အောစာအုပ်

အမှန်တကယ်စားသုံးသူ

အလုပလြုပန်ရောမှ အသင်းအမှုဆောငကြိုသောင်းစိနန်ှင့အြတူဝငလြာသောမိန်းမလှလေးဆီ မကြစြိကရောကဖြစ်သည်။ “အောငသ်ူဒါမင်းနဲ့အတူတာဝနကြတွဲ့အရောင်းပဲ” ကိုသောင်းစိနကြတညတ်ညတ်န့တ်န့မြိတဆြကပြေး၏။ အောငသ်ူကသမဝါယမ ကုနဝြယစြာအုပမြွား အစီအရီထပထြားသောစာပြဲဘေး နှစ်တောငခြန့ကြုနဝြယစြာအုပမြွား၏စာအုပပြုံလေးပုံကြားမှခါးဆန့ြ၏။

“ဟုတကြဲ့ဦးလေးသူ့ကိုဘာတာဝနပြေးရမလဲဟင်” “အရောင်းပါဆိုကုနခြွိနတ်ဲ့ဘကကြပေါ့ဟ ညနကရွေင်ဥကျကဌအိမကြိုခွအပေရြင်းမင်းလာခဲ့အုံးနောကြှားလား” “အောဟြုတကြဲ့ဦးခငမြောင်။ (၅)လမ်းအဘဦးအောငရြှိနရြှိလား” သူကဆိုငရြှေ့တွငကြှိပကြှိပတ်ိုးနသေောလူအုပအြပေါမြိုး၍ ဆိုငအြတွင်းမှအသံကယွကြယွအြောရြင်းစာအုပထြောငပြှ၏။ “ရှိတယရြှိတယဆြပပြှာနို့ဆီ ဖယောင်းတိုင်” “အကုနယ်ူမယပြှောလဲပြီးတာပဲဗွာ” “ဟဲ အကုနမြယူဘူးငှကမေလောကဖြူးဟဲ့” “အခုပေးနတောဆပပြှာ။နို့ဆီ။ဖယောင်းတိုငသ်ုံးမွိုးပဲ ကုနန်ပြေီးအဒေါရြဲ့” အောငသ်ူဘေးမှဘောကခြွာရေးနသေော “အမာ” ကဇီးထုပတ်ဈထုပကြိုးစားရင်းမှ ခေါင်းထောငပြှီးပြောသည်။ အမာက(၁၀)တန်းအောငပြှီး သမဝါယမဝငလြုပန်သေူ။ တဈခွိနကြ အ-ထ-က ( ) ကြာင်းတွင် အောငသ်ူနှင့အြတူကြောင်းနဘကေဖြစ်သောလြည် း ရင်းနှီးမှုမရှိခဲ့ကြပေ။ ယခုမှို့သဈသမဆိုငဖြှင့မြှဝနထြမ်းအဖြစ်သိကြရ၏။ အလုပဝြငခြဲ့ကြသညမြှာလည်း ယနေ့ပါနှင့မြှတဈပတပြငမြပြည့ြ (၅) ရကသ်ာရှိသေးသည်။ ခွဲတမ်းခွ၊ ပစ်စည်းပေး အမာနှင့အြောငသ်ူခွမနေိုငလြကမြနိုငဖြစ်ကြသဖြင့ြ။ အောငသ်ူကသမကောမြတီကိုအရေးပေါအြရောင်းတဈယောကထြပတ်ောင်း၏။ ကုနခြဲ့သောညကအမှုဆောငအြစည်းအဝေးထိုငကြှသည်။ ဥကျကဌကသူ့လမ်းထဲ့စာရိတ်တကောင်းမှနသ်ောမိန်းကလေးတဈယောကရြှိသည်။ ယာယီခန့ထြားမညဟြုပြော၍ ယနေ့အကူအရောင်းအဖြစ် မှနရြညသ်န့ပြှန့ြ၍ကိုယလြုံးကိုယထြည် အခွိုးကတွောင့တ်င်းသော “သူ့” ကိုအောငသ်ူစတငတ်ှေ့ဖူးခဲ့ရသည်။

ဆိုငမြှာကအမာနှင့သ်ူနှစ်ယောကပြဲရှိသည်။ စာအုပရြေးလိုကြ ကုနပြှေးခွိနလြိုကန်ှင့သ်ူပငပြန်း၏ အမာကခေါကရြိုးမကြိုးသောအဝတအြစားနှင့ြ ဘကြခောတဈမွိုးပဲရေးတတ်၏။ မရင်းနှီးကြသေးသဖြင့လြည်း အောငသ်ူဘာမှမပြောပဲအလုပကြိုသာကုန်းလုပခြဲ့သည်.။ “ဟေ့ဒီမှာအောငသ်ူ” “ဗွာဦးလေး” “သူ့နာမည် ပြုံးရီတဲ့နောြ” “အောအော” တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ် ဘာတယည်ာတယမြပြောအားကြ။ အောငသ်ူကပြုံးရီကိုလှမ်းကြည့်သ်ည် ၊ပြုံးရီကသူ့အားပင့မြကြလြုံးတဈခကြဝြဲပြီးခေါင်းပြနင်ုံသည်။ “အမာပေးအဲဒီဘောကခြွာတဈရှကြ ကဲဦးခငမြောင် နှစ်ဆယ့ခြှောကကြပြတ်ဈမတကြတွယ်” အောငသ်ူကငှတေောင်း ဒေးလီရှိ(ပ်)သှင်းပြီ း“ကဲမပြုံးရီအဲဒီဘောကခြွာကြည့်ပြှီး ပစ်စည်းပေးကြည့်ဗြွာ” “ဟုတဟြုတကြဲ့” ကုနပြေးစာပြဲ့အသင့စြီခထွားသော ပစ်စည်းများကိုကောကပြေး၏။ သှကလြကတ်ိကမွှုရှိကြောင်းအောငသ်ူအကဲခပမြိသည်။ ခဏချင်ြး(၂၀)ခန့မြမှားမယှင်းပေးနိုငသ်ည်။ ဝင်းဝါတုတခြိုငသ်ောလကမြောင်းအိုးလေးများကအငအြားပြည့ဝြလှသည်။ ပါးလှှာသောလြည်းလကစြကအင်ျဂာွီလေးကိုအိန်ဒွရရေလေးလှသည်။ အသကြ(၁၇)နှစ်သာရှိသေး၍ အလှသှေးတို့အဆူကြှဆုံးသေ ာပြုံးရီအလှကခိုငမြာခန့ည်ားသည်။ ခပတ်ိုတိုဝတထြားသောထမီအောကမြှ ခွသလေုံးဝင်းဝင်းကြီးများက ကြီးမားထွားကြိုင်းသောအပျိုဖားဖားကြီးဖြစ်ကြောင်းသကသ်ခေံကြ၏။ စွံကားတဈရဈခါ။ ဖြစ်ညှဈပြဈချင်စြရာတငပြါးဆုံနှစ်လုံးကရှနေောကဝြဲယာခွကေိုကြှကာလှုပရြှားနသေောအခါ။း တဈခါတုတပြှီးဆတခြါ ဆတခြါယမ်းနှဲ့နတတေသ်ညကြိုလဲ အောငသ်ူမကြလြုံးကရောကဖြစ်သည်။ အောငသ်ူရှီသောဝရံတာလေးနားတွငခြထွားသည့ြ ဆပပြှာအပိုင်းလေးများကုန်းနှိုကရြာတွငလြည် းဖြူဝင်းအိစိုသောရငသ်ားဖြေးဖြေးကြီးကို လွှပပြကြသ်လိုရငည်ှှန့ပျိုင်းလေးလှဈကနဲလှဈကနဲတွေ့ဖြစ်သည်။

“အောငသ်ူဒို့စာအုပတ်ှထမေင်းစားမပိတမြှီရေးနောင်ါ့တူ” မှောငခြိုအဒေါကြှီးဒေါဒြေါသ်ိန်းက အသံစွာစွာနှင့အြောသ်ည်။ “နအေုံးဗမွှားပေးမိတော့ ခငဗြွားတို့စိုကမြလား” မကြလြုံးပြူးပြီးပြနဟြောကသ်ည် မကြလြုံးအစုံကပြုံးရီလှုပရြှားမှုလေးများက အရသာခံပြနကြှည့သ်ည်။ “ရပါပြီသူကြှမ်းကငွသ်ှားမှပါ” အမာကတိုးတိုးပြောလိုကြ၏ နေ့လညထြမင်းစားမပိတမြီ စာအုပ် နှစ်ရာကြောရြောင်းခလွိုကန်ိုငသ်ည် အောငသ်ူအတောကြွနပေပြီတိဖြစ်သှား၏။ “ခငဗြွာရောကလြာလို့ပဲ နို့မို့အမာနဲ့ကနွောဆြိုရင် ညနဆေိုငပြိတတ်ာတောငဒြီစာအုပအြပုံကြီးရောင်းကုနမြှာမဟုတဘြူး” “ဟုတတ်ယကြှာ။ ပြုံးကိုသိပကြွေးဇူးတငတ်ာပဲ” မိန်းကလေးချင်ြးမို့ပြုံးရီနှင့အြမာအဖြဲ့ကသွှားသည်။ ဆိုငအြရောင်းပိတပြှီးသုံးယောကထြမင်းစုစားကြသည်။ မကြန်ှာစိမ်းတွခညွေ့မြို့ ထမင်းစားရသညမြှာရှိုးတိုးရှန်းတန်းကြီးဖြစကြသည်။ အောငသ်ူကယောကြွားလေးမို့ပိုဝသည်။ ခွိုင့သ်ုံးခုစလုံးမှဟင်းများစုံအောငန်ိုကသ်ည်။ “ပြုံးဘာဟင်းလဲဟ” ရင်းနှီးသောအသံပြုရင်းကြုံ့ကြုံ့လေးထိုငန်သေော။ ပြုံးရီကိုကြည့်ြ၏။ ဆနအြိတလြှတမြွားဝိုင်းခင်းကာထိုငစြားနကြသေောသူတို့ထမင်းဝိုင်းလေးကစိုပြနသေည်ေ။ “ငါးပြမလေအရေိုးတော့များတယ်” “အားနံနံပငလြေးအုပထြားတော့မှှေးနတောပဲဟဲဟဲ” ဒါလဲစားသညအြောငသ်ူအာသှကန်ေ၏။ “မိမာနင့ဟြင်းကဘာတုံး” “ကြကသ်ားနဲ့အာလူးဆီပြနအြပြုံးထဲ့စားနောြ” အမာကပြုံးရီအားခိုးကြည့်ခြိုးကြညလြုပတ်တသ်ောအောငသ်ူအား မကြစြောင်းတဈခကြထြိုးပြီးဟင်းပန်းကနကြိုပြုံးရီရှေ့တိုး၏။

“စားပါပြုံးမှီပါတယအြကိုစားလေ” ရငထြဲလှိုကကြနဲပီတိလှိုင်းကြီး အောငသ်ူရငဝြသို့ “ဒိတ်”ကနဲတကဆြောင့သ်ည်။ “ငါ့ ဟင်းကဟိုဒင်းဟနငတ်ို့စားဘူးလားမသိဘူး” “ဘာမို့လဲ” အမာကဟင်းခွိုင့ကြို ကြည့်ရြင်းမေးသည်။ “ခနွမ်းဘူးဟင်းလေ” “အင်းကံကြံဖနဖြနခြနွမ်းဘူးဟင်းလို့ကြားဖူးပေါင်” “ဟင်းကိုမှငတ်ာနဲ့အောကခြပြှီး နမ်းတောငမြနမ်းချင်တ်ဲ့ငပိခကြကြိုပြောတာဟဲဟဲ” ပြုံးရီထမင်းလုပကြလေးပြနခြပြှီး တဈဖကလြှည့ကြာရီသည်။ “ထမင်းသီးမယအြပြုံး သူကပေါကကြရသိပပြှောတာ” ရှမ်းလကသ်ောမကြဝြန်းလေးက ခငမြငရြင်းနှီးစွာသူကိုကြည့်ပြှနသ်ည်။ အောငသ်ူရငထြဲ “ဒိတ်”ကနဲလှိုကခြုံပြနသ်ည်။ “အဈကိုအပြုံးဆီကအပြုံးတောပြှီ” “ဟာမဟုတတ်ာပေး” “ကိုအောငသ်ူဟာလေ အရှကကြိုမရှိဘူး” မိမာကအောငသ်ူကိုမကြစြောင်းထိုးရင်းပြော၏။

