အောစာအုပ်

ဆှမောမာထွန်း

ဒီနေ့လည်း အောငမြိုးခွိမ့် သူ့ရုံးခန်းကို စောစောစီးစီး ရောကန်တယ်ေ ။ သူ့ထကြ စောတာက သူ့တပည့် သိန်းအုပကြွောြ ။ သူ့ကား ထိုးဆိုကလြိုကတ်ာနဲ့ သိန်းအုပကြွောြ ကားဆီကို ပြေးလာတယ် ။ အောငမြိုးခွိမ့်ရဲ့ လကဆြှဲအိတအြပြားလေးကို သိန်းအုပကြွောကြ လှမ်းယူလိုကတ်ဲ့အခွိန် အောငမြိုးခွိမ့်က
“ ဒီနေ့ ရှိုင်းတို့အမှု ရုံးခွိန်း ရှိတယ် မဟုတလြား…. တပည့်…”
လို့ မေးလိုကတ်ယ် ။ သိန်းအုပကြွောကြ ခကြခြငွြးဘဲ..
“ ဟုတတ်ယ်..ဆရာ…၁၁နာရီ …”
လို့ ဖြလေိုကတ်ယ် ။ ရုံးခန်းပေါကြို တကလြာတဲ့အခွိန် အောငမြိုးခွိမ့်က
“ တပည့်ရေ..ဆရာ့အတွကြ ကောဖြီ ဖြောတ်ဲ့ အခွိနမြှာ အောကထြပဆြိုငကြ ဘဲသားမုန့်လေးပါ မှာလိုကကြှာ.. ဟီး..အိမကြ ဘာမှ မစားခဲ့ရသေးလို့ ..”
လို့ သိန်းအုပကြွောကြို ပြောလိုကတ်ယ် ။ သိန်းအုပကြွောကြ

“ ဟုတကြဲ့ဆရာ….”
လို့ ဖြတယ်ေ ။ မနေ့ညနကေ ရချိုးခန်းထဲမှာ မယားချောလေးနဲ့ စလိုကတ်ဲ့ ကာမပြဲကြမ်းလေးက အိပခြန်းထဲကို ရောကသ်ှားပြီး ပီပီပြငပြှင် ဆှဲဖြစ်ခဲ့ကြပြီးတော့ အစရှိသှားတာနဲ့ ဆကတ်ိုကြ ဆိုသလိုဘဲ တပြဲပြီး တပြဲဆှဲဖြစ်သှားကြတာ လေးခွီတိုငတ်ိုငဘြဲ ။ မနကကြတွော့ မယားဖြစ်သူလည်း အိပရြာက ခါတိုင်းလို မထဘဲ နှပန်လေို့ ဘရိတဖြတဈြ ဘာမှ မစားခဲ့ရသေးတာ ..။ သူ့ရုံးခန်းကို သိန်းအုပကြွောကြ ကြိုတငရြောကန်ှင့်ပြီး အဲကြန်းဖြင့်ပေးထားတာကြောင့် သူဝငသ်ှားတာနဲ့ စိမ့်အေးနတယ်ေ ။
ဒီနေ့ ရုံးခွိန်းမှာ ရှိုင်းရဲ့ ကြနပျိုဇာ (တေးရေးဆရာတွေ ) အာမခံရမယလြို့သူ ကြိမ်းသတွကေထြားတယ် ။ ပေးကမ်းခွင်းသည် အတားမဆီး ဆူးညှောင့်ခလုပတ်ှကေို ဖယရြှားပစ်မှာ သချောတယလြေ ။ ကောဖြီပူပူ တခွကန်ဲ့ ဘဲသားမုန့် တပုဂံ သူ့စားပြဲပေါကြို ရောကလြာသည် ။ ဟာနတေဲ့ ဝမ်းဘိုကကြို ဖြည့်တင်းပြီးခွိနမြှာ သိန်းအုပကြွောကြ အပြငကြနေ အငတ်ာကြန်းနဲ့
“ ဆရာ..ဆရာ့သူငယခြငွြး ဦးအာကာကြောကြွောြ နဲ့ ဇနီး ရောကန်ပေါတယ်.. ဆရာ တွေ့နိုငပြါမလား…”

လို့ ပြောလိုကတ်ာကို သူ ကြားလိုကရြလို့ သူ့သူငယခြငွြး အာကာကြောကြွောြ သူ့မိန်းမကို ခေါလြာ မိတဆြကပြေးမယ် လို့ ပြောခဲ့တာကို သတိရလိုကတ်ယ်…။
“ တပည့်ရေ..လှှတလြိုကပြါကြယ်…”
လို့ သူ ပြနပြှောလိုကရြင်း နံရံက မှနမြှာ သူ့ကိုယသ်ူ ပြန် စဈဆေးလိုကတ်ယ် ။ ဘဲသားမုန့်ကြောင့် ပနတေေဲ့ ဆီတွကေို လကသ်ုတပြုဝါနဲ့ သသခွေောခွာ သုတပြဈလိုကတ်ယ် ။ အာကာကြောကြွောန်ဲ့ သူ့မိန်းမ ဝငလြာတယ် ။
“ လာ သူငယခြငွြး..ထိုငကြှပါ…”
