420 ဟနဝြင်းအောင် ။
ဟနဝြင်းအောငသ်ည် လူလိမတ်ယောကပြါ ။
ဖိုးတွမတ်ီးဟနဝြင်းအောင် လို့ လူသိများတယ် ။
ဖိုးတွမတ်ီး ဆိုတာက လိမလြညမြှုအတွကြ ပုဒမ် …ပြဈမှုဆိုငရြာ ဥပဒေ ပုဒမ် ၄၂၀ ကို ပြောချင်တ်ာ ။
ဆိုလိုတာက ဖိုးတွမတ်ီး လုပလြှန်းလို့ ခေါကြှတာ ။
ငယင်ယလြေးထဲက စောရနကျခတန်ဲ့ယှဉပြှီး မှေးဖြားလာခဲ့သလား မဆိုတတဘြူး ။ ဟနတ်င့ကြွောသ်ည်
ငယင်ယထြဲက လိမတ်တသ်ည် ။ ခိုးတတသ်ည် ။ သူများကို ဂွောကခြတွတသ်ည် ။ ကြောင်းသားအရှယထြဲက လိမသ်ည်။
ကြောင်းက အတန်းဖေါြ အချင်ြးချင်ြး လိမသ်ည် ။ ဆရာ..ဆရာမတွကေို လိမသ်ည် ။ ကြောင်းက ကြောင်းစောင့ြ ဒရဝမကြှီးကိုက အစ သူ လိမသ်ည် ။ ကြောင်းရှေ့မှာ လာရောင်းရဲ့ ဘယာကြောသ်ညကြုလားကိုလည်း သူလိမသ်ည် ။ ကြောင်းအိမသ်ာကို ဆေးတဲ့ ကုလားကိုလည်း လိမသ်ည် ။
ကြောင်းသှားတကပြမယေ့ြ စာကို စိတမြဝငစြား ။ မဟုတတ်ာ တခုခုကို လုပဖြို့ဘဲ အမြဲ တွေးနသည်ေ။လိမဖြို့ ညာဖို့ သူတပါး ပစ်စည်းကို မတရားနည်းနဲ့ ရယူပိုငဆြိုငဖြို့ဘဲ သူ စဉြးစားနသည်ေ ။ ဒါကြောင့ရြှဈတန်းကြ..ကိုးတန်းကြ..ဆယတ်န်းနှစ်ခါကပြှီး သူ ကြောင်း မနတေော့ဘူး ။ ကြောင်းဆကမြနပမေယေ့ြ
ကြောင်းနဲ့တော့ အဆကမြပြတ် ။ သူသည် တကျကသိုလကြွောင်းသား အယောငဆြောငပြှီး လိမတ်တလြို့ကြောင်းသား မဟုတပြမယေ့ြ တကျကသိုလထြဲ ရောကတ်တသ်ည် ။ တကျကသိုလမြှ တခုထဲ မဟုတ် ။ တကျကသိုလ် အမွိုးမွိုးထဲ သူ ရောကသ်ည် ။ ကြောင်းသားအစဈတွရေဲ့ ဟနပြန် အမူအရာတွကေိုလည်း သူ မှတသ်ားလေ့လာသည် ။ အတုခိုးသည် ။ တကျကသိုလကြွောင်းသား ဂိုကစြတိုင် ဖမ်းပြီး လိမသ်ည် ။ ငှပစ်ေစည်းတင် မက မိန်းကလေးတွရေဲ့ အခစွကြိုလည်း လိမည်ာပြီး ယူသည် ။
ဟနဝြင်းအောငသ်ည် လိမတ်တည်ာတတ် ခိုးတတ် သလို တဏှာလဲ ကြီးသည် ။ ငယင်ယလြေးထဲက သူ့လိငတ်နဆြာသည် တခွားရှယတ်ူ ကလေးတွလေို မဟုတဘြဲ ကြီးမားရှညလြွားနပြေီး လိငတ်နဆြာရဲ့ထိပမြှာလည်း ထငရြှားတဲ့ မှဲ့နီကြီး တလုံး ရှိနတောကြောင့ြ ရာဂအား ကြီးမဲ့ကောင်..မိန်းမအမှု ဝါသနာထုံ
မဲ့ကောငလြို့ သူ့ဘကြီးတယောကကြ ပြောဆို ဟောကိန်းထုတခြဲ့သည် ။
တကယဘြဲ ဟနဝြင်းအောငသ်ည် မိန်းမလိုကစြား ရှုပပြှသည်ေ ။ မိန်းမကောင်းများကို လိမည်ာပြီး ရအောင် ယူတတ် အိပတ်တသ်လို လမ်းပေါကြ လိမ့န်တေဲ့ ဂေါလြီမလေးများ..ကြေးစား မိန်းမပကြမြွား နဲ့လည်း ပြောပြါးသည် ။
ကောလိပ် နဲ့ တကျကသိုလတ်ှကေ မိန်းကလေးတွကလေည်း တကျကသိုလကြွောင်းထဲ အမြဲ တွေ့ရသော သူ့ကို ကြောင်းသားဘဲ ထငမြှတကြှပြီး သူ့အပြောကို ယုံကြပြီး ပြနခြစွကြှိုကခြဲ့တဲ့သူတွေ ရှိသည် ။ ခစွသ်ူမိန်းကလေးတွကေို သူ့စိတကြှိုကြ ပြောပြါးပြီး သူတို့ဆီက အကြောင်းအမွိုးမွိုးပြပြီး လိမစြားသည် ။
ဆေးကြောင်းသား ဟနဆြောငပြှီးလည်း နားကြပလြေး လကကြကိုငပြှီး ဆေးရုံတွကေို ဝငထြှကသ်ည် ။ ဟောကဆြာဂငွဆြိုပြီး လိမည်ာသည် ။ သူလိမန်ရတောကို သူ ကြနပေန်တော ။
တခါတလေ သူလိမတ်ာ သူ့အတွကြ အကြိုး မဖြစ်ထွန်းလှ ။ သူ့အကြောင်းသိသူတွကေ သူသည် ယဉယ်ဉလြေးနဲ့ ရူးနသေူ စိတ်တဇဝဒနောရှင် တယောကြ လို့ ပြောဖူးသည် ။
တဖြေးဖြေးနဲ့တော့ သူ့ပတဝြန်းကငွကြ လူတွကေ သူ့ကို လူလိမမြှန်း သိလာကြသလို မကြနပေသ်ူတွေ
က ရဲစခန်းကို တိုငကြှားကြတာကြောင့ြ သူသည် ရဲနဲ့ ညိသှားသည် ။ ရဲက သူ့ကို လူလိမမြှန်း သိသှားသည် ။ ရဲမှတတ်မ်းဝငသ်ှားသည် ။
ပထမပိုင်းမှာတော့ သူ့မိဘတွကေ နံမညအြပကြြ မခံဘဲ သူ့အစား လွှောပြေးတာတွကြေောင့ြ သူသည်
ကြောင်းမှာ ရပကြှကထြဲမှာ ဆှမွေိုးများ ကြားမှာ နံမညပြကြပြမယေ့ြ အမှုတွေ ဘာတွေ မဖြစ်ခဲ့ ။ ရဲအဖမ်း မခံခဲ့ရ ။ ထောငမြကခွဲ့ ။ ဒါပမယေ့ြ သူက ရပတ်န်းက ရပမြသှားဘူး ။ မလိမဘြဲနဲ့ မနနေိုငဘြူး ။ မိဘတွလည်ေး ကြာလာတော့ သူ့ကို စိတပြကြလြာကြသည် ။ သူ့ကို မကယတ်ော့ ။ သူ့ဖကကြ မနတေော့ ။
ရဲအဖမ်းခံရတဲ့အခွိန် နဲနဲ ခွငှေိမသ်ှားတယ် ထငကြှရပမယေ့ြ အခိုကအြတန့ြ ခဏတာဘဲ သူ ငှိမန်ပြေီး သူ့အကငွ့အြတိုင်း ပြနလြိမ် ပြနခြိုးတော့တာဘဲ ။
ဟနဝြင်းအောင် သည် လိမဖြို့ မကြောကဘြူး ။ လိမတ်ာပေါသ်ှားမှာ မိသှားမှာလည်း မကြောကဘြူး ။ ပေါတ်ငဘြဲ ။ မကြန်ှာသသည်ေ ။ မကြန်ှာပြောငသ်ည် ။ လိမပြှီးရတဲ့ငှတေို့ ပစ်စည်းတို့က သူ့ဆီ မမှဲဘူး ။ သူကလည်း စားသောကြ သုံးဖြုန်းပစ်ခဲ့သည် ။ ငယင်ယလြေးထဲက အိမကြ လူကြီးတွကေို လိမသ်ည် ။ အမွိုးတွကေို လိမသ်ည် ။ ပစ်စည်းတွကေို ခိုးရောင်းစားသည် ။ ငယင်ယလြေးနဲ့ ခိုးရာပါပစ်စည်း ဘယမြှာ ရောင်းရမလဲ သူသိသည် ။
အသကြ၁၈နှစ် အရှယမြှာထဲက မိန်းမရှုပတ်ဲ့ ကိဈစနဲ့ ဟနဝြင်းအောင် ဓါးထိုးခံရသည် ။ ဘယသ်ှားသှား
အမှုပြတေဲ့ ဟနဝြင်းအောငသ်ည် တနေ့မှာ ရနကြုနမြှို့ထဲကို ဘတစြကားနဲ့ သှားရင်း လူကြပလြှတဲ့ဘတစြကား ပေါမြှာ မိန်းမတယောကကြို မကြစြိကသွည် ။ မိန်းမက တငကြောင်းကောင်းနဲ့မို့ ဟနဝြင်းအောင် ဒီမိန်းမ အနားကို တိုးကပသ်ှားသည် ။ ဒီမိန်းမက သူ့ထကြ အသကြ အများကြီး ကြီးသည် ။ သုံးဆယခြန့အြရှယ် ဖြစ်သည် ။ အသားဖြေးဖြေး နို့ကြီးကြီး တငပြါးကြီးတွေ ထယဝြါသည် ။ တရုတကြပြားမ ဖြစ်သည် ။ ဟနဝြင်းအောင် တိုးကပလြာတာကိုလည်း ဒီမိန်းမက
သိသည် ။ ဟနဝြင်းအောငသ်ည် လူကြပတ်ာကို အခွင့ကြောင်းယူပြီး ဒီမိန်းမရဲ့ ဖငကြားကားကြီးတွကေိုအနောကကြနေ အပီအပြင် ထောကသ်ည် ။ ဖငကြှီးတွကေ ထောကလြို့ ကောင်းလှသည် ။ ဟနဝြင်းအောင် က မိန်းမတွကေို ဘတစြကားပေါမြှာ ထောကန်ကမွေို့ သိနတောက ဒီမိန်းမသည် ထမိန်
တထပထြဲ ဝတထြားသည် ။ အတွင်းခံပငတ်ီ ခံဝတမြထားဘူး ။
သူ့မာတောငန်တေဲ့ ဒုတကြှီးက မိန်းမရဲ့ ဖငတ်ုန်းတွကြေားတဲ့တဲ့ကို ထောကထြားသည် ။ ဘတစြကား
မောင်းတဲ့သူက ဘရိတကြို ဆောင့ဆြောင့န်င်းလိုကတ်ဲ့အခါ မတတ်ပရြပလြိုကပြါလာတဲ့ ပါဆငဂြွာတွသည်ေ ယိမ်းထိုးကုနသ်ည် ။ သူ့ဒုတကြှီးကလည်း ရှေ့က ဖငအြိအိကြီးတွကြေားထဲကို ပစ်ပစ်ဆောင့န်သည်ေ ။
ရှေ့က မိန်းမ ဖတွကြနဲ လှည့ကြှည့သ်ည် ။ သို့သောြ စိတဆြိုး မကြနပေပြုံ မပြဘူး ။ ဒီတော့ သူ စိတ်
အား တကသ်ှားသည် ။ သူ့ကို လုပခြှင့ပြှုသလို ခံစားလိုကရြပြီး ဟနဝြင်းအောင် ပိုကဲလာသည် ။ နောကကြလဲ ထောကြ ထမိနစြ ကြားနေ ရှေ့ဖကကြိုလည်း သူ့လကန်ဲ့ စမ်းလိုကသ်ည် ။
“ အို..ကဲလိုကတ်ာ..ကောငလြေး….”
လသေံလေးနဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကတ်ာ သူ ကြားလိုကသ်ည် ။ ဟနဝြင်းအောငလြို မကြောကတ်တ်
မကြန်ှာပြောငတ်ဲ့ကောငမြို့သာ ဒီလိုတွေ လုပရြဲတာ ။ တခွို့ ထကတ်ဲ့ စွာတဲ့ မိန်းမတွနေဲ့သာ တိုးမိရင်
လူကြားအောင် အောဟြဈနိုငသ်ည် ။ ပါးကိုလည်း ဖြောင်းကနဲ ပိတရြိုကန်ိုငသ်ည် ။ အခု မိန်းမကတော့
အဖုတကြို စမ်းကာ ပြတကြှည့တ်ာတောင် ငှိမန်သည်ေ ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူ ဒီမမကြီးကို ဖြုတခြငွြ ဖြုတရြနိုငသ်ည် လို့ ဟနဝြင်းအောင် တွကဆြမိသှားသည် ။
ပိုရဲတင်းလာပြီး စောကပြတကြို ပီပီပြငပြှင် ကိုငတ်ှယလြိုကသ်ည် ။ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားတွကေို ကိုင်
မိပြီး သူ့ဒုတကြို ဖိဖိညှောင့လြိုကတ်ော့ သူ ပြီးခါနီးတောင် ဖြစ်သှားရသည် ။ ရှေ့က မမကြီးလည်း သူ
လုပတ်ာကိုငတ်ာတွကြေောင့ြ စိတတ်ှေ ထကြှနမှော အမှနဘြဲ လို့ သူ တွကဆြနသည်ေ ။
“ မှတတ်ိုငပြါတယ် …”
စောကြှီးရဲ့ အသံတွကေ တုနန်သလေိုဘဲ ။
မှတတ်ိုငမြှာ ဆင်းသှားတော့ ဟနဝြင်းအောင် အနောကကြနေ လိုကဆြင်းသည် ။ သူ့ဒုတကြ ပုဆိုးကြား
က ငေါငေါကြီး ထိုးထောငထြှကန်လေို့ လှယအြိတန်ဲ့ ကာထားရသည် ။ ဟနဝြင်းအောငသ်ည် အရင် အ
တွှကြေုံတွေ ရှိခဲ့ဘူးလို့ ဘတဈြကား စီးရင် လှယအြိတ် အမြဲပါသည် ။ မှူးကြှနမှော ဖြစ်တဲ့ သူ့ဒုတကြို
ကာဘာ လုပဖြို့ …။
ဖငတ်ုန်းတွေ နိမ့လြိုကမြှင့လြိုကြ တဆတဆြတ် တုနခြါလိုကန်ဲ့ စောကြှီး ရှေ့ကနေ တလှမ်းချင်ြး လှမ်း
လွှောကန်သည်ေ ။
“ မမ….မမ….ခဏ….ခဏလေး …. ”
ဟနဝြင်းအောငကြ ဘေးချင်ြးယှဉမြိအောင် လွှောကရြင်း စောကြှီးကို စကားစပြောလိုကသ်ည် ။
“ ဘာလဲ…မင်း ကားပေါမြှာ စောကြားရတာ အားမရသေးဘူးလား …ဘာထပ် လုပခြငွသ်ေးလို့လဲ..”
“ ဟာ..အမရယ်…စောကြားတာ မဟုတပြါဘူးဗွာ….”
“ ဘာ မဟုတရြမှာလဲ..ဟှန်း..အတင်းလိုကထြောကပြှီး …နောကပြီး…မပြောလိုကခြငွပြါဘူး..လကကြလည်း သရမ်းသေးတယ် ..”
“ ဆောရီးပါ..မမရယ်…မမက ဟိုလေ..ကိုယလြုံးက အရမ်းလှ..အဲ..အရမ်းတောင့တ်င်းတော့ မတောတ်ဆ ထိမိရာက မနနေိုငတ်ော့ဘဲ…”
“ တောပြါကြာ..နားရှကပြါတယ် …ကဲ..ကဲ…မင်းလမ်းမင်းသှား…ငါလည်း လုပစြရာတွေ ရှိသေးတယ် ..”
“ မမ…မမက ဒီလမ်းထဲမှာ နတောလားဟင် ..”
“ အင်း..ဘာလဲ..ဘာလုပခြငွလြို့လဲ…”
“ မမကို ခငမြငခြငွတ်ာပါ…မမ နံမည် ဘယလြိုခေါလြဲဟင် …ကနွော့န်ံမညကြ ဟနဝြင်းအောင် ပါ ..”
“ ဟှန်း..ဉာဏခြညွြးဘဲ..မင်း အကြောင်း မသိရင် ခကမြယ်…လိုကမြိတဆြကြ..ပြီးတော့…”
“ မမ နံမညလြေး …”
“ ငါ့နံမညကြ အေးအေးပြင့ြ….ကဲ..ဘာသိခကြသ်ေးလဲ….”
“ မမ က အိမထြောငန်ဲ့လားဟင်….”
“ အင်း…ဟုတတ်ယ်…လငရြှိတယ်….ကဲ..မောငမြင်းကြီးသားလေး….ဒါဘဲလား..ငါ သှားတော့မယ်…”
“ အိမပြှနမြှာလားဟင်…မမ….မမယောကြြား အိမမြှာ ရှိလား …”
“ အမလေးတောြ…စပစြုလိုကတ်ာ..ငါ့လင် အိမမြှာ ရှိလား ဘာလို့ သိချင်န်ရတောလဲ…”
“ အောြ..ကနွောလြေ….အိမ်….အိမသ်ာ…အိမသ်ာ တကခြငွလြို့..ခဏ လိုကခြဲ့ပြီး အိမသ်ာ တကလြို့ရမ
လား…မမ….”
“ အမလေး….မင်းမလဲ..အမွိုးမွိုးဘဲ..ငါ့လငကြ အိမမြှာ ရှိမနဘေူး …သူနဲ့ ငါ စကားများလို့ ငါ သူ့ကို
အိမပြေါကြ မောင်းခထွားတာ တလကြောလြောကြ ရှိနပြေီ …. ”
ဟနဝြင်းအောင် ထိပကြနဲ ဝမ်းသာသှားသည် ။ ဝမ်းသာလုံး ဆို့သှားသည် ဟု ဆိုလွှင် ပို မှနကြနလြိမ့ြ
မည် ။
“ ဒါဆို ခဏ လိုကခြဲ့မယန်ောြ….”
“ ဟင်း….ကဲ..ကဲ..လိုကခြဲ့…”
ဟနဝြင်းအောငသ်ည် လငန်ဲ့ ခဏ ကြဲနတေဲ့ စောကြှီးသည် ဆာနပေုံရသညလြို့ ခန့မြှန်းလိုကသ်ည် ။
သူ့ဒုတန်ဲ့ ထောကတ်ာကို မငှင်းပယခြဲ့ဘဲ ငှိမခြံနတောမှ မကြလြုံးတွကေို စုံမှိတလြို့ ။ အဖုတကြို စမ်း
တော့လည်း မရုန်းဖယ်..မငှင်းဆနဘြူး ။ ဒါဆို အိမလြိုကသ်ှားပြီး ထပကြှံရင် ဝါးရနိုငတ်ယ် လို့ တထဈခွ
တွကလြိုကသ်ည် ။
လမ်းအဆုံးက အစွနဆြုံး အိမကြလေးကို ရောကတ်ော့ အေးအေးပြင့ကြ အိမတ်ံခါးကို သော့နဲ့ ဖြင့သ်ည် ။
“ ကဲ..အိမသ်ာ သှားတကပြတေော့..ကိုယတ်ောလြေး ..”
အနောကဖြေးဖကကြို လကန်ဲ့ ညှှနပြှပြီး ပြောလိုကသ်ည် ။ ဟနဝြင်းအောငလြည်း အိမသ်ာဆီကို ဝငသ်ှားလိုကပြှီး သေးပေါကသ်ည် ။ စိတတ်ှကေ တထောင်းထောင်းနဲ့ ထကြှ သောင်းကနွြးနသည်ေ ။
အေးအေးပြင့ကြှီးကို မရရအောင် တကဆြောမြည် လို့ သူ စိတပျိုငဖြှတလြိုကသ်ည် ။
အိမရြှေ့ကို သူ ပြနထြှကခြဲ့တော့ ကြားထဲမှာ ရှိနတေဲ့ အခန်းလေးထဲက အသံသဲ့သဲ့ ကြားလိုကလြို့သူ
ကြည့်လြိုကတ်ော့ အေးအေးပြင့ြ အကြ ႌဲလဲနတော ။ အပြငဝြတခြဲ့တဲ့ အကြ ႌကို ခွှတပြှီး အိမန်ရင်ေး
အကြ ႌ အနှမ်းလေးကို ကောကယ်ူ ဝတဆြငန်တော ..။
သူကြည့်န်တော မှငသ်ှားတော့ အေးအေးပြင့ကြ ရငဘြတကြို လကန်ဲ့ ကာလိုကသ်ည် ။
“ ဟေ့..မင်း အိမသ်ာတကပြှီးရငလြဲ သှားတော့လကြော..ဘာလာကြည့်န်တောလဲ..”
“ မမ က လှလို့….မမ အရမ်းလှတာဘဲ….”
“ အို..လာမှှောကမြနနေဲ့..ဒါမွိုးတွေ ရိုးနပြေီ …မင်းလေးရဲ့ အကြံကို မသိဘူးများ မှတန်လေား ..”
သူ အေးအေးပြင့ြ အနားကို တိုးကပသ်ှားသည် ။
“ ဘာအကြံလဲ မမရဲ့…ဟောဒီ အကြံလား…” လို့ ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောလိုကရြင်း အေးအေးပြင့ကြို ဖကသ်ိုင်းလိုကပြါသည် ။
“ အို..လှှတလြှှတ်..မင်း..မင်း..ကဲလိုကတ်ာ….”
“ မမရယ်…မမကို ကားပေါမြှာထဲက အရမ်း ကြိုကန်တော..သိလား….”
အေးအေးပြင့ရြဲ့ မကြန်ှာနဲ့ လညပြင်းတွကေို နမ်းရှုံ့ရင်း လကကြလဲ ဖငကြှီးတွကေို ကိုငသ်ည် ။
“ ဟိတ်…နှာဘူးလေး …ဘာတွေ လုပန်တောလဲလို့..လှှတစြမ်းကြာ….”
“ ဟင့အြင်း..မလှှတဘြူး..မမနဲ့ အိပမြယ်….”
“ ဟယ်..ကြည့်စြမ်း…ကဲလိုကတ်ဲ့ကောငလြေး…”
ဟနဝြင်းအောငကြ အေးအေးပြင့ကြို ကုတငဆြီကို ဆှဲဖကြ ခေါဆြောငသ်ှားလိုကသ်ည် ။
“ ဟိတ်..မင်း လုပရြပတ်ှကေ လှယလြှခညွလြား..ခုဘဲသိ..ခုဘဲ ကုတငပြေါတ်ကြ…မင်း…မင်း..ငါ့ကို အထင်
သေးတာလားဟင်…”
“ မသေးပါဘူး….မမရယ်..မမကို အရမ်း ကြိုကသ်ှားလို့ပါ…”
အေးအေးပြင့ရြဲ့ နှုတခြမ်းထူထူပြဲပြဲတွကေို ငုံ စုတန်မ်းလိုကသ်ည် ။ စောကြှီး အစဘဲ နဲနဲ ရုန်းဖယခြငွြ
ပမယေ့ြ ခဏကြာတော့ ငှိမသ်ကသ်ှားပြီး သူစုတတ်ာကို ခံရုံတင် မကဘဲ သူ့ကိုပါ ပြနတ်ုန့ပြှန် စုတ်
လာသည် ။
သူ့လကတ်ှကေ ဖငတ်ောင့တ်ောင့ကြှီးတွကေို ဆုပန်ယ် ပြတသ်ပန်သည်ေ ။
နှုတခြမ်းချင်ြး အခွာ စောကြှီးက ..“ ဟူး…မင်းလေးက တောတ်ောြ နမ်းတတတ်ာဘဲ…အမလေး…ဖငကြိုလည်း စိတတ်ိုင်းကကြို နယန်တောပါဘဲလား….ကောငလြေး ..မင်း ငါ့
ဖငတ်ှကေို ကြိုကလြား …”
“ ဟား..ကြိုကတ်ာပေါ့..မမရယ်…မမ ဖငတ်ုန်းတွကေ တကယ် တောင့တ်ာဘဲ…ခါးသေးသေး ဖငကြှီးကြီး
နဲ့ မမ ကို မှငတ်ော့ စိတမြထိန်းနိုငဘြဲ ထောကမြိတာပေါ့ ..ဒီမှာကြည့်လြေ..ကနွော့ဒြုတကြ တအားတောငန်ပြေီ….”
“ ဟယ်….”
သူက ပုဆိုးကို ဖြခွှတေပြှလိုကလြို့ အေးအေးပြင့ြ မကြလြုံး အဝိုင်းသားနဲ့ လန့သ်ှားသည် ။
“ ဒါကြောင့ြ ထငတ်ော့ ထငသ်ားဘဲ …”
“ ဘာကိုလဲ…”
“ မင်း ထောကန်တေုံးက မင်းဟာကြီးက တောတ်ော့ကြို ကြီးပါတယ် လို့…”
“ ရော့..ကိုငလြေ..ဒါ..မမအတွကဘြဲ…”
“ အို့..မင်းနောျ …”
အေးအေးပြင့ြ မကြစြောင်းလေးထိုးပြီး ပြောလိုကပြမယေ့ြ သူကမ်းပေးနဲ့ သူ့ဒုတကြှီးကိုတော့ မတွန်း
ဖယပြဈပါ ။ မိမိရရ ဆုပကြိုငထြားသည် ။
“ တုတလြိုကတ်ာဟယ်…..ဟူး….မလှယဘြူး …”
“ ဘာမလှယတ်ာလဲဟင်..မမ…”
“ မင်းလိုဟာကြီးနဲ့ ကြုံရရင် ပြောပါတယ်…”
“ ဘာလို့…”
အေးအေးပြင့ြ တခစ်ခစ် နဲ့ ရယသ်ည် ။
“ သိဘူး …”
ဟနဝြင်းအောင် အိုကပြေီ ဆိုတာ သိတာနဲ့ အေးအေးပြင့ြ အဝတတ်ှကေို ခွှတတ်ော့တာဘဲ ။
“ တောတ်ော့ကြို ကဲတဲ့ ငကဲလေး….”
သူ့ဒုတကြို ပယပြယန်ုယန်ယ် ဆုပကြစားရင်း မကြစြောင်းလေး ထိုးကာ ပြောလိုကတ်ဲ့ အေးအေးပြင့ကြို
“ မမ စုတပြေးပါလားဟင်…” လို့ သူ နှစ်ကိုယကြှားလေး ပြောလိုကသ်ည် ။
“ ကဲလာပြီကြာ….ကုတငပြေါရြောကြ..တုံးလုံးခွှတ်..အခု လီးကိုပါ စုတခြိုင်းနပြေီ …. အမလေးလေး…”
“ လုပပြါ..မမရယ်…စုတပြေးပါ…”
“ အိုကြာ..လုပစြရာ ရှိတာ လုပ်..လီးတော့ မစုတခြိုင်းနဲ့…”
ဟနဝြင်းအောင် ပုလှေ မှုတခြိုင်းဖို့ အတင်း မကြိုးစားတော့ဘဲ အေးအေးပြင့ကြို ပေါငဖြှဲကားက တကလြုပဖြို့ နရော ယူလိုကတ်ော့သည် ။ နို့ထွားထွား ကော့ကော့..ခါးသေးသေး တငကြားကားနဲ့ အေးအေးပြင့ရြဲ့ပေါငတ်နဖြှူဖြူတွေ ကြားက စောကပြတမြို့မို့ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည် ။ အရညတ်ှေ စိုပြီး ရောငလြကန်တေဲ့အကြဲကြောင်း နီညိုညိုကြီးက နှုတခြမ်းသာထူထူကြီးတွနေဲ့ ပြူးထွကန်တေဲ့ စောကစြိနဲ့ မှငလြိုကတ်ာနဲ့ သူ့စိတတ်ှေ ကို ထကြှသထကြ ထကြှသှားစသည်ေ ။
“ ဟိတ်..ဘာကြည့်န်တောလဲကြာ…”
“ လှလို့ပါ မမရဲ့..”
“ အမလေး..စောကပြတမြွား လှရတယလြို့ကြယ် ..နှာဘူးလေး …”
ဟနဝြင်းအောင် အေးအေးပြင့ရြဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို ကိုငသ်ည် ။ နှုတခြမ်းသားထူထူတွကေို စမ်းသည် ။
ပြတသ်ည် ။ အကြဲကြောင်းကို သူ့လကခြွောင်းတွနေဲ့ လိုင်းဆှဲသည် ။ စောကရြညတ်ှေ တအား စိုရှှဲ
နတောကို စမ်းကိုငမြိရလို့ အေးအေးပြင့ြ လည်း ခံချင်န်ပြေီဆိုတာ သူသိသည် ။
လငန်ဲ့ ကြဲနလေို့ လိုလားနတောဘဲ ဖြစ်မည် ။
“ဟေ့..ဘာတွေ လွှောကလြုပန်တောလဲကြာ..ဟင့ဟြင့ြ..ဒို့ ဖီးတကလြာပြီ….”
ဟနဝြင်းအောငကြ တဟဲဟဲ ရယလြိုကပြှီးသူ့ဒုတကြှီးကို အေးအေးပြင့ရြဲ့ စောကဖြုတကြှီးမှာ တေ့လိုကသ်ည် ။ သို့ပမယေ့ြ ထိုးမသှင်းသေးဘဲ နို့ကြီးတလုံးကို ကိုငည်ှဈ ကစား..နောကန်ို့ကြီးတလုံး
က နို့သီးခေါင်း နီညိုညိုလေးကို စို့တယ် ။
သူ့ရဲ့ ဖြားဖကတ်ောြ ထိပဖြူးကြီးက အေးအေးပြင့ရြဲ့ ပစ်စည်း အပေါကဝြမှာ ထိလိုကြ ကြာလိုကန်ဲ့ ရှိနတယ်ေ ။ ထိုးမသှင်းသေးလို့ အေးအေးပြင့ြ အနရေ ခကန်တယ်ေ ။ ဆာပြီဆိုရင် စားလိုကရြမှ ..။
အခုဟာက အပေါကဝြရောကမြှ မဆိုငတ်ာတွေ လွှောကလြုပန်တယ်ေ ။ အခွိနဆြှဲထားတယ် ။ ဘာလဲ
ကောငလြေး ..။
“ ဟေ့..လုပမြှာဖြင့ြ လုပတ်ော့ကြာ..နို့ကိုဘဲ ရနရြှာနတေော့မှာလား ..”
စောကပြတကြ ယားလှပြီမို့ ထုတပြှောရတော့တာဘဲ ။ ဟနဝြင်းအောငကြ ဒီတော့မှ နို့စို့တာကို ရပြ
လိုကပြှီး စောကဖြုတကြှီးထဲကို သူ့ဒုတကြှီး ထိုးနှစ် ဖိသှင်းလိုကပြါတော့သည် ။
“ ဗစြျ…ဗစြျ..အင်း….အ…..အား……”
“ အိုး..ဖြေးဖြေး..မင်းဟာကြီးက အရမ်းကြီးတယ်…”
အေးအေးပြင့ကြ မကြစြောင်းလေးထိုးကာ ပြောလိုကပြမယေ့ြ ဟနဝြင်းအောငကြ ဂရုမစိုကြ ။ စိုရှှဲအိနတေဲ့
အေးအေးပြင့ြ စောကဖြုတကြှီးကို တဇိဇိနဲ့ ဖိထည့ပြါတော့သည် ။
“ အင်း..အင်း…အား…..အိုးအိုး….အို့အို့အို့…” ဆိုတဲ့ အေးအေးပြင့ရြဲ့ အောသ်ံညည်းသံတွနေဲ့ တဖပဖြပြ
အသံတွေ အိမကြလေးထဲမှာ ဆူညံသှားသည် ။
ဆာလောငန်တေဲ့ လငန်ဲ့ ကြဲနတေဲ့ အေးအေးပြင့ကြို ဘတဈြကားပေါြ ထောကရြင်းနဲ့ မမွှောလြင့ဘြဲတကဆြောခြှင့ရြလိုကလြို့ ဟနဝြင်းအောင် အားရပါးရ လိုးဆောင့န်ပသေည်ေ ။ အေးအေးပြင့မြှာလည်းလငဖြစ်သူ ချောကစြောင်း( ခေါြ ) မိုးလှငကြို အိမပြေါကြ မောင်းမခခွငထြဲက တကကြကြကြြ ရနဖြစ်နခေဲ့တာကြောင့ြ လိငဆြကဆြံမှု မရှိခဲ့ဘူး ဆိုတော့ယောကြြားလီးနဲ့ ပြတလြပန်ခေဲ့ရတာ ကြာပြီ။ ဟနဝြင်းအောငကြ ရုပရြည် သနားကမားနဲ့ သန့ပြှန့တ်ဲ့ အားကောင်းမောင်းသန် ကောငလြေး
လဲ ဖြစ် ဘတစြကားပေါမြှာ သူ့ဒုတအြကြီးစားကြီးနဲ့ ဖိဖိညှောင့ထြောကြ စောကပြတကြိုလည်း ကိုငတ်ှယကြလိပေးခဲ့တော့ အိမကြို ခေါလြာခဲ့ပြီး သူလိုးတာကို ငှင်းဆနန်ိုငစြှမ်း မရှိဘဲ ခံမိလသည်ေ ။
သညကြောငလြေးသည် လီးကြီးရုံ သကသ်ကြ မဟုတဘြဲ လိုးလည်းလိုးတတ်..အားပါပါနဲ့လည်း ဆောင့တ်တ်..ကြာကြာလဲ ထိန်းထားနိုငတ်ဲ့ ကောငလြေး မို့ အေးအေးပြင့ြ ကြိုကသ်ှားရသည် ။ သူမ ပြီးအောငပြှင်းပြင်းနဲ့ စိပစြိပလြေး ဆောင့လြိုးပေးနိုငတ်ဲ့ ဒီကောငလြေးကို နောငကြိုလည်း ဒါမွိုး အလိုးကောင်းတွေ
ထပ် လိုးပဖေို့ ခွိန်းဆိုလိုကရြတဲ့ အထိ ကြိုကသ်ှားခဲ့သည် ။
သို့သောြ သူတို့နှစ်ယောကလြုံး မသိလိုကတ်ာက အေးအေးပြင့ရြဲ့ လင် ချောကစြောင်း( ခေါြ ) မိုးလှငသ်ည် လမ်းထိပကြ လဖကရြညဆြိုငမြှာ ရှိနတယ်ေ ဆိုတာကိုပါဘဲ ။ သူ့မယား အေးအေးပြင့ြ က ကောငလြေးတယောကန်ဲ့ လမ်းထဲ ခွိ ုးကြေ့ ဝငသ်ှားကထဲက ချောကစြောင်း မှငလြိုကသ်ည် ။ သုံးနာရီလောကြ
ကြာပြီးတဲ့အခါ သညကြောငလြေး ကုတခြှောင်းချောင်းနဲ့ ပြနထြှကသ်ှားသည် ။
အေးအေးပြင့တ်ယောကြ ဒီကောငလြေးနဲ့ လိုးကြမှာ သချောသည် ။ ဒီကောငမ် တောတ်ောြ တဏှာကြီး
တဲ့ ကောငမ်..ဖလေိုးမ…ကိုယမြကေိုယလြိုးမ….။ ချောကစြောင်း ဆဲရေးတိုင်းထွာနသည်ေ ။ အချောင် လာလိုးတဲ့ မအလေိုးကိုလည်း နှိပရြမည် လို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည် ။
ဟနဝြင်းအောငသ်ည် အေးအေးပြင့ကြို သုံးခွီ ကောင်းကောင်း လိုးလိုကပြှီးနောကြ အေးအေးပြင့ကြ မနကဖြနကြရွင် လာခဲ့မလားလို့ ခေါတ်ဲ့အခါ ဝမ်းပန်းတသာနဲ့ လာခဲ့မယ် လို့ ပြနပြှောလိုကသ်ည် ။
ဖငကြှီးထောငကြုန်းပေးတဲ့ အေးအေးပြင့ကြို ဟနဝြင်းအောင် စိတကြှိုကြ လိုးပစ်ခဲ့တာတွေ အပြနလြမ်းမှာ သူ မှငယ်ောငမြိနရင်ေး မနကဖြနကြရွင် ခွိန်းထားတဲ့ အခွိန် ပြနလြာပြီး ထပလြိုးဖို့ စဉြးစားနသည်ေ။
သုံးခွီတောင် လိုးခဲ့လို့ ဘတစြကားပေါမြှာ မိန်းကလေးတွေ များတာတောင် သူ လိုကမြထောကန်ိုငတ်ော့ဘူး ။
နောကတ်နေ့ ဟနဝြင်းအောင် အေးအေးပြင့ြ အိမကြို ပြနလြာပြီး အေးအေးပြင့န်ဲ့ တွေ့သည် ။ အေးအေးပြင့ကြ ဒီနေ့တော့ သူ့ကို ကုတငပြေါြ ပကလြကြ အိပခြိုင်းပြီး သူ့ဒုတကြို ကောင်းကောင်း စုတပြေးသည် ။ အေးအေးပြင့သ်ည် ပုလှမှေုတ် အရမ်းကြှမ်းတာကြောင့ြ ဟနဝြင်းအောင် မထိန်းနိုငဘြဲ
သုတထြှကသ်ှားခဲ့သည် ။ အေးအေးပြင့ရြဲ့ ပါးစပထြဲကို သူ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကမြိသည် ။
အေးအေးပြင့လြည်း သုတရြညတ်ှကေို တကြတကြှတ် မှိုခပြဈလိုကသ်ည် ။ “ ကောင်းလား..” လို့ မေး
လိုကသ်ည် ။ ဟနဝြင်းအောငလြည်း “ အရမ်းကောင်းတာဘဲ မမ..” လို့ ဖြရင်ေး “ မမကိုရော ဘာဂွာကိုငပြေးချင်တ်ယ်….” လို့ ပြောလိုကသ်ောအခါ အေးအေးပြင့ကြ “ အို..မလုပန်ဲ့..မလုပန်ဲ့….” လို့
ငှင်းဆနသ်ည် ။ သို့ပမယေ့ြ ဟနဝြင်းအောငကြ အတင်းဘဲ ထမိနကြို လှနတ်ငပြှီး အရညတ်ှေ စိုရှှဲနတေဲ့ စောကပြတကြှီးကို ကုန်းကာ မှုတပြေးလိုကတ်ော့ အေးအေးပြင့ြ သဘောကသွှားပြီး ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ မကြန်ှာအပေါကြို တကခြှထိုငကြာ သူမစောကပြတန်ဲ့ ဟနဝြင်းအောင် မကြန်ှာကို ဖိကာ ဖိကာ ပြတပြါလတေော့သည် ။ ဟနဝြင်းအောငကြလည်း အောကကြ လွာကို အစွမ်းကုန် ထုတပြှီး အေးအေးပြင့ြ စောကပြတကြို ပြနယ်ကသ်ည် ..။ လွာနဲ့ ထိုးသည် ။
စိတတ်ိုင်းကြ လိုးကြပြီးနောကြ ဟနဝြင်းအောင် ပြနသ်ည် ။ လမ်းထိပလြည်း ရောကရြော သူ့ဆီကို လူနှစ်ယောကြ လွှောကလြာတာကို တွေ့လိုကရြပြီး…“ ဟိတ် …ကောင်….ခွေးမသား ..ကြာကူလီ…သပတေေော့..” လို့ အောသ်ံနဲ့အတူ လွှောကလြာတဲ့ လူနှစ်ယောကကြ ဘေးတဖကတ်ခကြကြနေ သူ့
ဆီကို ခဉွြးကပလြာကြသည် ။
အခွအနေေ မဟနတ်ာကို သတိထားမိပြီ ။ သူ လဈဖို့ လုပပြမယေ့ြ ဒီလူနှစ်ယောကကြ သူ့ကို ခွုပကြိုငပြှီးဓါးတွနေဲ့ ဝိုင်းထိုးကြသည် ။ လကန်ဲ့ တွန်းဖယရြုန်းကနပြမယေ့ြ သူ့ဘိုကထြဲကို ဓါးတွေ
ထိုးမိသည် ။ သူ့ဘိုကသ်ူလကန်ဲ့ဖိပြီး ထွကပြှေးသည် ။ ရပကြှကထြဲက လူတွကေ ဆေးရုံကို ပို့ပေးကြသည် ။ ကံအားလွှောစြှာ ဟနဝြင်းအောင် မသဘေူး ။ သညလြို ခံရတာလည်း နောငတ်ာ မရဘူး ။ သင်ျခန်းစာ မရဘူး ။ နောကထြပ် မိန်းမတွကေို ထပထြပပြှီး ကြံစညပြှနတ်ာဘဲ ..။
ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ မိဘတွေ ဖြစ်သော ဦးထွန်းအောငန်ဲ့ ဒေါခြငခြငဝြင်းတို့သည် ဟနဝြင်းအောင် သည် ငယင်ယလြေးထဲက အခု ဆယ့ရြှဈနှစ် ရောကလြာသည် အထိ အမွိုးမွိုး ှ၈ိုလမြှှေ ဒုကျခပေးခဲ့တာကြောင့ြ ဟနဝြင်းအောငကြို ဘယလြို လုပရြမလဲ မသိကြ ။ အိမမြှာလည်း ပစ်စည်းတွေ ကို ခိုးလှန်းလို့ အံဆှဲတွေ ဘီဒိုတွေ အခန်းတွကေို သော့ခတကြှရသလို အလဈလည်း မပေးရဲဘူး ။
လိမလြှန်းလို့လည်း မကြန်ှာပကြြ အရှကရြရတာ များနပြေီ ။ လွှောပြေးရတာတွလည်ေး များနပြေီ ။
ဟနဝြင်းအောငသ်ည် ရှှငှေေ အဖိုးတနပြဈစည်း ခိုးလို့ မရရင် ရတဲ့ ထမိန် လုံခညွကြ အစ ခိုး ရောင်းသည် ။ စားပစ်သောကပြဈ ဆေးရှူပစ်သည် ။ ဆယတ်န်း မအောငပြမယေ့ြ သူ့ကိုယသ်ူ ကောလိပ် တကျကသိုလကြွောင်းသား ဆိုပြီး အမြဲ ပြောလေ့ရှိသည် ။ တကျကသိုလကြွောင်းသား ဂိုကဖြမ်းထားပြီး တကျကသိုလတ်ှထေဲက စားသောကဆြိုင် လဖကရြညဆြိုငတ်ှမှော ထိုငထြိုငန်တတ်ေ သည် ။ သညလြို
လုပန်လေို့လည်း သူ့အတွကြ အကြိုးထူးသည် ။
စုမိစံဆိုတဲ့ မိန်းကလေး တယောကြ နဲ့သူ ညိသည် ။ စုမိစံနဲ့ ခစွသ်ူ ဖြစ်သှားသည် ။
စုမိစံသည် ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ပိနပြိနသ်ှယသ်ှယန်ဲ့ ကိုရီးယားမလေး လိုလို ဂပြနမြလေး လိုလို ဒီဇိုင်းနဲ့ ကောငမြလေးပါ ..။
စုမိစံက သူ့ကို ကြောင်းသားဘဲ ထငသ်ည် ။ သူကလည်း ပိပိရိရိ လိမတ်တသ်ည် ။ အတန်းပြီးသှားလို့ ကြောင်းခန်းထဲက ထွကလြာကြတဲ့ ကြောင်းသားတွထေဲ ဟနဝြင်းအောင် ပါတာကို စုမိစံ ခဏ ခဏ တွေ့ဖူးသည် ။ စုမိစံသည် ဥပတိရုပကြောင်းတဲ့ အနအထေိုင် သန့ပြှန့တ်ဲ့ ဟနဝြငိးအောငကြို အထငကြှီးသည် ။
ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ အဖကလေည်း အစိုးရ ဝနထြမ်း ရာထူးရှိသူ တယောကြ ဆိုတော့ မွိုးရိုးကောင်း အဆင့အြတန်းနဲ့ နသေူ မိသားစုက ဆိုပြီး ဟနဝြင်းအောငကြို လကခြံတာ ဖြစ်သည် ။
စုမိစံရဲ့ မိဘတွကေ ငှကြေေးခမွြးသာ အဆငပြှတေော့ စုမိစံသည် အဝတအြစား အဖိုးတနတ်ှေ ဝတစြားနိုငသ်လို ငှလည်ေး သုံးနိုငသ်ည် ။ ဟနဝြင်းအောငသ်ည် စုမိစံကို လူလည်းရမည်..ပစ်စည်းငှကြေေးလည်း ရမည် ဆိုပြီး ကြံစညတ်ာ ဖြစ်သည် ။ စုမိစံကတော့ မသိရှာ ။ ဟနဝြင်းအောငသ်ည် ခစွသ်ူဖြစ်ပြီး တလ အကြာမှာဘဲ စုမိစံကို သူ့သူငယခြငွြး တယောကရြဲ့
တိုကခြန်းကို ခေါသ်ှားသည် ။
ဒီတိုကခြန်းသည် သူ့သူငယခြငွြး ဇောမြင်းထိုကရြဲ့ တိုကခြန်း မဟုတဘြူး ။ ဇောမြင်းထိုကသ်ည် ကြူ ရှငတ်ခုမှာ စာရေး အလုပကြို လုပသ်ည် ။ ဒီတိုကခြန်းသည် ကြူရှငကြွောင်းခန်းသာ ဖြစ်သည် ။ ညနပေိုင်း ကြူရှငကြွောင်း ပြီးစီးသှားတဲ့ အခွိနမြှာ ဇောမြင်းထိုကကြ ကြောင်းခန်း နဲ့ ဆရာ နားနခန်ေးလေးကို သန့ရြှင်းရေး လုပရြသည် ။ လှည်းကငွြး ရှင်းလင်းရသည် ။ င်ျဒလို လုပဖြို့ အတွကြ ဇောမြင်းထိုကကြို ကြူရှငဆြရာက တိုကခြန်းသော့ ပေးထားသည် ။
ဇောမြင်းထိုကသ်ည် ဆင်းရဲနှမ်းပါးတဲ့ မိဘတွနေဲ့ မှို့စွန် ရပကြှကလြေး တခုမှာ နသေူ ဖြစ်သည် ။ ကြူရှင် စာရေး အလုပ် လုပပြှီး ကြောင်းတကန်သေူ ဖြစ်သည် ။ ဟနဝြင်းအောင် နဲ့ ဇောမြင်းထိုကသ်ည်
တနင်ျဂတွေ မနကတ်ိုင်း ရှှတေိဂုနဘြုရား ရငပြှင် သန့ရြှင်းရေး လုပအြားပေးတဲ့နရောမှာ ဆုံသည် ။ ဟနဝြင်းအောငသ်ည် သူ့ရဲ့ ပစ်မှတတ်ှကေို နရောတကာမှာ ရှာတတသ်ည် ။ လုပအြားလာပေးတဲ့
မိန်းကလေးတွေ ထဲမှာလည်း သူ ကပလြို့ ရနိုငမြယ့သ်ူတွကေို ရှာဖြဖေို့ လုပရြင်းနဲ့ ရိုးသား သဘောကောင်းတဲ့ ဇောမြင်းထိုကန်ဲ့ ခငမြငသ်ှားကြတာ ဖြစ်သည် ။ ဇောမြင်းထိုကကြ သူ့အကြောင်းတွေ
ပြောပြခဲ့လို့ သူ့ကြူရှငကြွောင်းသည် ညနပေိုင်းမှာ ပြီးဆုံးပြီး ဘယသ်ူမှ မလာတော့ကြောင်းကို ဟနဝြင်းအောင် သိသှားခဲ့ပြီး ဇောမြင်းထိုကကြို အစားကြှေး လကဆြောငပြေးပြီး စည်းရုံးခဲ့သည် ။
စုမိစံကို ဇောမြင်းထိုကရြဲ့ ကြူရှငကြွောင်းကို သူ ခေါသ်ှားသည် ။
ဇောမြင်းထိုကြ ဆီက သော့ရထားတာကြောင်ံ ဟနဝြင်းအောင် စုမိစံကို ခေါသ်ှားတဲ့ အခွိနမြှာ ဘယသ်ူမှ ရှိမနဘေူး ။ ဆရာ နားနတေဲ့ အတွင်းခန်းလေးထဲမှာ စုမိစံနဲ့ ထိုငကြှသည် ။ တိတဆြိတန်ပြေီး တိုကခြန်းကြီး တခုလုံး သူတို့ နှစ်ယောကဘြဲ ရှိနခွင်ေးက စုမိစံကို စိတတ်ှေ လှုပရြှားစသည်ေ ။ ဟနဝြင်းအောငသ်ည် လိမည်ာနကလွေူ ဖြစ်တာကြောင့ြ မှငသ်သည်ေ ။ ဟနကြောင်းသည် ။ ရိုးသား
ဖြူစငတ်ဲ့ ပုံစံ ဖမ်းထားသည် ။ စုမိစံကို အရမ်းကို မှတန်ိုး ခစွခြငတ်ဲ့ ပုံစံလည်း ဖမ်းထားသည် ။
မိန်းမပေါင်းများစွာကို သူ ကြုံဖူး လုပဖြူးခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွကြေောင့ြ မိန်းမတယောကကြို ဘယလြို နှူးနှပရြမလဲ ကိုငတ်ှယရြမလဲ သူ ကြှမ်းနပြေီ ။ ဘယလြိုကိုငရြင် ဘယလြို စိတတ်ှေ ထကြှလာမညကြို သူ သိနပြေီ ဆိုတော့ စုမိစံကို မထိတထိလေးတွေ ကိုငတ်ှယ် ပြတသ်ပတ်ာတွေ နမ်းတာတွေ လုပတ်ော့ စုမိစံသည် အတွေ့အကြုံကလည်း မရှိဘူးတဲ့ အပျိုဖနွြးမလေး တယောကြ
မို့ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ အနမ်းတွေ အကိုငအြတွယ် အပြတအြသပတ်ှကေို သာယာမိသှားသည် ။ သူ့ကို တကယ် ခစွတ်ဲ့ ခစွသ်ူဆိုပြီး ခစွသ်ူရဲ့ အလိုကို လိုကလြွော တဲ့အနနေဲ့ ခစွသ်ူ နမ်းတာတွေ ကိုင်
တာတွကေို မတားဆီး..မကန့ကြှကြ ။ ကြညဖြှူစွာနဲ့ လကခြံသည် ။
ဆရာ နားနတေဲ့ အခန်းလေးထဲက ကုတငလြေးပေါမြှာ စုမိစံရဲ့ အကြ ႌလေးကိုရော ဘရာစီယာလေးကိုရော ဟနဝြင်းအောင် ခွှတခြှာသည် ။
“ ရှကတ်ယ် ကိုအောငရြယ် ….”
စုမိစံရဲ့ မကြန်ှာလေး နီရဲတွတန်သည်ေ ။ အသားက ဖြူဆှတလြှန်းနလေို့ ဖြစ်မည် ။ နို့လှလှတင်းကော့ကော့လေးတွကေို ဖြဖြလေး ပြတပြေးနတော ..။
“ အို…ကိုအောငရြယ်..စုမိ ရငထြဲမှာ တမွိ ုးကြီး ဖြစ်လာတယကြှာ..တောတ်ော့ကြှာ..တောလြိုကကြှရအောင် ….” လို့ စုမိစံက ဟနဝြင်းအောငကြို တောင်းပနသ်ည် ။ သို့ပမယေ့ြ စားနကြေ ကြောငပြါး
ဟနဝြင်းအောငကြ မရပဘြူး ။ နို့သီးခေါင်း နီနီလေးတွကေို သူ့နှုတခြမ်းကြီးတွနေဲ့ ဖြဖြလေး နမ်းနသည်ေ ။ တခကြတ်ခကြြ လွာထိပန်ဲ့ တို့ထိသည် ။ ထိုးသည် ။ ယကသ်ည် ။
“ ဟင့ဟြင့ြ..ကိုအောင်….ကိုအောင် သိပတ်တတ်ာဘဲကြာ…စုမိကို သူဆှတတတ်ယ်…..”
စုမိစံ မကြလြုံးလေးတွေ စုံမှိတထြားပြီး ဟနဝြင်းအောငကြို ကစွကြစွပြါအောင် ဖကထြားရင်း သူမနိူ့တွကေို ကလိပေးနတောတွကေို ခံယူနသည်ေ ။ ဟနဝြင်းအောင် တဖြေးဖြေးနဲ့ စုမိစံရဲ့ နို့တွကေို စို့ပေး
လာသလို သူ့လကတ်ဖကကြလည်း စုမိစံရဲ့ ဖငတ်ှကေို ပြတသ်ပန်သည်ေ ။တခုပြီး တခု နယကြွူးလာတာကို စုမိစံ သတိမပြုမိ ။ နို့တွကေို တဖကပြှီး တဖကြ စို့ရင်း စုမိစံရဲ့ လွော့ရည်းနပြေီ ဖြစ်တဲ့
ထမိနစြလေးကို ဖြခလွေိုကသ်ည် ။
“ ဟိတ်..ကိုအောင်..ဘာလုပတ်ာလဲကြယ် …..”
စုမိစံ က လကန်ဲ့ လှမ်းဆှဲလိုကပြမယေ့ြ မမှီလိုကြ ။ ထမိနလြေး ပြကြှတေသ်ှားသည် ။
“ ရှကပြါတယဆြိုကြာ..ကိုအောင် လူဆိုး….ကဲလှန်းတယ် ….”