“ဒို့ တဈတွမေောငန်ှမတွလေိုရင်းနှီးနမှေ အလုပလြုပရြတာစည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ ပြောစြရာကောင်းမှာ အမာ ရဲ့” အောငသ်ူကအလုပဆြနဆြနစြကားလုံးခပထြှားထွားကိုပြော၏၊ထိုစဉကြကာတွန်းစံရှှမှငေ့ချောတစြားနခွေိနလြည်းဖြစ်လရော။အောငသ်ူ့စကားကို မိမာက နှုတခြမ်းတဈခကြရြှဲ့ပြပြီး။ “သူ့ကိုသူ စံရှှမှငေ့ြ များမှတန်လေားမသိဘူး” ဟုဆို၏၊ပြုံးရီ ကို ပြုံးသောရီသောမကြန်ှာလေးဖြင့ြ စတငသ်ိကြှမ်းရင်းနှီးခဲ့ကြသောလြည်း။ ဝဝေါးမှုသိသောအတိတဆြီမှ အသိခပဝြါးဝါးက အပြုံးကို တဈနရောမှာမှငဖြူးနသကေဲ့သို့ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်နသညေဟြု အောငသ်ူစိတ့ြ ထငန်မေိခဲ့သည်။ “အောငသ်ူ မင်းအရောင်းမလေးက တောလြှခညွလြား” “ဥကျကဌကြေးဇူးလေ ဟဲ ဟဲ” အောငသ်ူတို့မှို့သဈလေးတွင် သမ(၂)ဆိုငရြှိသည်၊ဆိုင်(၁)တွင် ကိုပါတီ(နာမညရြင်းပီတာကိုပြောင်းပြန် တဈရပကြှကလြုံးကခေါသ်ောကုလားစဈစဈ)က ကိုငသ်ည်၊အရောင်းအကူအဖြစ်မနှင်းကြညကြကိုငသ်ည်။ အသကြ(၃၀)ကြောခြန့ြ မနှင်းကြညကြအိမထြောငသ်ည်၊ကိုပါတီက လူပျိုလူလှတ် ဝနထြမ်းများကသူတို့ကိုအမြဲစကြ နောကကြှသည်၊မနှင်းကသဘောကောင်းသည်းခံတတသ်ကဲ့သို့ ကိုပါတီကလည်းဆကဆြံရေးအရမ်းပြည့သ်ည်။ ဆိုင်(၁)တွငတ်ဈလနလေို့ပြူနာတဈခုမကြားရ။ ဆိုင်(၂)တွငမြူ အောငသ်ူက ဒုတိယနှစ်လုပသ်ားတကန်စဉေမြို့ကြောင်းသို့ဆိုငမြပိတမြီပြေးသည်။ မိန်းကလေးနှစ်ယောကကြနွခြဲ့တာ။ ထိကပါးရိကပါးပြောခံရတတ်၏။

“အရောင်းချင်ြးလဲမယကြှာ ဟေ့ကောင် ငါအလိုကပြေးမယ်” “ဘာလဲ မင့န်ှမ ကုလားမလေး အဆဈထဲ့မှလား” “ခွေးမသား ငါ့နှမက အမှှေးတောငမြစုံသေးဘူး” “ဟေ မင်းမှငလြို့လား” “ဟ တဈအိမထြဲနတော အိပန်တေုန်းမှငတ်ာပေါ့ ဟ” “ခွေးကုလား ဟား ဟား ဟား” ကိုပါတီကအနောကခြံသည်။ အဆှဲခံသည်။ စိတမြဆိုးတတ်။ “တောတ်ောလြှတာကြ နောြ” “အင်း ငါသူ့ကို မှငဖြူးသလိုပဲ ပီတာ” “တဈရပကြှကထြဲပဲကြာ သှားရင်းတွေ့ဖူးမှာပေါ့။ မင်းကရာထူးတကတ်ာ” “မင်းမထေဲမှာ ရာထူးတကလြို့လား” “ဟ အပြုံး မင်းဆိုငကြိုရောကလြာတော့ ဘဲတွဝေိုင်းလာမယ်။ အဲ အဲဒီမှာ မင်းကကာကြယရြမယ်။နရင်ေးထိုငရြင်း ဒရဝမရြာထူးရတယလြေ ဟား ဟား” “ခွေးကုလား ခွားကလေး မင်းပါးစပပြိတ် ဟိုမှာလာနပြေီ” လယဂြွာစာအုပလြေးတဘကပျိုကြ၍ထမင်းခွိုင်းကလေးလကမြှကိုငကြာ။ ထမီအပြာနု အပြင့န်ုတန်ုတကြလေးများဝတဆြငထြားသောအပြုံးအလှကအေးမှငှိမ်းခမွြးလှသည်၊မှနေီလမ်းလေးအတိုင်းခပသ်ှကသ်ှကလြှမ်းလာ၏။ ဖြူနုဝင်းမှတသ်ော ပါးပြငထြကသ်နပခြါး ခပပြါးပါးကိုပြတထြား၏။ နကမြှောငပြါးလှှာသောဆံနှယလြေးကရှညလြွားစွာကြောမှဝဲနေ၏။ အလုံးအထဈ အဖုအခွိုင့ကြလေးများဖြင့ဖြှဲ့စည်းထားသောရငည်ှှန့လြေးဆီဝယ်။ဆောငတ်ောကြူးပန်းတွကေို လယဂြွာစာအုပန်ှင့ရြောပြေ့ထား၏။

လကည်ှိုးလေးတွင် ဆိုငသ်ော့ကြင်းလေးကိုကိုငထြား၏။ ကနွတ်ဈဖက့မြူလထမင်းခွိုင့န်ှင့အြတူခဲတံနီပြာလေးတဈချောင်းရောကိုငထြားသည်။ ပြည့ဝြန်းကြီးမားစွာလှုပရြှားနသေောတငပြါးများ၊စကားသံများတိတခြါဇကတ်ှလညေပြှီးလိုကကြှည့ရြသညထြိဆှဲဆောငမြှုရှိလေ၏အောငသ်ူဝင့ကြှှားသောမကြန်ှာဖြင့ြ အပြုံးရှိရာသို့ထွကခြဲ့သည်။ “ဆိုငသ်ော့တခါတဲ ယူလာခဲ့လား အပြုံး” “အေးလေ မနေ့ကအကိုပဲယူခဲ့ ဆိုပြီးတော့” မကြန်ကဝြန်းလေးပင့ကြာ တိုးတိတစြှာပြနပြှောသည်၊ အောငသ်ူအကြည့်ကြ သူမရငည်ှှန့ဆြီမှာမို့ ရှိန်းကနဲဖြစ်၏။ “အိမမြှာ ဆောငတ်ောကြူးတွအရေမ်းပြင့လြို့ မိမာအတွကယ်ူလာတာ” မလုံမလဲလေးလကကြိုကြယရြင်းပြော၏။ “နင့တ်ို မိန်းကလေးတွေ ဆိုငထြဲမှာ အမှိုကရြှုပအြုံးမယ်” “အံမယ် နောြ ပနတ်ှပေဲဥဈစာ အဈကိုဆေးလိပတ်ိုတွေ ဥကျကဌ တွေ့မှာစိုးလို့ သူများ သိမ်းသိမ်းနရတော ဥကျကဌက ဆိုငမြီးလောငရြင် ဆေးလိပသ်ောကသ်ူအပြဈတဲ့” ဆိုးဆေးမကူနီစုစုနှုတခြမ်းလေးမဟတဟဖြင့ပြှောနေ၏။ ၊ပြုံးရီနှင့ယ်ှဉလြွောကရြင်း။ သူ့ရငတ်ှင်း ပီတိတွလှေိုငန်ေ၏။ “အဈကိုက တက့သိုလကြွောင်းလဲတကတ်ယန်ောြ” “အင်း အဖနေဲ့အမကေ စီးပြားရေးကလွာတယလြေ။ ဒါကြောင့အြလုပတ်ဈဖကန်ဲ့ကြောင်းပြောင်းလိုကရြတာ” “ပြုံးရီ အမလည်ေး ခဉွဖြတရြောင်းရတယအြဈကို ဟင်းဂလာပငတ်ှစေိုကပြှီး ခဉွဖြတထြညရြောင်းတာ” “အေးပေါ့ဟာ ဒို့တလှည့လြုပကြွှေးရမယ့အြခွိနရြောကပြှီပဲ” တဈယောကအြတွင်းရေးတဈယောကကြိုပြောဖြစ်ကြသည်။ ဘဝတူ ဟူသောအသိနှင့လြှတလြပ် ရညတ်ူသောစိတမြွားကအောငသ်ူရငတ်ှင်းမှူးတူးမိကြသည်။ “အပြုံးက ဘယန်ှဈတန်းလဲ ဟင်” “ဘုန်းကြီးကြောင်းထွကပြါ အကို (၄) တန်းပဲအောငတ်ာ” ရိုးသားပြင့လြင်းသော ပြုံးရီဝယခြစွစြရာသဘောထားလေးများသာမက မကမြောဖြယအြလှတို့ဖြင့လြည်းပြည့ဝြနသည်ေ၊။

“ဟင် အအား ဆရာ ရယ် သပေါပြီကြယ် ကြှတကြွှတ်” အောငသ်ူ။လှဝင်းနှင့ပြေါကခြေါင်းတို့သုံးဦးတံခါးအကြယတ်ှငရြငတ်ဖိုဖိုနှင့ြ နားထောငန်ကြသေည်။ ထွန်းရှိန် သူ့တပည့မြလေးတဈယောကကြိုဖြုတန်ခွင်ေးဖြစ်သည်၊ ကောငမြလေးမှာကြူရှငပြှီးသှားသောလြည်းမပြနပြဲ ထွန်းရှိနန်ှင့စြကားပြောကနွရြဈရာမှ လကလြှန် ခွလှနေဖြစ်ကုနကြှလပြေီ။ “လှဝင်း ဂဲါလေးက ဘယကြလဲ ကြ” “ရှဈလမ်းလဲကတဲ့ ငါလဲမသိဘူး တောင့တ်ယကြှ” “တောကြ… မှငရြရင် ကောင်းမယန်ောြ” “တိတ် တိတ် ဆောပြှီ ဟ” အောငသ်ူနားစွင့ရြင်းအံကြိပခြါ လကည်ှိုးထောငပြှီးပြော၏။ “အာ အာ အဲလိုကြီးမလုပပြါနဲ့ဆရာရယ် အ နာတယ်” “အစမို့ပါ ညီမရယ် ခဏလေး အောင့ခြံနောြ” “ပြှတ် ပြှတ် စွတ် စွတ် ပြှတ် ပြှတ်” “ဟအ နာတယ် နာတယ် မခံနိုငဘြူးဆရာ” “စွတ် စွတ် ပြှတပြှှတ် စွတစြှတ်” ထွန်းရှိနအြသံမကြားရတော့ ဆောင့ခြကြကြသာသှကသ်ှကကြှီးထွကပြေါလြာခွင်းဖြစ်ပသည်ေ။ “အဟီး အဟင့ြ အီး ဟီး ဆရာ မညှာဘူး အူး ဟူး” “ဟာ ရောဂါပဲ ဂွဲလေး အောင်ိုပြီး ရောဂါပဲ” လှဝင်းခွမကေိုငလြကမြကိုငမြိဖြစ်သှားသည်။ ကြူရှငဖြှင်းထားသောအိမကြသူ့အိမဖြစ်သညမြဟုတလြား။ ထွန်းရှိနအြသကရြှူကပြင်းသထကပြှင်းလာသည်၊ထူထဲသော ပိတခြှငတ်ောငကြှီးက ယိမ်းထိုးလှုပရြှားနေ၏၊ကုတငလြေးကလည်း တကြှိကြှိမှညကြာခါယမ်းနသည်ေ။ “ပေါကခြေါင်း တောတ်ော့လို့ အခကြပြေးလိုကကြှာ” “ရမလား ဟ အရှိနတ်ကန်တေဲ့ဟာကို” “စောကရြမ်းကြီးလုပလြို့သူ့မိဘတွသေိကုနရြင် အဲဒါအကုနထြောငထြဲရောကမြှာ ဟ” အောငသ်ူကတော့ငှိမန်သည်ေ၊ကောငမြလေး၏ဖတွဖြတွလြူးအောသ်ံကိုနားစွင့န်သည်ေ၊ရငထြဲတွငလြည်း ကတုံကရီနှင့ြ အသကဏြျဍှူမဝသလိုကြီးဖြစ်လာသည်။ “တောပြါတော့ ဆရာရယ် နာလှပြီ အီးဟီး ကြှတ်” “ပြီးပီ ပြီးပီ အင် အင် အင်” “ပြှတ် ဖြတ် ပြှတ် ပြှတ် စွတ် စွတ်” ကြမ်းသည်။ခွငထြောငကြှီးပြတကြမွတတ်။ ထွန်းရှိနကြှမ်းသည်။အံကြိပထြား အသကအြောင့ထြားရင်းမှ ငှီးဍူသံလေးကအောငသ်ူ့ ရငတ်ှင်းသို့စူးစူးနဈနဈ ဝငရြောကခြံစားရ၏။ “တောပြီ တောပြီ အား ကမွ အောလြိုကမြှာ” “ဟာ” အခွအနေကြေီးက မိုးလဝသေ မကောင်း လှဝင်းတဈယောကလြကသ်ီးကစွကြစွပြါ အောငဆြုပပြှီး မကြန်ှာပကြန်ေ၏။ “အကုနလြုံးတော့ဒုကျခရောကတ်ော့မှာပဲ ငါ့လီး” လှဝင်းတိုးတိုးကြိပပြှီးထွန်းရှိနကြိုဒေါကနန်ေ၏။