အာကာကြောကြွောရြဲ့ မိန်းမက တောတ်ောြ ငယတ်ာဘဲ ။ သူ့မိန်းမ ဒီလောကြ ချောလိမ့်မယလြို့ အောငမြိုးခွိမ့် ထငမြထားခဲ့ဘူး ။ အသားဝင်းဝါဝါ စွဲဆောငမြှုအပြည့် ရှိတဲ့ မကြလြုံးမကြခြုံးနဲ့ နှာတနပြေါပြေါြ နှုတခြမ်းလှလှနဲ့ ကုလားဆငလြေး ။ ရုတတ်ရကြ ကြည့်ရင် မဂိုကုလားဖြူမလေး နဲ့ တူသည် ။
“ အောငမြိုးခွိမ့်..ဒါ ငါ့မိန်းမ ..ဆှဆှမေောထွန်း.. ဆှဆှေေ..ဒါ မောင့် အခစွဆြုံး သူူငယခြငွြးကြီး အောငမြိုးခွိမ့် ….မောငမြပါဘဲ ရနကြုနကြို လာတဲ့အခါ ဒီကောငကြှီးကို အစစ အားကိုးနိုငတ်ယ် …”

အာကာကြောကြွောကြ သူ့မိန်းမ ဆှဆှမေောထွန်းနဲ့ အောငမြိုးခွိမ့်ကို မိတဆြကပြေးတယ် ။ အောငမြိုးခွိမ့်က
“ ဘာဘဲလိုလို ပြောပါ ..အာကာ မပါလည်း ကနွောြ့ဆီကို ဝငပြါ …ဆှဆှေေ…”
လို့ ပြောတယ် ။ အာကာကြောကြွောန်ဲ့ ဆှဆှမေောထွန်းတို့ကို အောကထြပကြ ဆိုငကြ ဘဲသားမုန့်နဲ့ လဖကရြညန်ဲ့ မှာခိုင်းပြီး ကြှေ း တယ် ။ သူတို့ လငမြယား ပြနဖြို့ ထကြတော့ အောငမြိုးခွိမ့် သူ့ရုံးခန်း အပြငဖြကအြထိ လိုကပျို့နုတဆြကတ်ယ် ။ သူ
သတိထားမိလိုကတ်ာက အာကာကြောကြွောရြဲ့ ဇနီးချောလေး ဆှဆှမေောထွန်းက သူ့မိန်းမ ခင်ဦးဦးမှင့် ထကတ်ောင် ပိုပြီး ကနွြးမာရေးကောင်းနတောပါဘဲ ။ အခွိုးကြ လှပလှန်းတဲ့ ခါးသိမသ်ိမအြောကကြ တငပြါးလှလှကော့ကော့ကြီးတွနေဲ့ ပေါငတ်နသ်ှယလြှလှတွကေို မသိမသာ ကြည့်ပြီး သှားရယေိုသှားရတယ် ။
သူတို့ ပြနသ်ှားပြီး ခဏခဏ ဘဲ ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ တငပြါးလှလှတွကေို ပြနလြည် မှငယ်ောငမြိပြီး သဘောကနွမေိတယ် ။ ငယသ်ူငယခြငွြးရဲ့ မိန်းမ..လငရြှိမိန်းမ ဆိုတာကို သတိမထား ဂရုမစိုကြ
တော့ဘဲ ကာမရာဂစိတကြို ထိန်းခွုပဆြငခြှငမြှု လုံး၀ မရှိတော့ဘူး ။

သိန်းအုပကြွောြ ဒီနေ့ ရုံးခန်းကို တကလြာတော့ ဘောဈ အောငမြိုးခွိမ့် ရုံးခန်းကို သူ့ထကြ စောပြီး ရောကန်ှင့်နတောကို တွေ့လိုကရြတယ် ။ ဒီလို ခဏ ခဏ ဖြစ်တတပြါတယ် ။ အောငမြိုးခွိမ့်က နံမညကြွောတ်ာ အောငမြှငတ်ာလည်း မပြောနဲ့ ။ ဝိရိယက ရှိတယ် ။ ကြိုးစားတယ် ။ ဒါပမယ်ေ့ ဆရာ ကောဖြီသောကမြလား.. ဘာ ဘရိတဖြတဈြ စားမလဲ မေးမလို့ သူ့သီးသန့်ရုံးခန်းထဲကို ဝငဖြို့ ကြိုးစားတော့ အထဲက သော့ပိတထြားတာကို သိန်းအုပကြွောြ သိလိုကရြတယ် ။ ဆရာက ဒီလို လုပလြေ့ မရှိဘူး ။ အထူးသဖြင့် ကောဖြီ လာပို့ပေးမယ့် ဒီလို မနကစြောစော အခွိန် ။
သညအြခိုကမြှာ ဆရာ့ရုံးခန်းထဲ့ အသံတခွိ ု့ကို ကြားလိုကရြတယ် ။ မိန်းမ တယောကရြဲ့ အသံ ။
ဟာ….ဘယကြ မိန်းမများပါလိမ့် ..။ ဟို ရှိုင်းဆိုတဲ့ အဆိုတောလြေးများလား …။ ဒါမှ မဟုတ် သုနတ်ှာ လား.. ခရဈတီရာနာ လား …။ အထဲက အသံဘလံတွကေို နားထောငကြှည့်ဖို့ ဆရာ့ရုံးခန်း နံရံနားကို သိန်းအုပကြွောြ တိုးကပလြိုကတ်ယ် ။
ဆရာ့အခန်းနံရံနား ကပပြှီး နားထောငပြမယ်ေ့ မိန်းမတယောကရြဲ့ တခိခိ တခစ်ခစ် ရယသ်ံတွကေိုဘဲ ကြားရပြီး ဒီမိန်းမဟာ ဘယသ်ူလဲ ဆိုတာ သူ မခန့်မှန်းတတဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ ။ သိန်းအုပကြွောသ်ည် သူ့ဆရာ အောငမြိုးခွိမ့် ဇ ရှိတာကို သိနတော ကြာပါပြီ ။
ဆရာအောငမြိုးခွိမ့်သည် မိန်းမကိဈစမှာ နံမညကြှီးတာကိုလည်း တပည့်ရင်းမို့ သိနတော ကြာပြီ ။ ဆရာအောငမြိုးခွိမ့်သည် သူ့ဆီမှာ ရှေ့နပညော လာသငကြှတဲ့ မိန်းကလေး တပည့်မများကို တယောကမြှ အလှတမြပေးတာလည်း သိနတွေေ့နရတေယ် ။ သိန်းအုပကြွောသ်ည် သူ့အပေါြ အလှန် စတနောထားပြီး သူ့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောကထြားတာကြောင့် ဆရာအောငမြိုးခွိမ့် ဘယလြောကြ သောင်းကနွြး သောင်းကနွြး သူကတော့ သဈစာရှိ လေးစားနမှော ဘဲ ။
ဆရာ့ရုံးခန်းထဲကို စောစောစီးစီး ရောကန်ပြေီး တခိခိ ရှနတေဲ့ မိန်းမဟာ ဘယါသူလည်း ဆိုတာကို သိန်းအုပကြွောြ သိချင်စြိတ် တအား ပြင်းပြနတယ်ေ ။ ဒါကြောင့် ဘိုကဆြာနတောတောင် အောကထြပကြ ဆိုငမြှာ သှား မစားသေးဘဲ ဆရာ့ရုံးခန်းထဲက ထွကလြာမယ့် မိန်းမကို တွေ့ရဖို့ အောင့်အီးပြီး ဟိုဟာ လုပသ်လိုလို ဒီဟာ လုပသ်လိုလိုနဲ့ စောင့်နလေိုကတ်ယ် ။
မကြာပါဘူး ။ ရုံးခန်းထဲကနေ ဆရာ့ခေါသ်ံ ကြားလိုကရြတယ် ။
“ သိန်းအုပကြွောရြေ…..ဆရာ့အတွကြ အောကကြ ဆိုငကြ ကြကြဥကြောြ.. အိုဗာတင်း.. မှာပေးပါကြယ် … ဧည့်သညအြတွကပြါ ၂ ယောကစြာပေါ့….”
လို့ ပြောလိုကတ်ဲ့ ဆရာ့အသံက မောဟိုကန်သလေိုလိုဘဲ ။
“ ဟုတကြဲ့ပါ ဆရာ…”
လို့ ပြနဖြှရင်ေး သိန်းအုပကြွောြ အောကထြပကြ ဆိုငကြို ဖုန်းနဲ့ ဆကပြှီး မှာလိုကတ်ယ် ။စားစရာတွေ လငဘြန်းနဲ့ လာပို့တော့ သိန်းအုပကြွောြ အထဲကို ဝငပျို့ရတယ် ။ သိန်းအုပကြွောြ တအား အံ့အားသင့်သှားတယ် ။ အထဲမှာ ရောကန်တေဲ့ မိန်းမက ဆရာ့သူငယခြငွြး ဆိုတဲ့ဦးအာကာ
ကြောကြွောရြဲ့ ဇနီး မဆှဆှမေောထွန်း ဖြစ်နတယ်ေ ။
ဘယလြို အစောကြီး ရုံးခန်းထဲ ရောကန်ကြသေလဲတော့ မသိဘူး ။ ဆရာအောငမြိုးခွိမ့်က ကြကြဥကြောန်ဲ့ ပေါငမြုန့်မီးကငကြို အားရပါးရ စားရင်း
“ သိန်းအုပကြွောြ ရေ..မင်း ဒီနေ့ ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ ရုံးကိဈစလေးတွေ သှားပေးရမယကြှာ..”
လို့ ပြောတယ် ။ သိန်းအုပကြွောလြည်း သှားဖြီးပြပြီး
“ စိတခြပြါ ဆရာ..လိုတာပြောပါ..ကနွောြ သှားပေးမယ်..”