ပေါငတ်နဖြှူဖြူဖြေးဖြေးတွကေို ဟနဝြင်းအောင် ပြတန်သည်ေ ။
“ စုမိ….လှဲအိပလြိုကြ …”
ဟနဝြင်းအောင် ခိုင်းစတောကို စုမိစံ ဘာလို့ နားထောငပြှီး လုပမြိသလဲ မသိဘူး ။ ကုတငလြေးပေါမြှာ ပကလြကကြလေး ဖြစ်နပြေီ ။ထမိနကြလည်း ကြှတန်ပြေီ ။ ပငတ်ီဖြူဖြူလေးရဲ့ အလညဂြှဆုံနရောလေးသည် စိုစိုရှှဲနသည်ေ ။ စုမိစံ စိတတ်ှေ တအား ထကြှနသည်ေ ။ သဘာဝစိတ် ထကြှမှုကြောင့ြ ပေါငကြှား မိန်းမကိုယ် အဖုတလြေးလဲ ဖေါင်းကြှပြီး ယားယံလှန်းနသည်ေ ။
နို့သီးလေးတွကေို ဟနဝြင်းအောင် အစို့ မပကြဘြဲ ပငတ်ီပေါကြနပြေီး ပေါငဂြှကြားမို့ဖေါင်းဖေါင်း အဖုတလြေးကို ပြတပြေးနသည်ေ ။ စိုမိစံသည် အရညတ်ှေ ထွကပြှီးရင်း ထွကန်သည်ေ ။ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ လကခြွောင်းတွကေ အကြဲကြောင်းကို လိုင်းဆှဲပေးနကြသေည် ။
“ ကိုအောင်..တောကြှစို့ကြာ..လှနကြုနပြှီ ထငတ်ယ်…..”
စုမိစံက တုနရြီတဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောလိုကသ်ည် ။ တကယတ်မ်းကတွော့ စုမိစံ သူလုပန်တောတွကေို မရပလြိုကစြချင်ေဘြူး ။ စိတထြဲမှာ မလုပသ်င့မြှန်း သိပမယေ့ြ ှင်းလည်း မှင်းဆနန်ိုငဘြူး ။
ဒါကို ဟနဝြင်းအောငကြလည်း သိသည် ။
“ စုမိ ကိုအောင့ကြို ခစွတ်ယ် မဟုတလြား…..”
“ အင်း..ခစွတ်ယ်..ကိုအောင်..ဒါ..ဒါပမယေ့ြ…..”
“ ကိုအောငကြလည်း စုမိကို အရမ်းခစွတ်ယ်…ဘာလိုသေးလဲ စုမိ…ကိုအောငန်ဲ့ စုမိကြားမှာ အခစွဘြဲ ရှိတယ်….”
“ ခစွတ်ယ်..ကိုအောင်….ခုလိုတွေ လုပဖြို့..ကောင်းပါ့မလား..သိပ် လှနန်လေား မသိဘူး……”
စုမိစံ ပြောနတေဲ့ အခွိနမြှာဘဲ ပငတ်ီဘောင်းဘီအဖြူလေးသည် ဟနဝြင်းအောင် ဆှဲခွှတလြိုကလြို့ ကြှတထြှကသ်ှားပြီ ။
“ ဟာ…..”
အမှှေးလေးတွေ ပါးပါးကြဲကြဲ ပေါကန်တေဲ့ အင်ျဂါစပလြေးကို ဟနဝြင်းအောင် တွေ့လိုကရြသည် ။
စိနတေဲ့ အကြဲကြောင်း နှုတခြမ်းသားနီနီလေးတွေ က လှလှန်းနသည်ေ ။
စုမိစံရဲ့ လကတ်ဖကကြ ပေါငကြှားနရောကို ရောကသ်ှားသည် ။ သူမ ပငတ်ီကတော့ အဲဒီနရောမှာ မရှိတော့ဘူး ။ သူမ စမ်းမိလိုကတ်ာက ပူပူနှေးနှေး လိငတ်နဆြာချောင်းကြီး ဖြစ်နသည်ေ ။ သူမ
လကကြလေးကို ပြနရြုတသ်ိမ်းဖို့ ကြိုးစားလိုကပြမယေ့ြ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ လကကြ သူမလကကြလေးကို အုပကြိုငထြားလိုကပြှီး အတနခြွောင်းကြီးပေါကြို ပြနပျို့ပေးလိုကသ်ည် ။
“ အကြီးကြီးဘဲ….”
စုမိစံ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကသ်ည် ။
“ ကိုငထြား..ဆုပပြေး…ပြတပြေး..ဒါ စုမိရဲ့ ဟာကြီး…”
စုမိစံ သူ့စကားကို နားထောငမြိပြနသ်ည် ။ သူ့အတနကြှီးကို စုမိစံ သူခိုင်းသလိုဘဲ ဆုပန်ယလြိုကြ ပြတသ်ပလြိုကြ လုပန်မေိသည် ။ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံ ပါ ။ စုမိစံ တခါဘူးမှ ယောကြြားလိငခြွောင်းကို ကိုငဖြို့ နနသေောသာ မှငတ်ောင် မမှငဘြူးခဲ့ ။ အခုလည်း မကြလြုံး စုံမှိတပြှီး ကိုငတ်ှယန်တော ဖြစ်သည် ။ စိတထြဲမှာတော့ တွေ့လည်း တွေ့ဖူးချင်လြာသည် ။
မကြလြုံးတွကေို ဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည် ။ ဟယတ်ော့..နီညိုညို လိငတ်နကြှီးရဲ့ ထိပဖြူးကြီးက ပြဲလနန်သည်ေ ။ အမှှေးဖြားဖြားကြားက ဒုံးပြံကြီးတချောင်းလို မာကြောမတတ်ောငန်တေဲ့ တနဆြာချောင်း
ကြီးသည် အကြောကြီးတွေ ထောငထြနသည်ေ ။ ထိပကြ အပေါကလြေးက အရညကြှညတ်ှေ စိမ့ထြှကြ စီးကနွသည်ေ ။
အရင်းနှီးဆုံး သူငယခြငွြး တိုးတိုး ပြောပြောပြတာတွကေို ဖတွကြနဲ သတိရလိုကသ်ည် ။ တိုးတိုးက ဘဲတွေ များသည် ။ တောတ်ောြ များခဲ့သည် ။ မွိုးစုံ ကြုံဘူးသည် ။ စုမိစံကို သူ့အတွေ့အကြုံတွေ ပြောပြဖူးသည် ။ ခဏခဏ ပြောပြသည် ။ တိုးတိုးက သူ့ဘဲတွကေို စုတပြေးခဲ့တာတွကေို ပြောပြဖူးသည် ။ စုမိစံကို မှနမြာအပြာစာအုပတ်အုပလြည်း ပေးဖတခြဲ့သည် ။ စုမိစံ
အခုတော့ လကတ်ှေ့ တွေ့နရပြေီ ။ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ လိငတ်န် ပူပူနှေးနှေးကြီးကို လကထြဲမှာ ဆုပကြိုငထြားမိရကြာကီး ဖြစ်နပြေီ ။ သူ..သူ..ကိုအောင်..စုမိကို သူ့ဟာကြီးကိုများ စုတခြိုင်းနအေုံးမှာလား…။
ဟနဝြင်းအောငကြ စုမိစံကို သူ့ပစ်စည်းကြီးကို မစုတခြိုင်းသေးပါ ။ ဟနဝြင်းအောင် စုတလြိုကတ်ာက စုမိစံရဲ့ အင်ျဂါစပကြ အစိလေးကိုပါဘဲ…။
“ အိုး……………………ကိုအောင်…..အိ…..ဟင့ဟြင့ြ………………”
စုမိစံ ခါးလေးကော့တကပြှီး တကိုယလြုံး တဆတဆြတခြါအောင် တုနန်ရသေည် ။ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ လွာထိပခြွှနခြွှနကြ စုမိစံရဲ့ အစိလေးကို တွန်းထိုးနသည်ေ ။ အရညတ်ှကေ ရမ်းကို စိမ့ထြှကန်သည်ေ ။
“ အာ..အာ..အာ….အာ….ကို…ကို…ကို……ကိုအောင် ……အို….အို….အို ………..”
ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ လွာပြားကြီးက အောကဖြကကြနေ အထကကြို ယကယ်ကတ်ငန်သည်ေ ။ စုမိစံ တုနခြါနသည်ေ ။ တိုးတိုး ပြောပြတဲ့ ဘာဂွာ မှုတခြံရတာ အရမ်း ကောင်းလှန်းတယ် ဆိုတာကို အခု
စုမိစံကိုယတ်ိုင် ကြုံနရလေို့ ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါကန်ရပြေီ ။
စုမိစံရဲ့စောကဖြုတ် နှုတခြမ်းသား နှစ်ဖကကြို သူ့လကန်ဲ့ ဆှဲဖြဲပြီး သူ့လွာကြီးကို အတွင်းထိ ထိုးထိုးမှှပေေးနတော…။
သူ ကလိတာတွကြေောင့ြ စုမိစံ သူ့အတနခြွောင်း တုတတ်ုတကြှီးကို စုမိစံရဲ့ စောကပြတထြဲကို ထိုးသှင်းစချင်ေလြှပြီ ။ ပြောရမှာလည်း ရှကမြိလို့ ပြောမထွကတ်ဲ့အခွိန် သူ့လွာကြီးက အတင်းကြီးကို ယကလြိုကြ ထိုးလိုကြ လုပန်တေော့တာဘဲ ..။
“ တောြ..တောပြှီ…ကိုအောင်…တောတ်ော့ကြယ် …….”
ဆကြ မခံနိုငတ်ော့ဘူး ။ စုမိစံ ယားလှပြီ ။ စောကပြတအြခေါင်းထဲက တအားကို လှိုကလြှိုကြ ယားနတယ်ေ ။ ကိုအောင့ြ လီးကြီးနဲ့ ထိုးထည့ဆြောင့စြချင်ေလြှပြီ ။ နုတကြ ပြောထွကတ်ဲ့ စကားတွေ မဟုတပြါဘူး ။ စုမိစံ စိတထြဲက ပြောနတောတွေ ပါ ..။
ဟနဝြင်းအောငသ်ည် ဘာဂွာကိုငတ်ာကို ရပလြိုကပြှီး စုမိစံရဲ့ အဖုတကြို လိုးဖို့ အခွိနတ်နန်ပြေီ ဆိုတာ သိလိုကသ်ည် ။ သဘောပေါကသ်ည် ။
စုမိစံ စောကဖြုတကြ သူ့မကြန်ှာကို ခွာကာ ထလိုကသ်ည် ။ စုမိစံရဲ့ မကြလြုံးလေးလည်း ပိတထြားရာက ဖတွကြနဲ ပြင့လြာသည် ။ အို..ကိုအောင်…သူမ စောကပြတကြို လိုးထည့ဖြို့ သူမပေါငတ်နန်ှဈဖကကြို ဖြဲကားနသည်ေ ။ လီးတုတတ်ုတကြှီးကလည်း တဆတဆြတ် ခါနသည်ေ ။ တကယတ်မ်း အလိုးခံရတော့မယ် ဆိုတော့လည်း စုမိစံ လန့န်သည်ေ ။
ဒဈပြဲလနကြှီးနဲ့ လီးထိပဖြူးကြီး သည် စုမိစံရဲ့ စောကဖြုတအြဝမှာ လာထိတေ့သည် ။
“ အိ ”
ဆတကြနဲ တုနသ်ှားတဲ့ စုမိစံကို ဟနဝြင်းအောငကြ သဘောကစွှာ စိုကကြှည့ရြင်း သူ့လီးထိပဖြူးကြီးကို ထိုးသှင်းထည့လြိုကသ်ည် ။
အရညတ်ှေ နဈနအေောင် ရှှဲနတောကြောင့ြ ချောချောမှှတမြှှတဘြဲ လထဈကြီးသည် စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားတွေ ကြားက စပယ်ှကပြေါကထြဲကို တိုးဝငသ်ှားသည် ။ စုမိစံ ပါးစပလြေး ဟသှားပြီး သူမဘေး တဖကတ်ခကြမြှာ ထောကထြားတဲ့ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ လကတ်ှကေို ဖမ်းဆုပကြာ ကိုငလြိုကသ်ည် ။
“ အ…အ….အ……..ကို…ကို….ကို…ကိုအောင်….”
စိုအိနတေဲ့ စောကပြတအြတွင်းက အသားနုနုလေးတွထေဲ ထိပဖြူးကြီး ကပြကြပြတ်ည်းတည်း ရောကန်တောက ဟနဝြင်းအောငကြို အတွေ့ထူးစသည်ေ ။ ဖြေးဖြေးချင်ြး ထိုးလိုကြ နောကပြှနဆြုတလြိုကန်ဲ့
ကစားပေးနတေော့ စုမိစံ တဟငဟြင် တဟာဟာနဲ့ ဖငတ်ှေ မှောကကြှှသှားလိုကြ ပေါငတ်နတ်ှေ ထောငလြာလိုကန်ဲ့ ယောကြြားလီးနဲ့ စစချင်ြး ကြုံဖူးနရပြေီ ။
ဟနဝြင်းအောငသ်ည် စုမိစံက သူ့ကို စွဲသှားအောင် ကာမပညာစွမ်းတွေ ကို တခုပြီးတခု ပြသနတော ဖြစ်သည် ။ ဒီကောငမြလေး သူ့ကို စွဲသှားလွှင် သူ လိမည်ာပြီး အရ ခွိုငတ်ော့မှာလေ ..။
သူ အခွိနမြဆှဲတတ် ။ နောကတ်ခါ ဆိုတာ မရရော မသချောဘူး မဟုတလြား ။ ဒီနေ့ဘဲ စခွိန်း..ဒီနေ့ဘဲ ဖြုတပြဈလိုကသ်ည် ။ စောကပြတထြဲမှာ လီးတပရြကန်ဲ့ နို့စူစူလုံးလုံးလေးတွကေို ဆုပကြိုငည်ှဈလိုကြ နို့သီးလေးတွကေို စို့ပေးလိုကြ ကစားနပြနေသ်ည် ။ ခဏကြာမှ ပြနဖြိသှင်းလိုကသ်ည် ။ သှင်းလိုကြ ဆုတလြိုကြ အကြိမမြွားစွာနဲ့ လုပပြေးတော့ စုမိစံ ခံနိုငလြာသည် ။ လီးတုတကြှီး စုမိစံရဲ့ အဖုတထြဲမှာ မင်းမူနပြေီ ။ စုမိစံသည် ထငထြားသလောကြ မနာကငွဘြဲ ခစွသ်ူရဲ့ လိငတ်နကြို သူမ လကခြံနိုငတ်ာကို အံ့သှ ကြနပေမြိနသည်ေ ။
ဟနဝြင်းအောငကြလည်း အပျိုစင် ငယင်ယခြွောခွာ ဖြူဖြူဖြေးဖြေးလေးကို တကလြုပန်ရလေို့ အရမ်း ပီတိဖြာ ကြနပေန်သည်ေ ။ ကဉွြးကြပလြှတဲ့ စောကဖြုတလြေးထဲ ဖိဖိဆောင့ရြင်း ဖြူဖြေး လှပ အခွိုးကတွဲ့ စုမိစံရဲ့ ကိုယတ်ုံးလုံး ကိုယခြန်ဓာလေးကို အရသာခံ ကြည့်န်သည်ေ ။ တတန်ိုငရြင် ဗီဒီယိုတောင် ရိုကထြားလိုကခြငွသ်ည် ။ အင်း..အင်း..အင်း..နဲ့ အားယူကာ ဆောင့ထြည့ပြဈလိုကတ်ော့ စုမိစံ တအားကောင်းတကပြှီး ကော့လနတ်ကသ်ှားသလို ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ လီးထိပပြေါကကြ အရညပြစွပြစွတ်ှေ ဒလဟော ပန်းထွကကြုနသ်ည် ။
“ အား..ဟားဟားဟား……..အိုး..ကောင်း…ကောင်းလိုကတ်ာ…စုမိရယ်………စုမိကော ကောင်းလားဟင်…..”
“ အင်း..ကောင်းတယ်..ကိုအောင်….”
ဟနဝြင်းအောင် နဲ့ စုမိစံ တိုကခြန်းပေါကြ ပြနဆြင်းခဲ့ကြတဲ့အခွိန် စုမိစံရဲ့ စောကပြတလြေး ကြိန်းစပန်တောကြောင့ြ စုမိစံ မနည်း ခွလှမြေး လှမ်းနရသေည် ။
“ ကိုအောင် သိပကြှမ်းတာဘဲ..စုမိ အခု အရမ်း စပန်တယ်ေ..သိလား …”
စုမိစံက ဟနဝြင်းအောငကြို ပြောလိုကပြှီး လကသ်ီးဆုပလြေးနဲ့ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ ပုခုံးကို ထုလိုကသ်ည် ။
စုမိစံကို မပြနခြင် ဆီခကြခြေါကဆြှဲ ဝငစြားကြတဲ့ အခွိန် ဟနဝြင်းအောငသ်ည် ကြောင်းလခ လိုသည် ဆိုပြီး ပိုကဆြံ ဖနသ်ည် ။ စုမိစံကလည်း တယောကန်ဲ့ တယောကြ အဆုံးစွနအြထိ ရင်းနှီးပြီးကြတဲ့ ခစွသ်ူတွမေို့ ဘာသံသယမှ မရှိဘူး ။ ခကြခြငွြးဘဲ ထုတပြေးသည် ။ ဟနဝြင်းအောငသ်ည် အစပျိုး စမ်းလိုကတ်ာ ဖြစ်သည် ။
စုမိစံ ဆီက ရတဲ့ ပိုကဆြံနဲ့ အခန်း ကြံဖနပြေးတဲ့သူငယခြငွြး ဇောမြင်းထိုကကြို ထမင်းလိုကကြွှေးသလို သူလဲ ဘီယာတွသေောကသ်ည် ။
ညပိုင်းရောကတ်ော့ စုမိစံ သူ့ဆီကို ဖုန်းဆကသ်ည် ။ စုမိစံသည် ဟနဝြင်းအောင် တွကဆြထားသလိုဘဲ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ အဆုံးစွနအြထိ ဖြစ်ပကြပြှီးသှားသောအခါ ဟနဝြင်းအောငကြို ခိုကသ်ှားသည် ။ စွဲသှားသည် ။
“ ကိုအောင့ကြိုဘဲ သတရြနတယ်ေ..ကိုအောင့ကြို အရမ်း လှမ်းနတယ်ေ..ကိုအောငန်ဲ့ ထပ် တွေ့ချင်တ်ယ်…” လို့ ဖီလငသ်ံလေးနဲ့ တတွတတ်ှတ် ပြောဆိုနပြေီလေ …။
ကြောင်းက စားသောကဆြိုငမြှာ ပြနဆြုံကြတော့ စုမိစံကိုက ဟနဝြင်းအောငကြို နောကထြပ် လှတလြှတလြပလြပ် တွေ့ကြရအောငလြို့ စပြောလာတယ် ။ ဟနဝြင်းအောင် အနနေဲ့က ခုတွေ့ချင်ြ ခုခကြခြငွြး သှားတွေ့လို့ ရတာ မဟုတဘြူး ။ ဇောမြင်းထိုကကြို ဖုန်းဆကြ..သူက ကြူရှင် မရှိတဲ့ ညနပေိုင်းမှာ လာခဲ့ဖို့ ပြောမှ သူက စုမိစံကို တခါ ထပ် ခွိန်းရတာ ။ ကြူရှင် ဆရာကလည်း တခွို့နေ့တွမှော အခွိနပျို သငတ်တတ်ော့ ဒီလိုနေ့တွေ ဆိုရင် အခန်းက မအားဘူးပေါ့ ။
ဒုတိယ တခါ ခွိန်းတွေ့ကြတော့ ဟနဝြင်းအောငသ်ည် တွေ့တွေ့ချင်ြးဘဲ စုမိစံရဲ့ လကကြလေးကို သူ ဆှဲယူပြီး ခွှတခြလွိုကလြို့ ဘှားကနဲ ပေါလြာတဲ့ သူ့လိငခြွောင်းတုတတ်ုတကြှီး အပေါကြို တငပြေးလိုကတ်ယ် ။ ဟိုတခါထဲက လိငခြွောင်းကြီးကို ကိုငဆြုပ် ကစားပါတော့တယ် ။
“ ကိုအောငကြ ဟိုတခါ ပြတော စုမိစံ နားမလညဘြူး..ဒါက စုမိစံရဲ့ ဒုတကြှီးတဲ့..ဒါ ကိုအောင့ြ ဒုတဘြဲဟာ…စုမိစံ ဒုတ် ဘယလြို ဖြစ်နိုငမြလဲ….”
ဟနဝြင်းအောငကြ ရယမြောလိုကပြှီး….“ စုမိစံကို ကိုအောငကြ အပိုငပြေးလိုကပြှီလေ ..ဒါ စုမိစံရဲ့ ဒုတ်..ဖြစ်သှားပြီ..ဆိုလိုတာက စုမိစံ ကြိုကတ်ဲ့အခွိန် သုံးနိုငပြှီ…စုမိစံအတွကြ…စုမိစံကို ခစွပြေးမယ့ြ ဒုတကြှီးလို့ပါ …..ကဲ..စုမိစံ စုတခြငွလြည်း စုတလြို့ရတယ် …”လို့ ပြောလိုကသ်ောအခါ စုမိစံလည်း ဖစွည်ှဈကိုငတ်ှယန်ရောမှ “ စုမိ မစုတတ်တဘြူး …စုမိမှ တခါဘူးမှ ယောကြြားတယောကန်ဲ့ ရည်းစား မထားဘူးတာကို ကိုအောငကြလဲ..”လို့ မကြစြောင်းလေး ထိုးကာ ပြောလိုကတ်ယ် ။
“ အရငကြ မထားဖူးပမယေ့ြ အခု ထားဖူးနပြေီးပြီလေ …ကဲ..လာ..လာ..စုမိ..ကိုအောင် ဘယလြို စုတပြေးရတယ် ဆိုတာ လကတ်ှေ့ ပြမယ် ။ ဟနဝြင်းအောငကြ စုမိစံရဲ့ လကည်ှိုးလေးကို ညငသ်ာစွာနဲ့ သူ့လကန်ဲ့ဆုပကြိုငကြာ ဆှဲယူလိုကပြှီး ဒီလကည်ှိုးလေးကို သူ့ပါးစပထြဲ ငုံလိုကပြှီး စုတပြှသည် ။ လွာ
နဲ့ ထိုးကလိပြသည် ။
“ ကဲ..အဲလိုဘဲ ကိုအောင့လြီးကို စမ်းစုတကြှည့ြ…စုမိစံ….”
စုမိစံလည်း တုတတ်ုတခြဲခဲ လီးတနကြှီးကို သူပြပေးတဲ့အတိုင်း စမ်း စုတကြှည့လြိုကပြါတယ် ..။
“ လွာလေးနဲ့ ထိုးပေး..ကစားပေး..လူးလှိမ့ပြေး..စုမိစံ….”
ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ သငပြှမှုနဲ့ စုမိစံ လိငခြွောင်းကြီးကို စုတတ်တလြာတယ် ။ ဒီနေ့ ဟနဝြင်းအောငကြ
စောကပြတကြို ကောင်းကောင်း ယကပြေးသလို လိုးလည်း လိုးပေးတယ် ။ စုမိစံ သူ့ကို ရရလေညေလြည် ခိုကသ်ှားရပြီ ။ဟနဝြင်းအောငကြ စုမိစံကို ပုံစံအမွိုးမွိုးပြောင်းပြီး လိုးတယ် ။ စောကပြတ် ယကရြင်းလည်း ဖငပြေါကကြိုပါ သူ လွာနဲ့ ဆှတယ် ။ ယကလြည်း ယကတ်ယ် ။ စုမိစံ
မရိပစြားမိတာက ဟနဝြင်းအောငသ်ည် စုမိစံကို ဖငဖြှင့ဖြို့ ကြိုးစား လမ်းဖေါကန်တောကိုပါဘဲ ။
ကောငမြလေးလည်း သူ့ကို ခိုကသ်ှား စွဲသှားရော ကောငမြလေးဆီက ဖနတ်ော့တာဘဲ ။ စုမိစံသည်
အခစွမြှာ မှှနထြှနပြှီး သူ့မှာ ရှိတာတွေ ဟနဝြင်းအောငကြို ထုတပြေးတော့တာဘဲ ။ ဟနဝြင်းအောင် ဝတဖြို့ အဝတအြစားတွေ..ရှှဟန်ေးခွိန်း..လကပြတန်ာရီ ..နကောမကြမြှန် အကုန် ဝယပြေးတော့တာဘဲ။
ဟနဝြင်းအောငကြ သူများနဲ့ မိတဆြကပြေးရငလြည်း “ ငါ့လကထြပမြယ့ြ ဇနီးလောင်း…” လို့ ပြောတာကိုလည်း စုမိစံ တအား သဘောကမွိတယ် ။
ကြူရှငကြွောင်းမှာ လိုးကြရတာကို နောကပျိုင်း မလုပခြငွတ်ော့ဘူး ။ သူများ ရုတတ်ရကြ ရောကလြာရင်
ကိုယတ်ုံးလုံးတွနေဲ့မို့ အခကတ်ှေ့မယလြေ ။
ဒါကြောင့ြ ဒကဒြီတို့ မာမီတို့ နယသ်ှားကြတဲ့ ရကတ်ှမှော ဟနဝြင်းအောငကြို သူတို့ နတေဲ့ အိမကြိုလာခိုင်းလိုကတ်ယ် ။ အိမဖြေါန်ဲ့ ထမင်းခကြတ်ို့ အိမမြှာ ရှိနပမေယေ့ြ စုမိစံကို သူတို့ ကြောကကြှရ
တယ် ။ စုမိစံ ဘာလုပလြုပ် မသိချင်ယ်ောငဘြဲ ဆောငန်ကြတေဲ့ လူတွပေါ ..။
ဟနဝြင်းအောငသ်ည် စုမိစံတို့ အိမပြေါမြှာ စုမိစံကို တဝ လိုးပါတော့တယ် ။ စုမိစံကလည်း ကြိုကတ်ယ်။
စုမိစံမိဘတွေ ဘာတွေ ရှိတယ် ဆိုတာလည်း ဟနဝြင်းအောင် လေ့လာလို့ ရသှားတယ် ။ မှှပြေေး ခါးပိုကပျိုကမြိနတယ်ေ ဆိုတာ စုမိစံလေးကတော့ မသိဘူး ။
ဒီအတောအတွင်းမှာ စုမိစံကို ကြောင်းဝင်းထဲ သှားသှားစောင့ရြင်း ကြောင်းဝင်းထဲက လဖကရြညဆြိုငမြှာ“နပိုလီယန် ” ဆိုတဲ့ သူ့လိုလူတယောကန်ဲ့ ဆုံမိပြီး ဘောဒြါ ဖြစ်သှားတယ် ။ “ နပိုလီယန် ” က ကမျဘာကြောြ စဈသူကြီး နပိုလီယနလြိုဘဲ အရပပြုတယ် ။ အသားညိုညို ဆံပငရြှညကြောကကြောကြ နပိုလီယနကြ ရုပရြှငမြင်းသား ဒွေးလိုလို သားညီလိုလို ပုံစံ ..။ ဂငွြးဘောင်းဘီခပစြုတစြုတကြို ဝတထြားတတတ်ယ် ။
သူ့ကိုယသ်ူ တခါတလေ နိုငင်ံခွားက ပြနလြာသလိုလို..သင်ျဘောသားလိုလို ပြောဆို ဂိုကဖြမ်းတတတ်ယ် ။
မှှမှှခေငွြေး ခွမှငေကြှတယ် ။ ဝါသနာတူ စရိုကတ်ူချင်ြး တွေ့ကြပြီ ..။
နပိုလီယနကြ ကြောင်းသားအစဈပါ ။ သို့ပမယေ့ြ ကြောင်းထဲ လာပြီး လဖကရြညဆြိုင် ကငတ်င်းဘဲ ထိုငတ်ဲ့ လူ ။ စာသငခြငွတ်ာထကြ လူတွကေို ညာစားချင်န်တယ်ေ ။ သူက ဟနဝြင်းအောင် ကြောင်းသား အစဈ မဟုတဘြူး ဆိုတာကို သိနတယ်ေ ။
“ ခငဗြွား..စောြ ရရလေညေလြည် မိုကတ်ယဗြွာ..ခငဗြွား..သူ့ကို တကယ် မကြိုကပြါဘူးလေ..ကနွောြ သိနတယ်ေ ..ခငဗြွား..တခုခု သူ့ဆီက လိုချင်လြို့ ကြိုကခြငွယ်ောင် ဆောငန်တောပါ..” လို့ ဒဲ့ဒိုးကြီး သူ့ကိုပြောတယ် ။
“ ကနွောြ နဲ့ ခငဗြွား ပေါင်းလိုကရြင် မိုးဘယကကြ ကြှကကြှှကည်ံ ဆိုသလို ဖြစ်ကုနမြယ်…ကနွော့ရြဲ့ အကြံဉာဏတ်ှနေဲ့ ခငဗြွား လှုပရြှားလိုကရြင် နှစ်ယောကစြလုံး အတွကြ အိုကစေိုပြလေိမ့မြယ် ..ဘယလြို
လဲ..ပေါင်းပြီး ရိုကလြိုကကြှမလား ….ဟနဝြင်းအောင်…” လို့ ပြောလာတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငကြလည်း စိမခြေါရြင် တိမပြေါအြထိ တကရြဲတဲ့ကောင် ဆိုတော့ “ လုပလြိုကလြေ..ကြာသလား …” ဘဲ ။ နပိုလီယနကြ သူ့အမတွေ နတေဲ့ ရပကြှကတ်ခုကို ဟနဝြင်းအောငကြို ခေါသ်ှားတယ် ။
အခု ပုံအတိုင်းတော့ မဟုတဘြူး ။ ပုံပြောင်းရတယ် ။ နိုငင်ံခွား ဆနဆြန် ဝတစြားရတယ် ။ စကားပြောရင် မှနမြာစကားကို မပီကလာ ပီကလာ လုပပြှော..ဘိုလို ဒွတဒြကရြှှတရြှကတ်ှေ ပြောရတယ် ။
မှနမြာငှကေို မသုံးတတသ်လို ဟနဆြောငရြတယ် ။ အိတထြဲမှာလည်း ဒေါလြာ တရာတနတ်ှေ ထည့ထြားရတယ် ။ ပြီးတော့ နံမည် ။ ဟနဝြင်းအောင် မဟုတတ်ော့ဘဲ ..ရောန်ယလြမြင်းအောင် ..လို့ပြောင်းလိုကရြတယ် ။
နပိုလီယနကြ သူ့အမတွကေို ရောန်ယလြမြင်းအောငကြ ယူအကဈြအေ လယလြအြေ က ခဏ လာလညတ်ာ..သူ့အလုပကြ သိပကြောင်းတာ ..မှနမြာဝနထြမ်းတွေ သူ့အလုပမြှာ ခန့ပြေးနိုငတ်ယ်….ဘာညာ နဲ့ညာတော့တာဘဲ..။ ဟနဝြင်းအောငသ်ည် ၁၉နှစ်သာသာ ခွာတိတတ်ကောငဘြဲ ဖြစ်ပမယေ့ြ နပိုလီယနကြ အသကပျိုကြီးတယ် လို့ ညာထားတယ် ။ နပိုလီယနရြဲ့ အမတွကေ သူတို့ ရပကြှကထြဲက ယူအကဈြကို သှား အလုပလြုပခြငွသ်ူတွကေို ရှာပေးတယ် ။ နပိုလီယနကြ တယောကကြို အနည်းဆုံး ၁ဝသိန်းကုနကြမွယ်…ဘာညာ နဲ့ ဖနတ်ယ် ။ ခဏချင်ြးမှာဘဲ လုပခြငွသ်ူ သှားချင်သ်ူတွေ တအောကြီး တထောကြီး ရလိုကတ်ယ် ။ ငှတွလေည်ေး တပုံတခေါင်းကြီး ရလိုကတ်ယ် ။
ဟနဝြင်းအောင် ယူအကဈြကို ပြနထြှကသ်ှားပြီး ခေါစြာတွေ လယောဉလြကမြှတတ်ှေ ပို့မယ် လို့ ညာလိုကကြှပြီး ဟနဝြင်းအောင် ကိုယရြောင် ဖြောကသ်ှားလိုကတ်ယ် ။ နဂိုထဲက သူတို့ အကြကဆြင်
ထားတာကို သူတို့ လုပကြှတာဘဲလေ ။
တလ လည်း မထွကရြ နှစ်လ လည်း မထွကရြ…အယလြအြေ မရောကဘြဲ လူတွေ အလိမခြံရလို့ ပူညံပူညံတွေ ဖြစ်ကုနပြှီး နပိုလီယန့အြမတွကေို မဲကြတော့တာပေါ့ ။ နပိုလီယနလြည်း အိမကြ
ဒိုးတော့တာဘဲ ။ နဲနဲ ပေါကရြောကတ်ဲ့ လူတယောကကြ သူ့သမီး ခံလိုကရြလို့ မကြနပေဘြဲ ရဲကို တိုငတ်ယ် ။
ရဲက နပိုလီယနကြို အပူတပြင်း လိုကရြှာကြတော့တာပေါ့ ။
နပိုလီယနန်ဲ့ ဟနဝြင်းအောငတ်ို့က ရလိုကတ်ဲ့ ငှသေိန်းပေါင်း တောတ်ောမြွားများကို ကိုငပြှီး ပငလြယကြမ်းစပတ်ှေ..တောငစြခန်းမှို့တွမှော သူတို့ကိုယကြို သူတို့ သန်းကြှယသ်ူဌေးကြီးတွလေို အိုကြ
တငဖြမ်းထားပြီး သုံးစွဲနကြတေယ် ။ ဘီယာသောကြ ဖဲရိုကြ ဖါမတွေ ခေါန်ဲ့ ပြောလြို့မဆုံး ပြုံးလို့ မဝကြဘူး ။
ဟနဝြင်းအောင် ဉာဏစြိုးနဲ့အတူ ( စတေးရှောင် ) ရင်း ငပလီကမ်းခွမှော သူတို့လိုဘဲ ဖိုးတွမတ်ီး လိုကလြုပန်တေဲ့ အုပစြုတစု နဲ့ တွေ့ဆုံ ခငမြငသ်ှားတယ် ။
ဒီအုပစြုထဲက ညိုညိုညိမ်း ဆိုတဲ့ စောလြေးနဲ့သူ ဆုံတယ် ။
ညိုညိုညိမ်းက သူ့လိုဘဲ ဖိုးတွမတ်ီး ရိုကစြားနတေဲ့ စောလြေး ။
မဆိုးပါဘူး ..။ အသားညိုညကည်ကြ နဲ့ကိုယလြုံးက ရှယဘြဲ ..။
ဘဝတူ ဆိုတော့ ပေါင်းမိဖို့ ပို လှယကြူတယလြေ ။ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ဟနဝြင်းအောင် ပေါင်းပြီး ဂွငဖြနပြါလား လို့ ဉာဏစြိုးက အကြံပေးတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းရဲ့ ဘောဒြါတွကလေည်း သဘောတူတယ် ။
ရဲတပဖြှဲ့အနနေဲ့က လိမလြညမြှုလောကကြို သသခွေောခွာ မလိုကကြှဘူး ။ နီးနီးနားနား ကိုယ့ရြပကြှကကြိုယ့မြှို့နယလြောကြ ဆိုရငတ်ော့ လိုကဖြမ်းမှာ ။ အမှုတိုငတ်ဲ့လူတွဖကေကြ စားရိတ် အကုနအြကခွံပြီး အပိုကြေးလည်း ထပဆြောင်းပေးတော့ ပါးနပလြငွမြှနတ်ဲ့ ရဲတယောကကြ နပိုလီယနန်ဲ့ ဟနဝြင်းအောင် နောကကြို လိုကပြေးတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငတ်ို့ နှစ်ယောကကြလည်း လာဖမ်းတဲ့ ရဲကို ငှပေေးပြီး လှတမြှောကရြာ လှတမြှောကကြှောင်း အတွကြ ကြိုးစားပမယေ့ြ ဒီရဲက မယူဘူး ။ သူ့ကို အမှုတိုငတ်ဲ့ဖကကြ ပေးပြီး ဖြစ်တာကြောင့ရြယ် သူကိုယတ်ိုငကြ လိမတ်ဲ့ကောငတ်ှကေို မုန်းတာကြောင့ရြယ် ကြောင့ြ လပမြယူတော့ဘူး ။
ဒီတော့ ဟနဝြင်းအောင် နဲ့ နပိုလီယနတ်ို့ ဂွေးထဲ အောင်းသှားကြရတယ် ။ ဟနဝြင်းအောင် မိဘတွလည်ေး လူကြားထဲ မကြန်ှာ မပြရဲအောင် အရှကရြကြတယ် ။ စုမိစံကတော့ ဘာမှ မသိတော့မွှောစြောင့န်တယ်ေ ။ ဟနဝြင်းအောင် ပေါမြလာလို့ တငိုငို နဲ့ …။
ထောငထြဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောကသ်ှားရတာဘဲ ။
ဟနဝြင်းအောငလြည်း ဒီကိဈစမှာ အဖမ်းခံရ ထောငကြပြမယေ့ြ လူတွကေို ဘယလြို လိမလြို့ ရတယဆြိုတာ ကို သူသိသှားရလို့ သူကြနပေတ်ယ် ။ ထောငဆြိုတာကလည်း လူမိုကြ လူဆိုး လူလိမတ်ှေ စုဝေးရာနရောဖြစ်လို့ ဟနဝြင်းအောင် အတွကြ ပိုပြီး လေ့လာဆည်းပူးနိုငတ်ဲ့ ကြောင်းကြီးတခုလိုဘဲ ။ သူ့ထကြ လငွတ်ဲ့ တောတ်ဲ့ လူလိမတ်ှကေို ထောငထြဲမှာ ဆုံရ သိရ ခငမြငခြှင့ရြသှားတယ် ။ သူ့ကိုပညာတောသ်င် လှှတလြိုကသ်လို ဖြစ်သှားရတယ် ။ သဘောကောင်းတဲ့ လူလိမ် ဆရာကြီးတွကေ ဆောငရြန် ရှောငရြနတ်ှကေို ဟနဝြင်းအောငကြို ပြောပြ သငပြေးကြတယ် ။
ထောငကြ ထွကလြာတော့ သူ့မိဘတွကလေည်း သူ့ကို အမှဖြတ်ေ သားအဖြစ်က စွန့ပြဈကြလို့ နစရော မရှိတော့ဘူး ။ ဒါလည်း ဟနဝြင်းအောငကြ ဝမ်းမနည်းပါဘူး ။ ထောငထြဲမှာ ခငမြငခြဲ့တဲ့
ဉာဏစြိုး ဆိုတဲ့ လူနဲ့ ပေါင်းပြီး သင်ျဘောတငတ်ဲ့ အေးဂငွ့ရြုံး ဖြင့တ်ယ် ။ အားလုံး အငတ်ှဘေဲလေ ။ သင်ျဘောသား လုပခြငွတ်ဲ့လူတွကလေည်း တပုံကြီးဘဲ ဆိုတော့ ဟနဝြင်းအောငတ်ို့ရဲ့ ဂွငထြဲကိုအခဉွတ်ှေ အများကြီး ဝငလြာကြရော ။ ဉာဏစြိုးနဲ့သူ ရသမွှ ရိုကစြားလုပ် ခွရောဖြောကကြှတယ် ။
သူ့ကောငမြလေး စုမိစံကလည်း သူ့ကို မိဘတွကေ သားအဖြစ်က စွန့ပြဈတဲ့ အကြောင်း သတင်းစာတွမှော ထည့လြိုကတ်ော့ တွေ့သိသှားပြီး သူ့အကြောင်းကို သသခွေောခွာ လိုကြ စုံစမ်းတော့
အားလုံး သိသှားပြီး သူ့ကို ဖြတသ်ှားတယ် ။
သုဘဒျဒါကဖေး သည် ခပခြွောချောကောငမြလေးတွေ စားပြဲထိုးလို့ နံမညကြှီးတယ် ။
ကောငမြလေးတွကေို လာပြီး အငမ်းတရားပြားချင်လြို့ လာစားလာသောကြ လာထိုငကြှလို့ ဒီကောဖြီနဲ့ မုန့ဆြိုငသ်ည် လူပြည့န်တော များတယ် ။
ဟနဝြင်းအောင် သညဆြိုငကြ ပကဂြီလင်း ဆိုတဲ့ ကောငမြလေးကို သဘောကနွတယ်ေ။ ပကဂြီလင်းသည် ရုပကြလေးကလည်း လှတယ် ။ ကိုယလြုံးလေးကလည်း လှတယ် ။ ပကဂြီလင်းကို ကြည့်ခြငွလြို့
ဟနဝြင်းအောင် သုဘဒျဒါကဖေးမှာထိုငန်တယ်ေ ။
ပကဂြီလင်းသည် ရှရှကြှကြှလေး လှမ်းရင်း သူ့စားပြဲကို ရောကလြာတယ် ။
“ ဘာသုံးဆောငပြါမလဲ..အကို…”
မကြတ်ောငလြေး ပုတခြတပြုတခြတန်ဲ့ ပကဂြီလင်း မေးတယ် ။ စားပြဲထိုးမလေး တယောကြ နဲ့ မတူဘဲ
မှနမြာဗီဒီယို ဇာတကြားတွထေဲက မင်းသမီးလေးနဲ့ တူနတယ်ေ ။ ဟနဝြင်းအောင် က နို့မပါ သကြားမထည့တ်ဲ့ ဘလကကြောဖြီတခွကြ မှာလိုကတ်ယ် ။
ပကဂြီလင်း ရှရှကြှကြှလေး ပြနထြှကသ်ှားတယ် ။ သူမရဲ့ဖငလြှလှလေးကို ဟနဝြင်းအောင် ငေးမောရင်း
ကနွခြဲ့တယ် ။ ခါးသေးသေးလေး အောကကြ ဖငတ်ှကေ မကြီးပမယေ့ြ တင်းတင်းရင်းရင်း လုံးလုံးလေးတွေ ။
“ ကိုဟနဝြင်းအောင် …”
သူ့နံမညကြိုခေါသ်ံကြောင့ြ ဟနဝြင်းအောင် လန့သ်ှားတယ် ။ ဖိုးတွမတ်ီးသမားတယောကမြို့ သူ့မှာ
က ရနသ်ူ မုန်းသူ ဝိုင်းဝိုင်းလညန်သညေလြေ ။
“ ဟင်…ညိုညိုညိမ်း …”
ငပလီ မှာ ဆုံခဲ့တဲ့ ညိုချောလေး ။
အငမြတနမြှ အမူအရာကောင်းသလို အငမြတနမြှ ကြောကစြရာကောင်းတဲ့ ဖိုးတွမတ်ီးမလေး ။
“ ဖုန်းလဲ မခေါဘြူး..ဘာလဲ..လစေိမ်းတိုကတ်ာလား ..ပဲများတာလား…”
“ မအားလို့ပါ..ညိုညိမ်းရယ်..ခရီး ထွကန်ရလေို့..လာ..ထိုငလြေ..ဘာစားဘာသောကမြလဲ ညိုညိမ်း..”
ညိုညိုညိမ်းက သူနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြှာ ထိုငလြိုကသ်ည် ။ ညိုညိုညိမ်းဆီက အနံ့ပြင်းတဲ့ ရမှေှေးအနံ့ ဝဲပြံလာသည် ။
“ ဘယတ်ှကေိုများ ခရီးထွကန်ရတောလဲ ..ဆရာကြီးရဲ့…”
“ အဟဲ…မောစြကို လေ …”
“ ဟင်….ဟုတလြား..အတညပြှောတာလား ..”
“ မနောကပြါဘူး…ညိုညိမ်းရယ်…”
“ ကိုနပိုလီယနကြှီး နဲ့ တတွဲထဲလား ..”
“ ဟုတတ်ယ်…သူက အထဲမှာ ကနွခြဲ့တယ်..မထွကရြသေးဘူး …”
“ ဆောရီးဘဲ..ကြားရတာ..ညိုညိမ်းက ကိုဟနဝြင်းအောငကြ ညိုညိမ်းကိုများ ရှောငန်တောလားလို့..”
ပကဂြီလင်း အငှေ့တထောင်းထောင်းနဲ့ ကောဖြီခွကြ လာခပြေးတယ် ။
“ ညိုညိမ်း..ဘာမှာမလဲ…”
“ မမှာတော့ဘူး..စားခဲ့ပြီးပြီ …”
ညိုညိုညိမ်းရှေ့မှာမို့ ပကဂြီကို သူ သသခွေောခွာ မငမ်းတော့ဘူး ။
ပကဂြီလင်း လှုပလြီလှုပလြဲ့ နဲ့ သူတို့ အနားက ထွကသ်ှားတော့ ညိုညိုညိမ်းက “ ကောငမြလေးက လန်းတယန်ောြ ..” လို့ သူ့ကို ပြောလိုကတ်ယ် ။
သူက “ ညိုညိမ်းလောကြ မလန်းပါဘူး..” လို့ ပြုံးစိစိနဲ့ ပြနပြှောလိုကတ်ယ် ။ ညိုညိုညိမ်းက “ မှှောကမြနနေဲ့..ကြှေးစရာ မရှိဘူး …” လို့ မကြစြောင်းထိုးပြီး ပြောလိုကတ်ယ် ။ သူက “ ညိုညိမ်းမှာ ကြှေးစရာ
တွေ ရှိပါတယလြေ…” လို့ပြောရင်း ညိုညိုညိမ်းကို စေ့စေ့စိုကပြှီး ကြည့်လြိုကတ်ယ် ။
“ သှား…ဘာတွေ လာပြောနမှန်ေးလဲ သိဘူး…ဒီနေ့ ဘာလုပစြရာတွေ ရှိသလဲ..ဘာဂွငတ်ှေ ရှိသလဲ..ခိခိ..”
“ ထူးထူးခွားခွားတော့ မရှိပါဘူး ..ညိုညိမ်း အားရင် အေးအေးဆေးဆေး ရှိတဲ့ တနရော သှားကြမလား”
ညိုညိုညိမ်းက သူ့ကို ဟိုတယခြေါပြှီး ဗှုံးချင်န်တယေဆြိုတာ အထာပေါကတ်ယ် ။
“ ဒီမှာလည်း အေးဆေးနတောဘဲ..ကြည့်ြ..အဲယားကြန်းက အေးစိမ့န်တောဘဲ …မကောင်းဘူးလား..”
“ ဒီမှာက လူတွနေဲ့ မလှတလြပဘြူး…ကိုယကြ ညိုညိမ်းနဲ့ နှစ်ယောကထြဲ လှတလြှတလြပလြပ် တွေ့ချင်တ်ာ….”
“ ခုလဲ နှစ်ယောကထြဲ လှတလြှတလြပလြပဘြဲလေ..ခိခိခိ….အေးဆေးပေါ့..ခဏနပေါအုံး …မေးချင်သ်ေးတယ် …အခု လကရြှိ ဘာအလုပလြုပန်လေဲ..ဘယသ်ူနဲ့ လုပန်လေဲ…အလုပဂြှငတ်ခု
ရှိလို့..အလုပလြုပခြငွရြငပြှော….”
“ လုပခြငွတ်ာပေါ့..ဂွငကြောင်းလေး ဘာလေး ရှိရင် ပြောပါအုံး ..”
“ ရှိတယ်..အဖြဲ့နဲ့ ပေါင်း လုပရြမှာ…စိတဝြငစြားရင် ဆကပြေးမယ် …သူ ဦးလူကြီး ကိုသိလား ..”
“ နယားပြံလူကြီးလား…လူချင်ြးတော့ ဘယသ်ိမလဲ..သူက ဟိုထိပဖြွားက ဘီလွံနာ…ကိုယကြ လမ်းပေါကြလူ … သူ့အကြောင်း ကြားဘူးနတောပေါ့..ထောငထြဲမှာလည်း သူတပည့တ်ှနေဲ့
ဆုံခဲ့တယလြေ”
“ ညိုညိမ်းလဲ ဘောဒြါတကောငကြ တဆင့ြ ဦးလူကြီး ကြနယ်ကထြဲ ရောကသ်ှားတယ် ..ဒီလူကြီးက ခွတနေလြကတ်န် တောတ်ောရြှညတ်ာဘဲ ..သူ့အတွကြ အလုပလြုပန်တယေသ်ာ ဆိုတယ်..သူနဲ့လည်း
တခါမှ မဆုံရပါဘူး..သူ့လကအြောကမြှာက မနန်ဂွောတွေ တောတ်ောမြွားသား…”
“ ညိုညိမ်းနဲ့ တူတူလုပရြမယ် ဆိုရင် လုပခြငွတ်ယ် …”
“ ဟိတ်..ဒါက ဘာစကားလဲ …ခိခိခိ….”
“ အလုပတ်ှဲလုပဖြို့ကို ပြောတာပါ …တလှဲမတွေးပါနဲ့..”
“ အိုကလေေ..ညိုညိမ်း ခေါသ်ှားပေးမယ် ..ညိုညိမ်းနဲ့ လုပရြတဲ့ ဘော့ဈက ဦးလူကြီးရဲ့ ညာလကရြုန်း..ဇောကြှီး….တဲ့..”
သုဘဒျဒါကဖေးထဲကနေ ထွကလြိုကကြှတော့ တက္ကစီတစီး အသင့တ်ှေ့တာနဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို သူသှားနကြေ ရှှဂေုနတ်ိုငကြ ဟိုတယတ်ခုကို ခေါသ်ှားလိုကတ်ယ် ။
ဟိုတယကြ ဝနထြမ်းတွကေ ဟနဝြင်းအောငကြို ဘောစိတယောကြ အနနေဲ့ သိထားကြသလို သူတို့ကိုအပိုကြေး ဘောကဆြူး ( တဈပစ်ြ) ကောင်းကောင်းပေးမယ် ဆိုတာ သိကြတာမို့ ဘာမှတောင် မမေးဘဲ ဟိုတယအြခန်းသော့ကို သူ့လကထြဲ ထည့ပြေးလိုကတ်ယ် ။
နာရီပိုင်းဘဲ လာဖိမယ် ဆိုတာ သိပြီးသား ။
ဟိုတယအြခန်းထဲကို ရောကတ်ာနဲ့ ဟနဝြင်းအောငကြ ညိုညိုညိမ်းကို ဖကသ်ိုင်းပြီး နှုတခြမ်းတွကေို စုတတ်ယ် ။ ညိုညိုညိမ်းကလည်း ပြနစြုတတ်ယ် ။ အဝတအြစားတွကေို နှစ်ယောကသ်ား အမှနဆြုံး ကိုယတ်ှပေေါကြ ခွှတခြှာပစ်ကြတယ် ။ ကိုယလြုံးတီးတွေ ဖြစ်ကုနကြှတာနဲ့ အနားက ကုတငပြေါကြို တကကြှတယ် ။ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ ငပဲကြီးက မတမြတထြောငန်ပြေီ ။ ညိုညိုညိမ်းလည်း ပိနခြပြခြပြန်ဲ့ ဒုတကြှီးတဲ့ ဟနဝြင်းအောငကြို ကြည့်ပြှီး စိတတ်အားလာတယ် ။ ဟနဝြင်းအောငကြို အရငဆြုံဖူးကထဲက ညိုညိုညိမ်း ခိုကန်တော ။
“ စုတပြေးရမလား..”