“ပြှတ် ဟင်း ဟင်း ဟင်း အ ရှီး အ” “နာသလေား ဟင် ညီမ” “အင်း အင်း ကြပတ်ပတ်ပ် ကြီးကြယ်” “ဟူး တောပြါ သေးရဲ့” ပေါကခြေါင်းကမကြလြုံးကြီးပြူးပြီးသကပြှင်းခပြှသည်။ လှဝင်းကခေါင်းကိုခါရင်း အပြငထြှကကြှရန် အခကြပြှ၏။ သုံးယောကသ်ား “သပြေ” လကဘြကရြညဆြိုငတ်ှငထြိုငကြှသည်။ ထွန်းရှိနအြသကြ (၃၀) ခန့ြ (ကလယ်) လူမွိုးဖြစ်သည်၊။ အောငသ်ူထကစြီနီယာကပြှီး သင်ျခွာအဘာသာယူထားသောတက့သိုလကြွောင်းသားလည်းဖြစ်သည်။ အောငသ်ူက မှနမြာစာ ဒုတိယနှစ်ကြောင်းသား။ “ဂွဲလေးက အသကင်ယင်ယလြေးဟ ဒီကောငတ်င်းတကဖြှုတန်တော။ ငါပြောတယ် မလုပ် နဲ့မလုပန်ဲ့ လို့” လှဝင်းကရနှေေးကြမ်းငှဲ့ရင်းဘေးသို့မကြလြုံးကစားရင်းခပတ်ိုးတိုးပြောသည်။ “မင်းကလီးဖြစ်လို့ ငါတို့ကိုလာခေါတ်ာလား” “ဟ ကောငမြလေးမတောတ်ဆ သရငေသ်ကသ်ပေေါ့ ဟ” “ခွေး လိုးမသား” ပေါကခြေါင်းက ခွေးခွဖြငေ့ကြိုငရြှယသ်ည်၊ အောငသ်ူကဒူးယားတဈလိပမြီးညှိရင်း ခေါင်းခါသည်။ “ထွန်းရှိနဒြငန်ဲ့စတွေ့တဲဆောတ်ော့ကြဲမှာပဲကြ ထွန်းရှိနကြ အုန်းတောစီးကရကဗြူးတောငကြှဲတာ” ထိုစဉကြ ဆယလြိပဝြင် အုန်းတောစီးကရကဗြူးများထုတလြုပရြောင်းခလွကြရြှိသေးသည်။ “အေး အဲဒါတော့ ငါလဲမကြမြှငပြဲ သူတို့ခွံထဲမှာတဈခါ ဒို့စာမေးပြဲရကြ စာကကြတ်ုန်းကဒီကောငလြုပပြှတာ တွေ့ဖူးတယ်” ဟုပေါကခြေါင်းကထောကခြံသည်။ “တောကြ ဒီကိုယမြကေိုယလြိုးလုပတ်ာနဲ့ကို ဖါခရွတော့မလိုဖြစ်နပြေီး ဟင်းဟင်း” အောငသ်ူကသူ့ပေါငကြှားကိုလကန်ှိုကပြှီး တငေါကင်ေါကရြုန်းကနန်သေော ဘှားဘကတ်ောကြိုဂုတခြွိုးထားရ၏။ “မင်း ကြောင်းက ဆောကြ မပီဘူးလား” အတွင်းသိပေါကခြေါင်းကအောငသ်ူကိုမေးလိုကသ်ည်။ “စိုးစိုး လား အင်းလိုကတ်ဲကောငတ်ှေ အများကြီးကြ” “ဟ ဆောပြဲ လိုကတ်ဲ့လူရှိမှာပေါ့ ဒါအဆန်းလား” လှဝင်းကမှာထားသောလကဘြကရြညမြွားရောကလြာ၍ တဈယောကစြီရှေ့ လိုကခြပြေးရင်းပြောလိုကသ်ည်၊ စိုးစိုးမှာ နာမညကြွောစြာရေးဆရာကြီးတဈယောကြ၏ သမီးဖြစ်ပြီး အောငသ်ူနှင့ြ နဝမတန်းမှ ဒုတိယနှစ်အထိ အတူကြောင်းနလောကြသူများဖြစ်သည်။ ရိုးသားသိမမြှေ့အိန်ဒွရှေိ လှပြီး အောငသ်ူစာများကိုထာဝစဉလြကခြံလကြဘြာမွှမတုန့ပြှနခြဲ့သူဖြစ်သည်၊အောငသ်ူ(လုပသ်ားကောလိပ်)ပြောင်းခဲ့ပြီးမှလည်းတဈခါမွှိဆုံဆည်းခွင်းမရှိကြတော့။

“မလှယပြါဘူးကြာ စိုးစိုးကိုခစွတ်ာ လမင်းကြီးကိုငေးပြီးခစွန်ရသေလိုပဲ သူငယခြငွြးတို့ရာ” “ဟယ် သနောကောင် ကဲဟာ” လှဝင်းကအောငသ်ူဖငပြိတကြနသ်ည်၊ပေါကခြေါင်းကရယရြင်းခေါင်းတငှိမ့င်ှိမ့လြုပသ်ည်။ “ခွ ခွ မအလေိုး ခပြေးမှ အလကားကောင် ထွန်းရှိန် နဲ့များတော့ ကြာပါ့ ကြာ” “အဈကို အဈကို လို့ဆို” “ဟင် အောြ ဘာလဲ ပြုံးရီ” “မနေ့က လကကြနွစြာရင်းတွေ လာပြအုံးလေ ပစ်စည်းနဲ့တိုကကြှည့ရြအောင်” “အင်း ဟုတသ်ားပဲ” အောငသ်ူ စိတကြူးထဲမှလှင့မြွောခွင်းလိပပြှာကိုပြနလြညသ်ိမ်းယူပြီးအရောင်းကောငတ်ာမှ ဆိုငန်ောကအြတွင်းခန်းသို့ဝငခြဲ့သည်။ “ဆန် အိတ် လေးရာနှစ်” “အင်း ဟုတတ်ယ် ပြီးတော့” “ပုဇွနင်ပိ ရှဈအိတတ်ဈပိုင်း” “မှနတ်ယ် အကို” “ဖယောင်းတိုငကြှီး-ချောကြ။သေး-ငါး သတ်ေတာ” “အင်း အင်း နအေုံး အဲ ဟုတပြီ” “သကြားခုနှစ်အိတအြတိ အဲဒါ ခွဲတန်းမခရွသေးဘူး။ဆီ-ဆီကိုနငခြွိနကြှည့လြား လကကြနွြ” “သရခေညွရြဲ့ အဈကိုရယ် ပီပါ တဈဝကလြုံး” “အေးပါ ဒါတွကေ ကုနမြှခွုပလြို့ရမှာ။နို့ဆီကော” “နို့ဆီလဲ ခွဲတမ်းမခရွသေးဘူး(၂၁)လုံးအတိ” “၂၁လုံးမပြောနဲ့။၂၁သတ်ေတာပြောပါ ငါခေါင်းကြီးလိုကတ်ာ” “ခစ် ခစ် သူများမပြောတတလြို့ပါ အဈကိုကလဲ” “ဂုနန်ီအိတ် တဈရာ့နှစ်ဆယ်” “အဲဒါမရေးရသေးဘူး ခဏလေးနောြ” ဂုနန်ီအိတအြထပကြှီးကို ပြုံးရီကုန်းပြီးရတွကေန်သည်ေ၊ကြီးမားစွံကားသောတငပြါးကြီးများက နောကသ်ို့ပြဈထွကန်ေ၏။ အထပလြိုကဆြှဲလှနန်သေောဂုနန်ီအိတခြှံများ။ ကုန်းပြီးလှနန်သေောပြုံးရီ ရငသ်ားနှစ်မှှာကို အောငသ်ူတဝကြီးမှငရြသည်။ “အို” သူခိုးလူမိသှားသည်၊ ပြုံးရီကအကôလွယဟြိုကလြေးကိုကမန်းကတန်းလကတ်ဈဖကန်ှင့ဖြုံးသည်၊အောငသ်ူလယဂြွာစာအုပကြှီးကိုကိုငပြှီးငေးနသည်ေ၊။ “ဘယ် ဘယလြောကလြဲ ဟင်” “အဲ အင်း ဟို ဘယလြောကမြှန်းတောင် မသိတော့ဘူး” တုနတ်ုနခြိုကခြိုကန်ှင့ြ ပြုံးရီ ဂုနန်ီအိတမြွားထပရြပြနေသ်ည်၊သညတ်ခါတော့အောငသ်ူမကြန်ှာကိုအပြငသ်ို့လှည့ထြားသည်၊အပြငသ်ို့ဈေးသှားဝယသ်ောမိမာကလည်းပြနမြရောကသ်ေး။ ခွဲတမ်းမခသွေး၍ဆနတ်ဈမွိုးမှအပ အရောင်းအဝယမြရှိ။ ဆိုငအြတွင်း့ ပြုံးရီ နှင့ြ အောငသ်ူနှစ်ယောကထြဲ။

“ချောကဆြယ့ရြှဈအိတ်” ပြုံးရီကဆနမြှုံများကပန်သေောသူ့လကကြလေးကိုခါရင်းအသံအကအြကကြလေးဖြင့ပြှောသည်။ “အဲဒါ အိတတ်ဈလုံးနဲ့ သှတထြားလိုကြ” “ဟာ တဈယောကတ်ည်း ဘယလြိုလုပသ်ှတရြမလဲ လို့” “အေး ဟုတသ်ားပဲ နှစ်ယောကမြှ သှတလြို့ရမှာပဲ” “ရှင်” ပြုံးရီ သူ့ကိုမကြလြုံးလေးပြနကြှည့ြ၏။ သူဘာမှပြနမြပြော လယဂြွာစာအုပကြိုဆနအြိတတ်ဈအိတပြေါအြသာတငပြှီးဂုနန်ီအိတတ်ဈလုံးကိုကိုငပြှီးဖြဲပေးလိုကသ်ည်၊ပြုံးရီက ဂုနန်ီအိတအြထပလြိုကကြိုလုံးပြီးလိပန်သေောလြည်း မရာတွငမြနိုငတ်ော့။ “ကဲ ရော့ နငကြိုငထြား” ပြုံးရီကဂုနန်ီအိတခြှံကိုကိုငလြကြအြဝကိုဖြဲပေးထားသည်၊အောငသ်ူက(၂၅)လုံးအထပတ်ဈထပလြိပပြှီးမလိုကသ်ည်။ “နဲနဲ ဖြဲထား ဟ မဝငဘြူး” “ဖြဲ ထားတာပဲဥဈစာမဝငတ်ာ မတတန်ိုငဘြူး” “အခုန ပြနလေို့ ဟ” ပြုံးရီကိုငထြားသောဂုနန်ီအိတအြလှတထြဲသို့ အောငသ်ူက အလိပကြှီးကိုထောငပြှီးထည့သ်ည်။ နှုတခြမ်းတဈဖကလြိပပြှီး ခံနသည်ေ။ “ဒုကျခပါပဲ မဝငသ်ေးဘူး တဈနတယ်ေ” “ဒီဘကကြ ဖြဲမှပေါ့ ဟ အေး ကဲ ဝငပြှီးလား” “အင်း ဝငသ်ှားပြီး အာ အရမ်းပဲ အဈကိုမကောင်းဘူး” “ဘာလဲ ဟ” “အရမ်းဆောင့တ်ာကိုးလို့ လကမြောင်းကိုအောင့သ်ှားတာပဲ” “ဟ ဒါမှ သယလြို့ကောင်းတာ” မကြန်ှာချင်ြးနီးကပပြှီးပြုံးရီပါးမှသင်းကြိုငသ်ောသနပခြါးနံ့စဈစဈလေးကို ရှူဏျဍိ+ကလြိုကရြသ ဖြင့ရြငတ်ှခေုံမောနသည်ေ၊ လှုပရြှားသောစိတအြစဉကြ ကစင့ကြလွားဖြစ်ချင်န်ေ၏။ ပုခုံးချင်ြးထိ လိုကရြငခြှင်းအပလြုနီးပါးဖြစ်လိုကြ ဖြစ်နသေောပြုံးရီထံမှ ရငခြုံသံသဲသဲကိုလဲကြားနသလေိုလို။ “ကဲ နောကတ်ဈအိတ် တဈခါထဲသှားထားရအောင်” “အင်း သှတလြေ” အသံလေးကတိုးတိုး တုနတ်ုန် “ပြုံးရီ” အောငသ်ူကအသံထိန်းခေါသ်ည်။ “ရှင် အဈကို” လိုလိုလားလားထူးရှာသည်။ “မိမာလာမှပဲ လုပကြှာ နောြ” “ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟင်” “ဟာ ဟို အဲ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ငှစောရင်းခွုပရြအုံးမယ် ညနငှအေပေရြမှာ” “အမလေး အဈကိုကလဲ တဈနလေုံးစာအုပလြေး။လေးငါးအုပရြောင်းထားတဲ့ငှမွေား ကဲပါလုပပြါ” “လုပတ်ော့ လုပခြငွတ်ယ် ဒါပမေဲ့” “ဘာဖြစ်လို့လဲ လို့ ဒါလေးများအဈကိုကလဲ” အောငသ်ူ လယဂြွာစာအုပကြိုကောကကြိုငပြှီး ကောငတ်ာစာပြဲသို့ထွကလြာခဲ့သည်။ စိတထြဲမှ “ငါ့စိတ် ငါမနိုငဘြူး နောြ” ဟုပြောချင်န်သည်ေ။ “အင်းပေါ့လေ တက့သိုလကြွောင်းသားဆိုတော့။

