အောစာအုပ်

သူ့ကို မုန်းလို့ မေ့လို့ မရဘူးကွာ

နောကတ်နေ့ မနကမြှာ နိုးနပမေယ်ေ့ အိပရြာထဲက သူ မထွကခြငွလြို့ ဆကအြိပန်တေဲ့အခွိန် ဖုန်း လာလို့ ကုတငဘြေး ကပရြကြ စားပြဲပေါကြ ဖုန်းကို လှမ်းကောကကြိုငလြိုကတ်ယ် ။ “ ထငအြောငကြွောလြားဟင် …” “ ဟုတကြဲ့…မမ ” ဒေါရြှဖြေူသန့် ..ခေါတ်ာ ….။ “ ထငအြောငကြွောြ ရေ..နိုးပြီလား..စောစောစီးစီး ခေါရြတာတော့ အားနာတယကြှယ်…ဒါပမယ်ေ့ ရှနန်ေး အိမကြ တယောကထြဲ ထွကသ်ှားလို့..မမတို့ စိတပြူနကြတေယ် …ထငအြောငကြွောြ လိုကရြှာပေးပါအုံးကြယ်….ဒီကောငမြလေး ညလဲ မအိပဘြူး..ငိုလိုကတ်ာလည်း အရမ်းဘဲ…” “ ဟုတကြဲ့မမ..ကနွောြ အခုဘဲ လိုကရြှာပါမယ် …” “ သူ ဘာဖြစ်တာလဲ..ရီးစားနဲ့ ကြဲတာလား….” “ ဟုတပြါတယ်..မမ…အဲဒီ သဘောပေါ့…” “ အေး..မင်းက သူ ဘယတ်ှေ သှားနိုငသ်လဲ ပိုသိမယ်..လူလိုရင် ကားလိုရင် ဖုန်းဆကလြိုကန်ောြ…” “ ဟုတကြဲ့…မမ….ရှနန်ေးက ကား နဲ့ ထွကသ်ှားတာလား…”။

“ ဟုတတ်ယ်…သရီးတူးသရီး နဲ့ ထွကသ်ှားတာ….” “ ကနွောြ အမှနဆြုံး လိုကရြှာမယ်..မမ…စိတခြပြါ….” “ အေးအေး..ထူးခွားရင်…တွေ့ရင် အိမကြို ဖုန်းဆကပြါကြယ် …” “ ဟုတကြဲ့ ..မမ…” အိပရြာက ခကြခြငွြးထ..မကြန်ှာသဈ သှားတိုကြ ရခွေိ ုးလိုကရြတယ် ။ ရှရေေးဆီ သှားချော့မယ့် အစီအစဉြ ပကြသ်ှားပြီ ။ ရှနန်ေးကို လိုကရြှာဖို့ သူ့ကို ဒေါရြှဖြေူသန့်က တာဝနပြေးလိုကပြှီ မဟုတလြား…။ အိမကြ မထွကခြင် “ ရှရေေး ” ကို ဖုန်းထပ် ခေါကြှည့်သေးသည် ။ ရှရေေး မကိုငဘြူး ။ အရငဆြုံး ရှနန်ေး ခွိန်းတွေ့နကြေ “ ကိုထကြ ” တို့ ခွံကို သူ လိုကသ်ှားကြည့်လိုကသ်ည် ။ ရှနန်ေး ရဲ့ အရိပအြရောငကြို မတွေ့ဘူး ။

ကိုထကကြို ခေါမြေးလိုကတ်ော့လည်း ကိုထကကြ ရှနန်ေး မလာ ဘူးလို့ ပြောတယ် ။ ရှနန်ေး နဲ့ တွဲတာများတဲ့ ဒလေီယာဝင်းထွန်း ကို သတိရလိုကသ်ည် ။ ဒလေီယာဝင်းထွန်း အိမကြို သူ ရောကသ်ှားသည် ။ ဒလေီယာဝင်းထွန်းက ရှနန်ေးဘုံ သူ့ဆီကို ရကြမေလာဘူး လို့ ပြောသည် .။ သူ သူငယခြငွြးတွကေို ဖုန်းဆကပြှီး မေးပေးမယဆြိုပြီး သူ့ရှေ့မှာဘဲ ဖုန်းနဲ့ သူငယခြငွြး အိမတ်ှကေို ဆကပြေးသည် ။ သူငယခြငွြးတယောကကြ ရှနန်ေး အလုံလမ်းက သူငယခြငွြးတယောကရြဲ့ ပါတီမှာ ရောကန်တယ်ေ လို့ သတင်းပေးတယ် ။ သူ လိပစြာမေးပြီး ခကြခြငွြးဘဲ လိုကသ်ှားလိုကတ်ယ် ။ ခွံဝင်းကယွကြှီး ထဲမှာ ကားတွေ တောတ်ောမြွားများ ရပထြားတာ တွေ့ရတယ် ။ ခွံစောင့်က တံခါး ဖြင့်မပေးလို့ သူ ဘာကောငလြဲ ဆိုတကို နဲနဲ မာမာ ပြောလိုကတ်ော့ ပြာပြာသလဲ တံခါးဖြင့်ပေးတယ် ။ တိုကကြှီးထဲကို ဝငဖြို့လည်း ခွံပေါကဝြကလိုဘဲ တံခါးစောင့်ကို ခပမြာမာ မကြန်ှာထားတင်းတင်းနဲ့ ပြောလိုကမြှ ဝငခြှင့် ရတယ် ။

အထဲမှာ မှောငန်တယ်ေ ။ တံခါးပေါကတ်ှေ..ပြူတင်းပေါကတ်ှကေို ကန့်လန့်ကာတွေ ခထွားတယ် ။ ဆူဆူညံညံ ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း သီချင်ြးသံတွေ ဆူညံနတယ်ေ ။ ကောငလြေးတွနေဲ့ ကောငမြလေးတွေ ထိုးထိုးထွန့်ထွန့်နဲ့ ခုနပြေါကပြှီး ကနကြတေယ် ။ အမှောငထြဲမှာ ခုနပြေါကကြနတေဲ့ လူငယတ်ှထေဲ ရှနန်ေး ပါမလား သသခွေောခွာ လိုကကြှည့်တယ် ။ မတွေ့ဘူး..။ စားသောကစြရာတွေ ထားတဲ့ အခန်းထဲမှာတော့ မီးလင်းနတယ်ေ ။ အဲဒီအခန်းထဲ ဝငလြိုကတ်ော့ စားနတေဲ့ ကောငလြေး..ကောငမြလေးတွကေို တွေ့ရတယ် ။ “ ရှနန်ေးဘုံ သိလား…” ကောငလြေးတွကတေော့ သူ့ကို မသိသလို မထမေဲ့မှငပြုံစံတွနေဲ့ တဖကကြို လှည့်နကြပေမယ်ေ့ ကောငမြလေး တယောကကြတော့ “ သိတယ်..” လို့ ပြနဖြှတယ်ေ ။ “ သူ ဘယမြှာလဲ…” လို့ ထပမြေး တော့ ဘေးက ကောငလြေးတယောကကြ “ ဖြမနေနေဲ့..ဘာဘဲကြီးလဲ မသိဘူး…” လို့ တားလိုကတ်ယ် ။ ဒါပမယ်ေ့ ကောငမြလေးက ဖြပေါတယ် ။

“ အပေါဆြုံးထပ် တိုကခြေါငမြိုးပေါမြှာ ရှိတယ် …” လို့ ဖြတယ်ေ ။ တိုကခြေါငမြိုးပေါကြို ဘယလြိုသှားရသလဲတော့ သူ ထပမြမေးတော့ပါဘူး..။ သူ့ဖါသာ ရအောင် ရှာတယ် ။ အပေါဆြုံးတပကြို ရောကတ်ော့ ရှနန်ေးကို ခုံရညတ်လုံးပေါမြှာ ခွခွလေေေး အိပန်တောကို တွေ့လိုကရြတယ် ။ သူ့ဘေးမှာက ဆံပငရြှညရြှညန်ဲ့ သရုပပြကြြ ဝတစြားထားတဲ့ ကောငလြေး တယောကြ ရှိနတယ်ေ ။ “ ရှနန်ေး …ဘာဖြစ်လဲ….” ကောငလြေးကို မေးလိုကတ်ော့ “ အရကမြူးသှားတာပေါ့…” လို့ ဖြတယ်ေ ။ သူရှရေေးကို နှိုးကြည့်တယ် ..။ ရှရေေး သတိရှိပမယ်ေ့ အင်းအဲနဲ့ တောတ်ောြ့ကို မူးနတယ်ေ ။ သူ့ကို တွေ့တော့..“ ရှနန်ေး ပြနခြငွတ်ယ်…” လို့ ပြောတယ် ..။ သူ ရှနန်ေးကို မထူတယ် ..။ တွဲဖကပြှီး အောကကြို ဆင်း..ကားပေါတ်ငတ်ယ် ။ ကားပေါမြှာလည်း ရှနန်ေး မကြလြုံး မဖြင့်နိုငဘြဲ ခွနတေယ်ေ ။ အရကန်ံ့တွေ နံဟောငန်တယ်ေ ။

ပါးစပကြ “ အိမကြို တော့ မပြနဘြူး…ကိုထငအြောငကြွောြ့အိမကြို မောင်း….” လို့ ပြောတယ် ။ ရှနန်ေး ဘာပြောပြော သူ ရှနန်ေးကို သူတို့အိမကြို ပြနခြေါသ်ှားဖို့ လုပတ်ယ် ။ ရှနန်ေးတို့အိမဖြကကြို ဦးတညပြှီး မောင်းလိုကတ်ယ် ။ ရှနန်ေး. မကြလြုံးပြင့်လာပြီး….“ ရသေောကခြငွတ်ယ်…..ရပေေးပါ….” လို့ ပြောတယ် …။ ပေးစရာ ရကလေည်း မရှိဘူး..။ ရောကန်တေဲ့ နရော အနီးအနားကို ကြည့်တော့ ဘဖကရြညဆြိုငလြေး တဆိုင် တွေ့တယ် ။ ကားထိုးရပပြှီး ဆင်းကြည့်တယ် ။ ရတေော့ မရဘူး..။ စပတကြလင် ရ တာနဲ့ ရှနန်ေးကို တိုကတ်ယ် ။ ရှနန်ေးပုံက တောတ်ောြ့ကို ရုပပြကြဆြင်းပကြဘြဲ ။ ဝတထြားတဲ့ ထမိန် ကလည်း ပြကြှတေလြို့ ..။ “ ကိုထငအြောငကြွောြ..အကိုက ဘာအခွိုးခွိုးတာလဲ….” လို့ သူ့ကို မေးလို့ “ ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှနန်ေး…” လို့ သူပြနမြေးလိုကတ်ယ် ..။ “ အိမမြပြနခြငွပြါဘူး လို့ ပြောတဲ့ဟာကို အိမန်ား ရောကန်ပြေီလေ….” လို့ ပြောလိုကလြို့ ရှနန်ေး သတိတော့ ရှိသား..။ဘယန်ားရောကန်လေဲ ဆိုတာ သိနတယ်ေ …လမ်းကိုမှတမြိနတယ်ေ….ဒါဆို ရငတ်ော့ သိပမြဆိုးပါဘူး…လို့ စိတထြဲ မှတခြကြခြမွိတယ် ။

“ ကားပြနလြှည့်…အကို့အခန်းကို သှားမယ် …” ရှနန်ေးက မကြလြုံးမဖြင့်ဘဲ ပြောလိုကတ်ယ် ။ “ အိုကေ..အိုကေ….ပြနလြှည့်မယ်….” ရှနန်ေး အမိန့်အတိုင်း သူ ရှနန်ေးကို သူ့တိုကခြန်းကို ခေါသ်ှားလိုကပြါတယ် ။ တိုကခြန်းကို ရောကတ်ော့ ရှနန်ေး အိပပြွောန်တယ်ေ ။ လူတွေ မှငခြဲ့ရငတ်ော့ သူ့ကို တမွိ ုးထငကြှမှာဘဲ ။ မတတန်ိုငဘြူး..။ ရှနန်ေးကို ရောကပြှီ…တိုကခြန်းပေါြ တကကြှရအောင်..လို့ ပြောရတယ် ။ နှိုးရတယ် ..။ ရှနန်ေးဘုံ နိုးလာတယ် ။ “ ရှနန်ေး ဒီလိုပုံနဲ့ အိမ် မပြနခြငွဘြူးလေ ..ဒါကြောင့် ကိုထငအြောငကြွောရြဲ့ တိုကခြန်းမှာ ခဏ နချင်ေလြို့…ဖြစ်တယ် မဟုတလြား…” လို့ မေးပါတယ် ။ အရကအြမူးလှနလြို့ ဖရိုဖရဲဖြစ်နပမေယ်ေ့ ရှနန်ေးဘုံဟာ တအားလှနဆေဲပါဘဲလို့ သူ့စိတထြဲက မှတခြကြခြလွိုကပြါတယ် ။ တိုကခြန်းပေါကြို ရှနန်ေးဘုံ သူ့ပုခုံးကိုမှီ..သူ့လကမြောင်းတွကေို ကိုငတ်ှယဆြုပလြို့ တကခြဲ့ပါတယ် ။