လို့ ပြနပြှောရင်း အခန်းထဲက အထွကြ ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ တငပြါးကြီးတွကေို ရှိုးလိုကတ်ယ် ။ အောငမြိုးခွိမ့် ဒီနေ့ အမှုတခု ရှိတာကြောင့်ဆှဆှမေောထွန်းကို ရှော့ပစြနတ်ာ တခုကို လိုကပျို့လိုကပြှီး အမှုပြီးတဲ့အခွိန် ပြနတ်ှေ့ကြဖို့ ခွိန်းထားလိုကတ်ယ် ။
ဒီနေ့ ရငဆြိုငရြမယ့် အမှုက အပြနအြလှန် တရားစွဲဆိုထားတဲ့မယားခိုးမှုနဲ့ နာကငွစြမှေု ။
ယောကြြားဖြစ်တဲ့လူက မိန်းမကို တခွားလူတယောကန်ဲ့ ကာမမှုပြုနတောကို ပကပြင်းမိတော့ ဆှဲလားထိုးလားတွေ ဖြစ်ကုနတ်ဲ့အခါ ကြာခိုတဲ့ လူကို လိုကရြိုကန်ှကတ်ဲ့အခါ မိန်းမက ကြားဝငခြံလိုကလြို့ မိန်းမလကကြွိုးသှားတယ် ။ ဒီလူက ကြာခိုတဲ့ လူကို မယားခိုးမှုနဲ့ တရားစွဲတော့ မိန်းမကလည်း လငင်ယကြို ထိလို့မခံချင်ဘြဲ သူ့ယောကြြားကို နာကငွစြမှေုနဲ့ ပြနစြှဲတယ် ။
အောငမြိုးခွိမ့်ကို ယောကြြားဖြစ်တဲ့လူက ငှားတာ ။
အောငမြိုးခွိမ့်လည်း အမှုအခွအနေကေို ကြည့်လိုကတ်ော့ နှစ်ဖကစြလုံးက ထောငကြနွိုငတ်ဲ့ ဟာခညွြးဘဲ ။ တရားရုံးကို ရောကတ်ော့ သူ့အမှုသညကြ ကြိုရောကန်တယ်ေ ။ အမှုသညကြ အစိုးရ ရုံးတရုံးမှာ အရာရှိတယောကြ ဖြစ်တော့ ထောငကြွ မခံနိုငဘြူး ။ ထောငကြရွင် အလုပပြါ ပြုတမြှာ ။ သူ့မိန်းမကို ကြာခိုတဲ့ကောငကြလည်း သူ့ထကတ်ောင် ပိုဆိုးသေးတယ် ။ အစိုးရလကန်ကကြိုင် တပဖြှဲ့တခုက အရာရှိ ။ ထောငကြရွင် သူလည်း
အလုပပြှုတမြယလြေ ။
ဒီတော့ တင်းမာနတောကို ကြားကနေ ညှိပေးလိုကတ်ာက နှစ်ဦးနှစ်ဖကြ မနဈနာဘူးလို့ အောငမြိုးခွိမ့် တွကဆြသလို တဖကကြ မိန်းမရဲ့ ရှေ့နကလေည်း အောငမြိုးခွိမ့်လိုဘဲ ထငမြှငတ်ယ် ။ ဒါနဲ့ အောငမြိုးခွိမ့်လည်း တရားသူကြီး ဘယသ်ူလဲ ဆိုတာကို ကြည့်လိုကတ်ော့ သူ ဝငထြှကလြို့ ရမယ့် တရားသူကြီးလည်း ဖြစ်နတောနဲ့ တိုငပြငကြှည့်လိုကတ်ော့ နှစ်ဖကစြလုံး နာမယ့်သဘော ပြသနတယ်ေ . ညှိလိုကတ်ာက အကောင်းဆုံးဘဲ တဲ့ ။
ဒါနဲ့ နှစ်ဦးနှစ်ဖကြ ကြအေေးလိုကဖြို့ လုပကြှတယ် ။
ကြအေေးလိုကကြှပမယ်ေ့ သူ့အမှုသညန်ဲ့ ဟိုဖကကြ ကြာခိုတဲ့ ငတိတို့ရဲ့ တင်းမာမှုကတော့ နိုင်းလောကရြှိတယ် ။ သူက သူ့အမှုသညကြို ကိုယကြလည်း အလုပအြကိုငန်ဲ့ ဆိုတော့ ထပပြှီး မညိရင် ကောင်းတယ်…စိတလြွှော့ပါ လို့ အကြံပေးတယ် ။ အမှုသညကြလည်း သူပြောတာကို လကခြံပါတယ် ။
အမှုသညကြ ထမင်းကြှေးလို့ တရားရုံးနားက ထမင်းဆိုငမြှာ ကုန်းဘောငကြှောြ..ကိုကလြနကြှောန်ဲ့ ကောင်းကောင်းဆှဲနတေုံး ဖုန်းလာတယ် ။ အိုး..ရှိုင်းလေး ခေါတ်ာ ။ ကိုခွ ုပတ်ို့ အာမခံ ရတဲ့နေ့က ဆရာနဲ့တနရော မသှားလိုကရြဘူး.. ဆောရီးဘဲ လို့ ရှိုင်းက တီတီတာတာ ဘာညာဘာညာ ပြောတယ် ။ အောငမြိုးခွိမ့်လည်း ရှိုင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ ခွိန်းလိုကတ်ယ် ။
ထမင်းစားပြီးလို့ အမှုသညကြို နုတဆြကပြှီး သူ့ကားဆီကို လွှောကသ်ှားလိုကတ်ဲ့အခွိန် ဖုန်းတခု ထပလြာလို့ ကြည့်လိုကတ်ော့ ဆှဆှမေောထွန်း ဖြစ်နတယ်ေ ။ ဆှဆှမေောထွန်းက
“ အကိုအောင်…ဆှေ ရှော့ပင် လုပလြို့ပြီးပြီ … အကိုအောင် လာခေါန်ိုငပြှီလားဟင်…”
လို့ မေးတယ် ။
“ လာခေါန်ိုငပြှီ…ဆှလေေး….လာပြီ..လာပြီ….ဒါနဲ့ ဆှလေေးကို တခု ရီကြကဈြ လုပလြို့ ရမလားဟင်…”
လို့ အောင် မိုးခွိမ့် မေးလိုကတ်ယ် ။
“ ဘာများလဲ အကိုအောင်..”
