အ ဟင်း… အား… ကောင်းလိုကတ်ာ အောငရြယ်…. ဘယလြိုတွေ လုပန်တောလဲ” တိတဆြိတသ်ော ညနှင့ြ အခန်းငယလြေးထဲတွင် ရမျမကြ သံတို့ဖြင့ြ လှှမ်းခွုံနပသေည်ေ။ ကိုအောငတ်ဈယောကြ သူမိန်းမ အငကြှင်းကို ကုတငပြေါတ်ှင် ပေါငန်ှဈချောင်းဖြဲပြီး အားရပါးရနှင့ကြို စိတလြိုလကရြ မှုတပြေးနပသေည်ေ။ လိငစြိတကြှီးသူများပီပီ အရှယမြှာလည်း နှစ်ဆယင်ါးပတဝြန်းကငွြ သာဖြစ်ကြသောကြောင့ြ ကာမအားအကောင်းဆုံး အရှယလြည်း ဖြစ်ကြလသည်ေ။ ကိုအောငသ်ည် ဝါရင့ဘြာဂွာ သမားပီပီ အမှုတမြှာတော့ စံထားရလောကပြသည်ေ။ . ထို့အပြင် အလင်းရောငအြောကတ်ှင် အငကြှင်းရဲ့ ပြောငရြှင်းနသေော စောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်း ကြီးကလည်း ကိုအောငရြဲ့ အာရုံတွကေို နှိုးဆှနပသေည်ေ။ ” အား… ရှိ” အစေ့ကို ရခေဲချောင်း စွဲသလို စွဲစုတလြိုကြ အကြဲကြောင်းကို လွှာဖြင့ြ ကစားလိုကြ နှင့ြ ဒီကြားထဲ စောကဖြုတထြဲကို လကခြွောင်းထိုးထည့ပြှီး ဖငပြေါကကြိုပါ ယကပြေးလိုကသ်ောအခါ ” အမလေး….. အား… ကောင်းလိုကတ်ာ အောငရြယ်” ဟုငှီးငှူရသညအြထိပင် ကိုအောငသ်ည်။ သူမိန်းမအကြောင်း သူသိသည်။
ကာမအရသာကို တင်းပြည့ကြှပပြှည့ခြံစားသည်။ ထို့ကြောင့ြ လငမြယား နှစ်ဦးတည်း လှတလြှတလြပလြပန်နေိုငအြောင် တဈအိုးတဈအိမထြူထောငခြဲ့ကြပသည်ေ။ယခုလည်း အိမထြဲမှာ အသံပေါင်းစုံကို စုံနသည်ေ။ စောကဖြုတထြဲက ထုတလြိုကသ်ော လကန်ှဈချောင်းကို သူမိန်းမဆီသို့ ထိုးပေးလိုကသ်ော အခါ အငကြှင်းမှာ အငမ်းမရ လကခြွောင်းများကို လီးစုတသ်လို ပြောငအြောင် စုတပြေးလိုကသ်ည်။ “အောင် အရှိနမြလွှော့နဲ့တော့ အငကြှင်း ပြီးတော့မယ်… ပြီးပြီ အား ပြီးပြီ…. သောကလြိုကြ အောငရြေ စောကရြတွကေေို ကုနအြောငသ်ောကပြေး” ကိုအောငတ်ဈယောကြ ပါးစပကြို စောကဖြုတန်ဲ့ ကပန်ိုငသ်မွှ ကပပြှီး ထွကသ်မွှ အရညတ်ှကေို တဈစကမြကနွြ စုတယ်ူမှိုခလွိုကလြသည်ေ။
” အား… ကောင်းလားမောင်” ” ကဲ… မောငတ်ော့ အားဆေးသောကပြှီး သှားပြီ” ကိုအောငရြဲ့ လီးကြီးမှာ ဒုံးပြံအလား ကြောကစြရာကောင်းလောကအြောင် ထောငမြတန်ပသေည်ေ။ ” ဟင်း… ဒါပဲသှား…. စောကရြညဝြငတ်ာနဲ့ သူဟာကြီးက ကြောကစြရာကြီး…” ပြောလည်း ပြောရင်း အငကြှင်းတဈယောကြ ကိုအောငကြို တွန်းထုတရြင်း ပကလြကလြှနစြကော စောကဖြုတကြို ဖြဲပြီး ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ” အား.. ကြှတကြွှတ်” ဒီတဈခါတော့ နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူအောမြိတာပါ။ ” ဖတ်… ဖတ်” အငကြှင်းလည်း ကိုအောငလြကန်ှဈဖကကြို နို့နှစ်လုံးကို ကိုငစြကော အားရပါးရ ကိုကိုင် စောင့န်တေော့သည်။ စောကပြတမြှာလည်း စောကရြတွနေေဲ့ အတူတူ အဝငအြထွကလြည်း တောတ်ောခြွောမှေ့နပြေီး အသံတွလည်ေး ဆူညံနပသေည်ေ။ကိုအောင့ဘြကကြို မကြန်ှာမူပြီး ကော့ကာကော့ကာ ဆောင့ပြေးနခွင်ေးကြောင့ြ စောကဖြုတကြှီးနှင့ြ နို့ကြီးနှစ်ဖကမြှာလည်း ကိုအောငရြဲ့ကာမသှေးတို့ကို နိုးကြှစလသေညေယ် ” အား…. အား ” ရုတတ်ရကြ အရှိနရြလာပြီးသောအခါ အငကြှင်းတဈယောကြ လီးကို စောကဖြုတမြှ ခွှတရြင်း ဖငဝြကို ပြောင်းတေ့လိုကလြသည်ေ။ ကိုအောငတ်ဈယောကြ သူမိန်းမကို အဲလောကြ နှာထလိမ့မြယလြို့ တဈခါမှမတွေးခဲ့ဘူးပါ။