ဒါမွိုးဘယလြုပခြငွပြမလဲ။ အပြုံးတို့တော့လုပရြမယတ်ောရြေ လုပရြမယ်” ဂုနန်ီအိတမြွားကိုကြမ်းပြင့ြ လှဲပြီးအိတန်ှင့စြှတသ်ည်။ “ကဲဘယသ်ူမှအောကကြွနစေရောမလိုဘူး ပြီးသှားတာပဲ” မထိတထိ ရှဲ့ပြောနသေော ပြုံးရီစကားများကိုမကြားဟနပြှုရင်း။ လမ်းမဖကသ်ို့ငေးနမေိသည်၊ရငထြဲ့ တဒိတဒြိတ် ခံနဆေဲဖြစ်သည်၊ပြုံးရီရယ် အဲဒီနေ့ကအဖြစ်ဟာငါတဈညလုံးအိပမြရတဲ့အထိစိတတ်ှလှေုပရြှားခဲ့ရတာ နငသ်ိရဲ့လား။နငရြဲ့ရိုးသားဖြူစငတ်ဲ့နုလုံးသားကို မရိုးမသားနဲ့ငါ့စိတတ်ှပြဈေမှားနတောနငသ်ိရဲ့လားပြုံးရီတို့ခစွသ်ူတွဖြစ်ေမလာသေးခငမြှာငါလနငေ့ကြှောင့အြလေးမကငွ့ရြကတ်ှလေဲပကြခြဲ့ရတယ်။ “ဟား ကိုထွန်းရှိန် ခငဗြွားကအလေးမ မလို့ ဟာဟ” “ဟဲဟဲ လကမြောင်းလေးနဲနဲပါးပါးကားမလို့ပါ” ကလယထြှန်းရှိနအြောငသ်ူအိမမြှာအလေးလာမသည်။ “လုပမြနပေါနဲ့ ကိုထွန်းရှိနရြာ အလကားနမှောပါ ဟဲဟဲ” “အေးလကြာ နော ဟုတတ်ယ် ငါ့အကြောင်းမင်းသိတာပဲ” “ဒါနဲ့ ခငဗြွား ဟို တပည့မြလေးရော ဘယရြောကသ်ှားလဲ” ကစားပြီးတဈကိုယလြုံးကိုတဘကပြှးကြီးနှင့ခြွှေးသုတန်သေောအောငသ်ူကလှည့မြကြည့်ပြဲမေးသည်၊ထွန်းရှိနထြံမှအသံထွကမြလာသဖြင့လြှည့ကြှည့သ်ည်၊သူ့အားငေးကြောငကြှောငကြှည့န်သေောထွန်းရှိနကြိုတွေ့လိုကရြသည်၊သူ့မေးခွန်းကိုနားမလညဟြုထငကြာထပမြေးသည်။ “ခငဗြွား လှဝင်းတို့အိမကြွူရှငမြှာ ဖိုကတ်ဲ့ဟာလေး” “ကြာပါပြီ” ထွန်းရှိနကြအကôကြောကဝြတပြှီးဒါပဲပြောကာထွကသ်ှား၏၊မရှေ့မနှောင်းတွငကြိုပါတီအိမရြောကလြာ၏။ “ဟေ့အောငသ်ူ ဆိုငပြိတတ်ာနဲ့ဝိတပြဲလှိမ့မြမနနေဲ့ညနကေိုထမင်းစာဖိတတ်ဲ့အိမရြှိတယ်” “အမယ် တယကြှီးပြားနပေါလား ဘယအြိမကြလဲ” “မနှင်းကြညတ်ို့အိမကြကြ ကုသိုလလြုပတ်ာ ဝနထြမ်းတွအေားလုံးဖိတထြားတယ်။လုပကြှမှနမြှန်” “ဟနပေါအုံး ရချိုးပရစအေုံး” “ပြနလြာမှခွိုးဟေ့ကောငလြူစုံနပြေီး” အောငသ်ူကဗွာကသီ။ပုဆိုးအကôလွဲဝတပြှီး “အဖေ သားကိုပီတာနဲ့လိုကသ်ှားအုံးမယန်ောြ” “အေး အေး မကိုမခွုပစြနေဲ့ မင်းအမကြေိုရအုံးမှာ” “ဟုတကြဲ့ပါ” ညနအမေဈေေးမှအပြန် မီးသတရြှေ့မှကြိုပေးရအုံးမယ်။ညီဖြစ်သူကကိုးတန်းရောကန်ပြေီမို့ကြူရှငည်နပေိုင်းတကန်ရသေည်။ “အမလေး မင်းသားရယ် သှားပင့ရြတယ်” မနှင်းကအိမပြေါမြှဆူဆူအောင့အြောင့ပြှောသည်။ “မမနှင်းတို့က ခုမှကပပြှောတာကိုဗွ” “ဟိုးရှဈလမ်းကလူတွတေောငသ်ိတယ်။နငန်ဲ့ငါနဲ့ကတဈလမ်းနဲ့နှစ်လမ်း။နငမြသိချင်လြို့နတော” ”ကဲတကအြောငသ်ူလာကြာ ပီတာ” မမနှင်းယောကြွားကိုထွန်းကြညကြသဘောကောင်းဖေါရြှေ၏ “ဟယ် အငယတ်ှအရေငရြောကန်တယ်ေ ဟား ဟား” “အောငမြာ တောတ်ောကြှာ သူ့လကခြညွြးပဲနမှော” အောငသ်ူ့စကားကိုမိမာကခွပလေိုကရြာဝိုင်းရယကြှ၏၊အိပခြန်းထရံလေးဘေး့ကြုံ့ကြုံလေးထိုငန်သေောပြုံးရီကမကြလြှှာလေးခကြာပြုံးရုံသာပြုံးနသည်ေ။

“ကဲ လာလေ ဝိုင်းကြ” ချောကယ်ောကခြံကြီးတွငလြေးယောကဝြိုင်းကြသည်၊ပီတာနှင့အြောငသ်ူကမကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အောငသ်ူလကဝြဲ့ကပလြကြပြှုံးရီထိုငသ်ည်။ “စားနောြ ဒါမင်ျဂလာအကြိုထမင်းပြဲဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာ” မမနှင်းကဟင်းခွိုခပြေးရင်းပြောသည်၊ “သှား မမနှင်းက ဘာမှန်းလဲမသိဘူး” “စားပါသူငယခြငွြးရယ် သူဖါသူဘာပြောပြော မှနတ်ာပြောတာပဲ” “ဟာကြာ မိမာနောြ” အောငသ်ူနှင့ကြိုပါတီမရောကခြငလြေး မမနှင်းတို့ကပြုံးရီကိုအောငသ်ူနှင့စြထားပြီးဖြစ်သည်၊ဒါကိုမသိသောကိုပါတီက “ဘယသ်ူမင်ျဂလာအကြိုပြဲ ဖြစ်ဖြစ် နှိပမြှာပဲ ဟေ ဟေ့” “ကိုပါတီနောြ ဘာမိသ ညာမသိ” ပြုံးရီကမကြစြောင်းထိုးကာလှမ်းပြောသည်၊ “နှိပ် နှိပပြါတီ ငါ့ မင်ျဂလာပြဲလို့သဘောထား” ဘာရယမြဟုတပြဲ အောငသ်ူဝငပြှောမိသည်၊ “အာ မစားဘူး မစားတော့ဘူး” ပြုံးရီခလေးလေးလို့စိတကြောကပြှီးထသှားသည်၊မမနှင်းကအတင်းလိုကဆြှဲပြီးပြနထြိုငခြိုင်းသည်၊ “ဟဟေေ့ မစားရငန်ေ ဒို့ကတော့ တဝကြိပမြှာဗွား စိတကြောကတ်ာတို့ ဘာတို့လဲလိုကခြွော့ဘူး” အောငသ်ူကသူနှင့စြထားမှန်းမသိပဲဆကပြှော၏၊ပြုံးရီ အောငသ်ူကိုဆတကြနဲတင်းတင်းလေးကြည့်သ်ည်။ “ကဲ ရော စား စား အကုနစြား” သူမပန်းကနလြေးထဲမှ ထမင်းနှင့ဟြင်းလွာများအောငသ်ူပန်းကနထြဲပုံထဲ့ပြီးနောကဖြေးထသှားသည်။ “စားတယ် စားတယ် ဘာရမလဲကြ ဟင်းဟင်း” အောငသ်ူဝကသ်ားဟင်းများအား။အားရပါးရခပစြားသည်၊မိမာ နောကဖြေးသို့မွှောကြှည့ရြင်းတိုးတိုးလေးပြောသည် “ကနွောတ်ို့ကခငဗြွားနဲ့နောကထြားတာ” “အှပ်” အောငသ်ူဖားသံနှင့အြောလြိုကြ၏၊မမနှင်း မီးဖိုထဲမှ ပြနထြှကလြာသည်၊ မကြန်ှာကမပြုံး မရီ “ပြုံးရီငိုနတယ်ေ တော့ နငတ်ို့ကတအားနောကတ်ာကိုး။ ဟဲ အောငသ်ူသှားချော့လိုကြ” “ဟာ ဟာ ဆိုငတ်ာ” “ဘာမဆိုငရြမှာလဲ သှားနင့ကြှောင့ြ နင့ကြှောင့ြ” ကိုပါတီကဂုတဆြှဲထုသည်၊မမနှင်းကတွန်းလှှတသ်ည်၊ပြုံးရီတကအြဆင်းလေးတွင် ခွထေောကလြေးခွ။လကန်ှဈဘကပြှတင်ိုနေ၏၊ “ပြုံးရီ ငါ့ကိုစိတဆိုးသှားတာဆို” “ဆိုးတာပေါ့ ဘာလို့ငါ့ မင်ျဂလာဆောငလြို့ပြောလဲ” “ဟာ နငကြလဲ ဘာမှန်းမသိပဲနောကတ်ာပဲဟာ နငမြကြိုကရြငမြနောကတ်ော့ဘူး။ လာထမင်းစားရအောင်” “စား ဘူး” နှုတခြမ်းစူပါးဖေါင်းရင်း ခေါင်းခါ၏၊ “ခကလြိုကတ်ာဟာ ကလေးလဲ မှုတဘြဲနဲ့ ထဆို” “ဟင့အြင်း ကိုယ့ဗြိုကကြိုယဝြအောငစြား” “လာပါဟယ် မမနှင်းတို့စိတမြကောင်းဖြစ်နေဦးမယ်” “မစားဘူးလို့ ဘယန်ှဈခါ ပြောရမလဲ” အောငသ်ူထောင်းကနဲစိတထြှကလြာသည်၊ဖကဆြေးဇလုံတွင် လကကြိုဆေး၏၊လုံခညွန်ှင့သ်ုတပြှီး။ပြုံးရီဘေးထိုငလြိုကသ်ည်၊ပြုံးရီကတဈဖကသ်ို့ဆတကြနဲတိုး၏၊