“ အကို့ကိုလေ..အကိုဘဲ ခေါပြါလား..ဟီး… အကိုအောင် ဆိုတော့ တမွိုးကြီးဘဲ….”
“ ဟုတကြဲ့…အကို…”
အောငမြိုးခွိမ့်သည် သူငယခြငွြး အာကာကြောကြွောရြဲ့ မိန်းမ ဆှဆှမေောထွန်း ကိုလည်း အလှတမြပေးချင်ြ ။ ဆှေ
ဆှမောထွန်းကလည်း သူ့လိုဘဲ တဏှာရမကြ ကြီးတဲ့ မိန်းမ ။ မှှမှှခေငွြေး ခွမှင်ေ တယ် ။ ဒါကြောင့်လည်း သူ့လင် လိုကမြလာတဲ့ ရနကြုနခြရီးစဉမြှာ အောငမြိုးခွိမ့်နဲ့ အပြတကြဲပစ်တော့မည် ။အောငမြိုးခွိမ့် ဆှဆှမေောထွန်းကို ခွိန်းထားတဲ့နရောမှာ သှားခေါလြိုကပြှီး သူကဲနကြေ သူခေါသ်ှားနကြေ ကြနဒြို အခန်းကို ခေါသ်ှားလိုကတ်ယ် ။
တနေ့ကရွင် ဆှဆှမေောထွန်းနဲ့ အာကာကြောကြွောတ်ို့ ဝယတ်ဲ့အခါ အိုငဒြီယာ ရအောင် လိုကကြှည့် ဆိုပြီး ခေါသ်ှားတာ ။ ဆှဆှမေောထွန်းကလည်း အောငမြိုးခွိမ့် အကြံကို သိတယ် ။ ဒီလူကြီး ကြံစညတ်ော့မယ် ဆိုတာ ။ ဒီလို သိသိကြီးနဲ့ လိုကသ်ှားရတာက ရငခြုံစရာကြီး ။ ဆှဆှမေောထွန်း စိတတ်ှေ အရမ်း လှုပရြှားနတယ်ေ ။
အောငမြိုးခွိမ့်ကလည်း သူငယခြငွြး အရင်းအခွာရဲ့ မိန်းမ အပေါြ စည်းမစောင့်ဘဲ အခုလို ကြံစညရြတာကို သဘောကနွတယ်ေ ။ သူ့စိတတ်ှကေ မလုပသ်င့်တာကို လုပရြတာကို ပိုပြီး စိတလြှုပရြှားသလိုဘဲ ။ ပထမ တခါ
အာကာကြောကြွောန်ဲ့ လာကထဲက ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ စွင့်ကား တောင့်တင်းတဲ့ အိုးကြီးတွကေို သူ့လင် အလဈမှာ ခိုးခိုးကြည့်ပြီး စိတန်ဲ့ ပြဈမှားနခေဲ့တာ ။
“ အကိုအောင်..အဲလေ..အကိုက တအား ခမွြးသာတာဘဲနောြ…တိုကခြန်းတွေ အပို ဝယထြားနိုငတ်ယ်…”
“ နဲနဲပါးပါးပါး ဆှဆှရေယ်ေ..ဟဲဟဲ….”
ကြနဒြို အဆောကအြဦးရဲ့ အရှေ့မှာ ကားကို ရပလြိုကတ်ဲ့အခွိန် အောငမြိုးခွိမ့် ပေါငကြှားက မှှဟေောကကြ တအားကို ပါးပဉွြးထောငန်လေို့ ကားပေါကြ အဆင်းရ ခကန်တယ်ေ ။ သူ့လကဆြှဲအိတ် အပြားလေးနဲ့ ကာပြီးထားရတယ် ။ ဆှဆှမေောထွန်းနဲ့ အပေါထြပ် သူ့တိုကခြန်းကို တကကြှတဲ့အခါ ဆှဆှမေောထွန်းကို လုပရြတော့မယ် ဆိုတဲ့ စိတကြ အောငမြိုးခွိမ့်ကို တအား ပိုပို ထနစြတယ်ေ ။ တိုကခြန်းတံခါးကို ဖြင့်တောာ့ သော့တနကြို သော့ပေါကထြဲ ထိုးလို့ မရဘူး ။ သူ့လကတ်ှေ တုနန်လေို့ ။ ဝါရင့်နတေဲ့ လူတယောကြ ဖြစ်ပမယ်ေ့ လငရြှိမိန်းမတယောကကြို ခိုးစားရမှာမို့ လူငယလြူသဈလေး တယောကလြိုဘဲ အောငမြိုးခွိမ့် စိတတ်ှေ မတညင်ှိမ် ..။
“ အကို့လကတ်ှေ တုနန်တယ်ေ…ခိခိ..”
ဆှဆှမေောထွန်းက ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောလိုကတ်ယ် ။ အခန်းထဲကို ရောကတ်ော့ အောငမြိုးခွိမ့်က ဒါက မီးဖိုခန်း.. ဒီမှာက ရခွေိ ုးခန်းနဲ့ အိမသ်ာ…ဆိုပြီး လိုကပြှတယ် ။ အိပခြန်းထဲကို ရောကတ်ော့ ဆှဆှမေောထွန်းက ထူထဲ တဲ့ မှေ့ယာကြီးပေါြ ထိုငကြှည့်တယ် ။
“ အကို့ ကုတငန်ဲ့မှေ့ယာက တကယ့် အပြံစားဘဲကြာ.. အိပခြငွစြိတတ်ောင် ပေါကလြာပြီ….”
“ အိပခြငွြ အိပလြိုကပြေါ့ ဆှဆှရေေဲ့…”
ဆှဆှမေောထွန်းက ကုတငပြေါကြို ပကလြကလြှဲခလွိုကတ်ယ် ။ အောငမြိုးခွိမ့်လည်း ဆှဆှမေောထွန်း ဘေးမှာ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ် ။
“ အကို..အကို့သူငယခြငွြး အကြောင်း သိထားလား…”
“ ဟင်..ဘာအကြောင်းလဲ…မသိထားဘူး…”
“ အင်း…သူ..သူ….ဟိုဒင်း မလာတော့ဘူး အကို…”
“ ဟင်..ဟုတလြား…ကြာပြီလား….”
“ အင်း…နဲနဲကြာပြီ …သူသောကန်တေဲ့ ဆေးတွကြေောင့် ထငတ်ာဘဲ …”
“ မသိဘူး..ဆှဆှေေ..သူကလည်း မပြောပြဘူး … ဒါဆို ဆှဆှနေေဲ့ သူ ဟိုဟာ မဖြစ်ကြဘူးပေါ့နောြ..”
“ အင်း…ကြာပြီ …”
“ အို..ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေ…ဆှဆှရေယ်ေ….”
“ ဒီလိုဘဲပေါ့ အကိုရယ်…ဆှလည်ေး…စိတကြို ထိန်းခွုပရြတာပေါ့..သူကမှ မစွမ်းဆောငန်ိုငဘြဲလေ….”
အောငမြိုးခွိမ့်လည်း ပန်းသနတေေဲ့ သူငယခြငွြး ကိုယစြား သူ့မိန်းမ တောင့်တောင့် တင်းတင်းလေးကို တာဝနယ်ူပေးချင်စြိတတ်ှကေ ပိုများလာတယ် ။
“ ဆှဆှေေ့ကို သနားလိုကတ်ာ….”
“ အို..အကိုက ဘာတတန်ိုငတ်ာမို့လဲ..”
“ တတန်ိုငတ်ာပေါ့ ဆှဆှရေေဲ့..ဆှဆှေေ့အခကအြခဲ လိုအပခြကြတ်ှကေို အကိုက သူငယခြငွြး ကိုယစြား ဖြရှင်ေးပေးနိုငတ်ယ် .. ဆှဆှေေ လကခြံရငပြေါ့..”.
“ အင်း..အကိုရယ်..ဒီကိဈစ ပေါကကြှားလို့တော့ လုံး၀ မဖြစ်ဘူး .. သူက စိတကြှီးတယ် .. သိလို့ကတော့ ဆှဆှေေ့ကို သတပြဈမှာ…”
ဒီအခွိနမြှာ ပကလြကလြှဲနတေဲ့ ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ ပေါငတ်နတ်ှေ အပေါကြို အောငမြိုးခွိမ့်ရဲ့ လကတ်ဖကကြရောကန်ပြေီး သာသာလေး ပြတသ်ပပြေးနတယ်ေ ။
“ လှို့ဝှကပြှီး လုပကြှရင် ဘယလြိုမှ မသိနိုငပြါဘူး …”
“ ဆှလေေ..လိုလည်း လိုချင်တ်ယ်… ကြောကလြဲ ကြောကတ်ယ်….”