ဟနဝြင်းအောငကြ ခေါင်းညှိမ့ပြှတယ် ။ ညိုညိုညိမ်း သူ့ကို ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှဲအိပခြိုင်းပြီး သူ့ဒုတတ်ုတတ်ုတကြှီးကို အရငန်ားကနေ ဆုပကြိုငပြှီး ထိပဖြူးဒဈပြဲကြီးကို ငုံကာ စုတလြိုကတ်ယ် ။ သူ့ငပဲကတုတလြှန်းတော့ ပါးစပထြဲမှာ အပြည့ဘြဲ ။
ညိုညိုညိမ်းရဲ့ ပုလှကေ ရှယဘြဲ ။ တအားတောတ်ယ် ။ ဟနဝြင်းအောငလြည်း ညိုညိုညိမ်း စုတပြေးနတေဲ့ အခွိနမြှာ ညိုညိုညိမ်းရဲ့ နို့လုံးကြီးတွကေို အားရပါးရဘဲ ဆုပန်ယန်တယ်ေ ။
တပြှတပြှှတန်ဲ့ လီးစုတသ်ံတွေ ထွကန်တယ်ေ ။ နို့သီးခေါင်းမာမာလေးတွကေို ခွနယေန်ရောက ညိုညိုညိမ်းရဲ့ ဖငတ်ုံးတွကေို သူ လှမ်းကိုငကြှည့ပြှနတ်ယ် ။ ညိုညိုညိမ်းရဲ့ လွာက သူ့ဒုတကြို ကောင်းကောင်းကြီး ထိုးမှှကစေားပေးနတယ်ေ ။
ထိလှန်းလို့ ပါးစပကြ ညည်းမိရတယ် ။
တောတ်ောကြှာကြာ အစုတခြံပြီးတော့ ညိုညိုညိမ်းကို အစုတရြပခြိုင်းလိုကပြှီး သူ တကခြှတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းကလည်း တအား လိုချင်န်တယ်ေ ။ သူကလည်း တအားထန် တအားလိုးချင်န်တယ်ေ ။ ဘာပြောကောင်းမလဲ..လိုးလိုကကြှတာ တဖတဖြတ် တဖုန်းဖုန်းဘဲ ။
ပထမဆုံး အခွီက တောတ်ောြ မှနတ်ယ် ။ သူရောကိုယရြော ကောင်းလို့ တအား ကြနပေကြှရတယ် ။
ဒုတိယအခွီ ပြနအြစမှာတော့ သူ ညိုညိုညိမ်း စောကဖြုတကြို ရလည်ေ မှုတပြဈလိုကတ်ယ် ။ ပြီးမှ ပုံစံတွေ အမွိုးမွိုးနဲ့ လိုးတယ် ။
ခဏနား..အစားစားပြီး တတိယနဲ့ စတုတ်ထအခွီတွေ ဆကဆြှဲဖြစ်ကြတယ် ။ တခွိနလြုံး အဝတတ်ောင် ပြနမြဝတကြှတော့ဘဲ ကမျဘာဦးအစက အာဒံနဲ့ ဧဝ စတိုငန်ဲ့ ဆှဲလိုကကြှတာ ။ ညဖကကြမွှ အပြငထြှကပြှီး အစားစားကြတယ် ။ ပြင့သ်ဈဆန်း ဆိုတဲ့ ဆိုငမြှာ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ကုနခြမ်းသှားတဲ့ အားအငတ်ှေ ကို ပြနလြညဖြှည့သ်ှင်းတဲ့အနနေဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ထိုငစြားရင်း အလုပကြိဈစ တိုငပြငကြှတယ် ။
ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ပတသ်ကပြှီး ဒုစရိုကလြောကရဲ့ ထိပသ်ီးတယောကြ ဖြစ်တဲ့ နယားပြံဦးလူကြီးတို့ အဖြဲ့ ထဲကို ဟနဝြင်းအောင် ရောကခြဲ့ရသည် ။
စောမြရှိဘဲ ကြေးစားတွေ နဲ့ဘဲ စခန်းသှားနခေဲ့ရတဲ့ ဟနဝြင်းအောငလြည်း ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ကောင်းကောင်းဗှုံးရလို့ အရမ်းဟနကြနွပြေီ ။
နယားပြံဦးလူကြီးက လူကြီးလူကောင်း အရခွေုံ ဒုစရိုကထြိပသ်ီးကောငကြှီးတကောငပြါ ။
မကောင်းတာဆို အကုနလြုပတ်ဲ့ တကယ့လြူယုတမြာကြီးလို့ ဟနဝြင်းအောင် ကြားဖူးထားခဲ့တယ် ။
ထောငထြဲမှာတုံးက လူခုနဈယောကကြို သှေးအေးအေးနဲ့ သတပြဈလို့ တသကတ်ကြှန်းကနွတေဲ့ ထောငထြဲမှာ နရောရနတေဲ့ဓါးဆန်းတင့ဆြိုတဲ့ လူမိုကကြ ဦးလူကြီးအတွကြ သူ ထောငကြခွံတာလို့ပြောပြဘူးတယ် ။ ဦးလူကြီးရဲ့ တပည့ရြင်း…တဲ့ ။ ဓါးဆန်းတင့လြို လူမိုကတ်ှေ အများကြီးကို ဦးလူကြီး
က လကသ်ပမြှေးထားတယ် ။ ဦးလူကြီး အတွကဆြိုရင် ဘာလုပပြေးရလုပပြေးရ ဆိုတဲ့ ကြေးဇူးခံကြေးဇူး
စား လူမိုကတ်ှပေေါ့ ။ သူတို့ မိသားစုတွရေဲ့ စားဝတန်ရေေး အဝဝကို ဦးလူကြီးက တာဝနယ်ူပေးထားတယ် တဲ့ ။
ညိုညိုညိမ်းက ဟနဝြင်းအောငကြို စစချင်ြး ဇောကြှီးဆီကို ခေါသ်ှားတာ ။
ဇောကြှီးက ဦးလူကြီးရဲ့ အဖြားနား အောကဆြုံးပိုင်းက တပည့ြ ဖြစ်တာတောင် တောတ်ော့ကြို သှေးနားထငရြောကန်တေဲ့ သူဌေးပေါကစြလေးတကောင် ..။
ဇောကြှီးရဲ့ ဟနပြှ လဖကခြှောကရြောင်းတဲ့ ဆိုငကြ အနောရြထာလမ်းပေါမြှာ ရှိတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းနဲ့
သူ ဝငသ်ှားတော့ ဇောကြှီးက သူ့ရုံးခန်းထဲက ထွကလြာတဲ့အခွိနန်ဲ့ တိုကဆြိုငန်တယ်ေ ။
“ ဟား..ညသုံးလုံး လာပြီဟေ့…အတောဘြဲ တွေ့ချင်န်တော..” လို့ ရင်းရင်းနှီးနှီး နုတဆြကလြိုကတ်ဲ့ ဇောြ
ကြီးသည် မှနမြာရုပရြှငတ်ှထေဲက လူကြမ်းအဖြဲ့ထဲက တယောကန်ဲ့ ခပဆြငဆြငတ်ူတယလြို့ ဟနဝြင်းအောင် ထငမြိလိုကတ်ယ် ။
“ သူက …”
“ သူက ကိုဇောကြှီးကို ညိုညိမ်း ပြောထားတဲ့ လူလေ …အဖြဲ့ထဲမှာ လုပဖြို့ ခေါလြာတာ..”
“ အော..ဟုတပြှီ..ဟုတပြှီ….ခငဗြွားနံမညကြ…”
“ ဟနဝြင်းအောငပြါ …”
“ အိုခေ..အိုခေ …ညိုညိမ်း ခေါလြာတော့ စိတခြတွယ်..အိုကတယ်ေ …အလုပတ်ှကတေော့ အများကြီး
ဘဲဗွာ….ခငဗြွား…ပြောမြှာပါ…ကနွောတ်ို့က မိသားစုတွလေိုဘဲ…ဝိုင်းလုပ် ဝိုင်းစား..ပေါ့….”
ဇောကြှီးက မကြာခင် အလုပကြှီးတခု လုပရြမယ် ..လတတ်လောတော့ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ဘဲ လုပစြရာလေး
တွေ လုပန်လေိုကြ ..လိုအပတ်ာကို ပြော …လို့ သူ့ကို ပြောတယ် ။ အဲဒီအလုပကြှီး အောငမြှငရြငတ်ော့
တောတ်ော့ကြို ကြီးကြီးမားမား စားကြရမှာ….တဲ့ ။
သူ ညိုညိုညိမ်းနတေဲ့ အိမခြန်းမှာ လိုကန်လေိုကတ်ယ် ။
ညိုညိုညိမ်းက အလုပကြှီး မလုပရြခင် လတတ်လော ကိုဇောကြှီး ခိုင်းထားတာလေးတွေ လုပကြှမယလြို့
သူ့ကို ပြောတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငကြလည်း လိမရြညာရ ခိုးရဝှကရြမယ် ဆိုရင် အခွိနမြရှေးဘဲလေ ။
*************************************************************
မှနမြာနိုငင်ံရဲတပဖြှဲ့ ရနကြုနတ်ိုင်း ( ဒုစရိုကန်ှိမန်င်းရေး )
ဒုရဲအုပလြေးမောငမြောငသ်ည် ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုးနဲ့အတူ ရဲမှူးဦးကိုကိုလင်းရဲ့ ရုံခန်းထဲကို လိုကပြါသှားရ
သည် ။ ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုးက ရဲမှူးဦးကိုကိုလင်းက အထူးတာဝနတ်ရပ် ပေးစရာရှိနတယ်ေ ..ခငဗြွားကို ခေါခြိုင်းလိုကတ်ယ် ဆိုလို့ သူလိုကခြဲ့ရတာ ..။
ဒုရဲအုပလြေးမောငမြောငသ်ည် သငတ်န်းဆင်းခါစ အသဈခပြခြွှတ် ရဲအရာရှိ တယောကမြို့ ဒုစရိုကလြောကသားတွေ မသိသေးတဲ့ မကြန်ှာစိမ်းတယောကြ ဖြစ်နတောကြောင့ြ ရဲမှူးကိုကိုလင်းက ရှေးခယွလြိုကတ်ာ ဖြစ်ကြောင်း ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုး သဘောပေါကတ်ယ် ။
ရဲမှူးကိုကိုလင်းရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ အရပဝြတန်ဲ့ လူတယောကြ ထိုငန်တယ်ေ ။
လူပုံပန်းကို ကြည့်ရြတာတော့ သာမနထြဲက မဟုတန်ိုငဘြူး ။ ရာထူးကြီးကြီး ပုဂျဂိုလတ်ယောကဘြဲ ဖြစ်မယလြို့ ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုးရော ဒုရဲအုပလြေးမောငမြောငရြော ထငမြိကြတယ် ။
ရဲမှူးဦးကိုကိုလင်းက “ ခငဗြွားကို အထူးတာဝနတ်ရပ် ပေးစရာ ရှိတယ် …အထူးလှို့ဝှကဖြို့ လိုတယ် ..
ခါတိုင်း လုပန်ကြေ ရဲဝတ်တရား တာဝနလြို မဟုတဘြူး ..စုံထောကအြလုပကြို လုပရြမှာ..သတင်းပေါကကြှားလို့ မဖြစ်ဖူး..သတင်း လုံခွုံမှု ရှိပါစေ …” လို့ သူ့ကို စပြောတယ် ။
ပြီးတော့ ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုး ဖကကြို လှည့ပြှီး…“ ဦးဇောတ်ိုး….ကိုလေးမောငမြောငကြို အိပဖြေါတ်ီး( 840 )ကို
စောင့ကြှည့ဖြို့ ကနွောြ တာဝနပြေးချင်တ်ယ် …သူတို့ သှားတာလာတာ လုပကြိုငတ်ာတွကေို သူတို့မသိ
အောင် စောင့ကြှည့ဖြို့ဘဲ …” လို့ ပြောလိုကတ်ယ် ။
ဒုရဲအုပလြေးမောငမြောငသ်ည် ရဲမှူး ပြောတာကို နားမလညပြါ ။ အိပဖြေါတ်ီး ဆိုတာ ဘာလဲ..ဘယသ်ူလဲ
သူမသိဘူး ။ ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ဲ့ ဖြစ်နတယ်ေ ။
အိပဖြေါတ်ီး ဆိုတာ ဘာလဲ ..ဆရာ….လို့ သူ မေးတယ် ။
ရဲမှူးဦးကိုကိုလင်းက ရယတ်ယ် ။ ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုးက “ ကိုလေးမောငမြောင်..ခငဗြွားက မသိသေးဘူးကိုး
အိပဖြေါတ်ီး ဆိုတာ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်း ဆိုတဲ့ စုံတွဲကို ခေါတ်ာ ..သူတို့နှစ်ယောကစြလုံးက
ဖိုးတွမတ်ီးတွေ …သူတို့နှစ်ယောကြ ပေါင်းလိုကတ်ော့ အိပဖြေါတ်ီး ဖြစ်သှားတာပေါ့….သူတို့အတွဲကို ကနွောတ်ို့က စကားဝှကအြဖြစ် 840 လို့ နံမညပြေးထားကြတယ် …. ” လို့ ရှင်းပြလိုကတ်ယ် ။
ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုးက အမှုဖိုငတ်ှဲထဲက 420 နှစ်ယောကရြဲ့ ဓါတပြုံတွကေို ထုတပြှတယ် ။
ဒီတော့မှ လေးမောငမြောင် သဘောပေါကသ်ှားတယ် ။
“ သူတို့ကို အရပဝြတအြရပစြား နဲ့ စောင့ကြှည့ပြါ..ထူးခွားရင် ရဲမှူးကို သတင်းပို့ …. ကိုလေးမောငမြောင် ..” လို့ ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုးက သူ့ကို ပြောလိုကတ်ယ် ။
“ ဟုတ် …”
“ ဒီကိဈစက ခငဗြွား တယောကထြဲကို တာဝနပြေးတာ….သတင်းလုံခွုံမှု ဂရုစိုကပြါ ..”
“ ဟုတ် …”
ညိုညိုညိမ်း ရချိုးနတယ်ေ ။
ကိုယတ်ုံးလုံး ခွိုးနတော ။
ရပန်ေးက တရှဲရှဲကနွတေဲ့ ရပေူပူတွအေောကမြှာ မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး ရပန်ရတော အရသာ ရှိနတယ်ေ ။
ဆူဖြိုးကော့ထောငန်တေဲ့ ညိုညိုညိမ်းရဲ့နို့ကြီးနှစ်လုံးထိပကြ နို့သီးလေးတွအပေေါကြို ရတွေေ ထိတွေ့နတောက စိတတ်ှကေို လှုပရြှားထကြှလာစတယ်ေ ။
တကိုယလြုံးအနှံ့ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ပြတသ်ပ် ခွေးခွှတန်တယ်ေ ။ ဂွိုင်းကြား..ပေါငကြှား ဖငကြှား..။
ဆပပြှာမှှေးရညဘြူးလေးထဲက အစိမ်းရောင် ဆပပြှာရညန်ဲနဲကို လကခြုပထြဲ ညှဈထည့လြိုကတ်ယ် ။ ခါးသိမလြေး အောကကြ စွင့ထြှကန်တေဲ့ ဖငတ်ုံးတွကြေားနဲ့ ပေါငတ်နတ်ှေ ခလယကြ အကြဲကြောင်း အမှောင်းကို သသခွေောခွာ ပြတတ်ိုကြ ဆေးကြောလိုကတ်ယ် ။ ဒီနရောတွေ မနံစောစြဖေို့ ဂရုစိုကရြတယ် ။
ကိုယလြုံးကို ဆပပြှာရညန်ဲ့ ပြတန်တေဲ့ အခွိန် စွင့ကြားတဲ့ ဖငတ်ုံးတွကေ တုနခြါနကြတေယ် ။
နို့ထွားထွား နှစ်လုံးကလည်း တုနခြါနကြတေယ် ။
ဟနဝြင်းအောငကြို ဇောကြှီးက မန်တလေးကို လှှတလြိုကတ်ယ် ။ အဲဒီမှာ အလုပတ်ခု လုပရြမယ် ဆိုပြီး ။ ညိုညိုညိမ်း သိတယ် ။ ဇောကြှီး ဟနဝြင်းအောငကြို ပထုတလြိုကတ်ာ ။ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ သူ တွေ့ချင်လြို့ ။
ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ မဆုံခငကြ ဇောကြှီးက ညိုညိုညိမ်းကို ခေါခြေါလြိုးနတော ။ ဟနဝြင်းအောင် ရောကြ
လာပြီး ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ညိနတေော့ ဇောကြှီး စားပေါကပြိတန်ခေဲ့တယ် လေ ။
ကလဈချောကထြောကြ …။
တိုကခြန်းထဲကို တံခါးသော့ဖြင့ပြှီး ဝငလြာတဲ့အသံ ကြားလိုကရြတယ် ။
လာပြီ ။ ဇောကြှီးလာပြီ ။ ဇောကြှီး လိုးဖို့ရောကလြာပြီ ..။
ညိုညိုညိမ်းလည်း ဆပပြှာစငအြောင် ရပန်ေးအောကမြှာ သသခွေောခွာ ပြတသ်ပခြွိုးလိုကပြှီး ရပန်ေးကို
လှည့ပြိတလြိုကတ်ဲ့အခွိန် ဇောကြှီး ရချိုးခန်း အပေါကဝြကို ရောကလြာတယ် ။
“ ဝှူး……ညိုညိမ်းကတော့ တကယ့ကြို တောင့တ်ာဘဲကြာ..ဒါကြောင့ြ ကိုယလြည်း ညိုညိမ်းကို အရမ်းကို
တွေ့ချင်န်တော …”
မကြန်ှာသုတပြုဝါကြီးကိုယမြှာပတရြဈပြီး ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာတဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို ဇောကြှီးက ခါးလေး ကနေ ဖကလြိုကပြှီး ပြောလိုကတ်ယ် ။
“ ဟှန်း..ပိုပြီ…သူကတော့…စောလြေးတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလညန်တေဲ့လူကများ…..ခိခိခိ….”
“ ဟင်းဟင်း…..ကိုယကြ ညိုညိမ်းကိုဘဲ တွေ့ချင်န်တော..ညိုညိမ်းလည်း သိသားနဲ့….”
ဇောကြှီးက မကြန်ှာသုတပြုဝါကြီးကို ဆှဲဖြုတကြာ ဖယလြိုကတ်ယ် ။ ညိုညိုညိမ်းရဲ့ ကိုယတ်ုံးလုံး အလှအပတွကေို ဇောကြှီး မှငရြတော့ ဘယလြကန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို ဆှဲဖကြ ညာလကန်ဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးတွကေို ဆုပည်ှဈ ..နို့တလုံးကို သူ့နှာခေါင်းနဲ့ ပြတခြါ နမ်းတော့တာဘဲ ။
“ အရမ်းကြမ်းတာဘဲကြာ….”
တောင့တ်င်းအခွိုးကတွဲ့ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ တွေ့တိုင်း ဇောကြှီး အခုလိုဘဲ တအား ထနတ်ယ် ။ ပယပြယ်
နယန်ယ် ကိုငတ်ှယပြှီး ခပကြှမ်းကြမ်း ဗငွြးတော့တာဘဲ ။ ညိုညိုညိမ်းကလည်း ခံနိုငတ်ယ် ။ ကြမ်းတာကို ကြိုကတ်ယ် ။
ညိုညိုညိမ်း က ဟနဝြင်းအောငကြို သဘောကပြမယေ့ြ ဇောကြှီးကိုလည်း ပေါင်းထားရတယ် ။ ဇောကြှီးကိုပေးလိုးရတယ် ။ ဇောကြှီးက သူမ ဘဝကို ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖနတ်ီးပေးနိုငတ်ဲ့ လူတယောကြ မဟုတလြား ။
ဇောကြှီးက မိန်းမရှိတယ် ။ ကလေးနှစ်ယောကြ ရှိတယ် ။ ဦးလူကြီးရဲ့ လူရင်းတပည့တ်ယောကမြို့ဇောြ
ကြီးက ရလွေံတယ် ။ လကဖြှာတယ် ။ ပေးစရာရှိရင် ပကကြနဲ ပေးတတတ်ယ် ။ အပေါင်းအသင်းလည်း ဆန့တ်ယ် ။ အစိုးရ ဝနထြမ်းပိုင်းကိုလည်း သှဇာရှိတယ် ။ ဝငန်ိုငထြှကန်ိုငတ်ယ် ။ ညိုညိုညိမ်းကို သူပေးကမ်းစွန့ကြှဲနလေို့ အခုလို တိုကခြန်းနဲ့ ဘာနဲ့ နနေိုငတ်ာ ။
ဇောကြှီး သူဝတလြာတဲ့ မိုကကြယလြကြိုး ဘောင်းဘီကို ခွှတခြလွိုကတ်ာနဲ့ ဖြောင်းကနဲ ကနထြှကပြှီး
မတမြတထြောငသ်ှားတဲ့ လိငခြွောင်းကြီးကို ညိုညိုညိမ်းက သူမလကကြလေးနဲ့ ဖမ်းဆုပပြှီး ဖြဖြလေး ပြတသ်ပပြေးလိုကရြင်း ဇောကြှီး ရပန်တေဲ့ အရှေ့မှာ ဒူးလေးထောကခြလွိုကပြှီး လိငခြွောင်းကြီးကို ငုံခဲ စုတပြေးလိုကတ်ယ် ။
“ အားဟူး……….”
ညိုညိုညိမ်းရဲ့ လွာလေးက လိငခြွောင်းကြီးရဲ့ ဒဈဖူးကြီးကို ပတခြွာလည် ရဈပတလြိုကတ်ာကြောင့ြ ဇောကြှီး အတွေ့ထူးသှားရတယ် ။ ပြတပြှတ်…ပြှတပြှှတ်…..ပြတပြှတပြှှတပြှှတ် နဲ့ ငုံငုံ စုတပြေးနတောကိုမကြစြိစုံမှိတပြှီး အရသာတွေ့နတေဲ့ ဇောကြှီးဟာ ညိုညိုညိမ်း ပါးစပထြဲကို ကော့ကော့ထိုး နရင်ေးတခကြတ်ခကြြ အင်းအင်း..အင်းအင်းနဲ့ အသံထွကြ ညည်းနတယ်ေ ။
ဒီအခွိနမြှာ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ဟနဝြင်းအောငတ်ို့ နနတေေဲ့ တိုကရြဲ့ အောကဖြကမြှာ လေးမောငမြောင် ရောကန်တယ်ေ ။ လေးမောငမြောင် လည်း ရဲမှူး တာဝနပြေးကထဲက ရဲဝတစြုံကို မဝတတ်ော့ဘူး ။
ဆံပငကြိုလည်း မညှပတ်ော့ဘူး ။
ပိနရြှညရြှည် လေးမောငမြောင် က လူငယလြေးတွေ ဝတသ်လို ဂငွြးဘောင်းဘီ စုတစြုတ် တီရှပပြှပြ
ဘေ့ဈဘောဦးထုပ် ပြောင်းပြနဆြောင်းလိုကတ်ဲ့အခါ ဘယလြိုမှ ရဲအရာရှိလို့ ထငကြှတော့မှာ မဟုတဘြူး ။
စိတရြှညရြှညန်ဲ့ 840 ကို စောင့ကြှည့န်တယ်ေ ။ နောကယ်ောငခြံလိုကတ်ယ် ။ လေးမောငမြောင် တဖြေး
ဖြေးနဲ့ ရုပလြုံးပေါလြာတယ် ။ ဘယသ်ူဘာလဲ ဘယလြိုတွလေဲ သိလာတယ် ။ အခုဘဲကြည့်ြ ။ ဟနဝြင်းအောင် မရှိတော့တဲ့အခွိန် ဇောကြှီး ရောကလြာတယ် ။ သုံးနာရီလောကြ ညိုညိုညိမ်း ရဲ့ တိုကြ
ခန်းထဲမှာ ဇောကြှီး ရှိနတယ်ေ ။ ပြီးတော့ ဖောကြှီးနဲ့ ညိုညိုညိမ်း တိုကခြန်းပေါကြ ဆင်းလာတယ် ။
စားသောကဆြိုငမြှာ ထိုငစြားကြတယ် ။
ညိုညိုညိမ်းရဲ့ စွဲမကြ စရာ ကိုယလြုံးလှလှကို လေးမောငမြောင် အဝေးက လှမ်းကြည့်ပြှီး သဘောကနွတယ်ေ ။ လမ်းလွှောကသ်ှားတဲ့ အခွိန် ညိုညိုညိမ်းရဲ့ အိစကတ်ဲ့ ဖငကြှီးတွကေ လှုပခြါနေ
တယ် ။
ဇောကြှီးဆိုတဲ့ကောင် ရရလေညေလြည် ဖြုတမြှာဘဲ..လို့ တွေးရင်း ဘယလြိုများဖြုတကြှမလဲ..စိတကြူးယဉြ မှငယ်ောင် တွေးဆနတယ်ေ ။
အင်း..ဇောကြှီးလည်း ဟနဝြင်းအောင် မရှိတဲ့ အခွိန် လာဖိတာ ဖြစ်မယ် …။
လေးမောငမြောင် လည်း ဇောကြှီး အကြောင်းကို စုံစမ်းတယ် ။ ဇောကြှီးဟာ မကောင်းမှု ဒုစရိုကြ လုပင်န်းတွေ လုပန်တယ်ေ ဆိုတာကို သိလာတယ် ။ ဥပဒနေဲ့ မကင်းတဲ့ အလုပ် တောတ်ောြ များများကို
ဇောကြှီးက တပည့လြကသ်ားတွေ မှေးထားပြီး လုပန်တယ်ေ ဆိုတာ ရဲမှူးကို သတင်းပို့တော့ ရဲမှူးက “ ဒီကောငကြ အကိုင်းဖြား လောကဘြဲ..ဒို့က ပငစြညကြှီးနဲ့ အမှဈတွကေိုပါ တူးလှနပြဈရမှာ…ငှိမဝြပပြှီး စောင့သ်ာကြည့်ကြှာ….ထူးခွားတာတွေ သတင်းပို့…” လို့ ပြောတယ် ။
သူစောင့ကြှည့တ်ဲ့ အခွိန် နယမြှခေံရဲတပဖြှဲ့နဲ့ ဇောကြှီး အပေးအယူ နားလညမြှုလေးတွေ ရှိနတယ်ေ
ဆိုတာကိုပါ သိလာတယ် ။ ဇောကြှီးရဲ့ အဖြဲ့က တောတ်ောကြှီးတာ သူ သိလာတယ် ။ တွေ့လာတယ် ။
ပင့ကြူအိမလြို ဆကစြပပြှန့ကြယွတ်ဲ့ ဇောကြှီးတို့ ကြနယ်ကကြ အဆကအြသှယတ်ှလည်ေးကောင်းလှန်းတော့ တခုခုဆို သူတို့က သတင်း ကြိုရပြီး သှားဖမ်းဆီးတဲ့အခါ ရှောငတ်ိမ်းသှားကြလို့ ဘယတ်ော့မှလကပြူးလကကြှပ် မမိဘူး ဆိုတာလည်း တွေ့လာတယ် ။
840 စုံတွဲ ဂွငတ်ခုကို လှုပရြှားနတယ်ေ ဆိုတာလည်း သူသိနပြေီ ။
အသကရြဝကြောအြရှယ် လူကြီးတယောကကြို ညိုညိုညိမ်းရဲ့ အလှအပ နဲ့ ဆှဲဆောငသ်ိမ်းသှင်းပြီး သူ့
ရှိသမွှတွကေို အပြတသ်ိမ်းတဲ့ အကြံအစည် ကို 840 တို့ လုပန်တော လေးမောငမြောင် တွေ့နတယ်ေ။
ရဲမှူးကို သတင်းပို့ထားတယ် ။ ရဲမှူးက ရတဲ့ သတင်းအခကြအြလကတ်ှကေို သဘောကြ ကြနပေတ်ယ်။
ဆကပြှီး မကြခြှမပြေတ် စောင့ကြှည့ခြိုင်းလို့ လေးမောငမြောငလြည်း အပငပြန်းခံပြီး စိတရြှညရြှညန်ဲ့ ချောင်းနတယ်ေ ။
မမွှောလြင့တ်ာ တခု ဖြစ်သှားတယ် ။ အဖိုးကြီး နယကြို ခရီးထွကန်တေုံး အဖိုးကြီးရဲ့ အိမကြို ဖေါကထြှင်း ဝငရြောကကြှတယ် ရှှစေိနလြကဝြတလြကစြားတွေ ငှထေုပတ်ှကေို ဖြင့ဖြကြြ ယူကြတယ် ။ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်း အိမထြဲကအထွကမြှာ သူတို့ကို တခွိနလြုံး စောင့ကြှည့န်တေဲ့ လေးမောငမြောငကြ မှငလြိုကတ်ယ် ။840 စုံတွဲကို အမိအရ ဖမ်းဆှဲထားနိုငလြိုကတ်ယ် ။
ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းတို့ ကံဆိုးလှန်းတာက ဒုရဲအုပတ်ယောကကြ အိမဖြေါကထြှင်းတာကို မကြမြှငသ်ကသ်ေ ဖြစ်နရတောဘဲ ။
အဖိုးကြီးရဲ့ တိုကထြဲမှာ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်း ကြမ်းပြငမြှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငန်ရတေယ် ။နဘေးမှာ ဒုရဲအုပလြေးမောငမြောင် ရပန်တယ်ေ ။ သူ့ညာဖကလြကထြဲမှာ သနတေတ်လကကြို ကိုငထြားတယ် ။ ဘယဖြကလြကန်ဲ့ ဖုန်းပြောနတယ်ေ ။
ဧည့ခြန်းဆိုဖါကြီးတွပေေါမြှာ ဖေါကထြှင်းယူထားတဲ့ စိနရြှှပစ်ေစည်းတွေ..ငှထေုပတ်ှေ .ရှိနတယ်ေ ။
ဖုန်းပြောပြီးတဲ့ အခွိန် ညိုညိုညိမ်းက “ အကို…ညိုညိမ်းတို့ကို အကို ပြလညေအြောင် လုပပြေးပါလား”
လို့ စကားစလိုကတ်ယ် ။
ဟနဝြင်းအောငကြလည်း အရငလြို ဖိုးတွမတ်ီးကေ့ဈ မဟုတတ်ော့ဘဲ ဖေါကထြှင်းမှု ကြူးလှန် မိထားလို့ သူ့အခွအနေေ မကောင်းကြောင်း သိနတောနဲ့ “ ဟုတပြါတယ် အကို..ကယပြါဗွာ..ကနွောတ်ို့မှားပါတယ်…ကနွောတ်ို့ကို ကယပြေးပါဗွာ….” လို့ ငိုပြနတယ်ေ ။
လေးမောငမြောငကြ “ ပါးစပတ်ှေ ပိတထြား…စောကစြကား မရှညန်ဲ့…” လို့ ပိတဟြောကလြိုကတ်ယ် ။
မိနဈနှစ်ဆယလြောကြ ကြာတော့ အရပဝြတန်ဲ့ လူနှစ်ယောကြ ရောကလြာတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ဟနဝြင်းအောငတ်ို့ မကြစြိမကြန်ှာပကြန်ကြတေယ် ။ လေးမောငမြောငကြ မညှိပေးတဲ့အပြင် ဖုန်းဆကခြေါလြိုကလြို့ ရာထူးကြီးတဲ့ပုံစံရှိတဲ့ လူကြီးနှစ်ယောကြ ရောကလြာပြီး ဖြင့ဖြကြထြားတဲ့ မီးခံသတ်ေတာ..ဘီဒိုတံခါး..အံဆှဲတွေ…ကိုဓါတပြုံရိုကယ်ူတယ် ။ လကဗြှတွေေ ယူတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ဟနဝြင်းအောငကြိုရော ဓါတပြုံတွေ ရိုကတ်ယ် ။
“ ကဲ 840 ..မင်းတို့ အမှုပေါ့ချင်ရြင် ဒို့မှာ နည်းလမ်း ရှိတယ်..ဘယလြိုလဲ..လုပမြလား…”
ညိုညိုညိမ်းက “ ဟုတ် …ဟုတကြဲ့ ဆရာကြီးတို့..လုပပြါမယ်..ဘာဘဲ လုပရြ လုပရြပါ…အထဲ မသှားရရင် ပြီးရော….ကမွမှာ တိုကခြန်းတခန်းနဲ့ ကားလေးတစီး ရှိပါတယ်..ငှလည်ေး နဲနဲ ရှိပါတယ်…အားလုံးဆရာကြီးတို့ကို ကနတ်ော့ပါမယ်….မဖမ်းပါနဲ့ရှင်….ကမွတို့ လှတရြာကြှတရြာကို သှားပါမယ် ..” လို့
တတွတတ်ှတန်ဲ့ ပြောပါတယ် ။
အရပဝြတန်ဲ့ လူကြီးတွကေ ခေါင်းယမ်းတယ် ။
“ ဒို့ အဲဒါတွေ မလိုဘူး..မတောင်းဘူး….ဒို့ မင်းတို့ နှစ်ယောကဆြီက လိုချင်တ်ာ ရှိတယ်..မင်းတို့ ဒို့ကို တခု လုပပြေးရမယ်..အဲဒါ လုပပြေးရင် မင်းတို့ကို အမှုမဖြင့ဘြူး …..မလုပပြေးဖူး ဆိုရငတ်ော့ ဝှူးဟူး…..ဖေါကထြှင်းမှုနဲ့ ထောငထြဲမှာ နှစ်ရှည် နပတေေော့ဘဲကြာ…..ကဲ ဘယလြိုလဲ…” လို့ လူ
ကြီးတယောကကြ ပြောလိုကတ်ော့ ညိုညိုညိမ်းတို့ ခကြခြငွြးဘဲ..“ ဘာလုပပြေးရမလဲ ဆရာကြီး…” လို့ မေးကြတယ် ။
“ တိုတိုနဲ့ လိုရင်းကို ပြောမယကြှာ..ငါတို့ ဦးလူကြီးကို လိုချင်တ်ယ် ..ဆှဲစိချင်တ်ယ်…ငါတို့ကို မင်းတို့
နှစ်ယောကကြ ကူညီ …ဒါဘဲ..ဒါဆို..မင်းတို့ ဒီ ဦးသကထြှေး အိမကြို ဖေါကထြှင်း ခိုးယူတာကို အမှုမလုပဘြူး …ဘယလြိုလဲ…”
“ ဘယလြို ကူညီရမလဲ ဆရာကြီး….ဦးလူကြီး ဆိုတာ ကြားဘဲ ကြားဖူးတာ..တွေ့တောင် မတွေ့ဖူးဘူး..သူ့
လကထြောကြ ဇောကြှီးတို့လောကန်ဲ့ဘဲ ကနွောတ်ို့က ဆကဆြံ လုပကြိုငန်ရတော …ကနွောတ်ို့ ကူညီနိုငတ်ာ ဆိုရင် ကူညီမယ် …”
“ အိုကေ..မင်းတို့ သဘောပေါကရြင် ပြီးရော…ငါတို့ ပြောချင်တ်ာက သငကြောင်းလွှင် ကြှနုပ် မဆိုးပါ ဆို
တဲ့စကားလိုဘဲ မင်းတို့ ငါတို့ကို ကူညီရင် ငါတို့ကလည်း မင်းတို့ကို ကူညီမယ် ..အပြနအြလှနပြေါ့
ကြာ…”
“ ဟုတကြဲ့ပါ ဆရာကြီး….”
သညအြဖိုးကြီးရဲ့ အိမကြို ဖေါကခြိုးတာ ညိုညို ညိမ်းနဲ့ ဟနဝြင်းအောငတ်ို့ရဲ့ ကိုယပျိုငကြှားပေါကြ ဂွင်
တခုပါ ။ ဇောကြှီးတို့ မသိကြဘူး ။ လကပြူးလကကြှပမြိသှားတာကြောင့ြ သူတို့နှစ်ယောကြ သည် မထငမြမှတဘြဲ ရဲတွရေဲ့ သူလွှို ဒလန် ဖြစ်သှားရတယ် ။
ဇောကြှီး သူ့ရုံးခန်းထဲမှာ ဖုန်းပြောနတယ်ေ ။
ဇောကြှီးသည် ဦးလူကြီးအတွကတ်ော့ အငယစြား အသေးစား တပည့လြေး ဖြစ်ပမယေ့ြ ဇောကြှီးသည်
အလုပတ်ောတ်ောမြွားများ ကို ဦးဆောင် လုပကြိုငန်တေဲ့ လုပင်န်းပိုငရြှင် သူဌေးလေး တယောကြ အဖြစ်စီးပြားရေးလောကမှာ လူသိများကြတယ် ။
သူ့ကို အမြဲလို တွေ့နိုငတ်ဲ့ နရောက အနောရြထာလမ်းမကြီးပေါကြ သူ့ရဲ့ လဖကခြှောကဆြိုငကြ ရုံးခန်းလေးမှာ ပါ ။ လအေေးစကြ တပထြားတဲ့ ရုံးခန်းလေးထဲမှာ ဇောကြှီး ဖုန်းတလုံးနဲ့ အလုပရြှုပန်တယ်ေ ။ သူဖိထားတဲ့ စောလြေးတွကေ သူ့ကို ဟိုဟာဝယပြေး ဒီဟာ ဝယပြေး နဲ့ တောင်းဆိုနတော
တွကေို စိတရြှညရြှညန်ဲ့ နားထောငပြေးနတေဲ့အခွိန် စားပြဲပေါကြ လိုင်းဖုန်း မှညလြာလို့ ( မိန်းမတော့
ခကြကြငလြုပပြှီလား မသိဘူး ) ဆိုပြီး နံပါတလြေးပေါလြာတဲ့ ကောလြာအိုငဒြီကို ဖတွကြနဲ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဇောကြှီး ဆတကြနဲ တုနသ်ှားတယ် ။ အီစီကလီလေးရဲ့ ဖုန်းကို တဈကနဲ ပိတပြဈလိုကပြှီး လိုင်းဖုန်းကို ကောကကြိုငထြူးလိုကတ်ယ် ။
“ ဇောကြှီးပါ…အကို …”
ခေါတ်ဲ့လူက ဦးလူကြီး အိမမြှာ နေ့ရောညပါ နပြေီး အိမကြိဈစ..အလုပကြိဈစတွကေို အုပခြွုပန်တေဲ့ ဇောြ
ကြီးတို့ရဲ့ ခေါငခြွုပ် ခေါင်းဆောင် တငမြောငလြတ် ။
“ ဟေ့ကောင်…ဇောကြှီး . . .မင်းဆီမှာ အခု စိတခြရွတဲ့ လူတယောကယ်ောကြ ရှိလား …”
“ ဟုတအြကို..ဘာခိုင်းဖို့လဲ..”
“ ကားမောင်းဖို့ကြ..ငါ့ဒရိုငဘြာတွေ ခွင့သ်ှားနကြတော အိမကြား မောင်းဖို့ လူလိုနတယ်ေ…”
“ ဟုတ်..အကို…ကနွောြ လူတယောကြ လှှတပြေးပါမယ်..အကို..”
“ အိုကေ..ခုခကြခြငွြး လှှတကြှာ…ကြာမနနေဲ့..”
တငမြောငလြတရြဲ့ လသေံက မာကြောတယ် ။ ဇောကြှီးကို သူ့အိမကြ မှေးထားတဲ့ ခွေးလောကတ်ောင်
တနဖြိုး မထားဘူး ။
“ ဟုတကြဲ့..အကို…ခုဘဲ လှှတလြိုကပြါမယ် …”
“ မင်း ဘယကြောငကြို လှှတမြှာလဲ…”
ဇောကြှီး ပြာနပြေီ ။ သူ့မှာ လှှတရြမယ့ြ တကယ့လြူရင်း တပည့ြ မရှိဘူး ။ မရှိဘူး ပြောရငလြဲ တငမြောငလြတကြ စိတဆြိုးမည် ။ အခန့မြသင့ရြင် ပါးတောင် ရိုကခြငွရြိုကမြည် ။
“ သူ့နံမညကြ ဟနဝြင်းအောင်..အကို..ကနွော့လြူရင်းတယောကပြါ …”
အနားမှာ ရှိနတေဲ့ကောငကြို ပြောလိုကရြတယ် ။ ဒီကောငကြ ညိုညိုညိမ်းရဲ့ ဘဲ ဆိုတော့ ညိုညိုညိမ်းကို
သသခွေောခွာ ကပြပြေးလိုကရြင် အိုကမှောပါဘဲလို့ သူတွကဆြပြီး ဟနဝြင်းအောင် နံမညကြို ပြောလိုကတ်ာ…။
“ အေးအေး…အလိုကသ်ိဖို့ ကြိုးနှံဖို့ မင်း သသခွေောခွာ မှာလိုကြ ..အဖိုးကြီးနဲ့ မိသားစု စိတကြွနပြေ
ဖို့ လိုတယ် …”
“ စိတခြပြါ အကို..ကနွောြ သသခွေောခွာ မှာလိုကပြါ့မယ်…”
ဇောကြှီး ဖုန်းခအွပြီး ဆိုငခြန်းရဲ့ အပြငမြှာ စောစောထဲက ရောကန်တေဲ့ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ဟနဝြင်းအောငကြို ခေါခြိုင်းလိုကတ်ယ် ။
ဒုရဲအုပ် လေးမောငမြောငသ်ည် ရနကြုနမြှဈကမ်း တနရောမှာ ရပထြားတဲ့ ကားလေးတစီးဆီကို လွှောကြ
သှားလိုကတ်ဲ့အခွိန် ကား နောကခြန်းတံခါး ပြင့လြာတယ် ။ လေးမောငမြောင် ကားထဲကို ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ် ။
ကားနောကခြန်းမှာ ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုး ရှိနတယ်ေ ။ ကားမောင်းသူနရမှောက ရဲမှူးဦးကိုကိုလင်း ထိုငန်တယ်ေ ။ “ ဘာထူးလဲ လေးမောငမြောင်….”လို့ ဦးဇောတ်ိုးက မေးလိုကတ်ယ် ။
“ ထူးတယ် ဆရာ…ဟနဝြင်းအောင် တယောကြ ဦးလူကြီးရဲ့ အိမကြို ယာဉမြောင်းအဖြစ်နဲ့ ရောကသ်ှား
ပြီ ဆရာ….”
“ ဟေ….ဟားဟားဟား….တယဟြုတပြါလား……သတင်းကောင်းဘဲကြ…..မင်းနဲ့ ဟနဝြင်းအောင် ကြနတ်ကြ
ရှိလား …. ”
“ ရှိပါတယ်..ဆရာ…ညိုညိုညိမ်းနဲ့လည်း အမြဲလိုအဆကအြသှယ် ရှိပါတယ် …”
“ ကောင်းတယကြှာ….ဆကလြုပပြါ ..”
“ ဟုတကြဲ့ဆရာ….ဒါဆို ကနွောြ သှားမယ်…ထူးခွားရင် သတင်းပို့ပါမယ် ဆရာ….”
“ ဟုတပြှီ….”
လေးမောငမြောင် ကားထဲက ပြနထြှကလြိုကတ်ယ် ။ ပတဝြန်းကငွမြှာ ဘယသ်ူမှ မရှိဘူး ။ လေးမောင်
မောင် လည်း ရှင်းလင်း တိတဆြိတန်တေဲ့ နကမြှောငမြှောင် ကတ်တရာလမ်းမကြီးအတိုင်း တလှမ်းချင်ြး လွှောကသ်ှားလိုကတ်ယ် ။
ဟနဝြင်းအောင် ဦးလူကြီးနတေဲ့ ရဲတိုကကြှီးတခုလို ကြီးမား ထယဝြါတဲ့ တိုကအြိမကြှီး ကို စစချင်ြး ရောကသ်ှားတဲ့ အခွိနမြှာ ရနကြုနမြှို့မှာ ဒီလို ခနကြငှားထယဝြါတဲ့ တိုကအြိမကြှိးမွိ ုး ရှိနတောကို မယုံနိုငအြောငဘြဲ ဖြစ်မိရတယ် ။
ရောကန်တော တပတ် ရှိနပြေီ ။ ဦးလူကြီးရဲ့ အိမမြှာ ကားမောင်းဖို့ ရောကသ်ှားရပမယေ့ြ ဦးလူကြီးကို တခါမှ မဆုံဖြစ်သေးဘူး ။ဦးလူကြီးရဲ့ တကယ့ည်ာလကရြုံး ဦးတငမြောငလြတန်ဲ့ဘဲ သူ တွေ့ရတယ် ။
ဆကဆြံရတယ် ။ ဦးတငမြောငလြတကြဘဲ ဘာလုပဘြာလုပန်ဲ့ ခိုင်းတယ် ။ သူမောင်းပို့ရတာက ဦးလူကြီးရဲ့ သမီးနှစ်ယောကြ ..။ သမီးတွကေ အဖေ အရှိနအြဝါနဲ့ အရမ်းကို မောကမြာတယ် ။ မာနထောငလြှှားတယ် ။ သူတို့အတွကြ ကားဒရိုငဘြာ တယောကကြ ရှိပြီးသား…။ ဦးအောငစြိန် …တဲ့ ။
ဦးအောငစြိန် တယောကထြဲနဲ့ မလုံလောကလြို့ နောကတ်ယောကြ အမှနလြိုလို့ သူ့ကို ဇောကြှီးက လှှတလြိုကတ်ာ ။ အကြီးမ အိန်ဒွာလူကြီး အပြငသ်ှားနလေို့ ဦးအောငစြိန် မအားရင် အငယမ် ဂန်ဓမာလူကြီး သှားစရာ ပေါလြာတတတ်ဲ့အခါ ဒရိုငဘြာ မပေးနိုငရြင် တာဝနခြံ ဦးတငမြောငလြတကြို ကြိမ်းမောင်းဆူပူတတတ်ာမို့ ဦးတငမြောငလြတကြ ဇောကြှီးဆီက လူတယောကြ အမှနတ်ောင်းတာ ။
ဦးလူကြီးအတွကြ ကားမောင်းပေးတာက သူ့တူအရင်း ..။ နံမညကြ ထွဋထြှဋြ ..။ ဦးလူကြီးက ဘယသ်ူ့ကိုမှ မယုံဘူး ။ သူ့တူကိုဘဲ ယုံတယ် ။ စိတခြတွယ် ။ ထွဋထြှဋကြလည်း သူ့ဦးလေး နဲ့ အမြဲ ရှိတယ်။
လူက ဂငတ်ိုတို ကတုံးဆံတောကြ မကြန်ှာက မပြုံးမရယတ်တ် အမြဲတမ်းလို တင်းတင်းမာမာနဲ့ ။
ထွဋထြှဋသ်ည် လေးကနတ်ယ် ထငရြသလောကြ တခုခု ဖြစ်လာရင် လကမြှနပြှီး လုပရြဲကိုငရြဲ လူတယောကြ လို့ နံမညကြှီးတယ် ။ သနတေဆြောငတ်ယလြို့လည်း နီးစပတ်ဲ့လူတွေ ပြောဆိုကြတာကြားဖူးကြတယ် ။
ကားမောင်းသူတွေ အပြင် ဦးလူကြီးရဲ့ လုံခွုံရေးအတွကြ ကင်းအဖြဲ့လို့ နံမညပြေးထားတဲ့ လူ၁၅ယောကလြောကြ ရှိတယ် ။ သူတို့က တိုကအြိမကြှီးရဲ့ အနောကဖြကကြ တန်းလွားကြီးတခုမှာ နတယ်ေ ။ ခွံအဝမှာ အမြဲလို သုံးယောကလြောကြ ရှိနတတေတ်ယ် ။ ဦးလူကြီး ကားနဲ့ အပြငထြှကတ်ဲ့အခါ
ဒီကင်းသမားတွကေ ကားတစီးနဲ့ အနောကကြ ထပခြပြမြကြာ ပါတတတ်ယ် ။ အဲဒီကားမှာ လူ အနည်းဆုံး လေးယောကြ လောကြ အမြဲ ပါတယ် ။
ဦးတငမြောငလြတသ်ည် လူကောငသ်ေးသေး ပိနပြိနပြါးပါး ဖြစ်ပမယေ့ြ လစွန်အေောင် ပါးတဲ့ လူကဲခတ်
လည်း အငမြတနကြောင်းတဲ့လူ ..။ ဦးလူကြီးက အစစ စိတခြယွုံကြညထြားပြီး သူ့လုပင်န်းတွေ လူတွေ
အားလုံးကို အုပခြွုပခြိုင်းထားတယဆြိုကထဲက လူတောတ်ယောကမြို့ပေါ့ ..။ ဟနဝြင်းအောငကြို ဇောကြှီး
လှှတလြိုကတ်ဲ့လူ ဖြစ်တာတောင် ဦးတငမြောငလြတကြ မယုံကြညသ်ေးဘူး ။
ဦးလူကြီးရဲ့ သမီးနှစ်ယောကကြို ကားမောင်းလိုကပျို့ဖို့ဘဲ ခိုင်းတယ် ။ အိမထြဲကိုလည်း ဝငခြှင့ြ မရှိဘူး ။
“ နယားပြံ” အိမကြှီးကို ဟနဝြင်းအောင် ရောကသ်ှားပြီးတဲ့နောကြ ဘာတွေ မှငရြတယ်..ကြားရတယ်…သိ
ရတယ် ဆိုတာတွကေို အသေးစိတ် လေးမောငမြောငကြို ပြောပြရတယ် ။ လေးမောငမြောငန်ဲ့ ကိုယတ်ိုင်
တွေ့စရာ မလိုဘဲ ညိုညိုညိမ်းကနတဆေင့ြ သတင်းပို့ဖို့ သူ့ကို လေးမောငမြောငကြ ပြောထားတယ်။
ညိုညိုညိမ်းနဲ့လည်း အမြဲ မတွေ့နိုငတ်ော့ဘူး ။ ဦးတငမြောငလြတကြ သူ့ကို ဦးလူကြီးရဲ့ ခွံထဲမှာဘဲ
နခေိုင်းတယ် ။ တပတကြို တရကဘြဲ အိမပြှနခြှင့ပြေးတယ် ။ ဟနဝြင်းအောငလြည်း ညိုညိုညိမ်းကို ညတိုင်းလို ဖြုတန်ကဆွေိုတော့ ဦးလူကြီးအိမကြနေ မပြနရြတော့ ညညဆို လီးက တောငပြှီး မနတတ်ေ မထိုငတ်တ် ဖြစ်ရတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းဆီကို ဖုန်းဆကပြှီး သူ့အခွအနေကေို ပြောပြတယ် ။ လီးမတမြတ်
တောငပြှီး လိုးချင်စြိတတ်ှေ တအား များနတေဲ့အကြောင်း ..။ ညိုညိုညိမ်းက သူ့ကို ပြနတ်ှေ့တဲ့နေ့ကြ
ရင် အပြတလြိုးပေါ့…သူ့လီးကို ညိုညိမ်း ကောင်းကောင်း စုတပြေးမယ် …ဘာညာနဲ့ ကြနပေအြောင် နှာစကားလေးတွေ ပြောပေးတယ် ။ ညိုညိုညိမ်း ပြောတာတွကေို နားထောငရြင်း သူ ကြင်းထုတယ် ။
ဒီနေ့ည ဦးလူကြီး မရှိဘူး ။ အိမမြှာ မရှိဘူး ။ ဦးလူကြီး တနရောကို ခရီးသှားနတယ်ေ ။ ဘယကြို သှားမှန်း သမီးတွတေောင် မသိဘူး ။
ဦးလူကြီး က လကရြှိ ဒီးနာ ဆိုတဲ့ အသကြ ၂၀ အရှယ် ဇနီးငယင်ယလြေးနဲ့။
အိန်ဒွာလူကြီးနဲ့ ဂန်ဓမာလူကြီးတို့ရဲ့ အမကေ ဆုံးတာ ကြာပြီ ။
အိန်ဒွာနဲ့ ဂန်ဓမာတို့က ဒီးနာကို အနိုငကြငွ့ကြှတယ် ။ ဒီးနာကို မှငတ်ာနဲ့ ရနစြကြတယ် ။ တိုကကြှီးက
ကြီးမာလှန်းလို့သာ တောသ်ေးတယ် ။ ဒီးနာလည်း သူတို့နဲ့ ဝေးတဲ့ တိုကကြှီးရဲ့ အစွနမြှာ နတယ်ေ ။
တခါတလေ မတောတ်ဆ သူတို့နဲ့ ဆုံရင် ဒီညီအမက ရရလေညေလြည် မိုကရြိုင်းတယ် ။ စောင်းမှောင်း
ပြောတာကတော့ အမြဲဘဲ ..။ တခါတလေ လကပြါ ပါတတတ်ယ် ။ ဒီးနာကို လကပြါလို့ ဦးလူကြီး အရမ်း စိတဆြိုးတယ် ။ သမီးနှစ်ယောကကြို အောဟြဈတယ် ။ သမီးတွကေ မယားဖကပြါတယ် ဆိုပြီး
ကကကြကလြန် ပြနဆြဲကြတယ် ။
ဟနဝြင်းအောင် ရောကပြှီးလို့ တပတအြကြာမှာ ဒီကိဈစ ဖြစ်တာ …။
ဟနဝြင်းအောငလြည်း သူတို့ညီအမ ကို ကားလိုကမြောင်းပို့ပေးရတာ ခပလြန့လြန့ဘြဲ ။ ဘယတ်ော့
ဆဲမလဲ ပါးရိုကမြလဲ လန့န်ရတေယ် ။
ဒီနေ့ နေ့လည် အငယမ် ဂန်ဓမာလူကြီး အပြငထြှကတ်ယ် ။ ဒေးကလပကြို သှားတာ ။ ဘောဒြါတွနေဲ့ ခွိန်းတာ ။ ဟနဝြင်းအောငလြည်း သူတို့ကို လိုကပျို့ရင် သူတို့ စီးချင်တ်ဲ့ ကားနဲ့ လိုကပျို့ရတယ် ။
ကားဂိုဒေါငကြ ကား ရှဈစီး ဆန့တ်ယ် ။ သူတို့ကားတွကေို အမြဲ ဆီဖြည့ြ လဖြညေ့ြ စဈနရတေဲ့ လူတယောကြ ရှိတယ် ။ သူတို့စိတကြ ထဈကနဲ ပြောင်းသှားတတတ်ာ ..။ အခုတမွိုး တောကြှာတမွိုး ။
လစာ ကောင်းကောင်းပေးထားတော့လည်း လူတွကေ ပြာပြာသလဲနဲ့ သူတို့ လိုအပတ်ာတွကေို ဖြည့ဆြည်းပေးကြရတယ် ။
အငယမ် ဂန်ဓမာက ဘောဒြါတွလည်ေး စီးမှာမို့ မားစီးဒီး ဂစွန်ဲ့ သှားမယ် လို့ အိမဖြေါမြလေးနဲ့ စောစောထဲက ပြောခိုင်းလိုကလြို့ မာစီးဒီးကြီး ထုတပြှီး အသင့ထြိုငစြောင့န်လေိုကတ်ဲ့အခွိန် အကြီးမ အိန်ဒွာ အပေါထြကကြ ဆင်းလာတယ် ။ သူ့အမြဲတမ်း ယဉမြောင်း ဦးအောငစြိနကြ လိုကဇြပစ်ြကားအဖြူကြီးနဲ့စောင့န်တော မှငတ်ော့..” ဦးအောငစြိန်….” လို့ ကြုံးအောလြိုကတ်ယ် ။
ဦးအောငစြိနလြည်း ပြာပြာသလဲ လိုကဇြပစ်ြပေါကြ ပြေးဆင်းပြီး အကြီးမ ရှေ့မှာ “ ဟုတ်…အိန်ဒွာ…ဘာ
လုပပြေးရမလဲ…” လို့ မေးတယ် ။
“ လိုကဇြပစ်ြ မစီးချင်ဘြူး …မားစီးဒီး နဲ့ သှားမယ် …”
“ ဟို..ဟို….အဲ့ကားက ဂန်ဓမာ သှားမလို့ ဆိုလို့….”
“ တောကြ..စောကကြောငမ် ကလည်း ငါစီးမယ့ကြားမှ လာယူတယ်….”