“နင် ငါ ဒေါသထွကအြောငလြုပန်တောလား” “အမယ် ဘာဆိုငလြို့လဲ ဟင်း” “အေး မဆိုငလြို့ နားလညလြား ဆိုငသ်ာဆိုငရြင် နင့အြခွိုးကိုပြောင်းပြဈလိုကမြယသ်ိရဲ့လား” “ဘာပြောတယ်” ရငကြလေးခွီ စူးဝင်းသောမကြဝြန်းအစုံနှင့အြောငသ်ူဘကသ်ို့ဆောင့ဆြောင့အြောင့အြောင့လြှည့လြိုကသ်ည်၊မကြန်ှာနှစ်ခုသည် တဈထွာခန့သ်ာဝေးကြာတော့သည်၊သနပခြါးနံ့။နှုတခြမ်းနီနီလေးများအောငသ်ူနှာဝတိုးဝင်၏၊မကြလြုံးချင်ြးစူးစိုကကြှည့မြိကြသည်၊နှစ်ဦးသားရင်းခုနသ်ံသည်။အပြငသ်ို့လှင့စြငထြှကလြာ၏၊အောငသ်ူ။ပြုံးရီပုခုံးနှစ်ဖကကြိုတင်းကနဲစွဲညှဈသည်၊မေးကလေးမော့ရငကြလေးကော့လာသော ပြုံးရိ၏ပါးလေးကိုဒလကြမ်းနမ်းသည်၊ဘယပြှန် ညာပြန် နမ်းသည်၊နှုတခြမ်းခွီခွီလေးကိုကြာရှညစြှာစုပယ်ူသည်၊ပြုံးရီလကသ်ီးနုနုလေးများကအောငသ်ူ့ပေါငကြိုထုသည်။ “ပြှတ် ပြှတ် အင်း” “အလာလာ ကြှတကြွှတ်” အောငသ်ူပေါငကြှားကိုလကဝြါးအုပပြှီးအောြ၏၊ပြုံးရီအမှတမြထငထြုလိုကသ်ောလကသ်ီးတဈခကြကြ မာတင်းတောငထြနသေောအောငသ်ူပစ်စည်းတဲ့တဲ့ထုခမွိခွင်းဖြစ်၏။ “အိုး” ပြုံးရီ ထပြေးသည်၊အောငသ်ူမထနိုင် အသကအြောင့ပြှီးဖြစ်ညှဈဆုတကြိုငပြှီးကနွခြဲ့သည်၊ကိုပါတီဝငလြာသည်၊ “အိုကေ သှားပြီး သူငယခြငွြး” “မင်းဘှားအေ အိုကေ ဒီမှာဂွေးတကန်ပြေီး” “မှနမြှနလြုပပြါပီတာရယ် ငါကြောကလြို့ပါ” “စိတခြရွပါတယ် ခငဗြွားကလဲ” “ဟာ ငါ အဲလို မခံတတဖြူးဟာ ရိုးရိုးပဲလုပ်” ဆိုငပြိတထြားသောတံခါးကိုအသာတွန်းဝငလြိုကသ်ောအောငသ်ူခွလှမြေးများတုံ့ကနဲဖြစ်သှားသည်၊အရောင်းကောငတ်ာနောကမြှကြောကသ်ငပြုန်းကြီးကြောင်ှာအနောကအြလငွအြမှနဝြငကြပရြသည်၊မမနှင်းက ဆနအြိတန်ှဈလုံးပေါတ်ှငကြားယားကြီးဖြဲထိုငကြာ။ ပီတာကဒူးထောကလြိုးနကြခွေင်းဖြစ်၏၊မမနှင်း၏စောကဖြုတကြှီးမှာ ဧရာမ ဖေါင်းကားနေ၏၊ပင့လြှနထြားသောဘရာစီယာကဗိုကပြေါစြုပုံနပြေီး အောကစြက ဖငအြောကတ်ှငပြိနသည်ေ၊ “စိတည်ဈလိုကတ်ာဟယ်” မမနှင်းကထိုင်းသှင်းပေးရင်းဘေးဘီသို့ကြည်၏၊လူမိသှားမညကြိုစိုးရိမန်ခွင်ေးဖြစ်သည်၊ပီတာလီးမှာမဲနကပြှီးအမှှေးများကထူပြိန်းနသည်ေ၊လုံးပတကြှီးမှာမှှဟေောကကြှီးအလားပြောငတ်င်းနေ၏၊ပြဲလနန်သေောဒဈကြီးအဝ့ တေ့မိသှားသည်၊ “မှနမြှနလြုပပြါပီတာရယ်” မမနှင်းအသံမှာသိသိသာသာကြီးတုနလြှိုကမြောဟိုကန်ေ၏၊ပီတာကဖငမြဲမဲကြီးကိုခပသ်ာသာကြှပြီးဖိသှင်းလကြမြှတဈပျိုငတ်ည်း။မမနှင်းနို့ကြီးများကိုဆှဲလှနကြာစုပလြသည်ေ၊ “ပြှတ် ပြှတ် စွတ် ပြှတ် အု အင်” လီးကြီးကလွောကနဲနိမ့ဝြငစြူးစိုကကြသွှားသည်၊မမနှင်း ခေါင်းကိုနောကလြှနခြလွိုကသ်ည်၊ပါးစပကြိုဟ၍ “တအင်းအင်း” ငှီးတွားရင်းဖငကြှီးကို စကောဝိုင်းကြီးလှုပခြါယမ်းပေးနသည်ေ၊ပီတာကလဲအဆကမြပြတ် ဆောင့လြိုးနရင်ေး နို့ကြီးများကိုစို့သည်၊ “ပြှတ် ပြှတ် စွတ် စွတ် ဖြတ် သှပ်” စောကခြေါင်းကြီးမှာ အတောကြယွပြုံရသည်၊အရမွေားဏျဍှှဲနဈပြီးကြီးမားသောကုလားလီးဝငသ်ှားတိုင်း အသံကယွကြှီးများကယွလြောငစြှာထွကပြေါလြာသည်၊မမနှင်းယောကြွားကိုထွန်းကြညမြှာပန်းနာသညဖြစ်ပြီး မမနှင်းကိုအားရအောငမြဖြုတန်ိုငခြဲ့ခွေ၊ယခုကဲသို့ကုလားပီတာ၏ကြီးမားသောလီးကြီးဝငလြိုကတ်ိုင်း ဖိန့ဖြိန့တ်ုနအြောငခြံ၍ကောင်းနဟနေတ်ူသည်၊ “ကော့ပေး မမနှင်းရဲ့ ကော့” “ကော့နတောပဲဟဲ့ သရတေော့မယ် အင်း ဟင်း ဟင်း” “အ အား ကောင်းလိုကတ်ာမမနှင်းရယ်

အီး” “ပြှတ် စွတ် ပြှတ် ပြှတ် စွတ် ဖြတ်” “အ အ အမလေး ကောင်းလိုကတ်ာပီတာရယ် ဟင်း အား” မမနှင်းကကော့ထိုးလိုကြ။စကောဝိုင်း ဝိုင်းပေးလိုကဖြှင့ြ တွန့လြိမကြောကကြှေးနသကေဲ့သို့။ ကုလားပီတာမှာလည်းအားပါးတရကြီးဆောင့ထြည့န်ပသေည်ေ၊အောငသ်ူရပန်ရော ကြောင်ှာဘုတအြပြားအနောကန်ှင့ပြေ(၂၀)ခန့အြကြာတွငဆြနအြိတကြှယရြှိ အခွားဆနအြိတန်ှဈလုံးကြားတွင်းလိုးနကြခွေင်းဖြစ်၏၊မမနှင်းပေါငကြှီးကဖြေးဖြေးဥဥနှင့ကြှီးမာထညဝြါလှ၏၊ဖငသ်ားကြီးများကဘေးသို့ကားထွကန်သည်ေ၊ကုလားပီတာ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း အိကနဲ အိကနဲပြားခပြသ်ှားတတသ်ည်၊ဖငကြှားတွငခြပရြှညရြှညအြမှှေးတဈပငန်ှဈပငကြထူးထူးခွှနခြွှနလြာပေါကန်သေေးသည်၊မမနှင်းစအိုဝမှာရှုံသှားလိုကြ။ပြဲကနဲဖြစ်သှားလိုကဖြှင့ြ လှုပရြှားနသည်ေ၊ကြီးမားဖေါင်းအိနသေောစောကဖြုတခြုံးခုံးကြီးပိပြားသှားသညအြထိ ပီတာအဆုံး အဆုံးထည့သ်ှင်းနေ၏။ “အီး အ အီး အ အီး အ” မမနှင်းအောပြုံကဆန်းသည်၊ပါးစပကြိုစေ့ပြီး အီးကနဲအောသ်ည်၊ဆောင့ခြလွိုကတ်ိုင်းအောခြှင်းဖြစ်သည်၊ ကုလား ဘုရားပြဲတွေ့နလပြေေီး၊တကယတ်မ်းဆိုလွှငလြည်း ပီတာဆိုသည့အြကောငကြမိန်းမ မရှိသေးသောလြည်း။မိန်းမပေါင်းစုံကို ခဘွူးနသေူဖြစ်သည်၊တရုတမ်။ကုလားမ။တောသူမ သာမကတွေ့ကရာမရှောငကြှုံရာဖြုတတ်တသ်ူဖြစ်သည်၊သူ၏ပစ်စည်းကိုလည်းစံခွိနမြီကြီးထွားသနမြာစရနေအြမှ။ဲသနသေူဖြစ်သညဟြိုမုန်းဆေးဆိုသညကြလည်းဘာသုံးစွဲသလားမမေးနှင့ြ ထိုသို့ပြင်းထနသ်ောကုလားပီတာနှင့ကြလေးလေးယောကအြမေ လငကြပန်းနာသည် မနှင်းကြညတ်ို့တွေ့ဆုံကြသောအခါ။ပြင်းထနစြှာခုတမြောင်းလာသောမာမရထားနှစ်စင်းအရှိနပြှင်းပြင်းဝင်၍ထိပတ်ိုကဆြောင့မြိကြသညထြကပြှင်းထနစြှာပေါကကြှဲလောငကြွှမ်းကြ၏၊ကြီးမားဖေါင်းကားနပေါသညဆြိုသော မမနှင်းစောကပြတကြှီးမှာ။ခံစဈအနအထေားမှတပြားသားတိုးမလာနိုငရြှာခွေ၊ ပီတာကလည်း စီမံကိန်းနှင့မြှေးမှူ၍တသသလုပထြားသောသူ၏ကုလားအမှောကကြှီးဖြင့ြ မမနှင်းခံတပကြှီးအတွင်းအရှိနပြှင်းစွာထိုး ထိုးသှင်းနပေုံမှာ ချောင်းကြည့်န်မေိသော အောငသ်ူအဘို့ တုနလြှုပခြှောကခြှားစွာပင် ရငတ်ှပေူလောငန်ေ၏။ မမနှင်း ဆံပငတ်ှပြကေသွေည်၊ခေါင်း့ထိုးစိုကထြားသောပလပစြတဈဘီးမှာလှင့စြငပြှီးဆနပြုံးဘေးသို့ကြ၏၊ထမီမှာခါးမှပြလွေော၍ ဘေးသို့အစုလိုကပြုံနသည်ေ၊ကြီးမားအိပဲ့နသေောနို့ကြီးနှစ်လုံးမှာကြောကမြကဖြှယခြါရမ်းလကြြ။ ပီတာ၏မဲကြုတကြှုတလြကကြှီးထဲ့ဖြစ်ညှဈဆုတန်ယခြှင်းခံနရသေည်၊မမနှင်းအံကြိတထြား၏၊နှုတခြမ်းကိုပြတထြှကမြတတကြိုကထြားရင်း ပါးစပမြှ “တဟင်းဟင်း” ငှီး၏။မကြလြုံးလေးမွာတင်းတင်းပိတထြားရင်းတဈခကြတ်ဈခကြသ်ာပီတာကိုကြည့်န်ိုငသ်ည်၊မမှှေးထူထပစြှာပေါကန်သေောပီတာခွသလေုံးနှင့ရြငဘြတကြှီးများက ဖြူဖြေးသောမမနှင်း၏ဖြူဖြေးသောအဝတမြဲ့ခန်ဓာကိုယပြေါတ်ှငဖြိကပန်ပေုံမှာ ဝါဂွမ်းပုံကြီးပေါမြီးသှေးခဲကြီးတငထြားသညန်ှင့တ်ူလှပသည်ေ၊ကုလား လိုးပုံလိုးနည်းကပညာပါသည်၊အမောမခံ မမနှင်းဖီလငတ်ကန်မှန်ေးသိသညန်ှင့အြသာလေးတဝကမြွှကိုမစို့တပို့လေးလိုးသှင်းသည်၊မမနှင်းအားမလိုအားမရဖြစ်လာသည်၊ဖငကြှီးကိုတအားမှှောကကြှှကာအောကမြှ မရှကအြားတော့ပဲတအားကြီးကော့ဆောင့ဆြောင့လြာသည်၊ပါးစပမြှလည်း “အား အမလေး အင်း ဟင်းဟင်း အို အား” ဟူသော ခံစားရသည့အြကြောင်းခွင်းသင်ျကတမွေားကိုနှုတမြှတဖြဖြငှီးတွားလိုကသ်ည်၊လကန်ှဈဖကကြဖငခြုထိုငထြားသောဆနအြိတဒြေါင့စြှန်းနှစ်ဘကကြိုကစွကြစွပြါအောငဆြုပကြိုငရြင်းနောကပြှနထြောကထြားရာ။

