပြေီဆိုတာသိလိုကြ ရတော့တယ်။ “ဘှတ် ဖြတ် ဖြတ် ဖန်း ဖန်းးဖန်း” “အားရှီးးရှီးးအိုးးး” ပိပိအတွင်းလှုပရြှားမှု့များနှင့အြတူ ကမှောအရညတ်ှစေီးဆင်းသှားသလိုခံစားလိုကတ်ယ်။ဆကလြကမ် ညည်းနိုငတ်ော့လောကအြောငအြားအငကြုနခြမ်းသလိုဖြစ်သှားပြီးငှိမ် သှားရတယ်။ကိုကိုကတော့မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး ဆကလြုပရြာကလေဲ သူပြီးအောငလြုပပြါစဆေိုပြီးလှှတ် ထားလိုကတ်ယ်။ကပြေီးပြီး ငါးမိနဈခန့ကြှာသောအခါမှာတော့ကိုကို့ဆီက “အင်းးအားးး ရှီးးးရှီး ဟားးး” တနှာသံထွကလြာပြီးအတင်းလိုး တော့တယ်။ မကြာပါဘူး၊ပိပိထဲ ပူနှေးနှေးသုတတ်ှဝငေလြာပြီး ကိုကိုကြောကြလီးကိုအဆုံးထိသှင်း ပြီးနောကကြော့ပြီးပန်းထည့လြိုကြ ရာအဖုတထြဲသုတရြညတ်ို့ပြည့လြွှံသှားတော့တယ်

ထိုနောကတ်ော့ကိုကိုကကေ့ဘေး ဝငအြိပကြာကကေိုနမ်းပြီး “ကကေောင်းရဲ့လား” “အာကိုကိုကလဲ” “ဘာလဲရှကန်တေုန်းပဲလား” “အင်းပေါ့” “ခုကိုကိုနဲ့ကလေိုးပြီးပီ၊တကယလြငမြယားဖြစ်သှားပြီလေ” “အာ ကိုကိုကလဲနားရှကစြရာတွေ” “ရှကစြရာမလိုပါဘူးကရယ်ေ၊ နောကထြပလြဲလိုးအုံးမှာ” “နောကကြှိုကတ်ဲ့အခွိနလြုပလြို့ရ တာပဲကိုကိုရယ်။ခုတော့ကေ လဲကြိမ်းစပန်ပြေီ၊မနကကြလွမ်း မလွောကန်ိုငရြငရြှကစြရာကြီးဒီနေ့တော့ကိုကိုလဲမောနပြေီမ ဟုတလြားအိပကြှရအောငန်ှောြ” “အင်း ပါကေ” ထို့နောကတ်ော့ကေ့အားဖကကြာ အိပပြွောသ်ှားတော့တယ်။ကမှောသာခကြခြငွြးအိပမြပြောန်ိုင်၊ကိုကို ကိုကြည့်ပြှီးသနားပြီးစိတမြကောင်း ပေ။မိမိတွငလြည်းအပြဈမကင်းဟုဆိုကာစိတဆြင်းရဲရသည်။ မိမိ၏ထိုအပြဈကြောင့ပြငအြိမ် ထောငသ်ကကြှာလကေိုကိုကြောြ အားစိတမြခဖြှဈပြီးသံသယဝငကြာ အိမထြောငရြေး၌အဖုအထဈတို့ဖြစ် ရသည်။ ယောကြွားတို့မညသ်ညမြှာလည်း မိမိ၏ဇနီးသညအြားချောကပြဈ ဝကင်းသဲလဲစငသ်ာလိုချင်ကြှသညမြဟုတလြား။ ၎င်းင်းင်းယောကြွားတို့သာလွှငလြူပျိုစဈချင်မြှစဈမည်။ ဇနီးမယားတို့ကိုကား အပျိုစဈမှလိုချင်တ်တကြှသည်။ ၎င်းင်းင်းတို့ဖောကပြှနကြှသည့အြခါတွင် မူဇနီးသည်၏အပျိုမစဈမှု့ကိုယိုး မယဖြှဲ့ပြီးအပြဈပုံခကြာအနိုငယ်ူ တတသ်ညဖြစ်၍တနေ့နေ့တခွိနခြွိနတ်ှငကြိုကိုသညကြေ့အားထိုအပြဈတဈခုကိုယိုးမယဖြှဲ့ပြီးအနိုငယ်ူမည် ကိုတွေး၍အမြဲစိတဆြင်းရဲရတော့သည်.