ညားခါစတဈလ လောကထြိက ဘာဆို ဘာမှမသိ။ နောကပျိုင်း သူကိုတိုငပြင် သူမိန်းမကို အပြာကားတွေ ကြည့်စြေ လကတ်ှေ့လုပကြှည့စြပြေီး နောကမြှစလို့ အငကြှင်းတဈယောကြ စကေးတကလြာခကြကြ နောကဆြုံး ဆရာထကြ သားတဈလ ကြီးသှားတဲ့ အထိပေ ယခုလည်း ကြည့်ြ ကိုအောငရြဲ့ တံတွေးတွနေဲ့ စိုရှှဲနတေဲ့ ဖငကြှားထဲကို လီးကိုထောကပြှီး အားရပါးရ ထိုငခြပြှီး ကညော့နပသေည်ေ။ ” အား… ကိုအောင် အဲမှာလီးဇိမခြံမနနေဲ့ နို့ကိုပြတပြေးဦး” ဆိုပြီး အားယားပါးရဆောင့န်ေ တကယတ်ော့ အငကြှင်းတဈယောကလြည်း ဖငခြံဖူးတဲ့ အခွိနကြစလို့ ညတိုင်း ဖငမြခံရရင် မနနေိုငရြတော့တဲ့ အထိပေ။ အရှိနရြလာတော့ ကိုအောငကြော အငကြှင်းကော ပြီးလုပြီးခငဖြစ်လာသည်။ ကိုအောငတ်ဈယောကလြည်း အငကြှင်းဖငကြ ဆှဲညဈထားလို့ အရမ်းပြီးချင်ခြငွဖြစ်လာသဖြင့ြ တောငတ်ှေး မှောကတ်ှေး နို့ကို အားရုံလှှဲလိုကြ အသကရြှုသံ မှတလြိုကန်ှင့ြ အာရုံလှှဲနရသေည်။“ကိုအောင်… မေ့ကို ဒေါဂီ ဆှဲပေးဦး” ကိုအောငလြည်း လီးကိုဖငမြှဆှဲ ထုတ် အသကကြို ဝအောငရြှုပြီး အငကြှင်းကို ခါးကုန်းစကော နောကမြှနရောဝငယ်ူပြီး ” ဘယကြိုသှင်းရမလဲ… ဖငလြား အဖုတလြား” ” အဖုတကြိုပဲ သှင်းတော့ အောင် ရှင့လြီးက ကြီးကကြီးနဲ့ ဖငကြ ဒီလောကဆြို တောလြောကပြှီ” ကိုအောင် တဈယောကြ စောကဖြုတထြဲထည့ြ စိမပြှီး မှှေ… အားနဲ့ဆောင့လြိုးပစ်လိုကသ်ည်။ ” အား… ကောင်းလိုကတ်ာ… အား” အငကြှင်းက လညပြှနန်မ်းချင်လြာတာကြောင့ြ ဇကကြို လှည့လြိုကပြှီး ကိုအောငန်ှင့ြ နှုတခြမ်းချင်ြး နမ်းရှုံ.လိုကသ်ည်။
ကိုအောငလြည်း အားနဲ့ ဆောင့ဆြောင့လြိုးနရင်ေး အငကြှင်းတဈယောကြ ပြီးချင်လြာသည်။ ” ကိုအောင် ထိန်းထား….. အငကြှင်းပြီးပြီ” အောရြင်းနှင့ပြင် အငကြှင်းတဈယောကြ တဈကိုယလြုံး တုနတ်ကပြှီး ပြီးသှားပေးသည်။ ” အား….. ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုအောငရြယ် ကဲကိုအောငပြှီးခါနီးရင် ပြောနောြ မိန်းမ ဘယလြိုပြီးစချင်ေတ်ာ သိတယမြလား” သိပသ်ိတာပေါ့။ ကိုအောငတ်ဈယောကြ ဒီအကြကကြို ဂပြနကြားတွကေို ကြည့်ပြှီး သူမိန်းမကို သငပြေးထားခွင်းဖြစ်ပသည်ေ။ စစချင်ြးတော့ တောတ်ောြ သငလြိုကရြပမေဲ့ နောကတ်ော့ သူမိန်းမအကြိုကဖြစ်သှားပသည်ေ။ “ကဲ… မိန်းမရေ ကိုပြီးပြီ” ဆိုပြီး စောကဖြုတထြဲက ဆှဲထုတလြိုကပြသည်ေ။ အငကြှင်းလည်း ကုတငဘြေးက စားပြဲပေါမြှာ တငထြားသည့ြ ကိုအောငသ်ောကလြကစြ ဖနခြှကထြဲက အရကကြို အကုနမြော့ခလွိုကပြှီး မှနမြှနလြေး ဒူးထောကလြိုကပြှီး ကိုအောင် လီးဒဈနားမှာ ခွကကြို ထားပီး လွှာလေးတဈကာ ကိုအောငကြို မော့ကြည့်န်ပသေည်ေ။ ကိုအောငလြည်း လီးကိုခပသ်ှကသ်ှကလြေးထုလိုကပြှီး ” အား… အား.. မိန်းမရေ ခံထားတော့” အောလြိုကကြာ လရညတ်ှကေို အရကခြှကထြဲသို့ ပန်းထည့လြိုကသ်ည်။ကိုအောငကြှီး ကြီးမားလှသော