ဘေးတိုကခြန်းတွကတေော့ သူနဲ့ ရှနန်ေးဘုံတို့ကို ရီးစား စုံတွဲတွလေို့ ထငကြှမှာပါ ။ တိုကခြန်းထဲကို ရောကကြှတော့ ရှနန်ေးကို ဧည့်ခန်းလေးက ဆိုဖါထိုငခြုံတွမှော ထိုငခြိုင်းပါတယ် ။ သံပုရာသီး တွေ ရှိနတော သတိရပြီး သံပုရာရခဉွေခြဉွလြေးတခွကြ ရှနန်ေးအတွကြ သူဖြောပြေးလိုကပြါတယ် ။ ရှနန်ေးက မကြလြုံး မှိတပြှီး အိပန်လေို့ နှိုးရတယ် ။ ရှနန်ေးက ရှုံ့မဲ့ပြီး သံပုရာရကေို ယူ သောကပြါတယ် ။ ပြီးတော့“ ရှနန်ေး..ရခွေိ ုးချင်တ်ယ်…ရခွေိ ုးလို့ ရမလားဟင်…” လို့ မေးတယ် ။ “ ရတာပေါ့..ရတယ်…ရှနန်ေး..ခု ခွိ ုးမလား….”လို့ သူပြနဖြှရင်ေး ရှနန်ေးအတွကြ မကြန်ှာသုတပြုဝါ ထုတပြေးပြီး ရခွေိ ုးခန်းထဲမှာ ဆပပြှာ ရှိမရှိ ကြည့်ပေးတယ် ။ “ ရပြီ.ရှနန်ေး..ရချိုးလို့ရပြီ..” “ အိုကေ..ဒါဆို ရှနန်ေး ရခွေိ ုးလိုကအြုံးမယ် …” ရှနန်ေး ရခွေိ ုးနတေဲ့ အခွိနမြှာ သူ့ဖုန်း မှညလြာပါတယ် ။ အို..ရှနန်ေးအတွကြ စိတပြူလို့ ဒေါရြှဖြေူ သန့်တို့ ဖုန်းခေါပြှီ ထငတ်ယ် ။

ဘယလြို ဖြရမေလဲ..။ ရှနန်ေး သူ့တိုကခြန်းမှာ ရခွေိ ုးနပေါတယ် လို့တတန်ိုငရြင် မဖြချင်ေဘြူး ။ ဖုန်းကိုငလြိုကတ်ော့ သူထငထြားသလို ဒေါရြှဖြေူသန့် မဟုတဘြဲ မထငထြားတဲ့ ရှရေေး ဖြစ်နတယ်ေ ။ “ ဟိတ်…ဘာလုပန်လေဲ…” “ ရှရေေး…..ဟိုလေ..ဒို့..တီဗီ ကြည့်နတယ်ေ….ဟင်းဟင်း…” “သူ့ကို မုန်းလို့ မေ့လို့ မရဘူးကြာ..ခကတ်ယ်…သိလား….ဟင်း..” “ ဝမ်းသာလိုကတ်ာ ရှရေေးရယ်….ရှရေေး ဒို့ကိုခွင့်လှတလြို့…” “ဒီမှာ…တခုပြောမယ်…အလုပထြှကဖြို့ အမှန် လုပပြါ.. ရှရေေးကို ခစွရြင် ရှရေေးစကားကို နားထောင်” “ ဘာလို့ အလုပထြှကခြိုင်းနတောလဲ ရှရေေးရယ်…ဒို့က ရာထူးတောင် တကပြှီ….”။

“ ဟင်..ဟုတလြား….အေးလေ…နငကြ အလုပကြှိုးစားတဲ့လူဘဲ…လူကြီးကလည်း ကြိုကမြှာပေါ့လေ..ငါ ကတော့ အပြငစြီးပြားရေးဘဲ လုပစြချင်ေတ်ယ် …မင်းခစား ကမ်းနားသဈပငလြဟော…ကိုယဘြာဖြစ်မယ် ဆိုတာကို ကိုယ် ကြိုမသိနိုငတ်ဲ့ဟာ….” “ ရှရေေး..ဒို့၂ယောကြ ဘယတ်ော့ တွေ့ကြမယ် ဆိုတာသာ ပြော….” “ ဘာလုပဖြို့ တွေ့မှာလဲ..ခုလဲ ဖုန်းပြောနတောဘဲ…” “ နငကြလဲ သိသားနဲ့ဟာ…ရှရေေးကလည်း…” “ ဟှန်း…မသိပါဘူး…” “ ကဲ..ကဲ..ဒီ ညနေ တွေ့ကြရအောင်…” “ အေး..ဖုန်းဆကကြှည့်..ငါ အားမအား မသိသေးဘူး …” ရှရေေး ဖုန်းခသွှားပါသည် ။ အင်း..ငါလည်း ရှနန်ေး နဲ့ ရှရေေး ကြားထဲမှာ တောတ်ောြ မလှယဘြူး….ရှနန်ေးကိုလည်း သူ့အိမကြို အမှနပြှနပျို့ဖို့ လုပရြမယ် ..လို့ စိတကြူးကြံဆနဆေဲ ရခွေိ ုးခန်း တံခါး ပြင့်လာသည် ။ ထမိနရြငလြွားနဲ့ မကြန်ှာသုတပြုဝါနဲ့ ခေါင်းက ရစေိုနတောကို သုတရြင်း ထွကလြာတဲ့ ရှနန်ေး ကို တွေ့လိုကရြသည် ။

ပုခုံးသား လုံးလုံးဝင်းဝင်းလေးတွေ ရငဘြတ် ဝင်းဝင်းလေး အပေါပျိုင်းတွကေို သူ မှငရြတာ စိတလြှုပရြှားမိရသည် ။ “ ရခွေိ ုးလို့ ကောင်းလိုကတ်ာ….အမူးနဲနဲ ပြသှေားသလိုဘဲ….” “ သံပုရာရေ သောကအြုံးမလား..ရှနန်ေး …” “ မသောကတ်ော့ဘူး…တခု လုပပြေးမလား….” “ တခု မကဘူး..လုပပြေးမယ်….ဘာလုပပြေးရမလဲ…” “ ရှနန်ေးကို မဆတခြွြ လုပပြေးမလား….” “ အင်း..ရတယလြေ …ရတယ်…” လို့ ပြောတဲ့ သူ့အသံတွေ မူမှနရြဲ့လား..။ တုနခြါနသလေား…။ “ လာ..အိပခြန်းထဲက ကုတငမြှာ လုပပြေးမယ် …” ရှနန်ေးနဲ့ အိပခြန်းထဲကို ဝငခြဲ့ကြတာနဲ့ သူ့စိတတ်ှေ ယိမ်းယိုငကြုနပြှီ ။ ရှနန်ေးကတော့ ဘာမှ မဖြစ်သလိုနဲ့ ကုတငပြေါြ မှောကအြိပလြိုကတ်ယ် ။ တငကြားကားလုံးလုံးတွကေ သိသိသာသာ ခုံးမောကန်သည်ေ ။ ရှနန်ေးဘေးမှာ ဝငထြိုငလြိုကပြှီး ပုခုံးလေးတွကေို အသာ စနှိပပြေးလိုကသ်ည် ။

“ အားလေးထည့်ပြီး နှိပကြှာ..ပြော့လှန်းတယ်…” “ ရှနန်ေး နာသှားမှာ စိုးလို့ပါ….” ရှနန်ေးက ဟိုနရော..ဒီနရော နဲ့ သူနှိပစြချင်ေတ်ဲ့ ကိုယ် အစိတအြပိုင်းတွကေို ပြောသည် ။ သူကလည်းရှနန်ေး စိတကြှိုကြ နှိပပြေးနသည်ေ ။ သူ့ပေါငကြှားက လကန်ကကြတော့ တအားထကြှနသည်ေ ။ ရှေ နန်းရဲ့ ကိုယလြုံးလေးတွကေို ဒီလောကြ ကိုငန်ရတေော့ မကြှဘဲ ဘယန်တေော့မလဲ ။ “ ပေါငကြိုနှိပပြါအုံး…” ခကတ်ော့ ခကန်ပြေီ ။ ပေါငတ်နလြုံးလုံးတွကေို နှိပပြေးလိုကတ်ော့ တခါတခါ လကကြ တငပြါးအိအိကြီးတွကေို ထိမိသှားသည် ။ စိတရြိုင်းတွကေ တအား ထကြှဖေါကပြှနန်ပြေီ ။ “ အကို….” “ ဟင်..ရှနန်ေး….” “ ရှနန်ေး လှလားဟင်….” “ လှတယ်..ရှနန်ေး…” သူ့အသံတွေ တုနခြါနတောကို သူကဖါသာ သတိပြုမိသည် ။ “ မကြန်ှာ လှတာလား..ကိုယလြုံး လှတာလား….” သူဖြရမှော နဲနဲ တုန့်နှေးသှားသလိုဘဲ…။

“ နှစ်ခုလုံး လှတယ်…ရှနန်ေး….” “ ရှနန်ေး ခါးကို နှိပပြေးအုံး……” သေးကဉွတ်ဲ့ ထွာဆိုငခြါးလေးကို နှိပပြေးတော့ လကခြွောင်းတွကေ တငပြါးကြီးကို ထိမိပြနသ်ည် ။ “ ရှနန်ေး ဖငတ်ောင့်သေးရဲ့လားဟင်..” အိုး….ရှနန်ေး မေးခွန်းကို သူဖြရမှော ခကန်သည်ေ ။ “ မေးနတယေလြေ….ဖငတ်ောင့်သေးရဲ့လားလို့…” “ တောင့်..တောင့်တယ်….” “ ကိုထကန်ဲ့ ဖြစ်လိုကလြို့ ဖငမြွား လွောသှားသလားလို့..သသခွေောခွာ ကြည့်ပေးပါလား…” “ မလွောပါဘူး….ရှနန်ေး..လှတယ်….” “ နှိပပြေး…..” ဘယန်ရောလို့ မပြောလို့ ဘယကြို နှိပပြေးရမှန်း သူမသိဘူး ..။ ခါးလေးကိုဘဲ ထပဖြိနှိပပြေးလိုကသ်ည် ။ “ “ အောကကြိုဆင်းအုံး….ဖငကြို နှိပပြေး….” ရှနန်ေးတော့ ဆိုးပြီ ။ ရှနန်ေး ဆိုးတာက သူ့အတွကြ ကောင်းတာ ဖြစ်ပြီ ထငသ်ည် ။ စွင့်ကားတင်းအိနတေဲ့ တငပြါးကြီးတွကေို သူ ကိုငန်ယပြေးလိုကသ်ည် ။ ပေါငကြှားက ဖြားဖကတ်ောကြ ငေါကကြနဲ ထောငသ်ှားသည် ။ ပိုပြီး တင်းမာသထကြ တင်းမာလာသည် ။ ရှနန်ေး တအင်းအင်းနဲ့ အသံထွကလြာသည် ။

ဘယလြိုမှ စိတထြိန်းလို့ မရတော့ဘူး…။ ရှနန်ေးရဲ့ တငပြါးကြီးတွေ ကြားထဲကို သူ စမ်းလိုကသ်ည် ။ လကခြွောင်းတွနေဲ့ ပြတစြမ်းသည် ။ “ ကြိုကလြား….ရှနန်ေး ဖငတ်ှကေို ကြိုကလြား…” “ အင်း..ကြိုကတ်ယ် …. အရမ်းလှတာဘဲ…“ “ ဟုတလြို့လား…..မလွောသေးဘူးလား…” “ ဟင့်အင်း…မလွှောပါဘူး….အရမ်းတောင့်တယ်…..” တငပြါးအိအိကြီးတွကေို စိတတ်ိုင်းကြ ကိုငည်ှဈနမေိရသည် ။ ကောင်းလိုကတ်ဲ့ ဖငတ်ုန်းကြီးတွေ …။ ရှနန်ေးရဲ့ လကတ်ဖကကြ သူ့ပေါငပြေါကြို ရောကလြာသည် ။ တခုခုကို ရှာဖြနသေလေို တရှေ့ရှေ့နဲ့။ ဖြားဖကတ်ောကြ ပိုပို တင်းလာသည် ။ ရှနန်ေးလကကြ မကြာခင် သှားလိုတဲ့နရောကို ရောကရြှိသှားသည် ။ ဖြားဖကတ်ောပြေါကြို ရှနန်ေးရဲ့ လကခြွောင်းလေးတွေ စမ်းမိသည် ။ ထိုးထွကန်တေဲ့ သူ့ဖြားဖကတ်ောကြို ဘောင်းဘီပေါကြနေ ရှနန်ေး ကိုငပြှတကြှည့်နသည်ေ ။