အိန်ဒွာက မကြမနေပ် ဆဲရေးတိုင်းထွာပြီး လိုကဇြပစ်ြပေါကြို တကတ်ယ် ။
ဟနဝြင်းအောငတ်ို့လည်း ဖိုကပြှဲများ တွေ့ရအုံးမလား ဆိုပြီး လန့န်ကြရေတယ် ။ ဂန်ဓမာ တိုကပြေါကြ ဆင်းလာတော့ အကြီးမ အိန်ဒွာ မရှိတော့ဘူး ။ ဂန်ဓမာက ဝတထြားတာ အရမ်းဟော့တတ်ယ် ။ အင်ျကြီပြော့ပြော့အသားက အထဲမှာ ဘရာစီယာ ခံမဝတထြားလို့ နို့ကြီးတွဆေီက နို့သီးလေးတွကေို ထင်းထင်းကြီး မှငန်ရတေယ် ။ ဟနဝြင်းအောငလြည်း သူတို့ကို လန့န်ရတေဲ့ ကြားထဲက ခိုးကြည့်ဖြစ်အောင် ကြည့်လြိုကသ်ေးတယ် ။
ဂန်ဓမာလူကြီးက သူ့အမအိန်ဒွာလူကြီးထကြ ပို ဟော့( တ် ) တယ် ။
ဝတစြားတာ နတောထိုငတ်ာ အရမ်းလနတ်ယ် ။
ဟနဝြင်းအောင် အလုပစြ ဝငတ်ဲ့နေ့က ဆိုရင် ဟနဝြင်းအောငကြို ခွဆေုံးခေါင်းဆုံးကြည့်ပြှီး ..“ လူပုံ
က မဆိုးပါဘူး …ဟှန်း ..ဒရိုငဘြာ မလုပဘြဲ ဗီဒီယို မင်းသား လုပလြို့ရတယ် …” လို့ နှုတခြမ်းလေး မဲ့ ပြပြီး ပြောခဲ့တာ…။
ဂန်ဓမာ ကလပထြဲကို ဝငသ်ှားတော့ ဟနဝြင်းအောင် ဦးတငမြောငလြတဆြီကို ဟန်းဖုန်းနဲ့ လှမ်း သတင်းပို့ရတယ် ။ ဂန်ဓမာလူကြီး ကလပသ်ှားတဲ့အကြောင်း ..သူ ကလပအြပြငမြှာ စောင့န်တေဲ့အကြောင်း ..။ ဦးတငမြောငလြတကြ ဒီလိုနရောတွကေို ဦးလူကြီးသမီးတွေ သှားရင် ဖုန်း
ဆကြ သတင်းပို့ဖို့ မှာထားလို့ သူ ဆကလြိုကတ်ာ ။
ဦးတငမြောငလြတကြ သူ တယောကယ်ောကြ လှှတလြိုကမြယ်.မကြစြိရှငရြှငထြား…တခုခုဆိုရင် ဘောစိရဲ့ သမီးကို မှဲ့တပေါကြ မစွန်းစနေဲ့..အသခေံ ကာကြယရြမယ် လို့ ပြောတယ် ။ ဟနဝြင်းအောငလြည်းစိတခြပြါ ဆရာ..လို့ ပြနပြှောရင်း ကားပေါမြှာ မထိုငဘြဲ ကလပအြပေါကန်ားမှာ ရပန်လေိုကတ်ယ် ။
နာရီဝကလြောကြ ကြာတော့ တက္ကစီကားတစီးနဲ့ ညိုညိုညိမ်း ရောကလြာတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းက ဦးတငမြောငလြတ် လှှတလြိုကလြို့ လိုကလြာတာလို့ ပြောတယ် ။ ကလပထြဲကို ညိုညိုညိမ်းက လိုကဝြငသ်ှားလို့ ရတာမို့ ညိုညိုညိမ်းကို လှှတလြိုကတ်ာ…တဲ့ ။
ညိုညိုညိမ်း ကလပထြဲကို ဝငသ်ှားတယ် ။ ဂန်ဓမာလူကြီး ရဲ့ လုံခွုံရေးအတွကြ ဦးတငမြောငလြတကြ စိတ်
ပူတယ် ။ ဦးလူကြီးရဲ့ သမီးတွေ တခုခု ဖြစ်လို့ မဖြစ်ဘူး ။
ဟနဝြင်းအောငလြည်း ကလပအြပြငမြှာ အကြာကြီး ရပစြောင့န်ရတေယ် ။ သုံးနာရီလောကြ ကြာတော့
ညိုညိုညိမ်း သုတသ်ီးသုတပြှာနဲ့ ထွကလြာတယ် ။
“ ကိုအောငရြေ….ဂန်ဓမာတော့ တအားမူးနပြေီ….လူမှန်း မသိတော့ဘူး….ဆေးလား အရကလြားတော့ မ
သချောဘူး….အိမပြှနခြေါကြှရအောင် …” လို့ လာပြောတယ် ။
ဒီအခွိနမြှာ ကောငမြလေးတယောကန်ဲ့ ကောငလြေးနှစ်ယောကကြ ဂန်ဓမာကို တွဲထုတလြာပြီး ကားတစီး
ပေါကြို တငဖြို့ လုပန်တောကို ဟနဝြင်းအောင် တွေ့လိုကတ်ယ် ။
“ ညိုညိမ်းရေ..သူတို့နဲ့ ပါသှားလို့ မဖြစ်ဘူး …ဒို့ အခွိနမြှီ တားမှ ဖြစ်မယ် …”
ဟနဝြင်းအောင် အမှနပြှေးပြီး ကားမောင်းမယ့ြ ခွာတိတကြို တားလိုကတ်ယ် ။
“ ဟေ့..ဟေ့….သူ့ကို မင်းတို့နဲ့ မထည့န်ိုငဘြူး….ငါတို့က သူ့အိမကြ ဝနထြမ်းတွေ..ဒို့ ပြနခြေါသ်ှားမယ် ..
ခွာတိတကြ မာရကြေောရနေဲ့ ..“ နောကဆြုတစြမ်း …မင်းက ဘာမို့လဲ..ဂန်ဓမာက ဒို့နဲ့ လိုကမြယလြို့ပြောထာပြီးသား….ဝငမြပါနဲ့…”လို့ သူ့ကို ဟောကတ်ယ် ။
“ လိုကမြယ် ဆိုတာက မမူးခငကြ ဖြစ်လိမ့မြယ်..အခုအတိုင်း မင်းတို့ ခေါသ်ှားလို့ မရဘူးကြာ..ဆောရီးဘဲ…”
“ ဟေ့ကောင်..မင်းက ဒရိုငဘြာလား…မင်း ဒိုးတော့ကြာ….ငါ စိတထြှကလြာပြီ….မင်း နာချင်လြား…”
ဟနဝြင်းအောငကြ ဦးတငမြောငလြတကြ စကားကုန် အမိန့ပြေးပြီးသား ဆိုတော့ ခွာတိတကြို တွန်းထုတလြိုကပြှီး ဂန်ဓမာ့ကို ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ဝငတ်ှဲခေါဖြို့ လုပတ်ယ် ။ ခွာတိတကြ သူ့ကို ဖိုကပြှီ ။
“ ဟေ့ကောင်..မင်း ငယပြါသေးတယကြှာ..”
ဟနဝြင်းအောငကြ စောစောထဲက ခါးနောကမြှာ ထိုးထားတဲ့ ဒုတန်ဲ့ ခွာတိတကြို ရိုကတ်ယ် ။
ခွာတိတ် နောကပြှနလြန် လဲကတွဲ့အခွိန် ညိုညိုညိမ်းနဲ့သူ ဂန်ဓမာ့ကို တွဲပြီး သူ့ကားဆီကို ခေါသ်ှားကြတယ် ။ ခွာတိတလြဲ ခေါင်းထိသှားလို့ ပြနထြနိုငပြမယေ့ြ သူတို့ဆီကို လိုကမြလာတော့ဘူး ။ ဂန်ဓမာကိုအိမပြှနခြေါလြာတယ် ။ အိမဖြေါတ်ှနေဲ့ ညိုညိုညိမ်း အိမပြေါထြပကြို တွဲခွီ ခေါသ်ှားကြတယ် ။
ဦးတငမြောငလြတ် သူနဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို အရမ်း ကြနပြေ သဘောကသွှားတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းကို ဦးလူ
ကြီးရဲ့ သမီးတွေ သှားလရော အနောကကြ လိုကဖြို့ တာဝနပြေးလိုကတ်ယ် ။ ဟနဝြင်းအောငကြိုလည်း
လစာတိုးပေးပြီး ကားမောင်းရုံမကဘဲ လုံခွုံရေး တာဝနကြိုပါ ယူခိုင်းတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငလြည်း ဂန်ဓမာ တအား မူးနတေုံးက ထမိနပြှကြှတေပြှီး ပငတ်ီ သေးမွှငမြွှငလြေး နဲ့ ပေါင်
တနဖြှေးဖြေးဖြူ ဖြူတွကေို တဝကြီး တွေ့လိုကရြတာကို မကြစြိထဲက မထွကဘြူး ။ ပငတ်ီလေးရဲ့ အရှေ့ဂွဆုံနရောက ဖေါင်းဖေါင်းကြီး ..။
ဟနဝြင်းအောင် စိတကြူးထဲမှာ ဂန်ဓမာလူကြီးကို ကိုယတ်ုံးလုံး ခွှတကြှည့န်တယ်ေ ။ မှငလြိုကရြတဲ့ ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို အဝတမြပါဘဲ စဉြးစားပုံဖေါကြှည့န်တယ်ေ ။ ညိုညိုညိမ်းကို ဦးလူကြီးရဲ့ အိမမြှာ လာနခေိုင်းပမယေ့ြ သမီးတောန်ှဈယောကြ အပြငထြှကရြင် တပါတည်း လိုကန်ိုငအြောင် အိမမြကြီးမှာ အခန်းတခန်းပေးပြီး နခေိုင်းတယ် ။ ဟနဝြင်းအောငလြည်း တအိမထြဲ နပြေီး ညိုညိုညိမ်းနဲ့ မလိုးရဘဲ ငတန်တေဲ့ သူ့ဘဝကို ရငန်ာနတယ်ေ ။
တောငလြာတဲ့ သူ့လီးကို တိုကထြုတပြှီး ဖြဖြေောကလြိုကတ်ော့မညလြို့ ဆုံးဖြတလြိုကပြှီး စစချင်ြး ပုဆိုး
ပေါကြနေ ပြတသ်ပန်ရောက ပုဆိုးကို လှနပြှီး လကတ်ဖကန်ဲ့ အဖြားပိုင်းကို ခွနယေန်မေိတယ် ။
ခွသေံလိုလို ခွှတကြနဲ ကြားလိုကမြိလို့ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ အိမဖြေါမြလေး သိသိ သူကြင်းတိုကြ
နတောကို သသခွေောခွာကြီးကို စိုကကြှည့န်တောကို တွေ့လိုကရြတယ် ။
အသံမပေးဘာမပေး…တံခါးမခေါကဘြဲ ..ဘယအြခွိနကြ ရောကန်တောပါလိမ့ြ ..။
“ သိသိ..ဘာလဲ….ဘယသ်ူခေါခြိုင်းလိုကသ်လဲ….”
ပုဆိုးကို ပြနမြဖုံးသေးဘဲ သိသိကို မေးလိုကတ်ယ် ။ သိသိက “ မမလေး ဂန်ဓမာက မနကဖြနမြနကြ ၆နာရီ လဆေိပသ်ှားမှာကို လိုကပျို့ပါ…တဲ့..အဲဒါ လာပြောတာ….” လို့ ပြောတယ် ။
“ ဒါဘဲလား …”
“ ဟုတ် ….”
သိသိရဲ့ မကြလြုံးတွကေ တောငန်တေဲ့ သူ့လီးတနကြှီးကနေ မခွာဘူး ။ သူ့လီးကို သိသိ စိတဝြငစြားနတေဲ့ ပုံဘဲ ..။
သိသိပြနထြှကသ်ှားတော့ သူလည်း ကြင်းဆကမြတိုကခြငွတ်ော့တာနဲ့ ခွလှေဲပြီး အိပလြိုကတ်ယ် ။ မနကြ စောစော ထရအုံးမယ်။
******************************************************
ဒုရဲအုပ် လေးမောငမြောင် လဖကရြညဆြိုငထြဲကနေ ညိုညိုညိမ်းတို့ တိုကခြန်းကို အကဲခတန်တယ်ေ ။
အိပဖြေါတ်ိ နှစ်ယောကလြုံး ဦးလူကြီးအိမမြှာ နနရေပြေီ ။ ကြည့်ရြတာ ဒီနှစ်ယောကကြို ဦးလူကြီးတို့မိ
သားစုက ကြနပေသ်ဘောကသွှားကြတယ် ထငတ်ယ် ။
ခုတလော သူတို့နှစ်ယောကဆြီက ဘာသတင်းမှ တကမြလာဘူး ။ သူတို့နဲ့ မတွေ့တာ ကြာပြီ ။
ညိုညိုညိမ်းကို ဖုန်းခေါကြှည့ရြင် ကောင်းမလား …စဉြးစားနတေုံး တက္ကစီကား တစီး ထိုးဆိုကလြာတာ
တွေ့လိုကရြတယ် ။
“ ဟင်..ညိုညိုညိမ်း ပါလား …”
တိုကထြဲကို ဝငသ်ှားတာကို တွေ့လိုကရြလို့ လဖကရြညဖြိုး ရှင်းပေးလိုကပြှီး ဆိုငထြဲက ထွကြ…သူတို့
နတေဲ့ ကြနဒြို အဆောကအြဦးကြီးဖကကြို လမ်းဖြတကြူးပြီး သှားလိုကတ်ယ် ။
**************************************************
ညိုညိုညိမ်း တိုကခြန်းထဲကို ရောကတ်ာနဲ့ အဲကြန်းကို ဖြင့တ်ယ် ။ ပူအိုကလြိုကတ်ာ အရမ်းဘဲ .။ အိပခြန်းထဲမှာ ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှကေို အကုန် ခွှတပြဈလိုကတ်ယ် ။ . ဒီနေ့ အိမပြှနခြှင့ရြလို့ လုပစြရာလေးတွေ လုပရြမယ် ။ ဟနဝြင်းအောငတ်ော့ ကနွန်ခေဲ့တယ် ။
ဦးတငမြောငလြတကြ သူတို့နှစ်ယောကကြို ငှလေုံလုံလောကလြောကြ ထုတပြေးတယ် ။
လတတ်လော ဦးလူကြီးရဲ့ သမီးတောန်ှဈယောကကြို လိုကြ စောင့ရြှောကပြေးနရတေဲ့ ဘောဒြီဂတအြလုပြ
ဘဲ လုပန်ရတေယ် ။ မကြာခငတ်ော့ အခွီကြီး အလုပတ်ခု လုပရြမယ် လို့ ဇောကြှီးက ပြောတာဘဲ ။
ဦးလူကြီးအိမမြှာ နနရေတေဲ့အခွိန် အစားကောင်းတွေ စွတစြားပြီး ဝလာသလားမသိဘူး ။
ကိုယလြုံးပေါမြှနကြှီးထဲ ကိုယ့ဖြါသာကိုယ် ကြည့်လြိုကတ်ယ် ။ ဝတော့ မလာပါဘူး ။ မှနထြဲမှာ အဝတမြဲ့နတေဲ့ ညိုညိုညိမ်းက နို့ထွားထွားကြီးတွေ ကော့လို့ ..။ ခါးသေးသေးလေးအောကကြ ဖငတ်ုံးကြီးတွကေ ထယန်တယ်ေ ။ ဟှန်း…တွိဂံပုံ စောကဖြုတကြှီးမှာ အမှှေးတွေ မဲဖုံးနပြနေပြှီ ။ ညှပရြအုံးမယ် ။ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ မလိုးရတာလည်း တောတ်ောကြှာနပြေီ ။ တခါတခါ တောတ်ောြ လိုချင်တ်ယ် ။
စောကဖြုတကြို လကဝြါးနဲ့ စမ်းမိနတေဲ့အခွိန် တင်းတောင်..တင်းတောငန်ဲ့ အခန်းတံခါးက လူခေါခြေါင်းလောင်းသံ မှညလြာတယ် ။
ဘယသ်ူလာတာလဲ…။ ဟှန်း….ရချိုးမလို့ လုပန်တောကို ..။ မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်ရင်ေ ကောင်းမလား …။
တင်းတောင်..တင်းတောင်….။
အို …ခကတ်ော့တာဘဲ ..။
ခေါကတ်ငထြားတဲ့ ထမိနအြနှမ်းလေးကို ကောကယ်ူ ရငလြွားလိုကပြှီး အိမရြှေ့တံခါးဆီကို လွှောကသ်ှားလိုကတ်ယ် ။ ချောင်းကြည့်တ်ဲ့
အပေါကလြေးကနေ အပြငကြို ကြည့်လြိုကတ်ယ် ။
ဟင်…လေးမောငမြောင် ..။ ဒုရဲအုပလြေးမောငမြောင် ပါလား …။
ထမိနရြငလြွားကြီးနဲ့ ဖြစ်နတယ်ေ ။ အိပခြန်းထဲ ပြနသ်ှားပြီး တဘကြ ဖြစ်ဖြစ် လှှမ်းခွုံ အုပကြာလိုကဖြို့ စဉြးစားလိုကတ်ုံး အပြငကြ ဆကတ်ိုကြ တငတ်ောင် တငတ်ောငန်ဲ့ ဆကန်ှိပန်တောနဲ့ တံခါးကို
ဖြင့ပြေးလိုကမြိတယ် ။
“ ညိုညိမ်း …”
“ ကိုလေးမောငမြောင် …အဲ…အကို……*-”
“ မတွေ့တာ ကြာပြီ …ဘာလို့ ဖုန်းမခေါသ်လဲ……”
“ အဲ့အိမမြှာ သိတဲ့အတိုင်းဘဲ …ညိုညိမ်းက အစစအရာရာ…”
“ တောပြှီ..ညိုညိမ်း..ဆငခြှတွေေ ပေးမနနေဲ့တော့ ..ကဲ..ဘာထူးလဲ..ဦးလူကြီးရဲ့ တဖတွဖြတွန်ဲ့ ခတန်တေဲ့ အတောငပြံကြီးတွကေို ကြိကနဲ ကြိကနဲ ညှပပြဈလိုကန်ိုငတ်ဲ့ ထိထိမိမိ ဟာလေးတွေ
မရသေးဘူးလား ….”
“ ရရင် အကို့ဆီကို ဖုန်းဆကပြှီးပြီပေါ့ အကိုရယ်…”
လေးမောငမြောငရြဲ့ မကြလြုံးတွကေ ညိုညိုညိမ်းရဲ့ လုံးဝန်းတဲ့ ရငသ်ားတွေ အပေါမြှာ တခွိနလြုံး စူးစိုကန်တယ်ေ ။ ညိုညိုညိမ်း ထမိနရြငလြွားနဲ့ဘဲ သူ့ကို စကားပြောနရတော အနရေ ခကလြာတယ် ။
“ ခဏနောျ …”
“ နအေုံး..မသှားနဲ့အုံး…ပြစရာ ရှိလို့..”
လေးမောငမြောငကြ ညိုညိုညိမ်းရဲ့ လကကြို ဖတွကြနဲ ဆှဲထားလိုကရြင်း သူ့ဖုန်းက ပုံတပုံကို ညိုညိုညိမ်းကို ပြလိုကတ်ယ် ။
“ သူ့ကို သိလား ….”
“ ဟင်….”
ညိုညိုညိမ်း မကြန်ှာ အကြီးအကယွြ ပကြသ်ှားတယ် ။
“ ဦးရောဘတသ်ိန်းထွန်း ….လေ…ညိုညိမ်း အကြီးအကယွြ ဘတခြဲ့တာ့ လူကြီး….သူက ညိုညိမ်းကို အသဲအသန် လိုကရြှာနတယ်ေ …..ညိုညိမ်း ဘယမြှာ ရှိတယ် ဆိုတာကို သတင်းပေးတဲ့လူကို သိန်းတရာ ဆုငှပေေးမယ် တဲ့…..ညိုညိမ်း..”
ညိုညိမ်း တုန်ုတုနရြငရြင် ဖြစ်သှားတယ် ။
ဦးရောဘတသ်ိန်းထွန်းကို သူဘတခြဲ့တာလည်း ရကစြကလြှန်းတယလြေ ။ စိနတ်ှေ အများကြီး ပါတယ် ။ လေးမောငမြောငကြ “ ညိုညိမ်း…မင်းလေး ဆီက ငါ နှစ်ခု လိုချင်တ်ယ်….တခုက မင်း..နောကတ်ခုက ဦးလူကြီးနဲ့ ပတသ်ကတ်ဲ့ သတင်း….ရရငရြ မရရင်..ဦးရောဘတသ်ိန်းထွန်း လကကြို မင်းကို အပလြိုကရြုံဘဲ…..ဘယလြိုဘဲ..မင်း ဒုံးမဝေးပါဘူးကြာ…..” လို့ ပြောရင်း ညိုညိုညိမ်း
ရဲ့ ဖငအြိအိကြီးကို လှမ်း ညှဈလိုကတ်ယ် ။
“ အကို..ညိုညိမ်းကို မရကစြကပြါနဲ့…”
“ ကိုယလြိုချင်တ်ာတွေ ပေးမယပြေါ့..ဟုတလြား..”
“ အင်း….အကုနပြေးမယ်….အဲ့လူကြီးရဲ့ လကထြဲကိုတော့ ညိုညိမ်းကို မအပပြါနဲ့….လာ…လိုကခြဲ့….”
ညိုညိုညိမ်းက လေးမောငမြောငရြဲ့ လကကြို ဆှဲပြီး အိပခြန်းထဲကို ခေါသ်ှားတယ် ။
“ အကို..လိုချင်တ်ာတွလေေ..ဒီမှာ…..”
ညိုညိုညိမ်းက ရငလြွားထားတဲ့ ထမိနကြို ဖြခွှတေခြလွိုကသ်ည် ။
တင်းမာလုံးထွားတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံး…နီညိုညို နို့သီးတွေ ခါးသေးသေး ဗိုကသ်ားရှပရြှပ် အောကကြ အမှှေးပါးပါး ဖုံးနတေဲ့ ကြိဂံပုံနရောတွကေို ဘှားကနဲ မှငလြိုကရြတော့ လေးမောငမြောင် မတတ်ပရြပလြကြကြနေ ဒူးထောကရြကြ ကသွှားတယ် ။ သူ တောင့တ်လိုချင်န်တော ကို ဗှုံးကနဲ ရလိုကလြို့ ။
ညိုညိုညိမ်းက သူ့ဆီကို တလှမ်းချင်ြးလွှောကပြှီး ရောကလြာတယ် ။ မို့ဖေါင်းတဲ့ အင်ျဂါစပကြှီးက သူ့မကြန်ှာနဲ့ တထွာတောင် မဝေး ။ လေးမောငမြောင် ဖငတ်ုံးကြီးတွကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆှဲကိုငပြှီး
အင်ျဂါစပကြှီးကို နမ်းရှုံ့လိုကတ်ယ် ။
“ အကိုရယ်..ရချိုးမလို့ လုပန်တော..မခွိုးရသေးဘူး…..”
လေးမောငမြောငကြ ညိုညိုညိမ်း ဘာပြောနသလေဲ မသိ ။ မကြား ။ အကြဲကြောင်းကြီးကို အားရပါးရ နမ်းရှုံ့နတယ်ေ ။ လကန်ှဈဖကကြလည်း ဖငတ်ုံးအိအိကြီးတွကေို ဆုပလြိုကြ နယလြိုကြ ..။
ညိုညိုညိမ်း သူ့အနမ်းအရှုံ့တွကြေောင့ြ ဖီလငတ်ှေ တကလြာတယ် ။
“ အကို..ကုတငပြေါြ သှားရအောငကြှယ်…”
လေးမောငမြောငသ်ည် ပိနကြိုင်းကိုင်းနဲ့ ဖြစ်ပမယေ့ြ လူနံပိန် ကြှဲဂွိုလိန် ဆိုသလိုဘဲ ငယပြါက တုတပြှီး ရှညတ်ယ် ။ ညိုညိုညိမ်းက လေးမောငမြောငရြဲ့ မတမြတထြောငန်တေဲ့ လိငခြွောင်းကို ကကြနွန
စုတပြေးတယ် ။ ကြုံဖူးသမွှ မိန်းမတွထေဲမှာ ညိုညိုညိမ်းဟာ လီးစုတအြကောင်းဆုံးဘဲ လို့ လေးမောငမြောင် သိလိုတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းက အကြာကြီး စုတပြေးတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းရဲ့ လွာလေးရဲ့ ထိုးကစား ကလိတာတွကေ ကောင်းလှန်းလို့ လေးမောငမြောင် ပြီးလုလု အခွိနမြှာ ညိုညိုညိမ်းက သူ့လိငတ်နကြို ပါးစပကြ ခွှတပြဈလိုကတ်ယ် ။
“ ဟား…..”
လေးမောငမြောင် မိန်းမောနရောက လန့ဖြနွ့ပြှီး နိုးထလာတယ် ။
“ အကို..လိုးကြရအောငလြား…”
ညိုညိုညိမ်းက ပကလြကလြှန် ပေါငကြားပေးလိုကတ်ယ် ။ လေးမောငမြောင် ခကြခြငွြးဘဲ ညိုညိုညိမ်း ပေါငကြှားမှာ နရောယူလိုကပြှီး သူ့လိငတ်နကြို ဖေါင်းကြှနတေဲ့ အမှှေးရေးရေးနဲ့ အဖုတကြှီးရဲ့
နုထွတထြှတ် နှုတခြမ်းသားတွန့တ်ှန့တ်ှကြေားထဲကို ဖိသှင်းလိုကတ်ယ် ။
“ အိုး..ဟင့ျ..အကို့…..”
ညိုညိုညိမ်း လေးမောငမြောငကြို လှမ်းဖကလြိုကတ်ယ် ။ လီးကြီးတာက သိသာလှတယ် ။ စောကဖြုတထြဲမှာ တင်းကြပန်တယ်ေ ။ အတွင်းသားတွကေို လီးတနကြ ပြတတ်ိုကလြိုကမြှုက ညိုညိုညိမ်းကို
တုနခြါသှားစတယ်ေ ။
“ ကြီးလိုကတ်ာ..ဖြေးဖြေး…”
လသေံလေးနဲ့ ညိုညိုညိမ်း ပြောလိုကတ်ာက လေးမောငမြောငရြဲ့ စိတတ်ှကေို ပိုကြှစတယ်ေ ။ သူ့လီးကြီး တင်းကနဲ ပိုကြီးလာသလိုဘဲ ။
ဖြေးဖြေးလို့ ပြောကာမှ ဖိသှင်းချင်သ်ှားတယ် ။ လေးမောငမြောငကြလည်း ညိုညိုညိမ်းကို မကြစြိကနွတော ကြာပြီ ။ နို့ကြီးတလုံးကို ကိုငည်ှဈပြီး ဖိဖိ ဆောင့ထြည့တ်ယ် ။
“ အား…အား…အား…အိုး…..အားဟား….အမလေး…….အိအိအ…….”
ညိုညိုညိမ်း သူ့ဆောင့ခြကြတ်ိုင်း အီဆိမ့န်အေောင် ကောင်းနတယ်ေ ။
ဖငကြှီးတွကေို မှှေ့ရမ်းကော့ပေးမိတယ် ။
“ ကောင်းလား..ကောင်းလား………ကောင်းလား……..”
“ အင်း….အင်း…ကောင်းတယ်…ကောင်းတယ် …….”
တဖတဖြတန်ဲ့ ရရလေညေလြည် ဆောင့ပြေးတယ် ။ အား..ကောင်းတယ်..ကောင်းတယ်……ဆောင့ဆြောင့ြ….ဆောင့ြ….အား………။
အထွဋအြထိပကြို နှစ်ယောကသ်ား ပြိငတ်ူလို တကလြှမ်းသှားကြတယ် ။
ညိုညိုညိမ်းလည်း ဟနဝြင်းအောငထြကတ်ောင် အလိုးကောင်းတဲ့ သူ့ကို သဘောကသွှားတယ် ။
ဂန်ဓမာလူကြီး ဆံပငဖြီးနတေဲ့အခွိန် သူမ အနောကကြ အိမဖြေါသ်ိသိ ဖြတသ်ှားတာကို မှနထြဲကနေ တွေ့လိုကတ်ယ် ။
“ဟဲ့..သိသိ….ဟနဝြင်းအောငကြို သှားပြောပြီးပြီလား…..”
သိသိက ခေါင်းငှှိမ့ပြှပမယေ့ြ တခိခိနဲ့ ရယန်တယ်ေ ။
“ သိသိ..ဘာဖြစ်နတောလဲ..ဘာတွေ သဘောကနွတောလဲ….”
သိသိက ရယဘြဲ ရယန်လေို့ ဂန်ဓမာ သိသိကို သူ့အနားခေါပြှီး သသခွေောခွာ မေးတယ် ။
“ ပြောစမ်း..ပြောစမ်း……သိသိ…ပြောစမ်း….ဘာဖြစ်လာလဲ……..နင် ဘာတွေ့ခဲ့လို့လဲ.”
သိသိက “ အဲ့လူကြီး ကမွသှားတဲ့အခွိန် သူ့ပုဆိုးကို လှနပြှီး……ခိခိခိ…….” လို့ ပြောရင်း ရယပြှနတ်ယ် ။
“ ဟယ်…..သူ..သူ…သူ..ဘာတွေ လုပန်လေဲ…..”
“ သူ့ဟာကြီးကို ဆောင့န်တော..လကန်ဲ့ ဆုပပြှီး ဆောင့န်တော…”
“ဟင်…ဟုတလြား…..သိသိ သသခွေောခွာ ပြောှ့ပစမ်း…ဘာဆောင့တ်ာလဲ..ကြင်းထုတာလား …. ”
“ အင်း….အဲဒါမွိုးပေါ့ …. သူ့အတနကြှီးကို လကန်ဲ့ဆုပကြိုငပြှီး ဆောင့န်တော…အတနကြှီးကလည်း တောတ်ောြ တုတတ်ယ်..ရှညလြည်း ရှညတ်ယ် …. ဟီး….ထိပဖြကမြှာလည်း မှဲ့ကြီးတလုံးနဲ့…”
ဂန်ဓမာ အရမ်း စိတဝြငစြားသှားတယ် ။ နဂိုထဲကမှ ဒီ ဒရိုငဘြာက ဇာတလြိုကြ ပုံ ဖမ်းနလေို့ သတိထား
ကြည့်ကြှည့န်မေိတာ…။ ဂန်ဓမာ့ကိုလည်း သူ ခိုးခိုး ကြည့်တ်တတ်ယ် ။ သူ့အကြည့်ကြ တဏှာကြည့်ြ ဆိုတာ ဂန်ဓမာ သိတယ် ။ သတ်တိ တော့ တောတ်ောြ ကောင်းတဲ့ လူဘဲ..။ ဂန်ဓမာတို့ ဆီမှာ အလုပလြုပတ်ဲ့လူတွေ ဦးတငမြောငလြတကြို ကြောကကြှလို့ မကြလြုံးအောကစြိုကပြှီး စကားပြောကြတာ ..။ ဂန်ဓမာတို့ကို မရိုးမသား လုပရြင် ကောင်းကောင်း အဆုံးအမ ခံရမယ် ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြတယ် ။ သူကတော့ ကြည့်တ်ာကိုက ပြီတီတီနဲ့ ..။ သိသိ ပြောနတောက..သူ့အတနကြှီးက အကြီးစားကြီး ဆိုပါလား …။ ဂန်ဓမာ အရမ်း စိတတ်ှေ ထကြှနတယ်ေ ။ သူ့အတနကြှီးကို တွေ့ဖူးမှငဖြူးချင်သ်ှားတယ် ။
မနကြ ချောကန်ာရီ မထိုးခင် ဟနဝြင်းအောင် တိုကကြှီးရဲ့ အရှေ့ တံခါးပေါကမြှာ ကားနဲ့ အဆငသ်င့ြ
ရောကန်ပြေီ ။ မကြာခင် ဂန်ဓမာ ဒေါကဖြိနပသ်ံ တခွပခြှပန်ဲ့ အပေါထြပကြ ဆင်းလာတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငကြ ကားနောကခြန်းတံခါးကို ဖြင့ပြေးလိုကတ်ယ် ။ ဂန်ဓမာက ဟနဝြင်းအောငကြို တခကြကြှည့လြိုကပြှီး ကားထဲ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ် ။ ဟနဝြင်းအောငလြည်း ကားပေါရြောကတ်ော့..“ ဘယကြိုသှားပါမလဲ..မမ..” လို့ မေးလိုကတ်ယ် ။
ဂန်ဓမာက “ မင်ျဂလာဒုံလဆေိပကြို သှားမယ် ..” လို့ ပြောလိုကတ်ယ် ။ ဂန်ဓမာ့မကြန်ှာက ခပတ်င်းတင်း ။
ဂန်ဓမာ့စိတထြဲမှာ ဒီကောင့ကြို စိတဝြငစြားနပမေယေ့ြ သူက ဒရိုငဘြာ..ကိုယကြ သူဌေးသမီး…အဆင့အြတန်း ချင်ြးက ကြာခွားလှလို့ သူ့ကို စိတဝြငစြားတာကို မပြသလိုဘူး ။ သိသိ ပြောတာကတော့ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ဒီကောငကြ ရည်းစားတွေ ဖြစ်လိမ့မြယတ်ဲ့ ။
မင်ျဂလာဒုံလဆေိပ် ရောကတ်ော့ ဂန်ဓမာက “ သူငယခြငွြး..နိုငင်ံခွားထွကတ်ာ လိုကပျို့မလို့..သိပ် မကြာဘူး….ခဏဘဲ….” လို့ ဟနဝြင်းအောငကြို ပြောပြီး ကားပေါကြ ဆင်းသှားတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငလြည်း..“ ဟုတကြဲ့မမ..” လို့ ပြနပြှောရင်း လဆေိပထြဲ ဝငသ်ှားတဲ့ ဂန်ဓမာလူကြီးရဲ့ လှပ
အခွိုးကတွဲ့ ကိုယလြုံး အနောကဖြကမြှငကြှင်းကို တဝကြီး ငေးကြည့်ရြင်း ကနွခြဲ့တယ် ။
ညိုညိုညိမ်းကို လေးမောငမြောငကြ ညိုညိုညိမ်းတို့နတေဲ့ ရပကြှကထြဲက ထိုင်း စားသောကဆြိုငကြို ခေါသ်ှားတယ် ။ နှစ်ခွီကောင်း လိုးလိုကကြှတာ တောတ်ောလြေး ကြနပေမြိကြတယ် ။ ရမေိုးခွိုးပြီး
ဘိုကဆြာတာနဲ့ ထမင်းသှားစားကြတယ် ။ လေးမောငမြောငကြ ဂဏန်းပြော့ကြောြ …ခေါကဆြှဲပြားကြောြ ဝကသ်ားးကုန်းဘောင် မှာတယ် ။ ပငလြယစြာတွေ နဲ့ ယိုးဒယား ဟင်းခွို စပစြပန်ဲ့ ..။
လေးမောငမြောင် က ဘီယာသောကတ်ယ် ။ လေးမောငမြောင် ကို ညိုညိမ်း ကြည့်မြိတယ် ။ သူ့ပုံက ဆံပင် ရှညရြှည် ညှင်းသိုးသိုးနဲ့..။ ရဲပုံ မပေါကဘြူး ။ ဂငွြးဘောင်းဘီ အနှမ်းနဲ့ လကမြှာလည်း
ဟန်းခွိန်းတွနေဲ့ သဘောင်ျသားတယောကြ လိုလို ပုံ ..။ လူပိနသ်လို လီးကလဲ ရှညတ်ဲ့လူ ..။ ဟှန်း….လိုးလိုကတ်ာ အသားကုန် ..။
“ ညိုညိမ်း..ဘာပြုံးတာလဲ….”
“ ဘာမှ ဟုတဖြူး…”
“ ပြောပြ…”
“ အိုး..ဒီမှာ ပြောလို့ မဖြစ်ဘူး ….”
ဆိုငလြေးက အရှေ့ဖကြ ဆိုငပြှငမြှာလည်း ခုံတွေ စားပြဲတွေ ခင်းထားပေးတယ် ။ အစားအသောကတ်ှေ ရောကလြာတယ် ။ နှစ်ယောကသ်ား ဆာဆာ နဲ့ စားလိုကကြှတာ စကားတောင် မပြောဖြစ်ဘူး ။
ဆိုငကြ အရကလြဲ ရောင်းတော့ စားပြဲတွမှော အရကပြုလင်းတွေ ထောငပြှီး သောကန်ကြတော တွေ့ရတယ် ။ ခဏကြာတော့ ရနဖြစ်ကြပါရော …။
တုတတ်ပကြြ ဓါးတပကြြ ဆိုတာမွိုး ။ အရကမြူးမူးနဲ့ ဓါးဆှဲထုတပြှီး ရမ်းကားတာကို တွေ့ပမယေ့ြ လေးမောငမြောငကြ သူနဲ့ မဆိုငသ်လို နနတေော တွေ့ရတယ် ။ အသှငယ်ူထားတဲ့ ရဲ တယောကြ ဆို
တော့ သူ့ရှေ့မှာ ဓါးနဲ့ ထိုးတောင် သူက မသိချင်ယ်ောင် ဆောငန်မယေ့ြ သဘော ရှိတယ် ။
တဝတွယပြဈတာ တောတ်ောလြေး ဘိုကလြေးသှားတယ် ။
“ အခု ဘယသ်ှားမလဲ ညိုညိမ်း ….”
“ ဟိုအိမကြို ပြနရြမှာပေါ့…..”
“ ဘယတ်ော့ ထပတ်ှေ့ကြအုံးမလဲ……”
“ သိသေးဘူးလေ …ဖုန်းဆကလြိုကမြယ် ……”
“ ဘာနဲ့ သှားမလဲ လိုကပျို့ရမလား……”
“ ရတယ်…နပစေေ..တက္ကစီ နဲ့ သှားမယ် ….”
“ ထူးခွားရငလြဲ ပြောအုံး…လူကြီးတွကေ သိချင်န်တယ်ေ ….တခုခုပေါ့…..”
တက္ကစီတစီး လာလို့ တားလိုကတ်ယ် ….။
“အိုကေ..အကို..ဆီးယူး နောျ…..”
“ ဟုတပြှီ..ညိုညိမ်း …..”
ညိုညိမ်း တက္ကစီသမားကို ဦးလူကြီးအိမ် လိပစြာ ပြောပြပြီး မောင်းခိုင်းလိုကတ်ယ် ။
ဖုန်း တတဈတဈ မှညလြာတယ် ။ အင်း..ဦးတငမြောငလြတ် ခေါတ်ာ …။ ဦးလူကြီးအိမကြို ရောကရြင် သူ့အခန်းကို လာဖို့ ပြောတယ် ။ မေးစရာ ရှိလို့တဲ့ ..။ လာခဲ့မယ် လို့ ပြောပြီး ဖုန်းခလွိုကတ်ဲ့
အခွိန် ဖုန်းနောကတ်ခါ မှညလြာပြနတ်ယ် ။
ဘယသ်ူခေါသ်လဲ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဇောကြှီး ခေါတ်ာ …။
“ ညိုညိမ်း..အခု ဘယမြှာလဲ….”
“ တက္ကစီပေါမြှာ..ဟိုအိမကြို ပြနမြလို့…”
“ အေး…ညိုညိမ်း..အလုပပြေါပြှီဟ..နငတ်ို့နဲ့ ကိုကတ်ဲ့အလုပ်..နငတ်ို့ ကြှမ်းကငွတ်ဲ့ အလုပမြွိုး…..အခွီကြီး….ဂွငကြောင်းတယ်….ရိုကတ်ာ မိလိုကလြို့ကတော့ လွံ ပြီ..ဟနဝြင်းအောငကြို တိုးတိုး ပြောထား
နငတ်ို့ လှုပရြှားရမယ့ြ အခွိနကြရွင် ဦးလူကြီးအိမကြ ဂွူတီအတွကြ ဦးတငမြောငလြတကြို ငါ ပြောထားလိုကမြယ် ….လူစားလဲပေးလိုကမြယ်….”
“ အိုကေ ကိုဇောကြှီး….လှုပရြှားဖို့ ရယဒြီဘဲ……”
ဦးလူကြီး ရဲ့ ခွံဝင်းကြီး ရှေ့ကို ရောကတ်ော့ ညိုညိုညိမ်း တက္ကစီခပေးပြီး တက္ကစီပေါကြ ဆင်းလိုကတ်ယ် ။
အုတတ်ံတိုင်း အမှင့ကြှီး ကာထားတဲ့ ခွံကယွကြှီးထဲကို အပြငကြ ကောင်းကောင်း မမှငန်ိုငဘြူး ။ ကြီးမားတဲ့ ရှှရေောငန်ဲ့ အနကဆြေးတွေ သုတထြားတဲ့ သံတံခါးကြီး အထဲက လူတစုက ညိုညိုညိမ်း
တက္ကစီပေါကြ ဆင်းလာတာ မှငတ်ာနဲ့ တံခါးကြီးဘေးက တံခါးပေါကြ သေးသေးလေးကို ဖြင့ပြေးထားတယ် ။ ခွံစောင့တ်ှကေ ညိုညိုညိမ်းကို ဒီအိမကြမှန်း သိကြလို့ ဖြင့ပြေးတာ ..။
လုံခွုံရေးကင်းတဲကို ဖြတခြဲ့တော့ ကာကီဝတ် လုံခွုံရေးတွကေ ညိုညိမ်းကို ပြုံးပြနုတဆြကကြှတယ် ။ ဦးလူကြီးရဲ့ သမီးတွနေဲ့ အတူတူ လိုကရြတဲ့ သူမို့ သူတို့ လေးလေးစားစား ဆကဆြံကြတယ် ။
တိုကအြိမကြှီးက မီးတွေ ထိနထြိနလြင်းပြီး ကြီးမားလှန်းနတယ်ေ ။ အရှေ့တံခါးမကြီး ကနေ အထဲ မဝငဘြဲ အိမကြှီးကို ပတဖြေါကထြားတဲ့ လမ်းကလေးအတိုင်း
အိမန်ောကဖြေးကို လွှောကသ်ှားလိုကတ်ယ် ။ လမ်းမှာ အယလြဇြေးရှင်း ခွေးကြီးတကောငကြို ကြိုးတန်းလန်းနဲ့ ဆှဲကိုငထြားတဲ့ ကင်းသမားတယောကကြို တွေ့ရတယ် ။ ကင်းသမား လကထြဲမှာ ဂပြန်
ကငဒြိုဓါးတချောင်း ကိုငထြားတယ် ။ ခွေးကြီးက လွာတန်းလန်းနဲ့ သူ့ကြည့်ရြတာ မောနပေုံဘဲ ..။
အိမအြနောကဖြကကြို ရောကလြာတော့ မီးဖိုကြီးကို ဝငတ်ဲ့ အပေါကကြနေ ညိုညိုညိမ်း အထဲကို ဝငဖြို့ လုပတ်ယ် ။ တံခါးက အထဲက ပိတထြားတယ် ။ တံခါးခေါကလြိုကတ်ော့ အိမဖြေါြ သိသိ လာဖြင့ြ
ပေးတယ် ။ စားဖိုမှူး ( ခကြကြှီး ) မူတူးက တရှဲရှဲနဲ့ ကြောလျှောြ ခကြန်တယ်ေ ။
“ သိသိ..မအိန်ဒွာ ရှိလား….”
“ ရှိတယ်….မဂန်ဒမာ တော့ မရှိဘူး..မနကအြစောကြီးထဲက ထွကသ်ှားတာ ခုထိ ပြနမြရောကသ်ေးဘူး….”
“ ကိုဟနဝြင်းအောင် မောင်းတာလား….”
“ ဟုတတ်ယ်..မညိုညိမ်း……”
သိသိက စားဖိုမှူး မူတူး က ဒယပြှားကြီးထဲကနေ ပုဂံတွထေဲ လောင်းထည့ပြေးတဲ့ တငှေ့တထောင်းထောင်းနဲ့ ဟင်းတွကေို လငပြန်းတခပြထြဲ ထည့ပြှီး သယဆြောငသ်ှားတယ် ။ မူတူးက မေးငေါ့ပြပြီး
“ အကြီးမအတွကြ…” လို့ ပြောတယ် ။ ညိုညိမ်းက မီးဖိုချောငထြဲကနေ ထွကဖြို့ ပြငတ်ော့..“ ညီမလေး..တခုခု စားမလား..အိကု ခကြပြေးမယ်..” လို့ သှားကြီး ဖြဲပြီး ပြောလိုကတ်ယ် ။
ညိုညိမ်းလည်း ကုလားတော့ ဘူးနပြေီ လို့ စိတထြဲမှာ ပြောဆိုလိုကရြင်း..ပါးစပကြတော့..“ မစားတော့ဘူး..ကိုမူတူး..အလုပ် ရှိသေးလို့…” လို့ ပြောရင်း ထွကလြာခဲ့တယ် ။
ညိုညိမ်း ဦးတညန်တောက ဦးတငမြောငလြတရြဲ့ အခန်း …။ ရုံးခန်း …။
အင်း…ယောကြြားတွမွေား မိန်းမမှငရြင် ငမ်းငမ်းတကြ ဘူးထနကြတောဘဲ…ထမင်းခကြြ ကုလားရော ခွံစောင့ရြော ငါ့ဖငတ်ှကေို
ကြည့်လြိုကကြှတာ အာသာ တငမ်းငမ်းနဲ့…။
ဦးတငမြောငလြတရြဲ့ အခန်းတံခါး ပိတမြထား ။
ကြနပြှူတာနဲ့ အလုပရြှုပန်တေဲ့ ဦးတငမြောငလြတကြို ညိုညိုညိမ်း တွေ့နရတေယ် ။
ညိုညိညိမ်း သူ့အခန်းဝကို ရောကလြာတာကိုလည်း ဦးတငမြောငလြတကြ တွေ့တယ် ။
“ လာ..ဝငခြဲ့ ညိုညိုညိမ်း …. ”
ရှှရေောငကြိုင်းမကြမြှနအြပေါကြ ကြောကြှည့ပြှီး ဦးတငမြောငလြတကြ ခေါတ်ယ် ။
သူ့အခန်းက မှှေးနတယ်ေ ။ လအေေးစကကြ စိမ့န်အေောင် အေးနတယ်ေ ။
“ တံခါး ပိတခြဲ့လိုကြ ညိုညိမ်း…”
ညိုညိုညိမ်း သူ့အမိန့ကြို နာခံရတယ် ။ အခန်းဝငပြေါကြ တံခါးကို ပိတလြိုကတ်ယ် ။
“ လာ..ဒီကို..ညည်းကို မေးစရာတွကေော ပြောစရာတွကေော ရှိတယ် …”
ညိုညိုညိမ်း စိတထြဲမှာ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားတယ် ။ သူ ဘာတွမွေား သိသှားပြီလဲ….။
“ ဦးတငမြောငလြတ် ထိုငန်တေဲ့ အလုပစြားပြဲနဲ့ နီးနီးကပကြပ် ခုံပုလေးမှာ ညိုညိုညိမ်း ထိုငလြိုကတ်ဲ့
အခွိန် ဦးတငမြောငလြတ် မေးလိုကတ်ဲ့ မေးခွန်းကြောင့ြ ညိုညိုညိမ်း တုနသ်ှားတယ် ။
“ ညည်းနဲ့ စောစောက ထိုင်းစာ ထိုငစြားတဲ့လူက ဘယသ်ူလဲ…..”တဲ့ ။
ဒါပမယေ့ြ ညိုညိုညိမ်းဘဲလေ ..။ လုပစြားလာတာ ကြာပြီ….ဖိုးတွမတ်ီးမ ဘဲ…။
“ ညိုညိမ်းရဲ့ အကိုဝမ်းကြဲပါ..ဆရာ..ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် …” လို့ ရုပရြှငထြဲက အိန်ဒွ‘ာကြောဇြင် ရဲ့ အပြဈကင်းစငတ်ာကို ပြသတဲ့ အမူအရာလေးမွိုးနဲ့ ပြနမြေးလိုကပြါတယ် ။
“ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး..ညည်း ဘဲများ ရနသလေားလို့ …”
တနည်းအားဖြင့ြ ဦးတငမြောငလြတကြ သူတို့ရဲ့ နား မကြစြိတွေ လငွတ်ယ် ဆိုတာ ပြသလိုကတ်ာဘဲ
လို့ ညိုညိုညိမ်း ယူဆလိုကတ်ယ် ။
“ နောကတ်ခု မေးချင်တ်ာက ညည်း သိပြီးပြီလား..ဇောကြှီးမှာ ညည်းနဲ့ ဟနဝြင်းအောငအြတွကြ အလုပလြုပစြရာ ရှိနပြေီ….”
“ ဟုတကြဲ့..ကိုဇောကြှီး စောစောကဘဲ ဖုန်းဆကပြှီး ညိုညိမ်းကို ပြောပြပါတယ် ..”
“ အေး….ညည်းတို့ ပိပိရိရိ သသခွေောခွာ လုပကြှ..အဲဒီအလုပကြ မှကမြှကလြေး စားကြရမဲ အလုပ် …
တခုရှိတာက ညည်းတို့ ဘတရြမယ့လြူက နယန်ယရြရတော့ မဟုတဘြူး …ကြောကန်ဲ့ ပတသ်ကရြင် သူ
က ဘုရငအြဆင့ထြကတ်ောင် မှင့လြို့ ကြောကဖြုရား…လို့ နံမညတ်ှငသ်ှားတဲ့ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ြ..
သူ့မှာ အဆကကြောင်းတွေ ရှိတယ်..ပိုငတ်ယ်..တပည့တ်ပန်းပေါတယ် ..ခမွြးသာတာက ကြိကြိတကြ..
ဒီတော့ ကိဈစပြီးရင် ဒီမှာ မနနေဲ့..ညည်းတို့ နယစြပဖြစ်ဖြစ် ခဏ ရှောငန်ရင်ေ ကောင်းတယ် …”
“ ဟုတကြဲ့ဆရာ…”
“နောကတ်ခုက ညည်းကို ပြောချင်တ်ာကတော့ အလုပန်ဲ့ မပတသ်ကဘြူး …မဆိုငဘြူး….ကိုယရြေးကိုယ်
တာပေါ့ဟာ…ညည်းကို…ငါ စတွေ့တွေ့ချင်ြးထဲက စိတဝြငစြားတယ်…..ညည်းမှာ စွဲဆောငန်ိုငတ်ဲ့ ညှို့နိုင်
တဲ့ အငအြား….တခု …. ရှိနတယ်ေ ..ညည်းကို မှငတ်ိုင်း..ညည်း ကြည့်လြိုကတ်ဲ့ အကြည့်ကြ ငါ့ကို တုနခြါ သှားစတယ်ေ …ငါ့စိတတ်ှကေို ထကြှစတယ်ေ..”
ညိုညိုညိမ်း လည်း ဘာပြနပြှောရမှန်း မသိဘူး ။ ဦးတငမြောငလြတ် ကိုဘဲ ကြည့်ပြှီး နားထောငန်တယ်ေ ။ ဦးတငမြောငလြတကြ သူ့ရှေ့စားပြဲပေါမြှာ ရှိနတေဲ့ ရဖနေခြှကကြို ကောကယ်ူပြီး သောကလြိုကပြှီးမှ
စကား ဆကတ်ယ် ။
“ ဒီတော့ ညည်း..နဲ့ ငါ တွေ့ချင်တ်ယ် …အဲဒါ ညည်း ဘယလြိုသဘောရလဲ…”
ညိုညိုညိမ်းက တိုးတိုးလေး ရယလြိုကတ်ယ် ။
“ ဒါများ ဆရာရယ်…ညိုညိမ်းကို အခွိနမြရှေး တွေ့နိုငတ်ာဘဲ ဥဈစာကို…အခုလည်း ညိုညိမ်းက ဆရာ့အခန်းထဲမှာလေ …ဒါလဲ တွေ့နတောဘဲ မဟုတလြား…..”
“ အာ..နင် ဘာတွေ လာပြောနတောလဲ..အခုလို တွေ့တာမွိုး မဟုတဘြူး …လှတလြှတလြပလြပ် တနရော
မှာ တွေ့ကြဖို့ ပြောတာ….”
“ ရပါတယ်..ဆရာ..ဆရာ့အတွကဆြို ညိုညိမ်းကို သန်းကောငကြွောအြခွိန် ခေါလြည်း လိုကလြာမှာ…အခု
ရော ဆရာ့ကို ညိုညိမ်း တခုခု ပြုစုပေးမယ် ဆိုရငကြော…”
ဦးတငမြောငလြတရြဲ့ မကြန်ှာ ပြုံးပြုံးကြီး ဖြစ်သှားတယ် ။
“ ဘာ…ဘာ…..ဘာ….ပြုစုမှာလဲဟင်…ညိုညိုညိမ်း . . .”
“ ဆရာ့ကို ညိုညိမ်း မှုတပြေးချင်တ်ယ်…”
ဟော….ညိုညိုညိမ်း သူ့ကို ညှို့မကြလြုံးရှဲကြီးတွနေဲ့ စိုကကြှည့ပြှီး ပြောနတယ်ေ ။ နှုတခြမ်းကြေးကြေး
ကော့ကော့လေးတွေ တွန့ပြှီး ပြုံးရင်း ..။
အမြဲလို ခပတ်ညတ်ည် ခပတ်င်းတင်း နတတေတ်ဲ့ ဦးတငမြောငလြတ် မကြန်ှာကြီး ဝင်းပ ကြညလြငသ်ှား
တယ် ။
ညိုညိုညိမ်း မတတ်ပထြရပလြိုကတ်ယ် ။ သူမနဲ့ ဦးတငမြောငလြတ် က ခွလှမြေး သုံးလှမ်း ပင် မကြာတဲ့
အကြာအဝေးမှာ ။ ညိုညိုညိမ်းက ဦးတငမြောငလြတကြို စိုကကြှည့ရြင်း တလှမ်းချင်ြး တိုးကပသ်ှားပြီး လကကြမ်းပေးလိုကတ်ယ် ။
“ လာ..ဆရာ..ကုတငကြှီးပေါကြို သှးကြရအောင် …” လို့လည်း ခေါလြိုကတ်ယ် ။ ဦးတငမြောငလြတ် ဆေးမိနတေဲ့ လူတယောကလြို ညိုညိုညိမ်း ကမ်းပေးနတေဲ့ လကကြလေးကို ဆှဲကိုငလြိုကမြိပြီး သူမခေါဆြောငရြာ ကုတငကြှီးပေါကြို လိုကပြါသှားရတယ် ။
“ ပကလြကလြှဲအိပလြိုကြ..ဆရာ….”