လီးကြီးမှ လရညမြွား ထွကလြာပုံမှာ မီးတောငမြှ ချောရြညမြွားပန်းထွကလြာသည့န်ှယ် လရညမြွားကလည်း ကိုအောငရြဲ့ ကြီးမားလှသော လီးနဲ့ညီမွှလှအောင် များပြားလှန်းလှပေးသည်။ ” အား.. ” ကိုအောငတ်ဈယောကြ ဒူးများပင် ယိုငခြငွသ်လိုတောင် ဖြစ်သှားပသည်ေ။ အငကြှင်းကတော့ သူလိုချင်တ်ာရတဲ့ ခလေးတဈယောကလြို ပြောမြှူးနပသေည်ေ။ လီးမှ တွဲကနွသေော လီးရညတ်ဈစကြ နှစ်စကကြို နှမှောသည့အြလား ခွကစြောင်းပေါြ လီးကိုကိုငပြှီး ရိုကရြိုကခြပြေးနသည်ေ။ ထို့နောကြ ” ဒီမှာ ကြည့်စြမ်း… ကိုအောင်” ဆိုပြီး ဖနခြှကထြဲက လီးရညကြို အရငလြွှာနှင့တ်ို့ပြသည်။
လကည်ိုးနှင့ယ်ူပြီး ပါးစပထြဲထည့ကြ ပူပေါင်းလုပကြာစော့ပြသည်။ အားရတော့မှ ဒီမှာ ဆိုပြီး ဖနခြှကကြို တေ့ခါ တဈကြိုကတ်ည်း လီးရညမြွားကို ပါးစပထြဲထည့လြိုကပြှီး ခကြခြငွြး မှိုမခသွေး ငုံထားပြီး ကိုအောငအြား ပါးစပဟြပြသည်။ ထို့နောကြ “ဂလု” ဟုအသံပြုကာ မကမြကမြောမော မှိုခလွိုကသ်ည်။ ” အား….. ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုအောငရြယ် အရသာရှိသှားတာပဲ ဒါပမေဲ့ ကိုအောငလြီးရညတ်ှေ နည်းနည်းငှီနတယ်ေ အခွိုအရသာပေါအြောင် နောကန်ေ့ကြ ဟင်းသီးဟင်းရှကြ များများခကြကြွှေးရမယ်” ဟုပြောနရင်ေး ခွကထြဲမှ လကကြနွလြီးရညမြွားကို လကည်ိုးဖြင့ြ နှိုကကြာ ပါးစပထြဲ အရသာခံထည့န်သည်ေ။ကိုအောငလြည်း ဒီလိုစိတကြှိုကကြုန်းပေးတဲ့ ဇနီးချောလေးကို ခစွမြိရတာ အခါခါပင် ” အေးပါ မိန်းမရယ် နောကန်ေ့ကြ လီးရညခြွိုအောင် ဟင်းသီးဟင်းရှကြ ပိုစားပါမယ် ဒါပမေဲ့ နောကတ်ဈခေါကတ်ှကြေ စောကဖြုတထြဲမှာ ပြီးကြရအောငကြှာ ကိုတို့လည်း ကလေးယူကြရအောင်” ” အို…. ကိုကလဲ အငကြှင်းမယူချင်သ်ေးပါဘူး အငကြှင်း ကုမဏီ ကလည်း အခုမှအရှိနယ်ူစပဲ ရှိသေးတယ် အလုပတ်ဈဖကန်ဲ့ဆို ကလေးကို ကောင်းကောင်းလဲ ကြည့်န်ိုငမြှာ မဟုတဘြူး ပြီးတော့ အငကြှင်းလည်း တဈရကတ်ဈရကမြှ လီးရညအြရသာမခံရရင် တဈခုခုလိုနသလေို အားမရှိသလိုလိုနဲ့ ကိုအောငန်ောြ လူကို သူပဲ လီးရညစြှဲအောင် လုပထြားပြီးတော့ ခုမှ လီးရညဖြကြခြိုင်းနတယ်ေ…. သှား…. နောကတ်ဈခါ သုတရြညပြေးမသောကရြင် လာမလိုးနဲ့” ဆိုပြီး မကြစြောင်းထိုးကာ ကလေးတဈယောကလြို နှဲ့ဆိုးဆိုးပြနပသေည်ေ။ “ကဲပါ… မိန်းမရယ်… မင်းသဘောပါ…. မင်းမကြိုကရြင် နောကမြပြောတော့ မလုပတ်ော့ပါဘူး စိတဆြိုးပြတေော့နောြ” ဟုချော့ပြီး ခစွဇြနီးကို ဆှဲလှည့ကြာ တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကထြားလိုကလြတေော့သည်။ “ဟေ့ကောင် မင်းဘာတွဖြစ်ေနတောလဲ” ကိုအောငမြှကိုဇောကြိုမေးလိုကလြသည်ေ။ ကိုဇောန်ှင့ြ ကိုအောငသ်ည် တကကြသိုလ် ထဲက သူငယခြငွြးများဖြစ်ကြလသည်ေ။ အငဂြငွန်ီယာ မှ ပြီးကြသူများဖြစ်ပြီး ကုမဏီ တဈခုတည်းတွင် အတူတူဝငလြွှောကြ အတူတူအလုပရြပြီး ဆောကလြုပရြေး များအဖြစ် အသကမြှေးနကြလေသည်ေ။သူတို့နှစ်ဦးမှာ ညီအဈကို ကဲ့သို့ပင် တဈပူးပူး တဈတွဲတွဲ နှင့ြ သံယောဇဉကြှီးကြပသည်ေ။