“ မကြောကန်ဲ့..ဆှေ့လိုအငတ်ှေ ဆန်ဒတွကေို အကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါရစေ…. ဆှေ ကြနပေတ်ဲ့အထိ အကို တာဝနယ်ူပေးချင်တ်ယ်…”
“ အကို..ဆှေ့ကို အပေါစားလို့ ထငသ်ှားလားဟင်…”
“ မထငပြါဘူး ဆှရယ်ေ…ဆှေ့အခကအြခဲကို ကိုယ် သဘောပေါကြ စာနာပါတယ်…”
အောငမြိုးခွိမ့်က ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ ဘေးကို ယှဉတ်ှဲ လှဲခလွိုကပြှီး နှုတခြမ်းပြဲပြဲထူထူတွကေို သူ့နှုတခြမ်းကြီးနဲ့ ငုံ စုတလြိုကတ်ော့ ဆှဆှမေောထွန်းလည်း သူ့ကို ပြနဖြကပြှီး အလိုကသ်င့် ပြနလြည် နမ်းစုတပြါတော့တယ် ။ အောငမြိုးခွိမ့်လည်း စိတထြဲက “ ရပြီကြ..” လို့ ပြောမိ၇င်း တအား ပြောသ်ှားတယ် ။ အစလေးဘဲ ခကခြဲတာလေ ..။ အိုကပြေီဆိုရင် စိုပြပြေီဘဲ ။
ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ လွာလေးကို သူ့လွာကြီးနဲ့ ကလိပေးလိုကတ်ော့ ဆှဆှမေောထွန်းလည်း သူကလိတဲ့အတိုင်း ပြနကြလိပေးလာလို့ လွာချင်ြး စီချင်ြးထိုးပြဲလေးက တောတ်ောြ ပြင်းထနသ်ှားရတယ် ။ လကမြှနခြှမှန် ရှိတဲ့ စားနကြေ ကြောငပြါးကြီး အောငမြိုးခွိမ့်က လွာချင်ြး ကလိနတေဲ့ အခွိနမြှာ ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ ထမိနကြို ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ် ။
ဆှဆှမေောထွန်းကလည်း ခံချင်စြိတ် ပြင်းပြလှန်းနတေော့ အကြြ ီကို သူမဖါသာ ခွှတပြဈလိုကတ်ယ် ။ ပငတ်ီလေးကို အောငမြိုးခွိမ့် ခွှတပြဈနတေဲ့အခွိန် ဆှဆမေောထွန်းက သူမ ဘရာစီယာကို ခွိတဖြှုတ် ခွှတပြဈလိုကတ်ော့ ဆှဆှမေောထွန်း ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားပြီ ။
ဖြံ့ထွားလှန်းတဲ့ ရငစြိုငကြှီးတွကေ ကနွြးမာရေးကောင်းတဲ့ သားကောင်းမိခင် တယောကြ လို့ ပြသဖေါည်ှှန်းနတယ်ေ ။ အောငမြိုးခွိမ့်လည်း သူ့ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှေ အားလုံးကို တခုမကနွြ ခွှတပြဈလိုကတ်ယ် ။
နှစ်ယောကစြလုံး ကိုယတ်ုံးလုံးတွေ နဲ့ ဖြစ်ကုနပြှီ ။ အောငမြိုးခွိမ့်ရဲ့ လကန်ကကြှီးက မတမြတထြောငန်တယ်ေ ။ ဆှဆှမေောထွန်း တအံ့တသှ ဖြစ်နတယ်ေ ။
“ ဟယ်..အကိုရယ်…ဆှေ့ယောကြြား အကို့ဘောဒြါရဲ့ ဟာနဲ့ အကို့ဟာနဲ့က တခွားစီဘဲကြာ…အကို့ဟာကြီးက
တအားကြီးတာဘဲ… ရှညလြည်း ရှညတ်ယ်…”
“ ကြိုကလြား..ဆှဆှေေ..ဟင်းဟင်း….”
ဆှဆှမေောထွန်းက ခေါင်းလေးညှိမ့်ပြပြီး
” ကြိုကတ်ယ် အကို ”
လို့ ပြောရင်း အောငမြိုးခွိမ့်ရဲ့ ဒုတကြှီးကို လှမ်း
ကိုငဆြုပလြိုကပြါတယ် ။
“ စုတပြေးရမလား ..အကို…”
“ အင်း..”
ဆှဆှမေောထွန်းက အောငမြိုးခွိမ့်ရဲ့ ဒဈပြဲကြီးကို ငုံစုတလြိုကသ်လို တွဲလောင်းကနွတေဲ့ ဂွေးစိနှစ်လုံးကိုလည်း သူမ လကကြလေးနဲ့ ဆုပန်ယန်တယ်ေ ။ အောငမြိုးခွိမ့်လည်း ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ ဖြံ့ထွားလုံးဝန်းတဲ့ ရငသ်ားတွကေို လကန်ဲ့ ဆုပန်ယဆြော့ကစားရင်း ဆှဆှမေောထွန်း စုတတ်ာတွကေို မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး ခံယူနတယ်ေ ။ အောငမြိုးခွိမ့် ဆှဆှမေောထွန်းကို အကြာကြီး စုတခြှင့် မပေး ။ ဆှဆှမေောထွန်းကို သူ လုပခြငွန်ပြေီ ။ ဆှဆှမေောထွန်းကလည်း ခံချင်န်တောမှ အဖုတထြဲက လှိုကလြှိုကြ ယားနတော ။
နှစ်ယောကစြလုံး တအား ထနန်ကြတောကြောင့် ပကလြကပြေါငဖြှဲကားပေးတဲ့ ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ ပေါငကြှားထဲ နရောဝငယ်ူလိုကပြှီး ဖေါင်းမို့နတေဲ့ ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ အဖုတကြှီးထဲ သူ့လိငတ်နကြို ထိုးနှစ်ထည့်ပြီး အောငမြိုးခွိမ့် အသားကုန် ဆောင့်ထည့်တော့ ဆှဆှမေောထွန်းလည်း လိုလားနတော ကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ကာမ အရသာတွကေို ရရှိလိုကရြလို့ ဖငကြှီးတွေ ရမ်းခါလှုပရြင်း ကော့ပင့်ပေးကာ ခံယူနတယ်ေ ။
ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ အဖုတကြ ထူးထူးခွားခွား လုပလြို့ကောင်းလှန်းနတယ်ေ ။ ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ အဖုတထြဲက သူ့လိငတ်နကြို ဆှဲယူနသလေို ခံစားရတာကြောင့် ထိုးဆောင့်ခကြတ်ိုင်းက အရသာ ရှိနတယ်ေ ။“ မွှော့ ” ပါတဲ့ စောကဖြုတ် ဆိုတာမွိ ုးကို တွေ့နပြေီ လို့ အောငမြိုးခွိမ့် ထငလြိုကတ်ယ် ။ ဆောင့်ကောင်းကောင်းနဲ့ တအားဆောင့်လိုကတ်ာ ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ အဖုတထြဲကလည်း သူ့လိငတ်နကြို တအား ရဈပတဆြှဲယူနတောမို့ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ သုတရြညတ်ှေ အခကြပြေါင်းများစွာ ထုတလြှှတမြိပြီး “ ပြီး ” သှားရတော့တယ် ။
“ ဆှေ..တအားကောင်းတယကြှာ..ဆှေ့ အဖုတကြ ကိုယ့်လီးကို ရဈဆှဲညှဈနသလေိုဘဲ ….ဆှကေော ပြီးတယ် မဟုတလြားဟင်..”