ညိုညိုညိမ်းတို့ကိုဘဲ ခငတ်င်းတင်း စခေိုင်းခဲ့တဲ့ ဦးတငမြောငလြတ် ဟာ အခုတော့ ညိုညိုညိမ်း လုပြ
ခိုင်းနတောတွကေို လိုကလြုပန်ပေါတယ် ။
ညိုညိုညိမ်းက ဦးတငမြောငလြတ် ဝတထြားတဲ့ ပုဆိုးကို ဖြခွှတေလြိုကတ်ယ် ။
“ ဆရာ့ကိုလေ..ညိုညိမ်းက ဟောလီးဝပမြင်းသားကြီး နဈကေ့ခွန်ဲ့ တူတယဆြိုပြီး အမြဲ သဘောကနွတော..သိလား…ဆရာကတော့ သိမှာ မဟုတဘြူးပေါ့ ….”
ပုဆိုး ညိုညိုညိမ်း လကထြဲကို ရောကသ်ှားတယ် ။ ဟိန်း အမွိုးအစား အတွင်းခံဘောင်းဘီအဖြူရောင်
အောကကြ ဦးတငမြောငလြတရြဲ့ ဒုတကြှီးက ငေါငေါကြီး ထောငထြနတယ်ေ ။
အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုပါ ညိုညိုညိမ်းက ခွှတပြှနပြှီ ။ ညိုညိုညိမ်းရဲ့ လကန်ှဈဖကကြ ဘေးတဖကတ်ခကြကြနေ စုံကိုငပြှီး ဆှဲခွှတလြိုကတ်ဲ့အခါ ဦးတငမြောငလြတရြဲ့ မာကြောထောငထြနတေဲ့
ဒုတကြှီးက ဗှောင်းကနဲ ပေါထြှကလြာပါတယ် ။
ယောကြြားတွရေဲ့ ဒုတအြမွိုးမွိုး ဒုတပြေါင်းများစွာကို မှငတ်ှေ့ဘူးခဲ့တဲ့ ညိုညိုညိမ်းအတွကကြ ဦးတငမြောငလြတရြဲ့ ဒုတကြ သိပ် အဆန်းကြီးတော့ မဟုတပြါဘူး ။ သို့ပမယေ့ြ ဦးတငမြောငလြတ် ကြနပေသ်ဘောကစွဖေို့ ညိုညိုညိမ်း တအံ့တသှ ပုံစံနဲ့ “ အိုး…အကြီးကြီးပါလား….” လို့ ပြောလိုကတ်ယ် ။
ပြီးတော့ ထောငန်တေဲ့ ဒုတကြှီးကို လကန်ဲ့ အသာလေး သပလြိုကတ်ယ် ။ ဦးတငမြောငလြတအြဖို့ ဒီ
လို ညိုညိုညိမ်း ဖြဖြလေး ထိတယ် ဆိုရုံလေး သပလြိုကတ်ာက ကြကသ်ီး ဖနွြးကနဲ ထသှားရတယ် ။
ဒုတကြှီးထိပပြေါကကြ အရညကြှညလြေးတွေ စိမ့ထြှကန်တယ်ေ ။ ဒီအရညကြှညလြေးတွကေို ညိုညိုညိမ်းက လကည်ှိုးထိပလြေးနဲ့ အသာ တို့ကြည့်န်တယ်ေ ။
“ ဆရာ့ပစ်စည်းကြီးကိုလေ..ညိုညိမ်း မှငတ်ာနဲ့ ညိုညိမ်း အူတွေ အသဲတွေ ကလီစာတွေ ဗှောင်းဆနကြုနရြတာဘဲ..တုနခြါကုနရြတာဘဲ…ဟင့ြ
ဟင့ြ..တကယ့ကြို အားကောင်းမယ့ကြောငကြှီး….” လို့ ညုတုတု တီတီတာတာလေး ပြောဆိုလိုကပြါတယ် ။ ဒုတကြှီးကို ခကြခြငွြး မကိုငသ်ေးဘဲ ထိကပါး ရိကပါး လုပန်တယ်ေ ။
ဦးတငမြောငလြတကြတော့ လိုချင်လြှပြီ ။ သူ့ဒုတကြှီးကို စုတစြချင်ေလြှပြီ ။
ညိုညိုညိမ်းက ဒုတတ်နကြှီးကို ဖြဖြလေး ပြတပြေးနပြနေတ်ယ် ။
“အင်း….ဟင်း…”
ဦးတငမြောငလြတ် ရဲ့ ညည်းငှူလိုကသ်ံကြောင့ြ ညိုညိုညိမ်း ကြနပေသ်ှားတယ် ။ သူမ ပြတသ်ပပြေးနေ
တာက သူ့ကို ထိရောကစြလေို့ ..။
အခွိနတ်နပြှီ ။ ပုလှေ ဘယလြောကကြွှမ်းသလဲ ..ပြလိုကတ်ော့မယ် …။ လကတ်ဖကကြ ဒုတကြှီးရဲ့ အရင်းပိုင်းကို ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး ပြဲလနန်တေဲ့ ဒဈလုံးကားကားကြီးကို ငုံခဲလိုကပြါတယ်
ဂန်ဒမာ က ဟန်းဖုန်းကို ခေါပြှီး သူ လဆေိပထြဲက ထွကလြာတော့မယလြို့ ပြောလို့ ဟနဝြင်းအောင် ကားရပထြားတဲ့နရောကနေ လဆေိပ် အပေါကရြှေ့ကို ကားကို မောင်းလာခဲ့လိုကတ်ယ် ။ သူ့ကားလည်း တံခါးပေါကကြှီး ရှေ့ကို ရောကရြော ဂန်ဒမာလည်း ကားဆီကို လွေွာကလြာနတယ်ေ ။ ခွိနသ်ားအကိုကဘြဲ ။
ဂန်ဒမာ ကားပေါတ်ကလြိုကပြှီးတဲ့နောကြ ဟနဝြင်းအောငကြို တောငဒြဂုံကို မောင်းဖို့ ပြောလိုကတ်ယ် ။
“ တောငဒြဂုံ ဘယန်ားလဲ …မမ”
“ ရှိပ်( ကြ ) ဆိုတဲ့ ကလပ်……သိလား..အရင်..ဂန်ဒမာ့ကို မင်း လိုကပျို့ဖူးတယလြေ ….”
“ အောြ..ဟုတကြဲ့..ဟို လူရုပကြှီးတွနေဲ့နရောလား ..”
“ ဟုတတ်ယ် ….”
အစောကြီး ရှိသေးတယ် ..။ ဂန်ဒမာ ကလပကြို ဘာသှား လုပမြလို့လဲ မသိဘူး ..။
ဦးတငမြောငလြတဆြီကို ဖုန်းဆကြ သတင်းပို့ရမယ် ။ တောကြှာ တခုခု ဖြစ်ရင် ငါ မသကသ်ာဘူး ..။
“ ဟနဝြင်းအောင် …”
ဂန်ဒမာ သူ့ကို ရုတတ်ရကြ ခေါလြိုကလြို့ ဟနဝြင်းအောင် လန့သ်ှားတယ် ။
“ ဟုတကြဲ့ ..မမ ”
“ မင်းနဲ့ ညိုညိုညိမ်းက ခစွသ်ူတွလေား …”
“ မ..မ…မဟုတပြါဘူး…..”
“ ဟင်းဟင်း..ညာမနပေါနဲ့ကြာ….ဟုတရြင် ဟုတတ်ယပြေါ့ …”
“ တကယပြါ….ညိုညိမ်းက ကနွော့ြ ခစွသ်ူ မဟုတပြါဘူး…..”
“ အင်း….သူ့ကို ယုံမနနေဲ့..သူက ကိုဇောကြှီးနဲ့လည်း ဖြစ်နတော..သိလား….”
“ ဟုတလြား..မမ..ကနွောြ အဲဒါ မသိဘူး …”
“ ရှိပကြြ ကလပ် ” ခွံဝင်းထဲကို ကား ကြေ့ဝငလြိုကတ်ဲ့အခွိန် ကလပ် အပေါကဝြမှာ ဂန်ဒမာရဲ့ တွဲနကြေ သူငယခြငွြး နှစ်ယောကြ ရောကန်တောကို ဟနဝြင်းအောင် တွေ့လိုကရြတယ် ။
“ ဖူးစုံရှှေ ” နဲ့ “ နီရဲတောကပ် ” ….။
ကားလဲ ထိုးဆိုကလြိုကရြော ဂန်ဒမာက ကာထဲက ဆင်းလိုကပြှီး ဖုန်းကို ထုတပြှီး ဦးတငမြောငလြတကြို သတင်းပို့ဖို့ ပြငန်တေဲ့ ဟနဝြင်းအောငကြို “ ဖုန်း ဆကမြနနေဲ့တော့..မင်း မမနဲ့ အထဲ လိုကခြဲ့
လေ….လာ…လာ….လိုကခြဲ့…” လို့ ခေါတ်ယ် ။ ဂန်ဒမာ့ သူငယခြငွြး နှစ်ယောကကြလည်း သူ့ကို “ လာ..လာ…လာ….လိုကခြဲ့..” ဆိုပြီး ဆှဲခေါကြှတယ် ။
ကလပ် ပေါကဝြမှာ ဆံပငကြောကကြောကြ ပိနရြှညရြှည် ကုလား တယောကြ မကြန်ှာတင်းတင်းနဲ့ ရပန်တယ်ေ ။ တံခါးပေါကစြောင့ကြ မကြန်ှာထား တင်းလှခညွလြား လို့ ဟနဝြင်းအောင် ထငလြိုကြ
မိပမယေ့ြ ဂန်ဒမာတို့ အုပစြုကိုလည်း တွေ့ရော ဒီကုလားပိနရြဲ့ မကြန်ှာက ပြုံးပြုံးကြီး ဖြစ်သှားတယ် ..။
“ ဟာ..ညီမလေးတို့ ကြှပါကြှပါ ….ဝငပြါ…”
ကလပထြဲမှာက အမှောငခြထွားတယ် ..။ အရငဆြုံး ကဉွြးမှောင်းတဲ့ စင်ျကြ နလြေးထဲကနေ လွှောကသ်ှားရတယ် ။ ကယွလြောငတ်ဲ့ အနောကတ်ိုင်း ဂီတသံက နားကြဲမတတ် ဆူညံနတယ်ေ ။ တဝုန်း
ဝုန်း တဒုံးဒုံး ဆူညံတဲ့ တီးလုံးဆန်းတွကြေောင့ြ ဂန်ဒမာတို့ သုံးယောကလြည်း ထိုးထိုး ထွန့ထြှန့တ်ှေ ဖြစ်လာတယ် ။ တငပြါးတွေ တဆတဆြတခြါလှုပပြှီး လမ်းလွှောကန်ကြတေယ် ။
ရုတတ်ရကြ ခန်းမအကယွကြှီး တခုထဲကို ရောကသ်ှားကြတယ် ။ လူတရပကြွောြ မှင့တ်ဲ့ ဆောင်းဘောကဈြကြီးတွနေဲ့ ကပြဲခန်းမကြီး …။ ဟနဝြင်းအောင် တခါမှ ဒီလို ခန်းနား ကြီးကယွတ်ဲ့ ကလပြ
ကြီး တခုကို မရောကဖြူးဘူး ..။ အရကပြုလင်းတွေ အများကြီး ပြသထားတဲ့ ဘားကောငတ်ာ တခုကိုလည်း တွေ့နရတေယ် ။ ကပြဲခန်းမကြီး အလညမြှာ စငမြှင့ြ ခပ် နိမ့န်ိမ့တ်ခု ရှိနတယ်ေ ။
ဒီ စငမြှင့ပြေါမြှာ ကိုယ် အောကပျိုင်းမှာ အနကရြောင် ကိုယကြပြဘြောင်းဘီ ..ကိုယအြပေါပျိုင်းမှာ ဘရာစီယာအနကလြေးတခုဘဲ ဝတထြားတဲ့ မိန်းကလေးတယောကကြ စတီးတိုငခြွောင်းကို ကိုငပြှီး
တငပြါးကြီးတွကေို တရမ်းရမ်းနဲ့ ကနတောကို တွေ့လိုကရြတယ် ။
စငမြှင့အြောကမြှာတော့ လူငယတ်ှေ တပု့ကြီးဘဲ လကတ်ှကေို အပေါြ မှှောကရြမ်းပြီး ခုံပေါကြ ကနကြတေယ် ။ ခန်းမကြီး ဘေးတောကလြွှောကမြှာ စားပြဲခုံလေးတွနေဲ့ ကုလားထိုငလြေးတွေ
ရှိနတယ်ေ ။ စားပြဲလေးတွေ အပေါမြှာ ဖနခြှကဝြိုင်းဝိုင်းကြီးထဲ ဖယောင်းတိုငတ်တိုငကြို ထွန်းထားတာကိုလည်း တွေ့ရတယ် ။ ကောငလြေး ကောငမြလေးစုံတွဲတခွို့ ဒီ စားပြဲတွမှော ထိုငန်ကြတေယ် ။
တခွို့ စုံတွဲလေးတွကပြေောငဘြဲ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့ကပ် စုတန်မ်းနကြတောကိုလည်း တွေ့ရတယ် ..။
သူတို့ကို ခန်းမထဲက ပြောငလြကန်တေဲ့ အနကရြောင် ဝတစြုံနဲ့ မိန်းမတယောကြ က ပြေးလာ ကြိုဆိုတယ် ။ ဒီမိန်းမက ဦးဆောငပြှီး သူတို့ လေးယောကကြို အခန်းတခန်းထဲကို ခေါသ်ှားတယ် ။
စပါယရြှယ် သီးသန့ခြန်း တခုပေါ့ ..။ ဒီအခန်းထဲမှာလည်း ဖယောင်းတိုငလြေး တတိုငကြိုဘဲ ဖနခြှကကြှီး တခွကထြဲ ထွန်းထားတယ် ။ စားပြဲအဝိုင်းတလုံး ရှိနတယ်ေ ။ ပြီးတော့ သားရအညေိုရောင်
ဆိုဖါကြီးတွကေ ပတပြတလြညမြှာ ရှိနတယ်ေ ။ တောတ်ော့ကြို သားနား သန့ရြှင်းတဲ့ အခန်းဘဲ ..။
“ လာ…ထိုင်…..”
ဂန်ဒမာက သူ့ကို ထိုငခြိုင်းတယ် ။ သူတို့လည်း ဝိုင်း ထိုငလြိုကကြှတယ် ။ ဦးဆောင် ခေါသ်ှားတဲ့ မိန်းမက အနီးကပ် တွေ့လိုကတ်ဲ့ အခွိန် အသကြ သိပ် မငယတ်ော့တဲ့ မိန်းမကြီးတယောကြ ဆိုတာ
သိလိုကရြတယ် ။ ဒီမိန်းမကြီးက သူ့လကထြဲက အိုငပြကအြပြားလေးထဲ ကို လကည်ှိုးနဲ့ ဖိနှိပန်တယ်ေ ။ ခကြခြငွြးဆိုသလိုဘဲ စားပြဲထိုး မိန်းကလေးတွကေ သူတို့အတွကြ သောကစြရာ
အဖြောယ်မကာတွေ ယူခလွာကြတယ် ..။
ဂန်ဒမာရဲ့ သူငယခြငွြး “ ဖူးစုံရှှေ ” က သူ့စလင်းဘကြ အိတထြဲက ကပထြူဘူးလေး တဘူးကို ထုတယ်ူလိုကပြှီး ဂန်ဒမာ့လကထြဲကို ထည့ပြေးလိုကတ်ယ် ။ ဂန်ဒမာက ဘူးလေးကို ဖြင့လြိုကပြှီး
ဘူးထဲက ဆေးပြားလေးတွကေို တပြားချင်ြး ထုတယ်ူပြီး လူတိုင်းကို ခွံ့တယ် ။ ဟနဝြင်းအောငကြိုလည်း တပြား ပါးစပထြဲ ထည့ပြေးပြီး စားပြဲပေါကြ ဝိုငခြှကလြေးကို လည်း ကမ်းပေးပြီး…“ မှိုလိုကြ..
သောကလြိုကြ..” လို့ ပြောလို့ ဟနဝြင်းအောငလြည်း မလှန်းဆနရြဲဘဲ ဂန်ဒမာ့အမိန့အြတိုင်း ဆေးပြားလေးကို ဝိုငန်ဲ့ မွှောခပြှီး မှိုလိုကတ်ယ် ။
“ ကဲ စားပြဲပေါမြှာ ရှိတဲ့ အရညတ်ှကေ အလှကြည့်ဖြို့ မဟုတဖြူးနောြ..အကုနသ်ောကကြှ..ပြောကြှ..ကချင်ြ ကကြ…” လို့ ဂန်ဒမာက အားလုံးကို ပြောလိုကပြှီး သူကိုယတ်ိုငလြဲ ဆေးပြားကို မှို
ဖနခြှကထြဲက ဝိုငတ်ှကေို မော့သောကပြဈလိုကတ်ယ် ။
“ ဖူးစုံရှှေ ”က သောကလြဲသောကြ ထလည်း ကတယ် ။ ဟနဝြင်းအောငလြည်း အမွိုးမွိုး ဆိုးခဲ့ပမယေ့ြ ဒီလို အတွေ့အကြုံမွိုး မရှိခဲ့ဖူးဘူး..။ မိန်းမချောလေး ရငတ်ှေ တငတ်ှေ လှုပခြါရမ်းပြီး အနီးကပြ
ကနတောလည်း မတွေ့ဖူးဘူး ဆိုတော့ အရမ်းကို ထူးဆန်းနတောပေါ့ ။
ငါးမိနဈလောကြ အတွင်း ဆေးပြား တနခြိုးက ပြလာတယ် ။ အရကမြူးသလို မဟုတဘြဲ တငှိမ့င်ှိမ့န်ဲ့ သူတကိုယလြုံး လထေဲ လှင့မြွောကလို ဖြစ်လာတယ် ။ ကခုနခြငွတ်ဲ့
စိတတ်ှလည်ေး ပေါကလြာတယ် ။ သူ့ဘေးကို မိန်းကလေး တယောကြ လာထိုငလြိုကလြို့ ဘယသ်ူလဲလို့ ကြည့်လြိုကတ်ယ် ။ ဂန်ဒာနဲ့ သူ့သူငယခြငွြးတွလည်ေး မဟုတဘြူး ..။ ကလပကြ စားပြဲထိုး
ကောငမြလေးတွထေဲက တယောကြ ဖြစ်လိမ့မြယ် ။
“ အကို သောကလြေ…ညီမ ထပယ်ူလာသေးတယ် ….”
အရကတ်ှေ ထပယ်ူလာပါလား …။
“ မင်းက ဘယသ်ူလဲ..နံမည်…နံမည်…..”
“ ညီမနံမညကြ “ စူးရှထကမြှကြ ” ပါ …အကို့နံမညကြကော ….”
သူ့စိတတ်ှေ တအား ကြှနတယ်ေ ။ ဆေးပြားက စိတကြှှဆေး ဆိုတာ ဖြစ်မယ် ။ “ အကို့နံမညကြ ဘာဂွာဘခကြ….” လို့ ပြနဖြှလေိုကတ်ယ် ။ စူးရှထကမြှကကြ တခိခိနဲ့ ရယတ်ယ် ..။
“ အို..နံမညကြလည်း ဘာဂွာထကမြှကတ်ဲ့ ခိခိ….ဘာဂွာ ကြှမ်းလို့ ပေးထားတဲ့ နံမညလြားဟင်…ခိခိခိ……”
“ ဒါပေါ့..အကိုက ဘာဂွာ ရလည်ေ မှုတတ်ာ…..ဒါကြောင့ြ…..”
“ အယ်…လန့စြရာကြီး…တောကြှာ..စူးရှကို မှုတသ်ှားအုံးမယ် ….”
“ ဟားဟားဟား….မှုတမြှာ….မှုတမြှာ..အကိုက စူးရှကို မှုတ်..စူးရှကလည်း အကို့ကို ပြနမြှုတပြေးပေါ့….”
“ အံမာ…ဘာလို့ မှုတရြမှာလဲ….ခိခိခိ……မုန့ဖြိုး အရငပြေး….ကနွတ်ာ နောကမြှ ပြော…..”
ဟနဝြင်းအောင် ပေါငပြေါကြို ကောငမြလေးက တကထြိုငလြိုကတ်ယ် ။ ကောငမြလေးရဲ့ တငပြါးအိအိကြီးတွကေ တလှုပလြှုပန်ဲ့ အပေါကြနေ ဖိပြတန်တယ်ေ ။ ခကတ်ော့တာဘဲ ..။ ပုဆိုးထဲက ဒုတ်
က ထကြှလာတယ် ။ မှူးလာတယ် ။ ကောငမြလေးနဲ့ သူနဲ့ ဖြစ်ပကြန်တောတွကေို ဂန်ဒမာတို့ သုံးယောကကြ သတိမထားမိဘူးလား မသိဘူး ။ ဖယောင်းတိုငလြေးကလည်း တဖြေးဖြေးနဲ့
တိုတိုလာနတယ်ေ ။ မှောငန်တေဲ့ အခန်းထဲ သိပ် မသဲကြဲလှဘူး ..။
ကောငလြေး တငပြါးတွေ ကြားထဲ သူ့ဒုတကြ တည့တ်ည့မြတမြတကြှီး ထိုးထောကမြိထားတယ် ။
“ အို့..ဘာကြီးလဲ….ခိခိခိ……မာမာကြီးတော့…….ခိခိခိ……”
ကောငလြေး လကတ်ဖကကြ ဒုတကြို လာစမ်းတယ် ။ သူ တအား မူးနပြေီ …။ စူးရှထကမြှကရြဲ့ တငပြါးအိအိကြီးတွကေို လကန်ဲ့ ဆုပည်ှဈလိုကမြိတယ် ။
“ အို့…..အမလေး…တအားဘဲ…ခိခိခိ…..ဖြေးဖြေးလုပပြါ….”
ကောငမြလေးက သူ့ဒုတကြို ပြတကြိုငန်တယ်ေ ။ ပုဆိုး အပေါကြဘဲ ..။ သူလည်း စိတတ်ှေ ရဲတင်းလာပြီး ကောငမြလေးရဲ့ ခွိုု ခွိုကြီး နှစ်လုံးကို လကသ်ရမ်းလိုကတ်ယ် ။ အိ..နဲတာကြီးတွေ မဟုတဘြူး
။ တဖြေးဖြေးနဲ့ သူနဲ့ စူးရှထကမြှကတ်ို့ ကြမ်းလာကြတယ် ။ စူးရှထကမြှကရြဲ့ ခွိုခွိုကြီးတွကေို သူ ကောင်းကောင်း ဆော့ကစား ကိုငတ်ှယန်သလေို သူ့ဒုတကြိုလည်း စူးရှထကမြှကကြ ပယပြယန်ယန်ယ် ဆုပည်ှဈပြတသ်ပန်ပြေီ …။
စူးရှထကမြှကကြ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ ပုဆိုးစကို ဆှဲဖြုတဖြှလေိုကပြှီး သူမလကကြလေးကို ပုဆိုးထဲကို သှင်းလိုကတ်ယ် ။
“ မှှဖမြေးလိုကအြုံးမယ်…ခိခိခိ…..”
ဟနဝြင်းအောငလြည်း စူးရှထကမြှကရြဲ့ တီရှပအြနကကြို ဆှဲလှနတ်ငလြိုကတ်ယ် ။ ဖယောင်းတိုငမြီးရောငလြဲ့လဲ့လေးအောကမြှာ
ဘရာစီယာအနကရြောငထြဲက အတင်းကြီးကို ရုန်းကနထြှကန်တေဲ့ စူးရှထကမြှကရြဲ့ နို့ကြီးတွကေို မှငလြိုကရြတယ် ။ ဘရာစီယာကို
တွန်းလှနတ်ငပြှီး နို့ကြီးတွကေို အငမ်းမရ ကိုငတ်ှယတ်ယ် ။
“ မှှကေ အကြီးကြီးဘဲ….ပါးပြင်းကြီး ထောငပြှီး……မှှဆေိပ် ထုတပြေးရမလား ….ခိခိခိ…..”
စူးရှထကမြှကကြ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ မာကြော ထောငမြတန်တေဲ့ လိငတ်နကြှီးကို လကန်ဲ့ ပြတတ်ိုကပြေးနတယ်ေ ။ ဟနဝြင်းအောငကြ
စူးရှရဲ့ နို့ကြီးတွကေို ငုံ့စို့နလေို့ သူ့လိငတ်နကြှီးကို စူးရှကိုငဆြုပကြစားနတောကို ဂန်ဒမာတို့ သုံးယောကကြ ဘေးကနေ ဝိုင်းကြည့်န်ကြတောကို
သတိမထားမိ ။
ဂန်ဒမာလူကြီးလည်း အိမဖြေါမြလေး သိသိ ပြောတာ မှနတ်ယ် ဆိုတာကို လကတ်ှေ့ကကြ သိလိုကရြတယ် ။ ဟနဝြင်းအောင် ရဲ့
တနဆြာချောင်းက တောတ်ော့ကြို ကြီးတာဘဲ ။ ဂန်ဒမာနဲ့ သူငယခြငွြး နှစ်ယောကလြည်း ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ လိငတ်နဆြာကို တွေ့ဖူးချင်လြို့
ကလပကြ စားပြဲထိုးမလေး စူးရှထကမြှကြ ကို ငှပေေးပြီး ခုလို လုပခြိုင်းလိုကတ်ာပါ ။
ဖယောင်းတိုငလြေးက တိုသထကြ တိုပြီး မီးငှိမ်းသှားတယ် ။ အရမ်း မှောငသ်ှားတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငကြတော့ စူးရှရဲ့ နို့သီးခေါင်း မာမာလေးတွကေို စို့လို့ကောင်းနတယ်ေ ။ ဒီအခွိနမြှာ ဟနဝြင်းအောငဘြေးမှာ ကပထြိုငန်တေဲ့
ဂန်ဒမာက စူးရှထကမြှကြ ရဲ့ လကကြို တို့ဆိတလြိုကတ်ဲ့အခါ စူးရှထကမြှကကြ လိငတ်နခြွောင်းပေါကြ သူမလကကြို ရုတလြိုကတ်ယ် ။ ဂန်ဒမာက
ဟနဝြင်းအောငရြဲ့လိငတ်နကြို စူးရှ ဆုပန်ယန်သလေိုမွိုး ဆုပန်ယ် ဖစွည်ှဈလိုကတ်ယ် ။ ဟနဝြင်းအောငကြတော့ အမှောငထြဲမှာ
စူးရှထကမြှကကြဘဲ သူ့လိငခြွောင်းကိုကိုငည်ှဈနတယ်ေ လို့ ထငန်တယ်ေ ။
စိတကြှှဆေး တနခြိုးက တဖြေးဖြေးနဲ့ သိသိသာသာ ပြသလာနတယ်ေ ။
ဟနဝြင်းအောင် တအား မူးလာတယ် ။ အရကကြလည်း စူးရှထကမြှကြ လာလာတိုကလြို့ တခွကပြှီးတခွကြ သောကမြိလို့
အရကန်ဲ့ ဆေး ပေါင်းသှားပြီး လူမှန်းမသိ ဖြစ်လာတယ် ။ သူ့လိငတ်နကြှီးကတော့ တောငမြာဆဲဘဲ ။
စူးရှထကမြှကရြဲ့ စကပအြောကကြနေ သူ့လကထြိုးသှင်းပြီး စူးရှထကမြှကရြဲ့ အင်ျဂါစပကြို သူ ကိုငန်ှိုကြ
ကစားနတေုံး မူးမိုကပြှီး ပကလြကြ အိပပြွောသ်လို ဖြစ်သှားရတယ် ။ စူးရှထကမြှကကြ “ ကဲ..အမတို့
ရေ…ကမွ တာဝနကြွပေါတယန်ောြ…အမတို့ဘဲ ဆကြ တာဝနယ်ူလိုကကြှပါ….” လို့ ပြောပြီး အဝတအြစားတွေ သသသေပေသ်ပ် ပြနဝြတပြှီး
အထူးသီးသန့ခြန်းထဲက ပြနထြှကသ်ှားလိုကပြါတယ် ။
ချောကျ…။
ဂန်ဒမာလူကြီးက အခန်း မကြန်ှာကကြကြ မီးကို ခလုပန်ှိပပြှီး ဖြင့လြိုကတ်ယ် ။
လိငတ်နကြှီး တောငမြတပြှီး အိပပြွောန်တေဲ့ ဟနဝြင်းအောငကြို သုံးယောကသ်ား ကြည့်ပြှီး ရယမြော
လိုကကြှတာကတော့ ဂန်ဒမာရယ်..ဖူးစုံရှှရယ်ေ ..နီရဲတောကပြရယ် ဖြစ်ပါတယ် ။
နီရဲတောကပြက စပြီး ဟနဝြင်းအောင် လိငတ်နကြှီးကို အားရပါးရ ဆုပကြိုငပြှီး ဆိုဖါပေါြ ဖငကြှီးကုန်း
ပြီး လိငတ်နခြွောင်းကို ပါးစပထြဲ ငုံပြီး စစုတလြိုကတ်ယ် ။ လိငတ်နလြုံးပတကြ ကြီးတုတလြှန်းတာကြောင့ြ
နီရဲတောကပြရဲ့ ပါးစပထြဲ လိငတ်နကြှီးက မဆန့မြပြဲကြီး အပြည့ကြှီး ဖြစ်နရတေယ် ။
နီရဲတောကပ် စုတန်တေဲ့အခွိန် ဖူးစုံရှှကလေည်း ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ တွဲလောင်းကနွတေဲ့ လဥကြီးနှစ်လုံးကို လွာနဲ့ ယကတ်ယ် ။ ဂန်ဒမာကတော့
သူတို့ လုပတ်ာတွကေို အနီးကပကြှည့န်တယ်ေ ။ လိငတ်နခြွောင်းကြီးက တကယ့ြ စူပါကြီးဘဲ ။
နီရဲတောကပြသည် ယောကြြားအတွေ့အကြုံများသူ..လိငကြိဈစကို ခုံမငသ်ူ ..ရာထူးကြီးလူကြီးတယောကရြဲ့ သမီး ဖြစ်တယ် ။
ဂန်ဒမာလူကြီးနဲ့ ပေါင်းလိုကတ်ော့ သူတို့ မိုးမမှငလြမမှေင် ဖြစ်ကုနတ်ာပေါ့ ။ ဒီကလပကြ အထူး ဗီအိုငပြီအခန်းကို သူတို့ အပြတင်ှားထား
တယ် ။ သူတို့ လုပခြငွတ်ာလုပ် ဘယသ်ူမှ အနားကိုတောင် မသီကြဘူး ။ နီရဲတောကပြရဲ့ အဖကြေီး
ဦးတောကပ် ကို ကလပပျိုငရြှငတ်ှေ…စီးပြားရေးသမားတွကေ ဖိန့ဖြိန့တ်ုနအြောင် ကြောကန်ကြရေတယလြေ ။ ရဲတွကလေည်း
ဒီကလပန်ားကို ယောငလြို့တောင် မလာဘူး ။
နီရဲတောကပြက တဝကြီး စုတအြပြီး ဖူးစုံရှှကေို အလှည့ပြေးလိုကတ်ယ် ။ ဖူးစုံရှှကေ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ လိငခြွောင်းကြီးကို အားရပါးရ စုတပြှနတ်ယ်
။ ဂန်ဒမာကတော့ သူှုသူငယခြငွြးတွေ လီးစုတန်တောကို သသခွေောခွာ အနီးကပ် ကြည့်န်တယ်ေ ။ ဂန်ဒမာရဲ့ စိတတ်ှေ တလှိုကလြှိုကြ ထိုးတကြ
ကြှထလာပြီ ။
ဂန်ဒမာ့ အင်ျဂါစပကြှီးလည်း တအားဖေါင်းကြှ စိုရှှဲလာနပြေီ ။ မှိုပြင့ကြှီးလို ထိပဖြူးကားကားနဲ့ လိငခြွောင်းကြီးကို ကြည့်ပြှီး အရမ်းကို
ယားတကလြာတယ် ။ အလိုးခံချင်စြိတတ်ှကေ ထိန်းလို့ မရတော့အောငဘြဲ ထကြှလာတယ် ။
ဝတထြားတဲ့ မီနီစကပ် အတိုကို မတငလြိုကပြှီး ပငတ်ီကို ခွှတပြဈလိုကတ်ယ် ။ ပငတ်ီ ဂွဆုံနရောမှာက ကာမရှေ့ပြေး အရညတ်ှကေ စိုစိုရှှဲနတယ်ေ ။ တအားယားနတေဲ့ စောကဖြုတကြို လကဖြဝါးနဲ့ ကိုငပြှတန်ရင်ေး ဖူးစုံရှှေ စုတန်တောကို အနီးကပ် ကြည့်န်တယ်ေ၊ နီရဲတောကပြကတော့ ဖူးစုံရှှလကေထြဲက လိငတ်နခြွောင်းကြီးကို ဆှဲဆှဲလုပြီး လွာနဲ့ ယကလြိုကြ စုတလြိုကန်ဲ့ လုပန်တယ်ေ ။
တောတ်ောလြေး ကြာအောင် သူတို့ စုတန်ယကေန်တောကို ကြည့်န်ပြေီး မနနေိုငတ်ော့ဘဲ..“ ယူတို့ ဒီလောကြ ဆိုရင် တောတ်ော့ကြာ..ဂန်ဒမာ သူ့လီးကြီးကို စမ်းကြည့်ခြငွတ်ယ်…” လို့ သဲကြီး
မဲကြီး စုတယ်ကန်တေဲ့ ဖူးစုံရှှနေဲ့ နီရဲတောကပြတို့ကို ပြောလိုကတ်ယ် ။
ဖူးစုံရှှနေဲ့ နီရဲတောကပြတို့လည်း ဂန်ဒမာ့ကို အလှည့ပြေးဖို့အခုမှ သတိရသှားကြပြီး အနောကကြို ဆုတခြါ နရော ဖယပြေးလိုကကြှတယ် ။ သူတို့ တအားစုတထြားလို့ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ လိငခြွောင်း ထိပဖြူးကြီးက နီရဲနသလေို သူတို့ရဲ့ သှားရညမြွား စိုပပြေောငလြကန်တယ်ေ ။ ဂန်ဒမာလည်းဝနဝြင်းအောင် ကိုယပြေါကြို ခွတကထြိုငလြိုကပြှီး လကတ်ဖကကြ လိငတ်နထြိပခြေါင်းကို ကိုငပြှီး သူမအဖုတ်
ပေါကဝြမှာ တေ့လိုကတ်ော့ နီရဲတောကပြနဲ့ ဖူးစုံရှှတေို့လည်း အနီးကပ် လာကြည့်ရြင်း သူတို့ ပေါငကြှားက အဖုတတ်ှကေို သူတို့ ကိုငပြှတန်ကြတေယ် ။
ဂန်ဒမာလည်းအသာလေး ဖိခကြှည့လြိုကတ်ော့ သူမ အဖုတကြ အရညတ်ှေ စိုစိုရှှဲနတောရယ်..ဟနဝြင်းအောင် လိငတ်နကြလည်း အရညတ်ှေ စိုနတောရယကြှောင့ြ လိငတ်နထြိပဖြုလုံးကြီး ဗွိကနဲ
အဖုတခြေါင်းထဲကို မှုပဝြငသ်ှားပါတော့တယ် ။
“ အား…အင်း . . .”
ဂန်ဒမာလည်း မကြလြုံးလေး မှေးစင်းထားပြီး နီရဲတဲ့ နှုတခြမ်းနှစ်မှှာက မဟတဟ ပြင့ဟြနတယ်ေ ။ ညည်းသံလေး ထွကလြာပြီး လိငခြွောင်းမာမာကြီးအပေါြ ဆကဖြိခလွိုကတ်ယ် ။ စီးစီးကပြကြပြကြှီး
လိငတ်နအြရင်းပိုင်းအထိ မှုပဝြငသ်ှားတယ် ။
“ အင်းဟင်…”
သူမဖငတ်ုံးကြီးတွကေို ကြှလိုကြ ဖိလိုကန်ဲ့ လိငတ်နကြို တက္ကစီးနတေဲ့ ဂန်ဒမာလည်း သူမနို့ကြီးတွကေို သူက ဖစွည်ှဈကစားနတယ်ေ ။
ဟနဝြင်းအောငမြှာတော့ မူးလှန်းနလေို့ ဘာတွေ ဖြစ်လို့ ဖြစ်မှန်း မသိဘူး ။ ပါးစပကြတော့ ဂန်ဒမာ ကြမ်းကြမ်း ဆောင့လြိုကတ်ဲ့အခါတွမှော အသံ ထွကလြာတယ် ။ ဂန်ဒမာလည်း ပါးစပကြ “ အားရှီး…အားရှီး..“ နဲ့ အောရြင်း ခပသ်ှကသ်ှကြ ဖိဖိဆောင့ရြင်း မကြာခငဘြဲ လမ်းဆုံး ပန်းတိုငကြို တကလြှမ်းသှားရတယ် ။ “ အားအားအီးအီးအားဟား” နဲ့ အောရြင်း တကိုယလြုံး တုနခြါကာ ပြီးသှားပါတော့တယ် ။
ဂန်ဒမာ ပြီးသှားပမယေ့ြ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ လိငတ်နကြှီးကတော့ မာကြောဆဲ တောငမြတဆြဲဘဲ ..။
ဖူးစုံရှှနေဲ့ နီရဲတောကပြတို့ တယောကြ မကြန်ှာကို တယောကြ ပြုံးပြီး ကြည့်လြိုကကြှတယ် ။ ဂန်ဒမာ ပြီးသှားပြီမို့ ငါတို့နှစ်ယောကြ စိတကြှိုကဗြငွြးကြစို့ လို့ ဆိုလိုတဲ့ သဘောပေါ့ …။
နီရဲတောကပ် က သူမကိုယ် အောကပျိုင်းမှာ ကနွန်တေဲ့ နောကဆြုံး ပငတ်ီပါးလေးကို ခွှတပြဈလိုကပြှီး ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ ကိုယပြေါကြို ခွတကလြိုကပြါတယ် ။
ဂန်ဒမာကတော့ ကြနပေမြှု အပြည့အြဝရသှားလို့ သူတို့ဘေးမှာ ဆိုဖာပေါြ ခွခွလေေေး လှဲအိပန်တယ်ေ ။
ဒုရဲအုပလြေးမောငမြောငသ်ည် အထကအြကြီးအကဲရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ ရောကန်တယ်ေ ။ အထကလြူကြီးများက လေးမောငမြောငကြို အိပဖြေါတ်ီးစုံတွဲရဲ့ အခွအနေကေို မေးတယ် ။ ဦးလူကြီးကို ဆှဲစိဖို့
သကသ်ခေံ အထောကအြထား တခုခု ရပြီလား လို့ မေးကြတယ် ။ လေးမောငမြောငလြည်း ခုထိ မရသေးတဲ့အကြောင်း ပြောပြတယ် ။ ရဲမှူးတွကေ မကြနပေကြှဘူး ။
“ အိပဖြေါတ်ီး မင်းကို ဘတန်ပြေီ ထငတ်ယ်..လေးမောငမြောင် …”
လေးမောငမြောင် ဘာပြနပြှောရမလဲ မသိဘူး ။
ဂန်ဒမာ..နီရဲတောကပ်..ဖူးစုံရှှတေို့ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ ဒုတကြို အားရအောင် ကစားကြ အသုံးခကြှပြီး ဟနဝြင်းအောငကြို ကလပကြ အခန်းထဲမှာ ထားရဈခဲ့ကြပြီး ကားကို ကိုယတ်ိုငမြောင်းပြီး ထွကသ်ှားကြတယ် ။
ဟနဝြင်းအောင် နိုးလာတော့ သီးသန့အြခန်းလေးထဲမှာ သူတယောကထြဲ ရှိနတယ်ေ ။ သူ့ပုဆိုးကလည်း
ပြကြှတေန်တယ်ေ ။ လိငတ်နကြလည်း နာကငွန်တယ်ေ ။ တောတ်ော့ကြိုဘဲ လိငဆြကဆြံထားတဲ့ပုံစံဘဲ ။ စူးရှတောကပြနဲ့သူ ဖြစ်တာဘဲလို့ ဟနဝြင်းအောင် မှတမြိလိုကတ်ယ် ။ ဂန်ဒမာတို့ မရှိတော့ဘူး ။ ကလပရြှေ့မှာ ရပထြားခဲ့တဲ့ ကားလည်း မရှိတော့ဘူး ။
အိမကြို ဖုန်းဆကလြိုကတ်ော့ အိမဖြေါမ် သိသိက ဂန်ဒမာနဲ့ သူ့သူငယခြငွြးတွေ အိမကြို ပြနရြောကန်ကြေ
ပြီလို့ ပြောပြတယ် ။ဟနဝြင်းအောင် ဂန်ဒမာအတွကြ စိတအြေးရပမယေ့ြ သူမူးပြီး အိပပြွောကြနွခြဲ့တာကို
ဦးတငမြောငလြတသ်ာ သိခဲ့ရင် သူ့ကို ဘယလြောကြ စိတဆြိုးလိုကမြလဲ ။ သူ ဦးတငမြောငလြတန်ဲ့ ရငဆြိုငရြတော့မယ် ထငတ်ယ် ..။
အိမပြှနရြောကတ်ော့ တိုကကြှီးရဲ့ ဘေးဖကတ်နရောမှာ ကားကို တွေ့လိုကရြတယ် ။ အိမဖြေါမြလေး
သိသိကို တွေ့တယ် ။ “ ဆရာဦးတငမြောငလြတ် ရှိနလေား…” လို့ သူမေးလိုကတ်ော့ သိသိက “ စောစောကဘဲ သူ့အခန်းကို အစားလာပို့ဖို့ ဖုန်းနဲ့ ပြောလို့ သိသိသှားပို့လိုကသ်ေးတယ်..သူ ရှိနတယ်ေ…” လို့ ဖြတယ်ေ ။
ဟနဝြင်းအောင် ဖုန်းဆကကြှည့လြိုကတ်ော့ ဦးတငမြောငလြတကြ အေးဆေးဘဲ..။ သူ့ကို ဘာမှ မဆူ
ဘူး ။ မကြာခင် အလုပကြှီးတခု ပေါပြှီမို့ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ အတူ ဇောကြှီးဆီကို သှားဖို့ ပြောတယ် ။
တောပြါသေးရဲ့..။ ဘာမှ မဆူမဆဲလို့ ..။
အိပဖြေါတ်ီးစုံတွဲ ကို ဇောကြှီးက လုပရြမယ့ကြိဈစကို သသခွေောခွာ ရှင်းပြတယ် ။ သူတို့စုံတွဲ အထပြ
ထပ် လေ့ကငွ့ရြမှာတွကေို ရှင်းပြတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းက သံရုံးတရုံးက ဝနထြမ်းတွေ အဖြစ် ဟနဆြောငကြှရမယ် ။
သံရုံးကားနဲ့ တူအောင် ဗောလြဗြိုကားအနကကြှီးတစီးကို သံတမနန်ံပါတပြှား ပြောင်းတပပြေးမယ် လို့
ဇောကြှီးက ပြောတယ် ။
နိုငင်ံခွားသံရုံးက နိုငင်ံခွားသားတွနေဲ့ တူအောင် အဝတအြစားတွကေိုလည်း ရှာဖြပေေးတယ် ။ သူတို့ လုပရြမှာက ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ရြဲ့ မိုးကုတကြွောကတ်ှကေို နိုငင်ံခွားကို ခိုးထုတပြေးမယ် ဆိုပြီး သံရုံးဝနထြမ်းတွေ အဖြစ် သံရုံးကားနဲ့ ဟနဆြောငကြှရမှာ….။
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ နိုငင်ံခွားကို ထုတခြငွတ်ဲ့ မိုးကုတကြွောကတ်ှကေို သူ့မိတဆြှေ ကြောကအြဖြဲ့တွဆေီက စုပေးပြီး ကြားပြဲစားကနတဆေင့ြ သံရုံးအမှုထမ်း လကထြဲကို ထည့ဖြို့ လုပန်တောကြောင့ြ သူတို့အဖြဲ့က သံတမနတ်ှနရေောမှာ အစားထိုးဝငပြှီး ဟနဆြောငပြှီး ကြောကတ်ှကေို ဘတကြှဖို့ လုပတ်ာ ..။
ကြားပြဲစားက ဘယသ်ူဖြစ်နသလေဲ ဆိုတော့ သူနဲ့အတူ ထောငကြခွဲ့တဲ့ နပိုလီယန် ဖြစ်နတယ်ေ ။
နပိုလီယနကြ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြို သံရုံးနဲ့ ဆကပြေးတဲ့ ပြဲစား ..။
ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ နပိုလီယန် ပြနဆြုံတွေ့ကြပြီ ။
ဇောကြှီးက ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြို ရှိနတ်ယ် ။ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ တပည့တ်ပန်းနဲ့ အဆကြ
အသှယ် သိပကြောင်းတယ် ။ အစိုးရပိုင်းကို ပိုငတ်ယ် ။ ဘတတ်ဲ့ ကိဈစပြီးရင် ဟနဝြင်းအောင်..ညိုညိုညိမ်းတို့နဲ့ နပိုလီယနပြါ နယစြပကြို ရှောငသ်င့တ်ယလြို့ ပြောတယ် ။ နပိုလီယနကြ စိတခြပြါဗွာ..ကနွောလြည်း ဖိုးတွမတ်ီး လုပစြားလာတာပါ …ရှောငတ်တ် တိမ်းတတပြါတယ် လို့ ဇောကြှီးကို ပြောလိုကတ်ယ် ။
နပိုလီယနသ်ည် ထောငကြ ထွကလြာပြီးနောကြ ကြောကပြှဲစား ကြောကြွောထြိုကြ ဆိုတဲ့ နံမညန်ဲ့ ကြောကသ်မားလောကမှာ ဝငရြောနပြေီး ရှှဘေုံသာလမ်း တနရောက “ သုခရတနာ ရှှဆေိုင် ” မှာ စတဲခပြှီး ကြောကအြရောင်းအဝယတ်ှေ လုပကြိုငန်တောပါ ။ ဒီမှာ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့န်ဲ့ တွေ့တော့နပိုလီယနကြ သူ့မှာ နိုငင်ံခွားသံရုံး အဆကရြှိတယ် လို့ ပြောပြပြီး တကယလြဲ ဆကပြေးလိုကခြဲ့တော့
ပထမ အစမ်းအနနေဲ့ ကြောကဖြုရားက ကြောကန်ဲနဲကို လုပကြှည့လြိုကတ်ယ် ။ အဆငပြှပြနေေဲ့ အောငမြှငသ်ှားတာကြောင့ြ ဒုတိယအကြိမ် အခွီကြီး လုပဖြို့ တခွားလူတွရေဲ့ ကြောကတ်ှကေိုပါ စုပေးပြီး လုပမြလို့ ။
ဒီတခါမှာတော့ နပိုလီယနကြ သံရုံဝနထြမ်းတွဆေီ မအပလြိုကဘြဲ ကြားဖြတ် ရိပလြိုကဖြို့ စဉြးစားတော့
တာဘဲ။ ဒါမွိုးတွေ လုပန်ကြေ ဇောကြှီးကို တိုငပြငကြှည့ပြှီး အကြကခြတွာ ..။ ဇောကြှီးက ဦးလူကြီးရဲ့
တပည့ဖြစ်ပြီး လူအငအြား ငှအငေအြား ဘကဂြရောင်းကောင်းတာ နပိုလီယန် သိတယလြေ ..။
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ နပိုလီယနကြ သံရုံးကလူနဲ့ ကြောကတ်ှကေို အရငတ်ခါက သူ့မကြစြိရှေ့တင် ထုတပြှလိုကပြှီး နိုငင်ံခွားက နပိုလီယနရြဲ့ အဆကအြသှယကြာကြောကတ်ှကေို ဈေးကောင်း
ကောင်းနဲ့ ရောင်းပေးခဲ့လို့ နပိုလီယနကြို အကြှင်းမဲ့ ယုံကြညအြားထားနတော ။
ဒါကို အခွင့ကြောင်းယူပြီး နပိုလီယနကြ အခွီကြီး ဘတမြှာ ။
ကြောကဖြုရားက သူ့လူတွဆေီက အဖိုးတနကြွောကတ်ှကေို စုထားတယ် ။ အဆကကြောင်းတယ် ဆိုပြီး စိတခြတွယ် ။ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းက နိုငင်ံခွားသံရုံးက ဆိုပြီး သံတမနန်ံပါတပြှား
အတုတပထြားတဲ့ ဗောဗြိုကားအသဈနဲ့ ရောကလြာပြီး ကြောကတ်ှကေို လကခြံတယ် ။ ဒီညနလယေောဉန်ဲ့ဘဲ ပြညပြကို ထွကမြှာလို့ ဟနဝြင်းအောငကြ ဘိုလို မှုတတ်ယ် ။ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ
ဘာမှ သံသယ မဖြစ်ပါဘူး ။
ညိုညိုညိမ်းကိုတော့ မကြလြုံးကြီး အပြူးသာနဲ့ ငေးကြည့်န်တယ်ေ ။
ဟနဝြင်းအောင် နဲ့ ညိုညိုညိမ်းက “ မကြာခင် ပြနဆြုံကြမယ်…စီးပြားတူ လုပကြိုငရြတာ အငမြတနမြှ ဝမ်းသာပါတယ် …” လို့ အင်ျဂလိပစြကားနဲ့ ပြောကြပြီး ရှှဆေိုငထြဲကနေ ကြောကတ်ှေ
ထည့ထြားတဲ့ လကဆြှဲသတ်ေတာနဲ့ ထွကသ်ှားကြတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းတို့လဲ ကားနဲ့ ထွကသ်ှားရော ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ နပိုလီယနကြို “ အဲ့စောကြ ဘယသ်ူလဲ..ဒီ
မဈစတာဘီလား ဗငွြးနတေဲ့ စောလြား….” လို့ မေးလိုကတ်ယ် ။
နပိုလီယနလြည်း သူကောင်းကောင်းမသိသလို ဝဝဝေေါးဝါး ဖြလေိုကတ်ော့ ကြောကဖြုရားက “ ဒီစောကြ နိုငင်ံခွားသား မဟုတဖြူးဗွ..သချောတယ်….မှနမြာမဘဲ….မှနမြာမမှ တကယ့ြ ဂလွယ်..ဖြံမ..
ကနွောြ အထကမြှနမြာပြညမြှာ တွေ့ဖူးခဲ့တဲ့ စောြ ဖြစ်ဖို့ ရာနှုံးပြည့ြ သချောသလောကဘြဲ ..နံမညမြေ့နတယ်ေ..အင်း..မန်းလေးက ကနွော့လြူကို ဖုန်းဆကြ လှမ်းမေးရင် သိရမယ် ..ဒီစောြ ပါနတော
ကနွောတ်ော့ နဲနဲ စိတထြင့တ်ယ်..ဒီစောကြ တခုခု ဖေါကန်ိုငတ်ယ်….” လို့ ပြောလိုကတ်ော့ နပိုလီယနလြည်း “ ကနွော့လြူ မဈစတာဘီလားကိုတော့ စိတခြပြါ ..ကနွောြ အာမ ရဲရဲကြီး
ခံတယ်..ဦးဇောမြှင့ြ..ဒီစောကြလည်း သူဖိနတေဲ့ စောြ ဖြစ်မှာပါ …” လို့ ပြာပြာသလဲ ပြောလိုကပြါတယ် ။
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ ဖုန်းကောကဆြကတ်ယ် ။
မန်တလေးက သူ့တပည့တ်ယောကဆြီကို ..။
“ ဇယွော..ငါပါ..ဇောမြှင့ြ …မင်းကို မေးစရာ တခု ရှိလို့ကြ..မင်း မှတမြိလား..ဖါးကန့ကြ ကောငတ်ှကေို အခွီကြီး ဘတသ်ှားတဲ့ စောြ ..မင်းသိပါတယ်..ခွိ ုလှငတ်ို့ ပြတဲ့ စောကြှာ….ခပတ်ောင့တ်ောင့ြ
လေ …အေး…အောြ……အေး..ဟုတပြှီ……အေး..အေး..ဒါဘဲ..ဒါဘဲ သိချင်တ်ာပါ ….”