မတူတာ တဈခကြပြဲ ရှိသည်။ ကိုဇောမြှာ ယခုထကထြိ မိန်းမမရသေးသော လူပျိုကြီးတဈယောကဖြစ်သည်။ အလုပပြှီးသေးလွှင် အိမတ်န်း မပြနကြှပဲ နေ့တိုင်းနီးပါး ဘီယာ ဆိုင် အရကဆြိုင် ထိုငပြှီး ထွရောလေးပါ ပေါကတ်ကကြရ အထူးသဖြင့ြ လိငအြကြောင်း စကားစမှညပြှောတကကြှလသည်ေ။ အချင်ြးချင်ြးရှိတာလေးတွေ မွှဝှပေီး ဇာပြာ နဲ့ထိုငကြူး တကကြှသည်။ ယနေ့ ထူးထူးဆန်းဆန်း သူငယခြငွြးတဈယောကြ မကြန်ှာညိုးသညကြို ကိုအောင် သတိထားမိလသည်ေ။ ” သားကြီး ဒီလိုကြာ.. ငါကြာ ငါဒီတဈသကြ အိမထြောငရြေးကံပါမယမြထငဘြူးကြာ” “ဘယလြိုဖြစ်ရတာလဲကြ… မင်းခွိနန်တေဲ့ မနှင်ေးကကော ဘယလြိုဖြစ်သှားလို့လဲ” “အဆငမြပြဘေူးကြာ… သူငယခြငွြး.. ငါ့ကိုမခစွန်ိုငဘြူးတဲ့… အဓိကကတော့ ကောငမြလေးက ငါ့ထကြ အသကင်ယန်တယေကြှာ… ငါမှားသှားတယ်… သားကြီးရာ ကြောင်းတုန်းကလည်း ဘဝကငွဖြောမြရှာပဲ စာမှစာပဲ လုပခြဲ့… အလုပထြဲရောကတ်ော့လည်း ပိုကဆြံပဲ ကုန်းရုံးရှာ… သူငယခြငွြးတွေ မိန်းမရတော့မှပဲ… သှေးသားက တောင့တ်လိုချင်လြာ… တဈခါတဈလတေော့လည်း ကာမအရသာကို ဘဝမှာ တင်းပြည့ကြှပပြှည့ြ ခံစားချင်တ်ယကြှာ… ဖာခတွော့လည်း မသန့တ်ော့ မမှုတရြဲ အစွပလြေးနဲ့ခရွတာလည်း ကြာတော့ ဖီး မလာချင်တ်ော့… အဲလိုကြီးနဲ့ ဘဝဆုံးသှားမှာလည်း ဆိုးကြာ တဈကြိမတ်ဈခါလောကြ ဘဝမှာ ကာမအရသာကို စိတကြူးရှိသလို စိတလြှတ် လကလြှတ် ခံစားလိုကခြငွတ်ယကြှာ” ဆိုပြီး ကိုဇောတ်ဈယောကြ ရပငေမြရောတော့ အရကကြို တဈကြိုကတ်ည်း မော့ခလွိုကလြတေော့သည်။ ကိုအောငစြိတထြဲတွငတ်ော့ ငါ့သူငယခြငွြးကို ဘယလြိုလုပပြေးရမလဲ ဆိုတာသာ စိတထြဲတွေးနပတေေော့သည်။”အား… ပြီးပြီ မိန်းမ” ထုံးစံအတိုင်း ပြီးခါနီးတော့ အငကြှင်းတဈယောကြ ဒူးထောကြ လွှာလေးထုတပြှီး သူအတွကြ ဆုလာဒကြို စောင့မြွှောန်ပသေည်ေ။ ” အား” ကိုအောငတ်ဈယောကြ လွှာပေါကြို လရညတ်ှအဖြေေးသား ဂွေးထုခပြေးလိုကပြှီး မကြန်ှာပေါကြိုလည်း ခပစြပစြပလြေး လီးနှင့ရြိုကလြိုကသ်ည်။ အငကြှင်းတဈယောကြ လီးရညအြားလုံးကို မမှိုခသွေးပဲ ပါးစပဟြပြလိုကြ အရသာခံပြလိုကြ လုပန်ပြေီးမှ လီးရညကြို မှိုခလွိုကပြှီး မကြန်ှာပေါတ်ှငပြနသေေော လီးရညမြွားကို လကည်ိုးနှင့ြ သုတလြိုကပြှီး ပါးစပထြဲထည့ရြကလြိုကသ်ည်။ “ကောင်းလား မိန်းမ” “အင်း အရသာရှိတယ်… ခွိုနတောပဲ… ဒီတဈခေါကတ်ော့” ” မိန်းမ တဈခွားလူတဈယောကန်ဲ့ လိုးချင်လြား” “ဘာ… ဘယလြို ဘာပြောလိုကတ်ာ” ” ဪ… ကိုမဟုတတ်ဲ့ တဈခွားလူနဲ့လိုးချင်လြား ကိုကို့ရိုးသှားနပြေီလား” “ရှင် ကြှနမြကို ဘယလြိုအစားထဲက မှတန်လေို့လဲ ကိုအောင် ကြှနမြဘာသာ ကြှနမ် ခငပြှန်းနဲ့ အပေါကစြုံအောင် ခံမယ် အဲလောကတ်ော့ နှာမထဘူး ကြည့်ရြတာ ရှငကြွှနမြကို သံသယ ဝငန်တောလား” “အဲလိုမဟုတဘြူးကြ… ကိုဆိုလိုရင်းက ကို့သူငယခြငွြး ကိုဇောကြှာ… ဒီကောင် အခုထကထြိ မိန်းမကလည်း မရသေး ဖာခဖြို့ကတွော့လည်း အေ ကြောကြ ကာမအရသာကို ဘာမှန်းကောင်းကောင်းကြီး မသိသေးဘူးကြာ ကိုချင်ြးစာတယ် အဈကို အဲဒါသူကို မိန်းမနဲ့ အတူနေ….” ” တောတ်ော့ ကိုအောင် ရှငကြွှနမြကို