“ အကြီးကြီး ပါလား..အကိုရယ် …ဟင်း….” “ ပြ……ရှနန်ေးကို အကို့ဟာ ပြ…..” ရှနန်ေးသည် သူ့ဘောင်းဘီကကို ခါးပတကြို ဆှၤဲခွှတသ်ည် ။ဇဈကို ဆှဲခသွည် ။ ဘောင်းဘီကို ခွှတခြသွည် ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲက ငေါထွကန်တောကြီးကို ကြည့်ပြီး ခစ်ကနဲ ရယသ်ည် ။ လကန်ှဈဖကြ နဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဘေးတဖကတ်ခကြကြနေ ကိုငပြှီး ဆှဲခွှတခြလွိုကသ်ည် ။ ဒုံးလကန်ကကြှီးက မတမြတထြောငန်သည်ေ ။ ပစ်ရန် အဆငသ်င့် တဆတဆြတ် တုနခြါနသည်ေ ။ ရှနန်ေးက သူ့လကကြလေးနှစ်ဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည် ။ “ ဟီး..ပူပူနှေးနှေးကြီး…..ရှနန်ေး နမ်းပေးရမလားဟင်….” “ အင်း….” ရှနန်ေးသည် သူ့ဖြားဖကတ်ောကြှီးကို စပြီး ငုံစုတပြေးသည် ။ အား……ရှနန်ေး လွာလေးက သူ့ဖြားဖကတ်ောကြှီးရဲ့ ထိပကြ အပေါကလြေးကို ကလိပေးလိုကလြို့ သူ့တကိုယလြုံး တွန့်သှားရအောင် အရသာ ထူးသှားရသည် ။

ရှနန်ေးသည် ပုလှမှေုတ် တောတ်ောြ ကြှမ်းတာကို သူသိလိုကရြသည် ။ သူခေါင်းထဲမှာ ဒီလောကြ ပုလှကေောင်းပြီး အိမတ်ိုငရြာရောကြ လာကုန်းပေးတဲ့ လှလည်းလှ တောင့်လဲတောင့်တဲ့ ရှနန်ေးကို ဘာလို့ သူ့ဘဲ ကိုထကကြ သဈစာဖေါကပြါလိမ့်လို့ စဉြးစားမိလိုကြ သည် ။ တဏှာစိတ် ဖုံးလှမ်းနတောကြောင့် ရှေ့ကို ဘာဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကို မတွေးတော့ဘဲ ရှနန်ေးဘုံကို အပီဖြုတဖြို့ သူ ဆုံးဖြတလြိုကပြှီ ..။ ရှနန်ေးသည် အားရပါးရ လီးကို စုတပြေးနတော တခါတခါ ပြပ်..ပြပ် ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွကထြှကလြာသည် ။ အိုး…ဟား…..အား…….ကောင်းလိုကတ်ာ ရှနန်ေးရယ် ….လို့ သူ့ပါးစပကြ အသံထွကြ ညည်းမိရ သည် ။ရှနန်ေးက လကတ်ဖကန်ဲ့ သူ့ဖြားဖကတ်ောြ အရင်းပိုင်းကို ဆုပကြိုငပြှီး စိတပြါလကပြါ စုတပြေးနပြေီး ကနွတ်ဲ့ လကတ်ဖကန်ဲ့ သူ့လကကြို ဆှဲကိုငပြှီး သူမ ပေါငကြှားဆီကို ပို့ပေးသည် ။ သဘောကတော့စောကပြတကြို ကိုင်..ဆိုတဲ့သဘော ..။ မို့ဖေါင်းတဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို ထမိန် အပေါကြနေ ကိုငလြိုကသ်ည် ။

စိတရြိုင်းတွကေ ဝုန်းကနဲ ထသှားရပြီး “ ရှနန်ေး..အဝတတ်ှေ ခွှတလြိုကပြါလား…” လို့ ပြောလိုကမြိသည် ။ ရှနန်ေးရော သူရော စုတတ်ဲ့ ကိဈစကို ရပလြိုကပြှီး ကိုယပြေါမြှာ ရှိနတေဲ့ အဝတတ်ှကေို အကုန် ခွှတပြဈလိုကကြှသည် ။ အဝတမြပါကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားတဲ့ သူနဲ့ ရှနန်ေး တယောကန်ဲ့တယောကြ သသခွေောခွာ ကြည့်မိကြသည် ။ ရှနန်ေးက အကိုက အဝတမြပါဘဲ အရမ်း ကြည့်ကောင်းတာဘဲ ဆကစြီ ဘဲ..လို့ ပြောလိုကတ်ော့ သူကလည်း ရှနန်ေးကို “ ရှနန်ေးကလည်း အရမ်းကို လှတာဘဲ….ရှနန်ေးကိုလည်း ဒို့ နမ်းလို့ရမလာဟင်…” လို့ ပြနပြှောလိုကတ်ော့ ရှနန်ေးလည်း သူ့ကို အဖုတယ်ကခြငွတ်ယဆြိုတာ သဘောပေါကပြှီး ကုတငပြေါြ ပေါငကြား ကာ ထိုငပြေးသည် ။ ရှနန်ေးရဲ့ စောကဖြုတကြ ခုံးမို့ပြီး အကြီးကြီးဘဲ ..။ တဏှာအရှိန် ကြောင့်များ ပို ဖေါင်းခုံးနလသေလေား မသိဘူး ..။ အမှေးပါးပါးလေးတွေ ရှိနပမေယ်ေ့ နှုတခြမ်းသားတွရေဲ့အနီးအနား နရောတွမှောတော့ ရှင်းထားတာကို သတိထားမိသည် ။ ရှနန်ေး ပေါငဖြှူဖြူတွေ ကြားထဲ ခေါင်းအပပြှီး စောကဖြုတကြှီးကို နမ်းရှုံ့မိသည် ။

အရတွေေ စိုရှဲနတေဲ့စောကဖြုတကြှီးကို လွာနဲ့ စယကတ်ဲ့အခွိန် ရှနန်ေးက “ မရှံဘူးလား အကိုရယ်..အရညတ်ှေ ရှဲ နတယ်ေ…” လို့ ညည်းသလို ပြောလိုကပြမယ်ေ့ သူယကတ်ာတွကေို မကြလြုံးလေး မှေးစင်းပြီး အရသာ ခံနသည်ေ ။ “ အင်း…အင်…အင်း..အင်……” နဲ့လည်း ညည်းငှူနသည်ေ ။ တခွိနလြုံး ဒီကောငမြလေးနဲ့ အတူတူ သှားလာနခေဲ့ရပြီး သူ့ရဲ့ အလှအပတွကေို နီးနီးကပကြပ် တွေ့ တိတတ်ခိုး ခိုးကြည့်နခေဲ့ရတာ အခုတော့ သူသည် ကိုယတ်ုံးလုံး ဖြစ်နတေဲ့ သူ့ကို စောကဖြုတယ်ကပြေးနရတောကလည်း အိပမြကတ်ခုလို မယုံနိုငစြရာတွေ ဖြစ်သှားတာပါဘဲ ။ စောကစြိလေးက ထောငပြှူးထွကန်သည်ေ ။ လွာဖြားလေးနဲ့ မထိတထိ တို့ထိလိုကြ ယကလြိုကြ လုပ် ပေးတော့ ရှနန်ေး သဘောကသွည် ။ သူ့ခေါင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကိုငလြာသည် ။ လကန်ဲ့ နို့ကြီး တလုံးကို လှမ်း ကိုငကြှည့်လိုကသ်ည် ။ တင်းမာလုံးဝန်းနတေဲ့ အရသာက ကောင်းလှန်းလို့ နို့ကြီးကို ပယပြယန်ယန်ယဘြဲ ဆုပန်ယန်မေိသလို နို့သီးခေါင်းမာမာလေးကိုလည်း လကခြွောင်းတွကေ ပြတသ်ပမြိ ရသည် ။ စောကဖြုတကြို စိတတ်ိုင်းကြ စုတယ်ကပြေးလိုကသ်ည် ။

ရှနန်ေးလည်း တောတ်ောကြှာလာတော့ သူ့ခေါင်းကို တွန်းလိုကပြှီး….“ ရှနန်ေး..လိုချင်ပြှီကြာ…..လုပပြါတော့…” လို့ ဖီလငတ်ကန်တေဲ့ အသံ လေးနဲ့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ရှနန်ေးရဲ့ ဖေါင်းကြှမို့မောကတ်ဲ့ စောကဖြုတကြနေ မကြန်ှာကို ခွာလိုကသ်ည် ။ သူ့နှုတခြမ်းအစုံသည် ဘာဂွာ အပြင်းအထန် ကိုငထြားလို့ ထူအမ်းနသည်ေ ။ ရှနန်ေးကိုယပြေါကြို သူတကလြိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာ သူ့ဒူးတွကေ အလိုလို ရှနန်ေးရဲ့ ခွထေောကတ်ှကေို ဘေးကို တွန်းပို့လိုကမြိပြီး သူ့ကိုယလြုံးသည် ရှနန်ေးရဲ့ ပေါငကြှားထဲမှာ ရောကရြှိနရောယူပြီး ဖြစ်သှားသည် ။ တနည်းဆိုရသောြ ရှနန်ေးသည် ပေါငဖြှဲကားရကြ အနအထေား နဲ့ ဖြစ်နပြေီ ။ ရှနန်ေးသည် သူက သူ့ဖြားဖကတ်ောရြဲ့ အရင်းပိုင်းကနေ ဆုပကြိုငပြှီး စောကဖြုတအြကြဲကြောင်း ကို ပြတတ်ိုကလြိုကတ်ဲ့အခါမှာ ဆတကြနဲ တုနသ်ှားပြီး..“ အို..ဟာဟာ…..အငဟြင်…” လို့ ညည်းလိုကသ်ည် ။

ကြေးညှတလြှပတဲ့ ရှနန်ေးရဲ့ နှုတခြမ်းလေးတွေ ပြင့်ဟသှားသည် ။ ရှနန်ေးရဲ့စောကဖြုတကြ စိုပနတေေဲ့ အရညတ်ှနေဲ့ သူ့ဖြားဖကတ်ောရြဲ့ ခေါင်းပိုင်း ဒဈလုံးကြီး စိုလူးသှားပြီးတဲ့ နောကသ်ူသည် ဖြားဖကတ်ောကြို စောကဖြုတအြပေါကထြဲ ဖိသှင်းလိုကသ်ည် ။ “ အို့…အင့်အင့်…အမလေး …” အိုအိနူးညံ့တဲ့အထဲ မှုပဝြငသ်ှားတဲ့ အထိအတွေ့က ထူးကဲလှသည် ။ ဒဈလုံးကြီး စောကခြေါင်းထဲ မှုပဝြငသ်ှားတော့ ရှနန်ေးရဲ့ ညည်းသံလေး ကယွကြယွလြောငလြောင် ထွကလြာပြီး သူ့လကမြောင်းတွကေို သူမလကတ်ှနေဲ့ ဖမ်းဆုပည်ှဈလိုကသ်ည် ။ အရညတ်ှကေ တအား ရှဲစိုနတောကြောင့် စိုအိနှေးထွေးတဲ့ စောကခြေါင်းထဲကို ဒဈလုံးကြီး မှုပဝြငသ်ှားသည် ။ ရှနန်ေးသည် မကြလြုံးလေး မှိတပြှီး ခေါင်းကိုမော့ထားနသည်ေ ။ သူ အဆငပြှေ နတော တွေ့ရတော့ သူ့ဖြားဖကတ်ောကြို ဆကထြိုးသှင်းသည် ။

အိစကခြွောနပမေယ်ေ့ တင်းကြပန်တေဲ့ အတွင်းသားနုနုတွကေို ပြတတ်ိုကရြင်း တထဈထဈနဲ့ အတွင်းကို တိုးဝငသ်ှားတဲ့သူ့ဖြားဖကတ်ောြ ရလိုကတ်ဲ့ထူးခွားလှတဲ့ အရသာကြောင့်သူ့စိတတ်ှေ ပြင်းထန် သထကြ ပြင်းဖနလြာရသည် ။ နောကကြို နဲနဲပြနဆြုတပြှီး ထပဖြိသှင်းထည့်လိုကမြိပြနသ်ည် ။ ဒီတခါတော့ ဖြားဖကတ်ောြ ဒုတ် အဆုံးထိ ရောကသ်ှားအောင် သှင်းလိုကသ်ည် ။ “ အကို….ရှနန်ေးကို ကြိုကလြားဟင် ….” “ ကြိုကတ်ယ်..ရှနန်ေး …” “ ရှနန်ေးလည်း အကို့ကို ကြိုကတ်ယ် …အကို အားမနာနဲ့နောြ..ရှနန်ေးကို စိတကြှိုကသ်ာ လုပ် ..” ရှနန်ေးထဲကို တခကြခြငွြး သူဆောင့်ထည့်ပေးသည် ။ ရှနန်ေးလည်း တအင်းအင်းနဲ့ သူမတငပြါးကြီးတွကေို အောကမြှ ကော့ပေးသည် ။