နပိုလီယန် ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း ခုံမှနန်သည်ေ ။
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ ဖုန်းလဲ ပိတပြှီးသှားရော…“ သိပြီဗွ…ဒီစောန်ံမညကြ ညိုညိုညိမ်း..နံမညကြှီး ဖိုးတွမတ်ီးမ တယောကဘြဲ..ဘဝငမြကတွာက ဒီစောကြ ဘိုလိုတွေ လာမှုတန်တယ်ေ..သူက
မဈစတာဘီလားရဲ့ တကယ့မြယားလိုလို ပုံစံဖမ်းထားတယ်..ဒါကို ကနွောြ မကြိုကဘြူး..တခုခုတော့ တခုခုဘဲ….ခငဗြွား..ဘီလားကို အခု ဖုန်းဆကကြှည့လြို့ ရမလား
..ဒီစောအြကြောင်း မေးပေးဗွာ…..” လို့ နပိုလီယန့ကြို ပြောတော့ နပိုလီယန် ပြာနပြေီ ။
“ ဘီလားက သူ့သံအမတန်ဲ့ ခရီးထွကရြမှာမို့ ဒီအခွိနကြို ခေါလြို့ မရဘူး..ဦးဇောမြှင့ြ….နိုငင်ံခွား ရောကမြှဘဲ ဖုန်းခေါလြို့ ရမယ်….စိတခြပြါ..ကနွောြ ကြားက ရှိပါတယ်…ဘာမှ မဖြစ်စရပေါဘူး…”
လို့ နပိုလီယနကြ ပြောလိုကတ်ယ် ။
သညအြခွိနမြှာ ဇောကြှီးသည် ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်း တို့ ယူလာမယ့ြ ကြောကတ်ှအပြေည့န်ဲ့ လကဆြှဲသတ်ေတာကို ခွိန်းထားတဲ့ စားသောကဆြိုငတ်ဆိုငကြနေ စောင့န်တယ်ေ ။
နာရီဝကအြထိ သူတို့ ပေါမြလာလို့ စိတတ်ှေ ပူလာတယ် ။ တောရြုံ စိတပြူတာမွိ ုး မဟုတဘြူး ။ တခုခု လှဲမှားရင် သူ့ခေါင်းကို ကတွော့မယ် ။
ဇောကြှီး ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းတို့ရဲ့ ဟန်းဖုန်းတွကေို ခေါကြှည့တ်ယ် ။ ဘယသ်ူမှ ဖုန်းမကိုငဘြူး ။ ဟာ..ဒီနှစ်ကောင် အိပဖြေါတ်ီးစုံတွဲ..ဒို့ကို ဘတသ်ှားပြီလား
မသိဘူး…ဘတလြို့ကတော့ကြ…တောကြ….အသကေို လိုကသ်တမြယ် ….ဟင်း…”
နပိုလီယနလြည်း ကြောကဖြုရား ကို အတနတ်န် စိတမြပူဖို့ ပြောနတေဲ့အခွိန် ကံအားလွောစြှာ သူနဲ့ ညိနတေဲ့ ကောငမြလေးက ရှှဆေိုင် အပေါကဝြကို ရောကလြာပြီး သူ့ကို မေးနတော တွေ့လိုကရြ
လို့ ကောငမြလေးကို သူထွကတ်ှေ့လိုကတ်ယ် ။
“ ဟေး..သှယသ်ှယစြံ ….”
“ ဟယ် …အကို…အကို့ကို လိုကရြှာနတော..အရေးတကြီး ကိဈစပေါလြာလို့ ….”
“ ဟေ..ဘာဖြစ်သလဲ..အကို ဘာကူညီရမလဲ..”
သာမနအြခွိနဆြိုရင် နပိုလီယနသ်ည် သှယသ်ှယစြံကို ထွကတ်ှေ့မှာ မဟုတဘြူး ။ သှယသ်ှယစြံလို ကောငမြလေးတွကေ ဖနဖြို့ ရိပဖြို့လောကဘြဲ စဉြးစားနတောလေ ..သူတို့ တဘဝလုံးကို
ကယတ်ငစြချင်ေတ်ာ …။
နပိုလီယနတ်ို့က ဖြုတခြငွြ ဝါးချင်တ်ာ တခုဘဲလေ ..။ မတ်ေတာ..သဈစာတွေ မပါဘူး ..။
“ အို..သှယသ်ှယစြံ..မငိုနဲ့ မငိုနဲ့..အကို့ကို ပြောပြအုံး..ဘာဖြစ်လာသလဲ ဆိုတာ…”
“ မာမီ ဆေးရုံတငထြားရတယ်..အကို…ခွဲရမယ် ပြောတယ်..အဲဒါ အကို လိုကခြဲ့မှ ဖြစ်မယ်…..အဓိကကတော့ သှယစြံ ငှေ တအားလိုနတယ်ေ ..”
ခါတိုင်းဆိုရင် ဒါမွိုးလာရင် နပိုလီယန် သည် အကုသိုလ် အညပာလိုကြ ကပပြှီ ဆိုပြီ ရရလေညေလြည် အီးမှနမြှာ ..။
အခုတော့ သှယသ်ှယစြံကို နတကြောင်းနတမြှတတ်ှကမွေား လှှတလြိုကလြရေော့သလား ဆိုပြီး တအား ပြောသ်ှားတယ် ။
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ သူတို့ ပြောတာတွကေို အနားလာပြီး နားထောငန်တယ်ေ ..။
“ အကို….အကို သှယစြံနဲ့ ဆေးရုံ လိုကခြဲ့မယ် မဟုတလြားဟင်…”
“ ဟာ..လိုကမြှာပေါ့ လိုကရြမှာပေါ့..သှယစြံ ငှေ ဘယလြောကြ လိုနလေဲ…ရတယ်..ရတယ်..အကို အခုလိုကခြဲ့မယ်..ဘယ် ဆေးရုံ တငထြားတာလဲ….”
“ ဗဈတိုးရီးယားဆေးရုံမှာ အကို..အဲ့ဆေးရုံက ဈေးမှင့ပြမယေ့ြ သန့တ်ယ်….မာမီ့ကို ကောင်းကောင်းဘဲ ပြုစုချင်တ်ယ်…”
“ ကောင်းတယ်..ကောင်းတယ် ….”
နပိုလီယနလြဲ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ဖြကကြို လှည့ပြှီး..“ ဦးဇောမြှင့ြ..ကနွောြ သူနဲ့ ခဏ လိုကသ်ှားလိုကအြုံးမယ်..ဦးဇောမြှင့ြ ဟိုကိဈစ လုံးဝ မပူပါနဲ့ ..ကနွောြ အာမခံပါတယ်…အရငတ်ခါလိုပေါ့ဗွာ..
အကုန် အဆငခြွောစရမေယ် ….” လို့ ပြောရင်း သှယသ်ှယစြံနဲ့ လိုကသ်ှားလိုကပြါတယ် ။
အဓိက က ကြောကဖြုရားရှေ့ကနေ လှတမြှောကဖြို့ဘဲလေ ..။
နပိုလီယနလြဲ တက္ကစီကားပေါမြှာ သှယသ်ှယစြံကို ဘယလြိုနည်းနဲ့ ပထုတရြမလဲ..ဒါမှ မဟုတ် သှယသ်ှယစြံ နားကနေ သူ ဘယလြို လဈပြေးရမလဲ..ကြံဆ စဉြးစားနတယ်ေ ။
သညအြခွိနမြှာ သူ့ဟန်းဖုန်းကို ဇောကြှီး လှမ်း ခေါတ်ယ် ။
“ နပိုလီယန် …အိပဖြေါတ်ီး ကော…”
“ မသိဘူး..ကိုဇောကြှီးဆီ မရောကသ်ေးဘူးလား….”
“ မရောကလြို့ မင်းဆီ ဆကလြိုကတ်ာပေါ့..သူတို့ ဘယရြောကန်လေဲ ….”
“ ကနွောလြဲ မသိဘူး..အခု ကြောကဖြုရားက ညိုညိုညိမ်းကို မှတမြိသှားလို့ ရလည်ေ ကြိုငတ်ကန်တယ်ေ ..တိုငပြတန်တယ်ေ..ကနွောလြဲ ဒိုးမှ ဖြစ်တော့မယ်….ကြောကဖြုရားက သူ့ကို ဘတတ်ာ သိလို့ကတော့ ကနွော့ကြို အရခွေံ ဆုပမြှာ ကိုဇောကြှီး …..”
“ နပိုလီယန်..မင်း သတ်တိမရှိရင် ကြောကဖြုရားလို လူကို သှားမဘတန်ဲ့ ဘတမြိပြီးရငလြဲ ဒီလောကြ ဖငတ်ုနအြောင် ကြောကပြှမနနေဲ့…..”
ဇောကြှီးက ဟောကန်တယ်ေ ..။
“ ကိုဇောကြှီး..အခု ကိုဇောကြှီး ဘယမြှာလဲ ….”
“ ငါ “ ပြည့ဖြှိုးခိုင် စားသောကဆြိုင်” မှာ ….ဘာလို့လဲ..မင်း လာမလို့လား …”
“ လာလို့ မရသေးဘူး..ကနွော့မြှာလည်း အခု အမှုတွဲ တန်းလန်းကြီးနဲ့ …”
“ ဘာ..ဘာအမှုတွဲလဲ..နပိုလီယန်..မနောကန်ဲ့ကြာ..ဒီအခွိနကြ နောကရြမယ့ြ အခွိန် မဟုတဘြူး …ရလည်ေ တင်းနတယ်ေ…..”
သှယသ်ှယစြံကလည်း..“ ဘာအမှုတွဲလဲ..အကို..စကားကို ကြည့်ပြှောနောြ..သှယစြံက အမနမေကေောင်းလို့ စိတည်ဈနရတေဲ့ အထဲ…ဟင်း…” လို့ သူ့ကို စိတဆြိုးသှားတယ် ။
ဇောကြှီး ဦးတငမြောငလြတကြို ဖုန်းဆကြ တငပြှပြီး သူတို့ လူတွကေို ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို အပူတပြင်း လိုကရြှာခိုင်းလိုကတ်ယ် ။
လေးမောငမြောင် သည် အထကလြူကြီးတွကေ ကောင်းကောင်း ကြပပြေးတာကြောင့ြ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ဟနဝြင်းအောငကြို အအိပပြကြြ အစားပကြြ ခံပြီး နေ့ရောညပါ စောင့ကြှည့တ်ော့ ဟနဝြင်းအောငကြအနောကတ်ိုင်းဝတစြုံတွနေဲ့ ရှိုးအပြည့ထြုတပြှီး ညိုညိုညိမ်းကလည်း စကပတ်ှေ ဘာတွနေဲ ဆံပငတ်ှေ ပြင်..ခွာမှင့ဖြိနပန်ဲ့ ဗောလြဗြိုကားကြီးနဲ့ တွေ့လိုကရြတော့ အိပဖြေါတ်ီး စုံတွဲတော့ အခုခုတော့အခွီကြီး ကြံစညန်ပြေီ ဆိုတာကို ရိပမြိလိုကပြှီး သူမှေးထားတဲ့ သတင်းပေး ခွာတိတတ်ှကေိုပါ သုံးပြီး ဒီစုံတွဲကို စောင့ကြှည့တ်ော့ သူတို့ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့န်ဲ့ အကြံအစည် တခုခု လုပန်တောကိုပါ သိလာရတယ် ။
သူ့ကို ဂရုမစိုကဘြဲ ဘတခြငွတ်ဲ့ ဒီနှစ်ကောငကြို ပညာပေးမှ ဖြစ်မယ် လို့ ဆုံးဖြတခြကြြ ခလွိုကတ်ယ် ။
အိပဖြေါတ်ီး လူလိမစြုံတွဲက မဂိုလမ်း ရှှဆေိုငကြနေ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့န်ဲ့အပေါင်းအဖေါတ်ှရေဲ့ ကြောကတ်ှကေို နိုငင်ံခွားသားစုံတွဲ ဟနဆြာငပြှီး ဘတထြုတလြာပြီး ဇောကြှီးနဲ့ နပိုလီယနကြိုပါ ဘတသ်ှားပြီး ခွရောဖြောကဖြို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ သသခွေောခွာကို မလှတတ်မ်း စောင့ကြှည့န်တေဲ့ လေးမောငမြောငန်ဲ့ အဖြဲ့က သူတို့ သှားလရောကို တောကလြွှောကြ အနောကကြနေ လိုကပြါလကြြ
ရှိပါတယ် ။
ညိုညိုညိမ်းက ဒီဘို ဘတပြှေးဖို့ စိတမြကူးဘူး ။ ဇောကြှီးတို့နဲ့ဘဲ ခွဲဝယေူဖို့ လုပခြငွတ်ာ ။ ဟနဝြင်းအောငကြ တဖြတထြိုး..မိုကမြိုကမြဲမဲ လုပတ်တသ်ူ ဆိုတော့ ဝစေု နဲနဲလေးနဲ့ မကြနပေန်ိုငဘြူး..ညိုညိမ်းရာ…..အပြတသ်ာ ဖြောငပြဈလိုကမြယ်..တနဖြိုးက နဲတာ မဟုတဘြူး…ယိုးဒယားကို အရငပြှေးပြီး အဲဒီကနေ တခွား တနိုငင်ံငံကို လဈကြတာပေါ့..ကနွောြ နဲ့ ညိုညိမ်း ရုပန်ဲနဲ
ပြောင်းပစ်လိုကရြင် သူတို့ ခွရောခံ မလိုကန်ိုငပြါဘူးဗွာလို့ ပြောပြီး ဇွတလြုပပြဈလိုကတ်ာ ..။
လေးမောငမြောငကြ သူတို့ရဲတပဖြှဲ့ဝငတ်ှကေို အကူမတောင်း..မခိုင်းစတောက အကြောင်းရှိတယ် ။ အကယလြို့ ဒီစုံတွဲနဲ့ ပတသ်ကပြှီး တခုခု အခွီကြီး ရလိုကရြငလြည်း ဝစေုခွဲစရာ မလိုဘူးလေ ။
သူခိုင်းထားတဲ့ ခွာတိတတ်ှကေ သူကြှေးမှေးထားတဲ့ ကောငလြေး ကောငမြလေးတွေ ။ ပြံကလွေးတွေ ..။ နဲနဲပါးပါး ကြှေးလိုကြ ပေးလိုကလြည်း ရတယလြေ ။
ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းက မဲဆောကကြို လဈပြေးမယလြို့ ဟနရြေးပြပြီး တကယတ်မ်း မဲဆောကြ မှဝတီသှားတဲ့ ဘတဈြကားနဲ့ မလိုကသ်ှားဘဲ ပိုမကြို ကားနဲ့ လဈသှားလိုကတ်ယ် ။ ပုသိမထြကစြာရင် သူတို့ ထငမြှာ မဟုတတ်ဲ့ မှောင်းမှကို သှားလိုကပြှီး တည်းခိုခန်း အသေးစား တခုမှာ မှတပြုံတင် နောကတ်မွိ ုး နဲ့ ဝငတ်ည်းနလေိုကတ်ယ် ။
“ ညိုညိမ်းရေ…ကနွောတ်ို့တော့ ခမွြးသာပြီဗွ..ဟားဟားဟား……ကဲ ဒီမှာ တပတလြောကြ အသာ အောင်းနပြေီးမှ ယိုးဒယားကို လမ်းကြောင်းတမွိ ုးကနေ လဈကြဒိုးကြတာပေါ့……”
ညိုညိုညိမ်းကတော့ မပြောန်ိုငဘြူး..။ ဇောကြှီးတို့ ခွလှမြေးကြဲတာကို ကောင်းကောင်းသိတယ် ။ ဇောကြှီးတို့ လကကြ ပြေးလို့ လှတပြါ့မလား လို့ စိတပြူနတယ်ေ ။ နောကတ်ခါ နပိုလီယနကြိုပါ ဘတခြဲ့တာ..။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြှီးကို ဘတခြဲ့တာဘဲ ။ ကြောကဖြုရားက မှနမြာပြညမြှာသာ မကဘူး ။ နိုငင်ံခွားမှာပါ တပည့တ်ပန်းတွေ အဆကတ်ှေ ရှိနတယ်ေ လို့ သိ
တယ် ။ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ပေါင်းတာ မှားပြီလား လို့ တွေးတောကာ စိတည်ဈနတယ်ေ ။
ဒီအခွိနမြှာ သူတို့ ဟိုတယခြန်းလေးရဲ့တံခါးကို ခပဆြဆလေး ခေါကလြိုကသ်ံ ကို ကြားလိုကကြှရတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငကြ “ ဘယသ်ူလဲ…” လို့ လှမ်းမေးလိုကရြင်း ချောင်းကြည့်ပြေါကကြလေးကနေ အပြငကြို ချောင်းလိုကတ်ယ် ။
“ ကနွောြ ဟိုတယကြပါ..တဘကတ်ို့ ဆပပြှာတို့ လာပို့တာပါ..ဆရာ….”
ဟနဝြင်းအောင် တံခါး ဖြင့ပြေးလိုကတ်ော့ ဟိုတယကြ ဝနထြမ်းလေး ဝငလြာတယ် ။ ဒါပမယေ့ြ သူ့အနောကကြ ကပလြိုကလြာတဲ့ လေးမောငမြောငကြို တွေ့လိုကရြတယ် ။
“ ဟာ…..ခငဗြွား…ခငဗြွား……”
ညိုညိုညိမ်းလည်း လေးမောငမြောငကြို တွေ့လိုကရြလို့ တအား လန့သ်ှားတယ် ။
ခကပြှီ ..။ ဒုကျခဘဲ …။
လေးမောငမြောငကြ လကထြဲမှာ ချောကလြုံးပြူးတလကကြို အသင့ြ ထုတကြိုငထြားတယ် ..။ မကြန်ှာထားက တင်းမာလှန်းနတယ်ေ ။
“ ရုတရြုတ် ရုတရြုတ် မလုပကြှနဲ့နောြ …ငါ ဒီတခါ မင်းတို့ကို ခွင့မြလှှတဘြူး ….ယုံလည်း မယုံတော့ဘူး …..”
“ ဆရာလေးမောငမြောင်…တောတ်ယဗြွာ..မှောင်းမှအထိ လိုကလြာနိုငတ်ယ် ဆိုတာ တောတ်ောြ တောတ်ာဘဲ..ဟင်းဟင်း…ဆရာရယ်…ကနွောတ်ို့ကို ရကတ်ော့ မရကစြကပြါနဲ့ဗွာ…..”
ဖြောင်း …
အားးးး……
လေးမောငမြောငကြ ရုတတ်ရကကြှီး နားရင်းရိုကထြည့လြိုကလြို့ ဟနဝြင်းအောင် ကြမ်းပေါကြို ပကလြကြ လဲကသွှားရတယ် ။
“ ဟာ…ဘာ…ဘာလို့ ရိုကတ်ာလဲ ဆရာရယ် ….”
ကြမ်းပြငမြှာ ပကလြကလြဲသှားတဲ့ ဟနဝြင်းအောငကြ လူးလဲထရင်း မေးလိုကတ်ယ် ။
“ မင်းက ငါ့ကို ဘတလြို့ပေါ့…..မင်းတို့ ဘတတ်ိုင်း ခံမယ် ထငသ်လား..”
ဝှဈကနဲ ဟနဝြင်းအောင် ဘိုကကြို ရှူးစီးထားတဲ့ ခွထေောကန်ဲ့ ကနထြည့လြိုကပြါတယ် ။
“ အှန့ျ…..”
“ တောြ..တောပြါတော့ အကို….”
ညိုညိုညိမ်းက ဝငတ်ားတယ် ။
“ ဖန်ျး …”
“ အား……”
ညိုညိုညိမ်း ပါးကိုလည်း လကပြှန် ရိုကထြည့လြိုကတ်ယ် ။
“ ကောငမ်..ဖါသညမ်…..လာမညုနဲ့..သသှေားမယ်…..”
လေးမောငမြောင် ကြမ်းပြီ ။
“ မလုပပြါနဲ့ အကိုရယ်…..နာတယ်……”
ဟနဝြင်းအောင် နဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို လကထြိပမြွား ခတလြိုကတ်ယ် ။ ညိုညိုညိမ်း ငိုနပြေီ ။
“ ကြောကဖြုရားဆီက ဘတခြဲ့တဲ့ ကြောကတ်ှကေော..ဘယမြှာလဲ…ထုတပြေးစမ်း……..”
ဟနဝြင်းအောငကြ အကြောငရြိုကဖြို့ ကြိုးစားသေးတယ် ။ လေးမောငမြောငရြဲ့ လကသ်ီး..လကဝြါးစောင်းတွေ တဖြောင်းဖြောင်း တခွပခြှပ် သူ့ကိုယပြေါကြို ကရွောကလြာတော့ ဟနဝြင်းအောင် လည်း
အသားနာလာလို့ ဖြင့ပြှောရတော့တယ် ။
အတကခြွီကော့ဈ လကဆြှဲသတ်ေတာလေး နဲ့ အပြည့ြ ထည့ထြားတဲ့ ကြောကတ်ှကေို လေးမောငမြောင် တွေ့ရတော့ လောဘဇော တကပြှီ …။ ဒါတွကေိုသာ ရလိုကရြင် တသကလြုံး
ခမွြးသာပြီ..နိုငင်ံခွားမှာ နရေုံဘဲ ….လို့ တွေးနတယ်ေ ။
( ဒီနှစ်ယောကကြို ဘယလြိုလုပမြလဲ……) သူစဉြးစားနပြေီ ..။
သတပြဈလိုကမြလား…အို..ငါ ဘာတွေ တွေးမိပါလိမ့ြ ..လောဘတကပြှီး လူသတဖြို့တောင် စဉြးစားမိသှားတယ်….အင်း..မလှယဘြူး…..ဘာလုပရြမလဲ…ဘာလုပရြမလဲ…….။
တီတီတီ….တီတီတီ…….တီတီ…..
သူ့ခါးမှာ ခွိတထြားတဲ့ ဖုန်း မှညလြာတယ် …။ ဘယသ်ူပါလိမ့ြ….”
ဟင်..ရဲမှူး…..ရဲမှူး ဆကတ်ာပါလား…..။
************************************************************************************
ဦးတငမြောငလြတ် တောတ်ောြ စိတည်ဈနတယ်ေ ။
ကြောကတ်ှေ ဘတတ်ဲ့ ကိဈစကို ဇောကြှီးနဲ့ဘဲ လှှဲထားခဲ့တာ အခုတော့ သူ့အပြဈလို ဖြစ်နတယ်ေ ။
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ သူ့ကို နပိုလီယနန်ဲ့ အိပဖြေါတ်ီး စုံတွဲတို့ ဘတမြှန်း သိသှားပြီ ။ သူတို့တတွေ ထငထြားတာထကြ ကြောကဖြုရာက ပိုလငွန်တေဲ့အပြင် အဆကအြသှယကြလည်း ကောင်း
တယ် ။ ပိုငတ်ယ် ..။ ခကတ်ာက ကြောကဖြုရားရဲ့ အဆကအြသှယတ်ှကနေတဆေင့ြ ဒီကြောကဘြတတ်ဲ့ ကိဈစကို ဦးလူကြီးရဲ့ နားကို ပေါကသ်ှားတာဘဲ ။
ဦးလူကြီးက ဦးတငမြောငလြတကြို ဖုန်းဆကပြှီး မေးပြီ ။
ဇောကြှီးနဲ့ဘဲ လှှဲထားတာကြောင့ြ အခုလို ဘာမဟုတတ်ဲ့ မလောကလြေး မလောကစြား စုံတွဲက ဒို့လိုကောငတ်ှကေို ဘတသ်ှားတာ လို့ ဦးလူကြီးက ဖုန်းနဲ့ ဆကြ အပြဈတငတ်ယ် ။
“ တငမြောငလြတ်….”
“ ဗြာ..ဆရာ…….”
“ ဇောကြှီးကို မင်း ဆုံးမ မလား..ငါကိုယတ်ိုင် အပြဈပေးရမလား…”
“ ကနွောြ ဆုံးမနိုငပြါတယ်..ဆရာ ဘာဖြစ်စချင်ေသ်လဲသာ ပြောပါ ….”
“ အရငဆြုံး ဟို စုံတွဲနောကကြို လိုကခြိုင်း..မရရတဲ့နည်းနဲ့ ဒီပစ်စည်းတွကေို ပြနယ်ူခဲ့ခိုင်း…ရလာရင် တမွိ ုး စဉြးစားမယ်…မရလာရငတ်ော့ တမွိ ုးပေါ့…..”
“ ဟုတကြဲ့ဆရာ….”
ဦးတငမြောငလြတကြ ဇောကြှီးကို ရရလေညေလြည် ကြပပြှီ ။
ဇောကြှီး နစရောကို မရှိတော့ ။
မဲဆောကကြို သူ ခကြခြငွြး ကားနဲ့ လိုကသ်ှားတယ် ။ တပည့တ်ှေ အများကြီးနဲ့ ။ ဦးတငမြောငလြတကြ အိပဖြေါတ်ီးကို တွေ့ရင် အသသတေပြဈပြီး အလောင်းကိုဘဲ
ဓါတပြုံရိုကယ်ူလာခဲ့ဖို့ ပြောလိုကသ်ည် ။
**************************************************************************************
ကြောကဖြုရား ဇောမြှင့ြ ဆရာဝနခြေါရြတဲ့ အခွအနေေ ဖြစ်သှားတယ် ။
ဘတခြံရတဲ့ တနဖြိုးက အရမ်းများတယ် ။ မရရအောင် ပြနလြိုကဖြို့ တပည့တ်ှကေို တာဝနပြေးလိုကသ်လို နပိုလီယနရြဲ့ နောကကြှယမြှာ..အိပဖြေါတ်ီးစုံတွဲရဲ့ နောကကြှယမြှာ ဘယသ်ူ အားပေး
ကူညီနသလေဲ ဆိုတာကိုပါ သူ စုံစမ်းခိုင်းတယ် ။
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ြ နတေဲ့ သူဌေးရပကြှကကြ တိုကကြှီးဆီကို ရဲကားနှစ်စီး ထိုးဆိုကလြာတယ် ။
အရပဝြတအြရပစြားနဲ့ ရဲအရာရှိကြီးတွေ တိုကကြှီးထဲကို ပြာပြာသလဲ ဝငသ်ှားကြတယ် ။
“ ကိုဇောမြှင့ြ ရှိလားဟေ့…”
တိုကအြပေါကဝြမှာ တွေ့ရတဲ့ ကြောကဖြုရားရဲ့ တပည့တ်ှကေို သူတို့ အလငွစြလို မေးကြရင်း တိုကကြှီးထဲကို ဝငကြှတယ် ။
“ ရှိပါတယ်…ခငဗြွ….ကြှပါ…ကြှပါ…”
ဦးဇောမြှင့ကြ ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကြ ဖြစ်နတော သူတို့ တွေ့လိုကကြှတယ် ။
“ ကိုဇောမြှင့ြ..ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလဗွော…..အခု ဘယလြိုနသေေးလဲ..သတင်း ကြားကြားချင်ြး လိုကလြာကြတာ ….”
“ အေးဗွာ…..တောတ်ောဘြဲ စိတထြိခိုကသ်ှားတာနဲ့ လူပါ ထိတာ….”
“ ခငဗြွား လိုအပတ်ဲ့ အကူအညီ ရှိရင် ပြောဗွာ..အချင်ြးချင်ြးတွေ ဘဲ ..ဒီလူနဲ့ ဒီလူ ဘာမှ အားမနာနဲ့..ကိုဇောမြှင့ကြို ထိခိုကရြင် ကြုပတ်ို့ကို ထိခိုကသ်လိုပါဘဲ …ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ကူညီဖို့
အဆငသ်င့ဘြဲ…”
“ ကြေးဇူးပါဘဲဗြာ ….”
နပိုလီယန် သှယသ်ှယစြံကို ငှနေဲနဲ ထုတပြေးပြီး ကနွတ်ဲ့ငှကေ သူ့လူတယောကဆြီမှာ သှားယူပေးမယ်..ဆေးရုံကနေ စောင့ဆြိုပြီး ဆေးရုံရှေ့ကို တက္ကစီနဲ့ လိုကပျို့ပေးလိုကပြှီး တကြိုးထဲ လဈတော့
တာဘဲ ။ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို သူ ဖုန်းတွခေေါကြှည့သ်လို သူတို့ တိုကခြန်းကို သှားကြည့်လြိုကသ်ည် ။ သူတို့ ရှိမနဘေူး ။ သူတို့ ဒိုးသှားပြီ ဘတသ်ှားပြီ ။ တကယ် လုပရြဲတဲ့ကောငတ်ှေ။
ရနကြ မသေးဘူး ။ ဇောကြှီးရယ်..နောကကြှယကြ ဦးတငမြောငလြတ်..ဦးလူကြီး ..တဖကမြှာလည်း ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ြ ..တကယ့ြ ဒိတဒြိတကြှဲတွကေိုမှ တကဘြတတ်ယ် ။ ကတုံးပေါထြိပကြှကြ
လုပတ်ယ် ။ နပိုလီယန် လတတ်လော အဝေးကို ပြေးမှ ဖြစ်မယ် ။ နယခြှားကို ပြေးရင် ဒင်းတို့ လိုကဖြှုတမြှာ သချောတယ် ။ ဘယကြို ပြေးရမလဲ ။ စဉြးစား…စဉြးစား……။ အခွိနကြ မရှိဘူး ။
ဘယကြို ပြေးမလဲ …။
ထိုင်း နယစြပကြို ပြေးရင် သူတို့နဲ့ တိုးမိမှာ သချောတယ် ။ သူတို့ မလိုကမြယ့ြ သူတို့ မထငမြယ့ြ တနရောရာကို ပြေးမှ …။
နပိုလီယန် မုံရှာ တဖကကြမ်းက ညောငပြငကြှီးဆိပကြ သူ့သူငယခြငွြး ဇငကြှီးဆီကို သှားဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည် ။ ညောငပြငကြှီးက ဆားလင်းကြီး မှို့နယထြဲမှာ ရှိသည် ။ မှဈဆိပ် ဖြစ်သည် ။
ရနကြုန် မုံရှာ အဝေးပြေးကားပေါမြှာ နပိုလီယန် ပါသှားသည် ။
လေးမောငမြောင် သူ့အထကလြူကြီး ရဲမှူးကို ညာလိုကသ်ည် ။
ဟနဝြင်းအောင် နဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို သူ ရှာမတွေ့သေးဘူးလို့ ညာလိုကသ်ည် ။ သူ လောဘတကန်သည်ေ ။ ဟနဝြင်းအောငတ်ို့ ဘတလြာတဲ့ ကြောကတ်ှကေို သူ လိုချင်န်သည်ေ ။
“ မင်းတို့ ၂ယောကြ ထိုင်းကို ဒီအခွိန် ပြေးလို့ မဖြစ်ဘူး…ဇောကြှီးတို့က မဲဆောကမြှာ ရောကန်လေောကပြှီ..ဒီတော့ ကြေ့ပတပြှီး သှားရမယ်..တနရောကို ခဏ ရှောငန်ရမေယ် …..”
ဟနဝြင်းအောငကြ “ ကနွောတ်ို့ ဒီ မှောင်းမှမှာဘဲ ခဏအောင်းနလေိုကရြင် မကောင်းဘူးလား …” လို့ မေးသည် ။ ဟနဝြင်းအောငကြို သူ ကုလားထိုင် လကရြမ်းနဲ့ တွဲပြီး လကထြိပခြတထြားသည် ။
ညိုညိုညိမ်းကိုတော့ သူ လကထြိပ် ခတမြထားဘူး ..။
ညိုညိုညိမ်းကလည်း..“ ဟုတတ်ယအြကို….မှောင်းမှ ကို သူတို့ ထငမြှာ မဟုတဖြူး ….သူတို့က နယစြပကြို သှားမယ့ြ ကားလမ်း တွေ လယောဉကြှင်းတွကေို စောင့ကြှည့န်ကြမှောဘဲ …ဒီမှာ
ခဏ ငှိမပြှီး နလေိုကရြင် ကောင်းမယ် ထငတ်ယ် …” လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။
လေးမောငမြောငလြည်း သူတို့ ပြောတာ မှနပြမယေ့ြ သူက သူတို့ နှစ်ယောကကြို ပါ တနည်းနည်းနဲ့ ရှင်းပစ်ချင်တ်ာ…တတန်ိုငရြင် သူတယောကထြဲ အားလုံးကို ယူချင်တ်ာ…သူတို့ နှစ်ယောကကြို
မသတတ်ောင် ထောငထြဲကို ပို့လိုကခြငွတ်ယ် ….။ ဒါကြောင့ြ နယစြပတ်နရောရာကို သူ သှားချင်န်တယ်ေ ။
“ ညိုညိမ်း…..”
“ ဟုတကြဲ့ အကို…..”
“ ငါ့ကို နဲနဲ နှိပပြေးစမ်း …..”
“ ဟုတကြဲ့ အကို…”
ညိုညိုညိမ်း သူ့ဆီကို လွှောကလြာသည် ။ သူထိုငန်တေဲ့ ကုလားထိုင် အနောကမြှာ ရပပြှီး သူ့ပုခုံးကို နှိပပြေးသည် ။
“ ခေါင်းကို နှိပ် …”
ညိုညိုညိမ်းက သူ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း ခေါင်းကို နှိပသ်ည် ။ သူ စဉြးစားနတော ဟနဝြင်းအောငကြို ရှင်း ပစ်လိုကပြှီး ညိုညိုညိမ်းကို ခေါပြှီး ရှောငတ်ိမ်းသှားဖို့ ..။ ညိုညိုညိမ်း သူနဲ့ ပါရင်
သူ့လိုအငဆြန်ဒတွကေို ညိုညိုညိမ်းက ဖြည့ဆြည်းပေးမှာမို့ …။ ညိုညိုညိမ်းရဲ့ အပြုအစုတွကေို ပြန် မှငယ်ောင် စဉြးစားမိတော့ သူ့ပေါငကြှားက ဒုတကြ မာလာသည် ။ ထောငလြာသည် ။
“ ညိုညိမ်း …မနှိပန်ဲ့တော့ …”
“ ရှင် ….”
သူပြောလိုကတ်ဲ့ အသံကြောင့ြ ဟနဝြင်းအောငကြ ခေါင်းမော့ကြည့်သ်ည် ။
“ လာ..ငါ့ကို ပုလှကေိုငပြေးစမ်း …..”
“ ဟုတ် …”
ညိုညိုညိမ်းက ဟနဝြင်းအောင် ဖကကြို တခကြြ လှမ်း ကြည့်လြိုကပြှီး လေးမောငမြောငရြဲ့ အရှေ့မှာ ဒူးလေး ထောကလြိုကသ်ည် ။ လေးမောငမြောငကြ သူ့ပုဆိုးကို ဖြလေိုကသ်ည် ။ တုတခြိုင်
ပြီး တောငမြာနတေဲ့ လိငခြွောင်းကြီး ပေါလြာသည် ။ ဟနဝြင်းအောငကြ စကဆြုတတ်ဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်န်သည်ေ ။
“ ညိုညိမ်း….မလုပန်ဲ့….မင်း..မင်း …ကြေးစားမ လား …..”
ဟနဝြင်းအောငကြ လှမ်းအောလြိုကသ်ည် ။ သို့ပမယေ့ြ ညိုညိုညိမ်းက လေးမောငမြောငရြဲ့ လိငတ်နကြို လကတ်ဖကန်ဲ့ လှမ်းကိုငဆြုပလြိုကသ်ည် ။ ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ တောကခြေါကသ်ံ
ထွကလြာသည် ။ လေးမောငမြောငကြ ဟနဝြင်းအောင် ဖကကြို လှမ်း ကြည့်လြိုကပြှီး….“ ဟေ့ကောင်..မင်း ပါးစပကြို ပိတထြားစမ်းကြာ…..ပုလှကေောင်းကောင်း အမှုတခြံပြီးမှ မင်းလွာကို ငါ
လာဖြတပြဈမယ်..ခွေးမသား….” လို့ လှမ်းဟောကလြိုကသ်ည် ။ ညိုညိုညိမ်းက လိငတ်နထြိပဖြွားကို ပါးစပလြေးနဲ့ ငုံလိုကပြှီး စုတပြါတော့သည် ။
“ အင်း…ဟင်း…စုတ်…ညိုညိမ်း..စုတ်……”
ဟနဝြင်းအောငကြ မကြန်ှာကို တဖကကြို လှည့ထြားသည် ။
တပြှတပြှှတအြသံတွေ နဲ့ လေးမောငမြောငရြဲ့ ညည်းသံတွေ ထွကပြေါန်သည်ေ ။
ညိုညိုညိမ်းက လေးမောငမြောငကြို ကကြနွန ပုလှမှေုတပြေးနတောကို ဟနဝြင်းအောင် မကြန်ှာလှှဲနေ
လို့ မမှငရြပမယေ့ြ အသံတွေ ကြားနရတေယ် ။ တပြှတပြှှတတ်ပြတပြှတ် အသံဗလံတွနေဲ့ လေးမောင်
မောငရြဲ့ ညည်းတွားသံတွေ ကြားနရတေယ် ။ ဟနဝြင်းအောင် ရငထြဲမှာ ခံပြင်း နာကညွြးနတယ်ေ ။ သူ
တယောကလြုံး ဘေးမှာ ရှိနတောကို သူ့စောကြို ပုလှမှေုတ် ခိုင်းနတယ်ေ ။ ဟိုကောငမြကလည်း မှုတတ်ယ် ။ နောကဆြုံး ပြီးခါနီးမှာ ပိုဆိုးတယ် ။ လေးမောငမြောငကြ ညိုညိမ်း ပါးစပထြဲကို ကော့ကော့ဆောင့ထြိုးတယ် ။ “ ဟား….ပြီး….ပြီး……” လို့ အောရြင်း သူ့လိငတ်နကြှီးကို ညိုညိမ်း ပါးစပထြဲက ဆှဲထုတလြိုကတ်ဲ့အခွိန် ပန်းထွကလြာတဲ့ သုတရြညပြစွပြစွတ်ှကေ ညိုညိမ်းရဲ့ မကြန်ှာပေါြ
ပကဖြနွြးမိသှားတယ် ။
သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကတ်ာ ရပလြဲသှားရော ထိပဖြူးက အပေါကမြှာ အရညတ်ခွို့ ပကြေံနတေဲ့ လိငတ်နကြို ညိုညိမ်း ပါးစပန်ားကို တိုးကပပြေးလိုကတ်ော့ ညိုညိမ်းက တပြှတပြှှတန်ဲ့ စုတပြေးနေ
ပြနတ်ယ် ။
“ အိုး..အရမ်း ကောင်းတာဘဲ ညိုညိမ်းရယ် .မင်းရဲ့ ပုလှကတေော့ ထိပတ်န်း ရှယဘြဲကြာ…..”
လေးမောငမြောငကြ ထရပလြိုကရြင်း ပြောတယ် ။ ပုဆိုးကို ပြနဝြတတ်ယ် ။ ကုလားထိုငမြှာ ခွိတထြားတဲ့
သားရေ ပုခုံးစလှယ် သနတေအြိတကြို သူ ပြနဝြတလြိုကတ်ယ် ။
“ ဟေ့ကောင်….မင်း အခွိ ုးကို ငါ မကြိုကဘြူး ..မင်းက အာခံတာလား…..စောစောက မိုးပြောဂွိုးပြောနဲ့”
ဟနဝြင်းအောင် ဆီကို သူလွှောကသ်ှားရင်း လကသ်ီးတွကေို ကစွကြစွဆြုပရြင်း ပြောလိုကတ်ယ် ။
သူတကယ် နှှာတော့မည် ဆိုတာကို သိတဲ့ ဟနဝြင်းအောငလြည်း အသားအနာ မခံတော့ …။
“ အာမခံပါဘူးဗွာ…ကနွောြ အာမခံရဲပါဘူး…ဆောရီးဗွာ…ကနွောြ မှားတာတွေ စိတမြရှိပါနဲ့…..”
ဟနဝြင်းအောငကြ တောင်းပနန်လေို့ သူခကသ်ှားတယ် ။
ဒီအခွိနမြှာ ညိုညိုညိမ်းက “ ဘိုကဆြာလိုကတ်ာ အကိုရယ် …တခုခု စားချင်တ်ယ် …” လို့ ပြောလာတယ် ။ လေးမောငမြောင် ကိုယတ်ိုငလြည်း ဆာလောငန်သလေိုဘဲ ..။
သည် အိပဖြေါတ်ီးစုံတွဲကို သတိထားရမည် ။ သူတို့က လူတွကေို ပါခယွပြှနကြေ ..။ ဉာဏြ သိပမြွား
တဲ့ ဖိုးတွမ်းတီးတွေ ။
ဟိုတယကြ စားပြဲထိုးလေးကို ဖုန်းနဲ့ လှမ်းခေါလြိုကတ်ယ် ။
လေးမောငမြောငကြ စားပြဲထိုးလေး ရောကလြာတဲ့အခွိန် အခန်းထဲမှာ သူ လကထြိပခြတထြားတဲ့ ဟနဝြင်းအောငကြို မတွေ့စချင်ေလြို့ အခန်းပြငကြို သူ ထွကသ်ှားလိုကတ်ယ် ။
“ ဆရာ..ဘာလုပပြေးရမလဲခငဗြွ…” ဆိုပြီး တရိုတသေ လာမေးတဲ့ ကောငလြေးကို ခေါကဆြှဲ ထမင်း အ
ခေါကကြင် အသားကင် ဝယခြိုင်းလိုကတ်ယ် ။ အရကကြ တပုလင်း …။
ဒီအခွိနမြှာ ဖုန်းလာတယ် ။ သူ့သတင်းပေး တယောကဆြီ က …။ ရနကြုနမြှာ ဇောကြှီးတို့အုပစြုကရော
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့တ်ို့ကရော အိပဖြေါတ်ီးစုံတွဲကို အပူတပြင်း လိုကရြှာနတယေလြို့ ပြောပြတာ ။
“ မင်းတို့နှစ်ယောကကြိုတော့ မှလှနေရြှာနပြေီ….”
“ ဘယလြိုလုပကြှမလဲ အကို..ညိုညိမ်းတို့ အပြငထြှကရြင် ပကပြင်းတိုးနိုငတ်ယ်..မှောင်းမှမှာ မတိုးရင်
တောင် တနရောရာမှာပေါ့ …”
လေးမောငမြောင် လည်း တကယတ်ော့ လဈချင်လြှပြီ ။ သူတို့ရဲတပဖြှဲ့ကလည်း ညိုညိုညိမ်းနဲ့ဟနဝြင်းအောငတ်ို့ကို လိုကရြှာကြမညဆြိုတာ
သချောသည် ။
တံခါးခေါကသ်ံကြောင့ြ လေးမောငမြောင် တံခါးဆီကို ထလွှောကသ်ှားပြီး ဖြင့လြိုကတ်ယ် ။ ဘိုကဆြာနေ
ကြပြီလေ ။ တံခါးလဲ ပြင့သ်ှားရော သူမွှောလြင့ထြားနတေဲ့ ဟိုတယကြ ကောငလြေး မဟုတဘြဲ မထင်
မှတထြားတဲ့ လူတယောကကြို တွေ့လိုကရြလို့ မှငသ်ကအြံ့သှသှားပြီး စကျကန့ပျိုင်းလောကြ ကြောငင်ေးသှားတဲ့အခွိန် ဒီလူက ဝုန်းကနဲ သူ့ဆီ ကို ခုနဝြငပြှီး သူ့ကို တွန်းပစ်လိုကသ်ည် ။
ရုတတ်ရကမြို့ လေးမောငမြောင် ခံလိုကရြသည် ။
ဒီလူတွန်းလိုကတ်ဲ့ အရှိနကြ ပြင်းသည် ။ ကြမ်းပြငပြေါကြို နောကပြှန် လနကြသွည် ။
ပကလြကြ အနအထေားကနေ ဒီလူကို တိုကခြိုကဖြို့ သူ့ပုခုံးစလှယအြိတထြဲက သူ့သနတေကြို ဆှဲထုတဖြို့ ကြိုးစားလိုကသ်ည် ။ သို့ပမယေ့ြ ဒီလူက သူ့ထကမြှနသ်ည် ။ သူ့လကထြဲကို ရောကလြာတဲ့ သနတေကြို ခွထေောကန်ဲ့ ခတထြုတပြဈလိုကသ်ည် ။ သနတေကြ ခပဝြေးဝေးကို လှင့ြ
စငသ်ှားတဲ့အခွိန် လေးမောငမြောငကြ ဒီလူရဲ့ ခွထေောကတ်ှကေို သူ့ခွထေောကတ်ှနေဲ့ရိုကလြှဲခလွိုကြ
သည် ။ ဒီလူလဲကအွသှား လေးမောငမြောင် က သူ့အပေါကြို ခုနအြုပသ်ည် ။
ဒီလူကို သူ သိသည် ။ ရနကြုနတ်ိုင်း ဒုစရိုကန်ှိမန်ှင်းရေးအဖြဲ့က ရဲ ။ ဘာအဆင့လြဲတော့ မသိ ။
ခဏခဏ တွေ့ဖူးနသည်ေ ။ အရပဝြတန်ဲ့ လှုပရြှားနတေဲ့လူ ။
ဒီလူက သှကသ်ည် ။ သူ့လကထြဲမှာ သနတေတ်လကြ ရောကန်ပြေီ ။ မဲနကန်ကြ ပြောင်းတို ချောကြ
လုံးပြူး တလကြ ။ လေးမောငမြောငကြ သနတေကြိုငလြကကြို လကဝြါးစောင်းနဲ့ ခုတလြိုကသ်ည် ။
ဒီလူ အားကနဲအောပြှီး သနတ်ေ လကထြဲက လှတကြသွည် ။ လေးမောငမြောငကြို အောကကြနေ ဒူး
နဲ့ ပင့တ်ိုကပြှီး ဘေးကို လှိမ့ထြှကသ်ှားသည် ။ အတိုကအြခိုကြ အတွေ့အကြုံ ရှိသူ ဖြစ်မည် ။ လေးမောငမြောင် က သူလှတကြသွော သနတေကြို ပြေးကောကဖြို့ ကြိုးစားပမယေ့ြ ဒီလူ ဒူးနဲ့ တိုကြ
တာကြောင့ြ လုပခြငွတ်ာ မဖြစ် ။ ဘေးကို လဲကခွိန် ဒီလူက သနတ်ေ ပြနရြသှားသည် ။ လေးမောငမြောငကြ ခွထေောကန်ဲ့ကနပြှီး လူးလဲထသည် ။ ဒီလူရဲ့ သနတေကြို ကနမြိပမယေ့ြ ဒီတခါတော့ သနတေကြ လှတမြသှား ။ ကညွဆြံထွကသ်ှားသည် ။ ဒိန်းကနဲ ယမ်းပေါကကြှဲသံက ကယွြ
လောငလြှသည် ။ ကညွဆြံက လေးမောငမြောငရြဲ့ လညပြင်းကို ထိမှနသ်ှားသည် ။ လေးမောငမြောင်
ခွကနေဲ လဲကသွှားသည် ။ သညလြူ လေးမောငမြောငဆြီကို ပြေးပြီး သနတေမြှနတ်ဲ့ ဒါဏရြာကို ကြည့်ြ
သည် ။ “ ဟာ..သောကဂြှဘဲ …ငါက ပစ်ဖို့ မရညရြှယပြါဘူးကြာ….”
သညအြခွိနမြှာ ဒိန်းကနဲ သနတေသ်ံတခကြြ ထွကလြာပြီး ဒီလူ ဝုန်းကနဲ ကြမ်းပေါကြို လဲကသွှားသည် ။
“ ဟင်..ညိုညိမ်း ….. မင်း ပစ်..ပစ်လိုကတ်ယ်….”
ဟနဝြင်းအောငကြ ယမ်းငှေ့လေးတွေ ပြောင်းဝမှာ ဝနတေေဲ့ လေးမောငမြောင် လှင့ကြခွဲ့တဲ့ သနတေကြို ဆုပကြိုငခြွိနထြားတဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို ထိတလြန့တ်ုနလြှုပစြှာနဲ့ ပြောလိုကသ်ည် ။
“ ဟုတတ်ယ်…ညိုညိမ်းတို့ မဟုတရြင် လကထြိပန်ဲ့ ရနကြုန် ပြနပြါသှားမှာ…မထူးဘူး….သန်းခေါငထြကြ
ညဉ့မြနကတ်ော့ပါဘူး..ကဲ..အမှန် ပြေးကြရအောင် …”
ညိုညိုညိမ်းက အသကမြရှိတော့တဲ့ လေးမောငမြောငန်ဲ့ သူပစ်လိုကတ်ဲ့လူ ကို သမသေေ သချောစွာ
စဈဆေးပြီးမှ လေးမောငမြောငရြဲ့ နံရံက ခွိတမြှာ ခွိတထြားတဲ့ တိုကပြုံအကြ ႌထဲက လကထြိပသ်ော့ကို
နှိုကယ်ူပြီး ဟနဝြင်းအောငကြို ခတထြားတဲ့ လကထြိပကြို ဖြုတပြေးလိုကသ်ည် ။
လူစိမ်းရဲ့ ကိုယကြို နှိုကခြွှတ် ရှာဖြလေိုကတ်ော့ ရနကြုနတ်ိုင်း ဒုစရိုကန်ှိမန်ှင်းရေးက ဒုရဲအုပကြွောစြှာဦး
ဆိုတဲ့ စီစဈရေးကပပြှား ကို တွေ့သည် ။
“ ရဲနှစ်ယောကတ်ော့ သနပြေေီ ညိုညိမ်းရေ …အမှနဆြုံး ပြေးကြမှ ဖြစ်မယ်…လာ..လာ…”
ကြောကတ်ှပေါတဲ့ လကဆြှဲသတ်ေတာပြားလေးကို အဓိက ထားပြီး ဆှဲယူကာ ဟိုတယထြဲက ထွကသ်ည် ။
သူတို့ကို မှငကြှတဲ့လူတွေ တောတ်ောမြွားသည် ။ သနတေသ်ံ နှစ်ခကြကြှောင့ြ လူတွေ လာကြည့်ကြှ
တာ ။
ဟိုတယကြနေ သူတို့ ထွကသ်ှားကြပြီး နဲနဲလှမ်းတဲ့ အခွိနမြှာ ဆိုကကြားတစီး တွေ့လို့ ကားဂိတကြို
လိုကပျို့ခိုင်းလိုကသ်ည် ။
အိပဖြေါတ်ီးစုံတွဲလည်း သနတေန်ှဈလကြ..ကုဋနေဲ့ခွီတနတ်ဲ့ ကြောကတ်ှေ ပါတဲ့ လကဆြှဲသတ်ေတာလေးနဲ့
မှောင်းမှမှို့ကနေ အမှနဆြုံး ထွကခြှာသှားကြသည် ။
နပိုလီယန် ညောငပြငကြှီးဆိပကြို ရောကသ်ှားပြီ ။
သူငယခြငွြးဇငကြှီးက အဲဒီမှာ ပြဲစား လုပစြားနတေဲ့လူ ။ လင့ရြိုဘာကား တစီးနဲ့ ဘီယာလေးမော့ပြီး
ကောင်းစားနတေဲ့သူ ဖြစ်သည် ။
နပိုလီယနကြ ကိုယ့အြကြောင်းနဲ့ ကိုယမြို့ အပြင် မထွကခြငွဘြူး ။ အိမထြဲဘဲ ပုန်းနချင်ေတ်ာ ။ ဇငကြှီး
က နပိုလီယန် ဘာဖြစ်လာသလဲ မသိတော့..ညဖကြ ကတေီဗီဆိုငတ်ှကေို ခေါသ်ှားချင်သ်ည် ။ သူ့မိတဆြှေ အပေါင်းအသင်းတွနေဲ့ နပိုလီယနကြို မိတဆြကပြေးချင်သ်ည် ။
ဒီနေ့ ညနဖကြေ နပိုလီယနကြို ကတေီဗီဆိုငကြို အတင်းခေါသ်ည် ။ မလိုကခြငွဘြူးလို့ ပြောလို့လည်း
မရဘူး ။ ကတေီဗီဆိုငကြ ကောငမြလေးတွကေ နပိုလီယနကြို မဖမ်းစားနိုငဘြူး ။ သူ့အန်တရာယကြ ကြီး
မားနသည်ေ ။ သူ့ကို လိုကရြှာနတေဲ့လူတွေ လကထြဲ မိမသှားဖို့ကဘဲ သူ့အတွကြ အရေးအကြီးဆုံး
ဖြစ်သည် ။
ဇငကြှီးကို မငှင်းသာလို့ လိုကသ်ှားရသည် ။ အဆိုးဝါးဆုံးကတော့ ဇငကြှီး ခေါဖြိတလြိုကတ်ဲ့ မိတဆြှေ
တွထေဲမှာ ရဲတယောကြ ပါနတော ..။ မုံရှာက ရဲ ..။ စခန်းမှူးညှန့ရြှှေ…တဲ့ ။ စခန်းမှူးညှန့ရြှှကေ အရေးထဲ စပစြုနသည်ေ ။ ဘာအလုပလြုပလြဲ..ရနကြုနမြှာ ဘယမြှာ နသလေဲ …။
ကတေီဗီမှာ ဇငကြှီးက သူ့အသံပြဲကြီးနဲ့ ရှေးခတ်ကေ ဟင်ျသတထွန်းရငန်ဲ့ တွံတေးသိန်းတန် သီချင်ြး
တွကေို အောဆြိုနတေဲ့ အခွိန် စခန်းမှူးညှန့ရြှှေ…ရပကြှကလြူကြီးဦးအောငပြှင့ြ…ဟိုတယမြနန်ဂွောဦးထွန်း
သိန်း ဆိုတဲ့ ဇငကြှီးရဲ့ အပေါင်းအသင်းတွနေဲ့ နပိုလီယနကြ အရကအြတူတူ သောကရြင်း စကားပြော
နသည်ေ ။ ကတေီဗီက ကောငမြလေးတွကတေော့ ပေါငပြေါလြာထိုငလြိုကြ အရကင်ှဲ့ပေးလိုကန်ဲ့ ။
သေးပေါကခြငွလြာတာနဲ့ အိမသ်ာကို ထသှားလိုကသ်ည် ။ စီးကရကအြနံ့တွေ မှှနထြှနန်တေဲ့ အရကဝြိုင်းကို စိတပြကြမြိနသည်ေ ။ အိမသ်ာခန်းက တောတ်ောဘြဲ ညဈပတသ်ည် ။ အနံ့နံရုံမက ကြမ်းတွကလေည်း စိုပနသေည်ေ ။ အိမသ်ာသှားအပြီး လကဆြေးဖို့ လုပတ်ော့လည်း အဆငမြပြဘေူး ။
ဒီအခွိနမြှာ လူနှစ်ယောကြ အိမသ်ာခန်းထဲ ဝငလြာသည် ။ အထဲရောကတ်ာနဲ့ လကဆြေးဖို့ လုပန်တေဲ့
သူ့ကို ပြေးထိုးကြ ကနကြှသည် ။ ရုတတ်ရကဆြိုတော့ ထငမြထား ..မမွှောလြင့ထြား.။ ပကလြကလြန်
ကသွည် ။ သူတို့က နံကြားကို ကြုံးကနကြှသည် ။ လူးလဲထဖို့ကြိုးစားတဲ့သူ့ကို ဒူးနဲ့တိုကသ်ည် ။
လကသ်ီးနဲ့ဝိုင်းထိုးသည် ။
သူ့နှာခေါင်းကို ထိုးမိလို့ သှေးတွလွေံကလွာသည် ။ လကသ်ီးတတောင် လကဝြါးစောင်းတွေ က အဆကမြပြတ် သူ့ခေါင်း ဇကပျိုးနဲ့ ဘိုကကြို ထိုးနှကန်ကြသေည် ။
“ တောြ..တောကြှပါဗွာ..ကြုပ် ဘာလုပမြိလို့လဲ …ဘာကြောင့ြ ဒီလောကြ ဝိုင်းဆောန်ကြတောလဲ..”