ဖာသညမြွား မှတန်လေား… ရှငဘြယလြိုလောကထြိ ကို့မိန်းမကို သူများနဲ့ပေးနဖေို့ တွေးရဲရတာလဲ… တောတ်ော့ ရှငဆြကမြပြောနဲ့တော့… ဒီညတော့ ရှငကြှိုကတ်ဲ့နရောမှာ သှားအိပ် ကြှနမြနဲ့လာမအိပန်ဲ့” ဆိုပြီး ကိုအောငကြို လီးတန်းလန်းကြီးနဲ့ အခန်းအပြငကြို တွန်းထုတ် တံခါးကို ဆောင့ပြှီး ပိတ် ဆိုဖာ ပေါမြှာဒီညတော့ အိပရြုံကလှဲလို့ မတတန်ိုငတ်ော့။ အငကြှင်းသည် ကုမဏီ မှာ မနန်ဂွော အဖြစ် တာဝန် ထမ်းဆောငန်သည်ေ။
တကယတ်ော့ အငကြှင်းသည် ခမွြးသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသကလြာသောကြောင့ြ ယခုလည်း ဖခငပျိုငသ်ော ကုမဏီ မှာသာ ဝငရြောကြ အလုပလြုပကြိုငန်ခွင်ေး ဖြစ်ပသည်ေ။ ယခုလည်း အလုပပြါးသောကြောင့ြ အလုပတ်ှင် ပငွြးပငွြးရှိသညန်ှင့ြ ဖုန်းကိုထုတလြိုကပြှီး ဖုန်း ထဲသို့အသှား အပြာကား အသဈများကို တွေ့လိုကသ်ဖြင့ြ မကြလြုံးပြူးသှားသည်။ “အင်း… ကိုနိုငတ်ဈယောကလြကခြကြပြဲ နမှောပါပဲ” မနေ့ညက စကားကတောကကြဆ များထားသဖြင့ြ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကစြကားမပြောပဲ အလုပထြှကလြာကြပြီး သူမသိသော အခွိန် ကိုနိုငတ်ဈယောကြ ထည့လြိုကပြုံရသည်။ ရုံးခန်းထဲမှာ တဈယောကတ်ည်းလည်းရှိနသေောကြောင့ြ စိတလြုံအောင် ဘေးဘီဝဲယာကို တဈခကြကြှည့လြိုကပြှီး အငကြှင်းတဈယောကြ အောဇတကြား များကို ဖြင့ကြှည့လြိုကမြိသည်။ ကားများမှာ ဇာတလြမ်းသှားလေးများ ဖြစ်ပြီး အဓိကကတော့ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ မိန်းမဖလယလြိုး နှင့ြ သူငယခြငွြးမိန်းမကို ပျိုငတ်ူခကြှတာခညွြးတွဖြစ်ေနသည်ေ။ အငကြှင်းလည်း စိတပြါလာပြီး အဆုံးထိ ထိုငကြှည့ဖြစ်ရင်း ဆီယူကလောကြ ဆိုသော စာတန်းလေးများကိုတွေ့ပြီး အငတ်ာနကြ မှာခကြခြငွြးရှာကာ ရုပရြှငမြွား ဒေါင်း လိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ မထိန်းနိုငတ်ော့သညအြဆုံး အိမသ်ာဘကသ်ို့ ထွကသ်ှားပြီး အဖုတကြို အားရပြတပြှီး စောကရြညထြှကမြှပဲ ပြီးသှားတော့ပသည်ေ။ ပြနရြောကတ်ော့ အငကြှင်းတဈယောကြ ကိုအောငန်ှင့ြ စကားမပြော အခန်းထဲဝငပြှီး ကလောကအြိုး အကြောင်း အငတ်ာနကြ အပေါမြှာ စူးစမ်းလိုကရြှာကြည့်သ်ည်။ လွှောကဖြတကြှည့လြိုကသ်ောအခါ ကလောကဆြိုသညမြှာ သူထငထြားသကဲ့သို့ မဟုတပြဲ အိမထြောငရြေးပြသနာအများစု မဖြစ်အောင် ဖြရှင်ေးသော အရာမှန်းနားလညလြာသည်။အိမထြောငရြေးပျိုကြဲစသညေ့ြ အရာမဟုတပြဲ အိမထြောငရြေးကို ပိုခိုငမြှဲစသညေ့ြ အရာမှန်း ပိုသဘောပေါကလြာသည်။ အိမထြောငကြပြှီး ကတည်းက ယခုအခွိနထြိ ခငပြှန်းနှင့သ်ာ အတူတူနဖေူးသော မိမိမှာလည်း အခွားအတွေ့အကြုံ အသဈအဆန်းများ လိုချင်သ်ော လိုအငမြွားလည်း တဖြားဖြားဖြစ်ပေါလြာလသည်ေ။ ” ကိုအောင်” ” ပြောလေ အငကြှင်း ကိုကို့ စိတဆြိုးနတေုန်းပဲလား” ” ရှင့သ်ူငယခြငွြးက သန့လြို့လား” “မိန်းမ မင်းဘာပြောလိုကတ်ယ်” “မေးနတေ ရှင့သ်ူငယခြငွြးက သန့လြို့လား” “သန့တ်ာမှာ ရတေောငဆြေးစရာမလိုဘူး… ဒါဆို မင်းသဘောတူလိုကပြှီပေါ့” “သှားပါ ကို့မိန်းမကို တနဖြိုးမထားတဲ့လူ… ကဲ… ကြှနမြကို အားဆေးတိုကြဦး… မသောကရြတာ သုံးရကတ်ောင် ရှိပြီ” ” အင်းပေါ့ မိန်းမရာ တိုကရြမှာပေါ့” ဆိုပြီး ဘောင်းဘီဆှဲခွှတပြှီး လီးကို အငကြှင်းမကြန်ှာနားကို တိုးပေးလိုကလြတေော့သည်။ ဒီနေ့ အငကြှင်းတဈယောကြ အလှဆုံး ပြငထြားသည်။ အတွေ့အကြုံအသင့အြတွကရြငတ်ှလည်ေး ခုနန်သည်ေ။ စောကဖြုတကြိုလည်း သသခွေောခွာရဆေေး အမှှေးရိတပြှီး အကြိမကြှိမအြခါခါ မှနထြဲမှာပြနကြှည့ပြှီး ဆကဆြီ ကအွောင် စကတအြတိုလေးနှင့ြ လညဟြိုကဝြတပြှီး ဆိုဖာ ပေါမြှာ ထိုငစြောင့န်ပသေည်ေ။ စကတမြှာလည်း စောကပြတမြပေါရြုံတမယပြငအြောကတ်ှင် ပငတ်ီ ဝတမြထား နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာလည်း ဘောလြီမဝတထြှားသဖြင့ြ ကြည့်ရြသူအပေါင်း အမှငန်ှင့တ်င် တဈခွီပြီးသှားနိုငပြသည်ေ။ထိုအခွိနတ်ှင် ခွံရှေ့မှာ ကားသံကြားရသညန်ှင့ြ ဝမ်းသာသှားသည်။ ကိုဇောန်ှင့ြ ကိုအောငတ်ို့ရောကလြာကြပြီပဲ တကယတ်ော့ ကိုဇောန်ှင့ြ အငကြှင်းသည်။ အစိမ်းသကသ်ကြ မဟုတပြေ။ ကိုဇောသ်ည် ကိုအောငအြရင်းနှီးဆုံး သူငယခြငွြး ဖြစ်သည့အြတွကြ အိမကြိုတော့ ခဏခဏ လာဖူးနသည်ေ။ ယခုလိုမွိုး အခွအနေတွငေတ်ော့ ကိုဇောကြော အငကြှင်းကော စိတလြှုပရြှားစရာကောင်းနမညေမြှာ အသအချောပဲ ဖြစ်သည်။ အိမရြှေ့ထွကပြှီး ထွကကြှိုလိုကတ်ော့ ကိုဇောရြဲ့မကြလြုံးတွကေ ကြှတကြှမတတပြင် ဧည့ခြန်းထဲကို ခေါသ်ှားပြီး အရကဝြိုင်းနှင့ြ အမှည်းပြငပြေးထားသော စားပြဲဘေးနားရှိ ဆိုဖာ ပေါမြှာ အသီးသီးနရောယူလိုကကြှသည်။ ကိုအောငကြ ” အငကြှင်းရေ အဈကိုဘဲကငလြေးပါ ဝယလြာတယ် ဒါလေးလည်း ပြငပြေးလိုကပြါဦး” ” ဟုတကြဲ့အဈကို” ဆိုပြီး အငကြှင်းတဈယောကြ မီးဖိုချောင် ဘကကြို လှည့ထြှကသ်ှားပါတယ်။ အဲအခွိနမြှာ ကိုဇောတ်ဈယောကြ “ဟေ့ကောင် မင်းမိန်းမက ဖြစ်ပါ့မလား” ဟုဆိုရာ ကိုအောငကြ “ငါကတောင် ရပါတယဆြိုနေ မင်းက ဘာဖြစ်နတောလည်း ယောကြွားမဟုတသ်လိုပဲ” ဟုငေါကလြိုကတ်ော့မှ ငှိမကြသွှားသည်။ ထို့နောကြ ကိုအောငလြည်း ဧည့ခြန်းထဲရှိ တီဗီ ကိုဖြင့လြိုကပြှီး ညကဒေါင်း ထားသော ဇာတကြားတဈကားကို စဖြင့လြိုကသ်ည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် အငကြှင်းလည်း ပြနရြောကလြာပြီး ” ဟှန်း… ကိုအောငတ်ော့များ လောလိုကတ်ာ အေးအေးဆေးဆေးနားပါစေဦးလား ဧည့သ်ညကြို အားနာစရာကြီး” “အားနာစရာမလိုဘူး ဧည့သ်ညကြ အဲလိုကို မစောင့ခြငွတ်ော့ဘူး” ပြောပြီး မိန်းမကိုပြတသ်ီးပြတသ်ပ် လုပပြှနလတေေော့သည်။ “ဟေ့ကောငလြာပါဟ ကြောကရြုပကြှီးလို ငူမနပေါနဲ့” လို့ပြောပြီးကိုအောငကြ လှမ်းအပြော အငကြှင်းကတော့ ကာမဆိပတ်ကန်သေော မကြလြုံးများဖြင့ြ ကိုဇောကြို စူးစိုကကြှည့န်သည်ေ။ကိုဇောလြည်း မရဲတရဲသှားပူးပေါင်းပြီး ကိုအောငန်ဲ့အတူ အပေါပျိုင်း လညဟြိုကကြို စွဲခွှတလြိုကလြသည်ေ။ “မိန်းမ လကမြှှောကထြားစမ်း” သိနတယေလြေ။ အငကြှင်းကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။ ယောကြွားတွဘောကြိုကတ်တမြှန်း