တငပြါးကြီးတွကေို နှဲ့လိုကြ ဝိုကလြိုကြ လုပပြေးသည် ။ ကိုထကန်ဲ့ အတွေ့အကြုံရပြီးမို့ ကြှမ်းနတောဘဲ လို့ သူသိလိုကသ်ည် ။ “ အင်း..အင်း….ကောင်းတယအြကို….လုပ်..လုပ် …” အရညတ်ှေ အရမ်းလိုကလြှန်းတာကြောင့် ဆောင့်ထည့်တဲ့အခွိန် ဖြတဖြှတ် ဖပဖြပ် အသံဘလံတွေ ထွကပြေါလြာသည် ။ ရှနန်ေးက မှနစြချင်ေလြာတာကြောင့် မှနမြှန် သှကသ်ှကြ ထိုးဆောင့်ပေးလိုကသ်ည် ။ တခကြတ်ခကြြ စောကဖြုတန်ဲ့ လိငတ်န် သှတသ်ှင်း ပြတတ်ိုကတ်ဲ့နရောက လအနေသ်ံ ဘှပ် ဘှတ် ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွကလြာတော့ အရှိနကြောင်းကောင်း လုပန်ဆေဲ ရှနန်ေးရဲ့ ရယသ်ံလေး တခိခိကို ကြားရသည် ။

အောကကြ ရှနန်ေးက တအားပင့်တအားကော့ပေးနတောတွေ ပိုမှနလြာသလို ရှနန်ေး အောည်ည်းသံတွေ ကို ကယွလြာတော့ ရှနန်ေးတအားအရှိနတ်ကန်ပြေီဆိုတာသူသိလာတော့ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့်ထည့်ပေးလိုကသ်ည် . “ အား…အား..အား……အို..အို…အို…အင်းအင်းအင်း……..အားအား…..” ရှနန်ေး ခေါင်းကို ဘယည်ာ ရမ်းခါပြီး တွန့်လိနကြာ လမ်းဆုံး ပြီးခွင်းကို ရောကရြှိသှားသည် ။ “ အကိုရယ်…ကောင်းလိုကတ်ာ..အကိုရော ကောင်းလားဟင်…..” “ အင်း…အရမ်းကောင်းတယ် …. ” တောတ်ောလြေးကြာအောင် တငပြေါမြှာ ယှဉတ်ှဲကာ နားနလေိုကကြှပြီး ရှနန်ေးကို အိမပြှနကြှမလား လို့ သူ မေးလိုကတ်ော့ ရှနန်ေးက အကိုနဲ့ နရတော မဝသေးဘူးကြာ.. …ရှနန်ေး မပြနခြငွသ်ေးဘူး….” လို့ ပြောလို့ နောကတ်ကြိမ် နောကတ်ကြောင်း ထပဆြှဲပေးရအုံးမယ် ဆိုတာ သဘောပေါကလြိုကသ်ည် ။ “ မမာမတောငဘြဲ ဒီအတိုင်းနတောတောင် အရမ်းတုတတ်ာဘဲ…ရှညလြည်း ရှညတ်ယ်…” ရှနန်ေးက သူ့ဖြားဖကတ်ောကြို ကကြနွန ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပကြာ ဆပပြှာရညန်ဲ့ ဆေးကြောပေးရင်း ပြောလိုကပြါသည် ။

ရှနန်ေး လကကြလေးနဲ့ ကိုငတ်ှယတ်ဲ့အခါ သူ့ဖြားဖကတ်ောသ်ည် ငေါကကြနဲ ထထောငလြာသည် ။ရှနန်ေးက သဘောကစွှာနဲ့ ရယမြောရင်း ဖြားဖကတ်ောကြို လကန်ဲ့ ကြင်းတိုကသ်လို ရှေ့နဲ့နောကြ ပြတတ်ိုကပြေးသည် ။ ဖြားဖကတ်ောလြည်း ရုတခြညွြး ပြနလြညရြှညထြှကြ ကြီးထွားလာရပြနသ်ည် ။ ဒုတိယအခွီမှာ တောတ်ောကြှာသည် ။ ရှနန်ေးကို ပုံစံအမွိုးမွိုး ပြောင်းကာ အကောင်းဆုံး ဆှဲပေးလိုကသ်ည် ။ ဒီ ဒုတိယအခွီမှာ သူသုံးခွီ တောင် ပြီးတယ် လို့ ရှနန်ေးက ပြောတယ် ။ ရှနန်ေးရဲ့ ဖငကြားကားကြီးတွကေို ဖငထြောငကြုန်းတဲ့ ပုံစံနဲ့ လုပရြရင် ကောင်းမှာဘဲ လို့ သူ စိတကြူးရလို့ “ လေးဘကကြုန်းပေးမလား ရှနန်ေး..” လို့ သူ မေးလိုကသ်ည် ။ ရှနန်ေးက ကြညဖြှူစွာဘဲ သူ လိုလားသလို ဖငထြောငကြုန်းပေးသည် ။ ရှနန်ေးရဲ့ ဖငကြှီးတွေ အောကဖြကကြ စောကဖြုတကြှီးက ပြူးပြူးကြီး ထွကန်သည်ေ ။ ဒီလို လိုးရတာကို သူ သဘောကတွာက စောကဖြုတထြဲ သူ့ဒုတ် ဝငထြှကတ်ာကို ကြည့်လို့ရလို့.. ။ ဖငပြေါကလြေးကိုလည်း ကြည့်ပြီး သူ ကလိချင်လြာသည် ။

ရှနန်ေးဖငကြို တောင်းလိုးဖို့လည်း သူ စိတထြဲမှာ ကြံစညထြားလိုကသ်ည် ။ စအိုပေါကလြေးကို သူ့လကမြနဲ့ ဖိဖိခွပြတေရြင်း အကငွြ့လုပပြေးလိုကသ်ည် ။ တခွိနမြှာ သူ့လီးတုတတ်ုတကြှီးကို ထိုးနှစ်မည် ။ ဒုတိယအခွီက စိမပြှနပြေေ လိုးတဲ့ ပြဲဘဲ ..။ သူရော ရှနန်ေးရော ခွှေးတွေ တုတတ်ုတရြှဲကြရသည် ။ ရှနန်ေးကို အိမပြှနခြေါသ်ှားလိုကသ်ည် ။ ဒေါရြှဖြေူသန့်လည်း သမီးပြနရြောကလြာလို့ အရမ်းဝမ်းသာသှားတယ် ။ သူ့ကီု ကြေးဇူးတငကြှောင်း လာပြောတယ် ။ သူပြနခြါနီးမှာ ရှနန်ေးကလဲ “ အကို့ကို ရှနန်ေး ကြေးဇူးတငတ်ယ် ..” လို့ လာပြောတယ် ။ ဘာအတွကြ ကြေးဇူးတငတ်ာလဲ…။ ရှနန်ေးရဲ့ ပြီတီတီ ရီဝတေဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ စိုကကြှည့်တဲ့ အဓိပျပါယကြ သူ့ကို နှစ်ခွီကောင်း ဖြုတပြေးတာနဲ့ ဘာဂွာ အကြာကြီး ကိုငပြေးတာကြောင့်..ဆိုတဲ့ သဘော ..။ ရှနန်ေးတို့အိမကြ ပြနလြာပြီး ရအမှေနခြွိုး အဝတအြစားလဲရတယ် ။

အဝတအြစား လဲနတေုံးဘဲ ဖုန်းလာတယ် ။ ရှရေေးလှငလြှင် ခေါတ်ာ ။ ရှရေေးက “ မလာသေးဘူးလား….” လို့ ခပမြာမာလသေံနဲ့ ပြောလိုကတ်ာ ခံရတယ် ။ “ လာပြီ..လာပြီ..ရှရေေးရေ….ခုထွကလြာပြီ….” ရှနှစ်ေရှေ ကြားမှာ ပြေးလှားနရသေည် ။ ရှနန်ေးကို ခုလေးတင် နှစ်ခွီကောင်း ဖြုတပြေးခဲ့ပြီး မကြာခင် မှာ ရှရေေးကို ဖြုတပြေးရဦးမည် ။ ရှရေေး သည် သူ့ကို သူ ဝယထြားတဲ့ ကြို့ကုန်းက တိုကခြန်းကို ခေါသ်ှားပါတယ် ။ တိုကခြန်း အသဈကို ပြချင်လြို့ ဆိုပြီး ။ တိုကခြန်းအသဈကိုလည်းရောကရြော အခန်းထဲကို ခွတလှေမ်း စဝငလြိုကတ်ာနဲ့ ရှရေေးနဲ့ သူ အငမ်းမရ ဘဲ တယောကန်ဲ့ တယောကြ ဖကတ်ှယပြှီး နှုတခြမ်းချင်ြး ဖိကပစြုတမြိကြတယ်။ တိုကခြန်း အသဈခပြခြှတဆြိုတော့ ဘာခုံဘာကုလားထိုင် ဘာဆိုဘာမှ မရှိဘူး ။ အုတန်ံရံကို မှီပြီး ရအရေေးနှုတခြမ်းထူထူတွကေို တအား စုတရြင်း ရှရေေး နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုလည်း ဝတထြားတဲ့ အင်ျကြ ီ ပေါကြနဘေဲ ဆုပည်ှဈလိုကမြိတယ် .။

ရှရေေးက မကြစြောင်းလေးထိုးပြီး “ ဟိတ် အင်ျကြ ီတွေ ကြကေုနမြယကြှာ…ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ တဏှာထနန်သလေား…” လို့ ပြောလိုကတ်ယ် ။ တဏှာ မထနဘြဲ ခပအြေးအေး နပြနေရြငလြဲ ရှရေေးက “ လူကြီးသမီးနဲ့များ ခိုးစားနကြသေလား..ရှရေေးကိုတောင် စိတမြလာတော့ဘူး မဟုတလြား…” လို့ ပြောမှာ..။ “ ကဲ ထငအြောငကြွောြ..လိုးချင်ရြငလြဲ အဝတအြစားတွေ ခွှတ်..ဘာလဲ ..ခွှတပြေးရအုံးမှာလား….” လို့ ပြောလိုကလြို့ ခပသ်ှကသ်ှကဘြဲ ကိုယပြေါမြှာ ရှိနတေဲ့ အဝတတ်ှကေို ခွှတပြဈလိုကရြတယ် ။ ဖြားဖကတ်ောြ လိငတ်နခြွောင်းကတော့ ရှရေေးနဲ့ နှစ်ယောကထြဲ အခန်းထဲ ရောကပြှီဟေ့ ဆိုတာနဲ့ မတမြတထြောငန်ပြေီလေ ။ လိငတ်နကြှီး တောငမြတလြကြြ ရှိနတေဲ့ သူ့ကို ရှရေေးက သဘောကစွှာနဲ့ ကြည့်ပြီး “ ထငအြောငကြွောြ..ယူကတော့ ဒို့ကို လိုးဖို့ အမြဲ အဆငသ်င့် အဲဗားရယဒြီ ဖြစ်နတေဲ့ အလိုးသမား ခစွသ်ူဘဲပေါ့နောြ..” လို့ ပြောလိုကရြင်း ဒူးထောကြ ထိုငခြလွိုကပြါတယ် ။

လိငတ်နခြွောင်းက ဘာလာ တော့မည် ဆိုတာကို ကြိုသိနသလေား မသိပါဘူး ။ ရှရေေးရဲ့ မကြန်ှာနဲ့ ကပကြပလြေး ဖြစ်နတေဲ့အခွိန် ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ လှုပသ်ှားတယ် ။ ရှရေေးက ဒဈလုံးကြီးကို လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ ဖပကြနဲ ပုတလြိုကပြှီး..“ နင့်ကို ငါလှမ်းနတယ်ေ သိ လား..” လို့ ခပတ်ိုးတိုးလေး ပြောလိုကပြါတယ် ။ ပြီးတော့ လိငတ်န် အရင်းပိုင်းကနေ ဆုပကြိုငလြိုကပြါတယ် ။ ပုလှကေိုငပြေးတော့မှာမို့ လိငတ်နခြွောင်းက ပိုထွားပိုကြီး ပိုရှညလြာသလိုဘဲ ။ ကာမ အရသာထူးတွေ ရတော့မယ် ဆိုတာ သိလိုကတ်ဲ့ စိတတ်ှကေ အဆုံးစွန် ပြင်းပြင်းထနထြန် ထကြှလာရတာကြောင့်ပါ ..။ အရငဆြုံး လိငတ်နထြိပဖြွားကို ပြှတကြနဲ နှုတခြမ်းတွနေဲ့ နမ်းလိုကတ်ဲ့ ရှရေေးဟာ တကယဘြဲ သညလြိငခြွောင်းကြီးကို သတိရ တမ်းတ လှမ်းနတေဲ့ ပုံပါ ။ လိငတ်နကြှီးကလည်း အကြောတွေ ထင်းထောင် ထနတယ်ေ ။