လူနှစ်ယောကကြ တကယ့ြ မိုကတ်ီးပုံတွေ ။
အသားမဲမဲ နဲ့ ကုလားဆငကြောငကြ ..“ ဘာလုပမြိလို့လဲ..ဟုတလြား…..ဟားဟားဟားဟား…..မင်း ဘာလုပခြဲ့တယ် ဆိုတာ မင်း သိမှာပါကြာ….” လို့ ပြောရင်း သူ့လကန်ှဈဖကကြို အနောကကြို ဆှဲပူး
ပြီး ကြိုးနဲ့ တုပခြညွလြိုကသ်ည် ။ ကနွတ်ဲ့ တယောကကြ သူ့ဇကပျိုးကို လကသ်ီးနဲ့ ထပပြှီး ထိုးနဆေဲ ။
“ ဟေ့…ဒေးဗဈ..သူ့ပါးစပကြို တိပန်ဲ့ ပိတစြမ်းကြာ….”
ကုလားဆငကြောငကြ ဘောင်းဘီအိတထြဲက တိတအြမဲရောငပြှားကြီးကို ထုတယ်ူပြီး နပိုလီယနရြဲ့ ပါးစပမြှာ ပိတကြပလြိုကသ်ည် ။
“ ကဲ…သှားစို့…ဒေးဗဈ..အပြငဖြကြ လူရိပလြူခွေ ထွကကြှည့စြမ်း …. ”
နပိုလီယန့ကြို ဆိုင် အနောကဖြကပြေါကကြနေ ခေါထြုတသ်ှားကြသည် ။ မှောငရြိပမှာ စကန်ှိုးထားတဲ့
ကားတစီးရပထြားတဲ့ဆီကို သူ့ကို ခွုပကြိုငပြှီး ခေါသ်ှားကြသည် ။ ကားထဲလည်း ရောကရြော အမဲရောင်
ခေါင်းအုံးစွပလြို အဝတအြိတကြှီးတအိတကြို သူ့ခေါင်းပေါကြို စွပလြိုကကြှသည် ။ ကားနောကခြန်းမှာ သူ့ကို အလညကြထားပြီး သူတို့က ဘေးတဖကတ်ခကြကြနေ ညှပထြိုငလြိုကကြှသည် ။
“ အေးအေးဆေးဆေး လိုကခြဲ့ကြာ…တတန်ိုငရြင် ငါတို့ ထပ် မလုပခြငွတ်ော့ဘူး…..”လို့ ကားရှေ့ခန်း
မှာ ထိုငန်တေဲ့ လူက ပြောလိုကသ်ည် ။ သူတို့ လုပထြားတာလည်း ကြဲပြဲဖူးယောငန်ပြေီ ။ တလမ်းလုံး ဒါဏရြာတွေ က တစဈစဈ နာကငွကြိုကန်သည်ေ ။ မကြန်ှာကို အိတစြှပထြားပမယေ့ြ အမှနလြမ်းမကြီး
မှာ မောင်းနတယ်ေ ဆိုတာတော့ နပိုလီယန် သိနသည်ေ ။ ရနကြုနကြိုဘဲ ဦးတညန်တော ဖြစ်မည် ။
သညလြူတွေ ကြောကဖြုရားရဲ့ လူတွေ ဖြစ်ဖို့များသည် ။
ရဲမှူးကိုကိုလင်း နဲ့ ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုးတို့ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ရြဲ့ တိုကအြိမကြှီး ရဲ့ မလှမ်းကမ်းမှာ ရောကန်ကြသေည် ။ ကားတစီးထဲမှာ ထိုငရြင်း အခွအနေကေို အကဲခတန်တော ။
မကြာခငကြဘဲ ဦးဇောမြှင့တ်ိုကကြှီးထဲကို လကပြှနကြှိုးတုပထြားတဲ့ လူတယောကကြို အတင်းဆှဲခေါြ
သှားတယလြို့ သတင်းပေးလို့ သူတို့ ရောကလြာတာ ။
ရဲမှူးကိုကိုလင်းနဲ့ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုးတို့ မှောင်းမှမှာ ဖြစ်ပကြသ်ှားတာနဲ့ ပတသ်ကပြှီး အရမ်း အလုပမြွား
နကြတေယ် ။ သူတို့ အသှငယ်ူထောကလြှမ်းဖို့ လှှတထြားတဲ့ ဒုရဲအုပလြေးမောငမြောငကြ အိပဖြေါတ်ီး
စုံတွဲနောကကြို လိုကသ်ှားပမယေ့ြ သူ မှောင်းမှမှာ ရောကန်တောကို သူတို့ကို ထိနခြနွထြားတယ် ။
လေးမောငမြောင် မရိုးမသား တခုခုတော့ လုပန်ပြေီ လို့ ရဲမှူးကိုကိုလင်း က ယူဆခဲ့တာကြောင့ြ လေးမောငမြောင် အနောကကြို ဒုရဲအုပကြွောစြှာဦး ကို လှှတလြိုကတ်ယ် ။ အခုတော့ ရဲမှူးကိုကိုလင်းရော ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုး ရော အရမ်း တုနလြှုပသ်ှားတယ် ။
မှောင်းမှက ရဲစခန်းမှူးက ဖုန်းဆကတ်ယ် ။ ကြောစြှာဦးကော လေးမောငမြောင် ကော ဟိုတယခြန်း
ထဲမှာ သနတေဒြါဏရြာ နဲ့ သနတေေဲ့အကြောင်း …။
သူတို့ ခကြခြငွြးလိုကသ်ှားကြတယ် ။ အိပဖြေါတ်ီးစုံတွဲ လဈသှားတာကို မှငတ်ဲ့ မကြမြှငသ်ကသ်တွေေ
ရှိတယ် ။ သူတို့ကို အထကကြ ကောင်းကောင်း ကြိမ်းမောင်းတော့တာဘဲ …။
ဒုရဲအုပကြွောစြှာဦး နဲ့ ဒုရဲအုပလြေးမောငမြောငတ်ို့ အလောင်းတွကေို စဈဆေးကြည့်လြိုကတ်ော့ သူတို့သနတေတ်ှနေဲ့ တယောကကြို တယောကြ ပစ်ခတထြားတယလြို့ တွေ့ရှိခဲ့ရတယ် ။လေးမောငမြောငရြဲ့ ကိုယထြဲက ကညွဆြံက ကြောစြှာဦးသနတေကြ ကညွဆြံ ဖြစ်သလို ကြောစြှာဦးရဲ့ ကိုယထြဲက ကညွဆြံက လေးမောငမြောင် ရဲ့ သနတေကြ ပစ်တယ် ဆိုတာ တွေ့ရှီရလို့ ..။ သနတေန်ှဈလကကြတော့ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းတို့ လကထြဲကို ပါသှားတယ် လို့ ယူဆကြတယ် ။
ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုးက “ ရဲမှူးရယ်…ကနွောတ်ော့ လေးမောငမြောင် အဖြစ်ကို ယုံတောင် မယုံနိုငဘြူး..
ကနွောကြ ဒီကောငလြေး အရမ်း ရိုးအတယ် ထငထြားခဲ့တာ….” လို့ ပြောနတယ်ေ ။
ရဲမှူးကိုကိုလင်းက “ လူရိုး ဆိုတာသင်းခွိုင်းကုန်းမှာတောင် မရှိတော့ဘူး…အခုခတ်ကေ မီးသဂွိုလတ်ဲ့
ခတ်လေေ….” လို့ ပြနပြှောလိုကတ်ယ် ။
ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုး လကထြဲက ဝေါကြီတောကြီက အသံထွကလြာတယ် ။
“ ကနွောတ်ို့ ပတပြတလြညမြှာ ဝိုင်းထားပြီ..ဆရာ.ဘာဆကလြုပရြမလဲ …” တဲ့ ။
“ စတင်းဘိုင် ငှိမန်ပေါ …ဘာလုပရြမယ် ဆိုတာ ညှှနကြှားမယ်….”လို့ ရဲအုပြဦးဇောတ်ိုးက ပြနပြှောလိုကတ်ယ် ။
ဦးဇောမြှင့တ်ိုကကြှီးထဲကို မဝငသ်ေးဘဲ အခွအနေကေို သူတို့ စောင့ကြှည့န်ကြတေယ် ။
“ ဦးဇောတ်ိုး….”
“ ဗြာ..ရဲမှူ း ”
“ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ မိသားစု မရှိဘူးလား….”
“ မရှိဘူး..ရဲမှူး..သူက တကိုယတ်ည်း နနတေေဲ့ လူလှတ်..သူ့မိဘ ညီအကိုတွတေော့ မိုးကုတမြှာ နကြတေယ် ….”
“ လူတယောကကြို လကပြှနကြှိုးတုပပြှီး သူနတေဲ့ အိမကြို ခေါလြာတယ် ဆိုတော့ မရမ်းကားလှန်းဘူးလား….ခငဗြွား ဘယလြို ထငသ်လဲ….”
“ အင်း..သူက တအား ခမွြးသာတော့…အခမွြးသာလှနန်တေော့ သူဘာလုပလြုပ် ဖြစ်နတယ်ေ လို့ ထငန်တောပေါ့ ရဲမှူ း ..သူက ကနွောတ်ို့ တပဖြှဲ့ထဲက ထိပပျိုင်းတွကေို တောတ်ောကြှီး ပိုငတ်ယ်..”
“ ဟေ…ဟုတလြား….”
“ ခွှလှန်ေးတော့ ရံတဲ့လူတွေ များတာပေါ့ ရဲမှူ း ရယ်…..”
“ ဟော..ကားတစီး…. လာနတယ်ေ..ခွံထဲ ဝငတ်ော့မယ်..ကြည့်စြမ်းဗွာ..ဦးဇောတ်ိုး…. ဘယသ်ူလဲ…”
ဦးဇောတ်ိုးက ညကြည့်မြှနပြှောင်းနဲ့ ကြည့်လြိုကတ်ယ် ။
“ ကားကတော့ ကြောကဖြုရား စီးနကြေ ကာ..သူဘဲ ဖြစ်မယ်…ရဲမှူ း …”
“ သူ အခုမှ အိမပြှနလြာတာကိုး…..”
ဒီအခွိနမြှာ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ရြဲ့ တိုကကြှီးထဲမှာ ခေါင်းကို အနကရြောငအြိတ် စွပပြှီး လကပြှနကြှိုး အတုပခြံနရတေဲ့ နပိုလီယနသ်ည် လူလေးယောကြ ခွံရံလကြန်ဲ့ တစုံတယောကကြို စောင့န်ရေ
တယ် ။ မကြာခင် တိုကကြှီးထဲကို ဝငလြာတဲ့ လူတွရေဲ့ ခွသေံတွေ ဖိနပသ်ံတွကေို သူ ကြားလိုကရြတယ် ။
သူ့ဘေးက လူတယောကကြ သူ့ခေါင်းက အဝတအြိတန်ကကြှီးကို ဆှဲဖယလြိုကတ်ယ် ။ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆှဲဖယလြိုကတ်ာ ။
“ လူလိမ် ….မင်းဘယကြို ပြေး မလဲ …..တောကြ..ငါလိုကောငကြို လာဘတဖြို့ ကြိုးစားတယ်……”
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ြ….မီးဝင်းဝင်းတောကန်သည်ေ လို့ တငစြားရမယ့ြ ဒေါသထွကန်လေို့ ကြောကစြရာကောင်းလောကအြောင် ပြူးထွကြ တောကပြှောငန်တေဲ့ သူ့မကြလြုံးကြီးတွနေဲ့ နပိုလီယန့ြ
ကို စိုကကြှည့ပြှီး လကသ်ီးဆုပကြှီးတွေ ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပထြားနတယ်ေ ။
“ ဘယမြှာလဲ…..အိပဖြေါတ်ီး စုံတွဲ……လူလိမတ်ှေ…ဘယမြှာလဲ..မင်းဘောဒြါတွေ……”
“ မသိဘူး..ကနွော့ကြိုလည်း ဘတသ်ှား…..”
“ မလိမန်ဲ့ …..မင်းတို့ တကြိတထြဲ တဉာဏထြဲတွေ..မင်း သိကို သိရမယ်…..”
“ တကယ် မသိတာပါ….တကယပြါ..မညာဘူး…”
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ရြဲ့ လကသ်ီးဆုပကြှီးတွကေ နပိုလီယန့ြ မကြန်ှာပေါကြို ပြင်းပြင်းထနထြန် မိတဆြကြ ထိတွေ့လာတယ် ။
“ မင်း ညာနတယ်ေ…မင်း သူတို့နဲ့ ငါ့ကြောကတ်ှကေို ငါ့ဆီကို ပြနခြေါလြာပေးရမယ် ….”
“ သူတို့ ဘယမြှာ ရှိတယ် ဆိုတာ ကနွောြ တကယ် မသိတာပါ..ဦးဇောမြှင့ြ ..တကယပြါ ….”
“ မလိုချင်ဘြူး….ပြနခြေါမြလာရင်..မင်း နောငတ် အကြီးအကယွြ ရသှားရလိမ့မြယ် ….ဒီကိဈစတွကေို အနောကကြ ဘယသ်ူ ကြိုးကိုငန်သလေဲ ဆိုတာလည်း မင်းရဲ့ ပါးစပကြ အခု ခကြခြငွြးပြော..မင်း ပြောကို ပြောရမယ်..ဘာလို့လဲ သိလား….ဟေ့ ..အုန်းမှင့ြ..ခေါခြဲ့စမ်း..အထဲက တယောကကြို ….”
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ရြဲ့ အမိန့အြရ အုန်းမှင့ြ ဆိုတဲ့ သူ့တပည့ြ က အတွင်းခန်းကို ဝငသ်ှားပြီး မိန်းကလေးတယောကကြို ဆှဲခေါထြုတလြာတယ် ။ ဒါကို မှငရြတဲ့ နပိုလီယန် တကိုယလြုံး ဆတဆြတခြါအောင် တုနသ်ှားတယ် ။
သူ အရမ်းခစွတ်ဲ့ သူ့ညီမလေး မိုနာလီဇာ …။ မိုနာလီဇာရဲ့ ကိုယပြေါမြှာ အဝတအြစား တောတ်ော့ကြို နည်းပါးနတယ်ေ ။
အပေါပျိုင်းမှာ ဘရာစီယာ သေးမွှငမြွှင် ဖြူဖြူလေး နဲ့ အောကပျိုင်းမှာ ပငတ်ီ ဖြူ ဖြူ လေး ဘဲ ရှိနတယ်ေ ။ မိုနာလီဇာရဲ့ မကြလြုံး လှလှကြီးတွကနေေ မကြရြညလြုံးကြီးတွေ လိမ့ကြလွာနတယ်ေ ။
( ညီမလေး !!!!)
ဘရာစီယာလေးကဘဲ ဆိုကသ်ေးနလေို့လား ..မသိဘူး ..။ မိုနာဇီဇာရဲ့ နို့ကြီးတွကေ ဘရာစီယာထဲကနေ အတင်းကြီး တွန်းရုန်းထွကန်ကြတေယ် ။ ကိုယ့ည်ီမ အရင်းခေါကခြေါကကြို အကိုဖြစ်တဲ့
လူက ဒီလို အနအထေားနဲ့ မမှငသ်င့ဘြူး ။
ဒါပမယေ့ြ မှငန်ရတေယ် ။
“ တွေ့လား လူလိမ်…တဈ….မင်းတို့ နောကကြှယမြှာ ဘယသ်ူတွေ ရှိသလဲ….နှစ်…..အိပဖြေါတ်ီးအတွဲ ဘယမြှာလဲ…ဒါတွကေို ပြော..မင်းပြော……မပြောရင်….”
ကြောကဖြုရားက ပြောလကစြ စကားကို ရပလြိုကပြှီး မိုနာလီဇာ ဆီကို တိုးကပသ်ှားတယ် ။
နပိုလီယနလြည်း ညီမလေး မိုနာလီဇာကို အရှကတ်ကြဲ အကြိ ုးနည်း မဖြစ်စချင်ေပြါ ။ အနာတရလည်း မဖြစ်စချင်ေပြါ ။ သို့သောြ သူ အိပဖြေါတ်ီး မောငန်ှံ ဘယအြရပမြှာ ဆိုတာကို တကယ် မသိပါ ။
ကြောကဖြုရားက မိုနာလီဇာ့ အနားကို ရောကသ်ှားပြီး ဆူဖြိုးကော့တင်းတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို သူ့လကခြွောင်းတွနေဲ့ စန်ဒယား ခလုပတ်ှကေို နှိပသ်လို နှိပလြိုကတ်ယ် ။
မိုနာလီဇာက လကတ်ှကေို ခွုပထြားခံနရပေမယေ့ြ ကိုယလြုံးတွကေို ဘယည်ာ လှုပပြှီး ငှင်းဆန် ရုန်းကနတ်ယ် ။
နပိုလီယနကြ“ သူ့ကို မလုပပြါနဲ့ဗွာ…..ညီမလေးကို မကိုငပြါနဲ့…..တောင်းပနပြါတယ်…..တကယ့ကြို တောင်းပနပြါတယဗြွာ…” လို့ ငိုကြီးခကြမြနဲ့ ပြောလိုကတ်ယ် ။
ကြောကဖြုရားက “ ဒါဆိုရင် ပြောလေ..အိပဖြေါတ်ီး ဘယမြှာလဲ..နောကပြှီး မင်းတို့နောကကြှယမြှာ ဘယကြောငတ်ှေ ရှိတာလဲ…..ပြောပေါ့..မပြောရငတ်ော့…..ဟီး….းီလိုလေး…..” လို့ ပြောရင်း
မိုနာလီဇာရဲ့ ပငတ်ီထဲကို သူ့လကခြွောင်းတွေ သှင်းလိုကတ်ယ် ။
မိုနာလီဇာက ငိုယိုပြီး ရုန်းကနတ်ယ် ။
“ အိပဖြေါတ်ီးက ကနွော့ကြိုလည်း ဘတသ်ှားတာပါ….ကနွောြ တကယ် မသိပါဘူး …ဘရားစူးရစရေဲ့…..ကနွောတ်ို့ နောကကြှယမြှာ ပါတဲ့ လူတွကေ ဇောကြှီးပါ…ဦးလူကြီးရဲ့ တပည့ြ ဇောကြှီး….”
ကြောကဖြုရားက ပြုံးလိုကတ်ယ် ။
“ အောြ..ဒီလိုလား….ဇောကြှီး..ဦးလူကြီး……..အိုကလေေ…..ဟုတပြှီ….ဒါပမယေ့ြ ဟို လူလိမမြောငန်ှံ ဘယမြှာလည်း ဆိုတာတော့ မင်း မပြောဖူးပေါ့….”
“ တကယ် မသိလို့ပါဗွာ..ကနွော့ည်ီမလေး ကို ဘာမှ မထိခိုကစြချင်ေပြါဘူး..တကယ် သိရင် ပြောမှာပါ..မသိလို့ပါ …..”
“ အုန်းမှင့ြ..မင်း လကသ်ံ ဘယလြောကြ ပြောငသ်လဲ ဆိုတာ ပြလိုကစြမ်းကြာ…..”
မိုနာလီဇာ့ကို ခွ ုပကြိုငထြားတဲ့ ကြောကဖြုရားရဲ့ တပည့ကြွောကြှီး အုန်းမှင့ကြ မိုနာလီဇာလေးကို တဖနွြးဖနွြးနဲ့ ဘယပြှနည်ာပြန် ပါးရိုကပြါတော့တယ် ။
နပိုလီယနလြည်း ညီမလေး အနာတရ ဖြစ်တာကို မကြည့်ရြကပြါ ။
“ မလုပပြါနဲ့ဗွာ..သူ့မှာ ဘာ အပြ့ဈမှ မရှိပါဘူး … ကနွောြ ရှာပေးပါမယ်…..ညီမလေးကို လှှတပြေးပါ …..ကနွောြ မတွေ့တွေ့အောင် လိုကရြှာပေးပါမယ်…..”
နပိုလီယနရြဲ့ ဘေးက လူနှစ်ယောကကြ နပိုလီယနကြု ဖမ်းဆှဲထားကြသလို ဘိုကန်ဲ့ ကြောကုန်းကို လကသ်ီး တတောငတ်ှနေဲ့ ထုရိုကထြိုးနှကကြှပါတယ် ။ ကြောကဖြုရားက “ ကောင်းပြီလေ ….
မင်း ညီမလေးကို ငါ ခေါထြားလိုကမြယ်..မင်း ဟိုနှစ်ကောင် နဲ့ ငါ့ဆီ ပြနလြာရှေး…..” လို့ ပြောလိုကပြှီး မိုနာလီဇာရဲ့ ပငတ်ီလေးကို ရုတတ်ရကြ ဆှဲခွှတလြိုကပြါတယ် ။
“ ဟာ..မလုပပြါနဲ့ဗွာ….ခကတ်ော့တာဘဲ….”
အမှှေးပါးပါး ဖုံးနတေဲ့ ဆီးစပလြေး ပေါသ်ှားတာကို နပိုလီယန် မကြည့်ရြဲ မကြည့်ရြကပြါ ။
“ ဟဟားဟားဟား……အခွိနန်ဲ့ နာရီက လူကို မစောင့ဘြူးနော..ကဲ..မင်း သှားရှာ..ပြနခြေါလြာခဲ့……မင်း အခွိနမြှီ ပြနမြရောကလြာလို့ကတော့ မင်း ညီမ နုနုထွတထြှတလြေး ဘယလြို ဖြစ်မလဲ
ဆိုတာ တွေးကြည့်ြ..မင်းလည်း လူလညတ်ယောကြ လူလိမတ်ယောကပြါဘဲ…”
နပိုလီယနကြို သူတို့ လကပြှနကြှိုး ဖြပေေးလိုကကြှတယ် ။
နပိုလီယနကြို တိုကထြဲက မောင်းထုတလြိုကကြှခွိန် ကြောကဖြုရားရဲ့ တပည့တ်ယောကြ ရောကလြာပြီး ခွံပတပြတလြညမြှာ ရဲကားတွေ ရောကန်တေဲ့အကြောင်း ကြောကဖြုရားကို ပြောလိုကပြါတယ် ။
ကြောကဖြုရားက တုနလြှုပဟြန် လုံးဝမပြဘူး ။ ဖုန်းကောကဆြကလြိုကတ်ယ် ။
ရဲမှူးကိုကိုလင်းက တိုကကြှီးထဲက လူတယောကြ ထော့နဲ့ ထော့နဲ့ နဲ့ ထွကလြာတာကို တွေ့တော့..“ ကဲ ဦးဇောတ်ိုး..ကနွောတ်ို့ ဟောဟိုက ထွကလြာတဲ့ လူကို စဈမေးကြရအောင်..” လို့ ပြောရင်း ကားထဲက ထွကဖြို့ တံခါး လကကြိုငကြို ကိုငလြိုကတ်ဲ့ အခွိန် သူ့ဖုန်း မှညလြာသည် ။
အိုး..သူ့အထကလြူကြီး ဦးရှိနဝြင်းတောကပ် ရုံးက ခေါတ်ာ ..။
ခကြခြငွြး ကောကကြိုငလြိုကတ်ော့ ဟိုဖကကြ ဘာတွေ ပြောလိုကတ်ယ် မသိ …ရဲမှူးကိုကိုလင်း တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ “ ဟုတ်..ဟုတ်..ဟုတ်…..” နဲ့ ပြောပြီး ဖုန်းကို ပိတလြိုကသ်ည် ။ ပြီးတာနဲ့ ရဲအုပြ
ဦးဇောတ်ိုးကို “ အဖြဲ့အကုနလြုံးကို သိမ်းလိုကြ..ပြနကြှမယ်…..အကုန် ပြနမြယ် ….” လို့ အသံတုနတ်ုန် နဲ့ ပြောလိုကတ်ယ် ။
ဦးဇောတ်ိုးက ရုတတ်ရကြ ကြောငကြှည့န်တေော့….“ စကန်ဲ့ ပြောလိုကလြဗွော . .ယူနဈအားလုံး တပခြေါကမြယ်…..ပြနမြယ်…လို့..” လို့ ခပင်ေါကင်ေါကြ ပြောလိုကပြါတယ် ။
“ ဟုတ်…ရဲမှူး…..”
သူတို့နှစ်ယောကကြို ဦးလူကြီးရဲ့ တပည့ြ ဇောကြှီးတို့ အုပစြု ..ကြောကဖြုရားဇောမြှင့တ်ို့ အုပစြု ..ရဲမှူးကိုကိုလင်းနဲ့ ရဲအုပစြု က အပြင်းအထန် လိုကရြှာနတေဲ့အခွိန် ဟနဝြင်းအောင် နဲ့ ညိုညိုညိမ်းတို့
က ရနကြုနမြှို့ထဲမှာဘဲ ပြနရြောကန်ကြတေယ် ။ နပိုလီယနကြလည်း သူ့ညီမလေးကို ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ ဓါးစာခံအဖြစ် ဖမ်းထားပြီး သူ့ကို အိပဖြေါတ်ီးစုံတွဲကို ရှာခိုင်းထားတာကြောင့ြ အပူမီး
ရငမြှာ ပိုကပြှီး ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ လိုကြ စုံစမ်းနတယ်ေ ။
သူတို့နှစ်ယောကကြို ညိုညိုညိမ်းရဲ့ အသိ ဦးသိန်းထွန်းကြောြ ဆိုတဲ့ လူကြီးက ကူညီမစလိုကလြို့ မှောင်းမှမှို့နေ ရနကြုနမြှို့ကို ပြနရြောကလြာကြတာပါ ။ မှောင်းမှမှို့ ဟိုတယကြနေ သူတို့
ထွကပြှေးလာကြတော့ မမွှောလြင့ဘြဲ ဦးသိန်းထွန်းကြောြ နဲ့ ဆုံမိကြတာ ။ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ ညိုညိုညိမ်းကို မှတမြိနတယ်ေ ။
ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ တခွိနတ်ုံးက အလုပ် တွဲလုပဖြူးခဲ့တဲ့ လူတယောကပြါ ။
အဲဒီတုံးက ထွကပြေါကြ မရှိ ပိတမြိနတေဲ့ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြို ညိုညိုညိမ်းက ကယတ်ငခြဲ့ဘူးတယ် ။ ဒီအခွိနကြ သူ့ကို ကယတ်ငခြဲ့ဘူးတာကို မှတမြိနတေဲ့ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ အခု ညိုညိုညိမ်း
အကူအညီ လိုအပန်တောကို တွေ့တော့ ပြနပြှီး ကူညီချင်တ်ယ် ။
လိမစြားညာစား ဒုစရိုကလြောကသား တယောကြ ဖြစ်တဲ့ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ ညိုညိုညိမ်းတို့ ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲ ဆိုတာ စစချင်ြးမှာ မသိသေးပမယေ့ြ ရနကြုနမြှို့ကို ပြနရြောကတ်ဲ့ အခါ လူသတင်း လူ
ချင်ြးဆောငပြှီး သိသှားခဲ့တယ် ။ သတင်းစာနဲ့ ဂွာနယမြွားမှာလည်း သူတို့ ဖြစ်ပကြတ်ာတွေ ပါသင့သ်လောကြ ပါတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငကြ “ ညိုညိမ်း..ဒီလူကြီးကို စိတခြရွပါ့မလား..တောကြှာ ကနွောတ်ို့ကို ထိုးကြှေး ရောင်းစားလိုကမြှဖြင့ြ …” လို့ တီးတိုး မေးတယ် ။ ညိုညိုညိမ်း က “ လတတ်လော ပြေးပေါကြ
ပိတန်တေဲ့ အခွိန် သူကလှဲလို့ အကူအညီ မဲ့နတေော့လည်း သူ့ကိုဘဲ အားကိုးနရတောပေါ့…မီးစငကြှည့ကြတာပေါ့..သူ ညိုညိမ်းတို့ကို ကူတဲ့အတွကြ ညိုညိမ်းတို့က သူ့ကို ကြေးဇူး ဆပမြယ်
ဆိုတာလည်း သူ သိပါတယ်..ဒီတော့ မလုပလြောကပြါဘူး ..” လို့ ပြနဖြှတယ်ေ ။
သူတို့နှစ်ယောကြ ဦးသိန်းထွန်းကြောရြဲ့ ကိုးမိုငခြှဲက ခွံဝင်းကြီးထဲမှာ ငှိမန်ကြတေော့ သူတို့ ရနကြုနမြှာ ရှိတယ် ဆိုတာ ဘယသ်ူမှ မသိကြသေးဘူး ။
ဦးသိန်းထွန်းကြောကြလည်း ရနကြုန် ရောကပြှီးတဲ့ အခွိန် သူတို့ သတင်းတွကေို ကြားတော့ သူတို့ကို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းဘဲ ထုတ် မေးတယ် ။ သူတို့နှစ်ယောကြ ဘာဖြစ်ချင်ကြှသလဲ…မေးတယ် ။
သူတို့က နိုငင်ံခွားတနရောရာကို ထွကပြှေးမှကို ဖြစ်မယ်….အကူအညီပေးနိုငမြလား..လို့ မေးကြတော့ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ သိပတ်ော့ မလှယဘြူး..ဒါပမယေ့ြ သူ ကူညီမယ် လို့ ပြောတယ် ။
သူက ဦးလူကြီးတို့ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့တ်ို့လို အကောငမြကြီးဘူး ။ ဒါပမယေ့ြ သူ အစွမ်းကုန် အကူအညီ ပေးမယ် လို့ ပြောတယ် ။
ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ဟနဝြင်းအောငကြို ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ အခန်းတခန်းထဲမှာဘဲ ထားတယ် ။ ရနကြုနကြို ရောကရြောကခြငွြး ညက ဦးသိန်းထွန်းကြောရြဲ့ အိမမြှာ ဘာမှန်းမသိသေးလို့ အရာရာကို
ထိတလြန့န်ကြရေတဲ့ အခွိန် ဟနဝြင်းအောငကြ ညိုညိုညိမ်းကို ဆှဲဖကပြှီး နမ်းလို့ ညိုညိုညိမ်းက “ ကိုအောင်..စိတည်ဈရတဲ့ ကြားထဲကြာ….ဘာလုပတ်ာလဲ..” လို့ ပြောရင်း ဟနဝြင်းအောငကြို
တွန်းလှှတပြမယေ့ြ ဟနဝြင်းအောငကြ အတင်းဘဲ ကုတငပြေါကြို ဆှဲလှဲခတွယ် ။
လေးမောငမြောငကြို ပုလှကေိုငပြေးတာ မကြနပေဘြူးလို့ ပြောတယ် ။ ပြီးတော့လေးမောငမြောငကြို ပုလှကေိုငပြေးနတေဲ့ အခွိန် သူ့လီးလည်း အရမ်းတောငတ်ယ် လို့ပြောရင်း သူ့ပုဆိုးကို ဖြခွှတေပြှီး
မာကြောတောငမြတတ်ဲ့ သူ့တနဆြာချောင်းကြီးကို စုတခြိုင်းတယ် ။
ညိုညိုညိမ်းလည်း သူ့တနဆြာချောင်းကြီးကို ငုံစုတပြေးလိုကတ်ယ် ။ ထိပပြေါကကြ အရညကြှညလြေးတွေ စို့နတောကြောင့ြ ငံကြိကြိ အရသာကို ရလိုကပြမယေ့ြ ဟနဝြင်းအောငကြ ညိုညိုညိမ်း နို့တွေ
ကို ကလိပေးနတောကြောင့ြ ညိုညိုညိမ်းလည်း စိတပြါလာပြီး တနဆြာကြီးကို အားရပါးရဘဲ စုတပြေးလိုကမြိတော့တယ် ။
နှစ်ယောကသ်ား ကိုယပြေါကြ အဝတ် မှနသ်မွကြို ခွှတပြဈလိုကကြှပြီး စိတရြှိလကရြှိ စပယ်ှကပြဈလိုကကြှတယ် ။ “ ပြောပြွောဘြဲ နကြတော ကောင်းါတယ် ညိုညိမ်းရယ်..ဖြစ်လသမွှေပေါ့….” လို့
ဟနဝြင်းအောငကြ ပြောရင်း အားနဲ့ မာနန်ဲ့ လုပခြဲ့သမွှကို ကုတငပြေါြ ပကလြကြ လှဲလွောင်း အမောဖြလေိုကတ်ယ် ။
အိမတ်ှင်း အောင်းနကြအေပြီး နှစ်ရကလြောကြ ကြာတော့ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ ညိုညိုညိမ်းကို နိုငင်ံခွားကို ထွကဖြို့ အကူအညီ ရဖို့အတွကြ လုပစြရာလေးတွေ ရှိတယ်..ဒီည သူနဲ့ လိုကခြဲ့ပါ လို့
ခေါတ်ယ် ။ ညိုညိုညိမ်း တယောကထြဲ လိုကခြဲ့ရင် ရပြီ..ဟနဝြင်းအောင် မလိုအပဘြူး လို့ ပြောတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းက အပြငထြှကလြို့ ဖြစ်ပါ့မလား လို့ မေးတော့ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ ပြုံးလိုကတ်ယ် ။
“ ဒါကြောင့ြ ညဖကြ ထွကဖြို့ စီစဉတ်ာပေါ့..ကြုပရြဲ့ ကားကလည်း မှနအြမဲရောငတ်ှလေေ…” လို့ ပြောတယ် ။ ဟနဝြင်းအောငလြည်း ညိုညိုညိမ်း တယောကထြဲ လိုကပြါသှားရတာကို သိပတ်ော့
ဘဝငမြကခွငွပြမယေ့ြ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ နှစ်ယောကတ်ှဲသှားရင် လူမှတမြိနိုငတ်ယ် လို့ ပြောလိုကတ်ော့ ဟုတမြှနန်တောနဲ့ ငှိမန်လေိုကရြတာ ဖြစ်တယ် ။
သူတို့ကို ကူညီမယ့ြ လူတယောကန်ဲ့ တွေ့ဆုံဖို့လို့ ပြောတာကြောင့ြ ညိုညိုညိမ်းလည်း ဦးသိန်းထွန်းကြောြ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း မိတကြပ် ဆံပင် ကို လှလှပပ ပြငဆြငရြတဲ့အပြင် အဝတအြစား လည်း
သားသားနားနား ဝတစြားခဲ့လိုကရြတယ် ။
ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ သူကိုယတ်ိုင် ကားမောင်းတယ် ။
“ ဘယအြထိ သှားကြရမှာလဲ အကိုကြီး…”
“ သိပ် မဝေးပါဘူး …ကနွော့ရြဲ့ အင်းတိုငကြ ခွံကိုပါ ..”
“ အကိုကြီးက အင်းတိုငမြှာ ခွံ ဝယထြားတာလား…”
“ အင်း..ကြာပါပြီ….အေးအေးဆေးဆေး အနားယူဖို့ပေါ့..စားပငလြေးတွလည်ေး စိုကထြားတယလြေ …အခု ဒီခွံမှာ ညိုညိမ်းတို့ကို ကူညီမယ့ြ လူနဲ့ ဆုံပေးမှာ….ဘာမှ မပူနဲ့ သူက ညိုညိမ်းတို့ကို လိုကရြှာနတေဲ့ လူတွနေဲ့လည်း အဆကအြစပ် မရှိဘူး..အဲ..တခုဘဲ ရှိတယ်..သူ့ကို ညိုညိမ်း နဲနဲတော့ ကြေးဇူးဆပရြလိမ့မြယ်…ဖြစ်နိုငတ်ယ် မဟုတလြား….”
“ အို..ကိုယ့ကြို ကူညီမယ့လြူကို ဆပရြမှာပေါ့..သူ့ကို ငှဘယေလြောကြ ပေးရမှာလဲဟင် ….”
ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ “ သူက ငှမလေိုဘူး..ညိုညိမ်းရဲ့…” လို့ ပြောလိုကတ်ယ် ။
“ ဟင်…ဒါ..ဒါဆို…ညိုညိမ်းက ဘာပေးပြီး ဆပရြမှာလဲဟင်..အကိုကြီး….” လို့ မေးလိုကတ်ယ် ။ ညိုညိမ်း ဆိုလိုတာက သူတို့မှာ ရထားတဲ့ မိုးကုတကြွောကတ်ှထေဲက ခွဲပေးရမှာလား ဆိုတဲ့ သဘော ..။ ဒါပမယေ့ြ ဦးသိန်းထွန်းကြောြ ပြောလိုကတ်ာက ကြောကတ်ှေ စိနတ်ှေ မဟုတဘြူး ..။ ညိုညိမ်းရဲ့ ကိုယခြန်ဓာကို ပေးရမှာ ဖြစ်နတယ်ေ ။
ညိုညိုညိမ်းလဲ သကပြှင်းခမွိတယ် ။ ဘဝ အဆငပြှရေေး..အခကအြခဲတွေ ရှိလာရင် ကြောဖြှတန်ိုငရြေး လှတမြှောကရြေးအတွကြ ယောကြြားတွနေဲ့ အိပခြဲ့ရတာ သူတို့ အလိုကြ ကိုယခြန်ဓာကို ပေးခဲ့ရတာ တောတ်ောြ များခဲ့ပြီ ။ အခုလည်း ပေးဆပရြအုံးမယ် …။ ဟင်း..မလှယပြါလား…။
တတကစြားလဲ ကြကသ်ှန်..နှစ်တကစြားလည်း ကြကသ်ှန် ..။
မထူးတော့ပါဘူး..။ သန်းကောငထြကြ ညဉ့မြနကတ်ော့ပါဘူး …။
“ ဟင်..ဘယလြိုဘဲ ဖြစ်တယ် မဟုတလြား ..သူက ပိုငတ်ယ်..ညိုညိမ်းတို့ကို ဘာ အတားအဆီးမှ မရှိဘဲ နိုငင်ံခွားအရောကြ သူက ပို့ပေးမှာ….”
“ အင်း..ဟုတ်..ဟုတ်..အကိုကြီး . . .”
ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ ကားကို လကတ်ဖကန်ဲ့ ဘဲ ထိန်းမောင်းနပြေီး ကနွတ်ဲ့ လကတ်ဖကကြ ညိုညိုညိမ်း ပေါငတ်နတ်ဖကကြို လှမ်းကိုငလြိုကတ်ယ် ။
“ ညိုညိမ်းက အရငလြိုဘဲ..လှဆဲ…နုဆဲ….”
ညိုညိမ်းလည်း သူ့အကူအညီကို အကြီးအကယွြ ယူနရတေော့ သူ့ကို မတားချင်ပြါ ။ မတားလိုကပြါ ။ သူ့လကဖြဝါးကြီးက ပေါငကြှားကို ရောကလြာတယ် ။ ညိုညိမ်းရဲ့ အင်ျဂါစပ် နှုတခြမ်းသားတွကေို သူ ပြတန်တယ်ေ ။
“ အကိုကြီး……”
“ ဟင်..ညိုညိမ်း…”
“ အကိုကြီးလဲ လိုချင်တ်ာပေါ့လေ..ဟုတလြား….”
“ ဟင်းဟင်း..အင်း..ညိုညိမ်းလို စိုပြလှပေ ဆူဖြိုး တောင့တ်င်းတဲ့ မိန်းမတယောကကြို မကြိုကဘြူး ဆိုတဲ့ လူ ရှိပါ့မလား…..ဟိုတုံးထဲက ညိုညိမ်းကို အကိုကြီးက သဘောကနွခေဲ့တာပါ…”
“ တကယဘြဲလား..အကိုကြီးရယ် ….ညိုညိမ်းကို အကိုကြီးက ကူညီနတောဘဲ..ညိုညိမ်း မငှင်းပါဘူး..အကိုကြီး စိတကြှိုကပြါ..”
“ အို…ဝမ်းသာလိုကတ်ာ ညိုညိမ်းရယ် …..”
သူ့လကတ်ှကေ ညိုညိမ်း အင်ျဂါစပကြို ကကြနွနကို ကိုငတ်ှယ် ထိုးနှိုကတ်ော့တာဘဲ …။
“ အကိုကြီး…အဝတတ်ှေ ကြမှကေုနမြယ်..ခွံထဲ ရောကမြှလေ..နောြ..နောြ …..”
“ ခွံထဲရောကရြင် ဟိုဆရာကြီး လကထြဲကို ညိုညိမ်းကို ထိုးအပရြမှာ…..အခွိနလြဲ မရှိတော့ဘူး …နလေဲ မနနေိုငတ်ော့ဘူး ….”
“ ဟင်းဟင်း..အကိုကြီးရယ် ….ညိုညိမ်းက ဘယကြို ထွကပြှေးမှာ မို့လဲ..အကိုကြီးရဲ့ အိမမြှာဘဲ နနတေောဘဲ မဟုတလြားလို့….”
ဦးသိန်းထွန်းကြောြ က ကားကို လမ်းဘေး မှောငရြိပ် တနရောကို ထိုးရပလြိုကတ်ယ် ။
“ အကိုကြီးကို မှုတပြေးမလားဟင်…”
“ ဟင့ျ…အကိုကြီးကလဲ….”
ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ သူူ့ပုဆိုးကို ဖြခွှတေလြိုကပြှီး ညိုညိုညိမ်းရဲ့ လကတ်ဖကကြို ဆှဲယူလိုကကြာ ပုဆိုးထဲကို ထည့ပြေးလိုကပြါတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းလဲ ပူပူနှေးနှေး မာမာ လိငတ်နကြှီးကို ကိုငမြိလိုကြ
တယ် ။
“ ဟယတ်ော့…အကြီးကြီး..မာမာကြီး ဖြစ်နပြေီတော့…ခိခိ…..”
ဦးသိန်းထွန်းကြောလြည်း ဟီးဟီး..လို့ ရယလြိုကပြှီး ကိုယကြို ခပလြွှောလွှော ထိုငပြေးလိုကပြါတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းလည်း တုတခြိုင် ရှညလြွားတဲ့ လိငတ်နကြှီးကို လကန်ဲ့ ပြတသ်ပဆြုပည်ှဈပေးလိုကတ်ယ် ။
“ မှုတပြေးတော့ ညိုညိမ်း…..”
လောကြီးနတေဲ့ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြို မကြစြောင်းလေးထိုးပစ်ရင်း လိငတ်နကြှီးကို နှုတခြမ်းလေးကြားထဲ ငုံခဲလိုကပြှီး စုတပြေးလိုကပြါတော့တယ် ။
ဦးသိန်းထွန်းကြောြ ဆီက ညည်းသဲ သဲ့သဲ့ ထွကလြာတယ် ။
ပုလှမှေုတသ်ံ ပြှတကြနဲ ပြတကြနဲ တွေ ထွကလြာတယ် ။
ညိုညိုညိမ်းလည်း ခွံထဲရောကရြင် အထူးအရေးကြီး ဆရာကြီးနဲ့ ကြုံရအုံးမှာမို့ အခု ကိဈစကို အမှနဖြှတမြှဘဲဆိုပြီး ဦးသိန်းထွန်းကြောကြို ကကြနွန မှုတပြေးနတယ်ေ ။ ဦးသိန်းထွန်းကြောလြည်း မှုတခြါစမှာတော့ ငှိမန်ပမေယေ့ြ တောတ်ောလြေး ကြာလာတော့ ညိုညိုညိမ်း ပါးစပထြဲကို ကော့ကော့ထိုးလာတယ် ။
ပါးစပကြလည်း တအားအားတဟင်းဟင်းနဲ့ ညည်းငှူနတယ်ေ ။
ညိုညိုညိမ်းရဲ့ လွာထိပကြ ဦးသိန်းထွန်းကြောရြဲ့ ဒဈဖူးကြီး ကြားထဲကို ကလိထိုးဆှပေးနတေော့ ဦးသိန်းထွန်းကြောလြည်း ဖငတ်ကြှကြှနဲ့ အရသာ ထူးကဲနရပြေီး ညိုညိုညိမ်း နှုတခြမ်းထူထူပြဲပြဲ ကြားကို ကော့ထိုးထည့န်တောကြောင့ြ မကြာခငဘြဲ တအား ကောင်းတကလြာရတော့တယ် ။ ညိုညိုညိမ်းလည်း ဒီလူကြီး ပြီးတော့မယ် ဆိုတာ သိလာရပြီး ဖိဖိ စုတပြေး ကလိပေးတော့ မကြာခငမြှာဘဲ ဦးသိန်းထွန်းကြောြ အိုးအားအီးအီး ဆိုတဲ့ အသံတွေ ရရှတေရြင်း ပြီးသှားရတယ် ။
သုတရြတွေေ တဖြောဖြော ညိုညိုညိမ်း ပါးစပထြဲမှာ ပန်းထွကကြုနတ်ယ် ။
ညိုညိုညိမ်း လည်းအဝတအြစားတွေ ပရကေေုနမြှာစိုးလို့ ကားထဲလည်း ဖြစ်လို့ ထွေးမထုတတ်ော့ဘဲ သုတရြညတ်ှကေို မှိုခပြဈလိုကပြါတယ် ။
ဦးသိန်းထွန်းကြောြ လည်း သူပြီးသှားပြီးတာတောင် ဒဈလုံးမှာ ကနွန်တေဲ့ သုတရြညအြစအနတွကေို
ရှင်းလင်းတဲ့အနနေဲ့ လွာလေးနဲ့ ယကပြေးနတေဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို အရမ်းကြနပြေ သဘောကသွှားပါတယ် ။
ဦးသိန်းထွန်းကြောြ ပုဆိုးကို သသခွေောခွာ ပြနစြည်းပြီး ကားကို ဆကမြောင်းလိုကတ်ယ် ။
အင်းတိုငကြ သူ့ခွံလေးထဲကို ရောကတ်ော့ ညိုညိုညိမ်းလည်း ရခွေိ ုးခန်းကို ဝငပြှီး နှုတခြမ်းဆိုးဆေး
ပြနဆြိုး..မိတကြပပြှနဖြို့တယ် ။ စောစောက ကားထဲမှာ ပုလှမှေုတခြဲ့လို့ ပြနလြညမြှမ်းမံခွယသ်တာပါ ။
မကြာခငမြှာ ဦးသိန်းထွန်းကြောရြဲ့ ခွံလေးထဲကို ကားကြီးတစီး ဝငလြာတယ် ။ ပရာဒိုကားအသဈကြီး
တစီး ပေါ့ ။ မှနအြမဲရောငတ်ှနေဲ့မို့ အထဲကို မမှငန်ိုငတ်ဲ့ ကားမွိ ုး ။
လူတယောကကြားပေါကြ ဆင်းလာတယ် ။ ဒီလူက လူရှယတ်ယောကဘြဲ ။ ဦးသိန်းထွန်းကြောြ ပြောတော့ ရာထူးရာခံကြီးတဲ့ လူကြီးတယောကတ်ဲ့..။ ဘယလြို ဖြစ်တာပါလိမ့ြ ..။
ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ တံခါး ပြေးဖြင့ပြေးတယ် ။
ဒီလူရှယကြ မကြန်ှာထား တောတ်ောြ တင်းတာဘဲ ။
“ ဘယလြိုလဲ…အိုကလေား…” လို့ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြို မေးလိုကတ်ယ် ။ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ “ အဆငသ်င့ပြါဘဲ…အားလုံး အိုကပေါတယ် ..” လို့ ပြနပြှောလိုကတ်ယ် ။ လူရှယကြ ကားဆီကို ပြနသ်ှားလိုကပြှီး ကား နောကခြန်းတံခါးကို ဖြင့ပြေးတယ် ။ ကားထဲက လူကြီးတယောကြ ဆင်းလာတယ် ။
ခေါင်းဖြူဖြူ နဲ့ အသကကြှီးကြီး ပေါ့ ..။
ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ ပြာပြာသလဲ ပြေးကြိုတယ် ။
အိမလြေးထဲ ရောကတ်ော့ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ ဒီခေါင်းဖြူကြီးနဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို မိတဆြကပြေးတယ် ။
အတွင်းက အိပခြန်းကို သူကိုယတ်ိုင် လိုကပျို့ပေးတယ် ။
မကြန်ှာထားတင်းတင်းနဲ့ လူရှယကြတော့ အပြငခြန်းမှာဘဲ ကနွခြဲ့တယ် ။
ခေါင်းဖြူဖြူ အဖိုးကြီးက သသခွေောခွာ ကြည့်တ်ော့ သိပ် မအိုသေးဘူး ။ ဆံပငတ်ှေ ဖြူနလေို့ အဖိုးကြီး ပုံပေါကန်တော ။ ရှှရေောငကြိုင်း မကြမြှနန်ဲ့ ဒီလူကြီးကို ညိုညိုညိမ်း သတင်းစာထဲ ဂွာနယထြဲမှာ တွေ့ဖူးသလိုလိုဘဲ ။
“ ဦးကို တွေ့ဖူးလိုဘဲ ..သတင်းစာထဲမှာလား မသိဘူး ..” လို့ ပြောလိုကတ်ော့ လူကြီးက ရယတ်ယ် ။ “ ထငလြို့ပါ..ရုပဆြငတ်ာ ဖြစ်ပါလိမ့မြယ်…..” တဲ့ ။ ညိုညိုညိမ်းလည်း “ နှိပပြေးရမလား..ဦး….” ဆိုတော့ သူက ပြုံးပြုံးကြီးနဲ့ “ ကောင်းသားဘဲ..” လို့ ပြနပြှောတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းလည်း “ ဒါဆို ဦး အဝတတ်ှေ အားလုံး ခွှတလြိုကန်ောြ..ညိုညိမ်း ခွှတပြေးမယ် ..” လို့ ပြောပြီး သူ့အဝတအြစားတွေ အားလုံး ကို တခုမကနွြ ခွှတပြဈလိုကတ်ယ် ။ အဖိုးကြီးက ပိနပြမယေ့ြ ကစွကြစွလြဈလဈနဲ့ ပေါငကြှားက ဒုတကြှီးကလည်း နဲတာကြီးမဟုတဘြူး ။ တွဲလောင်းကနွပမေယေ့ြ ထုနဲ့ ထညန်ဲ့ ။ဟူး….တွေ့ကြပြီ….ညိုညိမ်းနဲ့…။
သူ့ကို ကုလားထိုငတ်လုံးမှာ ထိုငခြိုင်းလိုကပြါတယ် ။သူ့ကို စနှိပပြေးလိုကတ်ယ် ။ ဇကကြွော ပုခုံး ကို နှိပပြေးရင်း..“ ညိုညိမ်းက ဦးကို ဘယလြို ခေါရြမှာလဲဟင်…” လို့ မေးလိုကတ်ော့ သူက ပြုံးပြီး “ ဦး ” လို့ဘဲ ခေါပြေါ့လို့ ပြနပြှောပါတယ် ။ညိုညိမ်းကို အနှိပရြပပြှီး သူ့ရှေ့ကို လာခဲ့ဖို့ ပြောလို့ သူ့အနောကဖြကကြနေ နှိပပြေးနရောက ညိုညိမ်းလည်း သူ့ရှေ့ကို လာခဲ့ရပါတယ် ။
သူက ညိုညိမ်းကို ခွဆေုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ပြှီး..“ မင်း အဝတတ်ှကေို အကုန် ခွှတလြိုကပြါလား…” လို့ပြောလိုကပြါတယ် ။ ညိုညိမ်းလည်း ဘယလြောကဘြဲ ယောကြြားအတွေ့အကြုံ များခဲ့များခဲ့..ကိုယ့ကြိုစိုကကြှည့န်တေဲ့ လူတယောကရြှေ့မှာ ကိုယတ်ုံးလုံး ခွှတဖြို့ ရှကသ်လိုလိုဘဲ ။ မီးကလည်း ထိနထြိနလြင်း ဖြင့ထြားတယ် လေ ..။
“ ရှကမြနပေါနဲ့..ခွှတလြိုကစြမ်းပါ …မင်းကိုယကြို အဝတမြပါဘဲ မှငခြငွလြို့ပါ ..”