အငှိမမြနပေဲခါရမ်းနလေတေေော့သည်။ “မမနှင်း အပေါကြလုပဗြွာ ကနွောမြောပြီး” ပီတာကမမနှင်းအားအပေါမြှတကခြှခိုင်းပြီးသူကဆနအြိတတ်ဈအိတကြိုကန့လြန့ဖြှတကြွောခင်း၍ပကလြကအြိပခြလွိုကြ၏၊ “ပြှတ်” ကနဲလီးကြီးထွကသ်ှားကတည်းက မမနှင်းမှာမရိုးမရှကြီးဖြစ်ကနွန်ခေဲ့လရော မီးလောငထြားသောသဈငုတတ်ိုကြီးမှာတုတခြိုငလြှသောအကြောများတောင့တ်င်းနသညေ့ြ ပီတာလီးကြီးကိုကြည့်ကြာမမနှင်းမှာငှင်းပယမြနတေော့ပဲ လီးကြီးပေါသ်ို့ ကားယားကြီးခွလိုကလြသည်ေ၊ “နင့ဟြာကလဲ မှင်းလီးကြီးကနွတောပဲ ပီတာရယ်” “မမနှင်းကလည်း အဲဒါကကြိုကလြို့လား ဟင်း ဟင်း” “ကုလားနောဟြင်း ဟို ဆပပြှာနဲ့နို့ဆီကိဈစတွသောပေါကကြှားကုနရြငန်င့ကြိုမုဒိမ်းမှုနဲ့စွဲမှာသိလား” “ပူမနစမြေးပါနဲ့ မမနှင်းရယခြငဗြွားလုပထြားတဲ့ဆပပြှာသောတ်တာနဲ့နို့ဆီတဈသတ်ေတာကိဈစကြုပကြလှဲပြီးဘယသ်ူမှ မသိပါဘူး ဒါဘဲနောြ တဈလတဈခါတော့ခံပေးရမယ် သိလား” “အမလေေးတော ကပြလြငလြုပဖြို့လည်းထားပါအုံး” မမနှင်းကလီးကိုကိုငပြှီး သူမစောကဖြုတအြာအာကြီးထဲသို့တေ့ပေးရင်း ငုံ့ကြည့်လြကြမြှပြောလိုကသ်ည်၊ “သှားစမ်းပါ ခငဗြွားယောကြွား တဈခွီထကမြပိုနိုငပြါဘူး” “အံမာ နငကြဘယန်ှဈခွီများလုပခြငွသ်ေးလို့လဲ” “တမောပေါ့ ဟဲ ဟဲ မမောမချင်ြး” “ဗှှတ် အ အာလာလား ထောငထြားတဲ့သဈငုတကြှီးဝငသ်ှားသလိုဘဲ နာလိုကတ်ာ” “မမနှင်းက ဗှုန်းကနဲ ထိုငခြလွိုကတ်ာကိုး ဖြေးဖြေးချင်ြးသှင်းရတယဗြွ တောတ်ောန်ာလား” “အီးဟီးကြဲများသှားသလားတောငမြသိဘူးဟာဒုကျခပဲ ဏျဍှူး ကြှတ် အင်းဟင်း စပလြိုကတ်ာဟယ်” “ကပြလြီးက အရင်းကြီးတယဗြွ ခငဗြွားအဆုံးအထိထိုငခြလွိုကတ်ော့ ကြဲသှားတာဖြစ်မှာပေါ့” “စိတည်ဈလိုကတ်ာ ဟင့ြ ဟင့ြ” “ဆောင့ြ ဖြေး ဖြေး ဆောင့ြ အိ အိ အ” “စိတည်ဈလိုကတ်ာ” ဟုပါးစပမြှပြောရင်း မမနှင်းဖငဖြှူဖြူကြီးကိုနောကသ်ို့ကော့ပင့ပြှီးလိုးခလွိုကပြှနသ်ည်၊ “ပြှတ် ဖြတ် စွိ” “အို့အိုး မမနှင်းက ကော့ဆောင့တ်ော့အရမ်းကောင်းပဲဗွာ” ပီတာစကားအဆုံး့ မမနှင်းသညအြဆကမြပြတကြှီးဆောင့လြိုးပေးနသညေကြို အောငသ်ူတွေ့နရေ၏၊အောငသ်ူမှာ အတောကြံခသေူပငဖြစ်သည်၊သူတပါးလုပသ်ညကြိုအမြဲကြည့်န်ရပြေီး တခါမွှမလုပဖြူးသေးသဖြင့ပြီတာနှင့မြမနှင်းတို့လိုးနပေုံမှာ အောငသ်ူ့အတွကရြငပြူလှိုကမြောစရာကြီးဖြစ်နရပေတေော့၏၊ပေါငကြှားအတွင်းဖြစ်ညှဈကိုင်၍ထိန်းခွုပထြားရသည်၊မကြာခဏသကပြှင်းခရွင်းတံထွေးများလဲမှိုခနွမေိလသည်ေ၊မမနှင်းဖငကြှီးမှောကကြှှလာလိုကြ မတတ်ောငန်သေောလီးမဲမဲကြီးက “စွတ်”ကနဲဝငပြှီးလမှှေးများကစောကပြတအြကြားထဲနဈဝငသ်ညအြထိဖိခကြပထြားကာ အနည်းငယဖြိကြိပန်ှဲ့သှင်းလိုကပြှနကြှှလိုကဖြှင့ပြညာပါပါကြီးလိုးပေးနသေော မမနှင်းအလိုးကိုလဲခံချင်လြာ၏၊သို့သောအြခွအနကမေပေး။ပီတာနှင့မြမနှင့တ်ို့ပထမအခွီအပြီး့ပငအြောငသ်ူဆိုငအြပြငသ်ိုပြနထြှကခြဲ့ရလသည်ေ၊မကြစြေ့ထဲဝင် ခစွသ်ောပြုံးရီ၏မကြန်ှာလေးကို၎င်းင်းင်း ကြီးမားဝင်းလကသ်ောတငပြါးကြီးများနှင့ကြစွလြစွတ်င်းမာနသေောနို့ကြီးများကို၎င်းင်းင်း။မှငယ်ောငလြာကာ ပြုံးရီအားလိုးရနဘြယသ်ို့ဖနရြမညကြိုအကြံထုတရြင်းအောငသ်ူပြနလြာခဲ့ရလသည်ေ၊အောြ ပြုံးရီတဈယောကမြကြခြုံးလှုပရြှားရှော့မည်၊။ “သူက တအားနမ်းတာဟ ငါလဲရှကရြှကန်ဲ့သူပေါငကြိုထုတာတော့ ဘယထြုမိလဲသိလားမိမာ”

“အင်း ပြောပါအုံး” “သူ့ဟာကြီးတဲ့တဲ့ ထုခမွိတာတော့” “ဟောတော့ ဒါကြောင့ြ ထိုငအြောန်တောကိုး” “ငါလဲ သူ့မကြန်ှာမကြည့်ရြဲတော့ဘူးဟယ် ဒီနေ့အထိသူ့ကိုဘယလြိုကြည့်ရြမှန်းတောငမြသိဘူး” “အေးလေ နငကြလဲ ထုစရာ ရှားလို့” “တမငထြုတာမှမဟုတတ်ာဟ သူက ငါ့နှုတခြမ်းတွကေိုစုပပြှီးဖီလငတ်ကလြာတာနမှောပေါ့သူ့ဟာကြီးက ထောငလြာတာ ဟီဟိ ထုမိတာတောငန်ဲသေး ဟင်းဟင်း” “သူ့ဟာကြီးက အတောကြှီးလား ဟင်” “သူ့ဟာကြီးကိုငကြှည့တ်ာမှမှုတပြဲ ဘယသ်ိမလဲဟ နငသ်ိချင်လြို့လား မိမာ” “အို နင့ဘြဲကို စာမလိပပြါဘူး ပြုံးရီရာစိတခြွ” “အေးပါ ငါကလဲ နငန်ဲ့ဖြစ်လဲခွင့လြှှတမြှာပါ ဟာဟ” “သှား ဘာတွလွေောကပြှောမှန်းမသိဘူး” တိုးတိုးကလေးများပြောနကြခွေင်းဖြစ်သည်၊အရောင်းကောငတ်ာ့ အောငသ်ူ ဒေးလီးရှိ(ပ်)ငှစောရင်းပစ်စည်းစာရင်းများ။လယဂြွာများသှင်းနသေောလြည်းနားကတခကြတ်ခကြြ။ကြားနမေိသလိုလို။နေောကသ်ို့လည်းလှည့မြကြည့်ရြဲ။မကြန်ှာပူနသည်ေ၊ဆိုငလြကကြနွပြဈစည်းများစာရင်းကောကရြင်းပြုံးရီနှင့အြမာတွတထြိုးနကြခွေင်းလည်းဖြစ်သည်၊ “မိမာ ရေ” အောငသ်ူအသံမှနန်ှင့ခြေါသ်ည်၊ “ဟေ ဟေ ဟာ” “လာပါအုံး ဒီနေ့ဥက့ဌအိမန်ငတ်ို့ပါငှသေားပို့လိုကဟြာ ကြောင်းနောကကြမွှာစိုးလို့” အောငသ်ူကငှအရေအတွေကစြာရှကန်ှင့င်ှထေုပကြိုအရောင်းစာပြဲပေါတ်ငပြှီးပြောသည်၊ “ဟှန်း ကြောင်းနောကကြမွှာစိုးတာလား ဆောန်ဲ့ခွိန်းထားတာနောကကြမွှာစိုးတာလားမှမသိ တာ” ပြုံးရီအောငသ်ူကြားအောငပြှောခွင်းဖြစ်သည်၊သို့သောအြောငသ်ူဘာမှပြနမြပြောတတ်၍လှည့မြကြည့်ခြှင်းဖြစ်သည်၊သူငါ့ကိုစကားပြောနပေါလား ဆိုသောအသိကြောင့ရြငထြဲနှေးကနဲခုနလြှိုကသ်ှားရသည်၊ “အောငသ်ူ နင့ကြို ပြောနတောကြားလား” မိမာကခွှနပြေးသည်၊အောငသ်ူလှည့မြကြည့်ြ၊ “ပြောပါစေ မိမာရယ် ငါက ကငွယ်ုံ မဟုတပြဲ” “ဘာ” ကငွယ်ုံ ဆိုသောအမညကြိုကြားလိုကသ်ောပြုံးရီကြားမလေးတဈကောငလြိုဟိန်းဟောကထြှကလြာသည်၊ “အစကရီးစားရှိမှန်းမသိခဲဘူးအခုတော့ဟင်းဟင်း ငါအတောတ်ုံးပါလားလို့ကိုယဖြါသာသိလာတယ်” “ဘာပြောတယ် အဈကို အစကရီးစားရှိမှန်းမသိဘူးဟုတလြား ဘယသ်ူကရီးစားရှိနတောလဲ ဟင် ကဲပြောစမ်းပါအုံး ဘယကြများကြားခဲ့တာတုန်း” ခါးလေးထောကြ အနားလာရပသ်ောပြုံးရီကိုမကြည့်ရြဲ။အမှနကြသူလုပဇြာတတ်ှခင်ေးနမေိခွင်းဖြစ်သည်၊ပြုံးရီတို့လမ်းထဲမှနှုတခြမ်းထောထြောြ။ကလနကြလားနှင့ခြါးကိုင်းကိုင်းဆေးဘဲပုံစံနှင့ဘြဲတဗှကပြေုံးရီကိုငယစြဉကြတည်းကြိပပျိုင်းခဲ့သညဆြိုလား။ဖြစ်ခဲ့သညဆြိုလား၊သညသ်တင်းကို ပီတာကသူ့အားမတိမကြ။စုံစမ်းပေးခဲ့သည်၊ဒါကိုသကကငွယ်ုံနှင့ပြှုံးရိကိုအတတစြှပစြှဲဖြစ်၏၊ “ကိုကငွယ်ုံကိုလဲပြောပါဗွာ။ကနွောမြသိလို့ပြဈမှားမိတာပါ” သူ့ဟနကြမင်းသားရှုံးမလောကအြောငကြှကြေဲပြနေ၏၊ “အဲဒါ အဲဒါ အို အသိဘူး အသိဘူး” မဟုတပြါဆိုသညကြိုအပြုံးရှင်းပြချင်ပြုံရသည်၊သို့သောဝြမ်းနည်းစိတလြှုပရြှားမှုနှင့စြကားများမဆကန်ိုငမြကြန်ှာကိုလကဝြါးနှင့အြုပ်၍ငိုခရွင်းပြေးထွကသ်ှား၏ “နငကြလဲ စွတပြှောတာပဲ အောငသ်ူ” “ငါကြားတာဘဲ မိမာ” “ကငွယ်ုံ ဆိုတာ ကြကခြှံအလုပသ်မားပါဟာ အလကား နငလြုပပြုံက ပြုံးရီ တောတ်ောရြှကြ မှာ” မိမာငှထေုတကြိုလှယအြိတလြေးထဲကောကထြည့သ်ည်၊မိမာကရှမ်းစိုလဲဝင်းသောမကြလြုံးအစုံဖြင့သ်ူ့ကိုကြည့်ြ၏၊