ထိပပြေါကကြလည်း အရညလြေးတွေ ယိုစီး ကနွတယ်ေ ။ ဒီ အရညလြေးတွကေို ရှရေေးက လွာဖြားလေးနဲ့ ယကလြိုကတ်ယ် ။ “ ယူ့လီးကြီးက အရငထြကြ ပိုကြီးလာသလိုဘဲကြာ….”းတွေ တကယတ်ော့ ရှရေေး စုတပြေးတာကို ခံချင်လြှပြီ ။ ရှရေေးက တို့ထိ တို့ထိလေးတွေ လုပန်သည်ေ ။ ဂွေးစိနှစ်လုံးကိုလည်း ခပဖြှဖြလေး ပြတန်ပြနေသ်ည် ။ သညလြို အခွိနဆြှဲပြီး မထိတထိ ကစားနလလေစေေိတတ်ှကေ တအားကို ထကြှလာလလေေ ပါ ။ ရှရေေးက အင်ျကြ ီကို ခွှတလြိုကတ်ယ် ။ ဘရာစီယာ ဖြူဖြူလေးက နို့ကြီးနှစ်လုံးကို မနိုငမြနင်း ခွုပထြားနသည်ေ ။ နို့ကြီးတွကေ ဘရာစီယာရဲ့ ခွုပန်ှောငမြှုအောကကြ အတင်းကြီး ရုန်းကနထြှကခြငွန်ေ ကြသလိုဘဲ ။ ဘရာစီယာ ခွိတလြေးကို ရှရေေး လကန်ောကပြဈပြီး ဖြုတခြှာပစ်လိုကတ်ယ် ။ကော့ခွှနဖြှိုးမောကတ်ဲ့ နို့ကြီးတွကေ အခွုပန်ှောငအြောကကြ လှတမြှောကလြို့ ဝင့်ဝင့်ကြှားကြှားနဲ့ ခေါင်းမော့နကြတေယ် ။ ဒူးထောကြ ထိုငခြပြှီး အငမ်းမရဘဲ နို့သီးနီညိုညိုလေးတဖကကြို စို့မိရတယ်။

“ ဟေ့..နအေုံးကြာ..လီးကို အရင် စုတပြေးအုံးမယ် …” ရှရေေးက သူ့ကို မတတ်ပ် ပြနရြပခြိုင်းတယ် ။ ရှရေေးသည် ပုလှပညောစွမ်းတွေ ပြပါတော့တယ် ။ရှရေေးရဲ့ လွာလေးက ဒဈလုံးကြားကို ယကပြေးနတယ်ေ . ထိပပျိုင်းကို အရင် ကလိနတယ်ေ ။ သူ အရမ်း ထိလို့ရှရေေး ခေါင်းလေးကို ယောငယ်မ်းပြီး ကိုငမြိရတယ် ။ နုတကြလည်း အသံတွေ ညည်းမိရတယ် ။ လိငတ်န် အရင်းပိုင်းအထိ ရောကအြောင် ငုံငုံဆှဲပြီး စုတပြေးနတယ်ေ ။ လိငတ်န် တချောင်းလုံး ရှရေေး ပါးစပထြဲ ရောကန်တယ်ေ ။ ရှရေေးရဲ့ အစုတမြှာ ဘယလြောကထြိ အရသာ ထူးကဲ နဈမွောနမေိသလဲ မသိဘူး ။ ရှရေေး အစုတရြပ် လိငတ်နကြို ပါးစပကြနေ ခွှတဖြယလြိုကတ်ော့မှ မကြလြုံးဖြင့်ကြည့်မိတယ် ။ ရှရေေးက “ တောပြှီနောြ…လိုးကြစို့..” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကလြို့ ဒီ သံမံတလင်းကြမ်းမှာဘဲ ဆှဲကြရမယ် လို့ ထငမြိလိုကတ်ယ် ။ ရှရေေးက..“ အို..ဒီမှာ မဖြစ်ပါဘူး..အိပခြန်းထဲ သှားရအောင်..” လို့ ပြောပြီးသူ့လကကြို ဆှဲကာ အိပခြန်းထဲ ကို ခေါသ်ှားပါတယ် ။ အိပခြန်းထဲ ရောကတ်ော့ ဖြာတခပြြ နဲ့ မှေ့ရာလိပတ်လိပ် ရှိနတောကို တွေ့ရတယ် ။ ရှရေေးက ထမိနကြို ခွှတလြိုကတ်ယ် ။

အတါင်းခံ ပငတ်ီ မပါလို့ ထမိန် ခွှတလြိုကတ်ာနဲ့ ကိုယတ်ုံးလုံး ဖြစ်သှား တာ ဝင်းဝင်းဖြူဖြူ ဖငတ်ုံးကြီးတွကေို တွေ့လိုကရြတော့ အခုဘဲ အစုတကြောင်းကောင်း ခံထားရလို့တအားလိုးချင်န်တေဲ့ လီးကလည်း တဆတဆြတခြါနပြေီ ။ ရှရေေးနဲ့ လှကြေီးထိုးဘဲ အမှန် ဆှဲလိုကကြှတယ် ။ ရှရေေးကလည်း ထန် သူကလည်း ထန် ဆှဲလိုကကြှတာ တဖေါင်းဖေါင်းဘဲ ။ အရတွကေလေည်း လိုကတ်ော့ တဖြပဖြှပ် တဘှပဘြှပ် အသံတွေ ကို ဆူညံသှားရတာ..။ ရှရေေးကလည်း လှတလြှတလြပလြပ် မို့ တအား အောတ်ယ် ။ ညည်းတယ် ။ပြီးခါနီး အရှိနန်အား တကလြာတဲ့အခါ ရှရေေးလည်း….“ လိုး..လိုး..တအားလိုး…ဘာလဲ..အားမရှိဘူးလား.. လိုးစမ်းပါ..ဆောင့်ဆောင့်..တအားဆောင့်ထည့်….” လို့ အောပြါတယ် ။ ငယင်ယကြ ခိုးဖတခြဲ့ရတဲ့ အပြာစာအုပတ်ှထေဲကလိုဘဲ လို့ အမှတရြလိုကတ်ယ် ။ ရှရေေး ကောင်းစဖေို့ စိတကြွနပေစြဖေို့ သူတောင်းဆိုသလို ပြင်းပြင်းနဲ့ မှနမြှန် ဆောင့်လိုးပေးလိုကပြါတယ် ။

ရှရေေးလည်း ဖငကြှီးတွေ ကော့ပေးလိုကြ စကောဝိုင်း မှေ့ရမ်းပေးလိုကြ လုပန်တယ်ေ ။ နှစ်ယောကစြလုံး ခွှေးတွေ စိုစိုရှဲနကြပြေီ ..။ ဆကတ်ိုကြ ကြုံးလိုးနတော ..။ ရှရေေး စောကပြတကြလည်း သူ့လီးကို ညှဈယူဆှဲနသလေို အရသာ က ထိမိ ကောင်းလှတယ် ။ “ အမလေး..ကောင်းကောင်း..ကောင်းနပြေီ..အို..ဆောင့်ဆောင့်…အာ..အား…အား….အား…အိုး….ပြီးပြီ…. အား….ကောင်း..ကောင်းလိုကတ်ာ….ဆောင့်…ဆောင့် မရပလြိုကန်ဲ့..အသဆေောင့်……….” ရှရေေး တတွတတ်ှတ် ညည်းအောရြင်း သူ့ကို တအား ဖကည်ှဈပြီး “ ပြီး ” သှားပါတယ် ။ သူလည်းသုတရြညတ်ှေ တစဈစဈ နဲ့ အများကြီး ပန်းထုတလြိုကပြှီး ရှရေေးနဲ့ မရှေးမနှောင်း ဆိုသလိုဘဲ ပြီးဆုံး ခွင်းကို ရောကရြှိသှားရပါတော့တယ် ။ ရှရေေးက သူ့လီးကို အဖုတထြဲက ထုတခြှင့်မပြုဘူး ။ စောကခြေါင်းထဲမှာ ဆကြ ထား စိမထြားခိုင်းတယ် ။

“ နင် တကယလြိုးနိုငတ်ဲ့ကောငဘြဲ…ထငအြောငကြွောြ …ငါ..ငါ ကြိုကတ်ယ်….” လို့ ရှရေေး မကြလြုံးမဖြင့်ဘဲ ပြောလိုကတ်ယ် ။“ နင့်စောကပြတကြလည်း တအား လိုးလို့ကောင်းတာဘဲ ရှရေေးရယ် ..ငါ့လီးကို ရဈပတဆြှဲ.ူနသလေိုဘဲ….မွှောြ့ပါတဲ့ စောကပြတ် ဆိုတာမွိ ုး ဖြစ်မယ် …” လို့ သူကလည်းရှရေေးကို ပြနပြှောလိုကပြါတယ် ။ .“ အဲဒါ အလိုလို ကောင်းတာ မဟုတဘြူး…ငါ ညှဈညှဈပေးလို့ ဟဲ့..နငကြှိုကရြင် ငါ အမြဲ အဲလို ညှဈပေးမယ် …နင် ကောင်းတယ် ဆိုလို့ ငါ ဝမ်းသာပါတယ် …” လို့ ရှရေေးက ပြောပါတယ် ။ အနည်းဆုံးတော့ နှစ်ခွီလောကြ ရှရေေးနဲ့ ဆှဲဖြစ်မှာပါဘဲ ..။ ရှရေေးရဲ့ စောကဖြုတ် ကြှကသ်ားတွေ ညှဈပေးခွင်းက သူ့ကို အရသာ အရမ်းထူးကဲစသည်ေ ။ ထိုးဆောင့်လိုကတ်ိုင်း ကြပတ်ည်းစီးပိုငတ်ဲ့ အရသာကို ရရှိသည် ။ ကြာကြာ ဆကမြလိုးနိုငဘြဲ သုတတ်ှေ ပန်းထွကခြါ ပြီးခွင်းကို ရောကသ်ှားချင်သ်ည် ။

ရှရေေးက ကုတငပြေါကြ ဆင်းသည် ။ “ ငါ ရခွေိ ုးလိုကအြုံးမယ်…” “ ငါလည်း နငန်ဲ့ အတူတူ ရခွေိ ုးချင်တ်ယ်…” “ အို..ထငအြောငကြွောြ..အေးဆေး နစမြေးပါဟာ…ငါ အေးဆေး ခွိ ုးပါရစေ…” ကိုယတ်ုံးလုံးကြီး ရခွေိ ုးခန်းဆီကို ရှရေေး လွှောကသ်ှားတာကို ကုတငပြေါကြ ကြည့်နမေိသည် ။ ရှရေေးရဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးတွကေ တုနခြါ လှုပန်တောကို တွေ့ရတာ သူ့ဒုတတ်ောင် ပြနမြာသှားသလိုဘဲ..။ ရှရေေး နောကကြို သူ လိုကသ်ှားလိုကသ်ည် ။ ရခွေိ ုးခန်းက ပိတမြထားဘူး ။ သူဝငသ်ှားတော့ ရှရေေးသည် ရပန်ေးအောကမြှာ သူ့ကိုယလြုံးတွကေို သူ့ဖါသာ ပြတတ်ိုကရြင်း ရခွေိ ုးနသည်ေ ။ “ ဟိတ်..ဘာလို့ လာတာလဲ..” “ ရှရေေးနဲ့ အတူတူ ခွိ ုးချင်လြို့..” “ နင် သိပကြဲတာဘဲကြာ….” ရှရေေးအနား ပူးကပပြှီး ရှရေေး ဖငတ်ုံးတွကေို အားရပါးရ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည် ။

“ အိုး ..ဟေး….” နောကတ်နေ့ မနကြ ၁၀နာရီ ကြောကြွောြ ..။ “ မမတို့က ထငအြောငကြွောြ့ကို ဘယလြောကြ သဘောကတွယ်..သံယောဇဉဖြစ်ကြတယ် ဆိုတာ ထငအြောငကြွောလြည်း သိမှာပါ..ဒါပမယ်ေ့လေ..မမတို့မိသားစု အတွကထြကြ ထငအြောငကြွောြ ရဲ့ ရှေ့ တိုးတကရြေးက အရေးကြီးသေးတယလြေ..မမတို့ မိသားစု နဲ့ နတောထကြ အရေးကြီးတဲ့ တခွား တာဝနတ်ခုခုကို လုပရြင် မင်းအတွကြ ပိုကောင်းလိမ့်မယလြို့ မင်းတို့ “ အဘ ”က မမကို ပြောပြတယ်..” ဒေါရြှဖြေူသန့်က ကားမောင်းနတေဲ့ သူ့ကို ပြောပါတယ် ။ ဒေါရြှဖြေူသန့်က သူ့ကို ကားမောင်းခိုင်းလို့ ဒီနေ့ မနကြ သူတို့အိမကြို ရောကရြောကခြငွြး လိုကမြောင်း ပေးရပါတယ် ။ ရှနန်ေးဘုံကတော့ မနိုးသေးပါဘူး ။ အိပန်တေုံး ..။ သူ့နရောမှာ အစားထိုးမယ့် အရာ ရှိလေးတယောကြ ရောကန်ပြေီ ။ သူက စဈရုံးခွုပကြို ပြောင်းရမယ် ။ ဒေါရြှဖြေူသန့်က မှို့သဈမှာ ဆောကန်တေဲ့ သူတို့ တိုကကြို လိုကပျို့ခိုင်းတာ ။ တိုကကြ တောတ်ောပြှီးနပြေီ ။