ညိုညိမ်းလည်း သူ့အမိန့ကြို တသှမတေိမ်း နားထောငလြိုကပြါတယ် ။ ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှကေို တခုပြီး တခု ခွှတခြပြဈလိုကပြါတယ် ။ သူ့အနားကို တိုးလာဖို့ ပြောပါတယ် ။ သူ့အနားကို ရောကတ်ော့ ညိုညိမ်းရဲ့ လုံးဝန်းတဲ့ နို့တွကေို သူကိုငပြါတယ် ။ ဖြဖြလေး ပြတန်တော ။ ညိုညိမ်းရဲ့ နို့သီးလေးတစုံကလည်း မာထောငန်ကြပြေီ ။ သူ့လကခြွောင်းတွကေ နို့သီးတွကေို ပြတန်တယ်ေ ။ ကိုငတ်ယ် ဆှဲတယ် ။
“ အိုး ”
“ မင်းနို့တွကေ အရမ်းလှတာဘဲ….So beautiful …. ” လို့ သူ လသေံလေးနဲ့ ပြောလိုကတ်ယ် ။ နို့အုံတခုလုံးကို သူ ဆုပကြိုငန်ပြနေတ်ယ် ။ ညိုညိမ်းလည်း သူ့အကူအညီကို ရချင်တ်ာနဲ့ သူဘာလုပလြုပ် လုပပြါစတေော့ ဆိုပြီး မကြလြှှာခပြှီး ခံနလေိုကပြါတယ် ။ သတင်းစာထဲ ပါပါနတေဲ့ လူကြီးတယောကန်ဲ့ အခုလို ပတသ်ကခြှင့ရြတာကိုလည်း ညိုညိမ်း အံ့သှကြနပေန်တောပါ ။
နို့တွပြေီးတော့ ညိုညိမ်းရဲ့ ဖငတ်ှကေို သသခွေောခွာ ကြည့်ပြှီး လကဖြဝါးနဲ့ ပြတသ်ပပြါတယ် ။ ညိုညိမ်းရဲ့ ဖငတ်ှကလေည်း ယောကြြားတွေ က စဈကိုင်းအိုး လို့ ပြောတတကြှတဲ့ ဖငမြွိ ုးပါ ။ စွင့ကြားပြီး ကော့နတေဲ့ ဖငတ်ုံးတွပေါ ။ သူက ဖငတ်ုံးတွကေိုလည်း ဖစွည်ှဈလိုကြ ဆုပန်ယလြိုကြ ဖတွကြနဲ ဖတွကြနဲ ရိုကထြည့လြိုကတ်ဲ့ စိတတ်ိုင်းကြ ဆော့ကစားနပေါတယ် ။
“ နဲနဲ ကုန်းလိုကပြေးမလား …”
“ ဟုတ် …. ”
ဒီလို ကုန်းလိုကရြင် ဖငကြှားကနေ အဖုတကြှီး ပြူးနတေော့မယ် ဆိုတာ ညိုညိမ်း သိတယ် ။
“ အိုး …. Wow…what a wonderful thing!!!!…ဒီလောကလြှတဲ့ အင်ျဂါစပမြွိ ုး တခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး….”လို့ သူပြောလိုကပြှီး ညိုညိမ်းရဲ့ အဖုတကြို သူ့လကဖြဝါးနဲ့ အုပကြိုငလြိုကြ..သူ့လကခြွောင်းတွနေဲ့ ပြတသ်ပလြိုကြ လုပန်တော အကြာကြီးပါ ။ သူ့ကို အမှတတ်မဲ့ ငဲ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ အာပါးပါး သူ့ပေါငတ်နပြိနကြစွကြစွတ်ှေ ကြားက ဒုတည်ိုညိုကြီးက တအားကြီးထွား မာကြော မတထြောငန်ပြေီ ။
တကယ့ကြို ကြည့်ကြောင်းတဲ့ အင်ျဂါချောင်းကြီးပါဘဲ…။ ဒဈလုံးကြီးက မှိုပြင့ကြှီးတပြင့လြိုဘဲ ။ လုံးပတ် တုတတ်ုတကြှီးကလည်း အသဲယားစရာကြီး ။ အကြောကြီးတွေ အပျိုင်းပျိုင်းထောငလြို့ …။
“ ဦးရဲ့ ဟာကလည်း တအား ကြီးတာဘဲ…ဟီး…တကယလြှတယ် …. ” လို့ ညိုညိမ်းက သူ့ကို ပြောလိုကတ်ော့ သူက “ စုတမြလား….” လို့ ပြနမြေးပါတယ် ။ ညိုညိမ်းကလည်း ခေါင်းညှိမ့ပြှီး…“ အင်းစုတခြငွတ်ယ်..”လို့ ဖြလေိုကခြွိနမြှာ သူ့ဒုတကြှီး ဆတကြနဲ လှုပသ်ှားတာကို တွေ့လိုကရြပါတယ် ။
သူထိုငန်တေဲ့ရှေ့ ဒူးလေးတုပ် ထိုငခြပြှီး လကတ်ဖကကြ သူ့ဟာကြီးရဲ့ အရင်းပိုင်းကို ဆုပကြိုငလြိုကပြှီးထိပဖြူးဒဈကြီးကို စ စုတပြေးလိုကပြါတယ် ။
ညိုညိမ်း ပါးစပထြဲကို သူ့ဟာ တုတတ်ုတကြှီးက မဆန့မြပြဲ ဝငန်တောကို သူ သသခွေောခွာ ငုံ့ကြည့်န်ပေါတယ် ။ ညိုညိမ်းလည်း သူခိုကသ်ှားစချင်ေလြို့ ပုလှပညောရပမြွိုးစုံကို အသုံးပြုပြီး သူ့ကို စုတပြေးလိုကပြါတယ် ။ ညိုညိမ်းက ဦးသိန်းထွန်းကြောတ်ုံးကလိုဘဲ သူ့ကို ပါးစပထြဲမှာ ပြီးစချင်ေပြမယေ့သ်ူက အပြီး မစုတခြိုင်းပါဘူး ။
ညိုညိမ်းကို ကုတငစြောင်းမှာ ဖငထြောငခြိုင်းပြီး သူက ကုတငအြောကမြှာ မတတ်ပရြပရြကန်ဲ့ လုပပြါတယ် ။ သူ့လုံးပတတ်ုတ် ဒုတကြှီးက ညိုညိမ်း အဖုတထြဲမှာ အပြည့ပြါဘဲ ။
ညိုညိမ်း ဘဝမှာ ယောကြြားတွနေဲ့ ခဏခဏ ကြုံပမယေ့ြ ဒီလူကြီးနဲ့ ဖြစ်ရတာကို စိတထြဲမှာ ကြနပြေ သဘောကမွိပါတယ် ။ သူ့အတနကြှီးကလည်း စွဲမကစြရာကြီပါဘဲ ..။ သူက တခွီဘဲ ခပြမယေ့ြ သူလုပတ်ာတွကြေောင့ြ ညိုညိမ်းလည်း “ ပြီး ”ရတာ မို့ အရမ်းသဘောကမွိပါတယ် ။
သူက ပြနခြါနီးမှာ “ ထပတ်ှေ့ချင်သ်ေးတယ် ..သူ နိုငင်ံခွား သှားတဲ့အခါ သူနဲ့ လိုကခြဲ့ပါ ..ဘာမှ မပူနဲ့..” လို့ ပြောတယ် ။
ညိုညိမ်းလည်း သူနဲ့ ထပတ်ှေ့ချင်ပြါသေးတယ် ။
ဦးသိန်းထွန်းကြောန်ဲ့ အိမပြှနခြဲ့ကြတော့ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ “ ညိုညိမ်း..ဒီည မောပြီလား..” လို့ မေးပါတယ် ။ ဘာလို့လဲ..လို့ ညိုညိမ်းက မေးတော့..“ မမောသေးရင် ကိုယန်ဲ့ လာအိပပြါလား..” လို့ပြောပါတယ် ။ သူနဲ့ သှားအိပဖြို့ကတွော့ ဟနဝြင်းအောငကြ ဂွဝငေအြုံးမှာ လေ ။
“ ဦးရယ်…ညိုညိမ်း ဘဲက ရှိနတေော့ လုပခြငွရြင် ဒီမှာဘဲ လုပလြိုကပြါလား..” လို့ ညိုညိမ်းက သူ့ကိုပြောလိုကတ်ော့ သူ သဘောပေါကပြါတယ် ။ သူ့ကို ဟိုလူကြီနဲ့ ဖြုတခြဲ့တဲ့ ကုတငပြေါမြှာဘဲ ပေးလိုကတ်ယ်။ ညိုညိမ်းကို ပေါကြ တကလြုပခြိုင်းတယ် ။ သူ့ဒုတကြ ဟိုလူကြီးလောကြ မကြီးပမယေ့ြ မဆိုးပါဘူး ။ သူကြနပေသ်ှားပါတယ် ။
အိမပြှနရြောကတ်ော့ သူက “ အနည်းဆုံး ဘနကြောကအြထိ အစဈအဆေး အတားအဆီး မရှိဘဲ ရောကသ်ှားမှာပါ ညိုညိမ်း …” လို့ ပြောပါတယ် ။ ညနကန်ပြေီ ။ ဟနဝြင်းအောငကြ “ ညိုညိမ်း ဘယတ်ှေ သှားပြီး ဘာတွေ လုပန်တောလဲကြာ..” လို့ မေးတယ် ။ ညိုညိမ်းလည်း နိုငင်ံခွားကို ထွကဖြို့ တိုငပြငပြှငဆြငန်တယ်ေ လို့ ပြောလိုကပြါတယ် ။
နှစ်ရကလြောကြ ကြာတော့ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ သူနဲ့ လိုကခြဲ့ဖို့ ခေါပြှနတ်ယ် ။
ဟိုလူကြီးနဲ့ နောကတ်ခါ ထပတ်ှေ့ရတော့ ညိုညိမ်းလည်း အရငတ်ခါလိုဘဲ သူကြနပေအြောင် ကောင်းကောင်း မှုတပြေးလိုကသ်လို အပေါကြ တကလြုပပြေးလိုကတ်ယ် ။ သူ အရမ်းသဘောကသွှားပြီး သူ ခရီးထွကတ်ော့မယ်..အသင့ပြှငထြားတော့..သူနဲ့ လိုကခြဲ့ပါ…လို့ ပြောသှားတယ် ။ ဘနကြောကကြို ရောကသ်ှားတယ် ။ ဘယသ်ူမှ မတွေ့ဘဲ ပါသှားတာ ။ ညိုညိမ်းတို့ ဘနကြောကကြိုရောကတ်ော့ ဟိုတယ် တခုမှ နပြေီး ဦးသိန်းထွန်းကြောြ ပေးလိုကတ်ဲ့ အဆကအြသှယတ်ှနေဲ့ ကြောကတ်ခွိ ု့ကို ရောင်းခလွိုကကြှတယ် ။ ဘနကြောကမြှာက ယာယီဘဲ နကြပြေီး တခွားတနိုငင်ံကို ခရီးဆကကြှဖို့ စဉြးစားကြတယ် ။ ပိုကဆြံပေါနတောကြောင့ြ ပတတ်ရာ ကမ်းခွကေို သှားလိုကကြှတယ် ။
“ ကိုအောင်..ဒီကိုတော့ ကြောကဖြုရားတို့ ဇောကြှီးတို့ လိုကမြလာနိုငပြါဘူးနောြ …” လို့ ညိုညိမ်းကစိတပြူပြီး မေးလိုကတ်ော့ ဟနဝြင်းအောငကြ “ သူတို့က နယစြပလြောကအြထိဘဲ လိုကရြှာကြမှာပါ..”လို့ ပြနဖြှတယ်ေ ။
********************************************************
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ြ လည်း နပိုလီယန် သူ့ကို ဟိုနှစ်ယောကန်ဲ့ ပေါင်းပြီး ဘတတ်ာကို ခံပြင်းလှန်းလို့သူ့ညီမလေး မိုနာလီဇာကို ဖမ်းခေါပြှီး ဟိုကိုငဒြီပြတလြုပ်..တပည့ကြို ပါးရိုကခြိုင်း လုပလြိုကပြမယေ့ခြွောလှန်းတဲ့ ခစွစြရာ ကောငမြလေးကို ကြည့်ပြှီး သနားစိတဝြငသ်ှားတယ် ။ ဒါပမယေ့ြ နပိုလီယနကြို ချောကခြငွလြို့ တကယဘြဲ မုဒိန်းကငွ့တ်ော့မလို ပုံစံဖမ်းထားခဲ့တယ် ။
ကောငမြလေးကို သူ့ရဲ့ ခွံတခွံ မှာ ဓားစာခံ အဖြစ် ဖမ်းခေါထြားပြီး နပိုလီယနကြို သူ့တပည့တ်ယောကန်ဲ့ တွဲပြီး ဟိုနှစ်ယောကကြို လိုကရြှာခိုင်းထားတယ် ။
တကယတ်ော့ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ဟြာ စီးပြားရေးသမား ကြောကတ်ှင်းတူးသမား..ကြောကသ်ူဌေးတယောကြ ဖြစ်ပမယေ့ြ လူဆိုးလူရမ်းကားစဈစဈကြီးတော့ မဟုတပြါ ။
မိုနာလီဇာလေး ရှိတဲ့နရောကို သူ ပြနသ်ှားမိတယ် ။ကောငမြလေး ကို လှောငထြားတဲ့ အခန်းလေးကို ရောကတ်ော့ ပါးလေးနှစ်ဖကြ နီရဲတွတန်ပြေီးမကြရြညကြနွတေဲ့ မိုနာလီဇာလေးကို သူတွေ့တယ် ။ဟာ..ဟိုကောင် အုန်းမှင့ြ ပါးရိုကထြားတာ ကောငမြလေး ပါးလေးတွေ နီရဲနတယ်ေ..တောကြ မညှာမတာရိုကတ်ဲ့ကောင်….။
“ အုန်းမှင့ြ….အုန်းမှင့ြ….”
“ ဗွာ..ဆရာ….”
“ မင်း ဘာလို့ ဒီလောကလြှတဲ့ ပါးနုနုလေးတွကေို ရိုကပြဈရသလဲ …”
“ ဗွာ..ဆရာ…ဆရာ….ရိုကခြိုင်း…”
“ ငါ ဘယလြောကဘြဲ ရိုကခြိုင်းရိုကခြိုင်း မင်း ရိုကစြရာလား..မင်း မသင့ပြါဘူး ဘာညာနဲ့ ငါ့ကို ဖြောင်းဖသွင့တ်ာပေါ့…”
“ ဗွာ….”
“ မင်းကို အပြဈပေးရမယ် …. ”
“ ဗွာ…”
“ လတတ်လော..သူကလေးနဲ့ ငါ စကားပြောမလို့..မင်း ကို ငါ မမှငခြငွဘြူး..”
“ ဗွာ..ဟုတ်…”
“ မင်းသှားလိုကကြှာ..ငါ့ပတဝြန်းကငွကြို မင်း မလာနဲ့..ဝေးဝေးသှား….ခေါမြှလာ …”
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ြ တပည့တ်ှကေို မောင်းထုတလြိုကပြှီး မိုနာလီဇာလေးကို အဝတအြစားတွေ ပြနဝြတပြေးတယ် ။ သူလုပမြိတာတွကေို တောင်းပနတ်ယ် ။ မိုနာလိဇာလေးလည်း ကြောငင်ေးနတယ်ေ ။ဒီလူကြီး ဘာဖြစ်သှားပါလိမ့ြ ဆိုပြီး…။
မိုနာလီဇာကို ကားပေါတ်ငပြှီး အိမတ်ိုငရြာရောကြ လိုကပျို့ပေးလိုကတ်ယ် ။ မိုနာလီဇာ့လကထြဲကို မှှရခွေေံအိတလြို့ ခေါတ်ဲ့ အရငခြတ်ကေ ရပကြှကကြောငစြီတွေ ကိုငတ်ဲ့ အိတမြွိုးထဲမှာ ငှငေါးထောငတ်နတ်ှေ အထုပတ်ောတ်ောမြွားများ ထည့ပြေးလိုကတ်ယ် ။
“ အကိုကြီး အမှားတွအတွေကြ လွောကြှေးပေးတာ…အကိုကြီး နဲနဲ မှားသှားတယ်..မိုနာလီဇာ ခွင့လြှှတပြေးပါ…” လို့ ထပပြှီး တောင်းပနတ်ယ် ။
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ြ ရှေ့မှာ နပိုလီယန် ရောကန်တယ်ေ ။
ခွင်ျသေ့ကြီး ရှေ့မှာ ရောကန်တေဲ့ သမငပြိနလြေးလို တုနန်တယ်ေ ။
“ ဘယလြိုလဲကြ..မင်း ဟိုနှစ်ယောကကြို ပြနမြခေါလြာပေးပါလား …. ” လို့ မာမာထနထြန် မေးလိုကတ်ော့နပိုလီယန် တုနခြါနအေောင် ကြောကလြန့န်တယ်ေ ။ သူ့ညီမလေး မိုနာလီဇာကို ကိုယထြိလကရြောကလြုပတ်ာတွကေ ဆိုးတယ် ။ မိုနာလီဇာ သူ့လကထြဲ ရှိနသရှေေ့ သူ့ကို မလှနရြဲဘူး ။
“ မင်းကို သတပြဈလိုကလြို့ရတယ်..သိလား…မင်းသိရဲ့လား …. ”
“ သိ..သိ…သိပါတယ်….အကိုကြီးရယ်….ကနွောြ အနူးအညှတ် တောင်းပနပြါတယဗြွာ….”
“ ငါ့ကြောကတ်ှကေ နည်းတာ မဟုတဖြူးကြ …မင်း အတွကန်ဲ့ မင်းညီမလေးတော့ မလှယဘြူး …… ငါ့အကြောင်း မင်း သိစရမေယ် …”
“ မ…..မ…..မ…..မလုပပြါနဲ့ဗွာ..ကနွော့ည်ီမလေးမှာ ဘာအပြဈမှ မရှိပါဘူး …ကနွော့ကြိုဘဲ လုပပြါ..ညီမလေး ကို ပြနလြှှတပြေးပါ… ”
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ြ အကြောကလြှနန်တေဲ့ နပိုလီယနကြို ကြည့်ပြှီး ရယခြငွန်တယ်ေ ။ ဒါပမယေ့မြကြန်ှာထား ပုတပြုတန်ဲ့ ဟနတ်င်း မာနခြင်း ထားတယ် ။
“ ဒီတော့ ငါက ဘယလြိုလုပရြမှာလဲ …. ”
“ ကနွော့ကြိုဘဲ ကြိုကသ်လို အပြဈပေးပါ….ကနွောခြံပါ့မယ်..ညီမလေးကို လှှတလြိုကပြေးပါ…”
“ မင်း ငါ့ကို ဘတတ်ဲ့အတွကြ မင်း တခုခု ပြနလြုပပြေးရမယ်..ဘယလြိုလဲ….”
“ ကြိုကတ်ာ ခိုင်းပါ..ကနွောြ လုပပြေးပါမယ် ..ညီမလေးကိုသာ လှှတပြေးပါ ဆရာရယ်…”
သူမသိသေးဘူး ။ သူ့ညီမလေးကို ကြောကဖြုရားက ငှတွနေေဲ့ အိမပြှနပျို့ပေးလိုကတ်ာ ..။
“ ဟားဟားဟားဟား…..မင်း ညီမလေးအတွကြ တောတ်ောဘြဲ စိတပြူနတောကိုး..မပူပါနဲ့..အဆငပြှသှေားမှာပါ…မင်း လုပပြေးရမှာကို ငါပြောပြမယ်…ဒီအနားကို တိုးစမ်း…”
နပိုလီယနလြည်း ကြောကဖြုရား အနားကို ကြောကကြှောကန်ဲ့ တိုးကပသ်ှားတယ် ။ တခုခု လုပလြိုကမြှာကို သူကြောကန်တော ။
ဦးတငမြောငလြတန်ဲ့ ဇောကြှီးတို့ နစရောကို မရှိ ဖြစ်နတယ်ေ ။
ဦးလူကြီးက သူတို့ကို ကြိမ်းမောင်း ဆူဆဲလို့ ။ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ ဇောကြှီး သူ့ကို နပိုလီယနန်ဲ့အိပဖြေါတ်ီးစုံတွဲကို သုံးပြီး ဘတတ်ာကို ဦးလူကြီးကို ပြောလိုကလြို့ ။ ဦးလူကြီးက ငှင်းတော့ နပိုလီယနကြို ထုတပြှတယ် ။ နပိုလီယနကြ ဇောကြှီးရဲ့ အကြံအစညပြါ လို့ ထွကဆြိုလိုကတ်ော့ ဦးလူကြီးက မငှင်းသာဘူး ။ ကြောကဖြုရားကို ရလည်ေ တောင်းပနရြတော့တယ် ။
နပိုလီယနလြည်း မိုနာလီဇာ ပြနလြှှတလြာတဲ့အပြင် ကြောကဖြုရားက ငှထေုပကြှီး ပေးလိုကလြို့ စိတသ်ကသ်ာရာ ရသှားပြီး ကြောကဖြုရားရဲ့ တပည့လြုံးလုံး ဖြစ်သှားရတော့တယ် ။
ဦးလူကြီးက ကြောကဖြုရားကို အိပဖြေါတ်ီးစုံတွဲကို မမိမိအောင် ပြနလြိုကဖြမ်းပေးပါမယ် လို့ ဂတိပေးတယ် ..။
ဦးတငမြောငလြတန်ဲ့ ဇောကြှီးလည်း စိတည်ဈညဈနဲ့ အရကထြိုငသ်ောကန်တေဲ့အခွိန် ဦးလူကြီးရဲ့ သမီးငယ် ဂန်ဒမာလူကြီး ဦးတငမြောငလြတဆြီကို ဖုန်းဆကတ်ယ် ။
“ ဦးလတ်..မေးစရာရှိလို့…”
“ မေးပါ သမီး…ဘာမေးမလဲ…”
“ ဟနဝြင်းအောင် ဘယမြှာလဲ..ခဏ ဆိုပြီး ဦးလတ် ခေါခြိုင်းတာ ..အခု သမီးဆီလည်း ပြနမြပို့ပေးဘူး ”
ဦးတငမြောငလြတ် ခကန်တယ်ေ ။ ဟနဝြင်းအောငတ်ို့ အကြောင်းတွေ အမှနအြတိုင်း မပြောချင်ဘြူး ။
“ အဟဲ..သမီး..သူ ခရီးလှနန်တယ်ေ…အလုပကြိဈစနဲ့…သမီးအတွကြ ဒရိုငဘြာကောင်းကောင်း တယောကရြှာပေးမယ်…အဟဲ…စိတခြပြါ …”
“ ဦးလတ်….ဟနဝြင်းအောင် ကို အလုပခြိုင်းတာ စောန်ဲ့ လိမ့ခြိုင်းတာလား…”
“ ဘာ..ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ သမီး..ဦးလတ် နားမလညလြို့ပါ…”းးလတ်.
“ ဦးလတ်..ဟနဝြင်းအောင် အခု ဘယမြှာ ရှိလဲ သိလား…”
“ မ…မ…မသိဘူး..သမီး….”
“ စောန်ဲ့ လိမ့န်တော..ကဲနတော..ဘာအလုပကြိဈစလဲ..ဟှန်း…”
“ ဟုတလြား..သမီးတို့ တွေ့လို့လား..ဘယမြှာ တွေ့တာလဲ…”
ဦးတငမြောငလြတ် အရမ်း သိချင်သ်ှားတယ် ။ လောမကြီးဘဲ အသာ မေးလိုကတ်ယ် ။
“ မီးနဲ့ တွေ့တာ မဟုတပြါဘူး..မီး သူငယခြငွြးနဲ့ တိုးတာ…မီးသူငယခြငွြး …ဖူးစုံရှှေ..တို့ တွေ့ခဲ့တာ..ခုနဘဲ ဖုန်းဆကတ်ယ် ..ယိုးဒယား…ပတတ်ရာ ကမ်းခွမှော….ဟှန်း..သူနဲ့ လိမ့န်တေဲ့စောကြ ဘယသ်ူလဲ သိလား ..ဟှန်း..ညိုညိုညိမ်း…လေ …အရမ်းကဲနတောဘဲ တဲ့..”
“ ဟင်..ဟုတလြား…”
ဦးတငမြောငလြတ် နဲ့ ဇောကြှီး အိပဖြေါတ်ီးတို့ ဘယမြှာ ရှိတယ် ဆိုတာ သိသှားပြီ ။ ဇောကြှီး ဖုန်းကို ကောကကြိုငလြိုကတ်ယ် ။
***********************************************************
Walking Street မှာဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းတို့ လကခြငွြးခွိတပြှီး လမ်းလွှောကန်တယ်ေ ။နိုကကြလပတ်ှေ အမွိုးမွိုးက ကောငမြလေးတွကေ သူတို့ကလပထြဲကို လာဖို့ ထွကခြေါန်ကြသေလို မာဆတခြန်းတွကေ တူညီဝတစြုံနဲ့ ကောငမြလေး တွကလေည်း ဖိတခြေါန်တယ်ေ ။
မနေ့ညက သူတို့စုံတွဲ မာဆတ် အတူတူသှားလုပပြှီးပြီ ။ ကုတငဘြေးချင်ြးယှဉထြားပြီး အနှိပခြံကြတာ ။သူတို့ နှစ်ယောကလြုံး နိုငင်ံခွားကို လုံးဝ မထွကဘြူးသေးကြတာကြောင့ြ ဘနကြောကန်ဲ့ ပတတ်ရာက သူတို့အတွကအြထူးအဆန်း ဖြစ်နတယ်ေ ။ ကြောကကြလည်း ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းထားတာကြောင့ြ အိတကြလည်း ဖေါင်းနတေော့ နှုတခြမ်းလည်း စိုတာပေါ့ ။
အဖြူကောငတ်ကောင် ဟနဝြင်းအောငအြနားကို ကပလြာတယ် ။သူ့ကလပမြှာ စောတ်ှေ မိုကတ်ယ် ..လာကြည့်ပြါ..ရုရှား အဖြူမတွေ လို့ ပြောတယ် ။
ညိုညိုညိမ်းကလည်း ရောကဖြူးတယ် ရှိအောင် သှားချင်တ်ယ် ။ “ ကိုအောင် သှားသာသှား..ညိုညိမ်းဂွမဝေငပြါဘူး …ရောကဖြူးသိဖူးချင်တ်ယ်…” လို့ တိုကတ်ှန်းတာနဲ့ ဒီလူနောကကြို လိုကသ်ှားလိုကကြှတယ် ။ ရုရှားမတွေ အများကြီးဘဲ ။ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်း ထိုငလြိုကကြှပြီး ဘီယာ မှာလိုကတ်ယ် ။ စငန်ိမ့န်ိမကြလေးပေါမြှာ ရုရှားမလေးတယောကြ တထိန်းထိန်း သီချင်ြးသံနဲ့အတူ ထိုးထိုးထွန့ထြှန့ကြနတယ်ေ ။ ကိုယတ်ုံးလုံးတော့ မဟုတဘြူး ။ ဘရာစီယာနဲ့ ဘောင်းဘီတိုတိုလေးနဲ့ ။
ဟော..လာပြီ …နဲတဲ့ကောငမြကြီး မဟုတဘြူး ။ ဒေါငကြောင်းကောင်းနဲ့..သူလဲ ဘရာစီယာနဲ့ ဘောင်းဘီပြတလြေးဘဲ ဝတထြားတယ် ။
“ ဟေး…မင်းတို့ ပြောရြဲ့လား….အပေါထြပ် တကပြှီး ဒီထကြ ပြောစြရာတွေ လုပလြို့လည်း ရတယန်ောြ..ဘာမှမကုနကြဘွူး…နဲနဲပါးပါးဘဲ….” လို့ လာကပပြှောတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းက သှားချင်သ်ှားဖို့ ပြောတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငကြ ညိုညိုညိမ်း မကြန်ှာကို သသခွေောခွာ စိုကကြှည့ြ အကဲခတပြှီး “တကယ် ပြောတာလား..ညိုညိမ်း…” လို့ မေးလိုကတ်ယ် ။
ညိုညိုညိမ်းလည်း ရယမြောပြီး..“ သချောပါတယ်..ညိုညိမ်းလည်း အတွေ့အကြုံ အသဈအဆန်း ကြုံချင်တ်ှေ့ချင်တ်ယ် ကိုအောင် …” လို့ ပြောလိုကပြါတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငလြည်း နိုငင်ံခွားသူ ရုရှားမတွကေို စိတဝြငစြားနပြေီ ။တခါမှ နိုငင်ံခွားသူနဲ့ မလုပဖြူးသေးလို့ စမ်းလိုကခြငွတ်ယ် ။ ညိုညိုညိမ်းကလည်း ခွင့ပြှုနေ..ငှကလေည်းလွံနတယ်ေ ဆိုတော့ လုပလြိုကလြေ ကြာသလားပေါ့ ။
“ ဘယလြောကြ ပေးရမှာလဲ …”လို့ သူတို့နဲ့ လာထိုငန်တေဲ့ ရုရှားမကို မေးလိုကတ်ယ် ။ ရုရှားမက “အမရေိကန် ၁၅၀ ” ပေးရမယ်..အခန်းဖိုး ပေးစရာ မလိုဘူး..မင်း ကြိုကတ်ဲ့ စောကြို ရှေးနိုငတ်ယ်..”လို့ပြနပြှောတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငလြည်း ကလပထြဲ ထိုငန်တေဲ့ ကနတေဲ့ ရုရှားမတွေ အားလုံးကို လွှောကကြှည့ပြှီးဘယဟြာကို ရှေးရင် ကောင်းမလဲ စဉြးစားနတယ်ေ ။
သိပမြှင့မြှင့ထြယထြယကြှီးတွကတွေော့ သူနဲ့ မကိုကဘြူး လေ ။
ဟော…တယောကြ တွေ့ပြီ ။
သူတို့ နောကမြှ ကလပထြဲ ဝငလြာတဲ့ မုတဆြိပပြါးသိုင်းမှေးနဲ့ ကုလားကြီးတွကေို ဧည့ခြံနတေဲ့ မိန်းမ ။
မဆိုးဘူး ။ ဆံပငကြ ခါးလောကထြိ ရှိတဲ့ အရှညကြှီး ။ရှှရေောငဖြွော့ဖြော့ ဖြောင့ဖြှောင့ြ ဆံပငရြှည် ..မကြလြုံးပြာပြာနဲ့ စောြ ။ ကိုယလြုံးလဲ ပြပြပြေဈေပြဈနဲ့ ။
“ သူ့ကို ခေါလြို့ရမလား …”
ရုရှားမကြီးက လှမ်းကြည့်ပြှီး..“ ရတာပေါ့..သူက ဒို့ကလပမြှာ အချောဆုံး..အမိဆုံး…သူဆိုရငတ်ော့၂၀၀ ပေးရမယ်…မင်းတို့၂ယောကန်ဲ့ သရီးဆမ်းကိုငလြိုကကြှပေါ့..မများပါဘူး..၂ဝဝထဲပါ……အခန်းက.ရခွေိ ုးခန်းလည်း ပါတယ် ..”လို့ ပြောတယ် ။ညိုညိုညိမ်း နဲ့ တိုငပြငလြိုကတ်ော့ ညိုညိုညိမ်းက “ အိုကတယ်ေ…လုပလြိုကကြိုအောင် …” တဲ့ ။
ရုရှားမလေးက လကလြေးဖြန့တ်ယ် ။
“ ငှအရေင် မစပါ…”တဲ့ ။
ညိုညိုညိမ်းက လကကြိုငအြိတထြဲက ဒေါလြာတရာတန် နှစ်ရှကကြို ထုတပြေးလိုကတ်ယ် ။
အိုကပြေီ ။ ဒီတော့ သူတို့နှစ်ယောကြ ရုရှားမလေးနဲ့ အပေါထြပကြို တကသ်ှားလိုကကြှတယ် ။
အခန်းထဲကို ရောကတ်ော့ ရုရှားမလေးက သူ့နံမညကြ အရီနာ…လို့ ပြောပြတယ် ။ အရကြ သောကအြုံးမလား..တဲ့ ။ ဟနဝြင်းအောငလြည်း ရုရှားမလေးနဲ့ အပေါထြပကြို သူတို့ လှခေါးကနေ တကကြထဲကသူ့ဒုတကြ မာနပြေီ ။ ညိုညိုညိမ်းက “ ကိုအောင်..ဘယလြိုလဲ..ဒီကောငမြလေးရော ညိုညိမ်းကိုရော ဆှဲနိုငပြါ့မလား…” လို့ မေးလိုကတ်ယ် ။
“ ရပါတယ်…” လို့ သူ ဖြရင်ေး အဝတတ်ှကေို စခွှတတ်ယ် ။
ရုရှားမလေးကလည်း ခွှတတ်ယ် ။ ညိုညိမ်းကလည်း ခွှတတ်ယ် ။ တခဏချင်ြး သူတို့ အားလုံး ကိုယလြုံးတီးတွေ ဖြစ်ကုနတ်ယ် ။ အသားညိူစိမ့စြိမ့န်ဲ့ ညိုညိုညိမ်း နဲ့ အသားဖြူစွတန်တေဲ့ ရုရှားမလေးတို့ ခွံရံပြီး ကုတငကြှီးပေါကြို လှမ်းတကလြိုကကြှတဲ့အခွိနမြှာ ဟနဝြင်းအောင် လည်း သူ့ကိုယသ်ူ ဂွိန်းစဘှန်းမင်းသား လိုပါလား လို့ စိတထြဲ ထငလြိုကမြိတယ် ။
မကြာခင် မိနဈပိုင်းလေးအတွင်းမှာ ပြဲကြမ်းတွေ စတော့မှာကို သိလိုကတ်ဲ့သူ့ဖြားဖကတ်ောြ ငနဲက ခေါင်းတထောငထြောင် ဖြစ်လာတယ် ။ သံဒုတကြှီးတချောင်းလို မာကြောနပြေီ ။
ရုရှားမလေးရဲ့ ပေါငကြှားကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ရှှဝေါရောင် အမှှေး ခပပြါးပါးလေး ကို တွေ့လိုကရြတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းကတော့ ပေါငကြှားမှာ အမှှေးရှင်းလင်းထားလို့ ပြောငတ်လင်းလေး ။
သူတို့နှစ်ယောကရြဲ့ နို့တွကလေည်း တင်းမာလုံးဝန်းနကြဆေဲ ။ သူ့ကို ပကလြကအြိပခြိုင်းပြီး ညိုညိုညိမ်းနဲ့ အရီနာက သူ့ဒုတရြှညကြှီးကို တပျိုငန်ကြ အတူတူ စုတပြေးကြတော့ ငယင်ယထြဲက ကြည့်ဖြူးခဲ့တဲ့နိုငင်ံခွား အပြာဗီဒီယိုတွထေဲကလို ဖြစ်နတောမို့ ဟနဝြင်းအောငလြည်း တအား သဘောကနွရတေယ် ။
ဒီဖကကြ အရီနာက ယကလြိုကတ်ဲ့အခွိန် ဟိုဖကကြ ညိုညိုညိမ်းကလည်း အားကမွခံ ယကလြိုကန်ဲ့ ။နောကတ်ခါ ညိုညိုညိမ်းက ထိပဒြဈလုံးကို ငုံခဲစုတလြိုကတ်ဲ့အခွိန် အရီနာက သူ့လဥတွကေို တပြတပြှတန်ဲ့ ငုံ့ယကပြေးတယ် ။
အထိဆုံးကတော့ အရီနာက လဥတွကေို လကန်ဲ့ မပြီး သူ့ဖငကြှားနဲ့ ဖငပြေါကကြို ယကပြေးတာပါ ။“ အိုး..အား….အား…အီး….ဟင်းဟင်း……”ဟနဝြင်းအောငရြဲ့ အောည်ည်းသံတွေ ထွကလြာတယ် ။ အရီနာလည်း သူကလိတာတွကြေောင့ြ ဟနဝြင်းအောင် ဖီးလတ်ကသ်ှားရတာကို သဘောကြ ကြနပေပြှီး တဟင်းဟင်းနဲ့ ရယလြိုကတ်ယ် ။
မိန်းမနှစ်ယောကြ အလုအယကြ ဆိုသလို စုတယ်ကပြေးတာတွကြေောင့ြ သူ့ဒုတကြှီးလဲ တွင်းအောင်းချင်န်ပြေီး တအားကို တင်းမာနရတေယ် ။
“ တောြ..တောပြှီ ……..Please Stop!!!! ”
သူတို့ ဆကမြှုတရြင် သူ့သုတရြညတ်ှေ တအား ပန်းထွကလြာတော့မယ် ။ သူတို့ကို ကောင်းကောင်းဗငွြးချင်သ်ေးတယ် ။
“ ဘယလြိုပုံစံနဲ့ လုပခြငွသ်လဲဟင်…”
အရီနာက မေးတယ် ။မကြတ်ောငကြော့ကြီးတွနေဲ့ ပြာလဲ့တဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ အရီနာနဲ့ လိငဆြကဆြံရတာက သူကိုယတ်ိုင် အပြာရုပရြှငထြဲ သရုပဆြောငန်ရသေလို ထငမြိသှားတယ် ။
ပကလြကအြိပ် ပေါငဖြှဲကားနတေဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို အရီနာက ဖငထြောငပြှီး ဘာဂွာကိုငန်တေဲ့အခွိနသ်ူက အနောကကြနေ အရီနာ့ကို ဖြုတတ်ယ် ။ အရီနာရဲ့ ဖငဖြှူဆှတဆြှတတ်ှကေို လကန်ဲ့ ဖြဲကားပြီးတံတွေးထွေးထည့ဖြို့ လုပတ်ော့ အရီနာက မထွေးနဲ့…ကဝေိုငဂြယွလြီ ရှိတယ် ဆိုပြီး ဘူးလေး ထုတပြေးတယ် ။ အရီနာရဲ့ နောကပြေါကကြို လုပန်တေဲ့အခွိန် အရီနာက ညိုညိုညိမ်းကို ဘာဂွာကိုငတ်ာကိုလည်း သူကြည့်ရြတာ တောတ်ောြ သဘောကမွိတယ် ။
ပုံစံအမွိုးမွိုးနဲ့ စိတကြှိုကြ ဆှဲလိုကကြှတယ် ။ ရုရှားမလေးရဲ့ အရှေ့ပေါကြ အနောကပြေါကန်ဲ့ ပါးစပကြို စိတတ်ိုင်းကြ အရသာခံပြီး အားလုံး ပြီးစီးသှားတော့ သုံးယောကသ်ား ရအတေူတူခွိုးရတာလည်း အတွေ့အကြုံသဈတခုဘဲလေ ..။
ရုရှားကလပထြဲက ထွကခြဲ့ကြပြီး စကားတပြောပြောနဲ့ လွှောကကြှရင်း လမ်းထိပကြို ရောကလြာကြတယ် ။ ညဉ့လြဲ နကပြှီ ..။ ဟိုတယကြ သိပမြဝေးတာကြောင့ြ လမ်းလွှောကဘြဲ ပြနကြှမယ် လို့ သူတို့ ဆုံးဖြတလြိုကကြှတယ် ။
လူပြတပြှီး မှောငလြာတယ် ။ ဟိုတယကြို လှမ်းမှငလြိုကရြတဲ့ အခွိန် သူတို့ အနောကဖြကမြှာ တုတတ်ုတလြို့ ခေါကြှတဲ့ သုံးဘီးကားတစီး ထိုးဆိုကလြာပြီး လူငယလြေးယောကြ ဆင်းလာကြတယ် ။ သူတို့အထဲက ခေါင်းဆောငလြို့ထငရြတဲ့ကောငကြ ရှေ့တိုးလာတယ် ။
“ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းလား …”
အဲဒီ ဆံပငရြှည် ပိနည်ောငည်ောင် ကောငလြေးက မေးလိုကတ်ယ် ။
ဟနဝြင်းအောငကြ “ မဟုတဘြူး….မသိဘူး….” လို့ ခကြခြငွြး ပြနဖြှတယ်ေ ။ သူတို့ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ညိုညိုညိမ်းကို ဝိုင်းထားလိုကကြှတယ် ။
“ သိနတယေလြေ..မညာနဲ့…မင်းတို့ကိုမနကထြဲက စောင့ကြှည့န်တော.. စကားပြောစရာ ရှိလို့ ခဏ လိုကခြဲ့ပါ…”
“ မင်းတို့နဲ့ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိဘူး ” လို့ သူပြနပြှောလိုကပြှီး ပြေးပေါကရြှာတယ် ။
ဟနဝြင်းအောငကြ သူတို့ ကာမထား ဝိုင်းမထားတဲ့ ဖကကြနေ လဈဖို့ကြံတယ် ။ ညိုညိုညိမ်း လကကြိုဆုပကြိုငပြှီး ။
ဘရူးဝူးရူး..ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ အဲဒီဖကကြလည်း သုံးဘီးတစီး ထိုးဆိုကလြာတယ် ။ ဒီသုံးဘီးပေါကြ နောကထြပ် လူလေးယောကြ ဆင်းလာတယ် ။ ပိတမြိနပြေီ ။
“ လိုကဆြို လိုကခြဲ့…”
သူတို့အနားကို တိုးကပလြာကြတယ် ။ ဖြကကြှယပြှီး ကိုငထြားကြတဲ့ ဓါးတွကေို ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်း မှငသ်ာအောင် ပြကြတယ် ။
“ ကားပေါတ်ကြ…” တဲ့ ..။
ဒီတခါတော့ ခံလိုကရြပြီ..လူရှဈယောကန်ဲ့ ယှဉဖြိုကဖြို့ ဆိုတာကလည်း မဖြစ်နိုငဘြူး ။ မလှယဘြူး ။
“ မလုပပြါနဲ့ဗွာ…ခငဗြွားတို့ လူမှားကြတာဘဲ ဖြစ်ပါလိမ့မြယ် ..” လို့ အတင်းဇွတင်ှင်းပြီး သူတို့ကြားကနေ ထွကသ်ှားဖို့ ကြိုးစားလိုကသ်ေးတယ် ။ မရဘူး ။
သူတို့ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းတို့လကတ်ှကေို ဖမ်းဆှဲကြသည် ။ ရုန့ရြင်းဆနခြတတ်ှေ ဖြစ်ကုနတ်ယ် ။ ဓါးတွေ ဗှောငကြှီး ထုတပြှကုနတ်ယ် ။ ပတဝြန်းကငွကြ မှောငလြဲမှောင် လူလဲ ပြတန်တယ်ေ ။ ကားသှားကားလာတောင် မရှိဘူး ။
ဒီအခွိနမြှာ လင်းကရူစာကားမဲကြီးတစီး ထိုးဆိုကလြာတယ် ။ ဒီလူငယအြုပစြုရော ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းကော လှည့ကြှည့မြိကြတယ် ။ ကားထဲက လူတွေ ဆင်းလာတယ် ။ လကထြဲမှာ သနတေပြှောင်းတိုတွရေော အရှညတ်ှရေော ။ သူတို့အထဲက တယောကကြ ထိုင်းစကားနဲ့..“ မင်းတို့ နောကဆြုတကြှ..ဓါးတွေ ပြနသ်ိမ်းလိုကကြှ ..ဒီနရောက ထွကသ်ှားကြ..ဒါမှမဟုတ် ရဲစခန်းကို လိုကခြဲ့ကြ”လို့ အောပြှောလိုကတ်ော့ စောစောက သုံးဘီးကား နှစ်စီးနဲ့ ရောကလြာဆှဲခေါတ်ဲ့ အုပစြု နောကဆြုတသ်ှားကြတယ် ။ သုံးဘီးကားတွပေေါကြိုတော့ မတကသ်ေးဘဲ စောင်းငမ်းငမ်းတွေ လုပန်ကြလေို့ နောကရြောကလြာတဲ့လူတွကေ သနတေတ်ှနေဲ့ ထိုးခွိနလြိုကကြှတယ် ။
“ သှားဆို သှားကြ..ပစ်လိုကရြမလား…”
ဒီတော့မှ သူတို့လည်း သုံးဘီးတွအပေေါြ ပြနတ်ကသ်ှားကြတယ် ။
လင့ကြရူစာကားမဲကြီးထဲက လူတွကေ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို ကားထဲ တကခြိုင်းတယ် ။သူတို့က မတကဘြဲ တွန့ဆြုတတ်ှန့ဆြုတ် လုပန်တေော့ ကားနောကခြန်းထဲက လူတယောကကြ လှမ်းခေါလြိုကတ်ယ် ။
“ ဟေ့..ညိုညိမ်း…လာလာ..ကားထဲ ဝငခြဲ့..ဦးတို့ပါ …. ”
ညိုညိုညိမ်းက သသခွေောခွာ ကားထဲကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဦးသိန်းထွန်းကြောန်ဲ့ ဟို သတင်းစာထဲခဏခဏ တွေ့ဘူးနတေဲ့ ခေါင်းဖြူဖြူနဲ့ ဦလေးကြီးတို့ ဖြစ်နတယ်ေ ။
ဒါနဲ့ သူတို့လည်း ကားပေါတ်ကလြိုကကြှတယ် ။
“ ကြေးဇူးပါဘဲ ဦးတို့ရယ် …ဘယလြို ဘယလြို ရောကလြာကြတာလဲ …”
“ ဒီလိုဘဲပေါ့ကြယ် …စောစောက ခွာတိတတ်ှကေ ဇောကြှီးနဲ့ တငမြောငလြတတ်ို့ရဲ့ လူတွပေေါ့ ..မင်းတို့စာ သူတို့လကထြဲ ပါသှားရင် မင်းတို့ ပစ်စည်းတွေ အားလုံး သူတို့ လကကြို အပကြှရမှာ..သူတို့ကနှိပစြကပြှီး တောင်းမှာကြ..” လို့ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ ပြောတယ် ။
ခေါင်းဖြူဦးလေးကြီးကတော့..“ မင်းတို့က ပတတ်ရာမှာ လာကဲနတောကိုး..မင်းတို့ သိထားဖို့က ဒီမှာမှနမြာတွေ အများကြီးဘဲကြ…မင်းတို့ ရောကန်တေဲ့ သတင်းက ရနကြုနကြို ခကြခြငွြး ရောကသ်ှားနိုငတ်ယ် ..ဒီလို ပေါတ်ငကြှီး လွှောကသ်ှားနကြလေို့ မရဘူးးကြ…” လို့ ပြောတယ် ။
သူတို့လည်း ဦးသိန်းထွန်းကြောတ်ို့နဲ့ ပါသှားကြတယ် ။
ခေါင်းဖြူဦးလေးကြီးက အနောကန်ိုငင်ံတခုခုကို ပို့ပေးမယ်..စားရိတစြားခတော့ ပေးရမယ်…လို့ ဦးသိန်းထွန်းကြောကြ ပြောတယ် ။ ဟနဝြင်းအောငန်ဲ့ ညိူညိူညိမ်းတို့လည်း ထိုင်းမှာ မနရေဲကြတော့တာကြောင့ြ ပေးပါမယ်.လို့ ပြောကြတယ် ။
ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ ဘယလြောကြ တောင်းပန် တောင်းပန် ငှတွေေ ဘယလြောကြ ပေးပေး မိုနာလီဇာလည်း ဒီလူးကြီးကို အရမ်း ကြောကသ်ှားခဲ့ပြီ ။ ဘရာစီယာနဲ့ ပငတ်ီလေးဘဲ ခွိနထြားပြီး အကို့ရှေ့မှာ ဟိုကိုငဒြီကိုင် လုပခြဲ့..ပါးရိုကခြိုင်းခဲ့တဲ့ လူရောစိတရြော ကြမ်းတမ်းတဲ့ လူကြီးကို ဘယလြိုမှ ထပ် မပတသ်ကခြငွတ်ော့ဘူး ။
ဒါပမယေ့ြ..ဒါပမယေ့ြ မိုနာလီဇာလေးကို သဘောကြ သနားသှားတဲ့ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြတော့ လှယလြှယန်ဲ့ နောကဆြုတမြသှားပါ ။ စိတပြကြလြကလြွှော့မသှားခဲ့ပါ ။ နပိုလီယနကြို သူပိုငန်မှတေော့သူ စိတမြပူတော့ဘူး ။ နပိုလီယနန်ဲ့ မိုနာလီဇာတို့ရဲ့ အမအကြီးဆုံး ဆေးရုံတကရြတာတွေ အထူးကုဆရာဝနကြှီးတွေ ပြရတာတွေ..ဆေးဝယရြတာတွကေို သူ အကုန် တာဝနယ်ူပေးခဲ့ပြီး မိုနာလီဇာတကခြငွန်ခေဲ့တဲ့ သငတ်န်းကြောင်းတွကေို သူအကုန် ပို့ပေးတယ် ။ သူတို့မိသားစု စီးဖို့လည်း ဟှနဒြါဖဈကားလေးတစီး ခကြခြငွြးဝယပြေးတယ် ။
အခုလည်း သူတို့အိမကြို ရောကလြာပြီး ကြည့်တ်ယ် ။ အိမကြို ကြည့်တ်ာ ။ မိုနာလီဇာတို့ အမတွကတေော့ သူတို့မိသားစုကို အစစ ဂရုတစိုကြ အကုနခြံနတေဲ့ ကြောကဖြုရားကို ပြာပြာသလဲ ဖြစ်နကြတောပေါ့ ။ ကြောကဖြုရားက သူတို့ကို ဒီအိမကြ စုတတ်ယ်..ဒီမှာမနနေဲ့တော့..သူ အိမလြေးတလုံး စီစဉပြေးမယ် လို့ ပြောတယ် ။ သူပြောတဲ့အတိုင်းဘဲ သူတို့ မိသားစုကို အိပခြန်းလေးခန်းပါတဲ့ ကြနဒြိုတိုကခြန်းကယွကြယွဆြီ ပြောင်းပေးလိုကတ်ယ် ။ နပိုလီယနလြည်း ကြောကဖြုရားကြီးတော့ ငါ့ညီမလေးကို သဘောကနွပြေီလို့ စိတထြဲမှာ သိလိုကတ်ယ် ။
မိုနာလီဇာလည်း သူတို့မိသားစုအပေါြ အရမ်းကို စတနောထားတဲ့ ကြောကဖြုရားကြီး လုပခြဲ့တာတွကေိုနဲနဲမေ့လွော့..ပေါ့သှားတယ် ။ သူတို့ မိသားစုလဲ တိုကခြန်းအကောင်းစားနဲ့နေ ကားအသဈလေးစီးနရပြေီလေ ။ အကို နပိုလီယနဆြိုလည်း ဒီလူကြီးရဲ့ တပည့ဖြစ်သှားပြီး သားသားနားနား ဖြစ်နပြေီ ။
မိုနာလီဇာတို့ မိသားစုက ဒီလောကြ ကြေးဇူးတငန်ကြပြေီ ဖြစ်ပမယေ့ြ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ကြ မပြီးသေးဘူး ။ သူတို့ မိသားစုကို လဖကရြညဆြိုငတ်ဆိုငပြါ ဝယပြေးဖြင့ပြေးလိုကတ်ယ် ။ အဲဒီမှာ မိုနာလီဇာလည်း ကြောကဖြုရားကို “ ကိုကြီး ” “ ကိုကြီး ” နဲ့ ဖြစ်သှားရတော့တာဘဲ ။
ငှအရှေိနအြဝါက ကြီးမားလှန်းတယ် ။အခုဆိုရင် ကြောကဖြုရားဇောမြှင့ရြဲ့ ကကဒြီလကကြားအသဈကြီးက မိုနာလီဇာတို့ ကြနဒြိုအောကကြို ထိုးဆိုကလြိုကတ်ာနဲ့ မိုနာလီဇာလေးက တိုကပြေါကြ ပြေးဆင်းလာပြီး ကားကြီးထဲကို ဝငလြိုကတ်ော့တာဘဲ ။
“ မိုမိုလေး …”
“ ရှင်..ကိုကြီး …”
“ စငကြာပူ ဈေးဝယထြှကကြှရအောငလြား…”
“ ကိုကြီးသဘော….”
ကြောကဖြုရားက မိုနာလီဇာလေးကို ပါးရိုကဖြူးတဲ့ သူ့တပည့ကြို သူ့မကြစြိရှေ့အောကမြှာ မထားတော့ဘဲ မိုးကုတကြ ကြောကတ်ှင်းတွမှော ခိုင်းထားလိုကတ်ယ် ။ သူ့ကို ကြညဖြှူနပြေီ ဖြစ်တဲ့ မိုနာလီဇာလေး ဒီကောင့ကြို ပြနတ်ှေ့ရင် ဟိုတုံးက ခံခဲ့ရတာတွကေို ပြနသ်တိရသှားမှာစိုးလို့…။
များမကြာခငမြှာ စငကြာပူက ကုနတ်ိုကကြှီးတွမှော ဈေးတွလေိုကဝြယန်တေဲ့ မိုနာလီဇာနဲ့ ဘေးက လိုကြ ငှရှင်ေးပေးနတေဲ့ ပါးစပကြှီးဖြဲဟပြီး ကြနပေန်တေဲ့ ကြောကဖြုရားဇောမြှင့တ်ို့ကို တွေ့နိုငပြါတယ် ။
“ သုံး….သုံး..မိုနာလေး သုံးသာသုံး….ကိုကြီး ရှင်းမယ်…အားလုံး..ဝယဝြယ် … ”လို့ ပြောရင်း မိုနာလီဇာရဲ့ အနောကကြ ပြေးလိုကန်တယ်ေ ။
ကြောကဖြုရား အရမ်းပြောန်တယ်ေ ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် မိုနာလီဇာလေးက သူ့ကို ပေးကြှေးတော့မှာ သချောတယ် ။ စားရသောကရြတော့မယဆြိုပြီး ဝမ်းသာလုံးဆို့နတော ။
နပိုလီယနလြည်း သူ့ဘောစိက သူ့ညီမလေးကို တကယ် အတညကြှံနတယေလြို့ ယုံကြညလြို့ သှားကြီးဖြဲပြီး ကြနပေန်တယ်ေ ။ နပိုလီယနလြည်း အိပဖြေါတ်ီးတို့ စုံတွဲအကြောင်းကို မကြားရတာ ကြာသှားပြီမို့ မေ့မေ့ပြောကပြွောကြ ဖြစ်နပြေီ ။
တနေ့မှာ သူ့ဆီကို လူတယောကြ လူကြုံပစ်စည်း လာပို့တယ် ။ သတ်ေတာကြီးတလုံး ။ဘယသ်ူပို့တာလဲ ဘယကြလည်း ဆိုတော့ “မသိဘူး ” လို့ဘဲ ပြောတယ် ။ အထဲမှာ စာပါလိမ့မြယ်..ဖတကြှည့ပြါ” လို့ဘဲ ပြောပြီး သတ်ေတာကြီး ခခွဲ့ပြီး လဈရော ။
နပိုလီယနလြည်း သတ်ေတာကြီးကို ဖြင့ကြှည့တ်ော့ အမရေိကနဒြေါလြာငှစကျေကူတွေ အပြည့ြ ဖြစ်နတယ်ေ ။ စာလေးတစောငလြည်း ရှိနတယ်ေ ။ ဖြင့ဖြတလြိုကတ်ော့..
ရောင်းရင်း နပိုလီယန်..မင်းကို မဘတပြါဘူး..အခွအနေအရေ အခွိနမြရလို့ ဘတသ်လို ဖြစ်သှားတာကို ခွင့လြှှတပြါ..ဒါတွကမေင်းအတွကြ ရှယယ်ာ ဝစေု ပါ….
ခငမြငသ်ော ရောင်းရင်းများ အိပဖြေါတ်ီး
ဆိုတာကို ဖတလြိုကရြတယ် ။
နပိုလီယနလြည်း..“ အင်း..အိပဖြေါတ်ီးစုံတွဲ…ငါ့ကိုတော့ သတိရကြသားဘဲ…လို့ တွေးမိရင်း ပြုံးစိစိနဲ့ ငှတွကေေို ကြည့်န်ပေါတယ် ။