ဒါကြောင့ြ ဂွိုင်းကို အပတတ်ိုင်း ပေါင်းသှားတငပြှီ အမြဲတမ်း ဖြေးနအေောင် ထားတာပေါ့။ လကမြှှောကထြားပေးတဲ့အခွိန် ကိုအောငရြော ကိုဇောရြော ဂွိုင်းကို လွှာနဲ့အငမ်းမရ ယကကြပြါလရေော။ ရှိနန်တေဲ့ ကိုဇောလြည်း တဖြေးဖြေးနဲ့ ရဲတင်းစ ပြုလာသလို အငကြှင်းခံစားလာရတယ်။ “ပလပ်.. ပလပ်” ” အင်း…..” ကောင်းလိုကတ်ဲ့ ဖီလင် အငကြှင်းတဈယောကြ ကြားနှစ်ယောကန်ဲ့ အဲလိုခံစားလိုကရြတော့ ပြီးချင်သ်လိုတောင် ဖြစ်သှားတယ်။ ကိုအောငတ်ဈယောကြ စကပ် ကိုခွှတမြလို့အလုပ် “မခွှတန်ဲ့ကိုအောင်” ဆိုပြီး ပေါငကြားပေးလိုကတ်ော့ စကပ် ကြားထဲကနေ စောကဖြောကကြှီး ပြူးနအေောင် ထွကလြာလသည်ေ။ “ဝါးးးး လှလိုကတ်ဲ့ စောကပြတ်” ကိုဇောတ်ဈယောကြ ကန့သ်တခြကြတ်ှကေို လုံးဝကို ခွိုးဖကြပြဈလိုကတ်ော့သည်။ ” အငကြှင်း… အဲစောကပြတ် ကိုဇောကြိုပေးယကကြှာ” ဆိုပြီး ပကလြကလြှနခြလွိုကတ်ော့ အငကြှင်းတဈယောကြ သူမကြန်ှာပေါတ်ကခြှပြီး ကိုအောငကြို တဈဖကကြ လီးစုပပြေးနလေိုကသ်ည်။ အငကြှင်းတဈယောကြ အကောင်းကြီးကောင်းနလသေည်ေ။ ” အငကြှင်း… ပြီးအောငပြှတန်ောြ ကိုဇောစြောကရြညသ်ောကခြငွလြို့” အိုကေ လေ ကြိုကပြှီပေါ့။ အငကြှင်းတို့ နဂိုကတည်းကမှ အကောင်းကြီး ကောင်းနတေဲ့ အငကြှင်းတဈယောကြ သိပမြကြာခငမြှာပဲ အခွီကြီးပြီးသှားလသည်ေ။စောကရြညမြှာလည်း တာတမန် ကလှှတလြိုကတ်ဲ့ ရတွအေလေား ကိုဇောပြါးစပထြဲကို တရဟော ကသွှားလသည်ေ။ ကိုဇောကြလည်း တဈစကမြှ အလအလှေင့မြရှိစချင်ေသ်ည့ြ အလား အကုနလြုံးကို မှိုခရွင်း နောကဆြုံးအလုတကြို ပါးစောငထြဲထည့ြ အရသာခံပြီးတော့မှ ဖြေးဖြေးချင်ြး မွိုခလွိုကလြသည်ေ။ အငကြှင်းလည်း ပါးစပထြဲမှာလီးကိုခွှတပြှီး “ကောင်းလား… ကိုဇောြ” “ကောင်းလိုကတ်ာ ဘီယာ နဲ့တောငမြလဲနိုငဘြူး စောကရြညကြို အခုမှ ပထမဦးဆုံးသောကဖြူးတာ ကဲကို့ကိုလည်း လီးစုပပြေးပါဦး” “အင်း… ” ဆိုပြီး အငကြှင်းတဈယောကြ ကိုဇောရြှေ့ ဒူးထောကပြှီး လီးကိုကုန်းမှုတပြေးနတေုန်း နောကကြ ကိုအောငကြ တငန်ှဈဖကကြိုကိုငပြှီး စောင့လြိုးနပတေေော့သည်။ ” အား…” ကိုဇောတ်ဈယောကလြည်း အငကြှင်းခေါင်းကို ကိုငပြှီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပပြှီး အကောင်းကြီး ကောင်းနပတေေော့သည်။ အငကြှင်းလည်း ပါးစပကြနတေောင် မအောအြား လီးနဲ့ပါးစပမြှာ အစို့ခံထားရပြီး ကိုအောငကြလည်း နောကမြှ သားအိမထြောကလြောကအြောင် သည်းကြီးမည်းကြီး စောင့ထြည့န်သည်ေ။ “အား… ကောင်းတယကြှာ…. ပြီးသှားလိမ်.မယ် ဒီအတိုင်းဆို ပါးစပထြဲမှာ” “ပြီးလိုကြ ကိုဇောြ ကိုဇောြ ပါးစပထြဲမပြီးတောင် စိတဆြိုးမှာ အငကြှင်းက လီးရညသ်ောကခြငွတ်ာ” ” ဪ… ကြိုကသ်ှားပြီ ပြီးမှာတိုကမြယ် ကိုဇောြ အရငလြိုးပါရစေဦး” ဆိုပြီး အငကြှင်းဖငန်ောကကြိုသှားပြီး ကိုအောငကြို အငကြှင်းအောကဝြငစြပြေီး လီးကိုစောကပြတထြဲ ထည့ပြှီး သူကိုတိုငကြ လီးကို ဖငကြှားထဲထည့ပြှီး ညောင့န်လရေေဲ့။ “အား….” ကောင်းလိုကတ်ဲ့ ဖီလင် ရုပရြှငတ်ှထေဲမှာပဲ မှငဘြူးသလောကြ အပြငမြှာ တယကြောင်းတဲ့ ဖီလင် မွိုးပါလား။ ကြားနှစ်ယောကြ ညပခြတွာလောကြ ကောင်းတာမရှိတော့ တဈယောကကြဖငကြိုလိုး တဈယောကကြ စောကဖြုတကြိုလိုး တင်းပြည့ကြှပပြှည့န်ဲ့ ကောင်းလှန်းလို့ စိတရြှိလကရြှိ အငကြှင်းတဈယောကအြောမြိသည်။သုံးယောကသ်ား ခွှေးတွတဒေီးဒီးကြအောင် ကာမအရသာခံစားပြီး ကိုအောငကြ ပိုဇရှင်ေ ပြောင်းမညဆြိုသဖြင့ြ အငကြှင်းကို စောင့စြောင့ထြိုငစြပြေီး ဒီတဈခါ ကိုအောငကြို ကြောပေးပြီး ဖငထြဲလီးကိုထည့ခြိုင်း ကိုဇောကြိုကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငပြှီး စောကဖြုတထြဲ လီးထည့ခြိုင်းပြီး လိုးခိုင်းလိုကတ်ယ်။ လီးနှစ်ချောင်းတွင် ကိုဇောဖြငလြိုးတုန်းက ခံနိုငသ်ောလြည်း ကိုအောငလြိုးတော့ နည်းနည်းကြပသ်လို ကိုအောငလြီးက ကိုဇောလြီးထကြ ပိုကြီးသလို ခံစားရ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုအောငကြော ကိုဇောရြော စံခွိနမြှီလီးများ ဖြစ်ကြသဖြင့ြ အငကြှင်းလည်း ဘယန်ှခွီပြီးမှန်း မသိအောင် ကိုပြီးနလသေည်ေ။ ” ကဲ… ရှငတ်ို့နှစ်ယောကြ ပြီးခါနီးရင် ပြော ဘာလုပရြမလဲဆိုတာ သိတယန်ောြ ကိုအောင်” “အား… အား ငဇောရြေ ပျိုငတ်ူပြီးမယဟြ ပြီးရငအြထဲမှာမပန်းနဲ့ ထုတလြိုကြ” ကိုအောငန်ှင့ြ ကိုဇောလြည်းပျိုငတ်ူ လီးများကို စွဲထုတလြိုကပြှီးနောကြ အငကြှင်းလည်း စားပြဲပေါကြ ဖနခြှကအြလှတတ်ိလုံးကို ကောကယ်ူပြီး လီးနှစ်ချောင်းနားတေ့ပေးလိုကလြသည်ေ။ ကိုအောငန်ဲ့ ကိုဇောလြည်း လီးတွကေို ခွကကြိုဦးတညပြှီး ထုပေးလိုကပြှီး ” အား….. ထွကပြှီ” ဆိုကာ နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူ ခွကထြဲကို လီးရညတ်ှေ ပန်းထည့ပြေးလိုကသ်ည်။အငကြှင်းလည်း လီးရညကြုနတ်ဲ့အထိစောင့ပြှီး “ကဲ ရှငတ်ို့ ခွကထြဲကို အရကတ်ှထညေ့လြိုကကြွ ခွီယား လုပကြှမယ် သုံးယောကြ” ကိုအောငန်ဲ့ ကိုဇောရြဲ့ အရကထြည့တ်ဲ့ခွကရြယ် အငကြှင်းရဲ့ လီးရညခြှကရြယကြိုငမြှှောကလြိုကပြှီး ခွီးယား လုပတ်ော့အငကြှင်းတဈယောကြ ” ဝမ်းစတုတ် နောြ ” ဆိုပြီး များပြားလှသော လီးရညတ်ှကေို သောကခြလွိုကပြှီး နောကဆြုံးအလုတကြို ခကြခြငွြးမငုံသေးပဲ ပါးစပဟြပြလသည်ေ။ ကိုအောငန်ဲ့ ကိုဇောလြည်း အရကသ်ောကရြမှာတောင် မေ့သှားကြလသည်ေ။ ကိုဇောလြည်း တဈခုခုကို သတိရသှားပြီး ခဏဆိုကာ ဖုန်းထုတကြာ ပါးစပထြဲလီးရညရြှိနသညေ့ပြုံကို အနီးကပ် ဓာတပြုံ ရိုကလြိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ အငကြှင်းလည်း လီးရညအြားလုံးကို မှိုခလွိုကသ်ောအခါ ကိုဇောကြ “သားကြီးရေ… မင်းမိန်းမ ဝမ်းစတုတ် ကတော့ တကယကြို လကဖြွားခါရပါပတယ်ေ” ဟု ခွီးမှန်းလိုကလြသည်ေ။ အငကြှင်းလည်း စဈပြဲအောငန်ိုငသ်ော စဈသူကြီး တဈယောကအြနနေဲ့ “ကဲ.. ကိုဇောြ ဒီညတော့ ဒီမှာညအိပလြိုကတ်ော့… ကိုအောငကြော သဘောတူလားဆိုတော့” ကိုဇောကြ ကိုအောငန်ဲ့ အရှကခြှကခြငွြး တိုကပြှီး “ဝမ်းစတုတ် နောြ” ဟုပြောလိုကလြရော သုံးဦးသား ရီမောသံများ အခန်းထဲမှာ ပြံ့လှင့သ်ှားလတေော့သည်။ ပြီးပါပြီ