တိုကကြို ဒေါရြှဖြေူသန့်နဲ့ အတူတူ လိုကကြှည့်တဲ့အခွိန် ဒေါရြှဖြေူသန့်က “ အမေီကလည်း မင်းကို အကူအညီတခု တောင်းစရာ ရှိလို့တဲ့…အမေီ့ဆီကို သှားလိုကပြါအုံး..ထငအြောငကြွောြ…” လို့ ရုတတ် ရကြ ပြောလိုကတ်ယ် ။ “ ဟုတကြဲ့..မမ ” လို့ သူဖြလေိုကတ်ယ် ။ ဒေါရြှဖြူသန့်က ဒီတိုကကြ အဘ အနားယူပြီးတဲ့အခွိန် နဖေို့လို့ ပြောပြပြီး ရှနန်ေးဘုံအတွကလြည်း သူတို့မိဘတွေ ပေးခဲ့တဲ့ မှကြကေတ်ကြကြ ရှိသေးတယ် ..ရှနန်ေး အိမထြောငကြတွဲ့အခါ နဖေို့ အိမ် ဆောကပြေးဖို့စဉြးစားနတယ်ေ လို့ ပြောပြတယ် . .။ ဒီအခွိနမြှာဘဲ တိုကရြှေ့ကို ဗိုလမြှူးလှန်းမောငရြဲ့ ကား ထိုးဆိုကလြာတယ် ။ ဗိုလမြှူးလှန်းမောငကြဘဲ ဒီတိုကကြို အစစ တာဝနယ်ူပြီး ဆောကန်တောပါ ။ ဗိုလမြှူးလှန်းမောငကြ တိုကပြှီးစီးတဲ့ အခွအနေတွကေေို ဒေါရြှဖြေူသန့်ကို ရှင်းပြပြီး “ အထူးဆိုင် ” ကနေ ပစ်စည်းတွေ သူထုတပြေးမယ့်အကြောင်းတွေ ပြောပြတယ် ။ အထူးဆိုင် ဆိုတာက လူကြီးမိသားစုတွဘေဲ ဝယန်ိုငတ်ဲ့ ထူးခွားတဲ့ ဆိုငပြါ ။

ဒေါရြှဖြေူသန့်လည်း အခုလထဲ မင်ျဂလာဆောငတ်ှေ တကရြောကဖြို့တွေ တောတ်ောမြွားများ ရှိနတောကို သတိရသှားပြီး မင်ျဂလာလကဖြှဲ့တွေ ဝယရြမယ် …ဗိုလမြှူးလှန်းမောငကြို အထူးဆိုငကြို သှားရအောငလြား..လို့ ပြောလိုကပြါတယ် ။ “ ဟုတကြဲ့..မမ…..ကနွောြ လိုကပျို့ပါမယ် …” လို့ ဗိုလမြှူးလှန်းမောငကြ ပြောလိုကတ်ယ် ။ ဒေါရြှဖြေူ သန့်က “ ဒါဆို..မမ..ဗိုလမြှူးလှန်းမောငရြဲ့ ကားနဲ့ လိုကသ်ှားလိုကမြယ်…ထငအြောငကြွောရြေ..အမေီ့ဆီ ကို အခုဘဲ သှားလိုကပြါလား..ကြယ်…” လို့ သူ့ကို ပြောလိုကပြါတယ် ။ သူဖြရတောက “ ဟုတကြဲ့…မမ…” ပါဘဲ ။ ဒေါအြမေီသှငရြဲ့ အိမကြို သူရောကသ်ှားတယ် ။ သူ့အကူအညီကို လိုနတယ်ေ ဆိုကထဲက ဘာအကူအညီလည်း ဆိုတာ သူသိလိုကပြှီးသား ။ အိမဖြေါမြလေး တယောကကြ ခွံတံခါး လာဖြင့်ပေးတယ် ။ “ ဒေါအြမေီသှင် …ရှိလား …” “ ရှိပါတယ်…ရှင့်…” တိုကကြှီးတခုလုံး တိတဆြိတန်တယ်ေ ။ သူ ဧည့်ခန်းကြီးထဲ လွှောကဝြငသ်ှားတဲ့အခွိနမြှာ ဒေါအြမေီသှင် အပေါထြပ် လှခေါးကနေ ဆင်းလာတယ် ။

“ အမလေး..ပေါတ်ောမြူကြီး….မမ အပေါြ စိမ်းကားနတောပေါ့လေ….” ဒေါအြမေီသှငသ်ည် ခပပြါးပါး ပြော့ပြော့ပိတသ်ားနဲ့ ခွုပထြားတဲ့ အင်ျကြ ီပြပြလေးကို ဝတထြားတာ အတွင်းမှာ ဘရာစီယာ မပါတာကြောင့် ရငစြိုငကြှီး နှစ်လုံးကို ဝိုးတိုး ဝါးတား တွေ့နရတေယ် ။ လမ်းလွှောကလြိုကတ်ိုင်း ဒီရငသ်ားတွကေ တုနတ်ုနသ်ှားနတယ်ေ ။ “ မမလည်း တယောကထြဲ အရမ်းပငွြးတာဘဲ…မမ ယောကြြားက နိုငင်ံခွား ထွကသ်ှားပြနပြှီ …. မမလည်း မင်းကို အကူအညီတောင်းမလို့ …” “ ဟုတကြဲ့..မမ…ကနွောြ ဘာလုပပြေးရမလဲဟင်…” မခို့တရို့ နဲ့ စူးစိုကကြှည့်လိုကတ်ဲ့ ဒေါအြမေီသှငကြ သူ့နားနားကို နှုတခြမ်းကို ကပပြှီး တိုးတိုးလေး “ မင်း ဘာလုပပြေးရမလဲ ဆိုတာ မင်း သိပါတယကြှယ်…မမ တအား လိုချင်န်တယ်ေ ..ဟိုတခါကလိုဘဲ.. ပေါ့….” လို့ လသေံလေးနဲ့ ပြောလိုကပြါတယ် ။ ဖြူဖြေးတောင့်တင်းတဲ့ မိန်းမချောကြီးကို အလိုဖြည့်ပေးဖို့ တာဝနကြရွောကလြာပြီ ။ အလှည့်ကရွင် မနှဲ့စတမ်း ..။ “ ဟုတကြဲ့မမ…မမ လိုအပန်တောတွေ ကနွောြ အကုန် လုပပြေးမယ်…မမ…” လို့ သူပြောလိုကတ်ယ် ။ ဒေါအြမေီသှငကြ သူ့လကကြို ဆှဲပြီး အပေါထြပကြို တကသ်ည် ။

မကြာခင် အလုပတ်ှေ များတော့မှာ သိနတေဲ့ လကန်ကကြှီးက မတမြတထြောငလြာသည် ။ ပစ်ရန် အသင့် အနအထေားပေါ့ ..။ အိပခြန်းထဲကို ဝငလြိုကတ်ဲ့အခါ ဒေါအြမေီသှငကြ သူ့ခါးကို လာဖကတ်ယ် ။ “ မင်းကို ဒို့က လှမ်းနတော သိလား….ဟင်း…ဘာလို့ ဒို့ဆီ မလာတာလဲ..ဖုန်းလေးတောင် မဆကဘြူး” ကုတငကြှီးပေါမြှာ ထိုငလြိုကကြှသည် ။ ရှရေေး..ရှနန်ေးတို့ကို အိပရြတာနဲ့မတူတာက ရှရေေး..ရှနန်ေး တို့က အပျို..အိမထြောင် မရှိသူတွေ..ဒီစောကြှီးကတော့ လငရြှိ မိန်းမတယောကြ ။ သူ့လငကြှီးက အ ခွိနမြရှေး ပြနရြောကခြလွာနိုငသ်ည် ။ လိုလားတောင့်တနတေဲ့သူကို လုပရြတာတော့ ကောင်းသည် ။ ဒေါအြမေီသှငကြ ကုတငဘြေးနားက ဘီဒိုလေးပေါကြ အကောင်းစား ဝဈစကီပုလင်းနဲ့ ဖနခြှကတ်ှဆေီကို လွှောကသ်ှားလိုကပြှီး ဖနခြှကန်ှဈ ခွကထြဲကို ဝဈစကီ လောင်းထည့်သည် ။ သူ့ဆီကို ပြနလြွှောကလြာပြီး ဖနခြှကတ်ခွကကြို ကမ်းပေးသည် ။

ဝဈစကီ သောကရြင်း ဒေါအြမေီသှငရြဲ့ လကတ်ဖကကြ သူ့ပေါငပြေါကြို ရောကလြာသည် ။ “ မင်း ရှဖြေူ့ကိုကော နဲနဲ စမ်းမကြည့်ဘူးလား…” “ မမ က ကနွောြ အေးအေးဆေးဆေး နနတေောကို မကြည့်ချင်ဘြူးထငတ်ယ်…ဟင်းဟင်း..” “ ရှဖြေူလဲ မမလိုဘဲ အဖိုးကြီး ယူထားတာ ..မမသိတာပေါ့ကြယ်..သူလည်း ဆာနတယ်ေ ဆိုတာ..” ဒေါအြမေီသှငရြဲ့ လကကြ သူ့ပေါငအြလညကြ ဖြားဖကတ်ောြ လကန်ကဆြီကို ရောကန်ပြေီ ။ ဘောင်းဘီ အပေါကြနေ ညငည်ငသ်ာသာလေး ပြတန်သည်ေ ။ လကန်ကကြလည်း တအားကို ကြှနပြေီ ။ ဒေါအြမေီသှင် ဝတထြားတဲ့ အဝတတ်ှကေို တခုပြီး တခု ခွှတပြဈနသည်ေ ။ သူလဲ ကုတငဘြေးမှာ ထရပလြိုကပြှီး ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှကေို အကုန် ခွှတပြဈလိုကသ်ည် ။ စိုပြတေောင့်တင်းတဲ့ ဖြူဝင်းပြီး ပစ်စည်းကောင်းတဲ့ မိန်းမချောကြီးရဲ့ ကိုယလြုံးတီးအလှအပတွကေို မှင် ရတဲ့အခါ သူ့စိတတ်ှေ ထကြှသထကြ ထကြှလာရသည် ။ မတမြတထြောငန်တေဲ့ သူ့ဖြားဖကတ်ောြ ကို ဒေါအြမေီသှင် သသခွေောခွာ ကြည့်ပြီး လကန်ဲ့ ဖမ်း ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည် ။

“ တကယ့်ကို အားရစရာကြီးကြယ် ….မမလေ….လီးသေးပြီး မတောငန်ိုငတ်ဲ့ မမရဲ့ လငကြှီးနဲ့ ပေါင်းနရေ တာ တကယ့် လောက ငရဲဘဲ….အိပမြပြောတ်ဲ့ ညတွေ များခဲ့ပြီလေ …ဒါကြောင့် မမလေ..မင်းကို အ ကူအညီ တောင်းရတာပေါ့…” ပြောနရင်ေး ဒေါအြမေီသှငသ်ည် လိငတ်နကြို ပြတသ်ပ် ဖစွည်ှဈနပေါသည် ။ “ မင်းက လီးကြီးရုံမကဘူး..လိုးလဲ လိုးတတ်..လိုးနိုငတ်ယလြေ ..မင်းနဲ့ တခါ ကြုံပြီးတဲ့နောကြ မမလေ..မင်းကို စွဲသှားတယ်..မင်းကို တောင့်တမိတယ်..တမ်းတမိတယ်….ကြာ….” ဒေါအြမေီသှငသ်ည် လိငတ်နရြဲ့ ထိပပျိုင်း ဒဈလုံးကြီးကို တပြှတပြှှတန်ဲ့ စနမ်းလိုကပြှီး..အရင်းပိုင်းကနေ အဖြားပိုင်းထိ လွာနဲ့ ယကလြိုကသ်ည် ။ “ ဟင်း…ကြိုကတ်ယကြှာ….” ထိပဖြွားကို နှုတခြမ်းထူထူအိအိတွနေဲ့ ပြှတကြနဲ ငုံကာ စုတလြိုကရြင်း ပြောလိုကတ်ာပါ ။ သူကလည်း ဒေါအြမေီသှငရြဲ့ နို့ထွားထွားကြီး နှစ်လုံးကို လကန်ဲ့ ကိုငမြိရသည် ။ နို့ကြီးတွကေ နဲနဲ တွဲကနွပေေ မယ့် တင်းမာလုံးဝန်းပြီး ကိုငဆြုပလြို့ ကောင်းတုံးပါဘဲ…။ နို့သီးခေါင်းအညိုရောငဖြွော့ဖြော့လေးတလုံးကို လကန်ဲ့ ပြတသ်ပကြှည့်လိုကတ်ော့ မာတင်းနတော တွေ့လိုကရြသည် ။