“ ပြီးတယ် အကို..နှစ်ခါတောင် ပြီးတယ်…အကို ကြိုကတ်ယ် ဆိုလို့ ဆှေ ဝမ်းသာပါတယ် … ဆှလည်ေး အကို လိုးတာ အရမ်းကြိုကတ်ယ်… တ၀ လိုးကြမယန်ောြ…အကို စိတကြှိုကသ်ာ လိုး…”
ဆှဆှမေောထွန်း နဲ့ အောငမြိုးခွိမ့်တို့ ခဏ လှဲလွောင်း အနားယူလိုကကြှပြီးတော့ ဆှဆှမေောထွန်းက ရခွေိ ုးခန်းထဲကို မိမှေးတိုင်း ကိုယန်ဲ့ လွှောကသ်ှားလိုကတ်ဲ့ အခွိန် အောငမြိုးခွိမ့်လည်း သေးကဉွတ်ဲ့ ခါးလေး အောကကြ စွင့်ကားတဲ့ ဖငတ်ုန်းကြီးတွေ တုနခြါသှားနတောကို တွေ့နရပြေီး စိတတ်ှေ ပြနထြကြှလာရတယ် ။
ကုတငပြေါကြ ဖတွကြနဲ ထလိုကပြှီး ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ အနောကကြို ခပသ်ှကသ်ှကြ ပြေးလိုကသ်ှားလိုကတ်ယ် ။ ဆှဆှမေောထွန်းလည်း အိမသ်ာခွကပြေါမြှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုငပြှီး သေးပေါကန်တယ်ေ ။ အောငမြိုးခွိမ့်လည်း ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ အဖုတထြဲက သေးတွေ ထွကန်တောကို သသခွေောခွာ စိုကကြှည့်ပြီး စိတတ်ှေ တဟုနထြိုး ထကြှလာရတယ် ။ သူ့လိငတ်နလြည်း ခကြခြငွြးဘဲ တောငမြတလြာတယ် ။
ဆှဆှမေောထွန်း သေးပေါကအြပြီး ထလိုကတ်ဲ့ အခွိန် အောငမြိုးခွိမ့်က ဆှဆှမေောထွန်းကို ဆှဲဖကလြိုကပြှီး ဆှဆှမေောထွန်းရဲ့ နှုတခြမ်းတွကေို စုတယ်ူလိုကသ်လို လကတ်ှကလေည်း ဖငတ်ုန်း ထယထြယကြှီးတွကေို ဖမ်းညှဈလိုကတ်ော့ ဆှဆှမေောထွန်းလည်း
“ အကို ရဆေေးကြရအောငကြှာ..အကိုက အားကြီးလိုကတ်ာ..”
လို့ ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောလိုကပြှီး အောငမြိုးခွိမ့်ရဲ့ ပြနတ်ောငမြာနတေဲ့ လိငခြွောင်းကြီးကို ဆပပြှာနဲ့ ပြတတ်ိုကြ ဆေးကြောပေးလိုကတ်ယ် ။
“ ဆှကေ ဘယကြိုမှ ထွကပြှေးမှာွှှ မဟုတတ်ာ အကိုရယ်..အကို စိတကြှိုကသ်ာ လိုး..ဆှကေ လိုးလေ ကြိုကလြဘေဲ….”
လို့ ညုတုတုနဲ့ ပြောလိုကပြှီး သူမစောကဖြုတကြိုလည်း ဆပပြှာနဲ့ ကကြနွန ဆေးကြောလိုကပြါတယ် ။ ဆှဆှမေောထွန်းနဲ့ အောငမြိုးခွိမ့် တခွီပြီး တခွီ ဆှဲကြတာ မိုးကြီး ခွုပလြို့ ခွုပမြှန်းတောင် သူတို့ မသိကြတော့ ။