“တကယလြို့ ပြုံးရီကနင့ကြိုမခစွဖြူြးဆိုရင်” “ဟား လှယလြှယလြေး” “နငဘြာလုပမြလဲ ကဲ” “နင့ကြိုပဲ ခစွမြှာပေါ့ ဟား ဟား ဟား” “ကြည့်စြမ်း ကြည့်စြမ်း သနောကောင် ကဲ ကဲ” မိမာလကသ်ီးလေးမှာလမ်းတွငရြပတ်န့ကြာအောငသ်ူ၏ဖမ်းယူခွင်းကိုခံလိုကရြရှာသည်၊ “ဖယဟြယ် လှှတ် နငမြကောင်းဘူး” “အံမာ နငဘြဲငါ့ကိုလာစပြီးတော့” “သှား နငအြလကားကောင် ငါးရံ့နှစ်ကောငဖြမ်းတာ” ပြုံးရီမရှိတော့သညန်ောကကြာလကြာမှင့စြှာကမသိစိတမြွားအတွင်းကိန်းအောင်းနသေောအခစွဝြတမြှုံရနံ့လေးများကထုံသင်းလှိုငကြှှယလြာသည်၊ “ဟုတတ်ယ် နင့ကြိုပဲ ခစွတ်ော့မယ်” “ဟယ် အောငသ်ူကလဲ မတောပြါဘူး” “တောပြါတယ် လာလစွတေကြှည့ရြအောင်” “ဘာ ဘာ တွပြေောမှန်းမသိဘူး” “ခစွကြှည့ဘြို့ပြောတာပါ တောလြား မတောလြား” “ဟေ့အေး ဟေ့အေး လှှတပြါ ဆို” အောငသ်ူရငခြှငအြတွင်း့ရုန်းကနတ်ှန်းထိုးနရှောသောယုနသ်ူငယမြလေးမိမာခငဗြွာ ကောငတ်ာစားပြဲကိုကြောဖိကပပြှီး ပကလြကကြလေးအတွန်းခံလိုကရြသည်၊အောငသ်ူ အတုမှငတ်ော့ အတတသ်ငပြှီ ကာမအတတသ်ငကြွောင်းမတကပြဲ ကြှမ်းကငွန်လပြေေီး။ပါးလေးကိုနမ်း။နှုတခြမ်းလေးကိုစုပ် နှာခေါင်းချင်ြးမထိတထိလေးဖိပြတ်၊ “အာ အိုး ဘယလြိုလဲ အာ ဒုကျခပဲ ဟင်” မိမာ ဒါပဲငှီးတွားနိုငရြှာသည်၊အပိုစကားဆို၍မိမာနှုတမြှမထွကြ။ ပြုံးရီပြောတုံးက “သူ့ဟာကြီး” ဆိုသညကြိုလည်းနားထဲကြားယောငကြာရငခြုနမြောလှိုကန်သည်ေ၊သို့သောြ မိမာ အပေါစားအဖြစ်မခံနိုင်။စိတကြိုတင်းပြီးသူ့ကိုဆောင့ကြနသ်ည်၊ကဲမှတရြော။ “ဟာ အရမ်းပဲ ပုဆိုးကြှတသ်ှားပြီး” အောငသ်ူပုဆိုးက အောကမြှာစုပုံစပစြင်းသှားသည်၊မဲနကပြှယောင်းနသေောလမှှေးအုံကြီးကိုထင်းကနဲအရငတ်ှေ့ရ၏၊မိမာရငတ်ှေ တဇေောဘမ်းအလိမ်းခံရသလိုပူရှိန်းပြီးတဈကိုယလြုံးခွှေးတွပြေံတကလြာသည်၊သေးကြေးမာကစွသ်ောနို့နှစ်လုံးလေးက ဒိတကြနဲ ဒိတကြနဲ အရှိနပြှင်းပြင်းလှုပခြပန်သေောနှလုံးခပသ်ံကြောင့သ်ိသိသာသာလေး တုံကနဲ တုံကနဲဖြစ်နေ၏၊ သူ့လီးထိပကြှီးကမိုးပေါသ်ို့ပစ်မှတရြှာနသလေို တရမ်းရမ်းနှင့လြှုပရြမ်းနသည်ေ၊မိမာ အသကရြှူရပသ်ှားပလား ဟုပငကြိုယ့ဖြါသာထငမြိ၏၊ှှမွှအနီးကပတ်ှေ့ထိရသောယောကြွားတဈယောကယ်လိငအြင်ျဂါကို မိမာ မမှငဖြူး။မကြလြုံးလေးများပြူးကယွဝြိုင်းစကသ်ှားပြီးအောငသ်ူ့ရငဘြတကြို ချောကခြှားစွာတွန်းပြဈလိုကမြိလသည်ေ၊

အောငသ်ူနောကသ်ို့ခွကေားယားလကကြားယားလနသ်ှား၏၊ မိမာရသမွှအခွိနလြေးအတွင်း့ရှိသမွှခွနအြားဖြင့ဆြိုအပြငသ်ို့ဒရောသောပါးပြေးထွကခြဲ့မိသည်၊ပြုံးရီတဈယောကဆြိုငအြပြငသ်ို့ကမမ်းကတမ်းပြေးထွကသ်ှားသညကြို ကြမ်းယာဆိုမှကုလားမထွေးစိနမြှငလြိုကမြိ၏၊ယခုမိမာတဈယောကြ တဈဆအခွေောကခြံရသူလိုမကြလြုံးပြူး ချောကခြှားဟနန်ှင့ထြှကပြှေးလာပြနသ်ညကြိုတွေ့ရ၏၊အဲဒီနေ့ကအဖြစ်ကိုအောငသ်ူပြနတ်ှေးမိတိုင်းမိမိ တောတ်ောအြသုံးမကပြါလား ဟုဒေါသဖြစ်ရသည်၊ “ဟင်း ဟင်း ခုနမွေားပြနတ်ှေ့ချင်သ်ေးတယ်၊ အပြုံးနဲ့မိမာ” “မင်းအရငဖြိုကလြေ ဆောကြှီးက တမငလြာပေးတာကြ” ဆိုင် ညစောင့ဒြလဝမကြှီးဦးတုတမြှာအသကြ(၄၀)ခန့ဗြိုကရြှှဲရှှဲနှင့ြ သနမြာဖြတလြပသ်ူဖြစ်သည်၊နံနကမြိုးမလင်းမီ ခွဲတမ်းစာအုပမြွားကိုအပေါငခြံထားသောမှောငခြို ဒေါသ်ိန်းဆှမှော ဦးတုတ် မထိတထိပြောဆိုမှု။ကိုငတ်ှယမြှုများကြောင့ခြံချင်ကြှောင်းအရိပအြယောငမြွားပြခဲ့သည် ဟုဦးတုတကြဆိုသည်၊ထိုကြောင့အြောငသ်ူကယနေ့ညအခေါခြိုင်းပြီးဒေါသ်ိန်းဆှအေားဦးတုတဖြှုတခြိုင်းမည် ဟုကြံစညခြဲ့မိ၏၊ဒေါသ်ိန်းဆှမှောအသကြ(၃၅)နှစ်ခန့လြုံးကြီးပေါကလြှ။မောလြမှိုငသ်ူဖြစ်ပြီး ဖငကြှီးမှာလဲသားသမီးမရပဲလငသ်ဆေုံးခဲ့သဖြင့ဖြှိုမည့သ်ူမရှိပဲ ကြီးချင်တ်ိုင်းကြီးနေ၏၊အခွိုးကကြလွှပစွာကြီးထွားခွင်းမဟုတသ်ောလြည်းအိပဲ့ အိပဲ့ဖငကြှီးက လိုးချင်စြရာကောင်းလှသည်၊တဈခါတဈရံ အောငသ်ူကမကြန်ှာပေါကဆြိုးဆိုးနှင့ြ “မှောငခြိုစာအုပတ်ှေ သိမ်းပလိုကမြယန်ောြ” ဟုစွာကယွကြယွပြှောလိုကလြွှင် ဒေါသ်ိန်းဆှခမွောပြာနသည်ေ၊ “အောငသ်ူကလဲဟယ် အပေါကြိုအရငလြုပပြှီးမှတခွားစာအုပတ်ှလေုပပြါဟဲ့ ပြီးမှ နင့ကြိုငါလနနေကြှီးသုတဝြယကြွှေးမယ် သိလား” ဟုအောငသ်ူပုခုံးသားလေးကိုနို့ကြီးနှစ်လုံးဖြင့ပြှတခြါ ပြတခြါလဲပြောတတသ်ည်၊သို့သောအြတွေ့အကြုံမရှိသောအောငသ်ူကစိတမြရဲ ဦးတုတကြိုမှှောကပြေးခဲ့သည်၊ဦးတုတကြလည်းဒေါသ်ိန်းဆှေ ဆပပြှာ။နို့ဆီ။ဖယောင်းတိုငမြွားကိုဂုနန်ီအိတတ်ဈလုံးနှင့မြကုန်းမကြကြီးထည့သ်ှပန်ခွေိနမြွားတွငဖြငန်ားတွငကြပရြပ်၍လီးကြီးဖြင့မြကြာခဏထိုးထောကခြါစမ်းသပခြဲ့၏။ “လူကြီးနောြ ဟင်း တောတ်ောြ ထ” ဟုသမငလြညပြှနခြပတ်ိုးတိုးပြောတတသ်ညမြှအပပြူနာမတကခြဲ့၊ “ဒီည လာမလား မနကရြောင်းမဲ့ပစ်စည်းခွဲတမ်းတွအတွေကြ ခငဗြွားစာအုပကြိုညကတည်းကရေးပေးထားမယ်”