သညအြခွိနမြှာ ဒေါအြမေီသှငသ်ည် သူ့လိငတ်နကြို အားရပါးရဘဲ စုတန်ပေါပြီ ။ ရှရေေး အစုတကြောင်းလှပြီ သူထငတ်ာ ဒေါအြမေီသှငကြ ပိုလို့ တောန်သည်ေ ။ စုတတ်ာတွေ ကောင်း လှန်းလို့ တကိုယလြုံး တုနခြါသှားရပြီး နုတဖြွားက တအီးအီး ညည်းမိရသည် ။လွာလေးနဲ့ ပတခြှာလှည့်ပြီး ကစားပေးတာ ဘယသ်ူခံနိုငမြလဲ ..။ သုတရြညတ်ှေ ပြှတကြနဲ ပန်းထွကသ်ှားခါနီးကို ဖြစ်သှားသည် ။ မနည်း စိတထြိန်းလိုကရြသည် ။ မဖြစ်သေးပါဘူး..သူ့ကိုလည်း ကောင်းအောင် ပြနလြုပပြေးအုံးမှပါ…ဆိုပြီး ဒေါအြမေီသှငကြို စုတတ်ာ ရပလြိုကဖြို့ သူပြောလိုကသ်ည် ။ “ ဘာလို့ ရပခြိုင်းတာလည်းဟင်…” “ မမ စုတပြေးတာ အရမ်းကောင်းပါတယ် ..ကနွောြ ရပခြိုင်းရတာက မမကို ကနွောြ ယကပြေးချင်လြို့ပါ.. မမကို ကနွောြ မှုတပြေးပါရစေ …” “ ဟင့်အင်း…မယကပြါနဲ့….ရတယ်..ရတယ်…..” “ လာပါမမရယ်….လှဲအိပလြိုကြ ..မမ ကို ကောင်းစချင်ေတ်ယ်…မမ တအား ကောင်းအောင် ကနွောြ မှုတပြေးမယ် …” ဒေါအြမေီသှငကြ ပကလြကလြှဲခလွိုကတ်ဲ့အခါ သူက ပေါငတ်နတ်ှကေို ဖြဲကား လိုကတ်ဲ့အခါ ပေါငကြှားက မိန်းမကိုယ် စောကဖြုတကြှီးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့လိုကရြတာနဲ့ သူ့လိငတ်နကြ အစွမ်း ကုန် တင်းမာ ကြီးထွားလာတယ် ။

ဒေါအြမေီသှငရြဲ့ ပေါငကြှားကို သူ့မကြန်ှာ အပလြိုကပြှီး ထူထူအမ်းအမ်း နှုတခြမ်းသားကြီးတွကေို လွာအပြားလိုကန်ဲ့ အောကကြနေ အပေါကြို ပင့်တငကြာ ယကလြိုကတ်ော့ ဒေါအြမေီသှင်…“ အို..ဟိုဟို..အား…အ….” ဆိုပြီး တုနခြါသှားပြီး သူမပေါငတ်နတ်ှကေို စေ့ဖို့ ကြိုးစားတယ် ။ သို့ပမယ်ေ့ သူက ပေါငတ်နတ်ှကေို ဆုပကြိုငကြာ ဖြဲကားထားတာမို့ စေ့လို့မရဘူး ။ သူ့လွာက ဆကတ်ိုကဘြဲ စောကဖြုတကြှီးကို ဖိဖိ ယကပြေးနပြေီ ..။“ အို….အား…ဟင်…အား…အ….အ……အငဟြင်……အာ…အာ……” ဒေါအြမေီသှင် သူ့ခေါင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငဖြို့ ကြိုးစားတယ် ။ “ တောြ..တောပြှီ…အား…အမလေး..မမ..မမ….မခံနိုငတ်ော့ဘူး…..အီး….” ဒေါအြမေီသှင် ဘယလြောကြ ရပခြိုင်းရပခြိုင်း သူက ဆကြ ယကတ်ုံးဘဲ ..။ ဒေါအြမေီသှင် တကိုယလြုံး တုနခြါ ခါးကော့ ခေါင်းရမ်းပြီး “ ပြီး ”သှားရတယ် ။ ဒီတော့မှ သူ ယကတ်ာကို ရပလြိုကပြှီး သူ့မကြန်ှာကို ဒေါအြမေီသှငရြဲ့ စောကဖြုတကြနေ ခွာလိုကတ်ယ် ။ “ မင်း..မင်း..အရမ်း လုပတ်တတ်ာဘဲ ..” ဒေါအြမေီသှင် ဆကမြပြောနိုငတ်ော့ဘူး ။ နှုတခြမ်းထူထူပြဲပြဲတွေ အနားကို သူ့လိငတ်နကြှီး တေ့ပေးလိုကလြို့ ..။ ဒေါအြမေီသှင် ဖမ်းငုံကာ စုတလြိုကလြို့ ..။ သူ့လိငတ်နကြ ဒေါအြမေီသှငရြဲ့ ပါးစပထြဲမှာ အပြည့်အသိပကြှီး ဖြစ်နတယ်ေ ။ ဒေါအြမေီသှငလြည်း သူ့စောကဖြုတကြို ကောင်းကောင်း ယကပြေးခဲ့လို့ တုန့်ပြနတ်ဲ့အနနေဲ့ သူ့လိငတ်နကြို စတနော ပါပါနဲ့ စုတပြေးနတယ်ေ ။ လွာနဲ့ ကလိပေးလှန်းလို့ တခကြတ်ခကြြ ဆတဆြတခြါသှားရတယ် ။

ဒေါအြမေီသှငရြဲ့ လကတဖကကြ သူ့ေ၈ှးစိနှစ်လုံးကို ဆုပကြိုငခြွနယေပြေးနတယ်ေ ။ ဒေါအြမေီသှင် စုတန်တေဲ့အခွိန် သူကလည်း လိငတ်နကြို နှုတခြမ်းထူထူတွေ အထဲကို ဖိဖိ ထိုးညှောင့်မိတယ် ။ ဒေါအြမေီသှငကြ ဂွေးစိတွကေို ဆုပန်ယန်တေဲ့ လကကြို ဂွေးစိတွေ အောကဖြကကြို ပြတသ်ပ် ကုတခြှဈပေးနရင်ေး လိငခြွောင်းကို တအား စုတ်..သူကလည်း ထိုးညှောင့်တော့ မကြာခငမြှာဘဲ သူ့ တကိုယလြုံးက အကြောအချင်တ်ှေ အီဆိမ့်သှားအောင် ကောင်းလှန်းသှားပြီး သုတရြညတ်ှေ တဖြောဖြော ဒေါအြမေီသှငရြဲ့ ပါးစပထြဲကို ပန်းထုတလြိုကမြိရတယ် ။ ဒေါအြမေီသှငလြည်း ပါးစပထြဲ ပြည့်လွှံသှားတဲ့ သုတရြညတ်ှကေို တကြပကြှပန်ဲ့ မှိုခပြဈလိုကတ်ယ် ။ “ ကောင်းလားဟင်..မမ စုတပြေးတာ ….” “ အင်း..အရမ်း ကောင်းတာဘဲ …” ရခွေိ ုးခန်းဆီကို လွှောကသ်ှားတဲ့ သူ့ကို ဒေါအြမေီသှငကြ “ မမကို တဝကြီး ခစွပြေးရအုံးမှာနောြ ….” လို့ ပြောလိုကတ်ယ် ။“ အင်း…ဒါပေါ့ မမ ..မမကို ကြနပေလြောကတ်ဲ့အထိ ခစွပြေးပြီးမှ ကနွောြ ပြနမြှာ …။ တကယတ်ော့ သူ ဒေါအြမေီသှငကြို ဒီလို လုပပြေးနတောတွကေ ဒေါရြှဖြေူသန့်အတွကြ ပါ ..။ ဒေါရြှဖြေူသန့် ခိုင်းတာ ဆိုရင် သူ ဘာမဆို လုပပြေးမှာ လေ ..။ အလုပပြှောင်းရတဲ့အတွကြ ရှန်ေးဘုံနဲ့ရော ရှရေေးလှငလြှငန်ဲ့ရော မတွေ့ဖြစ်တော့ဘူး ။ နရောသဈ ဘော့ဈအသဈနဲ့ အသားကအွောင် လုပကြိုငန်ရတေယ် ။ နရောသဈက အတူတူ အလုပလြုပတ်ဲ့ အရာရှိတွနေဲ့ ေ၈ါကြ အတူတူ ရိုကဖြစ်တယ် ။ အရငတ်ုံးက လူကြီးအိမမြှာ တာဝနခြထွား ခံရတော့ ကိုယ့်ကိုယကြို မပိုငဘြူး ။ အခုတော့ စနေ တနင်ျဂနှေ ဆိုရင် ဂေါကရြိုကြ တင်းနဈရိုကြ နဲ့ ဟနကြနွတော ..။ ဂေါကရြိုကပြှီး အပြန် ကိုးမိုငဖြကကြ ဆိုငတ်ဆိုငမြှာ တဝိုင်းစားဖို့ ခွိန်းလိုကကြှတယ် ။ စားသောကဆြိုငထြဲမှာ ရှရေေးကို လူတယောကန်ဲ့ ထိုငစြားနတော တွေ့လိုကရြတယ် ။ ရှရေေးက လှမ်းခေါလြို့ သူ သူတို့ စားပြဲကို လွှောကသ်ှားလိုကတ်ယ် ။ ရှရေေးက သူနဲ့ အတူတူ ထိုငန်တေဲ့ လူနဲ့ မိတဆြကပြေးတယ် ။

သူ့လိုဘဲ စီးပြားရေး လုပတ်ဲ့ ကိုဇောဝြိတ်..သူ့ကို အမြဲ ဂရုစိုကတ်ယ်..သူ့မိဘတွကလေည်း ကိုဇောဝြိတန်ဲ့ သဘောတူနတယ်ေ လို့ ပြောပြ မိတဆြကပြေးတယ် ။ ကိုဇောဝြိတ် ဆိုတဲ့ လူကလည်း သဘောကောင်းပုံရပါတယ် ။ ရှရေေးကတော့ သူနဲ့ အသှငတ်ူတဲ့ လူကို ရှာသှားပြီ ။ ကိုယ့်စောြ တခွား လူ လကထြဲ ရောကသ်ှားတာကို စိတထြဲမှာတော့ သိပ် မကြိုကပြမယ်ေ့ ကိုယကြိုယတ်ိုငကြလည်း သူကကို အခွိနမြှ မပေးနိုငဘြဲလေ ။ ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ရှရေေးအတွကြ သူ ဝမ်းသာပါတယ် ။ ဒီနေ့ အလုပကြနေ အိမပြှနခြါနီး ဒေါရြှဖြေူသန့် ဖုန်းဆကတ်ယ် ။ သတိရတဲ့အကြောင်း..အားရင် အိမလြာခဲ့ပါအုံး …ပြောတယ် ။ အိမပြှနရြောကပြှီး ရခွေိ ုးပြီးခါစမှာဘဲ ဖုန်းလာလို့ ကောကကြိုငလြိုကတ်ော့ ရှနန်ေးဘုံ ဖြစ်နတယ်ေ ။ ရှနန်ေးက “ ရာထူးတိုးလို့ ဘဝငမြှင့်နပြေီလား..ဆရာကြီး..” လို့ စတယ် ။ နောကတ်ယ် ။ “ ရှနန်ေးကို မတွေ့ချင်တ်ော့ဘူးလား..သတိမရဘူးလား..” လို့ မေးတယ် ။ “ တွေ့ချင်ပြါတယ်..ရှနန်ေးရယ် …ရှနန်ေး အတွကြ ဆိုရင် ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် လုပပြေးမယ့်လူပါ..တခုခု ခိုင်းစရာ ရှိရင် ခေါသ်ာ ခေါလြိုကြ” လို့ ပြောလိုကတ်ော့ “ အခု ခိုင်းမယ်..လာမလား..” လို့ တခစ်ခစ်နဲ့ ရယမြောပြီး ပြောတယ် ။