“တကယလြား ဦးတုတရြဲ့ ကမွလာရဲတယန်ောြ” “အောငသ်ူနဲကြုပန်ှဈယောကထြဲရှိမယ် လာဖြစ်အောငလြာပါ” သို့နှင့ဒြေါသ်ိန်းဆှေ သမဆိုင် အနောကြ ဆနအြိတတ်ှကြေားသို့သူမ၏အပေါငခြံစာအုပတ်ထပန်ှင့အြတူည(၈)နာရီခန့တ်ှငရြောကန်ပြေီးဖြစ်သည်၊ဦတုတကြအောငသ်ူ့ကိုတွန်းလှှတ်၏၊ “ခင် ခငဗြွား အရငဖြိုကဗြွာ ကြုပ် မရဲဘူး ဟီးဟီး” “မသာလေး ဒါကြောင့န်င် ငတင်တန်တော ကဲငါသှားမယ်” ဦးတုတဆြိုငန်ောကခြန်းသို့ဝငသ်ှားသည်၊အောငသ်ူဆနအြိတပြုံကြီးပေါသ်ို့ကုတတ်ကခြါ ဝမ်းလွားမှောကပြှီး အခွအနေကေိုလေ့လာအကဲခတသ်ည်၊(၆၀)အားမီးလုံးတဈလုံးက ဆန် အလညတ်ည့တ်ည့တ်ှငတ်ဈညလုံးထွန်းထားမှဲဖြစ်ရာမှင့ကြှင်းကကြညလြငန်ေ၏၊ “အလုပဖြစ်မယန်ောြ မသိန်း အဲ ဟဲ ဟဲ” “အို စာအုပတ်ဈအုပကြို ဘယလြောကဆြိုတာပြောပါ ရှင့အြတွကြ ကသွင့သ်လောကကြမွပေးမှာပေါ့” ဒေါသ်ိန်းဆှကေ ဦးတုတကြိုမကြည့်ပြဲ အသံအကတ်ကတ်ကဖြှင့ြ မတုံအောငထြိန်းပြောနမှန်ေးသိသာ၏၊ “ဟာ ကြုပတ်ို့က ငှလေိုချင်တ်ာမှမဟုတပြဲ ဟဲ ဟဲ” “ငှမလေိုချင်ဘြာလဲ ရှင်းရှင်းပြောနောြ ဟင်း” “ကြုပသ်ဘောမဟုတပြါဘူး ဆိုငတ်ာဝနခြံအောငသ်ူကခငဗြွားကိုစိတဝြငစြားနတော ဟဲဟဲ” ဦးတုတကြအောငသ်ူကိုတညကြှကလြုပလြိုကလြပြေီ။ “အလို ဘယမြလဲအောငသ်ူ ပါးကိုခအွုံးမယ်။ကမွမှေးရငကြမွသားလောကရြှိတာလေးက ဟင်း” “အလုပမြဖြစ်လဲ မတတန်ိုငဘြူးလေ ကြုပကြကြားလူပါ” “အင်း ဟင်း ရှငပြှဲစားပေါ့လေ ကဲပါ ဖြစ်တယ် လို့ပြောလိုကစြမ်းပါ။လာပစအေုံးမအလေိုးလေး” ဒေါသ်ိန်းဆှကဒေူးနှစ်လုံးကိုပေါအြောငထြမီဆှဲလှနလြိုကပြှီး။ပြင်၍ထိုငကြာ စိတဆြိုးမာနဆြိုးဟနဖြှင့ပြှော၏၊ “ဟဲ ဟဲ ကြုပကြိုလဲ စတနောထားပါနော” “အော ရှငကြပါ ဖြစ်ချင်တ်ယပြေါ့ ဟုတလြား” “ဟာ မသိန်းရယ် မင်းလောကလြှတာကြီးကိုမှမလုပခြငွြ အဲ မဖြစ်ချင်ဘြူးဆိုရငအြဲဒီကောငဟြာပန်းသနလေို့ပဲဖြစ်မှာပေါ့ ဟီးဟီး” “ဒါပဲနောြ ကမွကအရှကန်ဲ့လူလုပတ်ာ လူသိရှငကြှားဖြစ်ကုနရြင် ရှငတ်ို့ကိုထောငထြဲအရောကပျို့မှာ” “အသိန်းရယ် ကြုပတ်ို့ဘကကြပေါကကြှားလို့ကတော့ ခငဗြွား တကြှန်းအထိပို့ဗွာ ဟဲဟဲဟဲ” ဦးတုတလြွှငသ်ည် စကားအဆုံး့ ဒေါသ်ိန်းဆှဘေေးဂုနန်ီအိတပြုံကြီးပေါသ်ို့ ထိုငခြကြာ ပုခုံးကိုဖကသ်ည်၊ကနွလြကတ်ဘကကြ ဒူးထောငဖြငခြထွိုငထြားသော ဒေါသ်ိန်းဆှေ စောကဖြုတန်ရောဆီတည့တ်ည့အြပေါသ်ို့ထမီပေါမြှ ခပရြှရှ ပြတလြိုကသ်ည်၊ “လကကြလဲ သရမ်းလိုကတ်ာ” ဒေါသ်ိန်းဆှကေ ကတုံကရီကြီးပြော၍ ဦးတုတလြကကြိုဆှဲယူ ပြီးခါထုတခြါ မကြန်ှာလှဲှပြီး ပြငထြိုငသ်ည်၊ “အလုပစြ မယလြေ ကြယ် ဟဲဟဲ” “အို နစမြေးပါအုံး” ဒေါသ်ိန်းဆှေ မတညမြငှိမဖြစ်နဟနေရြှိသည်၊တံထွေးကိုမကြာခဏမှိုခွ ရင်းဦးတုတဘြေးမှခွဲပြီး ရှေ့ထိုင်၏၊ “ဒီ ဂုနန်ီအိတ် ပုံပေါမြှာ အိပပြါလားဟင်” ဦးတုတကြလည်း လသေံလေးဖြင့ြ ဒေါသ်ိန်းဆှကေိုပြတသ်တခြွော့မှူနသည်ေ ဒေါသ်ိန်း ဒေါသ်ိန်းအသားတွတေုံနသည်ေ၊ “ကမွပြောတယမှတထြားနောြ ဟင်း” “အေးပါ အသိန်းရယ် ဘယသ်ူမှမသိစရပေါဘူး” ဒေါသ်ိန်းဆှကေ ဦးတုတလြကကြှီးကိုဆှဲယူလှတပြှဈခါမောဟိုကတ်ုံရီစွာပြောလိုကြ၏၊

“ကြုပ် အရမ်းတောငန်ပြေီ အသိန်းရဲ့” “အို အဲဒါ ဘာလုပရြမှာလဲ တောကြ” အောငသ်ူမှာ မရိုးမရှကြီးဖြစ်လာသည်၊ဆနအြိတပြုံက (၁၂)လုံးထပ် အတန်းကြီးဖြစ်၍သာတောတ်ော့၏၊သို့မဟုတလြွှင် အောငသ်ူလှုပလြှုပရြှရှ လုပသ်ညန်ှင့ပြငပြှိုကနွိုငပြသည်ေ၊ “ကိုယ် မနနေိုငတ်ော့ဘူး အသိန်းရယ်” “ကြှတ် ဒုကျခပါပဲ ကမွလဲ ဘလိုပြောရမှန်းမသိဘူးရှင် ဟို ရှကန်တယ်ေ” အောငသ်ူရယခြငွစြိတကြိုမှိုသိပထြားရင်း ကြီးမားခိုငခြန့လြှသော သမဆိုငအြောကဆြင့မြွားမှာသူတို့နှစ်ဦး နရောရှေးရုံရှိသေး တကြှိကြှိ မှညန်ပြေီး။ “မင်းလဲ အလိုးခဲဘူးတာပဲကြယရြှကစြရာမှတလြို့ မင်းရှကရြင် ထမီလှနပြှီး မကြစြေ့သာမှိတန်ေ” “ဒုကျခပါပဲရှင် ကြ ကမွ တကယတ်မ်းကတွော့မခံရဲဘူး ဦတုတရြဲ့ ဟို အာ အဲလိုမလုပန်ဲ့” သှားပြီဒေါသ်ိန်းဆှစကေားမဆုံမီ ဦးတုတပြုခုံးနှစ်ဖကကြို ဖိတွန်းပြီးသူ့ကိုလုံးကြီးဖြင့ြ ဖိခကြာတကခြှလိုကလြသည်ေ၊ဦးတုတတ်ှန်းလိုကသ်ောအရှိနကြှောင့ဒြေါသ်ိန်းဆှေ ခွနှစ်ေဖကမြိုးပေါထြောငသ်ှားပြီး ထမီမှာလဲ ပေါငရြင်းအထိလှနပြှီးဖြစ်သှား၏၊အို အိုး ဒေါသ်ိန်းဆှေ စောကဖြုတကြှီးကိုအောငသ်ူကြည့်ကြာ အံ့ဉတုံလှုပသ်ှားရ၏၊အသားဖြူသောလြည်း စောကဖြုတန်ှုတခြမးထူထူအမ်းအမ်းကြီးများကခပည်ိုညိုဖြစ်နသည်ေ၊ဖါးဂုံညှင်းကြီးဒေါဖေါင်းနသကေဲ့သို့လည်းပြထကြှနေ၏၊ဒေါသ်ိန်းဆှကထေမီကိုလကအြစုံဖြင့ဆြီးစပအြထိတင်းဆှဲဖုံးကာ “တဟင်း ဟင်း” ဖြင့ည်ီးတွားစပြုသည်၊ဦးတုတကြလည်းပိုဆိုးကြီးကိုခေါင်းပေါမြှကြောြ၍ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်၊ “ဟာအား ဦးတုတရြယ် မနဲပါလားဗွာ” အောငသ်ူဆနအြိတပြုံပေါဝြမ်းလွားမှောကန်ရောမှတွန့သ်ှားရသည်၊ဒေါသ်ိန်းဆှကေ ဒဈတုံးတုံး လုံးလုံးကြီးအပဲသားနှင့ြ ကိုင်းခရမ်းသီးကြီးအလားနီရဲပြောငလြကန်သေောဦးတုတလြီးကြီးကို တခကြကြှည့ကြာ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကိုပူးကပ်၍ပါးစပအြတွင်းသို့စုသှင်းပြီးအားတငဟြနဖြှင့ြ မကြမြှောငကြှုတထြားရှာသည်၊

မီးလုံးရောငဖြှင့ဝြင်းလကန်သေောလီးထိပကြှီး ကဒေါသ်ိန်းဆှအေား ရငခြုနမြောပမ်း ချောကခြှားစပြနေသ်ည်၊ “ဝင် ဝငပြမလားဟင် ရှင့ဟြာကြီးက ဟို” “ကြာ လီးနဲ့စောကပြတမြတောဘြူးဆိုတာရှိမလားလို့” နှစ်ယောကလြုံးမောဟိုကသ်ံများနှင့စြကားပြောနကြခွေင်းဖြစ်သည်၊ချောင်းကြည့်န်သေောအောငသ်ူကိုယတ်ိုငလြည်းရငထြဲလှိုကြ၍ လှိုကြ၍မောကာအာခေါငတ်ှခွေောကသ်ှောလာ၏၊မကြာခဏတံထွေးမှိုခရွငတ်ောငန်သေောလီးကိုလဲ ဆနအြိတန်ှဈလုံးကြားသို့ထိုးပြီးဖငကြှီးရှစိ ရှစိဖြင့ြ မနနေိုငမြထိုငန်ိုငဖြစ်နရသေည်၊ “ပြှတ် ဖြတ် ပြှတ်” “အီး အ ဝင် သှားပြီးရှင် အရမ်းမဖိနဲ့လေ အို” ဒေါသ်ိန်းဆှေ လကမြွားကိုဦးတုတပြုခုံးနှစ်ဖကကြိုထိန်းကိုငရြင်း မကြစြေ့ကိုတင်းတင်းပိတထြားခါ လညပြင်းလေးစောင်းပြီး နှုတခြမ်းကိုလွှာဖြင့မြကြာခဏယကန်ေ၏၊ “ပြှတ် ပြှတ် စွတ် စွတ် ဖြတ် ပြှတ်” “ဟင်း အှန့ြ အ ဟင့ြ အင့ြ အင့ြ” ဦးတုတ် သူ့ဗိုကကြှီးတုံခါသှားသညအြထိ တအားဖိဆောင့ြ၍ လိုးသည်၊ဒေါသ်ိန်းဆှခွနှေဈေချောင်းကဆောင့ခြလွိုကတ်ိုင်း ကားကနဲ ကားကနဲ ဘေးသို့ပြဲ ပြဲ ထွကသ်ည်၊တကိုယလြုံးခေါင်းဘကသ်ို့တွန့တ်ှန့ပြှီး ဘီးပတထြားသောဆံပငမြွားပြကကြေုနသ်ည်၊ “ပြှတ် ပြှတ် စွတ် စွတ် ပြှတ်” “အ အ ဖြေး ဖြေးလုပစြမ်း အမဲသတတ်ာကနွတောပဲ ဟင်း” ဒေါသ်ိန်းဆှပေါးစပမြှပြောရင်းခေါင်းမှပြကသွှေားသောဘီးကိုဖြုတယ်ူပြီး ဆပပြှာသတ်ေတာအလှတပြေါသ်ို့ပစ်တငလြိုကသ်ည်၊ဦးတုတကြအဆောင့အြလိုးမပြတခြွေ၊ “ကော့ပေးလေ အသိန်းရဲ့” “မကော့တတဖြူး တကတဲ ဖါသယမြှတန်လေားမသိဘူး” ဦးတုတန်ှင့ဒြေါသ်ိန်းတို့မောဟိုကတ်ုံရီသောလသေံကြီးများဖြင့အြပြနအြလှနပြှောရင်းဆောင့လြိုးနကြလေရာ ဆနအြိတပြုံကြီးပေါမြှအောငသ်ူကငွခြွောင်းကြီးမှ သှေးတဒိတဒြိတတ်ိုးပြီး ဆီးကငွလြာသညအြထိခံစားနရလေသည်ေ၊ ဦးတုတန်ှင့ဒြေါသ်ိန်းတို့ကမူတဒင်ျဂအားဖြင့လြောကကြီးကိုမေ့လွော့ထားကာ အားပါးတရကြီးဆောင့လြိုးနကြလေသည်ေ၊ အမှနတ်ကယစြားသုံးသူများအတွကအြခစွမြွားလကလြီလကကြားခွဲတမ်းဖြင့ရြောင်းခပြေးနပေါပီ။