လာမယလြေ..ဘယကြို လာရမလဲ ” လို့ ပြနမြေးလိုကတ်ော့ မှို့သဈက တိုကြ ပြီးသှားပြီ..အခုတော့ ဆရာအေးကြောြ ( သူတို့ အိမမြှာ ဘာဘာညာညာ လုပကြိုငပြေးတဲ့ လူ )ကို အစောင့်အဖြစ် ထားထားတယ် …အဲဒီကို လာခဲ့မလား…” လို့ မေးတယ် ။ “ လာခဲ့မယ်..” လို့ ပြောပြီး ရှနန်ေး နဲ့ ခွိန်းထားတဲ့ မှို့သဈက တိုကသ်ဈ ဆီကို သူ သှားလိုကတ်ယ် ။ ရှနန်ေး တယောကထြဲ စောင့်နတယ်ေ ။ အကစြကော့ လိုကတ်ဲ့လူ တကောငတ်မှည်းမှ မတွေ့ဘူး ။ တိုကကြို စောင့်ပေးတဲ့ ဆရာအေးကြောလြည်း မတွေ့ဘူး ။ ရှနန်ေး အားလုံးကို ဖယရြှားထားပုံ ရတယ် ။ တိုကအြပေါထြပကြို လိုကပြှတယ် ။ အရမ်းကို ကောင်းပါတယ် ။ “ ရှငဘြုရင့်ပုဆိုး ပိုးခညွြး ” ဆိုသလိုပေါ့ ။ လူကြီး ဆောကတ်ဲ့ တိုကဆြိုတော့လည်း သဈ အကောင်းစားတွေ ပေါပေါများ များ သုံးထားတာကိုး ။ ကြှန်းသား အကြကလြှလှနဲ့ နံရံတွကေ လှမှလှ ..။ “ ကောင်းလား …” “ အင်း..အရမ်းကောင်းတာဘဲ…” သူက ရှနန်ေးရဲ့ ခါးသေးသေး အောကကြ တငပြါးစွင့်စွင့်ကားကားတွကေို ကြည့်ပြီး ပြောလိုကတ်ာ ..။“ အိုး..ဘာကြည့်နတောလဲ..သူနောြ…” “ တကယဘြဲ ရှနန်ေးကို သတိရပါတယ် …” “ ဘာလို့ ဖုန်း မဆကတ်ာလဲလို့..” “ ကြောကလြို့..စိတဆြိုးမှာ စိုးလို့..” “ အံမာ..အပိုတွေ…ခိခိ …တကယကြှောကလြား ….” “ အင်း..” “ ခိုင်းတာ လုပမြလား..” “ အင်း လုပမြယ်..ခိုင်းလေ ….” သူ့နားနားကို နှုတခြမ်းလေး တိုးကပပြှီး..တိုးတိုးလေး..“ ခစွပြေး..” လို့ ပြောပါတယ် ။ ကြကသ်ီးတွေ ထပြီး ပေါငကြှားက ဖြားဖကတ်ောြ က ဝုန်းကနဲ နိုးကြား လာရတယ် ။ “ အင်း..ဘယအြခန်းသှားကြမလဲ…” “ လာ…လာ…” ရှနန်ေးက အိပခြန်းတခန်းကို ခေါသ်ှားပါတယ် …။ ဒီ အိပခြန်းထဲမှာ ကုတငအြသဈတလုံးနဲ့ အိပရြာခင်းအဖြူရောင် ခင်းထားတဲ့ ရမှေုပမြှေ့ရာကြီးကို ခင်းကငွြးထားတာ တွေ့ရတယ် ။ အိပခြန်းထဲကို လှမ်း ဝငလြိုကခြွိနမြှာဘဲ သူ့ ဒုတကြ အရမ်းကို မာကြောတောငမြတလြာတယ် ..။ ရှနန်ေးက သူ့ကို သိုင်းဖကပြှီး နှုတခြမ်းချင်ြး စ စုတလြိုကတ်ယ် ။ သူ့လကတ်ှကေ ခါးကို ဖကထြားတာကို ရှနန်ေးက သူ့လကတ်ှနေဲ့ ဆှဲဖြုတပြှီး တငပြါးတွဆေီကို ပို့ပေးလိုကတ်ယ် ။ စွင့်အားတဲ့ တငပြါးကြီးတွကေို ဆုပည်ှဈတော့ အောကမြှာ ဘာမှ ခံ ဝတမြထားဘူး ဆိုတာ သိလိုကတ်ယ် ။ စိတရြိုင်းတွကေ မှနထြှန် ပြင်းထနလြှန်းလို့ ဘာကိုမှ မသိတော့ဘူး ။

ရှနန်ေးကို ဖြုတဖြို့ တခုဘဲ သိတော့တယ် ..။ ရှနန်ေးကလည်း သူ့ပေါငကြှားနရောကို လကကြလေးနဲ့ စမ်းလိုကတ်ယ် ။ နှုတခြမ်းချင်ြးအကြာ..“ ဟင်း..တောငန်ပြေီ..” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောတယ် ..။ ရှနန်ေး ဒုတကြို ကောင်းကောင်း ပြတသ်ပကြိုငတ်ှယတ်ယ် ..။ ပျိုငတ်ူလို ကိုယပြေါကြ အဝတအြစားတွကေို ခွှတပြဈကြတယ် ။ ရှနန်ေး ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားတာနဲ့ လုံးဝန်းတင်းမာတဲ့ ရငစြိုငတ်ှကေို သူ အငမ်းမရဘဲ စို့ပစ်မိတယ် ။ ဆုပန်ယမြိတယ် ။ ရှနန်ေး အခွိ ုးအဆကကြ တအား မိုကန်တယ်ေ ။ ရငသ်ားစိုငတ်ှကေ တင်းမာ ကော့ထောငန်ေ ကြတယ် ။ မတွေ့ကြတာ ကြာသှားတဲ့အခွိနမြှာ ကိုယလြုံး ကိုယပြေါကကြ ပို ကြည့်ကောင်းလာသလိုဘဲ ။ စွင့်ကားတဲ့ ရှနန်ေးရဲ့ တငပြါးကြီးတွကေိုလည်း အားရပါးရကို နယပြဈတယ် ။ နှစ်ယောကစြလုံး မတွေ့တာ မလုပတ်ာ ကြာလို့ အရမ်းကို အငမ်းမရ ဖြစ်နကြတေယ် ။ ရှနန်ေးကလည်း သူ့လိငတ်နကြှီးကို ရှေ့တိုးနောကင်င် ပြတတ်ိုကရြင်း သူတို့နှစ်ယောကြ ကုတငပြေါကြို လဲကသွှားကြတယ် ။ သူက ရှနန်ေးကိုယပြေါကြို ရောကသ်ှားတယ် ။ ရငစြိုငတ်ဖကကြ ရငသ်ီးမာမာလေးကို ငုံဟတပြှီး တပြှတပြှှတန်ဲ့ စို့လိုကရြင်း ပေါငတ်နတ်ှကေို လကန်ဲ့ ဘေးကို တွန်းပို့လိုကပြှီး သူ့လိငတ်နန်ဲ့ ရှနန်ေးရဲ့ အင်ျဂါစပကြှီးကို တေ့လိုကတ်ယ် ။

စိုစွတန်ူးညံ့တဲ့ အင်ျဂါစပကြှီးနဲ့ လိငတ်နထြိပဖြူး ထိတွေ့လိုကတ်ော့ စိတတ်ှကေ ထိန်းမရအောင် ထကြှ သှားရတယ် ။ရှနန်ေးက သူ့လကမြောင်းတွကေို တအား ဆုပကြိုငထြားတယ် ။ လိငတ်နကြို ဖိသှင်းလိုကတ်ော့ တထဈထဈနဲ့ တင်းကြပတ်ဲ့ အင်ျဂါစပပြေါကထြဲကို တိုးဝငသ်ှားတယ် ။ ရှနန်ေးလည်း “ အိုး…..အီး….” လို့ ညည်းငှူလိုကပြှီး ခါးလေးကော့သှားတယ် ။ သူ့လကမြောင်းကို ဆုပကြိုငထြားတဲ့ ရှနန်ေးရဲ့ လကကြ လကသ်ဲတွကေ သူ့လကမြောင်းသားထဲကို စူးနဈဝငသ်ှားတာကိုလည်း ခံစားလိုကရြတယ် ။ သူ့လိငတ်နကြို အဆုံးထိရောကအြောင် ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ် ။ သူ့လိငတ်နတ်ခုလုံး ရှနန်ေးရဲ့ ကိုယထြဲမှာ ရောကန်ပြေီ ။ ဖြေးဖြေးချင်ြး အသှင်းအထုတ် ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပတ်ော့ ရှနန်ေး တဟင်းဟင်း နဲ့ တငပြါးကြီးတွေ လှုပခြါလာတယ် ။ ရှနန်ေးရဲ့ ရငစြိုငတ်ှကေို ဆုပန်ယပြေးရင်း ဖငကြို ကော့ပြီး သူလုပတ်ော့ ရှနန်ေး တအားကြိုကပြှီး အောကကြနေ ပြန် တုန့်ပြနတ်ော့တာဘဲ ..။ ရှနန်ေးဟာ တောတ်ောြ အောကပြေးကောင်းတဲ့ မိန်းမတယောကဘြဲလို့ မှတခြကြခြမွိတယ် ။

ရှနန်ေးကိုယ် အောကပျိုင်းကို မှေ့ရမ်းပေးလိုကြ ကော့ပင့်ပေးလိုကြ လုပတ်ော့ အရမ်းကောင်းလှန်းလာလို့ ပြီးခါနီး ဖြစ်ဖြစ်သှားရတယ် ။ ဒီလို မှေ့ရမ်း ကော့ပင့်ပေးနတေော့ ရငစြိုငကြှီးတွကေ တုနခြါ လှုပန်ကြတေယ် ။ ရှနန်ေးက “ နို့တွကေို ကိုငပြေး…” လို့ ပြောလို့ သူ့ရငသ်ားစိုင် တဖကကြို ဆုပကြိုငပြှီး ခပ် ပြင်းပြင်း ဆောင့်ထည့်ပေးတယ် ။ တောတ်ောလြေး ကြာအောင် ဆောင့်ပေးအပြီး ရှနန်ေးက “ ပုံစံ ပြောင်းရအောင်..” လို့ ပြောလို့ ဆောင့်ပေးနတောတွကေို ရပပြဈလိုကတ်ယ် ။ ရှနန်ေးက ပါးစပကြ ဘာမှ မပြောပမယ်ေ့ လေးဘကထြောကြ ကုန်းပေးလိုကတ်ယ် ။ တငပြါးဖြူဖြူကြီးတွရေဲ့ အနောကကြို သူ နရော ဝငယ်ူလိုကတ်ယ် ။ စအိုပေါကြ နီညိုညိုလေးရဲ့ အောကကြ အင်ျဂါစပကြှီးက နှုတခြမ်းသားထူထူတွနေဲ့ အရတွေေ စိုပြောငလြို့ ပြေး ယကခြငွစြရာ တွေ့လိုကရြတော့ သူ့လိငတ်နန်ဲ့ ထိုးသှင်း စပယ်ှကရြမယ့်အစား ကုန်းပြီး လွာနဲ့ ယကပြဈလိုကမြိတယ် ။

“ အို့…မယကန်ဲ့တော့လေ ..အကို…လိုး…လိုးပါ…..ရှနန်ေး လိုချင်လြှပြီ…..” “ စိတခြွ..စိတခြွ…..အကို လိုးမှာ…..ကောင်းကောင်းကို လိုးပေးမယ် .” အင်ျဂါစပကြှီး အဝမှာ လိငတ်နကြို တေ့ပြီး ဖိသှင်းလိုကတ်ယ် ..။ “ အို့…အမေ့…ဖြေးဖြေး…..” တခကြခြငွြး မှနမြှနလြေး အသှင်းအထုတ် လုပလြိုကတ်ယ် ။ ရှနန်ေး ဖငကြှီး ထောငပြေးပြီး မကြလြုံးလေး မှိတထြားတယ် ။ ရှနန်ေး အင်ျဂါစပထြဲကို သူ့လိငတ်န် တစွပစြှပ် တဖတဖြတန်ဲ့ ဝငသ်ှားလိုကြ ပြနထြှကလြာလိုကြ ဖြစ်နတောကို သူ တွေ့နရတေယ် ။လိငတ်နကြတင် အရသာ ရှိနတော မဟုတဘြဲ ဒါကို မှငန်ရတေဲ့ မှငကြှင်းကလည်း အရသာ ရှိနတယ်ေ ။ “ အင်းဟင်း..အင်းဟင်း……..အင်း……အင်း……..” ရှနန်ေး ရဲ့ ခါးသိမလြေးကို လကန်ဲ့ ဆုပပြှီး အားနဲ့ ဆောင့်ပေးနတယ်ေ ။ စိုစိုစီးစီး ကြပတ်ည်းတဲ့ အ င်ျဂါစပပြေါကထြဲ ထိုးဆောင့်နတောတွကေ တစွပစြှပ် တဖတဖြတ် အသံတွေ ညံလာတယ် ။ “ အား….အမလေး…ဆောင့်..ဆောင့်…ဆောင့်……တအား…တအား…..ဆောင့်…ဟိ…အား…..ဟင့်….. ကောင်းတယ်..ကောင်းတယ်…..ဆောင့်…..ဆောင့်…..” သူဆောင့်လိုကတ်ိုင်း ရှနန်ေးရဲ့ တငပြါးကြီးတွကေ တုနခြါသှားတယ် ။ အသားချင်ြး ထိရိုကသ်ံတွကလေည်း တဖတဖြတ် နဲ့ ထွကပြေါန်တယ်ေ ရှနန်ေးရဲ့ တငပြါးသား ဖြေးဖြေးကြီး တွကေို ကြည့်ရင်း ဖီးတေ အရမ်းတကလြာပီး မထိန်းနိငတ်ော့ဘဲ အခကြြ ၄၀လောကြ ခပမြှနမြှနလြေးဆောင့်ရင်း လရညဖြှူ ပစွပြစွမြွားကို ရှနန်ေးအဖုတကြဉွလြေးထဲသို့ စိမ်းသှင်းရင်း ဘာနဲ့မှ နိင်းလို့မရတဲ့ ကာမ အရသာကို ခံစား ရလေးတော့သည် ရှနန်ေးလည်း တဈဆတဆြတတ်ုနခြါကာ လကမြွားက ဖိပီး ဆုပကြိုငလြကြြ ကာမအရသာကို ခံစားနလတေေော့သည် ……… ပြီးပါပြီ။